Αρχείο ετικέτας Τζοκας

Ο Σπ. Τζόκας απαντά στην ΚΕΔΕ: Οι ανέραστοι της Αυτοδιοίκησης

 

Κοινοποίηση στο Facebook
Κάντε Tweet στο Twitter

Με αιχμές και έντονο ύφος απάντησε με άρθρο του, ο αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Αθήνας, Σπύρος Τζόκας, στην ΚΕΔΕ, με αφορμή τη τελευταία επιστολή του Γ. Πατούλη που ζητά την παρέμβαση του υπουργού Εσωτερικών Π. Σκουρλέτη και του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξη Χαρίτση, καταγγέλοντας «πελατειακές σχέσεις» μεταξύ των αντιπεριφερειαρχών και δήμαρχων για τα δημοτικά έργα.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Σπύρου Τζόκα:

Οι ανέραστοι της αυτοδιοίκησης είναι εκείνοι που δεν αγαπούν την αυτοδιοίκηση, την χρησιμοποιούν για αλλότριους στόχους και σκοπούς και συνεπώς με τις πράξεις τους μόνον κακό πράττουν. Στην κατηγορία αυτή θεωρώ ότι εντάσσεται και η πρόσφατη ανακοίνωση της ΚΕΔΕ, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, προκαλεί ρήγμα στην ενότητα της αυτοδιοίκησης.

Δεν γράφω, βέβαια, αυτές τις γραμμές για να υπερασπιστώ τις Περιφέρειες της χώρας, καθώς αυτό θα μπορούσε, αν ήθελε, να το πράξει κάλλιστα η Ένωση Περιφερειαρχών (ΕΝΠΕ), έτσι τη λέω και έτσι είναι και όχι Ένωση Περιφερειών, αλλά αυτό είναι μια άλλη αμαρτωλή υπόθεση και δεν είναι της ώρας. Ούτε το κάνω για να υπερασπιστώ κάποιον, επίσης ανεγκέφαλο και ανέραστο (εννοώ αυτοδιοικητικά) αντιπεριφερειάρχη που ενδεχομένως επιλέγει Δημάρχους για να διανείμει τα χρήματα του λαού σαν να είναι δικά του. Όχι δεν το κάνω για τέτοιους ευτελείς λόγους.

Το κάνω για την τιμή, την όποια τιμή έχει απομείνει, της αυτοδιοίκησης της χώρας μας. Το κάνω για τους ιστορικούς Δημάρχους που έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους στην αυτοδιοίκηση της πατρίδας μας. Το κάνω για την ένδοξη αυτοδιοίκηση της κυβέρνησης του βουνού, που ευτελίζεται και εκχυδαϊζεται στις μέρες μας. Το κάνω για τους μακροχρόνιους αγώνες των εραστών της αυτοδιοίκησης να γίνει αιρετός, από κρατικός που ήταν, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης και να συνεργάζονται οι δύο αιρετοί βαθμοί αυτοδιοίκησης. Οι νεόκοποι της αυτοδιοίκησης ας κάνουν τον κόπο και ας αφιερώσουν λίγο χρόνο να διαβάσουν τα πρακτικά του συνεδρίου της τότε ΚΕΔΚΕ στην Κυλλήνη και τις προτάσεις της.

Το κάνω ενδεχομένως γιατί, προφανώς διακατέχομαι από μια εμμονή (μάλλον ψυχοπαθητικού τύπου)  ή ασθένεια που προέρχεται από τα τόσα χρόνια ενασχόλησης μου με την Αυτοδιοίκηση, τα οποία σχεδόν υπερβαίνουν τα συντάξιμα ενός υπαλλήλου και ακόμα πιστεύω πως η αυτοδιοίκηση μπορεί να βγει από την κλίνη του Προκρούστη και τότε να βοηθήσει ουσιαστικά την πατρίδα μας να βγει από την κρίση και το λαό μας να ανασάνει βαθιά. Γιατί πίστευα και πιστεύω ότι η πραγματική αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνον η πεμπτουσία της Δημοκρατίας και κάποιες φορές και της άμεσης, αλλά και το εργαλείο για την ανάπτυξη, πρόοδο και προκοπή του λαού μας. Η αυτοδιοίκηση που δεν στηρίζεται σε μηχανισμούς, εκκλησία, μικρο-μεγάλα συμφέροντα αλλά στο λαό που τον ενεργοποιεί διαρκώς.

Αφορμή για το ας το πούμε ξέσπασμα αυτό ήταν η αλγεινή εντύπωση που μου προκαλούν απόψεις που διχάζουν την αυτοδιοίκηση και ενεργοποιούν κοινωνικούς αυτοματισμούς που αν δεν είναι επικίνδυνοι, τουλάχιστον αποπροσανατολίζουν από τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα και δίνουν ένα ακόμα χτύπημα στην ήδη τραυματισμένη αν όχι «κλινικά νεκρή» αυτοδιοίκηση. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που η αυτοδιοίκηση των μνημονιακών εποχών πεθαίνει αργά και βασανιστικά, όπως εξάλλου και η Ελλάδα. Και αυτή η αφορμή δεν είναι άλλη από την ανακοίνωση της ΚΕΔΕ που για ακόμα φορά βάζει σε δοκιμασία τη συνοχή των δυο βαθμών αυτοδιοίκησης.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου κάνει ότι στην ανακοίνωση της ΚΕΔΕ που μιλάει για επιλεκτικές συμπεριφορές των Περιφερειών απέναντι στους Δημάρχους με βάση κάποιων κομματικών ή άλλων κριτηρίων και τους καλεί σε εγρήγορση έρχεται αρωγός ένας έμπειρος άνθρωπος της αυτοδιοίκησης του δεύτερου βαθμού ο κ. Σγουρός όταν λέει: «Υπάρχουν κραυγαλέες αποκλίσεις στην κατανομή πόρων ακόμη και ανάμεσα σε γειτονικούς δήμους της Αττικής, που είναι εμφανές ότι πλέον χωρίζονται σε αρεστούς και μη. Σε αυτό συνηγορούν και οι κατά καιρούς ανακοινώσεις της ΚΕΔΕ, που κάνει λόγο για bullying της Περιφέρειας σε βάρος ορισμένων δήμων, γεγονός που συνιστά αδιανόητη για τα δεδομένα της αυτοδιοίκησης θεσμική εκτροπή.»

Μακάρι αυτές τις «κραυγαλέες αποκλίσεις» να μας τις ονομάτιζε και κ. Σγουρός και όσοι άλλοι τις γνωρίζουν. Τότε θα πρόσφεραν υπηρεσία στην αυτοδιοίκηση που υπηρετούν. Διαφορετικά συμβάλλουν εκούσια ή ακούσια στην απαξίωση της.

Γιατί το πολιτικό σύστημα και το κεντρικό κράτος αντιπαλεύει μια ισχυρή, υγιή και ενωμένη αυτοδιοίκηση. Δεν συμφέρει και είναι πολλοί οι λόγοι που πολλές φορές έχουν καταγραφεί. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η αυτοδιοίκηση ήταν απλά “η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων” ούτε καν η διαχείρισή τους. Έτσι λειτούργησε ιστορικά σαν μια μικρογραφία του κράτους και του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε τοπικό επίπεδο κι όχι σαν μια διακριτή, πόσω μάλλον εναλλακτική, δομή πολιτικής εξουσίας. Περιττό είναι δε να σημειωθεί ότι αν η αυτοδιοίκηση δεν ήταν τόσο «καχεκτική», όσο άλλωστε και η δημοκρατία μας, θα είχε πιθανότατα και τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να εξασφαλίσει το δημοκρατικό μετασχηματισμό του στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η οποία, πέρα από οικονομική, έχει και σαφέστατο πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι στην Ελλάδα η αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ αυτο-κυβέρνηση, δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς συμμετοχής εντός του οποίου η τοπικότητα απολαμβάνει δικαιώματα πολιτικού αυτοπροσδιορισμού.

Επειδή, λοιπόν  ο χώρος της Αυτοδιοίκησης, είναι ο χώρος που φαίνεται να συμπυκνώνεται το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών σε όλα τα πεδία: Εργασιακές σχέσεις, υπονόμευση και αποσάθρωση των κοινωνικών του δομών, γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, λιμάνια, αεροδρόμια, φτώχεια, ανεργία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, περιορισμός των δημοσίων πόρων και πάει λέγοντας και επειδή παρόμοιοι αποπροσανατολισμοί και αυτοματισμοί που θέλουν τους δυο βαθμούς σε σύγκρουση είναι επικίνδυνοι, θα συνιστούσα ψυχραιμία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Διαφορετικά οι κοινωνικοί αυτοματισμοί που έχουν ενεργοποιηθεί πανταχόθεν δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Και αυτό βέβαια δεν είναι καλό για την αυτοδιοίκηση και όσους θεωρούν ότι την υπηρετούν ή δηλώνουν εραστές της.

Την κατηφόρα αυτή  δεν πρέπει να διευκολύνουμε με πράξεις, παραλείψεις, αστοχίες και ωχαδελφισμό και πολύ περισσότερο με αναχωρητισμούς. Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την Αυτοδιοίκηση. Ο κίνδυνος μιας «κλινικά νεκρής» αυτοδιοίκησης είναι σαφής αλλά και ορατός. Η υπέρβαση των όρων υπό τους οποίους διεξάγεται αυτή τη στιγμή ο πολιτικός αγώνας προϋποθέτει την εμπλοκή της κοινωνικής βάσης, την κινητοποίηση των τοπικών, ενδογενών πόρων της και, κυρίως, την ενδυνάμωση και ενότητα των δυο βαθμών”.

Σπ. Τζόκας: «Σπαράγματα» Αυτοδιοίκησης

17 Ιανουαρίου 2016

 

Τελευταία  ξεδιπλώνεται, κυρίως ή και αποκλειστικά στους χώρους της λεγόμενης ή πραγματικής αριστεράς,  ένας έντονος προβληματισμός και διάλογος για την πολιτική πεμπτουσία, θα έλεγα παριστάνοντας τον φιλόσοφο, της Αυτοtsokas_kaisariani_aftodioikisiδιοίκησης και του πρώτου και του δεύτερου βαθμού. Ο διάλογος αυτός, όπως και κάθε διάλογος εμπεριέχει πραγματικότητες, μύθους, υπερβολές και έντονο παρορμητισμό.
Δεν είχα σκοπό να παρέμβω, επειδή θεωρώ ότι η Αυτοδιοίκηση που οραματισθήκαμε έχει πλέον ξεψυχήσει και με την έννοια αυτή δεν θα ήθελα να τυμβορυχώ σε ένα άψυχο σώμα. Η αυτοδιοίκηση των μνημονιακών εποχών πεθαίνει αργά και βασανιστικά, όπως εξάλλου και η Ελλάδα.

Συνέχεια ανάγνωσης Σπ. Τζόκας: «Σπαράγματα» Αυτοδιοίκησης

Ομιλία του Σπύρου Τζόκα στην ΕΝ.ΠΕ.

Ομιλία του Σπύρου Τζόκα στην ΕΝ.ΠΕ.
Κατηγορία :Περιφερειακά/Ημερομηνία Δημοσίευσης : 2015-11-27 17:20:00
0 0

Η εισήγηση του Αντιπεριφερειάρχη Δυτικής Αθήνας και μέλους του Δ.Σ της ΕΝ.ΠΕ. Σπύρου Τζόκα στην 3η Γενική Συνέλευση της ΕΝ.ΠΕ., στη Λευκάδα:tzokas_kede_synedrio_aftodioikisi-620x320

Στην Ελλάδα η αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ αυτο-κυβέρνηση, δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς συμμετοχής, εντός του οποίου η τοπικότητα απολαμβάνει δικαιώματα πολιτικού αυτοπροσδιορισμού (τα οποία βεβαίως περιορίζονται εντός του ευρύτερου και επικυρίαρχου αυτοπροσδιορισμού που απορρέει από τη συνταγματική ρήτρα της λαϊκής κυριαρχίας).

Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η αυτοδιοίκηση ήταν απλά «η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων” ούτε καν η διαχείρισή τους. Έτσι, η τοπική αυτοδιοίκηση λειτούργησε ιστορικά σαν μια μικρογραφία του κράτους και του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε τοπικό επίπεδο κι όχι σαν μια διακριτή και εναλλακτική δομή πολιτικής εξουσίας. Περιττό είναι δε να σημειωθεί ότι, αν η αυτοδιοίκηση δεν ήταν τόσο «καχεκτική», όσο άλλωστε και η δημοκρατία μας, θα είχε πιθανότατα και τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να εξασφαλίσει το δημοκρατικό μετασχηματισμό του στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η οποία, πέρα από οικονομική, έχει και σαφέστατο πολιτικό υπόβαθρο.

Επιπλέον, οι πολιτικές πραγματικότητες που εδραιώθηκαν  στην Ελλάδα της «μνημονιακής» περιόδου επέφεραν μια ακόμη οξύτερη επιδείνωση και πολιτικοθεσμική υποβάθμιση της αυτοδιοίκησης.

Στο πλαίσιο της προϊούσας «αποκέντρωσης» του κράτους και της δημόσιας σφαίρας γενικότερα, η αυτοδιοίκηση επλήγη με ιδιαίτερη σφοδρότητα και απειλείται με πολλαπλούς τρόπους. Πλέον ο κίνδυνος δεν είναι αυτός μιας «καχεκτικής» αυτοδιοίκησης, αλλά μιας «κλινικά νεκρής» αυτοδιοίκησης.
Πράγματι, η Αυτοδιοίκηση υπήρξε ένα από τα μεγάλα θύματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας και των αλλεπάλληλων Μνημονίων.

Ίδια εικόνα υπάρχει και στην περιφερειακή αυτοδιοίκηση, όπου η μείωση κατά περίπου 40% των πόρων της, μαζί με την απουσία δημοκρατικού προγραμματισμού και αναπτυξιακού σχεδιασμού, τον ερμαφρόδιτο χαρακτήρα της μεταξύ κρατικής διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης και τη διατήρηση της επιτήρησης του κράτους με τις επτά αποκεντρωμένες κρατικές διοικήσεις, δημιούργησαν έναν νέο γραφειοκρατικό μηχανισμό, ανίκανο να συμβάλει στην πραγματική ανάπτυξη και πρόοδο της κάθε περιοχής.

Ο «Καλλικράτης» δεν «ατύχησε» απλώς, επειδή συνέπεσε χρονικά με την οικονομική κρίση. Σχεδιάστηκε εξαρχής με άξονα τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις για λιτότητα και «λιγότερο Κράτος». Γι’ αυτό και, κατά τη γνώμη μας, η Αυτοδιοίκηση, και ευρύτερα η ίδια η κοινωνία και η χώρα έχουν ανάγκη από μία ριζική ανατροπή του «Καλλικράτη» και από την αντικατάστασή του από ένα νέο ριζοσπαστικό, πραγματικά δημοκρατικό και συμμετοχικό θεσμικό πλαίσιο για την Αυτοδιοίκηση.

Στην Ελλάδα, η δεκαετία που πέρασε άφησε πίσω της ριζικές αλλαγές στο καθεστώς αντιπροσώπευσης σε υποεθνικό επίπεδο. Αρχικά το πρόγραμμα «Καποδίστριας” και στη συνέχεια το πρόγραμμα «Καλλικράτης” αναδιάταξαν τις σχέσεις κεντρικού και τοπικού κράτους αναδιαρθρώνοντας εκ βάθρων την «τοπολογία” των αντιπροσωπευτικών δομών. Όμως η πολιτική ρητορική της «ισχυρής και αποτελεσματικής αυτοδιοίκησης” πρέπει να συνεκτιμηθεί κριτικά σε σχέση με τις προϊούσες διαδικασίες συγκεντροποίησης της πολιτικής εξουσίας που επιφέρει η χωρική πύκνωση της υποεθνικής αντιπροσώπευσης. Καθώς οι αναδιατάξεις αυτές  τελούν εν εξελίξει, και με δεδομένη βέβαια την εκκρεμότητα του νέου εκλογικού συστήματος, δεν είναι επ’ ουδενί δεδομένο ότι το κέντρο βάρους της αντιπροσώπευσης μετατοπίζεται εγγύτερα στο τοπικό κράτος. Τουναντίον, πιθανότερο ίσως είναι το ενδεχόμενο μιας «καρτελοποίησης”  της πολιτικής δύναμης στα πλαίσια μιας αναδυόμενης «μεταδημοκρατίας”.

Χρειάζεται ένα νέο, πλήρες χωροταξικό και θεσμικό πλαίσιο για την Αυτοδιοίκηση με τα εξής κεντρικά χαρακτηριστικά:

• Ο νόμος που θα επανιδρύει την αυτοδιοίκηση και των δύο βαθμών θα πρέπει να έχει το χαρακτήρα νόμου-πλαισίου όπου θα ρυθμίζονται τα κεντρικά χαρακτηριστικά του αυτοδιοικητικού συστήματος. Τα υπόλοιπα θέματα συστηματοποιούνται και ρυθμίζονται από έναν νέο και ενιαίο κώδικα αυτοδιοίκησης

• Η θητεία των αυτοδιοικητικών οργάνων όλων των βαθμίδων μεταπίπτει στο προηγούμενο καθεστώς της τετραετίας και οι εκλογές για την αυτοδιοίκηση αποσυνδέονται από τις ευρωεκλογές.

• Χωροταξική αποκλιμάκωση των ΟΤΑ ώστε αφενός να καλυφθεί το τεράστιο σημερινό έλλειμμα πρωτογενούς δημοκρατίας και αφετέρου οι ΟΤΑ να γίνουν πιο αποτελεσματικοί.

• Αποκέντρωση και  σαφής προσδιορισμός των αρμοδιοτήτων κάθε επιπέδου διοίκησης

• Επαρκής και επακριβής κατανομή των πόρων και των αντίστοιχων επενδυτικών μέσων

• Βαθύς εκδημοκρατισμός της λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Εκ βάθρων επανεξέταση των αρμοδιοτήτων της Αυτοδιοίκησης. Επείγει να γίνει μια ενδελεχής μελέτη των αρμοδιοτήτων και του οικονομικού κόστους που αυτές συνεπάγονται ώστε να συνταχθεί ένα συνολικό σχέδιο ορθολογικής κατανομής τους ανάμεσα στο κεντρικό κράτος, τα αποκεντρωμένα του όργανα και τις βαθμίδες αυτοδιοίκησης.

Η αφειδής μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τ.Α δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην δείκτη αυτοδιοικητικής ενδυνάμωσης. Το πιθανότερο είναι κάποιες από τις μεταβιβαζόμενες αρμοδιότητες να εντάσσονται σε μια στρατηγική οργανωμένης οπισθοχώρησης του κράτους (policy retrenchment) που ενδύεται φιλοαυτοδιοικητικό μανδύα. Θα ήταν προτιμότερο (ειδικά σε συνθήκες δημοσιονομικής στενότητας) η Τ.Α να έχει λιγότερες αλλά πιο συγκεκριμένες και καλά οργανωμένες αρμοδιότητες. Αλλιώς διατρέχει τον κίνδυνο πολιτικής απονομιμοποίησης στα μάτια της κοινωνικής βάσης.

Οι βαθμίδες αυτοδιοίκησης συναρθρώνονται δομικά με τις κεντρικές πολιτικές κατά το σχεδιασμό της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης. Ο επιμερισμός των ρόλων και των ευθυνών γίνεται στη βάση της αρχής της επικουρικότητας. Οι βαθμίδες αυτοδιοίκησης αποτελούν οργανικά υποκείμενα του χωρικού προγραμματισμού

Η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ κεντρικού κράτους και Αυτοδιοίκησης πρέπει να είναι σαφής, εύληπτη και σταθερή και να μην μπορεί να μεταβληθεί με την έκδοση απλών υπουργικών αποφάσεων. Επίσης, οι αποκλειστικές αρμοδιότητες της Αυτοδιοίκησης θα πρέπει να ορισθούν, να διακριθούν και να κατοχυρωθούν πλήρως με σαφή και αδιαμφισβήτητο τρόπο.

Οι Περιφέρειες θα μεταβληθούν σε βασικούς θεσμούς ανάπτυξης. Στόχος είναι το Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων, πέραν των κεντρικών εθνικής εμβέλειας έργων, να υλοποιείται από τις Περιφέρειες, που προβλέπεται να συμμετέχουν ουσιαστικά στο γενικό δημόσιο σχεδιασμό. Παράλληλα, οι Περιφέρειες θα συντονίζουν και θα συναποφασίζουν με τους Ο.Τ.Α τις παραγωγικές και κοινωνικές δράσεις της περιοχής τους. Το ίδιο σχεδιάζουμε και για τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης τα οποία πρέπει στο μεγαλύτερο ποσοστό τους να τα διαχειρίζεται η Αυτοδιοίκηση, όπως συμβαίνει στις χώρες της Ε.Ε.

Επαρκής κατανομή πόρων και επενδυτικών μέσων

Διασφαλίζεται η εφαρμογή του Συντάγματος ώστε για τη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στην Αυτοδιοίκηση να πρέπει να προηγείται η μεταφορά των απαιτούμενων χρηματοδοτικών πόρων. Οι ανώτατες ελεγκτικές αρχές (π.χ. Ελεγκτικό Συνέδριο) ασκούν δικαίωμα αρνησικυρίας για κάθε αρμοδιότητα που το κεντρικό κράτος μεταβιβάζει στην Αυτοδιοίκηση σε περίπτωση που δεν μεταβιβάζει ταυτόχρονα και τους απαιτούμενους πόρους  για την εξυπηρέτηση της επίδικης αρμοδιότητας.

Σε πολιτικοθεσμικό επίπεδο οι κεντρικές παρεμβάσεις είναι δύο:

Την απλή αναλογική σε όλα τα επίπεδα εκλογής και αντιπροσώπευσης των Ο.Τ.Α., διότι το υφιστάμενο εκλογικό σύστημα που αποδίδει τα 3/5 των εδρών στον συνδυασμό που πλειοψήφησε αλλοιώνει την αναλογική αντιπροσώπευση.

Η πρώτη αφορά στον προσωποκεντρικό χαρακτήρα του θεσμού του Περιφερειάρχη. Το θέμα αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την ενίσχυση του συλλογικού χαρακτήρα του Περιφερειακού Συμβουλίου και την έμμεση εκλογή Γ Γ Περιφέρειας από το Περιφερειακό Συμβούλιο το οποίο όμως μεταλλάσσεται σε ένα είδος μικρής Περιφερειακής Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης (ΠΑΣ).

Η δεύτερη παρέμβαση αφορά στον τρόπο ανάδειξης των μελών της ΠΑΣ. Στο ισχύον σύστημα έχουμε en bloc ψηφοδέλτια με προεπιλεγμένους Αντιπεριφερειάρχες και νομαρχιακές υποψηφιότητες. Το σύστημα αυτό είναι η πεμπτουσία της περιφερειακής καρτελοποίησης ψήφων. Μια λύση θα ήταν η μεικτή εκπροσώπηση με την εκλογή υποψηφίων τόσο σε νομαρχιακό όσο και σε ενιαίο περιφερειακό ψηφοδέλτιο με ποσόστωση αντιπροσώπευσης, π.χ. 50-50 ή 60-40.

Άρα, οι υποψήφιοι θα εκλέγονται από ενιαίο παραταξιακό ψηφοδέλτιο το οποίο όμως θα έχει δύο μέρη: το ένα, θα συγκροτείται σε νομαρχιακή βάση και θα ψηφίζεται από τους ψηφοφόρους του αντίστοιχου νομού. Το άλλο τμήμα θα συγκροτείται σε ενιαία περιφερειακή βάση και θα ψηφίζεται από όλους τους ψηφοφόρους της περιφέρειας. Για λόγους ισοτιμίας, και για τις δύο κατηγορίες υποψηφίων θα υπάρχει σταυρός προτίμησης.

Σε μια ελαφρώς πιο σύνθετη παραλλαγή του ενιαίου περιφερειακού ψηφοδελτίου οι υποψήφιοι ενός νομού δεν θα μπορούν να ψηφίζονται από τους ψηφοφόρους αυτού του νομού. Αντιπεριφερειάρχης του νομού αναδεικνύεται ο υποψήφιος του πλειοψηφήσαντος ψηφοδελτίου που πήρε τους περισσότερους σταυρούς. Οι θεματικοί αντιπεριφερειάρχες καταργούνται και αντικαθίστανται από ομάδες εργασίας ή επιτροπές.
Η περιφερειακή αυτοδιοίκηση αποτελεί κεντρικό υποκείμενο του χωρικού προγραμματισμού της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και υπό την έννοια αυτή είναι ισότιμος στη σχέση του με τις υπηρεσίες της κεντρικής διοίκησης. Στο πλαίσιο αυτό είναι απαραίτητη η σύσταση ενός ισχυρού επιστημονικοτεχνικού φορέα (ένα αναβαθμισμένο ΚΕΠΕ περίπου ανάλογο με τη γαλλική DATAR) ο οποίος θα επεξεργάζεται την τεχνογνωσία και τη στρατηγική που είναι απαραίτητη ώστε να ολοκληρώνεται σε ένα συνεκτικό σύνολο η χωρική στρατηγική των περιφερειών και να κατευθύνεται σε κοινούς στόχους.

Δημοσιονομικό σύστημα

Μια μεταβλητή που θα επηρεάσει τα οικονομικά της αυτοδιοίκησης, η οποία όμως αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή, είναι ο προσδιορισμός του βαθμού δημοσιονομικής αποκέντρωσης και συνακόλουθα η ανακατανομή εσόδων και δαπανών μεταξύ αυτοδιοίκησης και κεντρικής διοίκησης.

Ως προς το σκέλος των εσόδων, σε πρώτη φάση, προτείνεται η διατήρηση του θεσμού των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων ως βασική πηγή χρηματοδότησης της αυτοδιοίκησης. Όμως αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός σταθερού και δεσμευτικού δημοσιονομικού συμφώνου μεταξύ κράτους και αυτοδιοίκησης.

Ως προς τις δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, θα πρέπει να ενισχυθεί σημαντικά το μερίδιο που κατευθύνεται στην αυτοδιοίκηση τόσο ως προς το συγχρηματοδοτούμενο από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους τμήμα του όσο και ως προς εκείνο που προέρχεται από αμιγώς εθνικούς πόρους. Οι δαπάνες και τα έσοδα της αυτοδιοίκησης θα πρέπει να ολοκληρώνονται εντός του κρατικού προϋπολογισμού σ’ έναν ενιαίο και διακριτό προϋπολογισμό αυτοδιοίκησης.

Αναφορικά με το θέμα που δημιουργήθηκε με τη μισθοδοσία των υπαλλήλων.

Ο υπουργός Εσωτερικών και η Κυβέρνηση προτάσσουν την εφαρμογή του Καλλικράτη. Αν πράγματι λάβουμε υπόψη μας τον ισχυρισμό αυτό, πρέπει να υπενθυμίσουμε για μια ακόμα φορά, ότι θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η κατάργηση του Καλλικράτη. Αυτή η θέση πλέον προφανώς δεν ισχύει, όπως και άλλες. Αν λοιπόν πρέπει να εφαρμόσει η Κυβέρνηση τον Καλλικράτη, θα πρέπει να τον εφαρμόσει παντού, και όχι μόνο στην μισθοδοσία και συνεπώς να δώσει και τα 250.000.000 ευρώ που επιτάσσει ο Καλλικράτης. Σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών  μας είπε ότι το θέμα της μισθοδοσίας είναι θέμα αταξίας, και θέλει να επαναφέρει την τάξη. Αυτό βέβαια υπερβαίνει τα όρια της αντιπαράθεσης και του δημοκρατικού διαλόγου. Τέλος ο υπουργός είπε  ότι τα χρήματα είναι διασφαλισμένα. Αυτό εγείρει πολλά ερωτηματικά και προκαλεί δυσπιστία καθώς η εμπειρία όλων των αυτοδιοικητικών λέει ότι οι μεταφορές αυτές αρμοδιοτήτων είναι εκ του πονηρού.

ΜΟΙΡΑΙΟΙ, ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ…

Ένα χαμένο Συνέδριο της Αυτοδιοίκησης.

Σπύρος Τζόκας
Ένα ακόμα συνέδριο της ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας) τελείωσε. Ένα συνέδριο δύο ημερών, 30 και 31 Μαΐου, στην όμορφη πόλη των Ιωαννίνων. Η ομορφιά της πόλης σε αντίθεση με τη θλιβερή εικόνα του συνεδρίου. Πρόσωπα σκυθρωπά, πρόσωπα οργισμένα, πρόσωπα απογοητευμένα, χωρίς πίστη, χωρίς αισιοδοξία, χωρίς όραμα. Και αναρωτιέται κάποιος: αν οι αιρετοί δεν πιστεύουν στην ανατροπή αυτής της πολιτικής που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος της, πώς θα πείσουν την κοινωνία;
Από την άλλη πλευρά, η ηγεσία τους στην ΚΕΔΕ, εγκλωβισμένη στα πολιτικά παιχνίδια αποπροσανατολισμού και υποταγής της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού, δεν ενέπνεε τους συνέδρους. Αντίθετα, ενίσχυε τη μοναξιά και την απογοήτευσή τους και την απομάκρυνσή τους από τους συλλογικούς αγώνες. Κλεισμένοι στον μικρόκοσμο του δήμου τους παρακολουθούν αμήχανοι και ανήμποροι την Αυτοδιοίκηση να πεθαίνει.
Οι πολιτικές πραγματικότητες που εδραιώνονται στην Ελλάδα της «μνημονιακής» περιόδου και του «Καλλικράτη” επιφέρουν μια ακόμη οξύτερη επιδείνωση και πολιτικοθεσμική υποβάθμιση της Αυτοδιοίκησης. Στο πλαίσιο της προϊούσας «εξαφάνισης» του κράτους και της δημόσιας σφαίρας γενικότερα, η Αυτοδιοίκηση πλήττεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα και απειλείται με πολλαπλούς τρόπους. Πλέον ο κίνδυνος δεν είναι αυτός μιας «καχεκτικής» Αυτοδιοίκησης, αλλά μιας «κλινικά νεκρής» Αυτοδιοίκησης.
Η Αυτοδιοίκηση έχει καταδικαστεί σε οικονομικό μαρασμό και μετατρέπεται σταδιακά σε απολύτως εξαρτημένη από την κυβέρνηση και το κράτος υπηρεσία. Συγκεκριμένα, το 60% των θεσμοθετημένων από τον «Καλλικράτη” πόρων έχει υπεξαιρεθεί και το κοινωνικό κράτος των δήμων, που υπηρετεί κατεξοχήν τις λαϊκές τάξεις (λειτουργικές δαπάνες σχολείων, βρεφονηπιακοί σταθμοί, βοήθεια στο σπίτι, ΚΑΠΗ, δημοτικά ιατρεία, πολιτισμός, αθλητισμός, περιβάλλον, καθαριότητα, πρόσφατες δομές αλληλεγγύης) καταρρέει. Οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες αυτές είναι τα πρώτα θύματα των απολύσεων… ρίχνονται στον Καιάδα της ανεργίας και οι υπηρεσίες κλείνουν.
Την έναρξη του συνεδρίου κήρυξε ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός κ. Στυλιανίδης… «το παράδοξο» είναι ότι μόλις ολοκλήρωσε την ομιλία του και κήρυξε την έναρξη του συνεδρίου, οι σύνεδροι αποχώρησαν απογοητευμένοι. Ούτε καν σκέφτηκαν να απαντήσουν στην πρόκληση. Στην πρόκληση ότι ο υπουργός τούς αγνόησε, και μάλιστα στην έδρα τους. Δεν είπε τίποτα… δεν απάντησε σε καμία ερώτηση από αυτές που του έκανε ο προλαλήσας πρόεδρος της ΚΕΔΕ. Και όχι μόνο αυτό… ήταν και προκλητικός: Ο δήμος του μέλλοντος, είπε, είναι αυτός που αυξάνει τα ίδια έσοδα και μειώνει ή καλύτερα μηδενίζει τις κρατικές επιχορηγήσεις. Άρα και πολλά σάς δίνουμε.
Τι ακριβώς είναι αυτό; Πώς μπορεί να ερμηνευτεί ότι αυξάνω τα ίδια έσοδα; Δηλαδή αυξάνω ποια ίδια έσοδα; Είναι προφανές στους γνωρίζοντες την Αυτοδιοίκηση… ο υπουργός υπονοεί νέες φορολογίες, διπλές φορολογίες των πολιτών. Γιατί γνωρίζει καλά ότι πρόσφατη μελέτη απέδειξε ότι το ελάχιστο… το ελαχιστότατο κόστος της Αυτοδιοίκησης είναι 2,6 δισ. και αυτά που διανέμονται σήμερα στην Αυτοδιοίκηση είναι τα μισά, 1,3 δισ. Διαχείριση, δηλαδή, της μιζέριας.
Και για το Παρατηρητήριο μόνο καλά λόγια είχε ο υπουργός! Και όμως γνωρίζει ότι περισσότεροι από 200 δήμοι είναι στο Παρατηρητήριο με ευθύνη της κυβέρνησής του… Όταν τον περασμένο Δεκέμβριο το υπουργείο Εσωτερικών έδωσε εγκύκλιο – οδηγία για τους προϋπολογισμούς των δήμων, η κατεύθυνση ήταν να υπολογισθεί η επιχορήγηση (δωδεκατημόριο) του Νοεμβρίου επί 1,24 και έτσι να προϋπολογισθεί η επιχορήγηση εκάστου μήνα του 2013. Και αυτό ακόμα παραβιάστηκε… τώρα το υπουργείο κάνει «χ» επί 1,04. Άρα ήδη το 10% της απόκλισης που ορίζει το Παρατηρητήριο για την επιτήρηση υπάρχει στους δήμους, στην Αυτοδιοίκηση.
Η ομάδα, όμως, πάσχει… ή, καλύτερα, το παιχνίδι είναι στημένο. Σε ένα από τα πιο κρίσιμα συνέδρια διαφαίνεται και η παρακμή και η απαξίωση της Αυτοδιοίκησης… και εκ των οικείων. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι μετείχαν οι μισοί σύνεδροι, μόνο και μόνο το γεγονός ότι κανείς ή ελάχιστοι παρακολουθούσαν τους ομιλούντες, μόνο και μόνο το γεγονός ότι υπήρχε μια γενικότερη αδιαφορία, δείχνει ότι η Αυτοδιοίκηση, οι αυτοδιοικητικοί, κατέχονται από κόπωση, έχουν κουραστεί. Δεν πιστεύουν.
Και σ’ αυτό έχει βασική ευθύνη η πλειοψηφία της ΚΕΔΕ. Αφού οργάνωσε ένα συνέδριο tuti fruti, αφού έβγαλε από την ατζέντα της τους συλλογικούς αγώνες, αφού περιορίστηκε στον μικρόκοσμο των ατομικών πολιτικών επιδιώξεων και της προσωπικής επιβίωσης, με έναν απίστευτο ναρκισσισμό και μια εξωπραγματική θέαση έκλεισε το συνέδριο με τον «καλύτερο» τρόπο… θάβοντας και τα τελευταία σπαράγματα της Αυτοδιοίκησης.
Μέσα από εκφυλιστικές διαδικασίες και κακού τύπου συνδικαλιστικές κινήσεις επιβεβαίωσαν το στημένο παιχνίδι. Σε μια άδεια αίθουσα με παρουσία ελαχίστων συνέδρων κατέληξαν σε μια απόφαση έκθεσης ιδεών (έτσι χαρακτηρίστηκε από δημάρχους της πλειοψηφούσας παράταξης του ΠΑΣΟΚ) που δεν αποδίδει ευθύνες πουθενά και δεν επιχειρεί να ανατρέψει αγωνιστικά τα κακώς κείμενα.
Και όμως, υπήρξαν κάποιες ευκαιρίες να ανέβει το θερμόμετρο. Τέθηκε η μεγάλη ιδεολογική και πολιτική στροφή της Αυτοδιοίκησης, όχι μόνο από τους αιρετούς της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ που έδωσαν μάχη απέναντι στους συσχετισμούς του παρελθόντος, αλλά και από πολλούς άλλους δημάρχους… να υπάρξει μια εκ βάθρων ανασυγκρότηση της Αυτοδιοίκησης -πράγμα που βέβαια σημαίνει την πλήρη ανατροπή του καθεστώτος που εγκαθίδρυσε τα Μνημόνια και τον «Καλλικράτη». Η απάντηση θα πρέπει να είναι άμεση και δυναμική. Από την άλλη, να τεθούν οι κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων η Αυτοδιοίκηση παραδίδει εν τοις πράγμασι τα κλειδιά των δήμων.
Και στο τέλος τίποτα. Ούτε σε ένα ψήφισμα δεν μπόρεσαν να διαφοροποιηθούν από την κυβερνητική τρόικα παρά τα προβλήματα που απειλούν την ύπαρξη και λειτουργία των δήμων. Αφού εξάντλησαν το συνέδριο και έμειναν το 1/5 των συνέδρων, περάσαμε στις ψηφοφορίες… ένα ψήφισμα με ισχνή πλειοψηφία υποστηρίζονταν από τις παρατάξεις της κυβέρνησης.
Το ψήφισμα των αυτοδιοικητικών του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, αλλά και άλλων ανεξάρτητων, έθετε ότι ο αγώνας μας στην Τ.Α. είναι πρώτα απ’ όλα αγώνας επιβίωσης της Αυτοδιοίκησης και στη συνέχεια επαναπροσδιορισμού της σε νέες βάσεις. Συνεπώς δεν παλεύουμε για τον εξωραϊσμό της βάρβαρης αυτής πολιτικής, αλλά για την πλήρη ανατροπή της. Τόνιζε επίσης ότι κάποιοι στον τόπο αυτό ευθύνονται, κάποιοι κυβερνούν, κάποιοι νομοθετούν, κάποιοι εξυφαίνουν σχέδια για μετατροπή της Αυτοδιοίκησης σε υπηρεσία και των αιρετών σε φοροεισπράκτορες του κράτους.
Τέλος, αφού έθετε ένα συγκεκριμένο μίνιμουμ πρόγραμμα αιτημάτων, πρότεινε μαζί με τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες να δημιουργήσουμε ένα αποτελεσματικό ανάχωμα στη βάση της κοινωνίας ενάντια στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Την άμεση συγκρότηση ενός μετώπου Αυτοδιοίκησης, τοπικών κοινωνιών και εργαζομένων, ενός μετώπου αντίστασης και ανατροπής.
Το συνέδριο όφειλε να θέσει ως κόκκινες γραμμές τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις διατήρησης των κοινωνικών δομών, ανατροπής της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής των απολύσεων και διασφάλισης της συνταγματικά κατοχυρωμένης διοικητικής αυτοτέλειας της Αυτοδιοίκησης.
Και να παραμείνει ανοιχτό. Να αποφασίσει, με βάση τις κυβερνητικές απαντήσεις στα αιτήματά μας, αν αυτές είναι αρνητικές, σε ποιες μορφές πανελλαδικών κινητοποιήσεων θα προχωρήσει σε συνεργασία με τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες.
Η πλειοψηφία της ΚΕΔΕ, χρησιμοποιώντας μια ισχνή μειοψηφία, δεν τα αποδέχθηκε. Και φέρει ιστορικές ευθύνες για την τραγική κατάσταση που εξακολουθεί να βιώνει η Αυτοδιοίκηση και την ακόμα χειρότερη που θα βιώσει.
Απαξιωμένη και εγκλωβισμένη στα πολιτικά και προσωπικά σχέδια κάποιων, βαδίζει πλέον τον Γολγοθά της. Ελάχιστα ή διόλου ασχολήθηκε ο ηλεκτρονικός και έντυπος Τύπος με το συνέδριο, εκτός από κάποιες απόπειρες προσωπικής προβολής που επιτείνουν τον ξεπεσμό του θεσμού, γεγονός που δείχνει και το ενδιαφέρον της κοινωνίας.
Ήταν ένα χαμένο συνέδριο για την Αυτοδιοίκηση, ίσως το χειρότερο όλων, και κάποιοι φέρουν ευθύνη και κάποιοι άλλοι, μοιραίοι, δειλοί και άβουλοι αντάμα, προσμένουν ίσως κάποιο θαύμα.

* Ο Σπύρος Τζόκας είναι μέλος του Δ.Σ. της ΚΕΔΕ

Τζόκας: Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις, η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
Είναι γεγονός ότι και παλιότερα υπήρξαν ελαστικές σχέσεις εργασίας στην Αυτοδιοίκηση. Είναι, επίσης, γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση είχε χρησιμοποιηθεί σαν ιμάντας για να περάσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Είναι ακόμα γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση ήταν, ή επιχειρούνταν να είναι, το εργαστήρι νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Αρκετές φορές και εμείς οι αυτοδιοικητικοί αρπάζαμε το τυρί και δεν βλέπαμε τη φάκα, όσοι τουλάχιστον δεν υποστηρίζαμε συνειδητά ανάλογες επιλογές, ούτε επιφυλάσσαμε τέτοιο ρόλο στην Αυτοδιοίκηση.

Ναι, κάποια συνέβαιναν και παλιότερα. Εξάλλου καπιταλισμό είχαμε και καπιταλισμό έχουμε. Τώρα, όμως, το αφεντικό τρελάθηκε! Στην εποχή του μνημονιακού πάγου έγιναν τα πάντα λάστιχο, και κυρίως οι εργασιακές σχέσεις. Ακόμα και οι ενασχολούμενοι με την Αυτοδιοίκηση μπερδεύονται στον λαβύρινθο αυτόν των εργασιακών σχέσεων, ακόμα και 5 μεροκάματα τον μήνα για κάποιους μήνες προκηρύσσουν οι δήμοι. Και μη χειρότερα, δηλαδή!

Μεταξύ αυτών των εργασιακών σχέσεων, ιδιαίτερα προβεβλημένη είναι αυτή των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων, ΚΟΙΝΣΕΠ. O όρος είναι ελκυστικός και παραπλανητικός. Παρουσιάζεται έτσι αθώα ως ένα κοινωνικό εγχείρημα της κοινωνικής λεγόμενης οικονομίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που έχει ως προφανή στόχο τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης και τη μεταβίβαση αυτών στον ιδιωτικό τομέα. Το νέο αυτό υβρίδιο απλώνεται σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης, όπως το πνευματικό Κέντρο, το κολυμβητήριο, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τώρα και το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

Η διαδικασία αυτή αποτελεί συνήθως, κατά τους εισηγητές, «αναγκαστική» διαδικασία, όπως και πολλές άλλες μετά τη μνημονιακή καταιγίδα που σαρώνει τους ΟΤΑ. Διάλυση δομών, διακοπή συμβάσεων, απαγόρευση προσλήψεων, διαθεσιμότητες και επικείμενες απολύσεις, μαζική συνταξιοδότηση υπό τον φόβο απολύσεων, οικονομική ασφυξία και άμεση ή έμμεση στάση πληρωμών.

Έτσι αρχίζει να λειτουργεί ο εκβιασμός… μαφιόζικα. Το ερώτημα που διαρκώς παρουσιάζεται είναι: «πώς θα λειτουργήσουν οι παιδικοί σταθμοί, το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι’, το πολιτιστικό κέντρο, αφού απαγορεύονται οι προσλήψεις; Και η απάντηση έφτασε… με τον ν. 4019/2011 (ΦΕΚ Α” 216), όπου θεσπίστηκε η νέα νομική μορφή, η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ως φορέας της κοινωνικής οικονομίας!

Έτσι λοιπόν οι εντεταλμένοι της τρικομματικής κυβέρνησης αναγκάζουν τις κοινωνικές δομές να λειτουργήσουν. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση, η οποία περιγράφεται ως ένας αστικός συνεταιρισμός κοινωνικού σκοπού με περιορισμένη ευθύνη των μελών του, ο οποίος διαθέτει εκ του νόμου εμπορική ιδιότητα. Συμπράττουν, λοιπόν, τουλάχιστον 7 άτομα και το νεοφιλελεύθερο πείραμα ξεκινά στου κασίδη το κεφάλι. Αυτοί μπορούν να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τους ΟΤΑ α” και β” βαθμού.

Ο φερετζές στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι η διάσωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται αναγκαστικά να συντηρήσουν το υβρίδιο. Υποταγή, λοιπόν, ή θάνατος! Αφόρητη πλήξη. Αφόρητη θλίψη… κατάθλιψη. Λένε ότι όταν βιώνεις την αυταπάτη τη θεωρείς πραγματικότητα. Ίσως συμβαίνει και αυτό σε αρκετούς αυτοδιοικητικούς, που υποτίθεται ότι είναι αντίθετοι, αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό βοηθούν τους εργαζομένους.

Τον εκβιασμό αυτόν υφίστανται τώρα και οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Ή υποτάσσονται στο υβρίδιο των ΚΟΙΝΣΕΠ ή ρίχνονται και αυτοί στον Καιάδα της ανεργίας. Πάνω από 3.500 εργαζόμενοι στο ΒΣΣ και 130.000 ηλικιωμένοι ωφελούμενοι και ΑμεΑ στον Καιάδα των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις παρουσιάζονται ως μονόδρομος για τους εργαζόμενους αυτούς από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση.

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ αμφισβητούν τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών, όπου επιχειρείται η πλήρης ανταποδοτικότητα των παροχών. Είναι η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης, καθώς και αν ακόμα υποθέσουμε ότι για την παρούσα περίοδο θα απορροφήσει τους υπάρχοντες εργαζομένους είναι βέβαιο ότι στην επόμενη φάση θα συμβληθεί με ιδιώτες. Και αυτό θα το έχουν επιτρέψει οι αυτοδιοικητικοί, οι οποίοι για πρόσκαιρες ανάγκες πολιτικής επιβίωσης θα θυσιάσουν τις επόμενες γενιές. Οι οπαδοί του νέου αυτού υβρίδιου θα έχουν ήδη σταδιακά μετατρέψει τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων σε επιχειρήσεις ειδικού σκοπού και τα κοινωνικά αγαθά που δικαιούμαστε όλοι ανεξαιρέτως σε υπηρεσίες-εμπορεύματα, που μπορούν να τ” απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να τα πληρώσουν.

Αυτό που τώρα επιχειρείται είναι μετά τις περικοπές των κονδυλίων των ΚΑΠ στο 60%, και της ΣΑΤΑ σχεδόν στο 50%, να συνεχιστεί η λειτουργία των υπηρεσιών με την εφαρμογή της πλήρους ανταποδοτικότητας στις παρεχόμενες υπηρεσίες όπως: σχολεία, μεταφορές μαθητών, βρεφονηπιακοί σταθμοί, δημοτικά ιατρεία, ΚΑΠΗ, πρόγραμμα βοήθειας στο σπίτι, προνοιακές παροχές, καθαριότητα, δημοτικά έργα, περιβάλλον, πολιτισμός, αθλητισμός.

Από την άλλη πλευρά τα θύματα αυτού του δράματος, οι εργαζόμενοι, θα λειτουργούν στις συνθήκες ενός σύγχρονου δουλεμπορίου, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα και με επισφαλή και περιορισμένου χρόνου εργασία. Σύγχρονες εταίρες στις ορέξεις του άπληστου κεφαλαίου. Και απέναντι στον τρόμο της ανεργίας θα δέχονται τον έναν εκβιασμό μετά τον άλλο. Με εκβιαστικούς όρους και υπό τον φόβο της ανεργίας, οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν να μετατραπούν σε… συνεταιριστές μετόχους, να χάσουν όλα τα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από την εξαρτημένη σχέση εργασίας, ακόμα και τον μισθό τους, αναλαμβάνοντας το ρίσκο του “μερίσματος”.

Από την άλλη οι θύτες, κυβέρνηση και συνοδοιπόροι, βαστάζοι δήμαρχοι, θα επιχαίρουν με τα κατορθώματά τους, καθώς σταδιακά θα διώξουν το άγος της παροχής των κοινωνικών υπηρεσιών που τόσο τους στενοχωρούσε και θα επιδοθούν σε πιο τελέσφορες διαδικασίες, όπως για παράδειγμα οι πελατειακές σχέσεις, που απλόχερα προσφέρονται με τις ΚΟΙΝΣΕΠ. Αυτοί επιλέγουν την υπηρεσία που θα δώσουν σε συνεταιριστικές επιχειρήσεις, αυτοί οργανώνουν τη χρηματοδότηση και, κυρίως, αυτοί μετατρέπουν τον επισφαλή συμβασιούχο υπάλληλο σε μέτοχο επιχείρησης!

Έτσι διαλύεται και το τελευταίο κοινωνικό ανάχωμα, διαλύεται ο κοινωνικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης. Μετατρέπεται σε χώρο ανάλγητο, όπου υπεισέρχεται ο άγριος ανταγωνισμός. Ο χώρος του κέρδους. Και αυτό δεν κρύβεται με φερετζέδες. Πρόσφατα μάλιστα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους επέβαλε 23% ΦΠΑ στις ΚΟΙΝΣΕΠ, θεωρώντας ότι είναι ιδιωτικός τομέας. Τα βέλη εκ των έσω…

Στον ορυμαγδό αυτό της μνημονιακής πολιτικής παίρνουν τις ιδέες μας και μας τις κάνουν λιώμα. Η κοινωνική οικονομία στην Αυτοδιοίκηση αξιοποιείται (συνεταιρισμός, εταιρεία λαϊκής βάσης κ.λπ.) με βάση τις αντιλήψεις που απορρέουν από τη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική των Συνθηκών της Ε.Ε. Δεν πρόκειται δηλαδή, στην ουσία, για κοινωνική οικονομία, ούτε για κοινωνικό συνεταιρισμό, αλλά για «συνεταιριστικού τύπου επιχείρηση», με το βάρος να μετατοπίζεται προς την επιχειρηματικότητα, αποκλίνοντας μάλιστα και από διατάξεις που χαρακτηρίζουν τις θεμελιακές συνεταιριστικές αρχές.

Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και πολλά. Ας είμαστε όλοι περισσότερο προσεχτικοί και λιγότερο γαλαντόμοι. Απέναντι στις άγριες αυτές πολιτικές που μας έχουν εξαθλιώσει ο στόχος είναι ένας: ενότητα για την ανατροπή τους. Η προσοχή μας οφείλει να είναι διαρκώς στραμμένη στην αποφυγή αφορμών αποπροσανατολισμού και παρέλκυσης. Οι καιροί είναι εξαιρετικά δύσκολοι και δεν συγχωρούν αστοχίες.

Τζόκας: Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις, η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης

17 Μαρ 2013

Ως «ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που έχει ως προφανή στόχο τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης και τη μεταβίβαση αυτών στον ιδιωτικό τομέα» χαρακτηρίζει με άρθρο του στην aftodioikisi.gr τις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΕ, τέως δήμαρχος Καισαριανής Σπύρος Τζόκας.

Όπως υπογραμμίζει, «ο φερετζές στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι η διάσωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται αναγκαστικά να συντηρήσουν το υβρίδιο».

«Τον εκβιασμό αυτόν υφίστανται τώρα και οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Ή υποτάσσονται στο υβρίδιο των ΚοιΣΕπ ή ρίχνονται και αυτοί στον Καιάδα της ανεργίας. Πάνω από 3.500 εργαζόμενοι στο ΒΣΣ και 130.000 ηλικιωμένοι ωφελούμενοι και ΑμεΑ στον Καιάδα των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις παρουσιάζονται ως μονόδρομος για τους εργαζόμενους αυτούς από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση», συμπληρώνει.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
Είναι γεγονός ότι και παλιότερα υπήρξαν ελαστικές σχέσεις εργασίας στην Αυτοδιοίκηση. Είναι, επίσης, γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση είχε χρησιμοποιηθεί σαν ιμάντας για να περάσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Είναι ακόμα γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση ήταν, ή επιχειρούνταν να είναι, το εργαστήρι νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Αρκετές φορές και εμείς οι αυτοδιοικητικοί αρπάζαμε το τυρί και δεν βλέπαμε τη φάκα, όσοι τουλάχιστον δεν υποστηρίζαμε συνειδητά ανάλογες επιλογές, ούτε επιφυλάσσαμε τέτοιο ρόλο στην Αυτοδιοίκηση.

Ναι, κάποια συνέβαιναν και παλιότερα. Εξάλλου καπιταλισμό είχαμε και καπιταλισμό έχουμε. Τώρα, όμως, το αφεντικό τρελάθηκε! Στην εποχή του μνημονιακού πάγου έγιναν τα πάντα λάστιχο, και κυρίως οι εργασιακές σχέσεις. Ακόμα και οι ενασχολούμενοι με την Αυτοδιοίκηση μπερδεύονται στον λαβύρινθο αυτόν των εργασιακών σχέσεων, ακόμα και 5 μεροκάματα τον μήνα για κάποιους μήνες προκηρύσσουν οι δήμοι. Και μη χειρότερα, δηλαδή!

Μεταξύ αυτών των εργασιακών σχέσεων, ιδιαίτερα προβεβλημένη είναι αυτή των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων, ΚΟΙΝΣΕΠ. O όρος είναι ελκυστικός και παραπλανητικός. Παρουσιάζεται έτσι αθώα ως ένα κοινωνικό εγχείρημα της κοινωνικής λεγόμενης οικονομίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που έχει ως προφανή στόχο τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης και τη μεταβίβαση αυτών στον ιδιωτικό τομέα. Το νέο αυτό υβρίδιο απλώνεται σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης, όπως το πνευματικό Κέντρο, το κολυμβητήριο, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τώρα και το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

Η διαδικασία αυτή αποτελεί συνήθως, κατά τους εισηγητές, «αναγκαστική» διαδικασία, όπως και πολλές άλλες μετά τη μνημονιακή καταιγίδα που σαρώνει τους ΟΤΑ. Διάλυση δομών, διακοπή συμβάσεων, απαγόρευση προσλήψεων, διαθεσιμότητες και επικείμενες απολύσεις, μαζική συνταξιοδότηση υπό τον φόβο απολύσεων, οικονομική ασφυξία και άμεση ή έμμεση στάση πληρωμών.

Έτσι αρχίζει να λειτουργεί ο εκβιασμός… μαφιόζικα. Το ερώτημα που διαρκώς παρουσιάζεται είναι: «πώς θα λειτουργήσουν οι παιδικοί σταθμοί, το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι’, το πολιτιστικό κέντρο, αφού απαγορεύονται οι προσλήψεις; Και η απάντηση έφτασε… με τον ν. 4019/2011 (ΦΕΚ Α” 216), όπου θεσπίστηκε η νέα νομική μορφή, η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ως φορέας της κοινωνικής οικονομίας!

Έτσι λοιπόν οι εντεταλμένοι της τρικομματικής κυβέρνησης αναγκάζουν τις κοινωνικές δομές να λειτουργήσουν. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση, η οποία περιγράφεται ως ένας αστικός συνεταιρισμός κοινωνικού σκοπού με περιορισμένη ευθύνη των μελών του, ο οποίος διαθέτει εκ του νόμου εμπορική ιδιότητα. Συμπράττουν, λοιπόν, τουλάχιστον 7 άτομα και το νεοφιλελεύθερο πείραμα ξεκινά στου κασίδη το κεφάλι. Αυτοί μπορούν να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τους ΟΤΑ α” και β” βαθμού.

Ο φερετζές στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι η διάσωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται αναγκαστικά να συντηρήσουν το υβρίδιο. Υποταγή, λοιπόν, ή θάνατος! Αφόρητη πλήξη. Αφόρητη θλίψη… κατάθλιψη. Λένε ότι όταν βιώνεις την αυταπάτη τη θεωρείς πραγματικότητα. Ίσως συμβαίνει και αυτό σε αρκετούς αυτοδιοικητικούς, που υποτίθεται ότι είναι αντίθετοι, αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό βοηθούν τους εργαζομένους.

Τον εκβιασμό αυτόν υφίστανται τώρα και οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Ή υποτάσσονται στο υβρίδιο των ΚΟΙΝΣΕΠ ή ρίχνονται και αυτοί στον Καιάδα της ανεργίας. Πάνω από 3.500 εργαζόμενοι στο ΒΣΣ και 130.000 ηλικιωμένοι ωφελούμενοι και ΑμεΑ στον Καιάδα των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις παρουσιάζονται ως μονόδρομος για τους εργαζόμενους αυτούς από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση.

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ αμφισβητούν τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών, όπου επιχειρείται η πλήρης ανταποδοτικότητα των παροχών. Είναι η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης, καθώς και αν ακόμα υποθέσουμε ότι για την παρούσα περίοδο θα απορροφήσει τους υπάρχοντες εργαζομένους είναι βέβαιο ότι στην επόμενη φάση θα συμβληθεί με ιδιώτες. Και αυτό θα το έχουν επιτρέψει οι αυτοδιοικητικοί, οι οποίοι για πρόσκαιρες ανάγκες πολιτικής επιβίωσης θα θυσιάσουν τις επόμενες γενιές. Οι οπαδοί του νέου αυτού υβρίδιου θα έχουν ήδη σταδιακά μετατρέψει τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων σε επιχειρήσεις ειδικού σκοπού και τα κοινωνικά αγαθά που δικαιούμαστε όλοι ανεξαιρέτως σε υπηρεσίες-εμπορεύματα, που μπορούν να τ” απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να τα πληρώσουν.

Αυτό που τώρα επιχειρείται είναι μετά τις περικοπές των κονδυλίων των ΚΑΠ στο 60%, και της ΣΑΤΑ σχεδόν στο 50%, να συνεχιστεί η λειτουργία των υπηρεσιών με την εφαρμογή της πλήρους ανταποδοτικότητας στις παρεχόμενες υπηρεσίες όπως: σχολεία, μεταφορές μαθητών, βρεφονηπιακοί σταθμοί, δημοτικά ιατρεία, ΚΑΠΗ, πρόγραμμα βοήθειας στο σπίτι, προνοιακές παροχές, καθαριότητα, δημοτικά έργα, περιβάλλον, πολιτισμός, αθλητισμός.

Από την άλλη πλευρά τα θύματα αυτού του δράματος, οι εργαζόμενοι, θα λειτουργούν στις συνθήκες ενός σύγχρονου δουλεμπορίου, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα και με επισφαλή και περιορισμένου χρόνου εργασία. Σύγχρονες εταίρες στις ορέξεις του άπληστου κεφαλαίου. Και απέναντι στον τρόμο της ανεργίας θα δέχονται τον έναν εκβιασμό μετά τον άλλο. Με εκβιαστικούς όρους και υπό τον φόβο της ανεργίας, οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν να μετατραπούν σε… συνεταιριστές μετόχους, να χάσουν όλα τα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από την εξαρτημένη σχέση εργασίας, ακόμα και τον μισθό τους, αναλαμβάνοντας το ρίσκο του “μερίσματος”.

Από την άλλη οι θύτες, κυβέρνηση και συνοδοιπόροι, βαστάζοι δήμαρχοι, θα επιχαίρουν με τα κατορθώματά τους, καθώς σταδιακά θα διώξουν το άγος της παροχής των κοινωνικών υπηρεσιών που τόσο τους στενοχωρούσε και θα επιδοθούν σε πιο τελέσφορες διαδικασίες, όπως για παράδειγμα οι πελατειακές σχέσεις, που απλόχερα προσφέρονται με τις ΚΟΙΝΣΕΠ. Αυτοί επιλέγουν την υπηρεσία που θα δώσουν σε συνεταιριστικές επιχειρήσεις, αυτοί οργανώνουν τη χρηματοδότηση και, κυρίως, αυτοί μετατρέπουν τον επισφαλή συμβασιούχο υπάλληλο σε μέτοχο επιχείρησης!

Έτσι διαλύεται και το τελευταίο κοινωνικό ανάχωμα, διαλύεται ο κοινωνικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης. Μετατρέπεται σε χώρο ανάλγητο, όπου υπεισέρχεται ο άγριος ανταγωνισμός. Ο χώρος του κέρδους. Και αυτό δεν κρύβεται με φερετζέδες. Πρόσφατα μάλιστα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους επέβαλε 23% ΦΠΑ στις ΚΟΙΝΣΕΠ, θεωρώντας ότι είναι ιδιωτικός τομέας. Τα βέλη εκ των έσω…

Στον ορυμαγδό αυτό της μνημονιακής πολιτικής παίρνουν τις ιδέες μας και μας τις κάνουν λιώμα. Η κοινωνική οικονομία στην Αυτοδιοίκηση αξιοποιείται (συνεταιρισμός, εταιρεία λαϊκής βάσης κ.λπ.) με βάση τις αντιλήψεις που απορρέουν από τη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική των Συνθηκών της Ε.Ε. Δεν πρόκειται δηλαδή, στην ουσία, για κοινωνική οικονομία, ούτε για κοινωνικό συνεταιρισμό, αλλά για «συνεταιριστικού τύπου επιχείρηση», με το βάρος να μετατοπίζεται προς την επιχειρηματικότητα, αποκλίνοντας μάλιστα και από διατάξεις που χαρακτηρίζουν τις θεμελιακές συνεταιριστικές αρχές.

Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και πολλά. Ας είμαστε όλοι περισσότερο προσεχτικοί και λιγότερο γαλαντόμοι. Απέναντι στις άγριες αυτές πολιτικές που μας έχουν εξαθλιώσει ο στόχος είναι ένας: ενότητα για την ανατροπή τους. Η προσοχή μας οφείλει να είναι διαρκώς στραμμένη στην αποφυγή αφορμών αποπροσανατολισμού και παρέλκυσης. Οι καιροί είναι εξαιρετικά δύσκολοι και δεν συγχωρούν αστοχίες.

Διαβάστε επίσης: