Αρχείο ετικέτας Ψυχολογία

«Mementο»: Η απατηλή βεβαιότητα της μνήμης

«…Κανείς δεν σε πιστεύει. Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει στην αξιοπιστία σου μία μικρή εγκεφαλική βλάβη. Υποθέτω είναι ένα είδος ποιητικής δικαιοσύνης, επειδή δεν πίστεψα τον Σάμι. Θέλεις την αλήθεια για την πάθησή μου, αστυνόμε; Δεν ξέρεις τίποτα. Αισθάνεσαι θυμωμένος, δεν ξέρεις γιατί, αισθάνεσαι τύψεις, δεν έχεις ιδέα γιατί. Θα μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε και να μην το θυμάσαι έπειτα από δέκα λεπτά, όπως ο Σάμι… Αν είχα κάνει ότι έκανε ο Σάμι… Δεν σου είπα τι συνέβη στον Σάμι και τη γυναίκα του;»

«Leonard Shelby – Memento»

Η μνήμη είναι ένα από τα καλύτερα φυλαγμένα μυστικά της φύσης. Νευροεπιστήμονες, ψυχολόγοι και κινηματογραφιστές τη βρίσκουν συναρπαστική. Ίσως φταίει η φευγαλέα της φύση. Την επικαλούμαστε για να ορίσουμε τις βεβαιότητές μας για τη ζωή, για παράδειγμα λέμε «έτσι έγινε, το θυμάμαι σαν να ήταν χθες», ωστόσο δεν φαίνεται να την ελέγχουμε απόλυτα. Συχνά θυμόμαστε αυτά που προσπαθούμε να ξεχάσουμε και ξεχνάμε αυτά που πασχίζουμε να θυμηθούμε. Το μυστήριο της μνήμης βαθαίνει περαιτέρω όταν συνειδητοποιήσεις ότι δύο άνθρωποι που ανακαλούν το ίδιο γεγονός μπορεί να θυμούνται εντελώς διαφορετικά πράγματα. Ορισμένοι θυμούνται πράγματα που δεν συνέβησαν ποτέ. Όταν χάνουμε τη μνήμη μας, η αίσθηση του εαυτού δέχεται καίριο πλήγμα, ενώ οποιαδήποτε διαταραχή στη λειτουργία της αρκεί για να φέρει τα πάνω κάτω.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Κρίστοφερ Νόλαν χρησιμοποιεί ως έμπνευση τη μνήμη για να δημιουργήσει ένα από τα πιο αριστοτεχνικά εκτελεσμένα κινηματογραφικά σενάρια. Η ταινία του «Mementο» αποτελεί ένα πρωτότυπο παιχνίδι για το μυαλό. Ο πρωταγωνιστής Λέοναρντ πέφτει πάνω στους δολοφόνους της γυναίκας του, οι οποίοι τον ξυλοκοπούν άγρια. Έπειτα από αυτό χάνει τη δυνατότητα να σχηματίσει νέες βραχυπρόθεσμες μνήμες. Ξυπνά κάθε πρωί σε ένα ανώνυμο μοτέλ και το μόνο που θυμάται είναι ο φόνος και ότι θέλει να πάρει εκδίκηση. Πρόκειται για μια ιστορία μυστηρίου στην οποία ο «ντετέκτιβ» δεν μπορεί να θυμηθεί τι ανακάλυψε χθες ή και πριν από λίγη ώρα. Τον σισύφειο αυτό άθλο αντιμετωπίζει ο πρωταγωνιστής φτιάχνοντας εξωτερικά υποκατάστατα ενός συστήματος μνήμης για τον εαυτό του. Γράφει σημειώματα, χρησιμοποιεί polaroid για να συνδέσει πρόσωπα με πληροφορίες και αποθηκεύει μόνιμα τα πιο ουσιαστικά στοιχεία κάνοντας τατουάζ. Είναι ένας τρόπος ώστε να μπορεί να στηριχτεί στη μνήμη του. Η μνήμη όμως είναι σαθρή ακόμα κι όταν δεν έχεις υποστεί εγκεφαλικό τραύμα.

Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι θεωρούσαν πως η μνήμη είναι η απαραίτητη εξελικτική προσαρμογή που μας επιτρέπει να κρατάμε ένα λίγο – πολύ ακριβές αρχείο των εμπειριών μας. Η μνήμη πράγματι εξυπηρετεί αυτό τον εξελικτικό σκοπό, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η μνήμη είναι ατελής. Δεν αποτελείται από τέλεια «φωτογραφικά» αρχεία γεγονότων, τα οποία αποθηκεύουμε ως έχουν. Η φύση της μνήμης έχει να κάνει περισσότερο με την ανακατασκευή, παρά με την αναπαραγωγή αναμνήσεων. Για να εξηγήσει τη διάκριση αυτή, ο ψυχολόγος Ούρλικ Νέισερ κάνει μία αναλογία. Όταν θυμόμαστε το παρελθόν, μοιάζουμε με παλαιοντολόγους, οι οποίοι, αφού έχουν ξεθάψει θραύσματα από τα κόκαλα δεινοσαύρων, προσπαθούν να ανακατασκευάσουν πλήρως τον δεινόσαυρο από τα μικρά αυτά θραύσματα.

Όταν θυμόμαστε κάτι, ο εγκέφαλος ξαναπαίζει το μοτίβο νευρωνικής δραστηριότητας που είχε δημιουργηθεί αρχικά, ως απάντηση σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, και με αυτό τον τρόπο αντανακλά την αντίληψη του εγκεφάλου για το πραγματικό γεγονός. Όταν βιώνουμε κάτι, ερμηνεύουμε την εμπειρία αυτή και η ερμηνεία μας επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Οι γνώσεις και οι εμπειρίες μας, τα κίνητρά μας, οι στόχοι μας και το κοινωνικό πλαίσιο είναι μερικοί μόνο από τους παράγοντες αυτούς. Δύο άνθρωποι μπορεί να θυμούνται διαφορετικά το ίδιο γεγονός και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί με τους οι αυτόπτες μάρτυρες. Στο σενάριο της ταινίας υπάρχουν αναπάντεχα διαμάντια επιστημονικής ακρίβειας ως προς τη διάσταση αυτή (βλ. κείμενο σε πλαίσιο), ωστόσο και ο ίδιος ο ήρωας δεν καταφέρνει να αποφύγει τις παγίδες.

«Η μνήμη μπορεί να αλλάξει το σχήμα ενός δωματίου, το χρώμα ενός αυτοκινήτου. Και οι αναμνήσεις μπορεί να είναι παραμορφωμένες. Είναι απλώς μία ερμηνεία, δεν είναι καταγραφή και είναι άσχετες αν έχεις τα γεγονότα»

Αυτό που κάνει το «Mementο» ενδιαφέρον είναι το ότι εισάγει τον θεατή στην εμπειρία της αμνησίας. Η ιστορία κινείται ταυτόχρονα προς τα εμπρός και προς τα πίσω, φροντίζοντας να μπερδέψει τόσο πολύ τον θεατή, ώστε να νομίζει ότι βρίσκεται στο μυαλό του Λέοναρντ και υποφέρει και ο ίδιος από την πάθησή του. Ο Νόλαν ξεκινά την ιστορία τού ήρωα από το τέλος και αφήνει τον θεατή να ανακαλύπτει μαζί με τον πρωταγωνιστή στοιχεία. Στα κινηματογραφικά μυστήρια, ο θεατής βρίσκεται συνήθως σε προνομιακή θέση. Βλέπει πράγματα που συμβαίνουν ταυτόχρονα και διαθέτει στοιχεία που δεν γνωρίζουν οι χαρακτήρες. Αυτό δεν συμβαίνει στο «Mementο». Τα στοιχεία έρχονται σε ανάποδη σειρά, δεν ξέρεις πού κολλάνε και υπερφορτώνεις τη βραχυπρόθεσμή σου μνήμη τόσο, ώστε αισθάνεσαι την αγωνία του ήρωα. Ο σκηνοθέτης διασκεδάζει μαζί μας παίζοντας με την αίσθηση του εαυτού, τον χρόνο και το εφήμερο της μνήμης.

Ανίκανος να δημιουργήσει ή να συγκρατήσει νέες μνήμες, ο ήρωας αφήνεται χωρίς τα εργαλεία για να σχηματίσει μία λίγο ή πολύ βιώσιμη ταυτότητα. Χαμένος σε έναν ωκεανό απροσδιοριστίας, προσπαθεί απελπισμένα να αποδείξει αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Φαίνεται ωστόσο παγιδευμένος σε μια ατέρμονη λούπα. Πώς ξεπερνάς το πένθος αν δεν έχεις αίσθηση του χρόνου που περνά; Πώς ξετυλίγεται το νήμα της ζωής σου όταν ο εγκέφαλός σου έχει κολλήσει σε ένα σημείο; Πώς γνωρίζεις ποιος είσαι αν δεν μπορείς να φτιάξεις νέες μνήμες;

Η ανατροπή στο αριστοτεχνικό φινάλε ρίχνει άπλετο υπαρξιακό φως στην ιστορία του Λέοναρντ. Αφήνει ήρωα και θεατές αβοήθητους, να αναλογιστούν ποια είναι τελικά τα στοιχεία που δίνουν νόημα στη ζωή και αν μπορεί να υπάρχει νόημα χωρίς μνήμη, χωρίς βεβαιότητα και χωρίς συνέχεια… όταν το νήμα της ζωής διακόπτεται συνεχώς. Η μάχη φαίνεται άνιση…

https://el.wikipedia.org/wiki/Memento

Λήδα Αρνέλλου

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στη Στήλη Επιστήμες, Τέχνες, Κοινωνία, στο ΠΡΙΣΜΑ #24 που δημοσιεύτηκε στις 23/09/17.

https://www.avgi.gr/article/10965/9463308/-memento-e-apatele-bebaioteta-tes-mnem-1

Stephen Hawking – Τι είναι πραγματικότητα;

O Stephen Hawking πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες σε ηλικία 76 ετών. “Δεν υπάρχει Παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για χαλασμένα κομπιούτερ. Πρόκειται για ένα παραμύθι που απευθύνεται σε ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι».  Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του: “Το Μεγάλο Σχέδιο” για τη φύση της πραγματικότητας;.

Τι είναι πραγματικό, λοιπόν, το πτολεμαϊκό ή το κοπερνίκειο σύστημα;

Αν και πολλοί πιστεύουν πως ο Κοπέρνικος απέδειξε ότι ο Πτολεμαίος έσφαλλε, αυτό δεν ισχύει. Όπως και στην περίπτωση της κανονικής οπτικής μας έναντι εκείνης του χρυσόψαρου, θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε από τις δύο παραπάνω απεικονίσεις ως μοντέλο του Σύμπαντος, καθώς οι δικές μας παρατηρήσεις των ουρανών μπορούν να εξηγηθούν υιοθετώντας το μοντέλο της ακινησίας είτε της Γης είτε του Ήλιου. Παρά τον ρόλο του στις φιλοσοφικές έριδες σχετικά με τη φύση του Σύμπαντος, το πραγματικό πλεονέκτημα του κοπερνίκειου συστήματος έγκειται απλώς στο ότι οι εξισώσεις κίνησης είναι πολύ απλούστερες σε ένα σύστημα αναφοράς όπου ο Ήλιος ακινητεί.

Ένα άλλο είδος εναλλακτικής πραγματικότητας βρίσκουμε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας The Matrix, όπου η ανθρωπότητα ζει, δίχως να το γνωρίζει, σε μια προσομοιωμένη εικονική πραγματικότητα δημιουργημένη από ευφυείς υπολογιστές, προκειμένου οι άνθρωποι να διατηρούνται σε μια κατάσταση μακάριας ικανοποίησης, ενώ οι υπολογιστές τούς στραγγίζουν από τη βιοηλεκτρική τους ενέργεια —ό,τι, τέλος πάντων, σημαίνει αυτό. Μια τέτοια σύλληψη ενδέχεται να μην είναι και τόσο τραβηγμένη, αν λάβουμε υπόψη μας όλους αυτούς που προτιμούν να περνούν την ώρα τους στην προσομοιωμένη πραγματικότητα διαδικτυακών τόπων, όπως το Second Life.

Stephen Hawking

Πώς ξέρουμε ότι δεν είμαστε απλώς οι χαρακτήρες μιας υπολογιστικής σαπουνόπερας; Αν ζούσαμε σε έναν συνθετικό φανταστικό κόσμο, τα γεγονότα δεν θα είχαν απαραίτητα καμία λογική ή συνέπεια, ούτε και θα υπάκουαν σε νόμους. Οι εξωγήινοι που θα μας ήλεγχαν μπορεί να το έβρισκαν πιο ενδιαφέρον ή διασκεδαστικό να παρακολουθούν τις αντιδράσεις μας όταν θα βλέπαμε, για παράδειγμα, την πανσέληνο να σκίζεται στη μέση ή καθέναν που ακολουθεί δίαιτα να αναπτύσσει μια ακατάσχετη όρεξη για τούρτες.

Αν όμως οι εξωγήινοι επέβαλλαν νόμους με συνέπεια, δεν θα υπήρχε τρόπος να διακρίνουμε το κατά πόσον θα μπορούσε να υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα πίσω από την προσομοιωμένη εκδοχή της. Στην περίπτωση αυτή, εύκολα θα χαρακτηρίζαμε τον κόσμο των εξωγήινων «αληθινό» και τον συνθετικό κόσμο «ψεύτικο». Αν όμως τα πλάσματα στον προσομοιωμένο κόσμο —όπως και εμείς— δεν είχαν τη δυνατότητα να παρατηρήσουν από έξω το σύμπαν τους, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να αμφιβάλλουν σχετικά με τις δικές τους απεικονίσεις της πραγματικότητας. Πρόκειται για τη σύγχρονη εκδοχή της ιδέας ότι όλοι είμαστε μυθολογήματα στο όνειρο κάποιου άλλου.

Τα παραπάνω παραδείγματα μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα το οποίο θα αποδειχθεί σημαντικό στο πλαίσιο του βιβλίου: Δεν υπάρχει έννοια της πραγματικότητας ανεξάρτητη από κάποια απεικόνιση ή μια θεωρία. Αντίθετα, εμείς θα υιοθετήσουμε την ιδέα την οποία θα ονομάσουμε «ρεαλισμό κατά το μοντέλο» —δηλαδή, ότι μια φυσική θεωρία ή ένα κοσμοείδωλο δεν είναι παρά ένα μοντέλο (μαθηματικού χαρακτήρα, γενικά) και ένα σύνολο κανόνων που συνδέουν τα στοιχεία του μοντέλου με τις παρατηρήσεις. Αυτό μας προσφέρει ένα πλαίσιο για την ερμηνεία της σύγχρονης επιστήμης.

Από την εποχή του Πλάτωνα και εξής, οι φιλόσοφοι ερίζουν σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας. Η κλασική επιστήμη βασίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος έξω από εμάς, με ιδιότητες συγκεκριμένες και ανεξάρτητες από τον παρατηρητή ο οποίος τις συλλαμβάνει. Σύμφωνα με την κλασική επιστήμη, κάποια αντικείμενα υπάρχουν και διαθέτουν φυσικές ιδιότητες (όπως ταχύτητα και μάζα) με καλώς ορισμένες τιμές.

Κατά την άποψη αυτή, οι θεωρίες μας συνιστούν απόπειρες περιγραφής των εν λόγω αντικειμένων και των ιδιοτήτων τους, οι δε μετρήσεις και οι αισθητήριες αντιλήψεις μας αντιστοιχούν σε αυτές. Τόσο ο παρατηρητής όσο και το παρατηρούμενο αντικείμενο ανήκουν σε έναν κόσμο με αντικειμενική ύπαρξη, και κάθε διάκριση ανάμεσά τους δεν είναι παρά συμβατική.

Με άλλα λόγια, αν δούμε ένα κοπάδι ζέβρες να μαλώνουν για μια θέση στο παρκινγκ, αυτό θα σημαίνει ότι ένα κοπάδι ζέβρες όντως μαλώνουν για μια θέση στο παρκινγκ. Κάθε άλλος παρατηρητής που θα σταθεί για να κοιτάξει, θα μετρήσει τις ίδιες ιδιότητες- και το κοπάδι θα διαθέτει αυτές τις ιδιότητες είτε αποτελέσει είτε όχι αντικείμενο παρατήρησης. Στη φιλοσοφία, η πεποίθηση αυτή ονομάζεται ρεαλισμός (ή πραγματοκρατία).

***

Stephen Hawking & Leonard Mlodinow: Το Μεγάλο Σχέδιο.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η δυναμική των μικρών ομάδων


Η Group Dynamics είναι η μελέτη της ανάπτυξης και της δομής μικρών ομάδων κοινωνικού ενδιαφέροντος.  Η επιστημονική μελέτη της δυναμικής των μικρών ομάδων προήλθε από τις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1930 όταν η κυβέρνηση ανησύχησε για τις κοινωνικές εξελίξεις στα γκέτο και ανέθεσε σε διάφορους ακαδημαϊκούς και κοινωνικούς λειτουργούς να μελετήσουν τον τρόπο λειτουργίας και ανάπτυξης των κοινοτήτων. Μετά τον πόλεμο, μεγάλο μέρος αυτής της γνώσης εισήλθε στο Κίνημα Ειρήνης και το Κίνημα Γειτονίας όπου αναπτύχθηκε για τους σκοπούς του κοινωνικού αγώνα και της ανάπτυξης της κοινότητας. Η θεωρία και η πρακτική της συνεργασίας με τις ομάδες αναπτύχθηκε περαιτέρω στα κινήματα απελευθέρωσης των γυναικών και του περιβάλλοντος . Στη δεκαετία του 1980 πολλές από τις θεωρίες που αναπτύχθηκαν σε αυτές τις κινήσεις επιλέχθηκαν από τους συμβούλους διαχείρισης και χρησιμοποιήθηκαν για τους σκοπούς της «μικροοικονομικής μεταρρύθμισης» και της εταιρικής αναδιάρθρωσης.

Όλα αυτά τα έργα έγιναν στο πλαίσιο μικρών ομάδων με «διευκολυντή» ή «ηγέτη» που παρατηρεί και διαχειρίζεται τη δραστηριότητα της ομάδας. Ένας αριθμός διαφορετικών θεωριών έχουν αναπτυχθεί από διάφορους αστικούς συγγραφείς, ο καθένας με τη δική του σειρά εννοιών και δεν έχει υπάρξει καμία λύση του διαφόρων συστήματος σε ένα ενιαίο σύνολο εννοιών.

Η δυναμική των μικρών ομάδων αποτελεί μέρος της ευρύτερης μελέτης των ομάδων κοινωνικού ενδιαφέροντος και γενικά της ανάπτυξης της κοινωνικής δράσης. Ο Λένιν ( Τι πρέπει να γίνει ) και ο Τρότσκυ ( το νέο μάθημα ) έχουν γράψει κλασικά έργα σχετικά με την πρακτική και τη θεωρία των μαζικών κινημάτων και των κομμάτων. Ο Jean-Paul Sartre συνέβαλε στη θεωρία με την Κριτική της Πρακτικής Λόγου .

Η μελέτη της δυναμικής των μικρών ομάδων αποτελείται από: (1) τη γενετική, (2) τη λειτουργική , (3) την τυπολογική και (4) τη δομική μελέτη των οργανώσεων και (5) τη μελέτη του οργανωτικού χαρακτήρα.

Γενετική Μελέτη Ανάπτυξης Ομίλου

Η γενετική προσέγγιση της ομαδικής δυναμικής επικεντρώνεται στη σειρά σταδίων που περνά μια ομάδα, καθώς αναπτύσσεται από μια λανθάνουσα κατάσταση μέχρι την υλοποίηση των στόχων της και είτε μειώνεται σε γραφειοκρατία είτε διαλύεται. Η κατανόηση αυτών των σταδίων είναι ζωτικής σημασίας για τον διοργανωτή ή για τους συμμετέχοντες κοινωνικούς αγώνες δεδομένου ότι είναι δυνατόν να γίνουν αρκετά διαφορετικά είδη δραστηριοτήτων σε κάθε διαφορετικό στάδιο. Οι ομάδες μπορούν ή δεν μπορούν να προχωρήσουν σε ένα περαιτέρω στάδιο ή μπορεί να «σταθεροποιηθούν» σε ένα στάδιο πέρα ​​από το οποίο δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να προχωρήσουν.

Λανθάνουσα ομάδα : Πολλοί άνθρωποι μπορεί να μοιράζονται κοινωνικά συμφέροντα ή πίστη, αλλά ποτέ δεν έχουν συναντήσει ο ένας τον άλλο, υπάρχει μόνο η δυνατότητα για μια ομάδα, που δεν είναι ακόμη μια ομάδα καθαυτή. Ωστόσο, αν δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που μοιράζονται κοινωνικά συμφέροντα ή πεποιθήσεις, δεν μπορεί να υπάρξει οργάνωση για να ξεκινήσετε. Αυτή η έννοια είναι παρόμοια με την έννοια του όντος στο Χέγκελ .

Σοβαρότητα :

  Ο Jean-Paul Sartre εισήγαγε την έννοια της σειράς , όπου ο καθένας κάνει το ίδιο πράγμα το ένα μετά το άλλο χωρίς κανένα συντονισμό, οπότε υπάρχει μια ομαδοποίηση μιας ομάδας, αλλά είναι απλώς “μεταβατικό”.

Ομάδα γέννησης: Πριν συμβεί κάτι, κάποιος πρέπει να συγκαλέσει συνάντηση και ο τρόπος γέννησης μπορεί να κάνει ή να σπάσει την ικανότητα του ομίλου. Το πρόσωπο ή η ομάδα που εκδίδει την πρόσκληση πρέπει να θεωρηθεί νόμιμη και η διατύπωση της πρόσκλησης σφραγίζει έναν χαρακτήρα στην ομάδα, πριν ακόμη συναντήσει.

Ανωμαλιακή ομάδα : Η ανάπτυξη μιας ομάδας ξεκινά μόλις ένας αριθμός ανθρώπων συναντηθεί, σκόπιμα, αλλά όχι κατ ‘ανάγκη με την ίδια κατανόηση του τι μπορεί να είναι αυτός ο σκοπός. Πολλές συναντήσεις δεν επαναλαμβάνονται ποτέ, Μέχρι τη στιγμή που η συνάντηση είναι πάνω από κάτι άλλο μπορεί να υπάρχει. Μια ανωνική ομάδα μπορεί να είναι μια ομάδα που ονομάζεται μαζί για έναν συγκεκριμένο σκοπό, όπως για να οργανώσει μια συγκεκριμένη δράση διαμαρτυρίας, χωρίς πρόθεση να επανασυνδεθεί.

Ορισμένες αναλύσεις της δυναμικής του ομίλου ξεκινούν μόνο από αυτό το στάδιο και υπάρχουν πολλά διαφορετικά σχήματα για την επισήμανση της επόμενης σειράς σταδίων αυτού που ο Χέγκελ ονομάζει « ουσιαστική ανάπτυξη ». Τα παρακάτω είναι τα στάδια που προσδιορίζονται σε διάφορες πραγματείες από τους Charles Keating, Stanford & Roak και HB Trecker. (Έχει σημειωθεί ότι πολύ συχνά αυτά τα στάδια είναι σε κάποιο βαθμό ανακεφαλαιωθούν σε κάθε συνάντηση και κατά την ένταξη κάθε νέου μέλους):

Polite (Keating): το στάδιο στο οποίο οι άνθρωποι υποδεικνύουν και επιδιώκουν αμοιβαία εμπιστοσύνη ή σεβασμό και επισημαίνονται με προσοχή στη δέσμευση ή στην προσφορά κριτικής. Οι εισαγωγές είναι κατάλληλες.

Πρότυπο Ανάπτυξης (Stanford & Roak): το στάδιο στο οποίο διαπραγματεύονται οι κανόνες συμπεριφοράς.

Σκοπός (Keating): το στάδιο στο οποίο ο συμμετέχων διαπραγματεύεται το σκοπό για να είναι μαζί.

Σύγκρουση (Stanford & Roak) ή δύναμη (Keating): το στάδιο όπου οι άνθρωποι έχουν γνωρίσει ο ένας τον άλλον λίγο και οι κανόνες συμπεριφοράς έχουν καθιερωθεί και υπάρχει συμφωνία του είδους για το τι είναι ο σκοπός της ομάδας. Αυτό το στάδιο χαρακτηρίζεται από συγκρούσεις και “αγώνα για εξουσία”. Ένας τέτοιος αγώνας για την εξουσία είναι αδύνατος πριν από την καθιέρωση της αναγκαίας ενότητας και αν αυτά τα στάδια δεν έχουν ολοκληρωθεί με καρπούς, μια ομάδα μπορεί να σπάσει κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου. Το στάδιο της σύγκρουσης είναι απολύτως απαραίτητο, εάν η ομάδα πρόκειται να είναι κάτι περισσότερο από μια “ένωση δυνάμεων” ή “ομοσπονδία”, και εάν πρόκειται να δημιουργήσει κάποια νέα ποιότητα που δεν υπήρχε πριν. Η σύγκρουση είναι απαραίτητη για να αναδείξουμε τις διαφορετικές αντιλήψεις που διατηρούμε εδώ. Αυτή η έννοια μοιάζει με τις αντιλήψεις του Χέγκελ περί ανακοπής και αντίφασης .

Ομαδικό συναίσθημα και πρόγραμμα (Trecker): αν μια ομάδα επιβιώνει την περίοδο σύγκρουσης τότε δημιουργείται ένα ξεχωριστό συναίσθημα ομάδας και η ομάδα είναι σε θέση να αναπτύξει ένα πρόγραμμα δράσης.

Μετάβαση (Stanford & Roak) ή Ομολογία, Σκοπός και Συνοχή (Trecker): το στάδιο στο οποίο μια ομάδα κάνει την εμφάνισή της ως νέα και ξεχωριστή οντότητα: το στάδιο στο οποίο ο Hegel αναφέρεται ως ο αγώνας μεταξύ μορφής και περιεχομένου, Αλλάζουν υπό το πρίσμα καλύτερων γνώσεων και οι προηγούμενες συμφωνημένες μέθοδοι αλλάζουν υπό το πρίσμα της εμπειρίας.

(Stanford & Roak): Το στάδιο στο οποίο μια ομάδα παίρνει ανάδραση ή απαντήσεις στον έξω κόσμο που δημιουργούν μια αμοιβαία σχέση μεταξύ της ομάδας και του κόσμου που προσπαθούν να αλλάξουν, ό, τι ο Χέγκελ κάλεσε Τη διαλεκτική της αιτίας και της επίδρασης. Η αρχή και ο στόχος τους δεν έχουν ακόμη κερδηθεί, αλλά όλα τα στοιχεία έρχονται μαζί και υπάρχει μια αμφίδρομη ροή μεταξύ της ομάδας και του αντικειμένου της δραστηριότητάς της , που οδηγεί στην αναβάθμιση .

Επίτευξη στόχων (Trecker) ή Espirit (Keating) ή αναβάθμισης (Stanford & Roak): το στάδιο στο οποίο επιτυγχάνεται ο στόχος μιας ομάδας, δηλαδή η αρχή που τους έφερε μαζί, με τη μορφή στην οποία αναπτύχθηκε μέσα από Εσωτερική ανάπτυξη της ομάδας, έχει βρει εξωτερική μορφή υλικού στον έξω κόσμο.

Απόρριψη συμφερόντων και εκκαθάριση (Trecker): Μόλις μια ομάδα έχει επιτύχει το στόχο της, δεν μπορεί να υπάρξει με τον ίδιο τρόπο: αν το κάνει τότε γίνεται γραφειοκρατία . Αλλιώς υπάρχει πτώση του ενδιαφέροντος και η ομάδα διαλύεται. Εναλλακτικά, η ομάδα μπορεί να επαναπροσδιορίσει πλήρως τον εαυτό της και να ξεκινήσει εκ νέου από την αρχή.

Τα Στάδια πέρα ​​από αυτό το τελικό στάδιο περιγράφονται από τα στάδια της θλίψης του Elisabeth Kubler-Ross (Θάνατος και Πεθαίνοντας).

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι παραπάνω έννοιες εκπονούνται εκλεκτικώς από διάφορες αστικές μελέτες διευκολυνόμενων ομάδων μικρού ενδιαφέροντος. Παρέχουν σιωπηρά μια ταξονομία των ομαδικών σχέσεων που είναι, γενικά, ανώτερη από την πιο εδραιωμένη τυπολογία που θα δοθεί παρακάτω.

Λειτουργική Μελέτη Σχηματισμού Ομίλου

Το δεύτερο κύριο σώμα της μελέτης της ομαδικής δυναμικής αφορά τους διάφορους λειτουργικούς ρόλους που μπορούν να διαδραματίσουν τα μέλη μιας ομάδας. Αυτές οι έννοιες έχουν ανακυκλωθεί σε μια ατέλειωτη ποικιλία μετασχηματισμών από διάφορους διαχειριστές συμβούλων και διαχειριστές αλλαγών και θα είναι εξοικειωμένοι με πολλούς ανθρώπους που εργάστηκαν σε μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις δημόσιων υπηρεσιών. Οι ρόλοι που αναφέρονται παρακάτω, ωστόσο, λαμβάνονται από το Εγχειρίδιο Πόρων για μια Ζωντανή Επανάσταση , New Society Publishers, 1977 και χωρίζονται σε λειτουργίες ομάδας εργασιών, λειτουργίες συντήρησης ομάδας και λειτουργίες ομάδας και συντήρησης ομάδας. Μια υγιής και αποτελεσματική ομάδα θα αναθέσει αυτούς τους ρόλους στα μέλη της ομάδας ή, όπως συμβαίνει συνήθως, τα ίδια τα μέλη θα υιοθετήσουν έναν ή περισσότερους από αυτούς τους ρόλους. Οι λέξεις είναι αρκετά αυτονόητες, έτσι στις περισσότερες περιπτώσεις μόνο ο τίτλος του κάθε ρόλου δίνεται.

Ομάδα Task Function :

Μυητής; Αναζήτηση πληροφοριών · Παροχή πληροφοριών · Αναζήτηση θέματος; Δημιουργία γνώμης. Αποσαφήνιση. Επεξεργασία; Συντονισμός; Διαδικασία-ανάπτυξη? Συνοψίζοντας; Φιλόσοφος-κριτικός.

Λειτουργία συντήρησης ομάδας:

Ενθάρρυνση. Εκφράζοντας συναισθήματα. Ανακούφιση της έντασης. Συμβιβασμός; Διευκόλυνση της επικοινωνίας. Καθορισμός προτύπων και στόχων. Διερμηνεία; Ενεργή ακρόαση.

Λειτουργία ομαδικής εργασίας και συντήρησης:

Εναρμόνιση. Συμφωνία δοκιμής. Αξιολογώντας.

Έχουν επίσης οριστεί οι αρνητικοί ρόλοι: Έκπτωση (η χαριτωμένη μείωση). Ρακέτα (κραυγή για προσοχή); Επαναπροσδιορισμός (αλλαγή του θέματος σε ένα άτομο που είναι πιο άνετο με).

Σήμερα υπάρχει πληθώρα συστημάτων ομαδικού ρόλου και ούτω καθεξής που σχετίζονται γενικά με τη διαμόρφωση της προσωπικότητας που αναπτύσσονται γύρω από τη βιομηχανία συμβούλων διαχείρισης. Το Παιχνίδι People Games του Eric Berne είναι ένα παράδειγμα. Ωστόσο, η ευφυής προσοχή στους ρόλους των ομάδων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αποτελεσματικής οργάνωσης της εργατικής τάξης.

Ομάδα Τυπολογία

Οι ομάδες έχουν υποβληθεί σε τυπολογική ταξινόμηση με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα , υπάρχουν φυσικές ομάδες και ομάδες των ενώσεων – πριν από την εποχή των αστών σχεδόν όλες οι ομάδες ήταν “φυσικές” που καθορίζονται από τις παραδοσιακές συγγενικές σχέσεις. Οι ομάδες συνεταιρισμών μπορεί να είναι οικονομικές ή προαιρετικές και μπορεί να είναι τυπικές ή ανεπίσημες .

Οι ακόλουθοι τύποι ομάδων έχουν ιδιαίτερη σημασία για το εργατικό κίνημα και τον κοινωνικό αγώνα.

Συνδικαλιστική οργάνωση: ένταξη ορίζεται από το καθεστώς απασχόλησης. Μπορεί να είναι επιχείρηση, βιομηχανία ή εμπόριο. Η βασική οργάνωση της αυτοάμυνας της εργατικής τάξης.

Πολιτικό κόμμα : μια κυβέρνηση σε αναμονή.

Δίκτυο : γενικά ένας άτυπος οργανισμός που διευκολύνει την επικοινωνία και τη διάδοση.

Κοινωνικό Κίνημα : ένας μεγάλος οργανισμός με εκτεταμένη περιφέρεια οργανωμένος γύρω από την επίτευξη πεπερασμένων και / ή δεοντολογικών στόχων χωρίς προσφορά στην κυβέρνηση.

Ομάδα προπαγάνδας : μια ομάδα που διαμορφώνεται για να προάγει και να προάγει την κατανόηση και την υποστήριξη για μια συγκεκριμένη οπτική γωνία.

Agitational Group : μια ομάδα που δημιουργήθηκε για να προωθήσει έναν περιορισμένο και πεπερασμένο στόχο. Η αναταραχή είναι λίγα λόγια σε πολλούς ανθρώπους , σε αντίθεση με την προπαγάνδα , η οποία είναι πολλά λόγια για λίγους ανθρώπους .

Ομάδα συγγενών: μια ομάδα ομοειδών ανθρώπων που μοιράζονται ένα βαθμό εμπιστοσύνης που συντονίζουν τη δραστηριότητά τους μέσα σε ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα ή δράση στην οποία υπάρχει τέτοια ποικιλομορφία, η δραστηριότητα αυτή θα παραλύσει, εκτός εάν οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν τις δικές τους μορφές δράσης Και ούτω καθεξής, και οι ομάδες συγγένειας παρέχουν τα μέσα για να γίνει αυτό. Στο πλαίσιο της ευρύτερης οργάνωσης, η αλληλεπίδραση μεταξύ των ομάδων συγγένειας στοχεύει στην επίτευξη του απαραίτητου συντονισμού μεταξύ των διαφόρων ομάδων συγγενείας που μπορεί να μην αποκαλύπτουν ακόμη τι σκοπεύουν να κάνουν, ενώ μέσα στην ομάδα συγγένειας η επικοινωνία είναι ελεύθερη και ανοιχτή.

Ομάδα εστίασης : μια ad hoc ομάδα ή ομάδα που έχει συσταθεί με σκοπό την επίλυση ενός συγκεκριμένου προβλήματος μέσα σε μια ευρύτερη ομάδα ή πιο συχνά εντοπίζοντας απλώς την εξάπλωση των απόψεων και την αίσθηση του θέματος χωρίς να προσπαθήσει να επιλύσει το ζήτημα, να λάβει αποφάσεις ή πολιτική. Μια ομάδα εστίασης χαρακτηρίζεται από την ποικιλομορφία και τη διαφορά μέσα σε αυτήν. Καθώς μια ομάδα εστίασης μπορεί να μην απαιτείται να κάνει πολιτική, αυτό είναι ένα όφελος παρά ένα εμπόδιο. Και εάν επιτευχθεί συναίνεση για όλο ή μέρος του θέματος, τότε αυτή η συναίνεση είναι πιθανό να κρατηθεί στον μεγαλύτερο οργανισμό.

Ομάδα εργασίας : διαφέρει από μια ομάδα εστίασης επειδή οι συμμετέχοντες μιας ομάδας εργασίας επιλέγονται με ποικιλομορφία που στοχεύει στη διαμόρφωση μιας αποτελεσματικής ομάδας , δηλαδή με μια σειρά συμπληρωματικών δεξιοτήτων και πόρων, ώστε μια εργασία να μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς προσφυγή σε άλλους. Οι ομάδες εργασίας συνεργάζονται με άλλες ομάδες εργασίας, αλλά συνεργάζονται μεταξύ τους στο πλαίσιο της ομάδας εργασίας.

Ομάδα ευαισθητοποίησης : μια δημοφιλής μορφή οργάνωσης στο Κίνημα των Γυναικών στη δεκαετία του ’70 χρησιμοποίησε για να εισαγάγει τους νεοφερμένους στις ιδέες του κινήματος και να δώσει στους άλλους την ευκαιρία να αναπτύξουν τις γνώσεις τους βοηθώντας τους άλλους. Οι άνθρωποι ενώνουν για να μάθουν, να μην διδάσκουν.

Ομάδα δράσης : μια ομάδα που δημιουργείται για να υλοποιήσει δράσεις που εξυπηρετούν τους μακροπρόθεσμους στόχους όλων των συμμετεχόντων, χωρίς να απαιτείται συμφωνία για ιδεολογία ή μακροπρόθεσμους στόχους. Μια ομάδα δράσης χαρακτηρίζεται γενικά από έντονη δραστηριότητα για σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και χρησιμοποιεί έντονα τις αντιπροσωπείες και τις ομάδες εργασίας ή τις ομάδες εστίασης για να είναι παραγωγική και χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς να καταφεύγει σε μεγάλες συναντήσεις που είναι αναποτελεσματικές για την οργάνωση δράσης, αν και είναι απαραίτητες για την επίτευξη συναίνεσης Σε πιο μακροπρόθεσμα ή πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα.

Welcome Group : μια ομάδα που δημιουργήθηκε για τον συγκεκριμένο σκοπό της «επαγωγής» των νέων αφίξεων σε μια ομάδα και της «τακτοποίησης» τους, με τη βοήθεια ενός υπάρχοντος μέλους, ώστε να μην χρειάζεται να ανακεφαλαιώσουν όλοι όσοι έχουν ήδη Που έχουν περάσει στο παρελθόν και οι νέες αφίξεις μπορούν να υποβάλουν ερωτήσεις χωρίς να διαταράξουν το έργο ολόκληρης της ομάδας.

Συμμαχία : μία ομάδα ομάδων στις οποίες οι συμμετέχουσες ομάδες δεν προσπαθούν να πείσουν τους άλλους στην δική τους οπτική γωνία, αλλά απλώς κάνουν κοινή αιτία γύρω από ένα ζήτημα ή μια ενέργεια που ανταποκρίνεται στους στόχους όλων των εμπλεκόμενων ομάδων. Μια συμμαχία δεν έχει συμφωνηθεί μακροζωία και γενικά θα διαλύσει μόλις επιτευχθεί ο κοινός στόχος ή παύσει να είναι εφικτός.

Ομοσπονδία : είναι μια συμμαχία που προχώρησε ένα βήμα παραπέρα αναγνωρίζοντας ότι η ομοιότητα των στόχων είναι συνεχής και ότι ο κοινός στόχος μπορεί να ενισχυθεί δίνοντας ένα σταθερό και τυπικό χαρακτήρα στη συμμαχία. Ωστόσο, οι κοινωνικές διαφορές μεταξύ των συμμετεχόντων οργανισμών είναι τέτοιες που δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν την αυτονομία τους. Μια ομοσπονδία μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά επειδή κάθε ένας από τους συμμετέχοντες εργάζεται αποτελεσματικά. Σε περίπτωση που μια ομοσπονδία προχωρήσει για να σχηματίσει μια ενιαία οργάνωση, τότε οι μητρικές μέθοδοι οργάνωσης και λήψης αποφάσεων όλων ή ορισμένων από τους συμμετέχοντες μπορεί να χαθούν. Η ομοσπονδία είναι συνήθως η επιλεγμένη μορφή οργάνωσης για ομάδες που έχουν ξεχωριστές γλώσσες ή πολιτισμούς ή βρίσκονται μακριά από το άλλο. Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις η επικοινωνία δεν θα βελτιωνόταν αν η ομοσπονδία έπρεπε να επιλυθεί πρόωρα.

Ομάδα : μια ομάδα είναι μια ομάδα που γενικά επιλέγεται ως ομάδα εργασίας, αλλά συχνά με καθορισμένους ρόλους, είτε συνεταιριστικούς είτε συνεργατικούς.

Επιτροπή : μια επιτροπή είναι γενικά μια επίσημη ομάδα εργασίας εντός ενός μεγαλύτερου οργανισμού, που συχνά σχηματίζεται από εκλογές, συχνά με εξουσία ή νομιμότητα συγκεκριμένου είδους. Μια επιτροπή δεν είναι μια ομάδα, αλλά μπορεί να υπάρχει ένας περιορισμένος αριθμός διαφορετικών ρόλων, όπως η καρέκλα, ο γραμματέας, ο ταμίας και ούτω καθεξής, που συμβάλλουν στην εξασφάλιση της δημιουργίας μιας αποτελεσματικής ομάδας. Μια επιτροπή είναι αρκετά μικρή για να εξασφαλίσει ότι είναι δυνατή η άτυπη συζήτηση χωρίς προσφυγή σε επίσημη διαδικασία συνεδρίασης.

Το Συμβούλιο είναι μια ευρύτερη επιτροπή στην οποία υπάρχει γενικά απαίτηση για επίσημες διαδικασίες συνάντησης.

Ένα Κλάμα είναι μια υποομάδα μεγαλύτερου οργανισμού, αποτελούμενου από μέλη που μοιράζονται κάποιο κοινό ενδιαφέρον, για παράδειγμα, όλα τα μέλη ενός πολιτικού κόμματος που ανήκει σε μια συγκεκριμένη ένωση ή όλα τα μέλη μιας ένωσης που ανήκει σε ένα συγκεκριμένο κόμμα.

Μια Φράξη είναι μια προσωρινή ομάδα που έχει αναπτύξει διαφορές με την πλειοψηφική θέση ενός οργανισμού, αλλά, διαπιστώνοντας ότι δεν είναι σε θέση να επιλύσει τη διαφορά τους μέσω της φυσιολογικής πορείας της δραστηριότητας στον οργανισμό, διαμορφώνεται σε μια περισσότερο ή λιγότερο σταθερή υποοργάνωση . Ο σχηματισμός παρατάξεων μέσα σε μια οργάνωση συνοδεύεται συχνά από τον ανταγωνισμό, αλλά το δικαίωμα να σχηματίζονται φατρίες είναι αναπόσπαστο μέρος της οργάνωσης της εργατικής τάξης. Για να αποκατασταθεί η ενότητα, πρέπει να δοθεί το δικαίωμα στην μειονότητα να αναπτύξει τη θέση της, αλλιώς είναι αδύνατο να διορθωθούν τα λάθη.

Ένα Μέτωπο είναι μια οργάνωση στην οποία μια ή περισσότερες οργανώσεις διαλύουν όλους ή μέρος των πόρων τους για να επιτύχουν μια ευρύτερη ενότητα από ό, τι είναι δυνατόν μέσα στη δική τους, συνήθως επίσημη οργανωτική δομή. Ωστόσο, ένα μέτωπο λειτουργεί ως αυτόνομος οργανισμός, που δεν απαιτείται να ζητήσει εντολή από τους συμμετέχοντες οργανισμούς.

Δομή ομάδας

Οι βασικές έννοιες για την ανάλυση της δομής του ομίλου είναι: η εκπροσώπηση, η εξουσιοδότηση και η εντολή · μεσολάβηση; ιεραρχία; Την ένταξη και την περιφέρεια. Η μαρξιστική προσέγγιση στην κατανόηση της δομής των οργανώσεων βασίζεται στην ανάπτυξη του Hegel των εννοιών του Ατομικού , του Παγκόσμιου και του Ιδιαίτερου .

Ιεραρχία

Η ιεραρχία υποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται οι οργανώσεις μέσω της ενσωμάτωσης των τμημάτων σε ένα σύνολο. Έτσι, έξι ομάδες δράσης που εργάζονται σε μια πόλη μπορεί να σχηματίσουν μια οργάνωση σε όλη την πόλη, και όλες οι ομαδικές πόλεις μπορούν να σχηματίσουν έναν εθνικό οργανισμό. Είναι αυτή η διαδικασία της ένταξης που δημιουργεί την ιεραρχία: η ιεραρχία είναι απλώς το μέσο μέσω του οποίου καθίσταται εφικτός ο πανευρωπαϊκός και εθνικός συντονισμός. Η συγκεκριμένη δομή ενός οργανισμού εκτίθεται στο πώς οι σχέσεις μεταξύ των παρακείμενων επιπέδων ιεραρχίας θεσπίζονται μέσω των ατόμων που μεσολαβούν μεταξύ τους.

Εκπροσώπηση και εντολή

Όταν ένας «κατώτερος» ή «ιδιαίτερος» οργανισμός (π.χ. ένας οργανισμός πόλης) στέλνει ένα από τα μεμονωμένα μέλη του για να συμμετέχει στο «ανώτερο» ή «παγκόσμιο» σώμα (π.χ. ο εθνικός οργανισμός) ως εκπρόσωπος, τότε ο μεμονωμένος εκπρόσωπος Μπορεί να δοθεί εντολή ή όχι.

Η εντολή ενός εκπροσώπου είναι να δίδει οδηγίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πρόκειται να ψηφίσει και να συμμετέχει με άλλο τρόπο στο ανώτερο σώμα. Μπορούν να υποβληθούν σε ανάκληση προκειμένου να ενισχυθεί η εντολή. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης τείνουν να ευνοούν την εντολή των αντιπροσώπων. Τα αστικά κοινοβούλια, από την άλλη πλευρά, είναι αυστηρά αντιπροσωπευτικά και σε ορισμένες χώρες είναι παράνομο να επιχειρείται η εντολή ενός υποψηφίου για κοινοβούλιο. Το κάτω μέρος της εντολής είναι ότι το κατώτερο σώμα μπορεί να μην έχει μια συγκεκριμένη κατανόηση των ζητημάτων με τα οποία αφορά το ανώτερο σώμα και η εντολή εμποδίζει τον αντιπρόσωπο από το να δράσει σε αυτό που μαθαίνουν. Από την άλλη πλευρά, η εντολή σε τέτοιες περιπτώσεις υποχρεώνει τον εκπρόσωπο να διαφωτίσει τα μέλη και να αναζητήσει μια νέα εντολή, αυξάνοντας έτσι το επίπεδο ολόκληρης της οργάνωσης.

Αντιστρόφως, ο εκπρόσωπος στο ανώτερο σώμα μπορεί να δεσμεύεται από τις αποφάσεις στις οποίες ήταν μέρος. Πρόκειται για καφέ, που σημαίνει ότι σε μια σύγκρουση μεταξύ του καθολικού και του συγκεκριμένου σώματος, ο μεμονωμένος εκπρόσωπος πρέπει να υπερασπίζεται τις απόψεις και τα συμφέροντα του ανώτερου σώματος στο κατώτερο σώμα του οποίου μπορεί να είναι μέλος. Το Σωματείο δεν θεωρείται συνεπές με τη δημοκρατία των προλεταριάτων, αλλά σε περιόδους κρίσης ή όταν η οργάνωση βρίσκεται σε δράση, μπορεί να απαιτηθεί η προεδρία για ενότητα στην πράξη.

Μεσολάβηση

Η διαμεσολάβηση σημαίνει ενεργητική δράση. Στις σχέσεις μεταξύ του μεμονωμένου αντιπροσώπου, του παγκόσμιου ή ανώτερου σώματος και του ιδιαίτερου ή κατώτερου (ή τοπικού) σώματος, η ενεργός έννοια της ανάλυσης είναι η διαμεσολάβηση.

Όταν το άτομο αντιπροσωπεύει (με ή χωρίς εντολή) το κατώτερο σώμα στο ανώτερο σώμα, ενεργεί ως ένα είδος ζωνών μετάδοσης για τις απόψεις του κατώτερου σώματος. Έτσι, όταν συναντηθούν όλοι οι αντιπρόσωποι, είναι σε θέση να αποκτήσουν μια γενική (γενική) εικόνα από τις συγκεκριμένες απόψεις που συγκεντρώνονται από τους μεμονωμένους αντιπροσώπους. Εδώ το άτομο διαμεσολαβεί μεταξύ του συγκεκριμένου και του καθολικού. Όταν ο εκπρόσωπος αναφέρει πίσω, μεσολαβεί επίσης μεταξύ της καθολικής και της ιδιαίτερης.

Όταν ένας συγκεκριμένος φορέας συσκέπτεται και επιλέγει ή / και αναθέτει εντολή στον εκπρόσωπό του, τότε ο συγκεκριμένος φορέας μεσολαβεί μεταξύ του ατόμου και του καθολικού, ρυθμίζοντας τη σχέση μεταξύ του μεμονωμένου αντιπροσώπου και του καθολικού – δηλαδή, του συναρμολογημένου εθνικού συμβουλίου ή ενδεχομένως της εξουσιοδοτημένης εξουσίας του Η μορφή ενός ηγετικού οργάνου. Το συγκεκριμένο σώμα μεσολαβεί επίσης μεταξύ του καθολικού και του ατόμου στο έργο που επιτελεί κατά την εκτέλεση του έργου και τη διανομή υλικού από την οργάνωση σε μεμονωμένα μέλη ή υποστηρικτές.

Όταν το “ανώτερο” σώμα, ή ενδεχομένως ο εκπρόσωπός του με τη μορφή εθνικού γραμματέως ή οτιδήποτε άλλο, εφαρμόζει πολιτική ή διανέμει πληροφορίες, τότε μεσολαβούν στη σχέση μεταξύ κάθε μέλους και της κατώτερης οργάνωσης στην οποία ανήκουν.

Σε μια υγιή οργάνωση, όλες αυτές οι μορφές διαμεσολάβησης θα είναι ζωντανές και καλά και στις δύο κατευθύνσεις. Αυτή είναι η εσωτερική δομή του οργανισμού. Ο τρόπος με τον οποίο ένας οργανισμός διαρθρώνει τα υποκαταστήματά του δημιουργεί τις διαδικασίες διαμεσολάβησης που αποτελούν τη ζωή του οργανισμού. Η δομή μιας οργάνωσης πρέπει να αντικατοπτρίζει την πραγματική κοινωνική της σύνθεση και τη σχέση της με τον έξω κόσμο. Μια οργάνωση μπορεί να έχει πολύ ευρείς και καθολικούς σκοπούς, αλλά αν δεν είναι σε θέση να εκφράσει την οικουμενική της μέσα από τους ιδιαίτερους τρόπους με τους οποίους οι μεμονωμένοι άνθρωποι έρχονται σε αυτό το καθολικό, δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά.

Σύνθεση και Περιφέρεια

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό κάθε οργάνωσης είναι το κριτήριο της ένταξης , το οποίο αποτελεί ένα είδος αυτοπροσδιορισμού για έναν οργανισμό, την ταυτότητά του.

Η πιο σημαντική σχέση που έχει μια οργάνωση είναι η σχέση μεταξύ των μελών της και της περιφέρειας της . Η περιφέρεια είναι εκείνοι οι οποίοι είναι επιλέξιμοι να είναι μέλη, αλλά δεν είναι μέλη.

Οργανωτική ροή και δύναμη

Οι σχέσεις εξουσίας μέσα στην οργάνωση μπορούν να αποκαλυφθούν με τον εντοπισμό της ροής της νομιμοποίησης και της εξουσίας μέσω της εξουσιοδότησης και των χρημάτων μέσω συνδρομής και διασποράς. Όλες οι άλλες σχέσεις εξουσίας μπορεί να υπάρχουν μέσα σε μια οργάνωση ως αποτέλεσμα της διασύνδεσης με την κοινωνία γενικότερα – όπως οι σχέσεις φύλου, η διείσδυση άλλων πιστών και ούτω καθεξής, αλλά το ζήτημα εδώ είναι εκείνες οι μορφές εξουσίας που δημιουργούνται από έναν οργανισμό εαυτό.

Η αντιπροσωπεία προς τα πάνω και προς τα κάτω εκπέμπει εξουσία με ή χωρίς εντολή και ομάδα. Σε μια υγιή οργάνωση αντιπροσωπεία προς τα πάνω και / ή εκλογή μεταδίδει νομιμοποίηση από το κατώτερο σε ανώτερο σώμα, επενδύοντας το ανώτερο σώμα με εξουσία. Η αντιπροσωπεία προς τα κάτω μεταβιβάζει τη νομιμότητα και την εξουσία στον εκπρόσωπο.

Όλες οι διαδικασίες μπορούν να οδηγήσουν σε ένα άτομο ή ένα σώμα που έχει κερδίσει νομιμότητα και εξουσία μέσα σε έναν οργανισμό.

Εκτός από αυτές τις μορφές κατανομής της εξουσίας και της νομιμότητας που αποτελούν το λόγο ύπαρξης της οργάνωσης, μια μορφή διανομής εξουσίας μέσα σε μια οργάνωση που προέρχεται από «εξωτερικές» δυνάμεις είναι τόσο σημαντική που πρέπει να αναφερθεί εδώ και αυτό είναι χρήμα.

Σε μια καπιταλιστική επιχείρηση τα έσοδα από την πώληση του προϊόντος της ανήκουν στο ανώτερο σώμα, στον καπιταλιστή. Η οργάνωση κρατιέται από κοινού μόνο με τα χρήματα που επιστρέφονται στους υπαλλήλους με τη μορφή μισθών και μισθών και άλλων παροχών. Αυτή η ροή χρημάτων στην κορυφή της οργάνωσης και προς τα κάτω εξασφαλίζει ότι ο καπιταλιστής είναι πάντα ο ανώτατος διοικητής της οργάνωσής του.

Σε μια εθελοντική οργάνωση, είτε πρόκειται για ένα κοινωνικό κίνημα είτε για μια συνδικαλιστική οργάνωση, η ιδιοκτησία του εισοδήματος επενδύει την εξουσία σε οποιοδήποτε επίπεδο της ιδιοκτησίας. Η διασπορά κεφαλαίων, είτε με απασχόληση είτε με κατανομή κεφαλαίων για την κάλυψη δαπανών, επενδύει σε Το όργανο διασποράς τέτοια εξουσία που μπορεί να υπερισχύει και της αρχής που διανέμεται, συνήθως προς την αντίθετη κατεύθυνση, με εκλογή ή αντιπροσωπεία.

Θλίψη

Το διάσημο βιβλίο του Elisabeth Kubler-Ross για το θάνατο και το θάνατο (1969) έλαβε ένα κακό όνομα, ως αποτέλεσμα των εννοιών του που χρησιμοποιούνται από τους «διαχειριστές αλλαγών» για την εφαρμογή οργανωτικών αλλαγών και απολύσεων σε καπιταλιστικές οργανώσεις. Παρόλα αυτά, η συμβουλή εργασίας του Kubler-Ross για τους νεκρούς ανθρώπους και τους συγγενείς τους ήταν πραγματική δουλειά και έχει δημιουργήσει χρήσιμες έννοιες εδώ που σχετίζονται με την οργάνωση. Είναι μια ειρωνεία ότι οι ιδέες που προέρχονται από τις εμπειρίες του θανάτου είναι τόσο δημοφιλείς μεταξύ των καπιταλιστικών διαχειριστών.

Ο Kubler-Ross ανέπτυξε μια σειρά σταδίων μέσω των οποίων ένα άτομο μπορεί να περάσει στην απελευθέρωση της δικής του ζωής ή του αγαπημένου αυτού: άρνηση , οργή , διαπραγμάτευση , απάθεια και αποδοχή . Οι λέξεις είναι τόσο αυτονόητες που δεν χρειάζονται ορισμό. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύχθηκαν οι έννοιες ήταν αναπόφευκτο και τελικό ασθένεια . Η αρχική απάντηση ενός ατόμου στην άρνηση δεν είναι καθόλου παράλογη. Το αντίθετο. Η πλειοψηφία του χρόνου ο καθένας λέγεται ότι αντιμετωπίζει επικείμενο θάνατο αποδεικνύεται ότι μπορεί να αποτρέψει το θάνατο, για το χρονικό διάστημα σε κάθε περίπτωση και η άρνηση είναι μια ουσιαστική βάση για την απόρριψη του θανάτου στην πράξη. Αν η απειλή αποδειχθεί πραγματική, ο θυμός είναι εξ ολοκλήρου η σωστή απάντηση, προκειμένου να κινητοποιηθεί η μέγιστη αντίσταση στην αντιληπτή απειλή. Όταν οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται με επιτυχία εναντίον μιας προτεινόμενης μείωσης μεγέθους, για παράδειγμα, ο έμπειρος υπεύθυνος αλλαγών αντιμετωπίζει ακριβώς την ίδια σειρά σταδίων: αρχικά αρνείται να δει ότι τα σχέδιά του είναι καταδικασμένα σε αποτυχία, τότε όταν αρχίζει αρχικά να δει ότι δεν πρόκειται Για να ξεφύγει από αυτό, χτυπά την κορυφή του. Νωρίτερα ή αργότερα, συνειδητοποιώντας ότι οι εργαζόμενοι έχουν το καλύτερο από αυτόν, θα έρθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να σώσει κάτι από την άσκηση. Είναι τρελός, αλλά σταδιακά το ξεπερνά και αρχίζει να σχεδιάζει την επόμενη άσκηση εκφοβισμού.

Τα στάδια της Kubler-Ross είναι επίσης εφαρμογή στη Γενετική ανάλυση της ανάπτυξης του ομίλου. Ένας οργανισμός ο οποίος έχει ολοκληρώσει την αποστολή του, είτε με επιτυχία είτε όχι, εάν είναι υγιής, πρέπει να περάσει από αυτά τα ίδια στάδια. Εάν, για παράδειγμα, κολλήσει σε ένα από τα στάδια, τότε έχετε μια γραφειοκρατία συγκεκριμένου χαρακτήρα.

Χαρακτήρας οργανισμού

Οι οργανώσεις έχουν χαρακτήρα όπως ακριβώς κάνουν οι μεμονωμένοι άνθρωποι και ο χαρακτήρας των οργανισμών υπόκειται στην ίδια ανάλυση όπως και οι άνθρωποι. Όπως και οι άνθρωποι, οι οργανώσεις καθιερώνουν τον χαρακτήρα τους νωρίς στη ζωή και ενώ ο χαρακτήρας ωριμάζει και διευρύνεται με την πάροδο του χρόνου, είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει ο χαρακτήρας ενός οργανισμού.

Οι κύριοι καθοριστικοί παράγοντες του χαρακτήρα ενός οργανισμού είναι:

(1) Προσανατολισμός : ένας οργανισμός μπορεί να είναι προσανατολισμένος προς τα έξω, βρίσκοντας τον λόγο ύπαρξής του σε ιδανικά και συμφέροντα που κατοικούν στην περιφέρειά του ή στην κοινωνία γενικά ή μπορεί να είναι προσανατολισμένος προς τα μέσα, βρίσκοντας τον λόγο ύπαρξης στην δική του ηγεσία και πρόγραμμα. Μια οργάνωση που είναι προσανατολισμένη προς τα έξω αλλάζει συχνά την ηγεσία της, οι συνεδριάσεις της είναι ανοικτές και η έννοια της ένταξης είναι σχετικά διάχυτη. Ένας οργανισμός που είναι προσανατολισμένος προς τα μέσα μπορεί να είναι ένας ενεργός και αποτελεσματικός φορέας στην κοινωνική ζωή, αλλά δεν κατευθύνεται εδώ και εκεί από τις κοινωνικές πιέσεις και εξαρτάται από τις δικές τους διαδικασίες, την ηγεσία και τις πολιτικές που αποφασίζουν για τη δραστηριότητά τους.



(2) Τρόπος Αντιλήψεων Ορισμένες οργανώσεις ξεκινούν κάθε νέα συζήτηση με αυτό που έχουν ήδη αποφασίσει και εάν έχουν διεξαχθεί προηγούμενες αποφάσεις. Άλλοι οργανισμοί ξεκινούν κάθε συνάντηση με τα τελευταία νέα και τις άμεσες απειλές και ευκαιρίες που αντιμετωπίζει ο οργανισμός. Η πιο άμεση αντανάκλαση του τρόπου αντίληψης ενός οργανισμού είναι η σειρά των εργασιών στις συναντήσεις του. Οι οργανώσεις που ξεκινούν κάθε συνάντηση με τα πρακτικά, τα θέματα που προκύπτουν και το φύλλο δράσης της τελευταίας συνάντησης γνωρίζουν πολύ περισσότερο τι συμβαίνει με μια πολύ σοβαρή έννοια, αλλά με μια άλλη έννοια μπορεί να βρίσκεται σε γη με κούκλες και είναι δύσκολο να δούμε Πόσο έξω από την πραγματικότητα πρόκειται ποτέ να το κάνει στην ατζέντα? Από την άλλη πλευρά, εκείνες οι οργανώσεις που είτε δεν λαμβάνουν πρακτικά είτε δεν τις ελέγχουν ποτέ πραγματικά, αλλά ξεκινούν κάθε συνάντηση με μια καλά ενημερωμένη εκτίμηση για το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω τους είναι πολύ ευαίσθητοι, αλλά μπορούν συχνά να διαδοθούν σε κύκλους Για πάντα, καθώς δεν μπορούν να ακολουθήσουν τη δική τους δράση.

(3) Μέσο Απόφασης : Ορισμένες οργανώσεις συνεχίζουν το έργο τους με πλήρη καθοδήγηση από αυτό που πιστεύουν και ζυγίζουν κάθε απόφαση ενάντια στις θεμελιώδεις πεποιθήσεις τους και τους κανόνες του οργανισμού. Ορισμένες οργανώσεις είναι πολύ πιο «ρεαλιστικές» και υπολογίζουν την επίδραση κάθε δράσης, είτε θα αυξήσουν τη δύναμή τους και, κατά συνέπεια, θα καταστήσουν πιο πιθανή την επίτευξη των στόχων της, είτε θα αποδυναμώσουν την οργάνωση. Όταν λαμβάνονται αποφάσεις, τα δολάρια και τα σεντ ζυγίζονται, ο αριθμός των συνδρομητών, η δημοτικότητα ή οι αποφάσεις που γίνονται σε σχέση με τις εγγενείς αρετές της ίδιας της πρότασης; Ενώ ένα γραφειοκρατικοποιημένο συνδικάτο αποτελεί ένα ακραίο παράδειγμα της «λογικής» οργάνωσης που έχει χάσει την αίσθηση του λόγου ύπαρξής της , είναι σαφώς μια ένωση η οποία αγνοεί την ανάγκη διατήρησ(opens in a new tab)ης καλών επιπέδων ένταξης, υγιούς οικονομικά, εξειδικευμένα στελέχη κ.ο.κ. Εξίσου υποχρεωμένη να χάσει το δρόμο της.