Αρχείο ετικέτας θρησκεία και πολιτική

25 Μαρτίου μία ώρα μπροστά – Απόφαση ΣτΕ δυο δεκαετίες πίσω

Την Κυριακή 25 Μαρτίου υποδεχόμαστε τη θερινή ώρα και γυρνάμε τα ρολόγια μας μία ώρα μπροστά (από 3 θα δείξουν 4).Το ΣτΕ με την απόφαση της Ολομέλειας  για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών κάνει  προσπάθεια να γυρίσει το χρόνο  δυο δεκαετίες πίσω.

Κάθε πολίτης σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες ωστόσο και αυτές κρίνονται ως προς τα αποτελέσματά τους και ως προς το σκεπτικό τους. Προφανώς και οι αποφάσεις αυτές παίρνονται με μια διαδικασία.   Η μειοψηφία των δικαστών του ΣτΕ τάχθηκε υπέρ της συνταγματικότητας της απόφασης του Ν. Φίλη και επισημαίνει ότι «το Σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις ουδόλως υποχρεώνουν τον νομοθέτη να προσδώσει στο μάθημα των Θρησκευτικών ομολογιακό ή κατηχητικό χαρακτήρα», γιατί αυτό θα ισοδυναμούσε όχι με «ανάπτυξη» θρησκευτικής συνείδησης, αλλά με «επιβολή» θρησκευτικής συνείδησης συγκεκριμένου περιεχομένου.  

Αυτό όμως, σύμφωνα με τους μειοψηφούντες  δικαστές, αντίκειται στις αρχές της θρησκευτικής ουδετερότητας και της πολυφωνίας που διέπουν την παροχή της εκπαίδευσης από το κράτος και θέτει σε κίνδυνο το δικαίωμα του μαθητή να επιλέξει και να διαμορφώσει κριτικά ουσιώδες στοιχείο της προσωπικότητάς του και της αντίληψής του για τον κόσμο και τον άνθρωπο.   Επίσης, η μειοψηφία αναφέρει ότι η απόφαση του Νίκου Φίλη «υπηρετεί τους σκοπούς της παροχής από το κράτος θρησκευτικής εκπαίδευσης πολυφωνικής και αξιολογικά ουδέτερης, παρουσιάζει επαρκώς τη διδασκαλία της Ορθοδοξίας, όπως προβλέπει το Σύνταγμα και οι διατάξεις των διεθνών συμβάσεων». «Η απόφαση του ΣτΕ για τη διδασκαλία των θρησκευτικών είναι ένα άλμα προς τα πίσω», σχολίασε το Ποτάμι προσθέτοντας ότι «αποφάσεις τέτοιου χαρακτήρα παραπέμπουν σε ερμηνείες της δεκαετίας του ’50, σύμφωνα με τις οποίες η διδασκαλία των θρησκευτικών πρέπει να έχει κατηχητικό χαρακτήρα. Κάποιοι θέλουν, αντί η Ελλάδα να κάνει βήματα προόδου, να γυρίζει στο πιο συντηρητικό παρελθόν».

Πρέπει να επισημανθεί ,εν κατακλείδι , ότι η συγκεκριμένη απόφαση πηγαίνει την εκπαίδευση και την κοινωνία δυο τουλάχιστον δεκαετίες πίσω, καθώς ταυτίζεται και συντάσσεται με απόψεις ακραίων και σκοταδιστικών θεολογικών κύκλων..

Η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να βγει μπροστά. Να απαγκιστρωθεί από τη συντηρητική γραμμή του κυβερνητικού ετεροκαθορισμού

Το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να αγωνιστεί για το έργο της ανανέωσης, του πλουραλισμού και του εκδημοκρατισμού των προγραμμάτων σπουδών και των διδακτικών υλικών όλων των βαθμίδων.Πολύ περισσότερο όπου η νέα διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών έχει ενσωματωθεί πλήρως και έχει γίνει απολύτως αποδεκτή από εκπαιδευτικούς και μαθητές γιατί αποτελούσε ώριμο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας. Η αποστολή των εκπαιδευτικών δεν είναι να αναπαράγουν το κατεστημένο αλλά να αφυπνίζουν συνειδήσεις.

Είναι ο Καπιταλισμός ηθικά χρεοκοπημένος;

Θρησκεία και πολιτική

Πολλοί χριστιανοί δέχονται πως ο καπιταλισμός ευθυγραμμίζεται ευρέως με τη βιβλική διδασκαλία. Η οικονομική του επιτυχία φαίνεται να δικαιώνει την απόδοση των ριζών του στη χριστιανική θεολογία. Αυτή η εμπιστοσύνη στον καπιταλισμό ως το καλύτερο διαθέσιμο οικονομικό σύστημα μάλλον σημαίνει ότι ως χριστιανοί αποτύχαμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι ένας από τους κύριους παράγοντες της κοινωνικής και ηθικής κατάρρευσης στις Δυτικές κοινωνίες.

Σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Σεπτέμβρη 2011 του περιοδικού «Αστήρ της Ανατολής», ο βρετανός Δρ Michael Schlüter, ιδρυτής του Κέντρου Jubilee στο Κέιμπριτζ της Βρετανίας, προβάλλει πέντε ελλείψεις στα φιλοσοφικά θεμέλια και τα θεσμικά όργανα του εταιρικού καπιταλισμού, δείχνοντας την καταστροφική τους επιρροή στις οικογένειες και τις κοινωνίες, και το πώς επιφέρουν την ανάπτυξη γιγάντιων εταιρειών και τη συγκέντρωση κρατικής εξουσίας.

 

via Είναι ο Καπιταλισμός ηθικά χρεοκοπημένος;

Γολγοθάς: η ρήξη με το μηδέν

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου. Δρ. Θεολογίας, εκπαιδευτικός, αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη

Γολγοθάς: η ρήξη με το μηδέν

Γολγοθάς σημαίνει ανηφόρα προς το μηδέν. Σημαίνει ότι μαζεύεις όλη σου τη δύναμη για να σηκώσεις το ένα σου γόνατο, κατόπιν το άλλο γόνατο, ξανά το πρώτο, και πάει λέγοντας, αλλά προς τι; Μαρτυρικός δρόμος, προς μαρτυρικό εκμηδενισμό. Η μαστίγωση καθοδόν είναι ανυπόφορη, το βάρος του σταυρού συντριπτικό, κι όμως, τα πιο αβάσταχτο στην υπόθεση του Γολγοθά είναι μάλλον κάτι άλλο: Η εγκατάλειψη! Λεπτό με λεπτό, θα στραγγίξεις από τις δυνάμεις σου, γιατί απομένεις ολομόναχος, εσύ και τα σωθικά σου. Στον Γολγοθά η εξουσία και οι δωσίλογοί της (πολιτικά και θρησκευτικά αποβράσματα σε αγαστή διαπλοκή) λυσσομανούν να ξε-κάνουν τον άνθρωπο, να τον σύρουν, δηλαδή, σε κατάσταση μη-ανθρώπινη: στον απόλυτο ατομισμό. Σε κανονικές συνθήκες ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα τα χημικά στοιχεία που τον απαρτίζουν. Είναι οι σχέσεις του, και οι άλλοι είναι όροι της ύπαρξής του – όχι ψιμύθια πάνω σ’ αυτήν. Στον Γολγοθά, λοιπόν, σε υψώνουν έτσι που να σπάσουν όλοι σου δεσμοί: να μη μπορείς να αγγίξεις τίποτα, να μη μπορεί να σε αγγίξει κανένας. Ανάμεσα σε σένα και στους άλλους το ύψος, αλλά όχι μόνο. Κρατά μακριά σου τους φίλους ο τρόμος, τους σώφρονες το κέρδος, τους αξιοπρεπείς ο νόμος.

Συνέχεια ανάγνωσης Γολγοθάς: η ρήξη με το μηδέν