Αρχείο ετικέτας Αυτοδιοίκηση

πολιτική στην αυτοδιοίκηση

Αλέξης Χαρίτσης: Τέλος στο δημαρχοκεντρικό μοντέλο και το μονοπαραταξιακό έλεγχο των επιτροπών

Συνεντευξεις

21 Οκτώβριος, 2018

·Η Αυγή

Τη συνέντευξη πήρε ο Βασίλης Ρόγγας

Συνέχεια ανάγνωσης Αλέξης Χαρίτσης: Τέλος στο δημαρχοκεντρικό μοντέλο και το μονοπαραταξιακό έλεγχο των επιτροπών
κοινοποίησε το:

Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο στο Χαλάνδρι

  Το Σάββατο έγινε πραγματικότητα και στο Χαλάνδρι μία δοκιμή: η κυκλοφοριακή οργάνωση του κέντρου της πόλης χωρίς αυτοκίνητο. Από τις 8:00 το πρωί μέχρι τις 16:00 οι δύο κεντρικοί δρόμοι του,…

Πηγή: Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο στο Χαλάνδρι

κοινοποίησε το:

Φωτεινή Βάκη: Αυτοδιοικητικές συμμαχίες στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων

Σύγκλιση του ΣΥΡΙΖΑ με δυνάμεις του σοσιαλιστικού και προοδευτικού χώρου στην κατεύθυνση της προάσπισης της Ευρώπης της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους – Το πρόγραμμα της Ν.Δ. είναι ανατριχιαστικό, είναι πρόγραμμα κοινωνικής κατεδάφισης – Καλούμαστε να επικαιροποιήσουμε το κοινωνικό συμβόλαιο με τους πολίτες της Κέρκυρας όσον αφορά το πρόβλημα των απορριμμάτων

Συνέχεια ανάγνωσης Φωτεινή Βάκη: Αυτοδιοικητικές συμμαχίες στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων
κοινοποίησε το:

Μπεχράκης :Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι ένας απλός κοινωνικός φορέας

Σταμάτης Μπεχράκης:

Ο Σταμάτης Μπεχράκης είναι δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας  και μέλος στο Δ. Σ της Π.Ε.Δ. Πελοποννήσου

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πήγασε από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες.

Συνέχεια ανάγνωσης Μπεχράκης :Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι ένας απλός κοινωνικός φορέας
κοινοποίησε το:

Μπεχράκης: Η απλή αναλογική ,η τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλά ένας κοινωνικός φορέας

Ο Σταμάτης Μπεχράκης είναι δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας και μέλος στο Δ. Σ της Π.Ε.Δ. Πελοποννήσου

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πήγασε από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλά ένας κοινωνικός φορέας της τοπικής κοινωνίας όπως διατείνονται ορισμένοι .

Συνέχεια ανάγνωσης Μπεχράκης: Η απλή αναλογική ,η τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη
κοινοποίησε το:

Γιώργος Μπουγελέκας: Να συναντηθούμε με τους κατοίκους των πόλεων

Γιώργος Μπουγελέκας

MACRO

Ο Πλούταρχος γράφει πως, όταν ένας στρατιώτης πλησίασε τον Πύρρο για να τον συγχαρεί, αυτός του απάντησε αυτοσαρκαστικά: «Μια ακόμα νίκη επί των Ρωμαίων και θα χαθούμε εντελώς».

Ακούγεται συχνά από μερίδα συντρόφων μας πως το κύριο επίδικο στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι η πάση θυσία τοποθέτησή μας με την πλευρά των νικητών. Λες και η χωρίς -ελάχιστες έστω- προϋποθέσεις στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ σε οποιονδήποτε νικητή των δημοτικών εκλογών, πού δεν είναι διαπλεκόμενος και ακροδεξιός, θα τον βοηθήσει στη βασική του αποστολή, που είναι να ανακουφίσει τον επί εννέα χρόνια δοκιμαζόμενο από τα Μνημόνια ελληνικό λαό.

Ταυτόχρονα ορισμένες πτυχές της απλής αναλογικής αντιμετωπίζονται από ένα μέρος των αυτοδιοικητικών στελεχών της χώρας -ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση- με δισταγμούς ή και με εχθρότητα, ενώ από άλλους αυτοδιοικητικούς παράγοντες διατυπώνεται η άποψη πως εξίσου δύσκολη θα είναι η πορεία μας χωρίς την απλή αναλογική αντιμετωπίζοντας το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα ως την απόλυτη λύση όλων των προβλημάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Θα μου επιτρέψετε να πάρω αποστάσεις από αυτές τις απόψεις εστιάζοντας σε δύο σημεία που βρίσκονται -κατά τη γνώμη μου- στην καρδιά της συζήτησης για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τις δημοτικές εκλογές κρατώντας ως δεδομένο πως η απλή αναλογική είναι θεμελιακή αξία του θησαυροφυλακίου της Αριστεράς και πως ο κίνδυνος της ακυβερνησίας στους δήμους και τις Περιφέρειες επισείεται από τους επικριτές της απλής αναλογικής προκειμένου να καλυφθεί η διαιώνιση ενός καθεστώτος ακινησίας, που οδηγεί την Αυτοδιοίκηση στον μαρασμό.

Το πρώτο σημείο σχετίζεται με την αίσθηση ματαίωσης που αισθάνεται το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από τη στιγμή που έχει νιώσει πλέον στο πετσί του πως η γνώμη του δεν μετράει στο κόμμα του και πως κάπου αλλού, έξω από την Ο.Μ. όπου συμμετέχει, λαμβάνονται οι τελικές και καθοριστικές αποφάσεις για τα πιο σοβαρά ζητήματα και μάλιστα στην περίπτωση των αυτοδιοικητικών εκλογών κόντρα και στο -με κόπους κατακτημένο- καταστατικό μας.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να θυμηθούμε τη συγκεκριμένη διατύπωση του 25ου άρθρου του θεμελιακού μας κειμένου: «Η στήριξη και δραστηριοποίηση των μελών του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτοδιοικητικά σχήματα της περιοχής τους αποφασίζεται: για τις δημοτικές κινήσεις, από τη συνέλευση των Ο.Μ. του οικείου δήμου, στην οποία επιπλέον μετέχουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που ανήκουν σε κλαδικές ή θεματικές οργανώσεις και κατοικούν στον οικείο δήμο, καθώς και τα μέλη της Νεολαίας του οικείου δήμου».

Όμως για να υλοποιηθεί η συγκεκριμένη διάταξη -σύμφωνα και με ένα ενδιαφέρον κείμενο πρωτοβουλίας στελεχών μας στη Βόρεια Αθήνα- «το κύριο ζητούμενο για το κόμμα μας σήμερα είναι η λειτουργία των κομματικών οργάνων, τμημάτων και μέσων του κόμματος και όχι η λεγόμενη συνεννόηση και σύμπνοια των τάσεων κεντρικά».

Το δεύτερο σημείο που στη συνέχεια θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι ο δύσκολος δρόμος της συγκροτημένης λειτουργίας των αυτοδιοικητικών κινήσεων, της δραστήριας παρουσίας τους στα αυτοδιοικητικά πράγματα και στην κοινωνία, της καλλιέργειας του προγραμματικού λόγου τους και της αναζήτησης συνεργασιών σε προγραμματική βάση. Ιδιαίτερα μάλιστα πρέπει να μας απασχολεί η κινητοποίηση των ίδιων των πολιτών, μέσα από την κοινή τους δράση, και όχι η εναγώνια αναζήτηση δήθεν ηγετών στην πασαρέλα των λαμπερών υποψηφίων των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Δηλαδή θα έπρεπε πρωτίστως να μας απασχολεί η οδός της ενίσχυσης μέσα στην Αυτοδιοίκηση της αντίληψης που η Ανανεωτική και Ριζοσπαστική Αριστερά υιοθετεί, ώστε με τις συνεργασίες και την ενισχυμένη επιρροή της να καταστεί πλειοψηφική η αντίληψή της τόσο στα συμβούλια όσο και στην κοινωνία.

Σοβαρές αποκλίσεις από αυτήν την κατεύθυνση, όπως πρόσφατα έγραψε ο Μπάμπης Γεωργούλας στην εφημερίδα «Εποχή», είναι πολύ πιθανό να δυσφημήσουν ακόμα και την ίδια την απλή αναλογική στα μάτια των κατ’ εξοχήν υποστηρικτών της, δηλαδή στα δικά μας. Κι αυτή θα είναι μια ζημιά διαρκείας.

Ας αποφύγουμε λοιπόν αυτές τις ξέρες και ας ανοιχτούμε από αύριο στις θάλασσες της κοινωνίας. Ας κρατήσουμε ως εφαλτήριο της προσπάθειάς μας πρωτίστως το έργο των άξιων δημάρχων και περιφερειαρχών που καταφέραμε να εκλέξουμε στις προηγούμενες εκλογές, αλλά και το έργο όσων έμπρακτα μετά το 2014 προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, στήριξαν τις βασικές του επιλογές, ανακούφισαν τους δημότες τους, συμπεριφέρθηκαν με ανθρωπιά στους πρόσφυγες.

Ας προβάλουμε το σημαντικό έργο όλων αυτών των στελεχών της Αυτοδιοίκησης ως δείγμα γραφής του έργου και εκείνων που επιπλέον θα εκλέξουμε στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές. Ας συναντηθούμε -έστω και καθυστερημένα- με τους κατοίκους των πόλεων, ας καταγράψουμε τα προβλήματά τους, ας καταστρώσουμε τοπικά προγράμματα, ας ξαναζωντανέψουμε τις δημοτικές μας κινήσεις και με λάβαρο ιδεολογικό, ηθικό και πολιτικό την απλή αναλογική, αλλά και τις αξίες της Αριστεράς, ας δώσουμε με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση και αυτή τη μάχη στο νέο τοπίο που με τόλμη ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ο Γιώργος Μπουγελέκας είναι εκπαιδευτικός, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: Η Αυγή

 

κοινοποίησε το:

Τζόκας ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ: Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν

Σπύρος Τζόκας πανεπιστημιακός- Αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα Αθηνών

23/4/2018
ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ: Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν

Το κοινό Συνέδριο ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ που για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε είναι, αναμφίβολα, μια θετική εξέλιξη για την Αυτοδιοίκηση και τη συνολική της δραστηριότητα. Η θέσπιση κοινού Συνεδρίου παρακολουθεί τους μακροχρόνιους αγώνες της αυτοδιοίκησης να γίνει αιρετός, από κρατικός που ήταν, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης και από κοινού με τον πρώτο να συμβάλλουν στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της κοινωνίας.

Η θέσπιση κοινού συνεδρίου της Αυτοδιοίκησης αντιπαλεύει ένα νοσηρό κλίμα που και στις μέρες μας καλλιεργείται με απόψεις και θέσεις    που διχάζουν την αυτοδιοίκηση και ενεργοποιούν κοινωνικούς αυτοματισμούς που αν δεν είναι επικίνδυνοι, τουλάχιστον αποπροσανατολίζουν από τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα και δίνουν ένα ακόμα χτύπημα στην  ήδη τραυματισμένη αν όχι  «κλινικά νεκρή» αυτοδιοίκηση. Με άλλα λόγια, συμβάλλουν  εκούσια ή ακούσια στην απαξίωση της.

Γιατί το πολιτικό σύστημα και το κεντρικό κράτος αντιπαλεύει μια ισχυρή, υγιή και ενωμένη αυτοδιοίκηση. Δεν συμφέρει και είναι πολλοί οι λόγοι που πολλές φορές έχουν καταγραφεί. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η αυτοδιοίκηση ήταν απλά “η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων” ούτε καν η διαχείρισή τους. Έτσι λειτούργησε ιστορικά σαν μια μικρογραφία του κράτους και του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε τοπικό επίπεδο κι όχι σαν μια διακριτή, πόσο μάλλον εναλλακτική, δομή πολιτικής εξουσίας.

Περιττό είναι δε να σημειωθεί ότι αν η αυτοδιοίκηση δεν ήταν τόσο «καχεκτική», όσο άλλωστε και η δημοκρατία μας, θα είχε πιθανότατα και τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να εξασφαλίσει το δημοκρατικό μετασχηματισμό του στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η οποία, πέρα από οικονομική, έχει και σαφέστατο πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι στην Ελλάδα η αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ αυτο-κυβέρνηση, δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς συμμετοχής εντός του οποίου η τοπικότητα απολαμβάνει δικαιώματα πολιτικού αυτοπροσδιορισμού.

Το σημαντικό αυτό κοινό Συνέδριο, όμως, ναρκοθετείται από τις ηγεσίες των δυο συλλογικών οργάνων και από τους νεόκοπους της αυτοδιοίκησης και υποτάσσεται σε μικροκομματικές μεθοδεύσεις που παρακολουθούν και συμπληρώνουν την παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης και του Υπουργείου Εσωτερικών που εδώ και ένα χρόνο βγάζει και κρύβει το νομοσχέδιο. Έτσι διεξάγεται ένα Συνέδριο που θα μπορούσε να δώσει φιλί ζωής στην πληγωμένη αυτοδιοίκηση «εν κενώ» με υποθέσεις και φαντασιώσεις.

Ένα Συνέδριο όπου παράγοντες και παραγοντίσκοι της πολιτικής ζωής σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του τόπου – θου κύριε φυλακή τω στόματι μου –συγκεντρώθηκαν σαν μια νέα «φιλική εταιρεία» να σώσουν το έθνος από τους μιαρούς και να ξορκίσουν την τρισκατάρατη απλή αναλογική που απειλεί τις παραδόσεις μας και τις αξίες μας, δηλαδή την καρέκλα μας. Και όλα αυτά στο όνομα της λεγόμενης κυβερνησιμότητας, η οποία λειτουργεί ως αυτοσκοπός και όχι ως μέσο που έλεγε και η περίφημη «Πολιτεία» του Πλάτωνα. Η κυβερνησιμότητα υπεράνω όλων και από τη βούληση του λαού, η οποία νοθεύεται. Δεν ενδιαφέρει αν Δήμαρχοι ή Περιφερειάρχες με 18% την πρώτη Κυριακή κατέχουν τα 3\5 των εδρών του Συμβουλίου. Ψιλά γράμματα.

Και η πανστρατιά αυτή είναι «περί όνου σκιάς», καθώς ο θησαυρός είναι άνθρακας. Η απλή αναλογική  θα ισχύσει για τους πληβείους, τους δημοτικούς, δηλαδή, και περιφερειακούς συμβούλους. Οι πατρίκιοι, οι Περιφερειάρχες και οι Δήμαρχοι, διατηρούν την ισχύ τους και μάλιστα γίνονται κυρίαρχοι, καθώς εκλέγονται χωριστά στο δεύτερο γύρο.  Μια νοθευμένη αναλογική που δεν θέτει σε κίνδυνο το σημερινό μοντέλο του Δημαρχοκεντρισμού και του περιφερειαρχοκεντρισμού.

Και όμως το κοινό Συνέδριο θα μπορούσε να είναι μια νέα, ελπιδοφόρα αρχή για την Αυτοδιοίκηση, αν ήταν το αποτέλεσμα μιας γόνιμης και οργανωμένης διαδικασίας που θα είχε στόχο να παράξει  έργο χρήσιμο για την κοινωνία και όχι για τους κομματικούς σχηματισμούς ή τη σωτηρία Δημάρχων και Περιφερειαρχών. Ένα τέτοιο Συνέδριο θα έδινε επεξεργασμένες και δημοκρατικά αποφασισμένες απαντήσεις σε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο που θα είχε δοθεί για διαβούλευση. Θα συσκέπτονταν και θα αποφάσιζαν τα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια, οι ΠΕΔ της χώρας, τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης και όλα αυτά τα συμπεράσματα θα κατέληγαν σε ένα καλά οργανωμένο κοινό Συνέδριο. Τώρα τίποτα από αυτά δεν έχει γίνει. Τώρα διεξάγεται ένα Συνέδριο «εν κενώ»  χωρίς να γνωρίζουμε καν τις θέσεις της Κυβέρνησης. Και αναρωτιόμαστε, όταν η Κυβέρνηση δώσει στη διαβούλευση τις θέσεις της θα κάνουμε και πάλι Συνέδριο;

Ίσως.  Έτσι και αλλιώς στο πληγωμένο σώμα της Αυτοδιοίκησης γίνονται όλα τα πειράματα.  Το πείραμα αυτό που γίνεται στη χώρα μας συμπαρασύρει μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες. Μεταξύ αυτών στοχεύει και στην Αυτοδιοίκηση…. με τρόπο μεθοδικό και με συνεργούς αρκετούς λεγόμενους αυτοδιοικητικούς. Η Αυτοδιοίκηση πλήττεται βάναυσα και στα χρόνια της μνημονιακής πολιτικής πνέει τα λοίσθια.  Ο «Καλλικράτης» αυτό ακριβώς το πείραμα έρχεται να υλοποιήσει στην Αυτοδιοίκηση. Επιχειρεί, δηλαδή, να χρησιμοποιήσει την Αυτοδιοίκηση ως ιμάντα μεταφοράς των αντιλαϊκών εκείνων πολιτικών που παράγονται στο εργαστήρι των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.  Προωθεί τη χειραγώγηση του λαού κάτω από την κυρίαρχη πολιτική.

Ο χώρος της Αυτοδιοίκησης, είναι ο χώρος που φαίνεται να συμπυκνώνεται το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών σε όλα τα πεδία: Εργασιακές σχέσεις, υπονόμευση και αποσάθρωση των κοινωνικών του δομών, γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, λιμάνια, αεροδρόμια, φτώχεια, ανεργία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, περιορισμός των δημοσίων πόρων και πάει λέγοντας και επειδή παρόμοιοι αποπροσανατολισμοί και αυτοματισμοί είναι επικίνδυνοι, επιβάλλεται ψυχραιμία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Διαφορετικά οι κοινωνικοί αυτοματισμοί που έχουν ενεργοποιηθεί πανταχόθεν δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Και αυτό βέβαια δεν είναι καλό για την αυτοδιοίκηση και όσους θεωρούν ότι την υπηρετούν ή δηλώνουν εραστές της.

Την κατηφόρα  αυτή  δεν πρέπει να διευκολύνουμε με πράξεις, παραλείψεις, αστοχίες και ωχαδελφισμό και πολύ περισσότερο με αναχωρητισμούς. Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την Αυτοδιοίκηση. Η υπέρβαση των όρων υπό τους οποίους διεξάγεται αυτή τη στιγμή ο πολιτικός αγώνας προϋποθέτει την εμπλοκή της κοινωνικής βάσης,  την κινητοποίηση των τοπικών, ενδογενών πόρων της και, κυρίως, την ενδυνάμωση και ενότητα των δυο βαθμών.

Το διακύβευμα, επομένως, είναι κρίσιμο και εξαιρετικά επίκαιρο: η Αυτοδιοίκηση θα λειτουργήσει ως ένας πυλώνας λαϊκής εξουσίας και συμμετοχής των πολιτών ή θα παραμείνει ένας γραφειοκρατικός, αποστεωμένος θεσμός παραγωγής παραγόντων και παραγοντίσκων προθύμων να υπηρετήσουν τις κεντρικές πολιτικές που θα τους υπαγορευτούν; Η υποτίμηση του θεσμού της Αυτοδιοίκησης που υπάρχει όχι αδικαιολόγητα, εξαιτίας των φαινομένων αναπαράστασης των πολιτικών και της πολιτικής με την κεντρική σκηνή, θα έχει ως φυσικό αποτέλεσμα το τέλος ενός δυνάμει λαϊκού θεσμού. Και αυτό ακριβώς επιδιώκεται. Ο αγώνας είναι διμέτωπος, στα κινήματα, στη συγκρότηση μετώπων αντίστασης, αλλά  και στην  επεξεργασία εναλλακτικών προτάσεων για το μέλλον της χώρας και της Αυτοδιοίκησης.

κοινοποίησε το: