Αρχείο ετικέτας ΚΟΙΝΣΕΠ

Ρ. Αντωνοπούλου – Τι είναι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Ομιλία Αν.Υπουργού, Ρ. Αντωνοπούλου, στην Ολομέλεια της Βουλής για το νομοσχέδιο «Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία και ανάπτυξη των φορέων της και άλλες διατάξεις»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

στις χώρες της Δύσης, και ιδιαίτερα τις αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, εκεί που δεν υπάρχουν, ούτε υπήρξαν ποτέ αριστερές κυβερνήσεις,  ο τομέας της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας είναι εξαιρετικά αναπτυγμένος, συμβάλλοντας στο ΑΕΠ σε ποσοστό μέχρι και 20%.

Όμως, στην  Ελλάδα αυτός ο εναλλακτικός τομέας είναι στα σπάργανα, παρά την άλλοτε ακμή του συνεταιριστικού κινήματος.
Θέλω να πω, ότι μ’ αυτό το νομοσχέδιο δεν ανακαλύπτουμε εκ νέου τον τροχό, αλλά προσπαθούμε να συμπυκνώσουμε μια παγκόσμια, ποικιλόμορφη εμπειρία συλλογικής παραγωγής και οικονομικής δράσης, που δεν βασίζεται στο ατομικό κέρδος και στον ιδιωτικό ή κρατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής, αλλά μπορεί να είναι αποτελεσματική και οικονομικά – και με αυτό εννοώ από την σκοπιά του βιοπορισμού των ίδιων των εργαζομένων – και κυρίως κοινωνικά.

Υπάρχουν παραδείγματα παγκόσμιας εμβέλειας, συνεταιριστικών επιχειρήσεων, όπως η Mondragon στην Ισπανία, που κατάφεραν όχι μόνο να έχουν τεράστιο ειδικό βάρος στην εγχώρια παραγωγή, αλλά να συναγωνίζονται διεθνώς ακόμη και πολυεθνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

 Φυσικά, δεν μας βρίσκουν σύμφωνους όλες οι πρακτικές που χρησιμοποιεί η συγκεκριμένη συνεταιριστική πολυεθνική, αλλά είναι ένα παράδειγμα που δείχνει τις δυνατότητες.

Για μας, η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία αντιστοιχεί φυσικά στην κοσμοθεωρία μας και στα οράματά μας για τον οικονομικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, για τη μετάβαση σε ένα άλλο μοντέλο παραγωγής και παραγωγικών σχέσεων.
Κατά κάποιο τρόπο είναι μια προβολή στο μέλλον που ονειρευόμαστε.

Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ μακροπρόθεσμο, κανείς μας δεν είναι τόσο αφελής ώστε να ισχυριστεί ότι με ένα νομοσχέδιο θα γίνει ένα μαγικό άλμα στο μέλλον αυτό.

Ωστόσο, η ανάγκη να ανοίξουμε αυτό το παράθυρο προς έναν εναλλακτικό τρόπο παραγωγής προκύπτει από την ίδια την τραγική αποτυχία του κυρίαρχου τρόπου παραγωγής , αυτού που βασίζεται στο ατομικό κέρδος.
Οι νεοφιλελεύθεροι λένε ότι η απληστία, παρά το αρνητικό φορτίο που έχει η έννοια αυτή, είναι δύναμη προόδου και ανάπτυξης.
Ναι, αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύεται δύναμη απίστευτης καταστροφής.

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 είναι πια το κορυφαίο παγκόσμιο παράδειγμα  γι’ αυτό.

 Κι ακόμη, η ιδιαίτερη μορφή που πήρε η κρίση στην Ελλάδα, είναι επίσης ένα παράδειγμα συλλογικής αποτυχίας και αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, ιδιαίτερα του μεγάλου, της κρατικοδίατης και τραπεζοδίαιτης εγχώριας επιχειρηματικότητας που, μόλις έχασε την πρόσβαση στην εύκολη πίστωση και στις κρατικές προμήθειες, γέμισε τη χώρα επιχειρηματικά κουφάρια και ανέργους, προσπαθώντας μόνο να περισώσει τον προσωπικό της πλούτο και τα κέρδη που ταξίδεψαν στις τράπεζες και τις offshore όλου του κόσμου.

Φυσικά – και σας προλαβαίνω σ’ αυτό – μια αντίστοιχη συλλογική αποτυχία επέδειξε και ο κρατικός τομέας της οικονομίας και, κυρίως οι κρατικές πολιτικές που επί δεκαετίες μεροληπτούσαν μέσω της φορολογίας, της τραπεζικής πίστης, του συστήματος προμηθειών, των πελατειακών σχέσεων της πολιτικής με την οικονομική ελίτ, υπέρ μιας σε μεγάλο βαθμό παρασιτικής επιχειρηματικότητας, που συμπυκνώνεται στο φαινόμενο της λεγόμενης διαπλοκής.

Με το νομοσχέδιο θέλουμε να δώσουμε στα κατ’ εξοχήν  θύματα αυτών των συλλογικών αποτυχιών που περιέγραψα πριν, τους ανέργους,  τους νέους ανθρώπους με τα υψηλά προσόντα που δεν βρίσκουν εργασία, τους εργαζόμενους των εγκαταλελειμμένων από τους ιδιοκτήτες τους επιχειρήσεων, τους μικροεπιχειρηματίες και επαγγελματίες που έχουν χρεοκοπήσει ή πνίγονται από τα χρέη προς το Δημόσιο, τις τράπεζες και τους προμηθευτές τους, τις τοπικές κοινωνίες που βλέπουν τις κοινόχρηστες  υποδομές και υπηρεσίες να παρακμάζουν λόγω υποχρηματοδότησης,

την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν συλλογικά τις δημιουργικές τους δυνάμεις.

Στη διάρκεια της κρίσης και των μνημονίων γεννήθηκαν πολλές τέτοιες συλλογικές πρωτοβουλίες, που όμως σκόνταφταν στα κενά και τις ανεπάρκειες της ισχύουσας νομοθεσίας, που σε ένα βαθμό έδωσαν και σε κάποιος επιτήδειους την ευκαιρία να κρύψουν ιδιοτελείς, κερδοσκοπικές επιδιώξεις κάτω από τον μανδύα της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας.


Σήμερα, με το νομοσχέδιο, επιλύουμε το ζήτημα των εναλλακτικών νομικών μορφών που μπορεί να πάρει η ΚΑΛΟ, ώστε να είναι πράγματι διακριτή από τον ιδιωτικό και τον κρατικό τομέα της οικονομίας.

Επιδίωξη και  φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε με τον νόμο αυτό ένα περιβάλλον πραγματικά υποστηρικτικό σ’ αυτόν τον τομέα και γι’ αυτό δρομολογεί λύσεις στα ζητήματα της χρηματοδότησης, της φορολογικής και ασφαλιστικής μεταχείρισης και της πρόσβασης στις δημόσιες συβάσεις.

 Θέλουμε έναν τομέα ΚΑΛΟ πραγματικά ανταγωνιστικό προς τον ιδιωτικό και τον κρατικό τομέα- και ας μην μας τρομάζει η λέξη, που άλλωστε είναι οικεία στα μέλη της αντιπολίτευσης: όλοι ομνύουν στην «ανταγωνιστικότητα», ας συμφιλιωθούν και με την ιδέα ενός «ανταγωνιστικού» τομέα ΚΑΛΟ.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ελληνική οικονομία, καλώς ή κακώς, υφίσταται μέσω της κρίσης και των πολιτικών που πηγάζουν από τα Μνημόνια έναν τεράστιο μετασχηματισμό.

Μέσω της διαχείρισης των κόκκινων τραπεζικών δανείων, της υπό νομοθέτηση δικαδικασίας του εξωδικαστικού συμβιβασμού για οφειλές σε τράπεζες, δημόσιο και προμηθευτές, θα προκύψει μια τεράστια αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Είναι βέβαιο ότι θα δημιουργηθούν μεγάλα παραγωγικά κενά που δεν θα καλυφθούν από ιδιωτικές επενδύσεις, παρότι θα αντιστοιχούν σε ζωτικές ανάγκες της κοινωνίας, από το κύκλωμα της διατροφής μέχρι τις κοινωφελείς  υπηρεσίες των τοπικών κοινωνιών.

Σ’ αυτά τα παραγωγικά κενά θέλουμε να ωθήσουμε το δημιουργικό, παραγωγικό δυναμικό της χώρας μέσα από πρωτοβουλίες συλλογικής, μη κερδοσκοπικής δραστηριότητας.
Και γι’ αυτό αναπτύσσουμε μια ολοκληρωμένη Εθνική Στρατηγική για την ΚΑΛΟ, που το νομοσχέδιο αυτό είναι το πρώτο της βήμα.

Συμπυκνώνοντας τα βασικά στοιχεία αυτής της στρατηγικής, θα περιοριστώ σε μια επιγραμματική αναφορά στις βασικές έννοιες και αρχές που εισάγουμε με τη συζήτηση του νομοσχεδίου.

Α. Τι είναι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Εκτός από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα υπάρχει και ένας τρίτος τομέας της οικονομίας που παράγει αγαθά και υπηρεσίες, αυτός της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (ΚΑΛΟ).

Είναι ένας τομέας που προάγει το  συλλογικό επιχειρείν.

Δίνει ευκαιρίες σε όλους εκείνους, που θέλουν να εργαστούν ή να δημιουργήσουν και δεν μπορούν ή δε θέλουν να το κάνουν με τη κλασσική οδό του ιδιωτικού τομέα.

Ο τομέας αυτός διαφοροποιείται από το δημόσιο και τον ιδιωτικό σε δύο βασικά σημεία:

Πρώτον, οι δραστηριότητες που αναπτύσσει δίνουν προτεραιότητα στον αξιοπρεπή βιοπορισμό  των εργαζομένων, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας  και στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Παράγουν  προϊόντα και υπηρεσίες που δεν προσφέρονται ή δεν προσφέρονται επαρκώς από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.

Δεύτερον, οι δραστηριότητες αυτές αναπτύσσονται, χωρίς να έχουν ως αυτοσκοπό την επιθετική κερδοφορία.  

Στα συνεργατικά σχήματα οι εργαζόμενοι και τα μέλη αποφασίζουν δημοκρατικά για όλα όσα αφορούν τις δράσεις τους.  Δεν υφίσταται η γνωστή σχέση εργοδότη-εργαζόμενου.
Το κέρδος που προκύπτει από την παραγωγή προϊόντων ή την παροχή υπηρεσιών, το μοιράζονται ισότιμα. Δηλαδή, όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται με ισότιμη συμμετοχή, δημοκρατικά και συλλογικά
Είναι ο τομέας αυτός ανταγωνιστικός προς τον ιδιωτικό τομέα;

Ναι, και όχι – και εξηγώ:
Με τον τρόπο που περιέγραψα προηγούμενα είναι διαφορετικός, είναι ξεκάθαρα μία εναλλακτική μορφή οργάνωσης και λειτουργίας της παραγωγικής διαδικασίας. Και δεν πρέπει να το φοβόμαστε αυτό.

Η ΚΑΛΟ μπορεί να αποδείξει ότι η οικονομία μπορεί να κινείται, με σεβασμό στα κοινωνικά δικαιώματα και στα συλλογικά συμφέροντα της κοινωνίας, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και στις τοπικές κουλτούρες, χωρίς να κυνηγά αποκλειστικά το ατομικό κέρδος και, κυρίως επανεπενδύοντας μεγάλο μέρος του συλλογικού κέρδους υπέρ της αειφορίας της ίδιας παραγωγικής δραστηριότητας και υπέρ της τοπικής κοινωνίας.
Ταυτόχρονα, αν το δούμε από μια άλλη σκοπιά, δεν ανταγωνίζεται τον ιδιωτικό τομέα.
Δεν διεκδικεί μερίδιο του κέρδους, δεν αυτοοργανώνεται με στόχο να επιβιώσει στη βάση της μεγιστοποίησης του κέρδους του, ούτε επιδιώκει να γίνει το μετοχικό του κεφάλαιο ελκυστικό επειδή είναι κερδοφόρος.
Εδώ θα ήθελα να εξηγήσω στους βουλευτές του ΚΚΕ τι σημαίνει αυτοδιαχείριση, συλλογικότητα και έλεγχος των μέσων παραγωγής από τους συνεταιριστές, δίνοντας το παράδειγμα ενός συνεταιριστικού σχήματος, του «Καστρί».


Β. Γιατί χρειαζόταν ένα νομοσχέδιο;
Για την κυβέρνηση η ΚΑΛΟ δεν είναι μια ακόμη προνοιακή πολιτική για τους ευάλωτους. Είναι όμως εναλλακτικός τρόπος οικονομικής δραστηριότητας, που είναι φιλικός προς τις ευάλωτες ομάδες, γιατί αναγνωρίζει τον αποκλεισμό τους από τον ιδιωτικό τομέα και δημιουργεί άπλετο χώρο για αυτούς, για τη δημιουργική δραστηριότητα και την οικονομική συμμετοχή τους. Για εμάς  είναι ένας άλλος τρόπος να  εργαζόμαστε,  να παράγουμε, και να  καταναλώνουμε.

Η ΚΑΛΟ αποτελεί για εμάς οριζόντια προτεραιότητα. Το νομοσχέδιο εμπλουτίζει τις νομικές μορφές που μπορούν να πάρουν τα εγχειρήματα ΚΑΛΟ- με βασικό νέο στοιχείο τον συνεταιρισμό των εργαζομένων-, συμπληρώνει τα κενά της προηγούμενης νομοθεσίας για τις ΚΟΙΝΣΕΠ, και δίνει τη δυνατότητα συνεργειών των συνεταιριστικών εγχειρημάτων σε τοπική και εθνική κλίμακα. Μαζί με το νέο πλαίσιο εξυγίανσης και αναγέννησης των αγροτικών συνεταιρισμών που έχει προωθήσει το υπουργείο Οικονομίας, αποτελεί μια ολιστική νομική πλατφόρμα επανεκκίνησης του τρίτου τομέα της οικονομίας.

Γ. Ποια η διαδικασία που ακολουθήθηκε για να φτάσουμε εδώ
Για την αναθεώρηση του νόμου:
Πραγματοποιήθηκαν δημόσιες εκδηλώσεις, συζητήσεις με συνεταιριστικά σχήματα, και εγχειρήματα του πεδίου, παραγωγικούς φορείς και κόμματα.

Το νομοσχέδιο ετέθη σε δημόσια διαβούλευση λαμβάνοντας ουσιαστικά υπόψη τις παρατηρήσεις και τα σχόλια. Σχεδόν όλες οι παρατηρήσεις και τα σχόλια έχουν ενταχθεί στο σχέδιο νόμου που καλείστε να ψηφίσετε.
Μιλήσαμε με τον ILO, ανταλλάξαμε απόψεις με τη CICOPA, Ευρωπαϊκούς Συνεταιρισμούς,
Φυσικά, ένας  νόμος δε  φέρνει την άνοιξη.  Ο νόμος δημιουργεί το περιβάλλον για την ανάπτυξη της  ΚΑΛΟ, χρειάζονται όμως και άλλες ενέργειες.
Τι  κάνουμε; Αναπτύσσουμε την…

Δ. Εθνική Στρατηγική για την ΚΑΛΟ

Αυτή κινείται σε τρεις κατευθύνσεις:

Α. Αλλαγές σε θεσμικό επίπεδο με κορυφαία το νομοσχέδιο για την ΚΑΛΟ

Β. Ανάπτυξη Υποστηρικτικών Εργαλείων με πιο σημαντικές τους Μηχανισμούς Υποστήριξης σε κάθε Περιφέρεια και το Ταμείο ΚΑΛΟ.
Εξασφαλίζουμε πόρους για την Κοινωνική Οικονομία: τουλάχιστον  157.000.000 ευρώ θα διατεθούν την επόμενη τριετία
–    για να βοηθηθούν τα εγχειρήματα στο ξεκίνημά τους,
–    για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας
–    για να αναπτύξουμε εκείνο το μηχανισμό σε κάθε περιφέρεια  που θα πληροφορεί δωρεάν και θα βοηθάει δωρεάν τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε εγχειρήματα ΚΑΛΟ να δραστηριοποιηθούν στο ξεκίνημά τους.


Γ. Δράσεις δημοσιότητας
Ειπώθηκε από τους περισσότερους στη διαδικασία συζήτηση ότι  η ΚΑΛΟ είναι ένα πεδίο που ο κόσμος δε γνωρίζει. Απ’ ό τι φάνηκε επίσης για πολλούς είναι μια προνοιακή πολιτική σε ένα κοινωνικό κράτος που καταρρέει. Ε λοιπόν, όχι. Η ΚΑΛΟ είναι για όλους τους πολίτες για όλες τις παραγωγικές δραστηριότητες. Πρέπει ο κόσμος να ενημερωθεί για τη δυναμική που έχει αυτός ο τομέας σε όλη την Ευρώπη, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Δράσεις δημοσιότητας λοιπόν. Εκθέσεις σε όλη την Ελλάδα, ηλεκτρονικές πλατφόρμες δικτύωσης και προώθησης των υπηρεσιών και των προϊόντων τους. Για να γίνει η ΚΑΛΟ ορατή.

Ε. Σε ποιους απευθύνεται;
– στους νέους με τα πολλά προσόντα και την υψηλή εξειδίκευση για να σταματήσουμε το  brain drain
– στους άνεργους
– στους εργαζόμενους που δουλεύουν πολύ και πληρώνονται λίγο, στους εργαζόμενους των επιχειρήσεων που τις έχουν εγκαταλείψει οι ιδιοκτήτες τους και βλέπουν δυνατότητες να δουλέψουν οι ίδιοι, συλλογικά.
– στους μικροεπιχειρηματίες που αντιμετωπίζουν το φάσμα της χρεοκοπίας και του λουκέτου και βλέπουν τη δυνατότητα σε συλλογική βάση να κάνουν τη διαφορά.
Η Εθνική Στρατηγική για την ΚΑΛΟ, έχει όλες τις προϋποθέσεις να αποτελέσει το όχημα για τη δημιουργία νέων παραγωγικών σχημάτων που δεν συνθλίβονται μέσα στην οικονομία της αγοράς, ούτε φυτοζωούν μέσα σε μια νοσηρή εξάρτηση από το κράτος.
Η υψηλού επιπέδου γνώση, η καινοτομία, ο μεγάλος βαθμός εξειδίκευσης αλλά και η εφευρετικότητα στην προώθηση ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας είναι το βασικό υπόβαθρο για να δημιουργηθούν βιώσιμες και επιτυχημένες συλλογικές επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.
Φιλοδοξία μας είναι σε λίγα χρόνια να έχουμε ένα μετρήσιμο, με αξιόλογη συμμετοχή στο ΑΕΠ της χώρας, τομέα ΚΑΛΟ, συγκρίσιμο τουλάχιστον με τις επιδόσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Όραμά μας είναι να αντικαταστήσουμε την απληστία για το ατομικό κέρδος, με μια απληστία για την ανθρώπινη δημιουργικότητα, συλλογικότητα και αλληλεγγύη.

21/10/2016
 
  • Ρ. Αντωνοπούλου - Τι είναι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία
 

Κράτα το

κοινοποίησε το:

Από το ΑΣΕΠ στις ΚΟΙΝΣΕΠ

Ο Νόμος 2190/94 (γνωστός και ως Νόμος Πεπονή) αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες προσπάθειες περιορισμού του πελατειακού κράτους. Οι ατέλειές του και οι δεσμευτικοί, ανορθολογικοί περιορισμοί προσλήψεων, σε Δημόσιο και Δήμους, «επέτρεψαν» την δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων, πολλαπλών μορφών, διαρκούς εκλογικής ομηρείας.
  • Ο τομέας της «αλληλέγγυας και κοινωνικής οικονομίας» που θεσμοθετήθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα δίνει, παρά τις νομοθετικές ατέλειες του, τη δυνατότητα εναλλακτικής απασχόλησης σε δεκάδες χιλιάδες νέους και πολίτες ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ναρκοθετείται εν τη γενέσει του. Ταυτίζεται σκόπιμα με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές απορρύθμισης και διάλυσης του ελάχιστου κοινωνικού κράτους

Συνέχεια ανάγνωσης Από το ΑΣΕΠ στις ΚΟΙΝΣΕΠ

κοινοποίησε το:

Τζόκας: Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις, η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
Είναι γεγονός ότι και παλιότερα υπήρξαν ελαστικές σχέσεις εργασίας στην Αυτοδιοίκηση. Είναι, επίσης, γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση είχε χρησιμοποιηθεί σαν ιμάντας για να περάσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Είναι ακόμα γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση ήταν, ή επιχειρούνταν να είναι, το εργαστήρι νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Αρκετές φορές και εμείς οι αυτοδιοικητικοί αρπάζαμε το τυρί και δεν βλέπαμε τη φάκα, όσοι τουλάχιστον δεν υποστηρίζαμε συνειδητά ανάλογες επιλογές, ούτε επιφυλάσσαμε τέτοιο ρόλο στην Αυτοδιοίκηση.

Ναι, κάποια συνέβαιναν και παλιότερα. Εξάλλου καπιταλισμό είχαμε και καπιταλισμό έχουμε. Τώρα, όμως, το αφεντικό τρελάθηκε! Στην εποχή του μνημονιακού πάγου έγιναν τα πάντα λάστιχο, και κυρίως οι εργασιακές σχέσεις. Ακόμα και οι ενασχολούμενοι με την Αυτοδιοίκηση μπερδεύονται στον λαβύρινθο αυτόν των εργασιακών σχέσεων, ακόμα και 5 μεροκάματα τον μήνα για κάποιους μήνες προκηρύσσουν οι δήμοι. Και μη χειρότερα, δηλαδή!

Μεταξύ αυτών των εργασιακών σχέσεων, ιδιαίτερα προβεβλημένη είναι αυτή των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων, ΚΟΙΝΣΕΠ. O όρος είναι ελκυστικός και παραπλανητικός. Παρουσιάζεται έτσι αθώα ως ένα κοινωνικό εγχείρημα της κοινωνικής λεγόμενης οικονομίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που έχει ως προφανή στόχο τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης και τη μεταβίβαση αυτών στον ιδιωτικό τομέα. Το νέο αυτό υβρίδιο απλώνεται σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης, όπως το πνευματικό Κέντρο, το κολυμβητήριο, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τώρα και το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

Η διαδικασία αυτή αποτελεί συνήθως, κατά τους εισηγητές, «αναγκαστική» διαδικασία, όπως και πολλές άλλες μετά τη μνημονιακή καταιγίδα που σαρώνει τους ΟΤΑ. Διάλυση δομών, διακοπή συμβάσεων, απαγόρευση προσλήψεων, διαθεσιμότητες και επικείμενες απολύσεις, μαζική συνταξιοδότηση υπό τον φόβο απολύσεων, οικονομική ασφυξία και άμεση ή έμμεση στάση πληρωμών.

Έτσι αρχίζει να λειτουργεί ο εκβιασμός… μαφιόζικα. Το ερώτημα που διαρκώς παρουσιάζεται είναι: «πώς θα λειτουργήσουν οι παιδικοί σταθμοί, το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι’, το πολιτιστικό κέντρο, αφού απαγορεύονται οι προσλήψεις; Και η απάντηση έφτασε… με τον ν. 4019/2011 (ΦΕΚ Α” 216), όπου θεσπίστηκε η νέα νομική μορφή, η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ως φορέας της κοινωνικής οικονομίας!

Έτσι λοιπόν οι εντεταλμένοι της τρικομματικής κυβέρνησης αναγκάζουν τις κοινωνικές δομές να λειτουργήσουν. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση, η οποία περιγράφεται ως ένας αστικός συνεταιρισμός κοινωνικού σκοπού με περιορισμένη ευθύνη των μελών του, ο οποίος διαθέτει εκ του νόμου εμπορική ιδιότητα. Συμπράττουν, λοιπόν, τουλάχιστον 7 άτομα και το νεοφιλελεύθερο πείραμα ξεκινά στου κασίδη το κεφάλι. Αυτοί μπορούν να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τους ΟΤΑ α” και β” βαθμού.

Ο φερετζές στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι η διάσωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται αναγκαστικά να συντηρήσουν το υβρίδιο. Υποταγή, λοιπόν, ή θάνατος! Αφόρητη πλήξη. Αφόρητη θλίψη… κατάθλιψη. Λένε ότι όταν βιώνεις την αυταπάτη τη θεωρείς πραγματικότητα. Ίσως συμβαίνει και αυτό σε αρκετούς αυτοδιοικητικούς, που υποτίθεται ότι είναι αντίθετοι, αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό βοηθούν τους εργαζομένους.

Τον εκβιασμό αυτόν υφίστανται τώρα και οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Ή υποτάσσονται στο υβρίδιο των ΚΟΙΝΣΕΠ ή ρίχνονται και αυτοί στον Καιάδα της ανεργίας. Πάνω από 3.500 εργαζόμενοι στο ΒΣΣ και 130.000 ηλικιωμένοι ωφελούμενοι και ΑμεΑ στον Καιάδα των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις παρουσιάζονται ως μονόδρομος για τους εργαζόμενους αυτούς από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση.

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ αμφισβητούν τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών, όπου επιχειρείται η πλήρης ανταποδοτικότητα των παροχών. Είναι η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης, καθώς και αν ακόμα υποθέσουμε ότι για την παρούσα περίοδο θα απορροφήσει τους υπάρχοντες εργαζομένους είναι βέβαιο ότι στην επόμενη φάση θα συμβληθεί με ιδιώτες. Και αυτό θα το έχουν επιτρέψει οι αυτοδιοικητικοί, οι οποίοι για πρόσκαιρες ανάγκες πολιτικής επιβίωσης θα θυσιάσουν τις επόμενες γενιές. Οι οπαδοί του νέου αυτού υβρίδιου θα έχουν ήδη σταδιακά μετατρέψει τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων σε επιχειρήσεις ειδικού σκοπού και τα κοινωνικά αγαθά που δικαιούμαστε όλοι ανεξαιρέτως σε υπηρεσίες-εμπορεύματα, που μπορούν να τ” απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να τα πληρώσουν.

Αυτό που τώρα επιχειρείται είναι μετά τις περικοπές των κονδυλίων των ΚΑΠ στο 60%, και της ΣΑΤΑ σχεδόν στο 50%, να συνεχιστεί η λειτουργία των υπηρεσιών με την εφαρμογή της πλήρους ανταποδοτικότητας στις παρεχόμενες υπηρεσίες όπως: σχολεία, μεταφορές μαθητών, βρεφονηπιακοί σταθμοί, δημοτικά ιατρεία, ΚΑΠΗ, πρόγραμμα βοήθειας στο σπίτι, προνοιακές παροχές, καθαριότητα, δημοτικά έργα, περιβάλλον, πολιτισμός, αθλητισμός.

Από την άλλη πλευρά τα θύματα αυτού του δράματος, οι εργαζόμενοι, θα λειτουργούν στις συνθήκες ενός σύγχρονου δουλεμπορίου, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα και με επισφαλή και περιορισμένου χρόνου εργασία. Σύγχρονες εταίρες στις ορέξεις του άπληστου κεφαλαίου. Και απέναντι στον τρόμο της ανεργίας θα δέχονται τον έναν εκβιασμό μετά τον άλλο. Με εκβιαστικούς όρους και υπό τον φόβο της ανεργίας, οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν να μετατραπούν σε… συνεταιριστές μετόχους, να χάσουν όλα τα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από την εξαρτημένη σχέση εργασίας, ακόμα και τον μισθό τους, αναλαμβάνοντας το ρίσκο του “μερίσματος”.

Από την άλλη οι θύτες, κυβέρνηση και συνοδοιπόροι, βαστάζοι δήμαρχοι, θα επιχαίρουν με τα κατορθώματά τους, καθώς σταδιακά θα διώξουν το άγος της παροχής των κοινωνικών υπηρεσιών που τόσο τους στενοχωρούσε και θα επιδοθούν σε πιο τελέσφορες διαδικασίες, όπως για παράδειγμα οι πελατειακές σχέσεις, που απλόχερα προσφέρονται με τις ΚΟΙΝΣΕΠ. Αυτοί επιλέγουν την υπηρεσία που θα δώσουν σε συνεταιριστικές επιχειρήσεις, αυτοί οργανώνουν τη χρηματοδότηση και, κυρίως, αυτοί μετατρέπουν τον επισφαλή συμβασιούχο υπάλληλο σε μέτοχο επιχείρησης!

Έτσι διαλύεται και το τελευταίο κοινωνικό ανάχωμα, διαλύεται ο κοινωνικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης. Μετατρέπεται σε χώρο ανάλγητο, όπου υπεισέρχεται ο άγριος ανταγωνισμός. Ο χώρος του κέρδους. Και αυτό δεν κρύβεται με φερετζέδες. Πρόσφατα μάλιστα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους επέβαλε 23% ΦΠΑ στις ΚΟΙΝΣΕΠ, θεωρώντας ότι είναι ιδιωτικός τομέας. Τα βέλη εκ των έσω…

Στον ορυμαγδό αυτό της μνημονιακής πολιτικής παίρνουν τις ιδέες μας και μας τις κάνουν λιώμα. Η κοινωνική οικονομία στην Αυτοδιοίκηση αξιοποιείται (συνεταιρισμός, εταιρεία λαϊκής βάσης κ.λπ.) με βάση τις αντιλήψεις που απορρέουν από τη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική των Συνθηκών της Ε.Ε. Δεν πρόκειται δηλαδή, στην ουσία, για κοινωνική οικονομία, ούτε για κοινωνικό συνεταιρισμό, αλλά για «συνεταιριστικού τύπου επιχείρηση», με το βάρος να μετατοπίζεται προς την επιχειρηματικότητα, αποκλίνοντας μάλιστα και από διατάξεις που χαρακτηρίζουν τις θεμελιακές συνεταιριστικές αρχές.

Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και πολλά. Ας είμαστε όλοι περισσότερο προσεχτικοί και λιγότερο γαλαντόμοι. Απέναντι στις άγριες αυτές πολιτικές που μας έχουν εξαθλιώσει ο στόχος είναι ένας: ενότητα για την ανατροπή τους. Η προσοχή μας οφείλει να είναι διαρκώς στραμμένη στην αποφυγή αφορμών αποπροσανατολισμού και παρέλκυσης. Οι καιροί είναι εξαιρετικά δύσκολοι και δεν συγχωρούν αστοχίες.

κοινοποίησε το:

Τζόκας: Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις, η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης

17 Μαρ 2013

Ως «ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που έχει ως προφανή στόχο τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης και τη μεταβίβαση αυτών στον ιδιωτικό τομέα» χαρακτηρίζει με άρθρο του στην aftodioikisi.gr τις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΕ, τέως δήμαρχος Καισαριανής Σπύρος Τζόκας.

Όπως υπογραμμίζει, «ο φερετζές στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι η διάσωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται αναγκαστικά να συντηρήσουν το υβρίδιο».

«Τον εκβιασμό αυτόν υφίστανται τώρα και οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Ή υποτάσσονται στο υβρίδιο των ΚοιΣΕπ ή ρίχνονται και αυτοί στον Καιάδα της ανεργίας. Πάνω από 3.500 εργαζόμενοι στο ΒΣΣ και 130.000 ηλικιωμένοι ωφελούμενοι και ΑμεΑ στον Καιάδα των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις παρουσιάζονται ως μονόδρομος για τους εργαζόμενους αυτούς από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση», συμπληρώνει.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
Είναι γεγονός ότι και παλιότερα υπήρξαν ελαστικές σχέσεις εργασίας στην Αυτοδιοίκηση. Είναι, επίσης, γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση είχε χρησιμοποιηθεί σαν ιμάντας για να περάσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Είναι ακόμα γεγονός ότι και παλιότερα η Αυτοδιοίκηση ήταν, ή επιχειρούνταν να είναι, το εργαστήρι νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Αρκετές φορές και εμείς οι αυτοδιοικητικοί αρπάζαμε το τυρί και δεν βλέπαμε τη φάκα, όσοι τουλάχιστον δεν υποστηρίζαμε συνειδητά ανάλογες επιλογές, ούτε επιφυλάσσαμε τέτοιο ρόλο στην Αυτοδιοίκηση.

Ναι, κάποια συνέβαιναν και παλιότερα. Εξάλλου καπιταλισμό είχαμε και καπιταλισμό έχουμε. Τώρα, όμως, το αφεντικό τρελάθηκε! Στην εποχή του μνημονιακού πάγου έγιναν τα πάντα λάστιχο, και κυρίως οι εργασιακές σχέσεις. Ακόμα και οι ενασχολούμενοι με την Αυτοδιοίκηση μπερδεύονται στον λαβύρινθο αυτόν των εργασιακών σχέσεων, ακόμα και 5 μεροκάματα τον μήνα για κάποιους μήνες προκηρύσσουν οι δήμοι. Και μη χειρότερα, δηλαδή!

Μεταξύ αυτών των εργασιακών σχέσεων, ιδιαίτερα προβεβλημένη είναι αυτή των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων, ΚΟΙΝΣΕΠ. O όρος είναι ελκυστικός και παραπλανητικός. Παρουσιάζεται έτσι αθώα ως ένα κοινωνικό εγχείρημα της κοινωνικής λεγόμενης οικονομίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που έχει ως προφανή στόχο τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης και τη μεταβίβαση αυτών στον ιδιωτικό τομέα. Το νέο αυτό υβρίδιο απλώνεται σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης, όπως το πνευματικό Κέντρο, το κολυμβητήριο, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τώρα και το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

Η διαδικασία αυτή αποτελεί συνήθως, κατά τους εισηγητές, «αναγκαστική» διαδικασία, όπως και πολλές άλλες μετά τη μνημονιακή καταιγίδα που σαρώνει τους ΟΤΑ. Διάλυση δομών, διακοπή συμβάσεων, απαγόρευση προσλήψεων, διαθεσιμότητες και επικείμενες απολύσεις, μαζική συνταξιοδότηση υπό τον φόβο απολύσεων, οικονομική ασφυξία και άμεση ή έμμεση στάση πληρωμών.

Έτσι αρχίζει να λειτουργεί ο εκβιασμός… μαφιόζικα. Το ερώτημα που διαρκώς παρουσιάζεται είναι: «πώς θα λειτουργήσουν οι παιδικοί σταθμοί, το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι’, το πολιτιστικό κέντρο, αφού απαγορεύονται οι προσλήψεις; Και η απάντηση έφτασε… με τον ν. 4019/2011 (ΦΕΚ Α” 216), όπου θεσπίστηκε η νέα νομική μορφή, η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ως φορέας της κοινωνικής οικονομίας!

Έτσι λοιπόν οι εντεταλμένοι της τρικομματικής κυβέρνησης αναγκάζουν τις κοινωνικές δομές να λειτουργήσουν. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση, η οποία περιγράφεται ως ένας αστικός συνεταιρισμός κοινωνικού σκοπού με περιορισμένη ευθύνη των μελών του, ο οποίος διαθέτει εκ του νόμου εμπορική ιδιότητα. Συμπράττουν, λοιπόν, τουλάχιστον 7 άτομα και το νεοφιλελεύθερο πείραμα ξεκινά στου κασίδη το κεφάλι. Αυτοί μπορούν να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τους ΟΤΑ α” και β” βαθμού.

Ο φερετζές στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι η διάσωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται αναγκαστικά να συντηρήσουν το υβρίδιο. Υποταγή, λοιπόν, ή θάνατος! Αφόρητη πλήξη. Αφόρητη θλίψη… κατάθλιψη. Λένε ότι όταν βιώνεις την αυταπάτη τη θεωρείς πραγματικότητα. Ίσως συμβαίνει και αυτό σε αρκετούς αυτοδιοικητικούς, που υποτίθεται ότι είναι αντίθετοι, αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό βοηθούν τους εργαζομένους.

Τον εκβιασμό αυτόν υφίστανται τώρα και οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Ή υποτάσσονται στο υβρίδιο των ΚΟΙΝΣΕΠ ή ρίχνονται και αυτοί στον Καιάδα της ανεργίας. Πάνω από 3.500 εργαζόμενοι στο ΒΣΣ και 130.000 ηλικιωμένοι ωφελούμενοι και ΑμεΑ στον Καιάδα των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις παρουσιάζονται ως μονόδρομος για τους εργαζόμενους αυτούς από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση.

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ αμφισβητούν τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών, όπου επιχειρείται η πλήρης ανταποδοτικότητα των παροχών. Είναι η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης, καθώς και αν ακόμα υποθέσουμε ότι για την παρούσα περίοδο θα απορροφήσει τους υπάρχοντες εργαζομένους είναι βέβαιο ότι στην επόμενη φάση θα συμβληθεί με ιδιώτες. Και αυτό θα το έχουν επιτρέψει οι αυτοδιοικητικοί, οι οποίοι για πρόσκαιρες ανάγκες πολιτικής επιβίωσης θα θυσιάσουν τις επόμενες γενιές. Οι οπαδοί του νέου αυτού υβρίδιου θα έχουν ήδη σταδιακά μετατρέψει τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων σε επιχειρήσεις ειδικού σκοπού και τα κοινωνικά αγαθά που δικαιούμαστε όλοι ανεξαιρέτως σε υπηρεσίες-εμπορεύματα, που μπορούν να τ” απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να τα πληρώσουν.

Αυτό που τώρα επιχειρείται είναι μετά τις περικοπές των κονδυλίων των ΚΑΠ στο 60%, και της ΣΑΤΑ σχεδόν στο 50%, να συνεχιστεί η λειτουργία των υπηρεσιών με την εφαρμογή της πλήρους ανταποδοτικότητας στις παρεχόμενες υπηρεσίες όπως: σχολεία, μεταφορές μαθητών, βρεφονηπιακοί σταθμοί, δημοτικά ιατρεία, ΚΑΠΗ, πρόγραμμα βοήθειας στο σπίτι, προνοιακές παροχές, καθαριότητα, δημοτικά έργα, περιβάλλον, πολιτισμός, αθλητισμός.

Από την άλλη πλευρά τα θύματα αυτού του δράματος, οι εργαζόμενοι, θα λειτουργούν στις συνθήκες ενός σύγχρονου δουλεμπορίου, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα και με επισφαλή και περιορισμένου χρόνου εργασία. Σύγχρονες εταίρες στις ορέξεις του άπληστου κεφαλαίου. Και απέναντι στον τρόμο της ανεργίας θα δέχονται τον έναν εκβιασμό μετά τον άλλο. Με εκβιαστικούς όρους και υπό τον φόβο της ανεργίας, οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν να μετατραπούν σε… συνεταιριστές μετόχους, να χάσουν όλα τα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από την εξαρτημένη σχέση εργασίας, ακόμα και τον μισθό τους, αναλαμβάνοντας το ρίσκο του “μερίσματος”.

Από την άλλη οι θύτες, κυβέρνηση και συνοδοιπόροι, βαστάζοι δήμαρχοι, θα επιχαίρουν με τα κατορθώματά τους, καθώς σταδιακά θα διώξουν το άγος της παροχής των κοινωνικών υπηρεσιών που τόσο τους στενοχωρούσε και θα επιδοθούν σε πιο τελέσφορες διαδικασίες, όπως για παράδειγμα οι πελατειακές σχέσεις, που απλόχερα προσφέρονται με τις ΚΟΙΝΣΕΠ. Αυτοί επιλέγουν την υπηρεσία που θα δώσουν σε συνεταιριστικές επιχειρήσεις, αυτοί οργανώνουν τη χρηματοδότηση και, κυρίως, αυτοί μετατρέπουν τον επισφαλή συμβασιούχο υπάλληλο σε μέτοχο επιχείρησης!

Έτσι διαλύεται και το τελευταίο κοινωνικό ανάχωμα, διαλύεται ο κοινωνικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης. Μετατρέπεται σε χώρο ανάλγητο, όπου υπεισέρχεται ο άγριος ανταγωνισμός. Ο χώρος του κέρδους. Και αυτό δεν κρύβεται με φερετζέδες. Πρόσφατα μάλιστα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους επέβαλε 23% ΦΠΑ στις ΚΟΙΝΣΕΠ, θεωρώντας ότι είναι ιδιωτικός τομέας. Τα βέλη εκ των έσω…

Στον ορυμαγδό αυτό της μνημονιακής πολιτικής παίρνουν τις ιδέες μας και μας τις κάνουν λιώμα. Η κοινωνική οικονομία στην Αυτοδιοίκηση αξιοποιείται (συνεταιρισμός, εταιρεία λαϊκής βάσης κ.λπ.) με βάση τις αντιλήψεις που απορρέουν από τη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική των Συνθηκών της Ε.Ε. Δεν πρόκειται δηλαδή, στην ουσία, για κοινωνική οικονομία, ούτε για κοινωνικό συνεταιρισμό, αλλά για «συνεταιριστικού τύπου επιχείρηση», με το βάρος να μετατοπίζεται προς την επιχειρηματικότητα, αποκλίνοντας μάλιστα και από διατάξεις που χαρακτηρίζουν τις θεμελιακές συνεταιριστικές αρχές.

Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και πολλά. Ας είμαστε όλοι περισσότερο προσεχτικοί και λιγότερο γαλαντόμοι. Απέναντι στις άγριες αυτές πολιτικές που μας έχουν εξαθλιώσει ο στόχος είναι ένας: ενότητα για την ανατροπή τους. Η προσοχή μας οφείλει να είναι διαρκώς στραμμένη στην αποφυγή αφορμών αποπροσανατολισμού και παρέλκυσης. Οι καιροί είναι εξαιρετικά δύσκολοι και δεν συγχωρούν αστοχίες.

Διαβάστε επίσης:

κοινοποίησε το: