Αρχείο ετικέτας συνέντευξη

Κεν Λόουτς: Η πρόκληση είναι να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα της ταξικής πάλης

http://epohi.gr/ken-loouts-h-proklhsh-einai-na-katanohsoume-thn-anagaiothta-ths-taxikhs-palhs/


Ο βρετανός σκηνοθέτης Κέν Λόουτς είναι μια από τις πιο γνωστές κινηματογραφικές φωνές της εποχής μας. Ένας βαθιά αφοσιωμένος καλλιτέχνης, βραβευμένος δύο φορές με Χρυσό Φοίνικα, που συχνά παίρνει θέση πάνω σε καίρια κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Κινηματογραφικά έχει ασχοληθεί με τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (Γη και ελευθερία), την απεργία καθαριστριών στο Λος Άντζελες (Ψωμί και τριαντάφυλλα), τον πόλεμο στο Ιράκ (Ιρλανδέζικος δρόμος), τον πόλεμο για ανεξαρτησία της Ιρλανδίας (Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι), την απουσία του κράτους πρόνοιας (Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ). Ενώ η αποκαλούμενη «λαϊκίστικη εξέγερση» πυροδότησε πολλή συζήτηση για το ρόλο των οικονομικών ανισοτήτων και τον κοινωνικό αποκλεισμό, ο Κεν Λόουτς αποδείχτηκε ένας από τους μεγαλύτερους αφηγητές της εργατικής συνείδησης και των μετασχηματισμών της μέσα από το νεοφιλελευθερισμό. Ο ιταλός συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής, Λορέντζο Μαρσίλι, συζητά με τον Λόουτς για το ρόλο της τέχνης σε στιγμές πολιτικού μετασχηματισμού, την εξέλιξη της εργατικής τάξης, τη σημασία του ταξικού αγώνα σήμερα και τις αποτυχίες της αριστεράς να εμπνεύσει ριζοσπαστικές αλλαγές.
Η συνέντευξη είναι μέρος του ντοκιμαντέρ του Λορέντζο Μαρσίλι “Demos”, στο οποίο ερευνάται η διεθνής αλληλεγγύη, δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.
Τη συνέντευξη πήρε ο Λορέντζο Μαρσίλι

Πηγή: Κεν Λόουτς: Η πρόκληση είναι να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα της ταξικής πάλης – Αρχική

«Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι θέμα πολιτικής βούλησης»

“… Οι πολίτες ενδιαφέρονται για την κλιματική αλλαγή, αλλά πολλοί αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα πολύ άμεσα προβλήματα. Και όταν εμπλέκονται, εισπράττουν αντιφατικά μηνύματα από τους πολιτικούς και τη βιομηχανία. Πρώτον, τους λένε ότι η κλιματική αλλαγή είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα αυτόν τον αιώνα, όπως και πραγματικά είναι, και μετά απλώς τους ενθαρρύνουν να αναλάβουν κάποιες μικρές ατομικές δράσεις, όπως η ανακύκλωση, προκειμένου να την αντιμετωπίσουν.
Η αναντιστοιχία ανάμεσα στην κλίμακα του προβλήματος και στις προτεινόμενες λύσεις οδηγεί σε δυσπιστία για το πόσο μεγάλη είναι στην πραγματικότητα η απειλή. Η πραγματικότητα είναι ότι ο μετασχηματισμός της οικονομίας μας είναι αναγκαίος για να ευδοκιμήσει η ανθρωπότητα αυτόν τον αιώνα, αλλά οι πολίτες δεν ακούνε αυτό το μήνυμα…”


Συντάκτης: 
Τάσος Τσακίρογλου


Πηγή: «Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι θέμα πολιτικής βούλησης»

Ο καθηγητής της Επιστήμης των Παγκόσμιων Αλλαγών Σάιμον Λιούις εξηγεί τι είναι η «Ανθρωπόκαινος εποχή», διευκρινίζοντας ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί έναν πολλαπλασιαστή ήδη υπαρχόντων προβλημάτων. Θεωρεί ότι η συζήτηση για τον καπιταλισμό, την παραγωγή και την κατανάλωση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ και τονίζει ότι η απάντηση στις σοβαρές περιβαλλοντικές προκλήσεις είναι θέμα πολιτικής βούλησης.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι θέμα πολιτικής βούλησης»

Νόαμ Τσόμσκι: Σενάρια δημοκρατίας

IN ΔΙΕΘΝΗ / BY EPOHI / ON OCTOBER 21, 2018 AT 7:02 PM /

Νόαμ Τσόμσκι

Πλησιάζουν οι εκλογές του Midterm. Σύμφωνα με το φιλόσοφο, ο λαός επαναστατεί εναντίον των ελίτ, δεν πρόκειται για λαϊκισμό. «Η μετατόπιση προς τα δεξιά γεννιέται από την εξέγερση ενάντια στους θεσμούς και τις κυρίαρχες τάξεις και στην Ευρώπη συμβαίνει το ίδιο, αλλά ακόμη χειρότερα». Γλωσσολόγος, φιλόσοφος, ακαδημαϊκός, θεωρητικός της επικοινωνίας και πολιτικός ακτιβιστής, ο καθηγητής Νόαμ Τσόμσκι δεν χρειάζεται συστάσεις. Αφού άλλαξε ριζικά τον χώρο της γλωσσολογίας με τη θεωρία του για τη γενετική-μετασχηματιστική γραμματική των δεκαετιών ‘50-’60, συνέχισε να παρατηρεί την πραγματικότητα και τις κοινωνικές δυναμικές με ένα επαναστατικό βλέμμα, παράγοντας αναλύσεις και δοκίμια για τα θέματα της εξουσίας, της δημοκρατίας και της γλώσσας. Μολονότι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο –μετά την εκλογή του Τραμπ- εντατικοποίησε την ατζέντα των συναντήσεων και των συνεντεύξεών του, βρήκε χρόνο να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις στο Il Manifesto για το σκηνικό των Ηνωμένων Πολιτειών και τις διολισθήσεις της Ευρώπης.

Συνέχεια ανάγνωσης Νόαμ Τσόμσκι: Σενάρια δημοκρατίας

Ιταλία όπως Ελλάδα; – Αρχική

Εδώ και μερικούς μήνες, ο κόσμος όλος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα το θρίλερ που εξελίσσεται στην Ιταλία, με την αγωνία να κορυφώνεται τις τελευταίες μέρες. Αναταραχή στις αγορές, ανησυχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σκαμπανεβάσματα στα spreads, διχασμένη η ιταλική κοινωνία, με τους μισούς να φοβούνται τη ρήξη και τους άλλους μισούς να χαίρονται που επιτέλους η Ιταλία σήκωσε κεφάλι. Φοβέρες […]

Πηγή: Ιταλία όπως Ελλάδα; – Αρχική

«Μοιραίες οι λάθος εκτιμήσεις για την πολιτική λιτότητας»


17/9/2018

Σύμφωνα με μελέτη της ΕΚΤ που δημοσιεύει η Handelsblatt, η ΕΕ υποβάθμισε τους κινδύνους από τη λιτότητα χρησιμοποιώντας λάθος πολλαπλασιαστή δημοσίων δαπανών.

Spiegel για Θεόδωρο Κουρεντζή: «Καλοσυγκερασμένη αναρχία».

Επιδείνωσε και παρέτεινε η τρόικα την οικονομική και δημοσιονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008; Απαίτησε από τις κυβερνήσεις χωρών που κατέφυγαν σε προγράμματα βοήθειας υπερβολικές μειώσεις δαπανών και αύξηση εισφορών; Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν τον αρθρογράφο της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt  με αφορμή πρόσφατη μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ΕΚΤ για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική στραγγάλισε την ανάπτυξη

Η εφημερίδα παραπέμπει καταρχήν σε άρθρο του Ντάνιελ Λι, αναπληρωτή επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ, το οποίο θα μπορούσε να είναι και ομολογία ενοχής, όπως σημειώνεται. Γιατί υποστηρίζει ότι σε χώρες με μνημόνια η οικονομική συγκυρία υπέστη πιο ισχυρό πλήγμα από όσο είχε προβλεφθεί. «Το συμπέρασμά του Ντάνιελ Λι, όπως και του προϊσταμένου του Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής οικονομολόγου του Ταμείου από το 2008 μέχρι το 2015, είναι ότι οι προσπάθειες δημοσιονομικής λιτότητας πνίγουν την οικονομική δραστηριότητα περισσότερο από όσο είχε αρχικά θεωρηθεί. Διατυπωμένο με τεχνικούς όρους, ο πολλαπλασιαστής δημοσίων δαπανών δεν πρέπει να υπολογίζεται με βάση το 0,5 όπως νομιζότααν μέχρι τώρα, αλλά πάνω από τη μία μονάδα. Κατά συνέπεια, μείωση των κρατικών δαπανών κατά ένα ευρώ, δεν μειώνει αντίστοιχα την απόδοση της οικονομίας μόνο κατά μισό ευρώ, αλλά πάνω από ένα ευρώ, που σημαίνει ότι η πολιτική λιτότητας με τη μείωση των δημοσίων επενδύσεων έρχεται σε αντίθεση με τον στόχο μείωσης του χρέους». Η εφημερίδα υπενθυμίζει ότι η συζήτηση για την επίδραση της πολιτικής λιτότητας έγινε αντικείμενο θυελλωδών συζητήσεων, κυρίως ανάμεσα σε οικονομολόγους και πολιτικούς της Γερμανίας και του αγγλοσαξονικού χώρου. Οι πρώτοι υποστήριζαν αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, οι δεύτεροι δημοσιονομική πολιτική που προσανατολίζεται στην ενίσχυση της ανάπτυξης.

Τέσσερις οικονομολόγοι της ΕΚΤ δημοσίευσαν στο ενημερωτικό δελτίο της τράπεζας μελέτη με τον τίτλο «Learning about fiscal multipliers during European sovereign debt crisis». Σε αυτήν εξετάζουν το ύψος του πολλαπλασιαστή κρατικών δαπανών και καταλήγουν στην καθόλου κολακευτική για την Κομισιόν διαπίστωση ότι τα πρώτα χρόνια της κρίσης υπολόγιζε τον πολλαπλασιαστή όχι με βάση το σύνηθες 0,5 αλλά πολλές φορές γύρω στο μηδέν, κάτι που την οδήγησε στη διαπίστωση ότι η μείωση των δημοσίων δαπανών έχει σχεδόν μηδενική επίδραση στην οικονομική δραστηριότητα Στα επόμενα χρόνια η Κομισιόν αύξανε σταδιακά τον πολλαπλασιαστή, έτσι ώστε πολλοί οικονομολόγοι να αποδώσουν την οικονομική ανάπτυξη κρατών, επί χρόνια συνδεδεμένα σε πρόγραμμα στήριξης, στον μετριασμό των όρων αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής». Και ο αρθρογράφος καταλήγει: «Εάν η ανάλυση της ομάδας από την ΕΚΤ ισχύει, τότε οι αγγλοσάξονες με την κριτική του είχαν δίκιο και η κρίση κυρίως στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου θα είχε λιγότερη διάρκεια και δεν θα ήταν τόσο βαθιά, εάν οι Βρυξέλλες και η Φραγκφούρτη άκουγαν τα επιχειρήματά τους».

Πηγή Deutsche Welle

Το ΔΝΤ παραδέχτηκε το λάθος στον υπολογισμό του δημοσιονομικού συντελεστή το 2013. Ο οικονομολόγος Θεόδωρος Μαριόλης υπολόγισε τον σωστό συντελεστή (1,7) ενάμιση χρόνο πριν το ΔΝΤ. Η Γερμανία και το ΔΝΤ έπαιξαν στα ζάρια την τύχη ενός ολόκληρου λαού. Το άσχημο είναι ότι το κάνουν ακόμα δεδομένου ότι η Γερμανία απέκλεισε την Ελλάδα από την ποσοτική χαλάρωση (αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ) που θα της επέτρεπε να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια από τις ”αγορές” όπως και η πολιτική των τεράστιων πρωτογενών πλεονασμάτων για τα επόμενα 42 χρόνια (3.5% μέχρι το 2022 και 2.2% μέχρι το 2060).

Η πολιτική αυτή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Τα επόμενα χρόνια η Γερμανία θα βρει έναν άλλο ”Τσίπρα” για να του ρίξει την ευθύνη για την αποτυχία. Σαφώς και θα υπάρξει νέα ”κρίση” και επιστροφή στα μνημόνια ή σε κάποιον μηχανισμό δανεισμού με άλλο όνομα. Οι διαβόητες ”μεταρρυθμίσεις” που διαλύουν την οικονομία και την κοινωνία θα συνεχιστούν. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε κράτος με οικονομία σύμφωνε μη την Προτεσταντική ηθική. Το κακό είναι ότι οι Έλληνες θέλουν αυτή την αλλαγή. 

Κύρκος Δοξιάδης Τοξική ταξικότητα


Η Ακροδεξιά κάθε χώρας έχει την ιδιαιτερότητά της. Στη σύγχρονη Ευρώπη, όμως, είναι αλήθεια ότι οι ακροδεξιές παρατάξεις τείνουν να συγκλίνουν, και κατά συνέπεια να συμμαχούν μεταξύ τους, με αναφορά σε δύο βασικά κοινωνικο-πολιτικά διακυβεύματα. Το ένα είναι πως προβάλλονται, με τη στάση που αποκαλείται (ακροδεξιός) «ευρωσκεπτικισμός», ως μοναδική εναλλακτική πρόταση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή ενοποίηση και στη δυσαρέσκεια που αυτή προξενεί και το δεύτερο έχει να κάνει με τη σκληρή ξενοφοβική στάση απέναντι στο μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα.

Κύρκος Δοξιάδης


καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών


Και με τους δύο αυτούς τρόπους διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό απ’ ό,τι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «συστημική», ταξικά και πολιτικά, ιδεολογία και θεσμική εκπροσώπηση: από τον (νεοφιλελεύθερο) «ευρωπαϊσμό» και τα παραδοσιακά αστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που εξακολουθούν να διατηρούν κάποια -χαλαρή έστω- σχέση και με τον πολιτικό φιλελευθερισμό.

Εάν μέναμε σε αυτά τα δύο στοιχεία που ορίζουν ως τέτοια την Ακροδεξιά σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, θα χάναμε την ουσία της ιδιαιτερότητας της ελληνικής Ακροδεξιάς. Δεν αναφέρομαι τόσο στη Χρυσή Αυγή, που μπορούμε να πούμε πως μετέχει και στα δύο βασικά γνωρίσματα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, και μάλιστα στην πιο ακραία τους μορφή. Μακροπρόθεσμα είναι ίσως πιο σημαντικό το φαινόμενο που σήμερα παρουσιάζεται ως «ακροδεξιά μετάλλαξη» της Νέας Δημοκρατίας.

Κατά την άποψή μου, δεν πρόκειται ακριβώς για «μετάλλαξη». Η ακροδεξιά διάσταση του επίσημου φορέα της ελληνικής Δεξιάς έχει μακρά Ιστορία, τις καταβολές της οποίας θα βρούμε στη δικτατορία του Μεταξά και στους δωσίλογους και ταγματασφαλίτες της Κατοχής.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστική αντι-φασιστική κάθαρση μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ότι, αντιθέτως, το αστικό καθεστώς στηρίχτηκε στην ενσωμάτωση ακραιφνώς φασιστικών στοιχείων για να επιβιώσει, είναι μια πραγματικότητα που παρέμενε στην αφάνεια όσο διαρκούσε ακόμη η απόπειρα εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού του ελληνικού πολιτικού βίου που σημάδεψε κατά μέγα μέρος τις πρώτες μεταδικτατορικές δεκαετίες. Με την κρίση, τα μνημόνια και την άνοδο της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία, «τα ψέματα τελείωσαν».

Το ενδιαφέρον λοιπόν με αυτήν την ελληνική Ακροδεξιά είναι πως πρόκειται για μια απολύτως «συστημική» Ακροδεξιά. Από τότε που ανέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς αρχηγός της Ν.Δ., ετέθη ως κεντρικός στόχος του μεγάλου αστικού πολιτικού φορέα της σύγχρονης Ελλάδας η ουσιαστική ματαίωση της Μεταπολίτευσης.

Που σημαίνει, η ακύρωση της μεγάλης θεσμικής αλλαγής που συντελέστηκε μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974 και που συνίστατο στον στοιχειώδη πολιτικό εκσυγχρονισμό που μέχρι τότε δεν είχε γνωρίσει ακόμη η Ελλάδα. Η επιστροφή στην «αντικομμουνιστική κανονικότητα» του μετεμφυλιακού κράτους αποτελεί, λοιπόν, έναν σαφέστατα ταξικό στρατηγικό σχεδιασμό.

Αρχισε να οργανώνεται ολόκληρη η ιδεολογία και πολιτική πρακτική των αστικών δυνάμεων προς μια οργανική διασύνδεση με εμφανώς φασιστικά στοιχεία – όπως ακριβώς δηλαδή ίσχυε στην προδικτατορική Ελλάδα. Η μόνη διαφορά είναι πως η σύγχρονη φασιστοειδής ταξικότητα που χαρακτηρίζει τις κυρίαρχες πολιτικο-οικονομικές δυνάμεις είναι αναλόγως «εκσυγχρονισμένη» ως προς τα κελεύσματα της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής.

Πριν από δυο βδομάδες, δημιουργήθηκε σούσουρο γύρω από μια δήλωση του Μάκη Βορίδη, που εμπεριείχε τη φράση «ελαττωματικές ιδέες της Αριστεράς». Ολόκληρη η σχετική διατύπωση έχει ως εξής: «Πρέπει να υπάρξει στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς για να μην ξαναβρεθεί στην εξουσία με οποιαδήποτε μορφή της. Ο Κυρ. Μητσοτάκης πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία, γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές».

Εξ αρχής μου έκανε εντύπωση ότι ο θόρυβος επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη φράση «ελαττωματικές ιδέες». Δεδομένου του τι λέγεται κατά καιρούς τόσο από τον ίδιον όσο και από άλλους εναντίον της Αριστεράς, μου φάνηκε εξαιρετικά ήπια έκφραση. Στη χειρότερη περίπτωση, επρόκειτο απλώς για αδέξιο χαρακτηρισμό («ελαττωματικό» λες ένα μηχάνημα, όχι κάποιες ιδέες).

Και κατόπιν συνειδητοποίησα πως ο θόρυβος που προκλήθηκε αποτελεί μία από τις «σατανικές» εκείνες επικοινωνιακές παραπλανήσεις, που η «σατανικότητά» τους έγκειται στο ότι δεν έχουν σχεδιαστεί συνειδητά από κανέναν.

Με το να επικεντρωθεί ολόκληρη η προσοχή του κόσμου στην απλώς αδέξια διατύπωση περί «ελαττωματικότητας των ιδεών», συγκαλύφθηκε η κεφαλαιώδους σημασίας προτροπή προς τον αρχηγό της Ν.Δ. που παρατηρούμε στο πρώτο σκέλος της πρότασης: «Ο Κυρ. Μητσοτάκης πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία…». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό αν όχι παρότρυνση προς τον «μέλλοντα πρωθυπουργό» να επαναφέρει τους φασιστοειδείς θεσμούς του αντικομμουνιστικού κράτους της μετεμφυλιακής περιόδου;


Πηγή: Τοξική ταξικότητα

Ερμηνευτικά σημεία για τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με σειρά και γραπτών παρεμβάσεών του, επιδιώκει να οριοθετήσει το ΠΑΣΟΚ απέναντι τόσο στη σοσιαλδημοκρατία και στον υπαρκτό σοσιαλισμό όσο και στον ευρωκομμουνισμό, επιχειρώντας να διαμορφώσει έναν διαφορετικό εθνικό και δημοκρατικό δρόμο για τον σοσιαλισμό που θα κωδικοποιήσει ως στρατηγική του Τρίτου Δρόμου στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Συντάκτης:  Βασίλης Ασημακόπουλος* και Χρύσανθος Τάσσης**

https://www.youtube.com/watch?time_continue=21&v=8iptU3tCxQY

Πηγή: Ερμηνευτικά σημεία για τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη