Αρχείο ετικέτας πολιτική προστασία

Το πόρισμα Λέκκα για τη φονική πυρκαγιά

Συντάκτης: efsyn.gr

Το πόρισμα Λέκκα παραδόθηκε
στον ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο
 Πως δημιουργήθηκε η πύρινη παγίδα στην Ανατολική Αττική

Το πόρισμα των ειδικών με επικεφαλής τον καθηγητή και πρόεδρο του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευθύμη Λέκκα, για την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική που στοίχισε τη ζωή 95 ανθρώπων παραδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ο καθηγητής είχε την περασμένη Παρασκευή συνάντηση με τον Προκόπη Παυλόπουλο με επίκεντρο τις αιτίες και τις επιπτώσεις της φονικής πυρκαγιάς και στις αρχές του μήνα με τον Αλέξη Τσίπρα με αντικείμενο τον ανασχεδιασμό της πολιτικής προστασίας ως προς την πρόληψη και την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών.  

Στο πόρισμα, το οποίο παρουσιάζει το News 24/7, περιγράφονται οι λόγοι, που κατέστησαν «παγίδα» τη φωτιά, όπως οι ισχυροί άνεμοι, η πυκνή δόμηση, η απουσία παράλληλης μεγάλης οδού προς διπλανούς οικισμούς, η έλλειψη διεξόδων προς τη θάλασσα, η άτακτη διαφυγή με σχεδόν μηδενικό χρόνο αντίδρασης και η μη έγκαιρη προειδοποίηση από κάποιο φορέα.

Σύμφωνα με το site, το πόρισμα μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:

1. Το φαινόμενο είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση πυρκαγιάς σε ζώνη μίξης δασών οικισμών (wildlandurbaninterface–ΜUI),η οποία έδρασε ως ενεργή πυρκαγιά κόμης. Οι ζώνες αυτές είναι από τις περιοχές με την υψηλότερη πιθανότητα ανθρώπινων απωλειών παγκοσμίως, καθώς και στον Ελληνικό χώρο. Υπάρχουν δε πολυάριθμες περιπτώσεις τέτοιων ζωνών στην Ελλάδα.

2. Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς οι ισχυροί δυτικοί άνεμοι, ταχύτητας κατά θέσεις και κατά διαστήματα ακόμα και άνω των 90km/h (μεταξύ17.00–21.00 στις 23/7/18), καθώς και η αλληλεπίδρασή τους με την τοπογραφία της περιοχής διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στη γρήγορη μετάδοση της πυρκαγιάς και την εξάπλωσή της προς τα χαμηλότερα υψόμετρα (downslopespread).

3. Η ταχύτατη εξάπλωση της φωτιάς, συντέλεσε σημαντικά στην ελαχιστοποίηση του διαθέσιμου χρόνου αντίδρασης, γεγονός που συντέλεσε στον μεγάλο αριθμό των θυμάτων.

4. Με βάση μαρτυρίες που αναλύονται συστηματικά, προκύπτει ότι ο πληθυσμός που βρισκόταν κοντά στην παραλία τουλάχιστον σε ορισμένες θέσεις, έλαβε πληροφόρηση για το γεγονός οτι η πυρκαγιά προσεγγίζει την ακτή, όχι με τη μορφή έγκαιρης προειδοποίησης από κάποιο φορέα, αλλά από άτομα που εκκένωναν το δυτικότερο κομμάτι του οικισμού Μάτι. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο πληθυσμός είχε στη διάθεσή του σχεδόν μηδενικό χρόνο μεταξύ συνειδητοποίησης του κινδύνου και απόφασης αντίδρασης.

5. Σημαντική εκτιμάται ότι είναι η ιδιαίτερη πολεοδομική διάταξη του οικισμού, η οποία ενήργησε ως «παγίδα» για τον πληθυσμό που προσπάθησε να διαφύγει. Κάποια από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του ήταν: οδοί μικρού πλάτους, πολυάριθμα αδιέξοδα, ιδιαίτερα επιμήκη οικοδομικά τετράγωνα, χωρίς δυνατότητα πλευρικής διαφυγής, απουσία χώρων συγκέντρωσης (π.χ.πλατεία, γήπεδο). Το ρόλο οδού διαφυγής θα μπορούσε να παίξει μια οδός παράλληλη προς την ακτογραμμή αλλά μεγάλου πλάτους που να μεταβαίνει σε διπλανούς οικισμούς.

6. Από την έρευνα πεδίου διαπιστώθηκαν ορισμένες αδυναμίες στις κατασκευές με ευαίσθητα σημεία στη στέγη, τα κουφώματα, τους περιβάλλοντες χώρους και άλλα μέρη. Παράλληλα, καταγράφηκε ένας μεγάλος αριθμός κτηρίων που καταστράφηκαν ολοσχερώς.

7. Ως πρώτη εκτίμηση, παρατηρήθηκε ότι επηρεάστηκαν κυρίως κατοικίες και κτήρια που ήταν υπερυψωμένα ή με ορόφους, με μικρότερες ζημιές στα ισόγεια και στα υπόγεια, δείγμα τυπικό μιας πυρκαγιάς κόμης. Παράλληλα, παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των κτιρίων σε ότι αφορά τις επιπτώσεις, που πιθανότητα σχετίζονται με τα υλικά κατασκευής και την παρακείμενη βλάστηση.

8. Τα πρώτα συμπεράσματα που προκύπτουν με βάση μαρτυρίες που αναλύονται ακόμα συστηματικά, δείχνουν ότι η προσπάθεια διαφυγής από τον οικισμό ήταν άτακτη, δεν συνιστούσε οργανωμένη απομάκρυνση πολιτών, προκάλεσε κυκλοφοριακή συμφόρηση, λόγω και της μεγάλης συγκέντρωσης πληθυσμού και του πανικού που επικράτησε. Εκτός από τους κατοίκους υπήρχαν και επισκέπτες/ τουρίστες σημαντικό ποσοστό των οποίων δε γνώριζαν καλά την γεωγραφία της περιοχής.

9. Η μορφολογία της ακτογραμμής έκανε δυσχερή την πρόβαση στην παραλία στα περισσότερα σημεία (κρημνώδειςακτές), οι προσβάσιμες παραλίες ήταν περιορισμένες, γεγονός που σε συνδυασμό με την ελάχιστη ορατότητα και αποπνιχτική ατμόσφαιρα συντέλεσε σε σημαντικό βαθμό στον εγκλωβισμό μεγάλου αριθμού πολιτών.

10. Θεωρείται πιθανή η αλλαγή στη συμπεριφορά της πυρκαγιάς λόγω αλλαγής στον τύπο της βλάστησης. Η πυρκαγιά ξεκίνησε από περιοχές που είχαν καεί στο παρελθόν με χαμηλή βλάστηση και μεγάλη ταχύτητα και μετέβη σε ένα χώρο που δεν είχε καει σε πρόσφατη πυρκαγιά με ιδιαίτερα μεγάλη συγκέντρωση καύσιμης ύλης. Αυτό οδήγησε στην τροφοδότηση της πυρκαγιάς και την έκλυση υψηλότερης ενέργειας από το Νέο Βουτζά και μέχρι την ακτή. Η πυρκαγιά ανατολικά της Λεωφ.Μαραθώνος μετατράπηκε σε πυρκαγιά που σάρωνε το σύνολο της επιφανειακής βλάστησης και των υψηλών δέντρων (ενεργή πυρκαγιά κόμης), ως ένας «τοίχος φωτιάς», ο οποίος καθοδηγούνταν από τον άνεμο (wind-driven) και επιπλεόν μετέδιδε αρκετές δεκάδες καύτρες προς την ακτή.

κοινοποίησε το:

Γιατί δεν έπρεπε να αφήσουμε την Χαλέπιο Πεύκη στο Μάτι χωρίς οριοθέτηση και έλεγχο

Η πρόληψη θέλει Μελέτη, Στελέχωση, Πρόγραμμα, Πόρους, Νομοθετικό πλαίσιο, Πληροφόρηση και Καθοδήγηση του πληθυσμού, στροφή προς ένα νέο Τοπίο όχι όλο πευκόφυτο, αλλά με λιγότερο πεύκο το οποίο θα είναι χωροθετημένο και περιορισμένο σε σημεία και εκτάσεις που δεν θα καίει ανθρώπους και περιουσίες…!!

 

Διάβασε επίσης efsyn.gr το άρθρο  της Κατερίνα Ιγγλέζη

  Χαλέπιος πεύκη, αθώα ή ένοχη;
«Το πεύκο μπήκε πρώτο στο Μάτι ή το αυθαίρετο;» είναι ο τίτλος ενός ενδιαφέροντος άρθρου που ανέβασε στη σελίδα του στο Facebook ο Σταμάτης Σεκλιζιώτης και στο οποίο περιγράφει την εξέλιξη της βλάστησης και της δόμησης στη περιοχή που συνέβη η φονική πυρκαγιά με την πολύνεκρη τραγωδία.

Ο Σταμάτης Σεκλιζιώτης είναι γεωπόνος (ΑΠΘ), Αρχιτέκτονας Τοπίου και πρώην Β’ Ακόλουθος Γεωργικών υποθέσεων Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ. Έχει τιμηθεί δυο φορές (2002, 2009) με τα Βραβεία Αριστείας για το Αγροτικό Ρεπορτάζ (Honorary Awards «Excellence in Reporting») του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ.

Επειδή μερικοί φίλοι ξανοίγονται πολύ ανοιχτά με συζητήσεις και εκφράζουν επιχειρήματα που δεν στηρίζονται (όταν πρέπει οι επιστήμονες τουλάχιστον καλό είναι να στηρίζονται…) σε αξιόπιστες πηγές αλλά σε ανακριβείς αφηγήσεις και δημοσιογραφικά κείμενα των ημερών που τα περισσότερα μόνο σύγχυση δημιουργούν προσπαθώντας να «κατασκευάσουν είδηση»….,και όταν όλοι ξέρουμε ότι πάντα υπερισχύουν η αντικειμενική πληροφόρηση και οι κλασσικές πρακτικές παρατήρησης, έκανα μια έστω πρόχειρη άσκηση «φωτοερμηνείας» πάλι στα γρήγορα, κάνοντας χρήση αεροφωτογραφιών του 1945 και συγκρίνοντας με τις σημερινές δορυφορικές καλύψεις από το Μάτι….

Στην υπ. αριθμ. (1) αεροφωτογραφία (1945) φαίνονται ελάχιστες καλύψεις με πευκοδάση τα οποία, στερεοσκοπικά, θα έλεγα ότι δεν είναι παρά διάσπαρτα νεαρά δένδρα και συστάδες Χαλεπίου Πεύκης κατά σημεία, με το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του εδάφους να μην καλύπτεται από ανώτερη δενδρώδη βλάστηση παρά μόνο από φρύγανα και μακίες (γνωστά χορτολίβαδα την εποχή εκείνη στην Αττική, όπου καλό είναι να γνωρίζουμε ότι ο αριθμός των γιδοπροβάτων ήταν σχεδόν τριπλάσιος από τον σημερινό, που όταν μειώθηκε συνέβαλε αποφασιστικά στην φυσική αποκατάσταση χλωρίδας πολλών περιοχών της Ελλάδος).

Στην αεροφωτογραφία, ελαφρώς έως ξεκάθαρα είναι ορατές και διάσπαρτες συστάδες από πολύ νεαρά αυτοφυή πεύκα μέσα σε αγροτεμάχια στα οποία φαίνεται να προϋπήρχε αγροτική δραστηριότητα και μετά την εγκατάλειψή τους έχουν εποικιστεί από άγρια χλωρίδα με κυρίαρχη την Χαλέπιο Πεύκη, η οποία στα χρόνια που ακολούθησαν είναι εμφανές ότι επεκτάθηκε και θέριεψε «σχηματίζοντας» αυτοφυές πευκοδάσος το οποίο κυριάρχησε και εκτόπισε άλλες φυτοκοινωνίες στην περιοχή.

Θυμάμαι την δεκαετία του 60 και 70 στον Άγιο Ανδρέα το πευκοδάσος ήταν ήδη σε φάση ενηλικίωσης (άνω των 20 ετών) με έντονη κάλυψη και υψηλό βαθμό συγκόμωσης. Στην υπ. αριθμ. 2 αεροφωτογραφία επιχειρώ μια χονδρική περιγράμμιση (πράσινες εκτάσεις) πευκοκαλύψεων, αραιών διάσπαρτων και ελάχιστα πυκνών, για να φανεί πόσο περίπου ήταν το «δάσος πεύκης» σε έκταση πριν 73 χρόνια και πως επεκτάθηκε σήμερα σε ολόκληρη την περιοχή παρέα με την άναρχη οικοδόμηση (εικόνα υπ. αριθμ. 3 δορυφόρου όπου υπάρχει απέραντο πευκόδασος μέσα και έξω από τις αστικές πυκνώσεις)…

Πεύκη Χαλέπιο δεν φύτεψε κανένας οικιστής ως καλλωπιστικό φυτό γιατί υπήρχε άφθονο παντού στο άμεσο περιβάλλον (και μέσα στις αυλές τους) και κανένας δεν φυτεύει και σήμερα, εκτός από κάποιες αναδασώσεις που γίνονται με πεύκα που θα έπρεπε να απαγορευτούν «δια ροπάλου»…… Είναι είδος αυτοφυές, θεριεύει ακόμα και μέσα σε οικόπεδα και κήπους, φυτό σπερματοαναγεννητικό που πολλαπλασιάζεται με πολυάριθμους σπόρους που ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις… Περιττό να προσθέσω ότι η επέκταση της δόμησης σε μερικά σημεία «αφαίρεσε» μπόλικες πευκόφυτες εκτάσεις που περιγράμμισα στην αεροφωτογραφία Νο. 2 (για να χτιστούν κτίρια…) και κράτησαν πολλά δένδρα στα οικόπεδα και στους ακάλυπτους, που αυτά «ξαναγέννησαν» άλλα…..!!

Όσοι δεν πιστεύουν τις αεροφωτογραφίες είναι σαν να μην πιστεύουν να βλέπουν τον εαυτό τους σε φωτογραφία ή στον καθρέφτη. Η φωτοερμηνεία είναι δουλειά των Γεωτεχνικών και των Τοπογράφων, απαιτεί βασικές γνώσεις και των περιοχών που εξετάζονται από την άποψη της φυτικής κάλυψης και των χρήσεων γης και εξοικείωση με τον χώρο στο πεδίο.

Νομίζω ότι το έχουμε εξαντλήσει το θέμα και το facebook δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για εκτενέστερες αναλύσεις, ειδικά όταν οι αναγνώστες δεν έχουν βασικές γνώσεις και συνήθως εκφράζονται επιβάλλοντας άποψη και όχι σχηματίζοντας άποψη, πλην όσων πραγματικά γνωρίζουν…

Στο Μάτι, όλα τα πεύκα δεν τα φύτεψαν οι κάτοικοι, αλλά κάποια ελάχιστα ίσως να φύτεψαν και οι κάτοικοι και όλοι όσοι διαχρονικά προβαίνουν σε αναδασώσεις με «πεύκο».. Αυτό πρέπει να σταματήσει και να αρχίσει η στροφή πρός άλλα είδη, πολλά από τα οποία ήδη τα αναφέραμε πάμπολλες φορές.. Είναι θέμα να ασχοληθούν σοβαρά οι Υπηρεσίες, τα Δασαρχεία, οι Οργανώσεις των πολιτών, τα Πανεπιστήμια, οι Γεωτεχνικοί, οι Αρχιτέκτονες Τοπίου και η Τοπική Αυτοδιοίκηση και να συμβουλεύονται τους Γεωτεχνικούς και αυτούς που ξέρουν… Υπάρχουν αυτοί που ξέρουν και αυτοί που «νομίζουν ότι ξέρουν»…!!!

Η πρόληψη θέλει Μελέτη, Στελέχωση, Πρόγραμμα, Πόρους, Νομοθετικό πλαίσιο, Πληροφόρηση και Καθοδήγηση του πληθυσμού, στροφή προς ένα νέο Τοπίο όχι όλο πευκόφυτο, αλλά με λιγότερο πεύκο το οποίο θα είναι χωροθετημένο και περιορισμένο σε σημεία και εκτάσεις που δεν θα καίει ανθρώπους και περιουσίες…!!

καλή συνέχεια…

Σταμάτης Σεκλιζιώτης

κοινοποίησε το:

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 

Antonis Liakos  

Ως πρόσφατα ζούσα στην Ανατολική Αττική. Το μονοπάτι της ακτογραμμής από το Κόκκινο Λιμανάκι έως τον Μαραθώνα, το έχω περπατήσει αμέτρητες φορές, απολαμβάνοντας την ομορφιά αλλά και αγανακτώντας από την βουλιμία και την αλαζονεία των ισχυρών της περιοχής. Συρματόπλεξη ως τη θάλασσα, το μονοπάτι κόβεται πολλές φορές. Έχω περπατήσει και οδηγήσει στα στενά και αδιέξοδα δρομάκια.

Και ομολογώ ότι δεν υπήρξε ούτε μια φορά που θαυμάζοντας το πράσινο να μη σκεφτώ την πυρκαγιά. Όλη η Ελλάδα έχει καεί. Θα γλύτωνε τούτη; Τη βραδιά της φωτιάς βρέθηκα πολύ κοντά από την αρχή. Στις 5.30 ήμουν σε υπερυψωμένο σημείο της Αττικής οδού. Φοβήθηκα από τα 12 μποφορ, δεν μπορούσα να ελέγξω το αυτοκίνητο, δεν έχω ξαναζήσει παρόμοια εμπειρία ανέμου. Σταμάτησα για να προφυλαχτώ. Είδα τους καπνούς προς την Νταού Πεντέλη, τηλεφώνησα στον αδελφό μου που μένει εκεί κοντά. Την ξέρω εκείνη την περιοχή, το μονοπάτι από το μοναστήρι είναι περπατήσιμο έως τη Μάκρη. Είχε ξανακαεί. Από Νότο προς Βορρά. Τώρα με το δυτικό άνεμο και την ελάχιστη απόσταση έως τη θάλασσα το έργο ολοκληρώθηκε. Σέβομαι τη λέξη θεομηνία και μπορώ να καταλάβω το δέος με το οποίο πλάστηκε και χρησιμοποιείται. Θεομηνία που επέπεσε σε μια έτοιμη για να καεί παγίδα . Όλα τα άλλα είναι τυμβωρυχία και δημιουργία ηθικού πανικού. Με λύπη βλέπω σοβαρούς ανθρώπους, και φίλους μου, να παρασύρονται. 
Εγραψα για την ΕφΣυν, και δημοσιεύεται σήμερα το άρθρο αυτό: 
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 
Αν θες να μην καταλάβεις τίποτε από μια μεγάλη καταστροφή, ρίξ’ την στο μύλο της κομματικής αντιπαράθεσης. Αναζήτησε Ιφιγένειες ή αποδιοπομπαίους τράγους. Αναζήτησε ενόχους. Στην επόμενη καταστροφή θα καμώνεσαι πάλι την έκπληκτη και αγανακτισμένη στρουθοκάμηλο. Έτσι δεν έγινε με την προηγούμενη μεγάλη πυρκαγιά του 2007; Τότε έκαψε την Ελλάδα ο Καραμανλής, τώρα την καίει ο Τσίπρας. Αύριο κάποιος άλλος. Πάντως θα καίγεται. 
Στο πλαίσιο της τρέχουσας πολιτικής συζήτησης, πώς να μιλήσεις για κλιματική αλλαγή, για την καλπάζουσα υπερθέρμανση του πλανήτη; Πώς να εξηγήσεις ότι ο Ασπρόπυργος και οι πλημμύρες, το Μάτι και οι πυρκαγιές συνδέονται με μια κλιμάκωση ακραίων φαινομένων που δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα; Πώς να εξηγήσεις ότι αυτά τα φαινόμενα είναι ακόμη πιο φονικά γιατί μπαζώσαμε τα ρέματα, χτίσαμε στο δάσος, συρματοπλέξαμε τις ακτές, δηλαδή παραβιάσαμε όλες τις πολεοδομικές αρχές και δημιουργήσαμε ένα χωροταξικό περιβάλλον χωρίς κανόνες, που επιδεινώνει την τρωτότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές; Πώς να εξηγήσεις ότι το ανθρώπινο είδος, δεν είναι πλέον φιλοξενούμενο είδος πάνω στον πλανήτη, αλλά τον συνδιαμορφώνει; Ότι οι άνθρωποι αποτελούν κι αυτοί γεωλογική και κλιματική δύναμη. Ότι περάσαμε στην ανθρωπόκαινο περίοδο της ιστορίας της γης κι ότι αυτά δεν αφορούν μόνο τον ΟΗΕ αλλά τη βιωσιμότητα και της ελληνικής κοινωνίας, ότι τα πληρώνουμε καθημερινά; Δεν παράγεις εκλογικά αποτελέσματα με αυτά, δεν παράγεις πολιτική. 
Αλλά εδώ βρίσκεται το επιχείρημα που θέλω να αναπτύξω. Χρειάζεται να προσεγγίσουμε καταστροφές όπως τούτη, τοποθετώντας την σε διαδοχικούς κύκλους. Στον πρώτο, περιέχοντα κύκλο πρέπει να βάλεις τις μεγάλες περιβαλλοντικές μεταβολές, που εκδηλώνονται πλέον με μεγάλη πυκνότητα, αλλά και διαφορετικότητα επίσης. Γιατί δεν είναι μόνο οι φωτιές, δεν είναι μόνο οι πλημμύρες, δεν είναι μόνο η ερημοποίηση και η λειψυδρία. Έχουμε σκεφτεί το μεταναστευτικό φαινόμενο ως μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών εξαιτίας αυτών ακριβώς των ίδιων κλιματικών μεταβολών που προκαλούν θύματα από φωτιές και πλημμύρες; Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι εξωτερικά ως προς την πολιτική ύλη. Γίνονται ζητήματα πολιτικής επειδή έχουν μαζικές επιπτώσεις στις κοινωνίες. Αφορούν όχι ένα υπουργείο ή μια υπηρεσία, αλλά το σύνολο των λειτουργιών της πολιτείας. Αφορούν το τι είναι, και τι αφορά η πολιτική. Θέτουν ζήτημα επαναπροσδιορισμού της έννοιας «κανονικότητα». Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι η νέα κανονικότητα. 
Επομένως πολιτική σημαίνει στρατηγική ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Δεν βρισκόμαστε πια σε μια ουδέτερη και επίπεδη ιστορική κατάσταση με διακυμάνσεις. Δεν πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τα φαινόμενα χωριστά στα κουτάκια τους. Στρατηγική σημαίνει ότι στα μετόπισθεν των επί μέρους πολιτικών, θα πρέπει να υπάρχει μια ενιαία σύλληψη, ικανή να αποδώσει συνεκτικότητα στις διαφορετικές δράσεις. Για ένα μεγάλο ιστορικό διάστημα αυτή ήταν η έννοια της προόδου, της ανάπτυξης, η υπόσχεση του σοσιαλισμού. Τώρα όλα αυτά πρέπει να τα δούμε υπό το πρίσμα της ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Αποδίδοντας στις καταστροφές την κεντρική θέση πού ούτως ή άλλως έχουν, αποκτώντας μια επιστημονική κατανόηση των καταστροφών στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, ενδεχομένως θα είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τα ευάλωτα σημεία, το πεδίο και το βαθμό της επικινδυνότητας, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε για να περιορίσουμε, όσο το δυνατό, θύματα και ζημιές. Να γιατί είναι αποπροσανατολιστική η συζήτηση για παραιτήσεις υπουργών ή της κυβέρνησης. Δίνει εντελώς λανθασμένο μήνυμα στην κοινωνία. Όπως και η αναζήτηση συνομωσίας εμπρηστών. Εμπρηστής είναι το πλαίσιο αποχαρακτηρισμού των δασών, αναγνώρισης των αυθαιρέτων, αλλαγών χρήσης της γης. 
Έχει ταξικό πρόσημο η ανθεκτικότητα; Ναι, γιατί οι καταστροφές πλήττουν πρώτα και κύρια τους φτωχούς. Σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Γι αυτό η στρατηγική ανθεκτικότητας πρέπει να γίνει κεντρική επιλογή της Αριστεράς. Αντί να περιορίζεται η κυβέρνηση στα άμεσα μικρο-μέτρα ανακούφισης, πρέπει να βγει ο πρωθυπουργός με μια μεγάλη στρατηγική. Στρατηγική συγκεκριμένη για το περιβάλλον, τα δάση, το χωροταξικό, τους κανόνες πολεοδομίας, την αντιμετώπιση των κινδύνων, όλα εκείνα τα ζητήματα που είναι ήδη διατυπωμένα από το επιστημονικό δυναμικό της χώρας, τους πολεοδόμους, τους μηχανικούς, τους περιβαντολόγους. Υπάρχουν αυτές οι προτάσεις. Η Αριστερά και η προοδευτική Ελλάδα από τη δεκαετία του 60 πάντοτε τις είχε ως άξονα αναφοράς. Δεν έγινε αυτό μετά τις φονικές πυρκαγιές της Πελοποννήσου το 2007. Τώρα, έχοντας πίσω τα θύματα της καταστροφής αυτής, τώρα είναι η ώρα να μπουν κανόνες για όλη την Ελλάδα, και ακόμη να ξαναχτιστούν οι περιοχές αυτές πλέον υποδειγματικά. 
Η πολιτική προστασία δεν μπορεί να είναι υπόθεση φιλανθρωπίας, όπως έδειξε η απίστευτη πρόταση να αναλάβει το Ίδρυμα Νιάρχου τη συντήρηση των πυροσβεστικών αεροπλάνων! Όταν μια χώρα σαν την Ελλάδα, δαπανά πάνω από το 2% του ΑΕΠ για την Εθνική Άμυνα, είναι δυνατόν να μην χωράει τον μόνο πόλεμο με θύματα που διεξάγεται στην Ελλάδα, δηλαδή των φυσικών καταστροφών; Το δόγμα της άμυνας πρέπει να είναι ενιαίο και η δημοκρατική πολιτεία εγγυητής της συλλογικής ασφάλειας.

Antonis Liakos 27 Ιουλίου · Αν θες να ΜΗΝ καταλάβεις τίποτε από μια μεγάλη καταστροφή, ρίξ’ την στο μύλο της κομματικής διαμάχης. Αναζήτησε Ιφιγένειες να θυσιαστούν ή συνωμοσίες εμπρηστών. Θα εκφράσεις τον θυμό, θα τον έχεις διοχετεύσει στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων αλλά θα έχεις κλείσει τα μάτια σου και ξαναχώσεις το κεφάλι σου βαθειά στην άμμο. Η επόμενη καταστροφή θα σε βρει το ίδιο αθώο και αγανακτισμένο. (φωτο: John Liakos)


ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 


Αν θες να μην καταλάβεις τίποτε από μια μεγάλη καταστροφή, ρίξ’ την στο μύλο της κομματικής αντιπαράθεσης. Αναζήτησε Ιφιγένειες ή αποδιοπομπαίους τράγους. Αναζήτησε ενόχους. Στην επόμενη καταστροφή θα καμώνεσαι πάλι την έκπληκτη και αγανακτισμένη στρουθοκάμηλο. Έτσι δεν έγινε με την προηγούμενη μεγάλη πυρκαγιά του 2007; Τότε έκαψε την Ελλάδα ο Καραμανλής, τώρα την καίει ο Τσίπρας. Αύριο κάποιος άλλος. Πάντως θα καίγεται. 
Στο πλαίσιο της τρέχουσας πολιτικής συζήτησης, πώς να μιλήσεις για κλιματική αλλαγή, για την καλπάζουσα υπερθέρμανση του πλανήτη; Πώς να εξηγήσεις ότι ο Ασπρόπυργος και οι πλημμύρες, το Μάτι και οι πυρκαγιές συνδέονται με μια κλιμάκωση ακραίων φαινομένων που δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα; Πώς να εξηγήσεις ότι αυτά τα φαινόμενα είναι ακόμη πιο φονικά γιατί μπαζώσαμε τα ρέματα, χτίσαμε στο δάσος, συρματοπλέξαμε τις ακτές, δηλαδή παραβιάσαμε όλες τις πολεοδομικές αρχές και δημιουργήσαμε ένα χωροταξικό περιβάλλον χωρίς κανόνες, που επιδεινώνει την τρωτότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές; Πώς να εξηγήσεις ότι το ανθρώπινο είδος, δεν είναι πλέον φιλοξενούμενο είδος πάνω στον πλανήτη, αλλά τον συνδιαμορφώνει; Ότι οι άνθρωποι αποτελούν κι αυτοί γεωλογική και κλιματική δύναμη. Ότι περάσαμε στην ανθρωπόκαινο περίοδο της ιστορίας της γης κι ότι αυτά δεν αφορούν μόνο τον ΟΗΕ αλλά τη βιωσιμότητα και της ελληνικής κοινωνίας, ότι τα πληρώνουμε καθημερινά; Δεν παράγεις εκλογικά αποτελέσματα με αυτά, δεν παράγεις πολιτική.

Συνέχεια ανάγνωσης ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 
κοινοποίησε το:

Να αναλογιστούμε δεν φτάνει

   

Θα συζητήσουμε για το μοντέλο ανάπτυξης που έχουμε επιλέξει; (AP Photo/Thanasis Stavrakis)

Μέσα στην εθνική τραγωδία είχαμε και ένα κορυφαίο γεγονός που πρέπει να αναδειχτεί, γιατί απαντά αποστομωτικά στους μηδενιστές των καφενείων της επικράτειας που διακινούν τη χολερική θεωρία «δεν σώζεται αυτός ο τόπος γιατί έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν και τους πολίτες που επιλέγουν τους συγκεκριμένους πολιτικούς να τους διοικούν». Πρόκειται για τις συγκινητικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης από τους απλούς ανθρώπους. Εσπευσαν να βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούσε ο καθένας (τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, αίμα, εθελοντική εργασία στις περιοχές που επλήγησαν). Ο ανθρωπισμός με όλη τη σημασία της λέξης.

Αυθεντικός, ειλικρινής, αυθόρμητος. Οχι για τα μάτια του κόσμου. Οχι φιλανθρωπία για δημόσιες σχέσεις, όπως κάνουν ορισμένοι μεγαλόσχημοι για να τους παίζουν τα κανάλια. Οχι υποκριτική ελεημοσύνη σαν κι αυτή που βλέπουμε από διάφορους τύπους που έχουν χτίσει περιουσίες πατώντας επί πτωμάτων και σταυροκοπιούνται δημοσίως τρεις φορές την ημέρα μπας και συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους. Οφείλω επίσης να πω ότι τούτη τη φορά τα κόμματα της αντιπολίτευσης στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.

Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές απέφυγαν τον πειρασμό να κάνουν σπέκουλα πάνω στις στάχτες. Δεν επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για να αποκομίσουν κέρδη. Κάτι συνηθισμένο σε ανάλογα τραγικά περιστατικά στο μακρινό και το πρόσφατο παρελθόν με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων. Ακόμη και στελέχη που έχουν διακριθεί στο άθλημα της κινδυνολογίας και της καταστροφολογίας επέλεξαν τη σιωπή.

Η πρώτη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν υποδειγματική και ως προς το ύφος και ως προς την ουσία της: «Ανήμερα της επετείου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η διαπίστωση είναι θλιβερή: Το ελληνικό κράτος αδυνατεί διαχρονικά να προστατεύσει αποτελεσματικά τις ζωές και τις περιουσίες των πολιτών του. Σήμερα, όμως, δεν είναι η στιγμή για απόδοση ευθυνών. Την ώρα που η χώρα πενθεί, δεν έχει νόημα καμία αντιπαράθεση. Τώρα είναι η ώρα για ενότητα και αλληλεγγύη. Ας αναλογιστούμε μόνο σιωπηλά ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και ότι πρέπει επιτέλους να περάσουμε από τα εύκολα λόγια στα δύσκολα έργα».

Χρειάζεται, πράγματι, να αφήσουμε τα μεγάλα λόγια που είναι εύκολα και ανέξοδα και να περάσουμε στα δύσκολα έργα. Ολοι όμως: το πολιτικό σύστημα, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι συλλογικότητες, η κοινωνία των πολιτών. Για το έγκλημα διαρκείας υπάρχουν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί που έχουν μείνει στο απυρόβλητο. Θα συζητήσουμε για τα αυθαίρετα που φυτρώνουν εδώ και εκεί, μέσα στα δάση, με τις κυβερνήσεις (όλες τις κυβερνήσεις) απλώς να παρακολουθούν και στη συνέχεια να τα νομιμοποιούν για εισπρακτικούς και ψηφοθηρικούς λόγους;

Θα συζητήσουμε για το κύκλωμα ασύδοτων εργολάβων, επιτήδειων δικηγόρων, διεφθαρμένων δημοσίων υπαλλήλων που χρόνια κερδοσκοπούν παίζοντας με την ανάγκη των ανθρώπων για μια στέγη; Θα συζητήσουμε για τις ευθύνες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που δεν κάνει όπως πρέπει και εγκαίρως τη δουλειά της και καταγγέλλει σε μόνιμη βάση το κράτος; Θα συζητήσουμε για τους πολίτες που δεν καθαρίζουν τις ιδιοκτησίες τους, που ξεσηκώνονται με την κάλυψη κομμάτων και δημάρχων για να μη γίνουν στις περιοχές τους οργανωμένοι χώροι διαχείρισης των σκουπιδιών (τους); Θα συζητήσουμε για το μοντέλο ανάπτυξης που έχουμε επιλέξει; Κι αν συζητήσουμε σοβαρά και σε βάθος, θα πάρουμε επιτέλους μέτρα;

Ανάγωγα

Γενναίο όντως το πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε χτες ο Δ. Τζανακόπουλος. Να δούμε αν θα ανταποκριθεί με τη δέουσα ταχύτητα η γραφειοκρατία. Ελπίζουμε ο Ειδικός Λογαριασμός που ανακοίνωσε η κυβέρνηση να μην έχει την τύχη του Ταμείου Μολυβιάτη.

http://www.efsyn.gr/arthro/na-analogistoyme-den-ftanei

κοινοποίησε το:

Πώς το Μάτι έγινε παγίδα θανάτου – Ένας οικισμός μέσα στα πεύκα δίχως διεξόδους διαφυγής

Μάτι Αττικής. Η επόμενη μέρα μίας ασύλληπτης τραγωδίας.
Για να αρχίσουμε να ψάχνουμε σιγά-σιγά τις αιτίες τις τραγωδίας…
Όταν η αδηφάγα πύρινη λαίλαπα χίμηξε στο Μάτι το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου, ισχυροί άνεμοι από 9 έως και 11 μποφόρ δυτικού στεριανού ανέμου την έσπρωχναν με ορμή να κατασπαράξει τα πάντα.
Οι φλόγες κατάπιναν ό,τι συναντούσαν στο διάβα τους «τρέχοντας» με 70 χλμ την ώρα.
Δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει αυτή η συμφορά, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να αναχαιτίσει έναν τέτοιο όλεθρο.
«Οι φλόγες πέρασαν πάνω από τα πυροσβεστικά στη Λεωφόρο Μαραθώνος και πυρπόλησαν το Μάτι», λένε οι αυτόπτες μάρτυρες.
Όμως, το μεγάλο κακό που μας βρήκε δεν δικαιολογεί την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών. Τόσων άδικα χαμένων ζωών.
Τι συνέβη
Εκατοντάδες πολίτες προσπάθησαν με τα αυτοκίνητά τους να εγκαταλείψουν το Μάτι αλλά εγκλωβίστηκαν σε φριχτό μποτιλιάρισμα στους στενούς δρόμους του οικισμού, που ιδρύθηκε ως παραθεριστικός το 1960 και από το 2000 και μετά πυκνοκατοικήθηκε δίχως κανένα σχεδιασμό, δίχως καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια.
Αναπτύχθηκε όπως και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας άναρχα, στο «έλα μωρέ», στην «τύχη».
Και δεν αρκεί που χτίστηκε στην «τύχη» και μέσα στα πεύκα, δεν είχε ούτε διεξόδους διαφυγής. Έτσι όταν ήρθε η φωτιά έγινε παγίδα θανάτου.
Έγινε παγίδα θανάτου διότι δεν μπορούσε να εκκενωθεί.

Καθώς ολόγυρα των απελπισμένων ανθρώπων υψωνόταν η κόλαση, με τα πεύκα ως εξαιρετικά εύφλεκτα να «αρπάζουν» με μιας ως δαδιά, με ολόκληρα σπίτια να γίνονται στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά και τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα να αναφλέγονται -μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα καύσιμα στα ντεπόζιτα ανατινάζονταν- επικράτησε πανικός.

Αλλόφρονες κάτοικοι έφευγαν από τα σπίτια τους, οι οδηγοί εγκατέλειπαν τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητά τους και όλο αυτό το πλήθος κατευθύνθηκε τρέχοντας προς την ακτή, δηλαδή προς τη μόνη διέξοδο που τους είχε απομείνει για να γλιτώσουν τον φριχτό θάνατο στις φλόγες.
Ποια ακτή;
Στο Μάτι οι ακτές δεν είναι από παντού ελεύθερα προσβάσιμες.
Ξενοδοχεία και σπίτια τις κλείνουν με μάνδρες. Είναι η «ανάπτυξη» που είχαν ως πρότυπο το 1960. Να μην υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές.
Και έτσι, από τη μία στιγμή στην άλλη, εκατοντάδες συνάνθρωποί μας βρέθηκαν να δίνουν αγώνα για τις ζωές τους, των παιδιών τους, των αγαπημένων τους προσώπων, πηδώντας πάνω από φράχτες, τρέχοντας μέσα από ακάλυπτους χώρους και κήπους για να φτάσουν στη θάλασσα.
Αλλά η πρόσβαση στη θάλασσα ήταν εξαρχής «φραγμένη».
Ποια θάλασσα;
Κάτι μικροί κόλποι και βράχια. Που κι αυτοί δεν συνεχίζουν ως κάποια ενιαία παραλία αδιάκοπα κατά μήκος της ακτής, ώστε να μπορούσαν οι άνθρωποι να κινηθούν παραλιακά πεζή ώστε να απομακρύνονταν, επειδή υπάρχουν βράχια και κτίσματα που έχουν οικοδομηθεί στην κυριολεξία μέσα στη θάλασσα και διακόπτουν την όποια παραλία.
Για αυτό και ο εφιάλτης δεν είχε τελειώσει για όσους έφτασαν και μπήκαν στο νερό.
Ο μόνος τρόπος για να σωθούν ήταν να τους πάρουν με βάρκες.
Την ίδια ώρα το «θερμικό φορτίο» που κατέβαινε από τον οικισμό τους ανάγκαζε να χώνουν τα κεφάλια τους μέσα στο νερό για να μην πάρουν φωτιά και οι ίδιοι.
Πυρομένες λαμαρίνες από αυτοκίνητα και κατασκευές εκτοξεύονταν και τους βομβάρδιζαν. Πραγματική εμπόλεμη ζώνη.
Βάρκες και σκάφη εθελοντών, που συντονίζονταν από το Λιμενικό, έσπευσαν ήδη από τις 18.00 να περισυλλέξουν τους πυρόπληκτους.
Όμως οι βάρκες και τα σκάφη δεν μπορούσαν να πλησιάσουν στα ρηχά.
Είτε γιατί δεν υπάρχουν παραλίες αλλά βράχια, είτε γιατί -ακόμα χειρότερο- τους βαρκάρηδες «έκαιγε» η φωτιά.
Τα φλεγόμενα 9 μποφόρ είχαν «ανάψει» την ατμόσφαιρα, το λεγόμενο «θερμικό φορτίο» και δεν άφηναν τους βαρκάρηδες να πλησιάσουν πιο κοντά από 50 μέτρα από την ακτή.
Οι ταλαιπωρημένοι και φοβισμένοι πολίτες, πολλοί με εγκαύματα, έπρεπε να βουτήξουν στη θάλασσα και να κολυμπήσουν προς τις λέμβους.
Τραυματίες, γέροι, παιδιά, γυναίκες, έπεφταν στη θάλασσα για να δώσουν έναν τελευταίο αγώνα με τα κύματα πριν διασωθούν από τις βάρκες που τους περίμεναν.
Γονείς με καμένες σάρκες κολυμπούσαν κρατώντας τα παιδιά τους. Να σώσουν τα παιδιά τους.
Η ευθύνη
Λέγεται στα τηλεοπτικά κανάλια ότι «το Μάτι δεν υπάρχει πια». Αλήθεια είναι.
Αλλά υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια: «Το Μάτι όπως φτιάχτηκε, όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει».
Ήταν εξ αρχής ένα λάθος, ένας οικισμός που ξεκίνησε ως παραθεριστικός το 1960, με τα ανύπαρκτα στάνταρ των τότε ελληνικών καθεστώτων και μετά το 2000 πυκνοκατοικήθηκε.
Όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν σκέφτηκε το εξής: Εάν αρπάξει φωτιά αυτός εδώ ο τόπος, ο ανάμεσα στα πεύκα, ο δίχως διεξόδους διαφυγής, τι θα κάνουμε;
Και ναι, οι πρώτοι που έπρεπε να το σκεφτούν ήταν οι δήμαρχοί του.
Αυτοί που ζούνε στον τόπο και τον γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα.
Προφανώς και εκ του τραγικού αποτελέσματος κανείς τους ουδέποτε αναρωτήθηκε τι θα γινόταν εάν άρπαζε φωτιά το Μάτι.
Ή, για να είμαστε ακριβείς, εάν μια ημέρα έφτανε η φωτιά μέσα στο Μάτι. Γιατί η περιοχή έχει γνωρίσει πολλές φωτιές. Μία όμως στάθηκε η μοιραία.
Η περιοχή της Νέας Μάκρης έχει ζήσει πολλές φωτιές στο παρελθόν και το αυτονόητο θα ήταν να είχαν προνοήσει. Δεν το έκαναν. Ούτε κάποιο σχέδιο είχαν.
Πεύκο το «καταραμένο δένδρο»
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν το πεύκο «καταραμένο δένδρο» και δεν το επέτρεπαν μέσα στις πόλεις.
Γιατί γνώριζαν ότι το πεύκο είναι δαδί. Είναι εμπρηστικός μηχανισμός, είναι εγγύηση ότι μια ημέρα θα μας κάψει.
Πώς εμείς οι νεοέλληνες πειστήκαμε ότι είναι ασφαλές να ζούμε ανάμεσα στα πεύκα, είναι πραγματικά απορίας άξιον.
Όχι ξανά άλλα «Μάτια»
Σήμερα θρηνούμε δεκάδες νεκρούς. Αδικοχαμένους ανθρώπους.
Αφού καταλαγιάσει ο θρήνος, η εθνική οδύνη για το κακό που μας βρήκε, έχουμε μια υποχρέωση. Να μην υπάρξουν άλλα «Μάτια». Ούτε στην Αττική, ούτε πουθενά αλλού στον τόπο μας.
Να μην υπάρξουν ποτέ ξανά τέτοιες παγίδες θανάτου.
Σε ό,τι αφορά και τα άλλα θέρετρα που υπάρχουν σαν το Μάτι, όσα δηλαδή «αναπτύχθηκαν» έτσι τις «χρυσές» δεκαετίες του 60 και στα χρόνια της Χούντας, οφείλουμε να τα γκρεμίσουμε και να τα φτιάξουμε ξανά.
Η μαρτυρία του ιδιοκτήτη του σπιτιού που βρέθηκαν οι 26 αγκαλιασμένοι νεκροί
Συγκλονίζουν τα όσα είπε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο Μάτι, στο οποίο βρέθηκαν 26 σοροί θυμάτων της πυρκαγιάς, ανθρώπων που ξεψύχησαν αγκαλιασμένοι.
«Μπήκαν οι άνθρωποι στο σπίτι, δεν μπόρεσαν να δουν την πόρτα για να κατέβουν στην παραλία και αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.
»Ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου, κάηκε γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο από που να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση», είπε μιλώντας στον Realfm, ο κ. Φράγκος.
«Το σπίτι μου έχει πρόσβαση στην παραλία με σκάλες, κάποια κοπέλα προσπάθησε να πηδήξει από τον γκρεμό και τη χάσαμε», πρόσθεσε.
Όπως είπε μάλιστα, «οι πρώτοι 25 άνθρωποι που είμαστε μαζεμένοι και συντεταγμένοι, σώθηκαν όλοι.
»Οι επόμενοι που ήρθαν και από τον καπνό δεν είδαν την πόρτα, αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι, κάηκαν όλοι».
«Όλος αυτός ο κόσμος που κάηκε ήταν γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο σε περίπτωση ανάλογη, από πού θα φύγουν».
Σοκαριστική όμως είναι και η μαρτυρία του κ. Ποταμιάνου, στον οποίο ανήκει το διπλανό οικόπεδο:
«Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση στην παραλία εκτός από σπίτι του κ. Φράγκου. Ήταν φρίκη.
»Άκουγα τις φωνές των ανθρώπων να καίγονται και λέω κάποιος να μου κλείσει τα αυτιά», δήλωσε ο κ. Ποταμιάνος
«Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρόσβαση στην παραλία αλλά είναι κλειστές οι μάντρες», πρόσθεσε.
Ήταν κλειστές οι μάνδρες. Ο δήμαρχος της περιοχής πρέπει να είναι έτοιμος να δώσει λόγο για αυτό το έγκλημα. Και θα δώσει.
Δείτε και το «Μάτι» στον χάρτη της Google, όπως ήταν, για να καταλάβετε:

Δείτε το πριν και το μετά στο στενό δρομάκι

«Ποτέ δεν λάβαμε εντολή εκκένωσης οικισμών- Πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί»: Ο δήμαρχος Ραφήνας «αδειάζει» τις Αρχές (vid)


Ουδέποτε δόθηκε εντολή για εκκένωση οικισμών στη Ραφήνα από τους αρμόδιους αποκάλυψε ο δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου Βαγγέλης Μπουρνούς, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και ζητώντας να «μην προσπαθούν κάποιοι να μεταθέσουν ευθύνες».
«Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Δεν επικοινώνησε κανένας μαζί μου. Η φωτιά έφτασε σε μισή ώρα στη θάλασσα. Μην προσπαθούν κάποιοι να μεταθέσουν ευθύνες», είπε ο κ. Μπουρνούς στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ερωτηθείς για το εάν η περιφερειακή σύμβουλος πολιτικής προστασίας, κυρία Τσούπρα έδωσε εντολή εκκένωσης.
Ο δήμαρχος Ραφήνας επιμένει ότι ουδέποτε συνέβη κάτι τέτοιο. «Να μου πει κάποιος ποιος μου την έδωσε», επισήμανε, υποστηρίζοντας ότι με την κυρία Τσούπρα, αν και βρέθηκαν δια ζώσης, δεν αντάλλαξαν κουβέντα και δεν κατάφεραν να μιλήσουν.
«Πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί»
Παράλληλα, σύμφωνα με τον δήμαρχο, ο αριθμός των νεκρών έχει ξεπεράσει τους 60, ενώ πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί. Παράλληλα, με τη συνεργασία ιδιωτικών γερανών προσπαθούν να μαζέψουν πάνω από 300 αυτοκίνητα για να γίνουν αυτοψίες και δηλώσεις από τις εταιρείες.
Την ίδια ώρα, μηχανικοί του υπουργείου Υποδομών επισκέπτονται σπίτια και πραγματοποιούν αυτοψίες.
κοινοποίησε το:

ΞΗΛΩΜΑ ΤΣΙΜΕΝΤΟΣΤΡΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΤΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ

Τετάρτη, 02 Μαΐου 2018 09:54

Αρχιτέκτονες για Νέδοντα, Παραλία, Μαντίνεια: Προστασία του φυσικού τοπίου, αφαίρεση κατασκευών

Οι αρχιτεκτονικές προτάσεις του Eργαστηρίου Aστικού Σχεδιασμού της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ για την πόλη της Καλαμάτας


Τις προτάσεις τους για τις περιοχές της πόλης, για τις οποίες ο Δήμος Καλαμάτας ζήτησε τις ιδέες τους, παρουσιάζουν οι Έλληνες αρχιτέκτονες, μεταπτυχιακοί σπουδαστές, οι οποίοι συμμετείχαν στο αρχιτεκτονικό φόρουμ που διοργάνωσε ο Δήμος Καλαμάτας με τη συμμετοχή και Γερμανών αρχιτεκτόνων. Οι Έλληνες αρχιτέκτονες τονίζουν ότι ο σχεδιασμών των παρεμβάσεων στο Νέδοντα, στην Παραλία και στη Μικρή Μαντίνεια πρέπει να αποσκοπεί σε μια οικολογική προσέγγιση προστασίας του φυσικού τοπίου, με αφαίρεση και όχι πρόσθεση κατασκευών. Τονίζεται ότι οι προτάσεις τους, όπως σημειώνουν οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες, έχουν λάβει υπόψιν τους όσα προβλέπει το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της Καλαμάτας και ο σχεδιασμός παρεμβάσεων που έχει ετοιμάσει ο Δήμος…

Το κείμενο των Ελλήνων αρχιτεκτόντων, με τίτλο “Οι αρχιτεκτονικές προτάσεις του Eργαστηρίου Aστικού Σχεδιασμού της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ για την πόλη της Καλαμάτας” έχει ως εξής: “Με αφορμή τις πρόσφατες συζητήσεις που ακολούθησαν την πρόσκληση και παρουσία ομάδας αρχιτεκτόνων από την Γερμανία στην Καλαμάτα, επιθυμούμε να κοινοποιήσουμε τις ιδέες που αναπτύχθηκαν παράλληλα από ομάδα διπλωματούχων αρχιτεκτόνων, μεταπτυχιακών σπουδαστών στο Δ.Π.Μ.Σ. της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ. Το εργαστήριο έγινε στα πλαίσια του Φόρουμ Αρχιτεκτονικής που οργανώθηκε από τον Δήμο στο διάστημα 24-27 Απριλίου.

Στα πλαίσια ενός εντατικού εργαστηρίου αστικού σχεδιασμού εκπαιδευτικού χαρακτήρα, οι προτάσεις της ομάδας των σπουδαστών προσπάθησαν να απαντήσουν σε ανοιχτά ερωτήματα του Δήμου, λαμβάνοντας υπόψη το υπάρχον Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο και τις μελέτες που προβλέπεται να εφαρμοστούν. Ιδέες προτάθηκαν για την περιοχή κατά μήκος του Νέδοντα, την ανατολική παραλία, καθώς και τμήματος στην παραλία της Μικρής Μαντίνειας.

Η ομάδα έλαβε υπόψη τη βασική κατεύθυνση του σχεδιασμού της πόλης που αφορά στις κυκλοφοριακές αλλαγές  και την ελάφρυνση του οδικού δικτύου από το αυτοκίνητο.

Στόχος των προτάσεων είναι η ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς, προτείνοντας ήπιες παρεμβάσεις με υλικά φιλικά προς το περιβάλλον, καθώς και η προφύλαξη του ιδιαίτερου χαρακτήρα της τοποθεσίας σε μια εποχή έντονης τουριστικής ανάπτυξης. Μία οικολογική προσέγγιση προστασίας του φυσικού τοπίου σε μια λογική αφαίρεσης και όχι πρόσθεσης κατασκευών που θα το επιβάρυναν.

Ανατολική Παραλία

Η πρόταση για την Ανατολική Παραλία ξεκίνησε από την υπάρχουσα μελέτη μονοδρόμησης της Ναυαρίνου στην περιοχή του λιμένα, με κατεύθυνση ανατολικά. Ενισχύοντας τον χαρακτήρα του παραλιακού μετώπου ως ζώνη περιπάτου, δίνεται προτεραιότητα στον πεζό και στον ποδηλάτη. Έλαβε υπόψη την περίπτωση εποχιακής πεζοδρόμησης της οδού Ναυαρίνου από το λιμάνι μέχρι την σημερινή σύνδεση με την οδό Κρήτης.

Η πρόταση εστιάζει στην ανάπλαση σημείων της παραλίας που μπορούν να αποτελέσουν νέους, ζωντανούς δημόσιους χώρους στάσης και αναψυχής, όπως στην περιοχή του ΝΟΚ, στον «σκοτεινό» μώλο, στις εκβολές ρεμάτων όπως επίσης και στη συμβολή των κάθετων μεγάλων οδικών αξόνων με την ακτή. Συνοπτικά προτείνεται ο επανασχεδιασμός της περιοχής του Ν.Ο.Κ.  σε δημόσιο πάρκο, η άρθρωση του λιμενοβραχίονα ως επέκταση του πεζοδρόμου, η προστασία του φυσικού τοπίου των ρεμάτων, καθώς η δημιουργία ενός θερινού σινεμά, νέου χώρου πρασίνου και ενός δημόσιου χώρου στάθμευσης.

Προτείνεται μία ενιαία σχεδιαστική αντιμετώπιση σε κομβικά σημεία προκειμένου να αποφευχθούν οι αποσπαματικές παρεμβάσεις με σκοπό την κάθετη σύνδεση με το παραλιακό μέτωπο. Έμφαση δίνεται στην οργάνωση της ζώνης τραπεζοκαθισμάτων, την αφαίρεση σκληρών επιφανειών στην παραλία και την αντικατάστασή τους με φυσικά υλικά, όπως το ξύλο και το χαλίκι.

Μικρή Μαντίνεια

Η περιοχή της Μικρής Μαντίνειας χρειάζεται διευθέτηση του χώρου στάθμευσης με σχεδιασμένα όρια ώστε να μην επιβαρύνεται το παραλιακό μέτωπο. Για την ανάδειξη του τοπίου σχεδιάστηκαν οι προσβάσεις στην θάλασσα και παρουσιάστηκαν ιδέες σε σχέση με την διαχείριση των λιμενοβραχιόνων ως υπαίθρια καθιστικά. Το πολύ χαμηλό κόστος και η απλότητα της κατασκευής μπορούν να την καταστήσουν άμεσα υλοποιήσιμη.

Ποταμός Νέδοντας

Κεντρική ιδέα αποτελεί η συρραφή του φυσικού και του αστικού τοπίου του Νέδοντα. Έτσι, ενισχύεται η πράσινη ζώνη κατά μήκος του ποταμού, δημιουργώντας έναν οικολογικό διάδρομο και νέο δημόσιο χώρο. Στα πλαίσια της οικολογικής αντιμετώπισης προτείνεται η αποκατάσταση τμήματος της κοίτης, επαναφέροντας τον φυσικό πυθμένα. Η επέκταση του ποδηλατοδρόμου στον άξονα του ποταμού συμβάλλει στην καλύτερη σύνδεσή του με την παραλία. Η ζώνη που ορίζεται από το νέο υπαίθριο θέατρο, πάνω από την περιοχή της σημερινής Αγοράς και μέχρι τα παλιά λατομεία, αποτελεί μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και ενδιαφέροντος. Η συνέχεια του «αστικού» Νέδοντα με την φυσική κοίτη πραγματοποιείται με ένα πάρκο άθλησης, περίπατου, αναψυχής και εκπαίδευσης. Σημαντικό σημείο αποτελεί η σύνδεση με το τοπόσημο «Πετρωμένο Φίδι».

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν οι αρχιτέκτονες:  Γαλανοπούλου Λένα, Γεωργούλια Περσεφόνη, Ζαχαρία Στέλλα-Κορίνα, Καλλικούνη Φωτεινή, Λάμπρου Κατερίνα, Μουντανέα Κυριακή, Παπαγγελόπουλος Αντώνης, με συντονιστές τους διδάσκοντες: Βασιλάτος Παναγιώτης (Αρχιτέκτονας ΕΜΠ, Επίκουρoς Καθηγητής ΕΜΠ), Κουτρολίκου Πένυ (Αρχιτέκτονας-Πολεοδόμος, Επίκουρη Καθηγήτρια ΕΜΠ), Μαρλαντή Μαρία (Αρχιτέκτονας ΕΜΠ- Αρχιτέκτ. Τοπίου UPC/ETSAB , Επίκουρη Καθηγήτρια ΕΜΠ)”.

κοινοποίησε το:

Υπόμνημα για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου με τα προβλήματα απορροής των ομβρίων | Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ

Υπόμνημα για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου με τα προβλήματα απορροής των ομβρίωνΠρώτη Δημοσίευση: 01/10/2016 20:26 – Τελευταία Ενημέρωση: 01/10/2016 20:26Ο Δήμος Καλαμάτας, με τη συνδρομή του στελεχικού δυναμικού της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης Καλαμάτας, ετοίμασε, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, πολυσέλιδο ενημερωτικό σημείωμα αναφορικά με την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου και τα προβλήματα απορροής των ομβρίων, σε συνάρτηση και με το πλημμυρικό φαινόμενο της 7ης Σεπτεμβρίου.Το υπόμνημα απεστάλη ήδη στους υπουργούς Εσωτερικών και Υποδομών, Π. Κουρουμπλή και Χρ. Σπίρτζη, στον υφυπουργό Οικονομίας, αρμόδιο για θέματα ΕΣΠΑ, Αλ. Χαρίτση και στο γενικό γραμματέα Υποδομών, Γ. Δέδε, με σκοπό την καλύτερη προετοιμασία της συσκέψεως που θα πραγματοποιηθεί στο υπουργείο Εσωτερικών για το θέμα, με τη συμμετοχή και εκπροσώπων της κατασκευάστριας του αυτοκινητόδρομου κοινοπραξίας «Μορέας».Στο ενημερωτικό σημείωμα περιλαμβάνονται: I. Προβλήματα εντός και εκτός Καλαμάτας και ενδεχόμενοι τρόποι αντιμετώπισης ανά ρέμα και γενικότερα, II. Φωτογραφικό παράρτημα, III. Παράρτημα με αιτήματα φορέων και πολιτών, παλαιότερα και νέα, σχετικά με τους ενδεχόμενους κινδύνους από τη διοχέτευση ομβρίων, που αποδίδονται στην κατασκευή του αυτοκινητόδρομου. Τα αιτήματα αυτά υποβλήθηκαν στο Δήμο Καλαμάτας και έχουν διαβιβαστεί αρμοδίως στην αρμόδια Ειδική Υπηρεσία Δημοσίων Έργων του υπουργείου Υποδομών και στο «Μορέα» για αξιολόγηση. IV. Προβλήματα εκτός Καλαμάτας και ενδεχόμενοι τρόποι αντιμετώπισης, στον Αντικάλαμο, στη Μικρομάνη και στ’ Αρφαρά και το Πήδημα.

Πηγή: Υπόμνημα για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου με τα προβλήματα απορροής των ομβρίων | Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ

κοινοποίησε το:

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό