Αρχείο ετικέτας πλατείες

Πλατεία Αβραμόγιαννη και η “χορηγία”

Με αφορμή την «χορηγία» 5000 € για «ανάπλαση» της πλατείας Αβραμόγιαννη διατυπώνεται το ερώτημα:

Υπάρχει πολιτική αποδοχής χορηγιών στο Δήμο Καλαμάτας;

Ή καλύτερα:  Μπορεί το συγκεκριμένο περιστατικό να αποτελέσει «ΕΝΑΥΣΜΑ» για μια προσεκτικότερη μελέτη των προσφορών χορηγών  από την Εκτελεστική Επιτροπή του Δήμου;

Γιατί πραγματικά υπάρχει ο κίνδυνος να «εκτελεί»  στη κυριολεξία, η «Επιτροπή» αξίες και έννοιες  όπως είναι αυτή της σωστής χορηγίας και της λειτουργίας των κοινόχρηστων χώρων του δήμου.  Συχνά χρησιμοποιείται ο όρος «Χορηγία» προσχηματικά , ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για καθαρά εμπορικές συμβάσεις διαφήμισης ή προβολής μεταξύ κερδοσκοπικών εταιριών – οργανισμών , με αντιπαροχή την προβολή του χρηματοδότη ή και με στόχο μία «πειρατικής» μορφής διαφήμιση , γεγονός που αμαυρώνει τον χορηγικό θεσμό και επιτείνει τη σύγχυση. Με τη Χορηγία  κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να επιδιώκεται η προώθηση προϊόντων και δεν προωθείται ο καταναλωτής στην αγορά τους , όπως με τη διαφήμιση. Στη χορηγική επικοινωνία δεν αναφέρεται το προϊόν αλλά η επωνυμία της παραγωγού εταιρείας.

Η δημοτική αρχή μέσω του αντιδημάρχου κ. Ριζά διατυπώνει την πολύ…. αναλυτική άποψη «… κι όπως καταλαβαίνετε ,το σύστημα με τις χορηγίες λειτουργεί ανταποδοτικά. Κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις….» (κομψό!) .

Το τι παίρνεις στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι γνωστό. Στέλνοντας δημότες σε ένα συγκεκριμένο super market και αγοράζοντας ορισμένα  προϊόντα μιας συγκεκριμένης πολυεθνικής εταιρείας θα συγκεντρωθεί το ποσό των 5000€ .Στη συνέχεια η εταιρεία θα το διαθέσει για την ανάπλαση μια πλατείας που έχει επιλεγεί από κοινού με τον δήμο .

Το τι «δίνεις» κάθε φορά ίσως να μην ενδιαφέρει και τόσο τους… μελετητές της Εκτελεστικής Επιτροπής του Δήμου μας. Στην επιστολή της η εταιρεία αναφέρει μεταξύ άλλων: «… Στα πλαίσια της γενικότερης και αποδεδειγμένης  ευαισθητοποίησης και των 2 εταιρειών στον τομέα της Κοινωνικής Ευθύνης, ενέργειες σαν αυτές αποτελούν το έναυσμα (!!!) για καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των Δημοτών σας!!!….». Ίσως θα έπρεπε για το «εναυσμα» της συζήτησης να αναφέρουμε έστω και παρενθετικά ότι κτήρια σημαντικού όγκου και κλίμακας με την μορφή μεγάλων super market , περιβαλλόμενων  από μεγάλης έκτασης parkings υποβαθμίζουν το ασικό περιβάλλον στο εσωτερικό των πόλεων γιατί προκαλούν διάσπαση της συνέχειας της πόλης και των ελεύθερων χώρων της στις περιοχές όπου χωροθετούνται . Με αυτή τη μονολειτουργία  ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων   μετατρέπονται σε έρημες εκτάσεις  στο εσωτερικό της  πόλης κατά τις ώρες της μη λειτουργίας τους , αποσυνθέτοντας έτσι και τον συνοικιακό ιστό ενώ υποβαθμίζουν περιοχές  απορροφώντας οικονομικές δραστηριότητες. Πέρα από τις εκτεταμένες οικονομικές ζημιές που προκαλούνται στη τοπική αγορά και αναγκάζουν το δήμο σε  έξοδα για επιπλέον φωτισμό ασφάλεια περιοχών   και παρεμβάσεις που επιβαρύνουν το δημοτικό ταμείο. Από την άλλη  οι μικρές σε κλίμακα επιχειρήσεις συμβάλουν με την παρουσία τους στην καλύτερη λειτουργία και συντήρηση των συνοικιακών πλατειών , στη συμβολή της συγκρότησης  τοπικών πολυμερών κοινωνικών κέντρων.

Αλλά τι στο καλό χορηγία είναι αυτή που για να συγκεντρωθούν τα χρήματα πρέπει να πάνε «πακέτο»  οι δημότες σαν πελατεία; Και γιατί να μην γίνει αυτό με τοπικά , συνοικιακά super market και χωρίς να το πούμε και χορηγία ;  Αυξάνοντας λίγο τις τιμές των προϊόντων τους θα μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε χρήματα (πως βαστάνε τον κουμπαρά οι κηδεμόνες από τις διάφορες σπάταλες διαθέσεις των πιτσιρικάδων- εδώ της Δημοτικής Αρχής), ώστε να βρεθούν λίγα χρήματα για κανένα έργο στις συνοικίες της πόλης που δοκιμάζονται τριπλά,  από μια βιτρινέ ανάπλαση στο κέντρο, από την αδιαφορία στις υποδομές και τις περικοπές των κονδυλίων,  λόγω της οικονομικής κρίσης.

Ιδεολογικό είναι το θέμα … ανακαλύπτει περιχαρής η δημοτική αρχή, για να κρύψει την αμηχανία της και την προχειρότητα στη λήψη των αποφάσεων της. Ιδεολογικό είναι το θέμα όταν η «χορηγία» δεν φτάνει ούτε για τα δημοτικά τέλη μιας διαφημιστικής πινακίδας που θα αναγράφει τη χορηγία; Για φανταστείτε να προσφέρει ζαχαροπλαστείο της πόλης δωρεάν γλυκά  για τα Χριστούγεννα στη πλατεία ,  και για να τα φας , θα πρέπει να έχεις απόδειξη της ταμιακής μηχανής του ζαχαροπλαστείου ότι αγόρασες γλυκά απ αυτό πχ  τη προηγούμενη εβδομάδα .

Το «δίνεις» που το «δίνεις»  λοιπόν, τόσο φτηνιάρικα όμως; Μήπως από τα εκατομμύρια των έργων της πλατείας περισσεύει κανένα ψίχουλο για την περιφέρεια; Ή και αυτό υπακούει στο δόγμα  «τι δίνεις και τι  παίρνεις»  σε ψήφους;

Τα «ιδεολογικά» ας αφήσουμε καλύτερα για την επόμενη φορά. Για το ποιος είναι ακραίος και ποιος  έχει υπηρετήσει πολιτικά την ιδεολογική «πανώλη»  του νεοφιλελευθερισμού και της ακραίας  ασυδοσίας των αγορών είναι γνωστό ,όπως επίσης γιατί έχουμε φτάσει σαν χώρα σε αυτό το σημείο .

Θα πρέπει να καταβάλετε επιπλέον προσπάθεια για να μας κάνετε να  ξεχάσουμε τι υποστηρίζατε όλα αυτά τα χρόνια .

 

 

 

 

 

Αγκάθια…. στο δρόμο του υπόγειου πάρκινγκ


Όχι του ΣτΕ στην αλλαγή χρήσης κοινόχρηστου χώρου

Μπορεί τις προηγούμενες ημέρες το Ελεγκτικό Συνέδριο να ενέκρινε την αλλαγή της σύμβασης μεταξύ Δήμου Καλαμάτας και «Παντεχνικής» για την κατασκευή του υπόγειου χώρου στάθμευσης στο ύψος του Διοικητηρίου και ο δήμαρχος Παν. Νίκας να ανακοίνωνε περιχαρής την οσονούπω έναρξη των εργασιών, που θα άλλαζαν προς το καλύτερο, κατά τη γνώμη της Δημοτικής Αρχής, το ύφος και την αισθητική της περιοχής, όμως μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο έχουμε αρκετό δρόμο να διανύσουμε.
Κι αυτό, διότι, όπως επισημαίνουν σε πολυσέλιδη έκθεσή τους οι επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης για ανάλογο έργο στην Αθήνα, δεν είναι νόμιμη η κατασκευή γκαράζ κάτω από κοινόχρηστο χώρο πράσινου και αναψυχής. 
Με την απόφαση αυτή, λοιπόν, φαίνεται να μπαίνει οριστικά (;) «φρένο» στα σχέδια για υπόγειο χώρο στάθμευσης στην Καλαμάτα.  
Τρία είναι τα θέματα που βάζει στο μικροσκόπιο η συγκεκριμένη έκθεση. Μεταξύ αυτών είναι η αλλαγή χρήσης, που αποτελεί και το επίμαχο σημείο για την περίπτωση του υπόγειου χώρου στάθμευσης της Καλαμάτας. Οι επιθεωρητές υιοθετούν αλλεπάλληλες γνωμοδοτήσεις του Συμβουλίου Επικρατείας (2.242/1994, 258/2001 κ.λπ.) για ασυμβατότητα υπόγειου χώρου στάθμευσης με υπερκείμενο χώρο πρασίνου. 
Υπογραμμίζουν ότι «δεν είναι δυνατή η μεταβολή της χρήσης και η αλλαγή προορισμού της έκτασης» και επικαλούνται τις σχετικές διατάξεις του άρθρου 24 του Συντάγματος. 
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το Ρυθμιστικό Σχέδιο του Δήμου Καλαμάτας, στη συνοπτική έκθεση που συντάχθηκε το 1988 η οδός Αριστομένους, νότια από την οδό Φραντζή, ανήκει στον κοινωνικό εξοπλισμό της πόλης, ο οποίος μάλιστα μπορεί να μετατραπεί τμηματικά και σταδιακά σε πραγματικό πεζόδρομο.
Στο νέο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του διευρυμένου Δήμου Καλαμάτας, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο ΦΕΚ, υπάρχουν κάποιες αλλαγές στη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά βασικά της τμήματα παραμένουν χαρακτηρισμένα ως «πεζόδρομος και κοινόχρηστοι χώροι». 
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να δημιουργούνται, τουλάχιστον, αμφιβολίες ως προς τη δυνατότητα να εκτελεστεί το έργο, αν δεν ξεκαθαριστούν τα παραπάνω σημεία. 
Εκτός, όμως, από το θέμα της αλλαγής χρήσης, προβλήματα υπάρχουν και με τη δασική νομοθεσία, που δεν επιτρέπει τη δημιουργία γκαράζ κάτω από κοινόχρηστους χώρους πρασίνου που βρίσκονται μέσα στις πόλεις. 
Το νέο «απαγορευτικό» έρχεται με εγκύκλιο του ειδικού γραμματέα Δασών του υπουργείου Περιβάλλοντος. Η εγκύκλιος, με ημερομηνία 8/4/2011, επικαλείται αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΣτΕ, σύμφωνα με τις οποίες οι κοινόχρηστοι χώροι «αποτελούν το εντελώς απαραίτητο για την υγεία των ανθρώπων υποκατάστατο του φυσικού περιβάλλοντος εντός του αστικού ιστού». Διευκρινίζει, μάλιστα, ότι εκτός από τα πάρκα και τα άλση, στο καθεστώς προστασίας περιλαμβάνονται όσοι χώροι «έχουν εν τοις πράγμασι αποκτήσει τοιούτον χαρακτήρα». 

 
Του Αντώνη Πετρόγιαννη

Οι πλατείες των πάρκινγκ

Η σύγχρονη πόλη με τ’ αδιέξοδά της επιβάλλει λογικές, που στο μυαλό του απονενοημένου αστού φαντάζουν ως μόνες δυνατές να δώσουν λύσεις στην προϊούσα κρίση που βυθίζει αργά τη ζωή του σε αυτήν. Ένα βασικό πρόβλημα που τον ταλαιπωρεί κι επιζητείται η λύση του, είναι η στάθμευση των εκατομμυρίων αυτοκινήτων που την κατακλύζουν 33. Στα πολλά του κακοπαθούς βίου λοιπόν, τούτο προστάζεται: Η πόλη χρειάζεται πάρκινγκ, χρειάζεται χώρους στάθμευσης των Ι.Χ. αυτοκινήτων, τα οποία, στα χέρια των απελπισμένων αστών (λόγω της έλλειψης προφανώς τέτοιων χώρων), γίνονται κυρίαρχοι του κοινόχρηστου χώρου -είτε αυτός λέγεται πεζοδρόμιο, είτε πλατεία, είτε πάρκο κ.λπ.

Συνέχεια ανάγνωσης Οι πλατείες των πάρκινγκ