Αρχείο ετικέτας ΜΑΝΗ

Η Ιστορία στη Μάνη εδράζεται στο κόκαλο

«Στη Μάνη δεν χρειάστηκε να φορέσω ποτέ το ρολόι μου κι όμως μέτραγα τον χρόνο…», λέει η Νάντια Σερεμετάκη.

Η ερευνήτρια και καθηγήτρια ανθρωπολογίας Νάντια Σερεμετάκη (C. Nadia Seremetakis) σπούδασε και δίδαξε στη Νέα Υόρκη όπου έζησε δύο δεκαετίες και μέχρι σήμερα η ζωή της μοιράζεται ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική. Είναι καθηγήτρια Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και οι μελέτες της βασίζονται κυρίως σε μακρόχρονες επιτόπιες έρευνες ανά τον κόσμο, ειδικότερα, όμως, στην αστική και την αγροτική Ελλάδα.

Τα έξι από το σύνολο των βιβλίων της κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πεδίο. Ανάμεσά τους, τα «Παλιννόστηση των αισθήσεων, αντίληψη και μνήμη ως υλική κουλτούρα στη σύγχρονη εποχή», «Διασχίζοντας το σώμα, πολιτισμός, ιστορία και φύλο στην Ελλάδα».

Η Τελευταία λέξη µιλά για την ιστορική κατάσταση των πολιτισµικών περιφερειών, ιδωµένη µέσα από την ιδιαίτερη οπτική της Μέσα Μάνης. Παρακολουθεί την πολιτισµική απόκριση των γυναικών στον ιστορικό κατακερµατισµό, καθώς συνυφαίνουν πολύµορφες κοινωνικές πρακτικές: το ονείρεµα, τον αυτοσχεδιασµό µοιρολογιών, τη φροντίδα και καλλιέργεια ελαιοδένδρων, την ταφή και εκταφή νεκρών και την ιστορική εγγραφή συναισθηµάτων και αισθήσεων πάνω σε ένα τοπίο προσώπων, πραγµάτων και τόπων. Αυτές οι πρακτικές συνθέτουν την ποιητική (poetics) της περιφέρειας. Εδώ η ποιητική επικοινωνεί µε την ελληνική έννοια της ποίησης, που σηµαίνει τόσο την υλική κατασκευή όσο και τη φαντασία. Γιατί η ποιητική της περιφέρειας έχει να κάνει πάντοτε µε τη φαντασιακή διάσταση υλικών κόσµων, πραγµάτων και προσώπων που γίνονται και ξεγίνονται…

Η τελευταία λέξη
Στης Ευρώπης τα άκρα: Διαίσθηση, θάνατος, γυναίκες
Κ. Νάντια Σερεμετάκη
Πεδίο
408 σελ.

Μιλήσαμε μαζί της με αφορμή το βιβλίο της «Η τελευταία λέξη, στης Ευρώπης τα άκρα, διαίσθηση, θάνατος, γυναίκες», στο οποίο η συγγραφέας πραγματεύεται την ιστορική κατάσταση των πολιτισμικών περιφερειών, ιδωμένη από την ιδιαίτερη οπτική της Μέσα Μάνης.

– Τι είναι αυτό που έδινε νόημα στη ζωή του Μανιάτη και της Μανιάτισσας; Ποια είναι η αλήθεια τους, ποια είναι η αξία της ζωής τους;

– Κεντρικός τόπος παραγωγής της αλήθειας στη Μάνη ήταν η τελετουργία του θανάτου. Για να δούμε τι είχε νόημα στη ζωή τους πρέπει να δούμε τι είχε στον θάνατο, καθώς αυτά τα δύο ήταν άρρηκτα δεμένα. Ο θάνατος δεν ήταν βιολογικό φαινόμενο και μόνο, γι’αυτό και δεν χρησιμοποιούσαν ιατρική γλώσσα για να μιλήσουν για τον θάνατο. Χρησιμοποιούσαν ιστορική γλώσσα: το μοιρολόι ήταν ιστορικό αφήγημα. Αυτό μας παραπέμπει επίσης στο κεντρικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κουλτούρας, που τείνουμε να ξεχάσουμε σήμερα: τη μεταφορά, την αλληγορία, με μια λέξη την ποίηση – την υπέρτατη μορφή ελευθερίας της έκφρασης. Υφίστανται αυτά στη καθημερινή ζωή μας σήμερα ή αυτή βαίνει σταθερά προς μια βιολογικοποίηση;

– Στο βιβλίο μού έκανε μεγάλη εντύπωση όταν είπατε «Δεν φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο στη Μάνη, τον φοβήθηκα μόνο όταν ήρθα στην Αθήνα».

– Νέα ήμουν όταν πρωτοπήγα, δεν είχα ασχοληθεί με τον θάνατο. Αρχικά πήγα για να κάνω ιστορική ανθρωπολογία, τους ληστές και τους πειρατές έψαχνα. Με τον καιρό δεν πειθόμουν ότι εκεί υπήρχε κάτι σημαντικό, αλλά όσο περίμενα και έψαχνα, επειδή ενσωματωνόμουν, «σαν δικό τους παιδί» όπως έλεγαν, με έπαιρναν μαζί τους συνεχώς στα πένθιμα… Η πρώτη εντύπωση με τις τελετουργίες του θανάτου ήταν σοκαριστική, ήταν η συνάντηση με έναν πολιτισμικά Αλλο. Ομως οι πρακτικές του θανάτου ήταν για τις γυναίκες εκείνες καθημερινή πράξη. Με τέτοια πολιτισμική εξοικείωση και αφομοίωση, τι να φοβηθείς πλέον; Ολοι ήξεραν πως κάποια μέρα οι «δικές τους γυναίκες» θα μετέφεραν με τελετουργική φροντίδα, διά της αφής, το σώμα τους στο επόμενο στάδιο του κύκλου ζωής τους. Και συλλογικά θα έγραφαν την ιστορία τους συνυφαίνοντάς την με αυτή του τόπου τους και των ανθρώπων του, και ύστερα θα αναμεταδιδόταν ως προφορική ιστορία από στόμα σε στόμα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σε πάγωνε η διαφορά. Η ιδέα της εγκατάλειψης του σώματός σου στα κρύα χέρια των άγνωστων ειδικών που χειρίζονται το σώμα σου ως εμπορεύσιμο, αναλώσιμο είδος και τον θάνατό σου ως παράπλευρη απώλεια.

– Κάνετε έναν διαχωρισμό ανάμεσα στις Μανιάτισσες και στους Μανιάτες, δηλαδή στις γυναίκες και τους άνδρες της Μάνης. Αυτοί οι δύο ρόλοι είναι διαφορετικοί ή αλληλοσυμπληρώνονται; Ο ρόλος της Μανιάτισσας της προσδίδεται από την κοινωνία; Τον βίωναν ως εξαναγκασμό;

– Η κοινωνική ισχύς είναι πάντα άνισα μοιρασμένη ανάμεσα στα φύλα. Πάντοτε οι αποδεκτοί ρόλοι καθορίζονται κι επιβάλλονται από την κοινωνία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι συμμορφώνονται όλοι με αυτούς, ούτε ότι η υιοθέτηση κανόνων και ρόλων είναι για όλους βάρος δυσβάσταχτο. Για παράδειγμα, εμείς τώρα μπορεί να θεωρούμε καταπίεση τα μαύρα ρούχα που φορούσαν επί χρόνια οι Μανιάτισσες σε ένδειξη πένθους, αλλά για πολλές ήταν επιλογή. Αποτελούσε «κοινωνική εργασία» και συνεπώς είχε αξία. Ενσωμάτωναν τον νεκρό, δεν υπήρχε «terminal» στον θάνατο.

– Βέβαια, η επιλογή προϋποθέτει ένα πιο νεωτερικό υποκείμενο.

– Σαφώς, η τότε Μανιάτισσα δεν θα χρησιμοποιούσε αυτή τη λέξη. Οπως όμως δεν θα χρησιμοποιούσε και τη λέξη «ευτυχία» ή τη λέξη «πρόοδο»…

– Πώς ήταν η σχέση των Μανιατών με τον χρόνο;

– Όπως σε όλες τις αγροτικές, προβιομηχανικές κοινωνίες, δεν υπήρχε η έννοια του μονογραμμικού χρόνου. Ο χρόνος ήταν πιο κυκλικός, μετριόταν με τις εποχές, την πορεία του ήλιου, κ.λπ. Δεν υπήρχε αρχικά ρολόι, αργότερα υπήρξε ένα συλλογικό ρολόι, όπως για παράδειγμα η καμπάνα της εκκλησίας, ώσπου φτάσαμε στο εξατομικευμένο ρολόι, ο χρόνος πάνω στο χέρι μας. Όταν ήμουν στη Μάνη δεν χρειάστηκε να φορέσω ποτέ το ρολόι μου κι όμως, μέτραγα τον χρόνο… (να μια εναλλαγή κώδικα).

– Τι προβλήματα δημιούργησε ή δημιουργεί μια τέτοια αντίληψη του χρόνου στη σύγχρονη εποχή;

– Σκεφτείτε τους πρώτους αγρότες που έφυγαν για να δουλέψουν στις πόλεις, στα πρώτα εργοστάσια καθώς βιομηχανοποιήθηκε η κοινωνία. Πώς να λειτουργήσει ένα τέτοιο σώμα σε καθιστικό οκτάωρο; Στα πρώτα εργοστάσια, όπως έχει συζητηθεί από ιστορικούς όπως ο Ε. Π. Τόμσον, για να επιτευχθεί μια τέτοια σωματική πειθαρχία έκλεισαν τα παράθυρα για να μην αντιλαμβάνονται οι εργαζόμενοι την πάροδο του χρόνου που μετριόταν σύμφωνα με το φως του ήλιου. Η «πρόοδος» δεν ήταν πάντα μια ειρηνική διαδικασία…

– Εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις και σήμερα;

– Η κουλτούρα δεν αλλάζει μονομιάς, ούτε στον ίδιο ρυθμό με την οικονομική ή άλλη αλλαγή. Τα υπολειμματικά στοιχεία συνυπάρχουν με τα «νέα». Ισως αυτό να εξηγεί για παράδειγμα το λεγόμενο «ακαδημαϊκό τέταρτο», δηλαδή τη γνωστή μόνιμη αργοπορία πέραν της καθορισμένης ώρας έναρξης, για την οποία ο Ελληνας κατηγορείται ως ανακριβής (σε αντίθεση με τον Εγγλέζο, για παράδειγμα). Εδώ, βέβαια, μιλάμε για κάτι πολιτισμικό και όχι ατομικό. Είναι ίσως μια διαπραγμάτευση του χρόνου (και του χώρου). Από ξένους ανθρωπολόγους έχει ερμηνευθεί αβασάνιστα ως ανικανότητα ακρίβειας.

Το παρόν δεν είναι επαρκώς κατανοητό χωρίς το ιστορικό του βάθος

– Εσείς πού βρίσκετε τον εαυτό σας;

– Απαξ και διασχίσεις δύο κόσμους, είσαι πάντα ανάμεσα και μεταξύ, βλέπεις προς δύο κατευθύνσεις. Κι αναζητείς το «τρίτο ρεύμα».

– Η δική σας ψυχοσύνθεση μπορεί να είναι ένα παράδειγμα για μια συνθετικότερη λύση του ελληνικού προβλήματος.

– Μεγάλη κουβέντα…

– Είναι γνωστό ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν τις λέξεις ως αντικείμενα, γι’ αυτό και τους είναι εξαιρετικά εύκολη η διαστρέβλωσή τους ή η λεξιπλασία. Ενα τέτοιο είδος ωριμότητας υπάρχει και στη Μάνη ως προς τις λέξεις;

– Μα πώς δεν υπάρχει; Στο βιβλίο αναφέρω κι αναλύω λέξεις τους όπως «δρομοχισμένη», «αντιστομίζω», κ.ά. Το ίδιο δεν θα έκαναν και οι σουρεαλιστές ζωγράφοι;

– Βέβαια, αυτοί έχουν περάσει από τον Διαφωτισμό. Ενώ ο Μανιάτης πάει κατευθείαν από την αρχαϊκή κοινωνία στη μετανεωτερική!

– Μιλώντας για ασυνέχεια… Κι εγώ, πάντως, ζω μια χαρά με τα μανιάτικα χαρακτηριστικά μου. Εμμένω για παράδειγμα στην «αντιφώνηση», ως διαφωνών χορός μέσα την εποχή της γενικευμένης συναίνεσης!

– Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η έννοια του ιερού στη Μάνη. Δεν το συμβολίζει ακριβώς η Εκκλησία.

– Ναι, όμως είναι και η Εκκλησία. Η Μανιάτισσα δεχόταν τον παπά στη νεκρική ακολουθία, αλλά ο ρόλος του ήταν περιορισμένος και ξέχωρος. Δεν απέκλειε, απλώς καθόριζε τα όριά της. Πάνω, όμως, από τον παπά, τον γιατρό, τον δικηγόρο, βρίσκεται η Ιστορία. Και η Ιστορία στη Μάνη, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, εδράζεται στο κόκαλο.

– Αν ταυτίσουμε το περιεχόμενο με το πράγμα για τι ανθρώπους μιλάμε; Είμαστε εγκλωβισμένοι στην ύλη.

– Η διαχωριστική αντίληψη πηγάζει από πολύ παλιά, ίσως από τον Πλάτωνα. Η Μανιάτισσα, όμως, παράγει μεταφορικό λόγο, αλληγορία, ποίηση, μνήμη την ώρα που κρατά το κόκαλο.

– «Αν υπάρχει Θεός, κι αν υπάρχει Διάβολος, μας έχουν καταραστεί και οι δύο».

– Τη λέξη «Διάβολος» δεν την άκουσα ποτέ στη Μάνη. Ούτε τη λέξη Κόλαση.

– Ο εγκλωβισμός στη μνήμη δεν είναι ένα είδος νευρώσεως;

– Αυτή είναι η δική μας ψυχολογική ματιά. Αυτές οι γυναίκες είχαν πολλούς τρόπους, συμβολικά συστήματα, να ανοίγουν τα σύνορα αντί να ενισχύουν την ακαμψία τους.

– Εσείς ζείτε καλύτερα με τους νεκρούς;

– Οχι, σε καμία περίπτωση. Ανθρωπολόγος είμαι, όχι αρχαιολόγος ή ιστορικός. Αρνούμαι, όμως, να τους αγνοήσω. Το παρόν δεν είναι επαρκώς κατανοητό χωρίς το ιστορικό του βάθος.

Πηγή Έντυπη : ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ

Μεσσηνιακή Μάνη Δυτική Μάνη: Το «βαρύ πυροβολικό» της Μεσσηνίας στον «αυτόματο πιλότο»

ARCHIVES – MESSINIA PRESS Δημοσίευση: Ιούλιος 8, 2017

ΜΑΝΗ Το πιο «βαρύ» brand name, το σήμα κατατεθέν της Μεσσηνίας στη διεθνή τουριστική αγορά είναι η Μεσσηνιακή Μάνη. Οι ομορφιές της έχουν υμνηθεί διεθνώς και οι δυνατότητες ανάπτυξης της περιοχής είναι απεριόριστες. Ωστόσο, επί σειρά ετών, η πιο τουριστική περιοχή της Μεσσηνίας βρίσκεται στον «αυτόματο πιλότο», δεδομένου ότι καμία δημοτική αρχή, ιδίως όμως η τωρινή, δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν έχει προσφέρει στους κατοίκους και τους επισκέπτες τα αυτονόητα.

Ο τουρισμός

Το κύριο «προϊόν» της Μάνης είναι ο τουρισμός. Παρόλα αυτά καμία δημοτική αρχή και ιδιαίτερα η τωρινή δεν έχουν να επιδείξουν κάποια πολιτική στρατηγική που θα επιτρέψει στην περιοχή να αναπτυχθεί περαιτέρω. Η ανοδική πορεία της Μάνης στον τουρισμό οφείλεται μόνο στους επιχειρηματίες της περιοχής, οι οποίοι μόνοι και αβοήθητοι «τρέχουν» την υπόθεση της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Στον αντίποδα η δημοτική αρχή φαίνεται ότι είναι ανίκανη να πράξει ακόμα και τα αυτονόητα, προκειμένου να βοηθήσει την τουριστική ανάπτυξη. Απουσιάζει, στην κυριολεξία, από κάθε σχεδιασμό που, έστω, θα υποβοηθούσε τους επιχειρηματίες της περιοχής.Ο πολιτισμόςΈνα από τα «προϊόντα» που θα μπορούσε να προσελκύσει επιπλέον τουρισμό στην περιοχή της Μεσσηνιακής Μάνης είναι ο ιδιαίτερος πολιτισμός και οι σπάνιες παραδόσεις της περιοχής. Και σε αυτόν τον τομέα όμως η απουσία της δημοτικής αρχής είναι εκκωφαντική. Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην περιοχή είναι ελάχιστες και προέρχονται από την ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν έχουν καμία στρατηγική στόχευση και δεν αναδεικνύουν, σε καμία περίπτωση, το μεγαλείο των τοπικών παραδόσεων. Αποτέλεσμα αυτού; Η πολιτιστική παράδοση της Μάνης να μην αποτελεί αναπτυξιακό εργαλείο.

Οι υποδομές

Όλα τα πιο πάνω θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προστιθέμενη αξία σε έναν ήδη ανεπτυγμένο τομέα όπως είναι ο τουρισμός. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα σημαντικά ζητήματα, που άπτονται της καθημερινότητας των κατοίκων της περιοχής, από τα οποία επίσης η δημοτική αρχή απουσιάζει.Στον τομέα των αθλητικών υποδομών η Μάνη βρίσκεται …αιώνες πίσω. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής δεν διαθέτει καν γήπεδο για προπονήσεις. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα (ΑΕ Μάνης) την περασμένη περίοδο έκανε πρωταθλητισμό κάνοντας προπονήσεις σε γήπεδο της Καλαμάτας, στο οποίο έδωσε και όλους τους αγώνες της. Για ύπαρξη γηπέδων για την άθληση των νέων της περιοχής ούτε λόγος. Στον τομέα των υποδομών υγείας επίσης η Μεσσηνιακή Μάνη είναι πίσω και η δημοτική αρχή της περιοχής απούσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα που δημιουργήθηκε πρόσφατα με τις ελλείψεις ιατρικού προσωπικού στην Κέντρο Υγείας του Αγίου Νικολάου. Αυτοί που «βγήκαν μπροστά» και κινητοποιήθηκαν ήταν εθελοντές της περιοχής (Γαία) και όχι η δημοτική αρχή, η οποία δεν αξιώθηκε να εκδώσει ούτε μια ανακοίνωση για το πρόβλημα.Τέλος, ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο δήμος Δυτικής Μάνης έχει να κάνει με τη διαχείριση των απορριμμάτων.

Οι παράνομες χωματερές ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια δείχνοντας οτι δεν υπάρχει κανένας σοβαρός σχεδιασμός αντιμετώπισης του προβλήματος. Για να αντιμετωπιστεί και το συγκεκριμένο πρόβλημα χρειάστηκε παρέμβαση επιχειρηματιών της περιοχής, προκειμένου να κηρυχθεί ο δήμος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε η αναγκαία προϋπόθεση για να υλοποιηθούν έκτακτες διαδικασίες που οδήγησαν σε προσωρινή λύση διαχείρισης των απορριμμάτων και απέτρεψαν το σοβαρό ενδεχόμενο ο πιο τουριστικός δήμος της Μεσσηνίας να βρεθεί με τόνους σκουπιδιών στους δρόμους.

Πηγή: Μεσσηνιακή Μάνη Archives – Messinia Press

ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ Η ΜΑΝΗ ΟΔΙΚΟ ΑΞΟΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ;

ΙΟΥΛΙΟΣ 2017 TIMH 1 €

 

 

ΜΑΝΗ

 

MHNIAIA EKΔOΣH ME MANIATIKA ΘEMATA

 

Κωδικός 5384

AP. ΦYΛΛOY 220

 

Tαχ. Δ/νση: NEOXΩPIO ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΝΗΣ

T.K. 24022 GREECE

ΕΚΔΟΤΗΣ: ΑΝΤ. ΡΟΥΜΑΝΕΑΣ • ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: ΝΙΚ. ΜΑΡΑΜΠΕΑΣ • ΤΗΛ.: 27210-77594, 6973 731473 • FAX: 27210 64048, 27210-74345 • e-mail: info@maniatiki.gr

Βλέποντας τον τουρισμό να εισέρχεται αυτόβουλα και επιθυμητικά στις περιοχές της Μάνης, αυτόματα δημιουργείται ο συνειρμός: εμείς τι θα κάνομε για να ενισχύσομε αυτή την τάση ; Ο τόπος   μας, αυτός καθαυτός, με τα γεωφυσικά, κλιματολογικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του έλκει τους υποψήφιους ταξιδιώτες τουρισμού. Αυτό, όμως, αποτελεί το πρώτο στοιχείο για την τελική επιλογή, δεδομένου ότι   ακολουθεί συνήθως    επεξεργασία των αντικειμενικών δεδομένων. Και, δυστυχώς, μετά την εξέταση αυτών των αντικειμενικών δεδομένων δημιουργείται κάποιος προβληματισμός. Ο προβληματισμός οφείλεται στην ποιότητα του κεντρικού οδικού άξονα της Μάνης, του δρόμου: Καλαμάτα – Καρδαμύλη– Αρεόπολη – Γύθειο. Ο άξονας αυτός, σε συνδυασμό με την κακή ποιότητα του δρόμου Σπάρτης – Γυθείου (ιδιαίτερα μετά τις Κροκεές που διαχωρίζεται σε υποκλάδους προς Μονεμβασία και Γύθειο), διαμορφώνει αντικίνητρο σχετικά με τις επιλογές των υποψηφίων επισκεπτών και τους προβληματίζει προτού να πάρουν τις τελικές τους αποφάσεις.

Οι αντικειμενικές διαπιστώσεις που περιγράφηκαν πιο πάνω θάπρεπε να δημιουργούν ενεργοποίηση όλων όσοι αγαπούν τη Μάνη και ιδιαίτερα εκείνων που την εκπροσωπούν. Θεωρούμε βέβαιο ότι όλοι λίγο – πολύ, οι Μανιάτες και φιλομανιάτες, προβληματίζονται από αυτά τα αρνητικά δεδομένα του οδικού δικτύου, αλλά το θέμα είναι ο τρόπος που θα βελτιωθούν ουσιαστικά, ώστε να μην ανακοπεί η αναπτυξιακή δυναμική στον τουριστικό τομέα που δημιουργεί ο τόπος μας. Εμείς, οι εκπρόσωποι του σωματείου της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και οι συντελεστές της εφημερίδας που εκδίδει, έχομε πολλές φορές και με πολ- λούς τρόπους διατυπώσει τις απόψεις μας: χρειάζεται ομοψυχία και από κοινού δραστηριοποίηση για να πετύχομε προώθηση των μανιάτικων υποθέσεων, στις οποίες ο κεντρικός οδικός άξονας της Μάνης κατέχει κυρίαρχη θέση. Δυστυχώς το ιστορικό των προσπαθειών γι` αυτή την υπόθεση δεν καταγράφει ενέργειες με χαρακτηριστικά κοινών δράσεων. Θα ξαναθυμίσομε, στη συνέχεια, μερικές πτυχές του ιστορικού ενεργειών για τον κεντρικό οδικό άξονα της Μάνης.

Η παράκαμψη του Γυθείου και οι βελτιώσεις του δρόμου στην περιοχή του Πασσαβά και εκείνων πριν την τελική ευθεία προς την Αρεόπολη, αποτελούν αξιόλογες ενέργειες που προέκυψαν από εκτέλεση έργων ή ωρίμανση μελετών από την προ του 2010 περίοδο των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων. Ενέργειες αξιόλογες αλλά αποσπασματικές. Το αναγκαίο, μια ολοκληρωμένη μελέτη του δρόμου από τη Μαραθέα, που τελειώνει ο δρόμος παράκαμψης του Γυθείου μέχρι την Αρεόπολη, δεν έχει ακόμα αποφασιστεί για να δρομολογηθεί η μετεξέλιξή της σε έργο. Θα πρέπει, βέβαια, να αναγνωριστεί η βελτίωση του χρόνου πρόσβασης στη Μάνη από τη Σπάρτη μετά τα δύο έργα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, όμως η μελέτη που είχε προ- κηρυχθεί από το 2006 για το δρόμο Σπάρτης – Γυθείου και θα βελτίωνε σημαντικά τη χρονική διάρκεια της διαδρομής, δέκα και πλέον χρόνια μετά, έχει μάλλον εγκαταλειφθεί!

Η νέα γέφυρα της Κοσκάραγας, και η προέκταση του δρόμου από αυτή στο μικρό τμήμα μέχρι τον οικισμό Κρίσκιο των Σωτηριανίκων, είναι η μόνη κληρονομιά έργων από την, προ του 2010, περίοδο των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων. Παρότι το έργο παράκαμψης Κάμπου – Σταυροπηγίου, που θα μείωνε τη χρονική διαδρομή κατά 15 λεπτά της ώρας, είχε προενταχθεί σε Κοινοτικό πακέτο χρηματοδότησης πριν από πάνω από 15 χρόνια! Η χρηματοδότηση δυστυχώς μετατοπίστηκε για άλλα έργα εκτός Μάνης, χωρίς να καταγραφούν αντιδράσεις! Η μελέτη παράκαμψης Βέργας, που προκηρύχθηκε το 2007 για να εκτελεστεί έργο που θα αποτελούσε τη φυσική συνέχιση του Περιμετρικού Δακτυλίου της Καλαμάτας προς τη Μάνη, ματαιώθηκε στην πορεία εξέλιξής της, γιατί δε βρήκε υποστηρικτές για τη συνέχισή της μέχρι το τελικό στάδιο!

Αφετηρία αυτού του κειμένου, που συντάχτηκε με πόνο ψυχής, αποτελεί η τρέχουσα ειδησεογραφία για την ενεργοποίηση πολλών παραγόντων, πολιτικών, αυτοδιοικητικών, επιχειρηματικών, για την προώθηση χρηματοδότησης του δρόμου Καλαμάτας – Μεσσήνης Ριζόμυλου προς Πύλο. Χωρίς αμφιβολία όλοι αυτοί έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα παρεμβάσεων από εμάς, τους Μανιάτες. Έχουν, όμως, και πολύ μεγαλύτερη κινητικότητα. Στην εποχή μας η κινητικότητα είναι το εργαλείο που αντισταθμίσει την αριθμητική μειονεξία περιοχών όπως η Μάνη. Εννοούμε κινητικότητα που θα στηρίζεται σε ομοψυχία, για συνειδητή και συντονισμένη ενεργοποίηση, ώστε να αξιοποιηθούν όλες οι διαθέσιμες δυνατότητες παρεμβάσεων και προβολής του δίκαιου αιτήματος για την ουσιαστική βελτίωση του κεντρικού οδικού άξονα της Μάνης. Αυτό χρειάζεται να γίνει αντιληπτό πρώτα – πρώτα από τους δραστηριοποιούμενους στα τουριστικά επαγγέλματα. Γιατί αυτοί είναι οι πρώτοι που θα ωφεληθούν και θα δουν τα εισοδήματά τους να βελτιώνονται και τη ζωή των οικογενειών τους να αναβαθμίζεται. Αλλά και όλοι οι υπόλοιπο θα γίνουν κοινωνοί των ωφελημάτων της τουριστικής ανάπτυξης που θα διαχέονται στις μικροκοινωνίες της περιοχής μας. Ο συντονισμός αυτών των κοινών δράσεων ανήκει ασφαλώς στους τοπικούς εκπροσώπους μας. Αν συντονίσουν και προωθήσουν τις κοινές δράσεις που προαναφέραμε, σ` αυτούς θα ανήκει και η τιμή για τα όποια θετικά αποτελέσματα προκύψουν…

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 

 

Κράτα το

Μελέτη βελτίωσης του δρόμου Καλαμάτα – Αρεόπολη

Πρώτη Δημοσίευση: 30/06/2015 08:11 – Τελευταία Ενημέρωση: 30/06/2015 08:11
Tην εκπόνηση και ολοκλήρωση των απαιτούμενων μελετών για τη βελτίωση στα τμήματα που απαιτείται, κατά μήκος του οδικού τμήματος Καλαμάτα – Καρδαμύλη – Οίτυλο – Αρεόπολη με παράκαμψη οικισμών της Μεσσηνίας, προκηρύσσει για τις 10.00 το πρωί της 4ης Σεπτεμβρίου η Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η συγκεκριμένη μελέτη θα εκπονηθεί προκειμένου να διευκολυνθούν οι κινήσεις και να βελτιωθεί η οδική ασφάλεια σε όλο το μήκος από Καλαμάτα έως Οίτυλο – Αρεόπολη δια μέσου των συναντόμενων οικισμών των Δήμων της περιοχής.
Τα τμήματα αυτά εντοπίζονται κυρίως στις περιοχές όπου η υφισταμένη οδός παρουσιάζει
περιορισμένα γεωμετρικά χαρακτηριστικά που μειώνουν την ασφάλεια της κυκλοφορίας ή
διέρχεται μέσα από οικισμούς με επίσης περιορισμένα γεωμετρικά χαρακτηριστικά λόγω πυκνής παρόδιας δόμησης.
Συνολικά προβλέπονται βελτιώσεις δυσχερών τμημάτων σε μήκος περί τα 32χλμ., στο οποίο περιλαμβάνονται και οι παρακάμψεις των οικισμών Κάμπου –Σταυροπηγίου, Αγίου Νίκωνα και η κατασκευή 9 ισόπεδων κόμβων (ΙΚ1, ΙΚ2, ΙΚ3, ΙΚ4, ΙΚ5, ΙΚ6, ΙΚ7 ,ΙΚ9, ΙΚ10)
Για τη παράκαμψη Κάμπου –Σταυροπηγίου, στην οποία περιλαμβάνονται και οι κόμβοι ΙΚ3, ΙΚ4, ΙΚ5, υπάρχει εγκεκριμένη οριστική μελέτη οδοποιίας, που θα αξιοποιηθεί και θα συμπληρωθεί με τις αναγκαίες υποστηρικτικές μελέτες.
Περιλαμβάνεται  επίσης η μελέτη 2 ακόμα ισόπεδων κόμβων (ΙΚ8, ΙΚ11), που βρίσκονται εκτός των τμημάτων αυτών.
Οι κόμβοι που θα υλοποιηθούν συνολικά είναι:
ΙΚ1 (σύνδεση οδού Ναυαρίνου), ΙΚ2 (προς Μικρή Μαντίνεια-Κιτριές), ΙΚ3 (εισόδου Κάμπου),  ΙΚ4 (εισόδου Σταυροπηγίου), ΙΚ5 (εξόδου Σταυροπηγίου), ΙΚ6 (εισόδου Καρδαμύλης),  ΙΚ7 (εξόδου Καρδαμύλης),  ΙΚ8 (Στούπας),  ΙΚ9 (εισόδου Αγίου Νίκωνα),  ΙΚ10 (εξόδου Αγίου Νίκωνα) και  ΙΚ11 (Οιτύλου).
Τέλος, προβλέπεται μελέτη του αποκαθιστάμενου οδικού δικτύου.
Η προκαταρκτική συγκοινωνιακή μελέτη ανέρχεται σε 30.000 ευρώ και η προεκτιμώμενη αμοιβή των υπόλοιπων σταδίων της μελέτης ανέρχεται σε 1.967.069,11 ευρώ.