Αρχείο ετικέτας ΚΑΛΟ

«Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας»

Ξεκινούν οι αιτήσεις για τα «Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας»

Δημοσιεύθηκε η δημόσια πρόσκληση υποβολής αιτήσεων χρηματοδότησης για τη δράση «Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικον

Στόχος της δράσης, που χρηματοδοτείται με το συνολικό ποσό των 11.303.000€, είναι η υποστήριξη της ανάπτυξης του θεσμού της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο), με πρώτο βήμα τη σύσταση από φορείς Κ.ΑΛ.Ο. 89 Κέντρων Στήριξης σε όλη τη χώρα.

Τα Κέντρα Στήριξης θα λειτουργήσουν ως «σημεία ενημέρωσης» για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, ως δομές συμβουλευτικής υποστήριξης κοινωνικών επιχειρηματιών και υποψηφίων κοινωνικών επιχειρηματιών και ως δομές υποστήριξης της δημιουργίας και ανάπτυξης άλλων φορέων Κ.ΑΛ.Ο.

Στα Κέντρα Στήριξης θα παρέχονται:

• υπηρεσίες ενημέρωσης/ δημοσιότητας που απευθύνονται στο γενικό πληθυσμό, σε φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν για τα ζητήματα της Κ.ΑΛ.Ο., όπως επίσης και σε υποψήφιους κοινωνικούς επιχειρηματίες (α’ δέσμη ενεργειών) και

• υπηρεσίες υποστήριξης και συμβουλευτικής σε υφιστάμενους Φορείς Κ.ΑΛ.Ο. ή/και σε φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται για την ίδρυση φορέων Κ.ΑΛ.Ο. (β’ δέσμη ενεργειών).

Το ύψος της επιδότησης ανέρχεται σε 127.000 ευρώ ανά Δικαιούχο και καλύπτει δαπάνες για λειτουργικά έξοδα, αμοιβές τρίτων, δαπάνες μισθοδοσίας/αμοιβές μελών συνεταιρισμών εργαζομένων, δαπάνες προβολής- δημοσιότητας και δικτύωσης, δαπάνες για αγορά εξοπλισμού/λογισμικού, δαπάνες διαμόρφωσης χώρου μικρής κλίμακας και δαπάνες μετακινήσεων των στελεχών των Κέντρων Στήριξης.

Η περίοδος υποβολής αιτήσεων θα διαρκέσει έως τις 14/9/2018 (ώρα 13:00) και η αίτηση χρηματοδότησης υποβάλλεται ηλεκτρονικά στο Πληροφοριακό Σύστημα Κρατικών Ενισχύσεων (ΠΣΚΕ) που παρέχει το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης στην διεύθυνση www.ependyseis.gr/mis με την ένδειξη: «ΚΕΝΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΛΟ».

κοινοποίησε το:

Τι επιδιώκουμε με την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία;

Μια πολιτική επιλογή που θα αποτελέσει παράγοντα ενίσχυσης των δημοκρατικών θεσμών και διαμόρφωσης «νέου παραγωγικού μοντέλου», που αξίζει πραγματικά αυτό το χαρακτηρισμό

Για τη χάραξη πολιτικών σε οποιονδήποτε τομέα έχει σχέση με την παραγωγική δραστηριότητα, πρέπει να αποτελεί αφετηρία η διαπίστωση ότι η ελληνική οικονομία γνώρισε μια κατάρρευση του δυναμικού της και ότι οι παραγωγικές της δυνατότητες πρέπει να ανοικοδομηθούν. Η κατάρρευση αυτή δεν σημαίνει μόνο ότι χάθηκε παραγωγικό δυναμικό και θέσεις εργασίας σε πρωτόγνωρη κλίμακα σε περίοδο ειρήνης, αλλά και ότι το παραγωγικό κεφάλαιο συρρικνώθηκε δραματικά και, επιπλέον, ότι δεν υπάρχει μια αστική τάξη με ένα σχέδιο για την ανασυγκρότηση της οικονομίας, ούτε για την ανασυγκρότηση ενός κοινωνικού θεσμικού πλαισίου.
Οι κεφαλαιούχοι του επιχειρηματικού τομέα, υποστηρίζουν από την αρχή την καταστροφική επικυριαρχία του ευρωπαϊκού και του ελληνικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και την αναπαραγωγή της περιθωριοποιημένης τάξης τους χάρη στην υπερεκμετάλλευση μιας κατακερματισμένης και φτωχοποιημένης εργατικής τάξης. Η ιδέα ότι χάρη στην αύξηση της ζήτησης με δημόσιες δαπάνες, στις ενισχύσεις επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, και χάρη σε ξένες επενδύσεις, πρόκειται να ξεκινήσει μια πορεία ανασυγκρότησης, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και του κοινωνικού κράτους, δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Κατά τη μετά το 2009 περίοδο δεν έχει καταρρεύσει μόνο το σαθρό οικοδόμημα της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, γιατί έχει καταρρεύσει και η οποιαδήποτε αξιοπιστία της ιδέας για ανάσταση εκ νεκρών του «ιδανικού καπιταλισμού» που τόσος κόσμος στην Αριστερά έχει στο μυαλό του.

Η εκτίμηση αυτή δεν σημαίνει πως δεν είναι αναγκαίες, στο πλαίσιο του Αναπτυξιακού Σχεδιασμού, πολιτικές και συμφωνίες που αφορούν μεμονωμένους επιχειρηματίες, ομάδες επιχειρηματιών ή και επιχειρηματικούς φορείς και, από την άλλη μεριά, πολιτικές προστασίας της εργασίας και της οργάνωσης των μισθωτών. Σημαίνει, όμως, ότι η ανασυγκρότηση του κόσμου της εργασίας, η κατάκτηση αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής προστασίας των εργαζομένων, όπως και η ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού, δεν θα είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας μιας νέας αστικής τάξης, πρόθυμης να συνάψει ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, αλλά της ανάπτυξης σε μεγάλη κλίμακα μη καπιταλιστικών και μετα-καπιταλιστικών μορφών οργάνωσης της παραγωγής και της οικονομικής δραστηριότητας γενικά. Από αυτή την άποψη είναι επιτακτική η υποστήριξη της ανάπτυξης του συνεταιριστικού κινήματος και ειδικότερα της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (ΚΑλΟ).
Η ΚΑλΟ αποτελεί μετα-καπιταλιστική μορφή οργάνωσης της παραγωγής και της εργασίας, όχι μόνο επειδή οργανώνεται συλλογικά και δημοκρατικά η παραγωγή, ο καταμερισμός εργασίας, η λήψη αποφάσεων και η αμοιβή της εργασίας, αλλά και επειδή η δικτύωση των δραστηριοτήτων και ο από κοινού σχεδιασμός της παραγωγής και της διάθεσης των προϊόντων μπορεί να συγκροτήσει ισχυρές νησίδες μετα-καπιταλιστικής οικονομίας, ενώ παράλληλα να επηρεάζει καθοριστικά το συνολικό συσχετισμό δυνάμεων υπέρ του κόσμου της εργασίας, σε ό,τι αφορά την κοινωνική κάλυψη, τις συνθήκες εργασίας, και τις αμοιβές που μπορεί να θεωρηθούν αξιοπρεπείς. Η Ελλάδα είναι η ευρωπαϊκή χώρα όπου, λόγω των πρωτοφανών για τη μεταπολεμική Ευρώπη διαστάσεων της κατάρρευσης μιας καπιταλιστικής οικονομίας, η ΚΑλΟ μπορεί να αναδειχθεί σε έναν αποφασιστικό τομέα της οικονομίας, αρκεί να υιοθετηθούν  οι κατάλληλες πολιτικές ως επακόλουθο της αντίστοιχης πολιτικής απόφασης.

Αναγνώριση της ανάγκης Αναπτυξιακού Σχεδιασμού

Για το σύνολο της διαδικασίας ανασυγκρότησης της παραγωγής, σε συνδυασμό βέβαια με την υιοθέτηση περιβαλλοντικών και κοινωνικών στρατηγικών, είναι απαραίτητη η υιοθέτηση μεθόδων Αναπτυξιακού Σχεδιασμού. Η ιδέα ότι αυτή η αναγκαιότητα μπορεί να παρακαμφθεί και να αφήσουμε την εγχώρια και ξένη επιχειρηματικότητα να εκκινήσουν τους αυτοματισμούς των αγορών, δείχνει μια εντυπωσιακή έλλειψη γνώσης των μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν κατά την εκκίνηση αναπτυξιακών διαδικασιών σε εμβληματικές περιπτώσεις χωρών, αλλά δείχνει και μια εξίσου εντυπωσιακή αδυναμία κατανόησης του σημερινού χαρακτήρα της καπιταλιστικής δυναμικής, που λόγω της περιβαλλοντικής κρίσης, της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της έκρηξης των ανισοτήτων, ακολουθεί πολύ επικίνδυνες παρακμιακές κατευθύνσεις.
Η αναγνώριση της ανάγκης Αναπτυξιακού Σχεδιασμού σημαίνει ότι πρέπει να μεταφερθεί το βάρος των επιλογών και των πρωτοβουλιών στο δημόσιο χώρο, εκεί που ήδη βρίσκεται το κυρίαρχο βάρος των πολιτικών χρηματοδότησης, τόσο των ιδιωτικών δραστηριοτήτων, όσο και των δημοσίων επενδύσεων και δράσεων, αλλά σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται όπως και στο παρελθόν από αποσπασματικές και ασύνδετες παραχωρήσεις πόρων. Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν στις μεθόδους χάραξης και υλοποίησης πολιτικών είναι πολύ σημαντικές. Οι δραστηριότητες που αφορούν είτε το περιβάλλον, είτε τα δημόσια έργα και τις υποδομές, είτε την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, πρέπει να ενταχθούν σε ενιαία σχέδια. Η ενεργοποίηση υπάρχοντος ανθρώπινου δυναμικού για τη δημιουργία νέων μονάδων παραγωγής, μπορεί να ακολουθήσει κατά προτεραιότητα το δρόμο των συλλογικών μορφών (και όχι των ατομικών), όπως οι συνεταιρισμοί και η ΚΑλΟ, που εξαρχής εντάσσονται σε λογικές οι οποίες αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και στηρίζουν την προσέγγιση του Αναπτυξιακού Σχεδιασμού.

Με κοινωνικό και δημοκρατικό στίγμα

Οι δραστηριότητες από τις οποίες αναμένεται κερδοφορία και συσσώρευση παραγωγικού κεφαλαίου, δεν είναι το ίδιο με τις δραστηριότητες που μπορούν να εξασφαλίσουν εισοδήματα σε εγχώριες αγορές, ή αγορές τοπικού χαρακτήρα. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι πρώτες, που αφορούν σε σημαντικό βαθμό τις εξαγωγικές δραστηριότητες, δεν μπορούν από μόνες τους να σύρουν το σύνολο της οικονομίας και ότι, επομένως, οι δεύτερες που αφορούν μικρές επιχειρήσεις, οικογενειακές επιχειρήσεις, αυτοαπασχολούμενους, συνεταιρισμούς και δραστηριότητες ΚΑλΟ, έχουν δυνατότητες βιώσιμης ανάπτυξης, αν ενταχθούν σε σχέδια περιφερειακού ή τοπικού χαρακτήρα. Σε όλες τις τουριστικές περιοχές της χώρας, η ύπαρξη και μεγέθυνση μεγάλων τουριστικών επιχειρήσεων (ξενοδοχείων) συνυπάρχει με την υστέρηση σε ό,τι αφορά την προσφορά εγχώριων προϊόντων κα υπηρεσιών, και την αύξηση αντίθετα των εισαγωγών. Ο σχεδιασμός της ανάπτυξης της τοπικής παραγωγής, όπου η ΚΑλΟ μπορεί να δώσει ένα επιπλέον κοινωνικό και δημοκρατικό στίγμα, αποτελεί την κατεύθυνση μιας πολύπλευρης αναβάθμισης του «τουριστικού προϊόντος».

Συλλογικές μορφές δραστηριοποίησης

Οι δραστηριότητες που εξασφαλίζουν κατά κύριο λόγο εισοδήματα αποτελούν τη μεγάλη μάζα των παραγωγικών μονάδων που μπορούν να επωμιστούν την ανασυγκρότηση, και επομένως να αποτελέσουν τη βασική κινητήρια δύναμη της αύξησης της απασχόλησης. Μετά όμως τη μακρά περίοδο μείωσης της παραγωγής και κλεισίματος επιχειρήσεων και την παρουσία χρηματοδοτικών και άλλων εργαλείων που στηρίζουν γενικώς την εξωστρέφεια και την καινοτομία (δηλαδή τομείς δραστηριοτήτων που απαιτούν ειδικές στοχεύσεις και επομένως πολιτικές), χρειάζεται να υπάρξει σχεδιασμός με εσωστρεφή χαρακτήρα και να δημιουργηθούν δομές υποστήριξης με στόχο τις επιλογές προσανατολισμού, τη βιωσιμότητα των εγχειρημάτων, την επιλογή της ποιότητας των προϊόντων και τις μεθόδους διοίκησης και οργάνωσης των μονάδων.
Σε αυτές τις συνθήκες η ανάπτυξη της ΚΑλΟ είναι μια πολιτική επιλογή που μπορεί να διαλέξει να μην ευνοήσει τη μικρή ιδιωτική επιχειρηματικότητα και την αντίστοιχη μισθωτή εργασία, αλλά να ευνοήσει τις συλλογικές μορφές δραστηριοποίησης, που αποτελούν μια νέα μορφή συγκρότησης του κόσμου της εργασίας, η οποία μπορεί – μαζί με το νέο ρόλο του δημόσιου τομέα – να αποτελέσει και έναν παράγοντα ενίσχυσης των δημοκρατικών θεσμών σε τοπικό και εθνικό επίπεδο και διαμόρφωσης ενός «νέου παραγωγικού μοντέλου», που αξίζει πραγματικά αυτό το χαρακτηρισμό.

Πέτρος Λινάρδος Ρυλμόν

κοινοποίησε το:

Τοπική Αυτοδιοίκηση και Κοινωνική Οικονομία

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως συμπράττων εταίρος

http://koinoniki–oikonomia.blogspot.gr/p/blog-page_5901.html

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να συμμετέχει συστηματικά σε κοινωνικές συμπράξεις, να χρησιμοποιεί κοινωνικούς συνεταιρισμούς για την προσφορά κοινωνικών υπηρεσιών προς τους πολίτες, για δράσεις ανθρωπιστικής βοήθειας και προστασίας του περιβάλλοντος αξιοποιώντας την συμμετοχή των εθελοντικών οργανώσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης Τοπική Αυτοδιοίκηση και Κοινωνική Οικονομία

κοινοποίησε το:

Αλληλέγγυα Οικονομία, προνομιακός φορέας παραγωγικής ανασυγκρότησης

Η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ράνια Αντωνοπούλου παρέστη σε εκδήλωση – συζήτηση στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Τρικάλων, όπου παρουσίασε το πρόγραμμα, τις πρωτοβουλίες και τις θέσεις της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ανεργίας, καθώς και το σχέδιο για την «Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία».

Βασικά σημεία της ομιλίας της Ράνιας Αντωνοπούλου:

  • Τι είναι Κοινωνική Οικονομία

Τηλεγραφικά θα έλεγα ότι κοινωνική οικονομία είναι η συνεργατική-συνεταιριστική επιχειρηματικότητα που δεν έχει ως μοναδικό σκοπό το κέρδος. Η ανάπτυξη της ΚΑΛΟ αποσκοπεί στην κάλυψη των βιοποριστικών αναγκών των μελών και των εργαζομένων των συνεταιρισμών, την κάλυψη κοινωνικών αναγκών και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Είναι ένας τρίτος τομέας της οικονομίας ο οποίος δεν ανταγωνίζεται τον ιδιωτικό τομέα – δεν υποκαθιστά το κράτος, αλλά εισάγει διαφορετικό τρόπο παραγωγής, έχοντας ως θεμελιώδη αρχή τη συλλογικότητα.

Ο τρόπος παραγωγής των προϊόντων και των υπηρεσιών αναπτύσσεται για να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες που οι άλλοι δύο τομείς αδυνατούν αλλά και για να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.

Οι δυνατότητες ανάπτυξης του τομέα είναι μεγάλες, καθώς χώρες στην Ευρώπη και Αμερική διαμορφώνουν το 10% του ΑΕΠ τους από την κοινωνική οικονομία. (Παράδειγμα Mondragon)

H Κοινωνική Οικονομία απευθύνεται στους νέους που έχουν ιδέες και προσόντα και δεν μπορούν να τις πραγματοποιήσουν με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό (brain drain)

Απευθύνεται σε όλους εκείνους που έχουν απηυδήσει με το ευέλικτο καθεστώς εργασίας και θέλουν να επιλέξουν έναν άλλο τρόπο παραγωγής

  • Τι κάνει ο νόμος Αντωνοπούλου (4430/2016)

Για την προώθηση της Κοινωνικής Οικονομίας και την ανάδειξή της σε ένα εναλλακτικό μοντέλο παραγωγής τον περασμένο Οκτώβριο ψηφίστηκε, με ευρεία πλειοψηφία, ο νόμος 4430/2016 για την ανάπτυξη της Κοινωνικής Οικονομίας

-Καταρχάς θεσμοθετεί για πρώτη φορά ως νομικό πρόσωπο τον συνεταιρισμό εργαζομένων

Ανοίγει το πεδίο της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας, πέραν των γνωστών μέχρι σήμερα ΚΟΙΝΣΕΠ.

-Με το νέο θεσμικό πλαίσιο φορέας κοινωνικής οικονομίας είναι κάθε νομικό πρόσωπο που λειτουργεί με βάση τις εξής αρχές:

  • Δημοκρατική λειτουργία: «ένα μέλος μία ψήφος»

  • Κανόνες στη διανομή κερδών: Το 35% μοιράζεται στους εργαζόμενους, εκτός αν τα 2/3 της Γενικής Συνέλευσης αποφασίσουν να κρατήσουν αυτό το ποσοστό για επανεπένδυση στην επιχείρηση ή δημιουργία νέων θέσεων εργασίας

  • 10%-30% αποδίδεται για δράσεις κοινωνικής ωφέλειας

  • 5% αποθεματικό στην επιχείρηση

  • το υπόλοιπο επενδύεται υποχρεωτικά είτε για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την επέκταση των δραστηριοτήτων της επιχείρησης

-Βάζει κανόνες για το πώς θα πρέπει να λειτουργούν οι Φορείς Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας

-Απλοποιεί τις διαδικασίες για τη σύσταση φορέων ΚΑΛΟ, καθιστώντας το Μητρώο Φορέων ΚΑΛΟ υπηρεσία ΓΕΜΗ

  • Πως θα υποστηρίζεται η ανάπτυξη κοινωνικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων

Εξασφαλίζουμε πόρους για την Κοινωνική Οικονομία: τουλάχιστον 157.000.000 ευρώ θα διατεθούν την επόμενη περίοδο για να βοηθηθούν τα εγχειρήματα στο ξεκίνημά τους. (σύνταξη επιχειρηματικών σχεδίων, δικτύωση)

Συστήνουμε το Ταμείο Κοινωνικής Οικονομίας (πόροι: εθνικοί, κοινοτικοί, ιδιωτικές επενδύσεις). Το Ταμείο θα υποστηρίζει αυτούς που δεν έχουν πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα.

Δημιουργούμε δομές ανά περιφέρεια για ενημέρωση και υποστήριξη όσων ενδιαφέρονται να ενταχθούν στο πεδίο της Κοινωνικής Οικονομίας.

  • Γιατί η ανάπτυξη της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας αποτελεί προτεραιότητα για την ελληνική κυβέρνηση:

Τα χαρακτηριστικά της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας, σύμφωνα και με την διεθνή εμπειρία, την καθιστούν προνομιακό φορέα παραγωγικής ανασυγκρότησης υπό συνθήκες αποεπένδυσης των ιδιωτικών κεφαλαίων και περιορισμένων δυνατοτήτων για δημόσιες αναπτυξιακές παρεμβάσεις. Η Κοινωνική Οικονομίας έχει αποδείξει ότι μπορεί να κινητοποιεί περιορισμένους μεν, εκτατικούς δε κοινωνικούς πόρους με μεγάλη αποδοτικότητα όσον αφορά τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ενδογενή ανάπτυξη παραγωγικού ιστού.

Το οικονομικό οικοσύστημα που δημιουργεί η ΚΑΛΟ διακρίνεται από σταθερότητα, διαχρονικότητα και μεγάλη ανθεκτικότητα σε εξωτερικά σοκ. Η επένδυση στην ΚΑΛΟ, δηλαδή, δεν αποσκοπεί σε ένα προσωρινό και εύθραυστο “μπάλωμα” των συνεπειών της κρίσης, αλλά στην θωράκιση των κοινωνικών στρωμάτων που θα εμπλέξει απέναντι σε ένα εξαιρετικά ασταθές και αβέβαιο διεθνές περιβάλλον.

Η ανάπτυξη της Κοινωνικής Οικονομίας μπορεί να οδηγήσει σε ένα πιο δίκαιο, περιβαλλοντικά βιώσιμο και δημοκρατικό οικονομικό σύστημα.

 
κοινοποίησε το:

Ρ. Αντωνοπούλου – Τι είναι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

21/10/2016
 
  • Ρ. Αντωνοπούλου - Τι είναι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία
 

Ομιλία Αν.Υπουργού, Ρ. Αντωνοπούλου, στην Ολομέλεια της Βουλής για το νομοσχέδιο «Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία και ανάπτυξη των φορέων της και άλλες διατάξεις»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

στις χώρες της Δύσης, και ιδιαίτερα τις αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, εκεί που δεν υπάρχουν, ούτε υπήρξαν ποτέ αριστερές κυβερνήσεις,  ο τομέας της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας είναι εξαιρετικά αναπτυγμένος, συμβάλλοντας στο ΑΕΠ σε ποσοστό μέχρι και 20%.

Όμως, στην  Ελλάδα αυτός ο εναλλακτικός τομέας είναι στα σπάργανα, παρά την άλλοτε ακμή του συνεταιριστικού κινήματος.
Θέλω να πω, ότι μ’ αυτό το νομοσχέδιο δεν ανακαλύπτουμε εκ νέου τον τροχό, αλλά προσπαθούμε να συμπυκνώσουμε μια παγκόσμια, ποικιλόμορφη εμπειρία συλλογικής παραγωγής και οικονομικής δράσης, που δεν βασίζεται στο ατομικό κέρδος και στον ιδιωτικό ή κρατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής, αλλά μπορεί να είναι αποτελεσματική και οικονομικά – και με αυτό εννοώ από την σκοπιά του βιοπορισμού των ίδιων των εργαζομένων – και κυρίως κοινωνικά.

Υπάρχουν παραδείγματα παγκόσμιας εμβέλειας, συνεταιριστικών επιχειρήσεων, όπως η Mondragon στην Ισπανία, που κατάφεραν όχι μόνο να έχουν τεράστιο ειδικό βάρος στην εγχώρια παραγωγή, αλλά να συναγωνίζονται διεθνώς ακόμη και πολυεθνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

 Φυσικά, δεν μας βρίσκουν σύμφωνους όλες οι πρακτικές που χρησιμοποιεί η συγκεκριμένη συνεταιριστική πολυεθνική, αλλά είναι ένα παράδειγμα που δείχνει τις δυνατότητες.

Για μας, η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία αντιστοιχεί φυσικά στην κοσμοθεωρία μας και στα οράματά μας για τον οικονομικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, για τη μετάβαση σε ένα άλλο μοντέλο παραγωγής και παραγωγικών σχέσεων.
Κατά κάποιο τρόπο είναι μια προβολή στο μέλλον που ονειρευόμαστε.

Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ μακροπρόθεσμο, κανείς μας δεν είναι τόσο αφελής ώστε να ισχυριστεί ότι με ένα νομοσχέδιο θα γίνει ένα μαγικό άλμα στο μέλλον αυτό.

Ωστόσο, η ανάγκη να ανοίξουμε αυτό το παράθυρο προς έναν εναλλακτικό τρόπο παραγωγής προκύπτει από την ίδια την τραγική αποτυχία του κυρίαρχου τρόπου παραγωγής , αυτού που βασίζεται στο ατομικό κέρδος.
Οι νεοφιλελεύθεροι λένε ότι η απληστία, παρά το αρνητικό φορτίο που έχει η έννοια αυτή, είναι δύναμη προόδου και ανάπτυξης.
Ναι, αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύεται δύναμη απίστευτης καταστροφής.

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 είναι πια το κορυφαίο παγκόσμιο παράδειγμα  γι’ αυτό.

 Κι ακόμη, η ιδιαίτερη μορφή που πήρε η κρίση στην Ελλάδα, είναι επίσης ένα παράδειγμα συλλογικής αποτυχίας και αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, ιδιαίτερα του μεγάλου, της κρατικοδίατης και τραπεζοδίαιτης εγχώριας επιχειρηματικότητας που, μόλις έχασε την πρόσβαση στην εύκολη πίστωση και στις κρατικές προμήθειες, γέμισε τη χώρα επιχειρηματικά κουφάρια και ανέργους, προσπαθώντας μόνο να περισώσει τον προσωπικό της πλούτο και τα κέρδη που ταξίδεψαν στις τράπεζες και τις offshore όλου του κόσμου.

Φυσικά – και σας προλαβαίνω σ’ αυτό – μια αντίστοιχη συλλογική αποτυχία επέδειξε και ο κρατικός τομέας της οικονομίας και, κυρίως οι κρατικές πολιτικές που επί δεκαετίες μεροληπτούσαν μέσω της φορολογίας, της τραπεζικής πίστης, του συστήματος προμηθειών, των πελατειακών σχέσεων της πολιτικής με την οικονομική ελίτ, υπέρ μιας σε μεγάλο βαθμό παρασιτικής επιχειρηματικότητας, που συμπυκνώνεται στο φαινόμενο της λεγόμενης διαπλοκής.

Με το νομοσχέδιο θέλουμε να δώσουμε στα κατ’ εξοχήν  θύματα αυτών των συλλογικών αποτυχιών που περιέγραψα πριν, τους ανέργους,  τους νέους ανθρώπους με τα υψηλά προσόντα που δεν βρίσκουν εργασία, τους εργαζόμενους των εγκαταλελειμμένων από τους ιδιοκτήτες τους επιχειρήσεων, τους μικροεπιχειρηματίες και επαγγελματίες που έχουν χρεοκοπήσει ή πνίγονται από τα χρέη προς το Δημόσιο, τις τράπεζες και τους προμηθευτές τους, τις τοπικές κοινωνίες που βλέπουν τις κοινόχρηστες  υποδομές και υπηρεσίες να παρακμάζουν λόγω υποχρηματοδότησης,

την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν συλλογικά τις δημιουργικές τους δυνάμεις.

Στη διάρκεια της κρίσης και των μνημονίων γεννήθηκαν πολλές τέτοιες συλλογικές πρωτοβουλίες, που όμως σκόνταφταν στα κενά και τις ανεπάρκειες της ισχύουσας νομοθεσίας, που σε ένα βαθμό έδωσαν και σε κάποιος επιτήδειους την ευκαιρία να κρύψουν ιδιοτελείς, κερδοσκοπικές επιδιώξεις κάτω από τον μανδύα της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας.

Σήμερα, με το νομοσχέδιο, επιλύουμε το ζήτημα των εναλλακτικών νομικών μορφών που μπορεί να πάρει η ΚΑΛΟ, ώστε να είναι πράγματι διακριτή από τον ιδιωτικό και τον κρατικό τομέα της οικονομίας.

Επιδίωξη και  φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε με τον νόμο αυτό ένα περιβάλλον πραγματικά υποστηρικτικό σ’ αυτόν τον τομέα και γι’ αυτό δρομολογεί λύσεις στα ζητήματα της χρηματοδότησης, της φορολογικής και ασφαλιστικής μεταχείρισης και της πρόσβασης στις δημόσιες συβάσεις.

 Θέλουμε έναν τομέα ΚΑΛΟ πραγματικά ανταγωνιστικό προς τον ιδιωτικό και τον κρατικό τομέα- και ας μην μας τρομάζει η λέξη, που άλλωστε είναι οικεία στα μέλη της αντιπολίτευσης: όλοι ομνύουν στην «ανταγωνιστικότητα», ας συμφιλιωθούν και με την ιδέα ενός «ανταγωνιστικού» τομέα ΚΑΛΟ.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ελληνική οικονομία, καλώς ή κακώς, υφίσταται μέσω της κρίσης και των πολιτικών που πηγάζουν από τα Μνημόνια έναν τεράστιο μετασχηματισμό.

Μέσω της διαχείρισης των κόκκινων τραπεζικών δανείων, της υπό νομοθέτηση δικαδικασίας του εξωδικαστικού συμβιβασμού για οφειλές σε τράπεζες, δημόσιο και προμηθευτές, θα προκύψει μια τεράστια αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Είναι βέβαιο ότι θα δημιουργηθούν μεγάλα παραγωγικά κενά που δεν θα καλυφθούν από ιδιωτικές επενδύσεις, παρότι θα αντιστοιχούν σε ζωτικές ανάγκες της κοινωνίας, από το κύκλωμα της διατροφής μέχρι τις κοινωφελείς  υπηρεσίες των τοπικών κοινωνιών.

Σ’ αυτά τα παραγωγικά κενά θέλουμε να ωθήσουμε το δημιουργικό, παραγωγικό δυναμικό της χώρας μέσα από πρωτοβουλίες συλλογικής, μη κερδοσκοπικής δραστηριότητας.
Και γι’ αυτό αναπτύσσουμε μια ολοκληρωμένη Εθνική Στρατηγική για την ΚΑΛΟ, που το νομοσχέδιο αυτό είναι το πρώτο της βήμα.

Συμπυκνώνοντας τα βασικά στοιχεία αυτής της στρατηγικής, θα περιοριστώ σε μια επιγραμματική αναφορά στις βασικές έννοιες και αρχές που εισάγουμε με τη συζήτηση του νομοσχεδίου.

Α. Τι είναι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Εκτός από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα υπάρχει και ένας τρίτος τομέας της οικονομίας που παράγει αγαθά και υπηρεσίες, αυτός της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (ΚΑΛΟ).

Είναι ένας τομέας που προάγει το  συλλογικό επιχειρείν.

Δίνει ευκαιρίες σε όλους εκείνους, που θέλουν να εργαστούν ή να δημιουργήσουν και δεν μπορούν ή δε θέλουν να το κάνουν με τη κλασσική οδό του ιδιωτικού τομέα.

Ο τομέας αυτός διαφοροποιείται από το δημόσιο και τον ιδιωτικό σε δύο βασικά σημεία:

Πρώτον, οι δραστηριότητες που αναπτύσσει δίνουν προτεραιότητα στον αξιοπρεπή βιοπορισμό  των εργαζομένων, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας  και στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Παράγουν  προϊόντα και υπηρεσίες που δεν προσφέρονται ή δεν προσφέρονται επαρκώς από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.

Δεύτερον, οι δραστηριότητες αυτές αναπτύσσονται, χωρίς να έχουν ως αυτοσκοπό την επιθετική κερδοφορία.  

Στα συνεργατικά σχήματα οι εργαζόμενοι και τα μέλη αποφασίζουν δημοκρατικά για όλα όσα αφορούν τις δράσεις τους.  Δεν υφίσταται η γνωστή σχέση εργοδότη-εργαζόμενου.
Το κέρδος που προκύπτει από την παραγωγή προϊόντων ή την παροχή υπηρεσιών, το μοιράζονται ισότιμα. Δηλαδή, όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται με ισότιμη συμμετοχή, δημοκρατικά και συλλογικά
Είναι ο τομέας αυτός ανταγωνιστικός προς τον ιδιωτικό τομέα;

Ναι, και όχι – και εξηγώ:
Με τον τρόπο που περιέγραψα προηγούμενα είναι διαφορετικός, είναι ξεκάθαρα μία εναλλακτική μορφή οργάνωσης και λειτουργίας της παραγωγικής διαδικασίας. Και δεν πρέπει να το φοβόμαστε αυτό.

Η ΚΑΛΟ μπορεί να αποδείξει ότι η οικονομία μπορεί να κινείται, με σεβασμό στα κοινωνικά δικαιώματα και στα συλλογικά συμφέροντα της κοινωνίας, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και στις τοπικές κουλτούρες, χωρίς να κυνηγά αποκλειστικά το ατομικό κέρδος και, κυρίως επανεπενδύοντας μεγάλο μέρος του συλλογικού κέρδους υπέρ της αειφορίας της ίδιας παραγωγικής δραστηριότητας και υπέρ της τοπικής κοινωνίας.
Ταυτόχρονα, αν το δούμε από μια άλλη σκοπιά, δεν ανταγωνίζεται τον ιδιωτικό τομέα.
Δεν διεκδικεί μερίδιο του κέρδους, δεν αυτοοργανώνεται με στόχο να επιβιώσει στη βάση της μεγιστοποίησης του κέρδους του, ούτε επιδιώκει να γίνει το μετοχικό του κεφάλαιο ελκυστικό επειδή είναι κερδοφόρος.
Εδώ θα ήθελα να εξηγήσω στους βουλευτές του ΚΚΕ τι σημαίνει αυτοδιαχείριση, συλλογικότητα και έλεγχος των μέσων παραγωγής από τους συνεταιριστές, δίνοντας το παράδειγμα ενός συνεταιριστικού σχήματος, του «Καστρί».

Β. Γιατί χρειαζόταν ένα νομοσχέδιο;
Για την κυβέρνηση η ΚΑΛΟ δεν είναι μια ακόμη προνοιακή πολιτική για τους ευάλωτους. Είναι όμως εναλλακτικός τρόπος οικονομικής δραστηριότητας, που είναι φιλικός προς τις ευάλωτες ομάδες, γιατί αναγνωρίζει τον αποκλεισμό τους από τον ιδιωτικό τομέα και δημιουργεί άπλετο χώρο για αυτούς, για τη δημιουργική δραστηριότητα και την οικονομική συμμετοχή τους. Για εμάς  είναι ένας άλλος τρόπος να  εργαζόμαστε,  να παράγουμε, και να  καταναλώνουμε.

Η ΚΑΛΟ αποτελεί για εμάς οριζόντια προτεραιότητα. Το νομοσχέδιο εμπλουτίζει τις νομικές μορφές που μπορούν να πάρουν τα εγχειρήματα ΚΑΛΟ- με βασικό νέο στοιχείο τον συνεταιρισμό των εργαζομένων-, συμπληρώνει τα κενά της προηγούμενης νομοθεσίας για τις ΚΟΙΝΣΕΠ, και δίνει τη δυνατότητα συνεργειών των συνεταιριστικών εγχειρημάτων σε τοπική και εθνική κλίμακα. Μαζί με το νέο πλαίσιο εξυγίανσης και αναγέννησης των αγροτικών συνεταιρισμών που έχει προωθήσει το υπουργείο Οικονομίας, αποτελεί μια ολιστική νομική πλατφόρμα επανεκκίνησης του τρίτου τομέα της οικονομίας.

Γ. Ποια η διαδικασία που ακολουθήθηκε για να φτάσουμε εδώ
Για την αναθεώρηση του νόμου:
Πραγματοποιήθηκαν δημόσιες εκδηλώσεις, συζητήσεις με συνεταιριστικά σχήματα, και εγχειρήματα του πεδίου, παραγωγικούς φορείς και κόμματα.

Το νομοσχέδιο ετέθη σε δημόσια διαβούλευση λαμβάνοντας ουσιαστικά υπόψη τις παρατηρήσεις και τα σχόλια. Σχεδόν όλες οι παρατηρήσεις και τα σχόλια έχουν ενταχθεί στο σχέδιο νόμου που καλείστε να ψηφίσετε.
Μιλήσαμε με τον ILO, ανταλλάξαμε απόψεις με τη CICOPA, Ευρωπαϊκούς Συνεταιρισμούς,
Φυσικά, ένας  νόμος δε  φέρνει την άνοιξη.  Ο νόμος δημιουργεί το περιβάλλον για την ανάπτυξη της  ΚΑΛΟ, χρειάζονται όμως και άλλες ενέργειες.
Τι  κάνουμε; Αναπτύσσουμε την…

Δ. Εθνική Στρατηγική για την ΚΑΛΟ

Αυτή κινείται σε τρεις κατευθύνσεις:

Α. Αλλαγές σε θεσμικό επίπεδο με κορυφαία το νομοσχέδιο για την ΚΑΛΟ

Β. Ανάπτυξη Υποστηρικτικών Εργαλείων με πιο σημαντικές τους Μηχανισμούς Υποστήριξης σε κάθε Περιφέρεια και το Ταμείο ΚΑΛΟ.
Εξασφαλίζουμε πόρους για την Κοινωνική Οικονομία: τουλάχιστον  157.000.000 ευρώ θα διατεθούν την επόμενη τριετία
–    για να βοηθηθούν τα εγχειρήματα στο ξεκίνημά τους,
–    για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας
–    για να αναπτύξουμε εκείνο το μηχανισμό σε κάθε περιφέρεια  που θα πληροφορεί δωρεάν και θα βοηθάει δωρεάν τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε εγχειρήματα ΚΑΛΟ να δραστηριοποιηθούν στο ξεκίνημά τους.

Γ. Δράσεις δημοσιότητας
Ειπώθηκε από τους περισσότερους στη διαδικασία συζήτηση ότι  η ΚΑΛΟ είναι ένα πεδίο που ο κόσμος δε γνωρίζει. Απ’ ό τι φάνηκε επίσης για πολλούς είναι μια προνοιακή πολιτική σε ένα κοινωνικό κράτος που καταρρέει. Ε λοιπόν, όχι. Η ΚΑΛΟ είναι για όλους τους πολίτες για όλες τις παραγωγικές δραστηριότητες. Πρέπει ο κόσμος να ενημερωθεί για τη δυναμική που έχει αυτός ο τομέας σε όλη την Ευρώπη, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Δράσεις δημοσιότητας λοιπόν. Εκθέσεις σε όλη την Ελλάδα, ηλεκτρονικές πλατφόρμες δικτύωσης και προώθησης των υπηρεσιών και των προϊόντων τους. Για να γίνει η ΚΑΛΟ ορατή.

Ε. Σε ποιους απευθύνεται;
– στους νέους με τα πολλά προσόντα και την υψηλή εξειδίκευση για να σταματήσουμε το  brain drain
– στους άνεργους
– στους εργαζόμενους που δουλεύουν πολύ και πληρώνονται λίγο, στους εργαζόμενους των επιχειρήσεων που τις έχουν εγκαταλείψει οι ιδιοκτήτες τους και βλέπουν δυνατότητες να δουλέψουν οι ίδιοι, συλλογικά.
– στους μικροεπιχειρηματίες που αντιμετωπίζουν το φάσμα της χρεοκοπίας και του λουκέτου και βλέπουν τη δυνατότητα σε συλλογική βάση να κάνουν τη διαφορά.
Η Εθνική Στρατηγική για την ΚΑΛΟ, έχει όλες τις προϋποθέσεις να αποτελέσει το όχημα για τη δημιουργία νέων παραγωγικών σχημάτων που δεν συνθλίβονται μέσα στην οικονομία της αγοράς, ούτε φυτοζωούν μέσα σε μια νοσηρή εξάρτηση από το κράτος.
Η υψηλού επιπέδου γνώση, η καινοτομία, ο μεγάλος βαθμός εξειδίκευσης αλλά και η εφευρετικότητα στην προώθηση ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας είναι το βασικό υπόβαθρο για να δημιουργηθούν βιώσιμες και επιτυχημένες συλλογικές επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.
Φιλοδοξία μας είναι σε λίγα χρόνια να έχουμε ένα μετρήσιμο, με αξιόλογη συμμετοχή στο ΑΕΠ της χώρας, τομέα ΚΑΛΟ, συγκρίσιμο τουλάχιστον με τις επιδόσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Όραμά μας είναι να αντικαταστήσουμε την απληστία για το ατομικό κέρδος, με μια απληστία για την ανθρώπινη δημιουργικότητα, συλλογικότητα και αλληλεγγύη.

 

 

Κράτα το

κοινοποίησε το:

Τακτικές τακτικών για ΚΑλΟ ή όχι

Του Φώτη – Νεκτάριου Σαγώνα*

Όσοι έχουν ζυμωθεί με την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑλΟ) τα χρόνια της κρίσης στη χώρα μας, θα έχουν διαπιστώσει δύο διαφορετικά ρεύματα στον χώρο αυτό.

Το ένα πλατύ και ρηχό, να πηγάζει από κείνα τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ όπου ΜΚΟ και άλλες δομές ιδρύονταν με περισσή ευκολία και στηρίζονταν ακόμη ευκολότερα με κρατικό και κοινοτικό χρήμα. Ένα ρεύμα που έπαψε να τροφοδοτείται από το 2012 και ύστερα και όσο στέρευε η χρηματοδότηση των δομών του τόσο λίμναζε και άπλωνε δυσωδία στα περιβάλλοντα που επιχειρούσε να απλωθεί ως «Κοινωνική Επιχειρηματικότητα».

Το άλλο ρεύμα της ΚΑλΟ ανάβλυσε μέσα στα χρόνια της κρίσης. Μικρές αυτόνομες δομές αλληλεγγύης, συνεργατικά και συνεταιριστικά σχήματα, μικρά δροσερά ρυάκια που ρέουν παράλληλα και πλέκονται μεταξύ τους σε μια κοινή κατεύθυνση, η οποία ορίζεται από τις ιδέες και τις αξίες που τη διέπουν. Αρκετά από αυτά τα σχήματα αρνούνται κρατικές ή άλλες χρηματοδοτήσεις και πιότερο προσφέρουν παρά λαμβάνουν!

Στους τελευταίους μήνες μιας διακυβέρνησης για την οποία η Κοινωνική Οικονομία αποτελεί θεμελιώδη επιλογή οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης, έγιναν τα πρώτα βήματα αποκατάστασης των πληγών που έχει αφήσει μια σκληρή καπιταλιστική και διεφθαρμένη εξουσία.

Και όσο ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζονταν για έναν χρόνο να καθαρίσει το τοπίο, σε κρατικό και περιφερειακό επίπεδο, τόσο πιο λυσσαλέα γινόταν η επίθεση εναντίον του από εκφραστές του ρεύματος της προηγούμενης εποχής, με τακτικές λάσπης και αποδόμησης της αριστερής διακυβέρνησης και, κάτω από τον μανδύα μιας «κοινωνίας των πολιτών», με αμφισβήτηση ακόμη και του δικαιώματος μιας αριστερής κυβέρνησης να διαχειρίζεται κρατικό και κοινοτικό χρήμα!

Και όσο «έπαιζε» πολιτικά η προοπτική μιας «αριστερής παρένθεσης» τόσο σκληρότερες οι επιθέσεις με αρθρογραφία που κατάγγειλε την κρατική διαφθορά και την ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί κονδύλια κοινωνικής οικονομίας! Από ανθρώπους που για χρόνια τριγύριζαν σε υπουργεία διαπλοκής, παριστάνοντας τους «κοινωνικούς επιχειρηματίες του γλυκού νερού» (γιατί πώς χαρακτηρίζεται κάποιος που δεν επενδύει χρήματά του, αλλά μόνο απομυζεί από το κράτος για να υφίσταται η «επιχείρησή του» και να συνεχίζει να αντλεί χρήματα;), με το ένα πόδι να πατά στα οικεία γι’ αυτούς διαπλεκόμενα συμφέροντα και με το άλλο να ισορροπεί σε έναν ασταθή αριστερό χώρο, που ούτε τον κατανοούν και ούτε σκοπεύουν να προσφέρουν!

Κι ενώ ο νέος νόμος για την ΚΑλΟ ετοιμάζεται για διαβούλευση από το υπουργείο, συγκεκριμένοι πυρήνες ανθρώπων, εκφραστές του παλιού «ρεύματος», οργανώνονται για να διεκδικήσουν την πρωτοκαθεδρία στην Κοινωνική Οικονομία στην Ελλάδα. Οι ίδιοι που εμφανίστηκαν σε στελέχη και όργανα του ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας πρωταγωνιστικούς ρόλους, ως «φίλοι του κόμματος», παρ’ ότι συνεργάτες τους έχουν καταγγελθεί από το 2013 για αθλιότητες στον χώρο της ΚΑλΟ!

Για όποιους ενδιαφέρονται, πολλά είναι τα κείμενα και τα άρθρα που αποδεικνύουν σχεδιασμό τακτικών για χειραγώγηση της ΚΑλΟ στην Ελλάδα. Πρωτοβουλίες που στοχεύουν στη δημιουργία μιας ελεγχόμενης από λίγους υπερδομής, που όχι απλά θα εκπροσωπεί συνδικαλιστικά τον χώρο, αλλά θα συνενώνει διάφορα «ορφανά» συμφέροντα του παρελθόντος, τόσο σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όσο και σε έναν υπερκρατικό μηχανισμό ο οποίος:

* Θα αξιοποιεί το σύνολο της εθελοντικής προσφοράς στην Ελλάδα ως κεφάλαιο προς κερδοσκοπία!

* Θα αξιολογεί κάθε δομή και πρωτοβουλία ΚΑλΟ στη χώρα μας.

* Θα διαχειρίζεται, εάν όχι το σύνολο, μεγάλο μέρος των κοινοτικών και κρατικών χορηγήσεων.

* Θα αξιοποιεί προς όφελος της ηγετικής ομάδας του δημόσια περιουσία (πάρκα, χώρους αναψυχής κ.ά.).

* Θα διεκδικεί ακόμη και την αξιοποίηση των ολυμπιακών ακινήτων.

Τακτικές για την απλοποίηση αυτού του, τραγικού σε σύλληψη, στρατηγικού στόχου ήταν η πρόσκληση κομματικών και κυβερνητικών στελεχών σε ημερίδες, αξιοποίηση διάφορων ΜΚΟ ως συνεργάτες, η συνεργασία με διάφορους πανεπιστημιακούς, ανύποπτους για το «μεγάλο κάδρο», και συνεχόμενες, αόριστες, πιεστικές καταγγελίες κατά της διαφθοράς προς την κυβέρνηση!

Το ζήτημα είναι κρίσιμο και απλώνεται πολύ περισσότερο από ένα άρθρο. Στο μόνο που αξίζει να σταθούμε αυτή τη στιγμή είναι πως, ούτε ο δημόσιος χώρος είναι προνομιακός για «επιχειρηματίες του γλυκού νερού», ούτε η Κοινωνική Οικονομία ο εύκολος χώρος πλουτισμού επιτηδείων που, μάλιστα, έχουν παρουσιάσει και μηδαμινό κοινωνικό αποτύπωμα!

Για την αριστερά η ΚΑλΟ είναι όραμα, είναι ανθρώπινες αξίες, αλλά κυρίως είναι στρατηγικός στόχος για δίκαιο εμπόριο, δίκαιη εργασία, συνεταιριστική και παραγωγική ανάπτυξη που θα αναδασώσουν ένα κατακαμένο ελληνικό τοπίο!

* Ο Φώτης – Νεκτάριος Σαγώναςείναι ιδρυτικό μέλος της Αλληλέγγυας Κουζίνας Red Kitchen, μέλος του Τμήματος Κοινωνικής Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος ΚΑλΟ στην Α’ Αθηνών

Πηγή: Τακτικές τακτικών για ΚΑλΟ ή όχι

κοινοποίησε το: