Αρχείο ετικέτας Κυριάκος Μητσοτάκης

Για την οργάνωση του χρόνου εργασίας

Δανάη Κολτσίδα, δικηγόρος–πολιτική επιστήμονας, διευθύντρια του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς

Πολλή κουβέντα έγινε τις τελευταίες εβδομάδες – και τις δύο τελευταίες ημέρες, με τις συνεντεύξεις του πρωθυπουργού (4/6 στην ΕΡΤ) και του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης (3/6 στον ΑΝΤ1) – για την οργάνωση του χρόνου εργασίας. Απαντώντας σε όσους τον κατηγόρησαν ότι υποστηρίζει την επταήμερη εργασία, το να δουλεύει δηλαδή κάθε εργαζόμενος 7 μέρες τη βδομάδα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διευκρίνισε ότι μιλά για επταήμερη λειτουργία των επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια, η επιχείρηση θα δουλεύει συνεχώς, Δευτέρα με Κυριακή, αλλά ο κάθε εργαζόμενος θα εξακολουθεί να δουλεύει 5 ή 6 μέρες τη βδομάδα, κατά περίπτωση, όπως και σήμερα, παίρνοντας, απλώς, ρεπό κάποια άλλη μέρα.

Απλώς; Καθόλου.

Πράγματι, σωστά ο πρωθυπουργός που επισήμανε ότι η επταήμερη λειτουργία προβλέπεται ήδη στη νομοθεσία – όχι βέβαια αδιακρίτως για όλων των ειδών τις επιχειρήσεις, αλλά για εκείνες που εκ της φύσης των δραστηριοτήτων τους προκύπτει η ανάγκη να λειτουργούν συνεχώς. Το πρόβλημα όμως είναι η ίδια η επταήμερη λειτουργία των επιχειρήσεων – κυρίως εάν αυτή γενικευτεί.

Η Κυριακή δεν είναι μόνο μέρα ξεκούρασης. Είναι κυρίως μέρα κοινωνικοποίησης και ευχαρίστησης. Η Κυριακή είναι ο χρόνος που διαθέτει ένας εργαζόμενος ή μία εργαζόμενη στην οικογένεια, στους φίλους, στον εαυτό του/της. Είναι η μέρα της εκδρομής, της διασκέδασης, του πολιτισμού – με δυο λόγια, όλων εκείνων που κάνουν τον ανθρώπινο βίο αξιοβίωτο. Ας φανταστούμε την εβδομάδα μιας οικογένειας, όπου η μητέρα θα είχε ρεπό την Τετάρτη και την Πέμπτη, αλλά ο πατέρας, ατυχώς, τη Δευτέρα και την Τρίτη. Πότε οι δύο αυτοί άνθρωποι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι οι δυο τους, ως ζευγάρι; Και, αλήθεια, με τα σχολεία των παιδιών – που, φαντάζομαι, θα εξακολουθούν να κλείνουν τα σαββατοκύριακα – τι θα γινόταν; Πότε τα παιδιά αυτά θα περνούσαν χρόνο με τους γονείς τους; Και βέβαια, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε πώς το ζευγάρι αυτό θα κατάφερνε να πάει μια εκδρομή, παρέα με κάποιο άλλο φιλικό τους ζευγάρι (!)… Το γνωστό άσμα του Γιάννη Μηλιώκα (που κυκλοφόρησε, όχι τυχαία, το 1990) τώρα δικαιώνεται :

«Δεν μπορεί, δεν μπορεί, κάπου θα συναντηθούμε / Δεν μπορεί, δεν μπορεί, στο ίδιο σπίτι ζούμε»

Το ίδιο ισχύει για μια σειρά άλλες, φαινομενικά «αθώες» προτάσεις σχετικά με την οργάνωση του εργάσιμου χρόνου. Για παράδειγμα, ο εβδομαδιαίος υπολογισμός του εργάσιμου χρόνου, κυρίως σε συνδυασμό με την εφαρμογή ενός «κυλιόμενου» ωραρίου. Με βάση την κληρονομιά του 20ου αιώνα, ένας εργαζόμενος ή μία εργαζόμενη δουλεύει 8 ώρες την ημέρα, για 5 (ή 6, σε μερικούς κλάδους) μέρες τη βδομάδα, επομένως 5 x 8 = 40 ώρες την εβδομάδα. Ποσοτικά, το ίδιο θα δούλευε κι αν είχε ένα πρόγραμμα κάπως έτσι, λόγου χάρη : 2 ώρες τη Δευτέρα το πρωί, καθόλου την Τρίτη, 15 ώρες την Τετάρτη, από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 3 τα ξημερώματα, 11 ώρες την Πέμπτη, από τις 8 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα, 1 ώρα το πρωί, από τις 7 έως τις 8, και 1 ώρα, από τις 8 ως τις 9, το βράδυ της Παρασκευής και άλλες 10 ώρες το Σάββατο, από τις 6 το πρωί ως τις 4 το μεσημέρι. Αν σας έχει πιάσει…τζετ λαγκ, μόνο προσπαθώντας να καταλάβετε πότε ακριβώς δουλεύει αυτός ο άνθρωπος, φανταστείτε να το ζείτε. Και όμως, υπάρχουν πολλοί και πολλές που το ζουν πια.

Αν σε αυτά προστεθούν οι «νέες» μορφές εργασίας, όπως κυρίως η τηλε-εργασία, από το σπίτι, καθώς και οι άτυπες μορφές εργασίας (το να λαμβάνει κανείς, λόγου χάρη, τα επαγγελματικά του e-mail στο κινητό του, κάθε μέρα, όλη μέρα, όπου και αν βρίσκεται είναι μια μορφή εργασίας), που καταργούν σταδιακά τη διάκριση ανάμεσα στον εργάσιμο και στον ελεύθερο χρόνο, ανάμεσα στη δουλειά και στο σπίτι, είναι πια ξεκάθαρη η πλήρης παράδοση της καθημερινότητας των ανθρώπων στις απαιτήσεις της εργασίας του καθενός.

Οι προεκτάσεις αυτής της κατάστασης δεν αφορούν μόνο – όχι φυσικά ότι είναι δευτερεύουσα – τη βιολογική κόπωση και φθορά των εργαζομένων. Αφορά τη διάρρηξη των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών. Αφορά, σε τελική ανάλυση, τη δημιουργία μιας κοινωνίας, της οποίας τα βιώματα θα είναι τόσο εξατομικευμένα, θα στερούνται σε τέτοιο βαθμό κοινών συλλογικών αναφορών που θα ματαιώνουν, εντέλει, κάθε προσπάθεια συλλογικής κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης και δράσης.

Οι ραγδαίες μεταβολές στην οργάνωση του εργάσιμου χρόνου – ακόμα και η ίδια η αλλοίωση της ίδιας της έννοιας του τι συνιστά «εργάσιμο χρόνο» – και η συνακόλουθη αποδιάρθρωση της καθημερινότητας των ανθρώπων και των κοινωνιών είναι ήδη εδώ.Και η αναφορά του κ. Μητσοτάκη στο επταήμερο δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε αθώα. Όσο για την απάντηση σε αυτές τις τάσεις και αυτές τις πιέσεις; Δεν είναι καν η υπεράσπιση του «κλασικού» οκταώρου, αλλά κάτι πολύ πέρα από αυτό. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία έχουν αυξήσει, υποτίθεται, την παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας. Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να επωφεληθούν οι άνθρωποι από τα επιτεύγματα της σύγχρονης κοινωνίας, δουλεύοντας ολοένα και λιγότερο, έχοντας χρόνο για όλα τα υπόλοιπα;

* Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα, «Για τη σημασία της καθημερινότητας» και την πολλαπλότητά της, ανάλογα και με διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα, για το ρόλο της «επιτάχυνσης» και της «ελαστικοποίησης» στη σύγχρονη ζωή, έχει γράψει στο ομώνυμοβιβλίο της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νήσος» η Μαρία Χαϊδοπούλου-Βρυχέα.

Χτυπά τους «καραμανλικούς»

Χτυπά «καραμανλικούς», πλήττει το κόμμα του

Τον εσωκομματικό ασκό του Αιόλου άνοιξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την απόφασή του να διαγράψει από τη Νέα Δημοκρατία τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ Κωνσταντίνο Μίχαλο.

Γιατί βέβαια η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει οργή σε στελέχη του κόμματος που τη βλέπουν ως ένα ακόμα βήμα σε μια σκληρή επιχείρηση «εκκαθάρισης» προσώπων που πρόσκεινται στην καραμανλική πτέρυγα.

Και μπορεί δημοσίως να μην εκδηλώνονται αντιδράσεις, κυρίως λόγω κομματικού πατριωτισμού, αλλά η Ν.Δ. μοιάζει αυτή τη στιγμή με καζάνι που βράζει.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές της «Εφ.Συν.», αναφορικά με την ίδια τη διαγραφή του προέδρου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών και της Κεντρικής Ενωσης Επιμελητηρίων, τα στελέχη αυτά εκφράζουν έντονες ανησυχίες γιατί θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο διαρρηγνύονται οι δεσμοί του κόμματος με τον επιχειρηματικό κόσμο και με ακροατήρια στα οποία η Ν.Δ. παραδοσιακά απευθύνεται.

Και στο εσωκομματικό πεδίο βλέπουν σε βάρος των καραμανλικών, να ενισχύεται βέβαια, όλο και περισσότερο, η θέση των σαμαρικών, με τους οποίους η ηγεσία της Ν.Δ. συμπορεύεται, έχοντας προσχωρήσει σε σειρά από ζητήματα στη σκληρή δεξιά ατζέντα τους, απομακρυνόμενη από τον λεγόμενο «μεσαίο χώρο».

Την ίδια στιγμή, η προσχώρηση στην ατζέντα αυτή, όπως αποτυπώθηκε έντονα στη στάση του κόμματος στο Μακεδονικό, απομονώνει τη Ν.Δ. από εταίρους και συμμάχους της σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αλλά ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά. Ο Κων. Μίχαλος, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. ex officio, ως πρόεδρος του ΕΒΕΑ, διεγράφη προ ημερών γιατί η ηγεσία του κόμματος δεν άντεξε να διατηρεί στις τάξεις της μια φωνή που εξέφραζε δημοσίως μετριοπαθείς απόψεις σε μια σειρά από ζητήματα της επικαιρότητας και οι οποίες διαφοροποιούνταν από την τακτική της ολοκληρωτικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση που ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης.

Ειδικότερα δεν άντεξε τις θετικές κρίσεις του για τη συμφωνία εξόδου από το μνημόνιο, τη θέση του υπέρ της λύσης για τη συμφωνία στο Μακεδονικό και τη στάση του κατά των πρόωρων εκλογών με το επιχείρημα ότι διαταράσσουν την πολιτική σταθερότητα που επιθυμεί η αγορά.

Θέσεις που πάντως εξέφραζε ως εκπρόσωπος των επιμελητηρίων και υπό το πρίσμα τού τι συμφέρει την αγορά. Και δεν άντεξε και το ότι ο κ. Μίχαλος είχε δεχτεί να συμμετάσχει στην Επιτροπή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, όπου συμμετέχουν προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους.

Υπενθυμίζουμε ότι ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ στην εσωκομματική εκλογή αρχηγού ήταν ένθερμος υποστηρικτής του βασικού αντιπάλου του Κυρ. Μητσοτάκη, δηλαδή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που διέθετε την εμπιστοσύνη του Κώστα Καραμανλή αλλά και της Ντόρας Μπακογιάννη.

Και ως γνωστόν ο κ. Μητσοτάκης αναδείχθηκε αρχηγός με τη στήριξη των σαμαρικών και βέβαια του Αδ. Γεωργιάδη, τον οποίο στη συνέχεια διόρισε αντιπρόεδρο.

Χτυπά με συνέπεια

Η διαγραφή του κ. Μίχαλου είναι το τρίτο χτύπημα της σημερινής ηγεσίας στους καραμανλικούς. Ερχεται μετά τη διαγραφή της Κατερίνας Παπακώστα και του Ευάγγελου Αντώναρου, που τέθηκαν εκτός κόμματος για χάρη του κ. Γεωργιάδη, όταν σε διαφορετική συγκυρία τάχθηκαν και οι δύο υπέρ της παραίτησής του από το αξίωμα του αντιπροέδρου.

Αλλά δυσφορία σε καραμανλικούς έχει προκαλέσει και η προ ημερών (25.6.2018) αντικατάσταση της Κωνσταντίνας Μπότσιου στη θέση του γενικού διευθυντή του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», από τον Ιωάννη Μαστρογεωργίου, στέλεχος προερχόμενο από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτη επί χρόνια της Αννας Διαμαντοπούλου.

Σημειώνουμε ακόμα ότι η θητεία της κ. Μπότσιου, υπό τη σημερινή ηγεσία της Ν.Δ., ως γεν. διευθύντριας τού «Κων. Καραμανλής» ήταν η δεύτερη, ενώ επί χρόνια είχε διατελέσει εκεί σε διαφορετικά πόστα.

Η πρώτη ήταν την περίοδο που πρόεδρος στο Ινστιτούτο ήταν ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Αλλά η προηγούμενη έντονη αναζωπύρωση του μπρα ντε φερ της ηγεσίας του κόμματος με τους καραμανλικούς ήρθε τον περασμένο Απρίλιο, όταν διέρρευσε η συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη σε εστιατόριο στο Κολωνάκι και μαζί της και η πρόθεση του προέδρου της Ν.Δ. να θέσει σε αποστρατεία ιστορικά στελέχη του κόμματος, ανάμεσα στα οποία και ο κ. Μεϊμαράκης, με αποτέλεσμα να εκδηλωθούν έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ν.Δ..

Εφερε εσωστρέφεια

Τώρα, μετά τη διαγραφή του Κων. Μίχαλου η εσωστρέφεια έχει επιστρέψει στο κόμμα και σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.» υπάρχουν στελέχη που βράζουν, μιλώντας για «εκκαθάριση» καραμανλικών, την ώρα που αναμένουμε να δούμε εάν θα υπάρξει κάποια αντίδραση και ποια θα είναι αυτή, από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη και τον Κώστα Καραμανλή.

Υπενθυμίζουμε ότι για το Μακεδονικό ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος είχε δεχτεί πιέσεις να βγει μπροστά, τελικά είχε επιλέξει να τοποθετηθεί με μια λιτή ανακοίνωση, χωρίς να κάνει τη χάρη στη σκληρή δεξιά πτέρυγα της Ν.Δ. να ταυτιστεί μαζί της.

Παράλληλα η στάση του κ. Μητσοτάκη στο Μακεδονικό, η οποία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αντίστοιχη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, όπου ανήκει η Ν.Δ., ξενίζει εταίρους και συμμάχους του στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να δέχεται πιέσεις για αλλαγή πλεύσης.

Δεν είναι βέβαια τυχαία η διαρροή στη γερμανική Frankfurter Αllgemeine Ζeitung συνομιλητών του κ. Μητσοτάκη από το Βερολίνο που έλεγαν ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. έχει δεσμευτεί ενώπιόν τους εφόσον γίνει πρωθυπουργός να μην ακυρώσει τη συμφωνία, χρησιμοποιώντας διπλή γλώσσα στο εσωτερικό της χώρας και το εξωτερικό.

Όπως δεν θα πρέπει να θεωρείται τυχαία και η συνάντηση του προέδρου της Ν.Δ. με τον Γερμανό πρέσβη που ακολούθησε του δημοσιεύματος.

Τελικά ο κ. Μητσοτάκης υποχρεώθηκε να πάρει δημοσίως μια μέση θέση, δηλώνοντας ότι εφόσον γίνει πρωθυπουργός πριν κυρωθεί η συμφωνία στη Βουλή, δεν θα την κυρώσει, αλλά αν έχει ήδη κυρωθεί δεν θα μπορέσει να μην την εφαρμόσει.

Προφανώς η βολικότερη περίπτωση θα ήταν να τη βρει κυρωμένη.