Αρχείο ετικέτας ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΝΗ

Φαράγγι Ριντόμου , πετρολάγκαδο

Το φαράγγι του Ριντόμου αποτελεί ένα δημιούργημα της φύσης ιδιαίτερου κάλους, με ωραιότατους γεωμορφολογικούς σχηματισμούς, ποικιλομορφία ειδών πανίδας και χλωρίδας και είναι χώρος κατάλληλος για αναψυχή, φυσική άσκηση και πεζοπορία, με ειδική αισθητική και τουριστική σημασία.  Περπατώντας είτε στο φαράγγι του Ριντόμου είτε σ’ εκείνο του Βυρού, έχετε πολλές πιθανότητες να συναντήσετε κόσμο. Οι τουρίστες, τα έχουν ανακαλύψει και τα «ξεκοκαλίζουν». Οι περισσότεροι τουριστικοί οδηγοί που κυκλοφορούν στην Ευρώπη μιλούν με θαυμασμό γι’ αυτά τα φαράγγια .
  Το φαράγγι βρίσκεται στην αρχή της Μεσσηνιακής Μάνης, 15 χλμ. από την Καλαμάτα και ξεκινά από τις εκβολές του ρέματος Σάνταβα στην ακτή της Σάντοβας και φτάνει κάτω από την κορυφή του Προφήτη Ηλία του Ταύγετου, σε μήκος 21 χλμ..Προς τη μεριά της θάλασσας, το φαράγγι λέγεται Φαράγγι της Κοσκάρακας.

 

Τα εξαιρετικά καλντερίμια στα Πηγάδια και στα Αλτομιρά αποτελούν φυσική δίοδο προς το Φαράγγι του Ριντόμου, ενώ η πρόσβαση γίνεται και από τις Γαϊτσές ή από την Κοσκάρακα (Κοσκάργα), με το υπέροχο γεφύρι, στην παλαιά οδό Καλαμάτας – Κάμπου.

Ένα από τα αξιοθέατα στο Φαράγγι του Ριντόμου είναι το πέτρινο Πηγαδιώτικο γεφύρι. Έχει δύο τόξα, το ένα πάνω από το άλλο, ενώνοντας τις όχθες του φαραγγιού. Το φαράγγι σε αυτό το σημείο είναι στενό, σαν μία πανύψηλη πύλη που δημιουργούν οι κάθετοι βράχοι.

Οι λάτρεις του βουνού και της φύσης θα μείνουν έκπληκτοι από τις ομορφιές του Φαραγγιού Ριντόμου.   Η καλύτερη εποχή για τη διάσχισή του κρίνεται το τέλος της άνοιξης με αρχές καλοκαιριού, οπότε οι κλιματολογικές συνθήκες ευνοούν τη ‒σχετικά‒ απαιτητική διαδρομή.

Πρώτη ιστορική αναφορά γίνεται από τον Παυσανία (160 μ.Χ) όταν πέρασε από το φαράγγι, το οποίο αναφέρει ως Χοίρειο Νάπη (φαράγγι των αγριόχοιρων) και αποτελούσε φυσικό όριο Μεσσηνίων και Σπαρτιατών.
  Χρησιμοποιήθηκε από τους κατοίκους της περιοχής ως οδός επικοινωνίας με τον Ταϋγετο και τη Λακωνία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα αρκετά αξιόλογα πολιτιστικά στοιχεία του παρελθόντος, όπως τα πέτρινα καλοδιατηρημένα καλντερίμια στα: Σωτηριάνικα-Αλτομιρά, Πηγάδια-Βόρειο και Σωτηριάνικα-Τούμπια, καθώς και τα πέτρινα τοξοειδή γεφύρια στην Κοσκάρακα και τα Τούμπια.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΠΗΓΉ

Αν η πρώτη σας αναγνωριστική επαφή με τα φαράγγια θέλετε να είναι σύντομη και εύκολη, δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τον δρόμο από Καλαμάτα για Στούπα και ύστερα από 10 χλμ. θα πέσετε στην νέα γέφυρα στη θέση Κοσκάρακα (ή Κοσκάργα όπως την λένε οι τοπικοί). Εδώ θα πρέπει να σταματήσετε και να κατέβετε στο φαράγγι.
Στο τελευταίο δηλαδή κομμάτι του φαραγγιού του Ριντόμου. Πολλοί το κομμάτι αυτό μέχρι τη θάλασσα το ονομάζουν φαράγγι της Κοσκάρακας και ύστερα από 5 χιλιόμετρα θεαματικότατης διαδρομής, καταλήγει σε πανέμορφη αμμουδιά. Για τον Παυσανία ετούτο το πετρολάγκαδο ήταν το φυσικό όριο ανάμεσα στη Λακωνία και τη Μεσσηνία. Εάν προχωρήσεις 1,5 χιλιόμετρο ανάντι από τη γέφυρα (ανάντι= κίνηση αντίθετα με τη ροή του ρέματος), θα συναντήσεις την όμορφη τοξωτή πετρογέφυρα που εξυπηρετούσε την πεζοπορική κίνηση από το χωριό Κάμπος, στα Σωτηριάνικα. Στα 10 χλμ. ανάντι συναντάς το φοβερό στένεμα του φαραγγιού του Ριντόμου, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω.
Βρισκόμενος στην κοίτη του φαραγγιού και πριν ξεκινήσει κανείς τη σύντομη πορεία προς τη θάλασσα (κατάντι – ακολουθώντας δηλαδή τη ροή) βλέπεις τρία γεφύρια. Το πρώτο, μικρότερο και ομορφότερο, φτιάχτηκε στα 1850 περίπου και ήταν πέτρινο με καμάρα, για να εξυπηρετεί τους πεζοπόρους. Η μεγάλη (δεύτερη) τσιμεντένια γέφυρα από επάνω κατασκευάστηκε το 1934 από αυστριακό μηχανικό για να περνούν και αυτοκίνητα, και πριν λίγα χρόνια κρίθηκε μη ασφαλής. Η τρίτη που κατασκευάστηκε (δίπλα σε άλλο σημείο) αν και “βαραίνει” ιδιαίτερα το τοπίο, είναι η “ασφαλής” της νέας χιλιετίας.
Στο σημείο αυτό λέει η παράδοση, οι βάρδιες (όπως έλεγαν τότε τις σκοπιές) των Μανιατών, μετά από σύντομη μάχη νίκησαν και φόνευσαν τον Κοσκάρ Αγά και το ασκέρι του, που προσπάθησαν να εισέλθουν στην αδούλωτη Μάνη μέσα από το φαράγγι, αφού άφησαν τις βάρκες τους στη Σάνταβα, στις εκβολές του χειμάρρου. Σε αυτό το γεγονός αποδίδουν οι γέροντες από τα γύρω χωριά την ονομασία Κοσκάρακα ή Κοσκάραγα.

Η πλέον εντυπωσιακή περιοχή του είναι το “στένεμα” της κοίτης του σε πλάτος περίπου 3μ, ύψους 60μ και μήκους 100μ, που βρίσκεται στον πεζόδρομο από το Κέντρο (Γαϊτσες) προς τα Πηγάδια. Σπουδαίο μνημείο παραδοσιακής μορφής αποτελεί το διπλό πέτρινο γεφύρι που συνδέει τα κατακόρυφα συμπαγή πρανή του προαναφερόμενου ιδιαίτερου κάλους φυσικού σχηματισμού.
Με σημείο αναφοράς τη στενή γέφυρα του φαραγγιού στο δρόμο Καλαμάτα-Κάμπος και σε απόσταση 12 χλμ., το φαράγγι χωρίζεται σε δύο ρέματα, στο ρέμα του Ριντόμου και το ρέμα του Καρέα. Στη θέση αυτή βρίσκεται το Μοναστήρι της Παναγίας της “Καψοδεματούσας” που εορτάζει στις 2 Ιουλίου με παραδοσιακό πανηγύρι. Όμοια σε 5 χλμ. ανάντι και επί του ρέματος του “Ριντόμου”, κοντά στον οικισμό “Ρίντομο”, υπάρχει το ξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας που εορτάζει πανηγυρικά από τους κτηνοτρόφους της περιοχής στις 17 Ιουλίου.

Συνεχίζοντας τον αυτοκινητόδρομο έφτασα στο χωριό Κάμπος, που παλιότερα ήταν το μεγαλύτερο της Μεσσηνιακής Μάνης με τρομερή ελαιοπαραγωγή. Από την αγορά του Κάμπου έστριψα αριστερά για Γαϊτσές, τη συστάδα αυτή των συνοικισμών που ακούνε σήμερα στα ονόματα Κέντρο, Βορινό, Ανατολικό και Χώρα.
Ανηφορίζοντας στα αριστερά φαίνεται η μεγάλη δολίνη, η στρογγυλή τρύπα από κατολίσθηση στην πλαγιά του υψώματος. Το Βορινό, το πρώτο χωριό επάνω στον δρόμο, εντυπωσιάζει με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών του και στρίβοντας στην πλατεία, επάνω στην όμορφη παλιά εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το μεταγενέστερο καμπαναριό, αντικρίζεις τη μεγαλειώδη πανοραμική εικόνα από το φαράγγι του Ριντόμου.
Μπαίνοντας στον βατό χωματόδρομο η κορυφή του Ταϋγέτου απέναντι είναι το “Τραγοβούνι” (υψόμ. 1908), ενώ ξεχωρίζουν απέναντι και τα Αλτομυρά. Ο δρόμος αυτός περνάει δίπλα από το απίθανο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και πάνω από τις πηγές του Άβορου (μέσα στο ρέμα) που υδροδοτούν πολλά χωριά της περιοχής. Στις τρεις επόμενες χωμάτινες κεντρικές διασταυρώσεις έστριψα αριστερά και ύστερα από 4,5 χλμ. από το Βορινό, στο τέλος του δρόμου σταμάτησα (υπάρχει και σχετική ταμπέλα – υψόμετρο 840).
Η κατηφόρα είναι φαρδιά στην αρχή, έπειτα από προσπάθεια διάνοιξης του δρόμου για την εξυπηρέτηση των βοσκών. Το κομμάτι αυτό του παραδοσιακού πέτρινου μονοπατιού χάλασε, αλλά στη συνέχειά του αποκαλύπτει τη μαγική διαδρομή. Πριν από το φοβερό καλντερίμι στα δεξιά του δρόμου βρίσκεται η πηγή της Μάνας, που υδροδοτεί την περιοχή και τώρα είναι σφραγισμένη. Εδώ λένε πως παλιότερα λειτουργούσαν γύρω στους 10 νερόμυλους.
Το περπάτημα προς την κοίτη του φαραγγιού είναι απίθανη εμπειρία και σταδιακά το τοπίο σε υποβάλλει. Κατηφορίζοντας, η τσιμεντένια γέφυρα που ενώνει τις όχθες του φαραγγιού, το οποίο στενεύει σταδιακά, δεν θα πρέπει να σας ξενίσει. Την έφτιαξαν στη δεκαετία του ’70, για να περνάνε τα μουλάρια ακολουθώντας το νέο ευκολότερο μονοπάτι για το χωριό Πηγάδια. Συνεχίζοντας ίσια προς τον κοίτη αντικρίζεις το στένεμα των βράχων και η ψυχή σου σφίγγεται.
Εδώ τα “θαύματα” ξετυλίγονται το ένα μετά το άλλο. Από την κοίτη πια αρνείσαι να πιστέψεις στα μάτια σου, καθώς οι βράχοι μοιάζουν να γλείφουν ο ένας τον άλλον και το ορμητικό πέρασμα του νερού έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια. Τα ζωνάρια που διατρέχουν τα κατακόρυφα πρανή είναι σαν αδιάψευστοι χρονομετρητές της ζωής του φαραγγιού του Ριντόμου. Υπάρχουν σημεία που το ανθρώπινο σώμα ίσα που χωράει, ενώ στο μικρό καταρρακτάκι αφέθηκα στη φανταστική δροσιά των κρυστάλλινων σταγόνων. Το θέαμα είναι απερίγραπτα συγκλονιστικό και όσο ψάχνεις με τα μάτια τόσο ανακαλύπτεις περισσότερα.

Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, ανοίγοντας το βιβλίο “Μάνη” του Πάτρικ Λη Φέρμορ, του Εγγλέζου που περπάτησε στα 1952 τα φαράγγια της περιοχής, ανακαλύπτεις ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ από τότε. Η περιγραφή του είναι εντυπωσιακή: “Το φαράγγι έγινε υπερβολικά στενό, έτσι που να σου προκαλεί κλειστοφοβία. Τα στριφογυριστά στρώματα των πετρωμάτων κάθε πλευράς προσαρμόζανε στα ταίρια τους σα να ήταν χωρισμένα με μια μαχαιριά. Ενώνονταν σχεδόν πάνω μας- συνδεόντουσαν σ’ ένα μέρος, ψηλά πάνω μας, με μια παλιά ημικυκλική γέφυρα – βυθίζοντας τη στενή κοίτη που ήταν σπαρμένη με κομμάτια από βράχους, στο μισοσκόταδο. Οι κορνίζες των υγρών βράχων κρεμιόντουσαν από πάνω κι έσταζαν σταλακτίτες κι ένα όλο και πιο χοντρό υφάδι από αναρριχητικά φυτά, αγριόχορτα και κουτσουρεμένα δέντρα έπνιγαν τους κατωφερικούς βραχότοιχους. Όλα τριγύρω ήταν σκοτεινά και υγρά…”.
Σηκώνοντας τα μάτια ψηλά αντίκρισα και το εκπληκτικό, σχεδόν αόρατο από το πλαϊνό μονοπάτι, παλιό πέτρινο γεφύρι με διπλή καμάρα (στο μονοπάτι για τα Πηγάδια). Είναι λιλιπούτειο αλλά και μοναδικό σε όλη την Ελλάδα, γιατί έχει διπλή καμάρα (το ένα πέτρινο τόξο πάνω στο άλλο!). Κατασκευάστηκε με λαϊκή σοφία και αποδεικνύει περίτρανα ότι η καμάρα στα γεφύρια δεν είναι αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό, αλλά στατικό!
Στο στένεμα αυτό του φαραγγιού δεν υπήρχαν προεξοχές για να στηριχθεί η καμάρα, αλλά ψάχνοντας χαμηλότερα τις βρήκαν. Έστησαν, λοιπόν, την πρώτη καμάρα χαμηλότερα και επάνω της στήριξαν εκείνη τη δεύτερη, του πετρογέφυρου. Απίθανη τεχνική, απίθανοι μάστορες και καλλιτέχνες μαζί αυτοί που την έφτιαξαν!
Από το φανταστικό σημείο του στενέματος αυτού και μέχρι την θέση Κοσκάρακα που αναφέραμε πιο πριν, η απόσταση είναι 10 χιλιόμετρα και καλύπτεται περπατώντας (κατάντι) σε 2,5 ώρες περίπου. Σε όλο του το μήκος το φαράγγι του Ριντόμου είναι βατό. Προχωρώντας ανάντι από τη θέση αυτή στα 5,5 χιλιόμετρα συναντάς το Διλάγκαδο, οικισμό βοσκών. Εδώ το φαράγγι χωρίζεται και το δεξί κομμάτι είναι του Ριντόμου (αφού οδηγεί και στο ομώνυμο χωριό – για το οποίο δεν υπάρχει άλλος δρόμος), ενώ το αριστερό είναι ο Βίντολης.
Στο Διλάγκαδο επίσης υπάρχει και η ονομαστή εκκλησία της Παναγιάς της Καψοδεματούσας. Όταν πολύ παλιά αλώνιζαν το στάρι στο πέτρινο αλώνι του μικρού οικισμού, από την οπλή του αλόγου πετάχτηκε μια σπίθα και ξαφνικά πήραν φωτιά όλες οι θημωνιές καίγοντας τη σοδειά. Την ημερομηνία την θυμούνται όλοι, ήταν 2 Ιουλίου, και το εκκλησάκι της Παναγίας που έχτισαν, τότε γιορτάζει! Οι λάτρεις του βουνού και της φύσης θα μείνουν έκπληκτοι από τις ομορφιές του Ριντόμου.


  Η διαδρομή χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερου κάλους γεωλογικούς σχηματισμούς, βραχώδη απόκρημνα πρανή, σπάνιες παραγενέσεις, στρωματότοπους με χαρακτηριστικές χρωματογραφικές περιοχές και ορθοπλαγιές με σπήλαια, που φέρουν ευδιάκριτους από την κοίτη του ρέμματος σταλακτίτες.
  Η πλέον εντυπωσιακή περιοχή του είναι το «στένεμα» της κοίτης του σε πλάτος περίπου 3μ, ύψους 60μ και μήκους 100μ, που βρίσκεται στον πεζόδρομο από το Κέντρο (Γαϊτσες) προς τα Πηγάδια. Σπουδαίο μνημείο παραδοσιακής μορφής αποτελεί το διπλό πέτρινο γεφύρι που συνδέει τα κατακόρυφα συμπαγή πρανή του προαναφερόμενου ιδιαίτερου κάλους φυσικού σχηματισμού.
  Με σημείο αναφοράς τη στενή γέφυρα του φαραγγιού στο δρόμο Καλαμάτα-Κάμπος και σε απόσταση 12 χλμ., το φαράγγι χωρίζεται σε δύο ρέματα, στο ρέμα του Ριντόμου και το ρέμα του Καρέα. Στη θέση αυτή βρίσκεται το Μοναστήρι της Παναγίας της «Καψοδεματούσας», που εορτάζει στις 2 Ιουλίου με παραδοσιακό πανηγύρι. Όμοια, σε 5 χλμ. ανάντι και επί του ρέματος του «Ριντόμου», κοντά στον οικισμό «Ρίντομο», υπάρχει το ξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας που εορτάζει πανηγυρικά από τους κτηνοτρόφους της περιοχής στις 17 Ιουλίου.
  Ανηφορίζοντας μέσα από το φαράγγι προς την αλπική ζώνη του Ταϋγετου από τις Κιτριές στην εκβολή του χειμάρρου Σάνταβα, στη μεσογειακή ζώνη, υπάρχουν σχίνα, κοκορεβυθιές, θαμνώδη πουρνάρια και άριες, φιλύκια, χρυσόξυλα, γκορτσιές, κουμαριές, γλιστροκουμαριές κ.ά., ενώ στην ημιορεινή ζώνη υπάρχουν γαύροι, μελιοί, σφενδάμια, μεγάλοι πρίνοι, μεγάλες αριές, πλατάνια κ.ά και στην ορεινή ζώνη έλατα, κέδροι, μουρτζιές, τρικουκιές και αγριοκορομηλιές.

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Μεσσηνιακή Μάνη Δυτική Μάνη: Το «βαρύ πυροβολικό» της Μεσσηνίας στον «αυτόματο πιλότο»

ARCHIVES – MESSINIA PRESS Δημοσίευση: Ιούλιος 8, 2017

ΜΑΝΗ Το πιο «βαρύ» brand name, το σήμα κατατεθέν της Μεσσηνίας στη διεθνή τουριστική αγορά είναι η Μεσσηνιακή Μάνη. Οι ομορφιές της έχουν υμνηθεί διεθνώς και οι δυνατότητες ανάπτυξης της περιοχής είναι απεριόριστες. Ωστόσο, επί σειρά ετών, η πιο τουριστική περιοχή της Μεσσηνίας βρίσκεται στον «αυτόματο πιλότο», δεδομένου ότι καμία δημοτική αρχή, ιδίως όμως η τωρινή, δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν έχει προσφέρει στους κατοίκους και τους επισκέπτες τα αυτονόητα.

Ο τουρισμός

Το κύριο «προϊόν» της Μάνης είναι ο τουρισμός. Παρόλα αυτά καμία δημοτική αρχή και ιδιαίτερα η τωρινή δεν έχουν να επιδείξουν κάποια πολιτική στρατηγική που θα επιτρέψει στην περιοχή να αναπτυχθεί περαιτέρω. Η ανοδική πορεία της Μάνης στον τουρισμό οφείλεται μόνο στους επιχειρηματίες της περιοχής, οι οποίοι μόνοι και αβοήθητοι «τρέχουν» την υπόθεση της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Στον αντίποδα η δημοτική αρχή φαίνεται ότι είναι ανίκανη να πράξει ακόμα και τα αυτονόητα, προκειμένου να βοηθήσει την τουριστική ανάπτυξη. Απουσιάζει, στην κυριολεξία, από κάθε σχεδιασμό που, έστω, θα υποβοηθούσε τους επιχειρηματίες της περιοχής.Ο πολιτισμόςΈνα από τα «προϊόντα» που θα μπορούσε να προσελκύσει επιπλέον τουρισμό στην περιοχή της Μεσσηνιακής Μάνης είναι ο ιδιαίτερος πολιτισμός και οι σπάνιες παραδόσεις της περιοχής. Και σε αυτόν τον τομέα όμως η απουσία της δημοτικής αρχής είναι εκκωφαντική. Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην περιοχή είναι ελάχιστες και προέρχονται από την ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν έχουν καμία στρατηγική στόχευση και δεν αναδεικνύουν, σε καμία περίπτωση, το μεγαλείο των τοπικών παραδόσεων. Αποτέλεσμα αυτού; Η πολιτιστική παράδοση της Μάνης να μην αποτελεί αναπτυξιακό εργαλείο.

Οι υποδομές

Όλα τα πιο πάνω θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προστιθέμενη αξία σε έναν ήδη ανεπτυγμένο τομέα όπως είναι ο τουρισμός. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα σημαντικά ζητήματα, που άπτονται της καθημερινότητας των κατοίκων της περιοχής, από τα οποία επίσης η δημοτική αρχή απουσιάζει.Στον τομέα των αθλητικών υποδομών η Μάνη βρίσκεται …αιώνες πίσω. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής δεν διαθέτει καν γήπεδο για προπονήσεις. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα (ΑΕ Μάνης) την περασμένη περίοδο έκανε πρωταθλητισμό κάνοντας προπονήσεις σε γήπεδο της Καλαμάτας, στο οποίο έδωσε και όλους τους αγώνες της. Για ύπαρξη γηπέδων για την άθληση των νέων της περιοχής ούτε λόγος. Στον τομέα των υποδομών υγείας επίσης η Μεσσηνιακή Μάνη είναι πίσω και η δημοτική αρχή της περιοχής απούσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα που δημιουργήθηκε πρόσφατα με τις ελλείψεις ιατρικού προσωπικού στην Κέντρο Υγείας του Αγίου Νικολάου. Αυτοί που «βγήκαν μπροστά» και κινητοποιήθηκαν ήταν εθελοντές της περιοχής (Γαία) και όχι η δημοτική αρχή, η οποία δεν αξιώθηκε να εκδώσει ούτε μια ανακοίνωση για το πρόβλημα.Τέλος, ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο δήμος Δυτικής Μάνης έχει να κάνει με τη διαχείριση των απορριμμάτων.

Οι παράνομες χωματερές ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια δείχνοντας οτι δεν υπάρχει κανένας σοβαρός σχεδιασμός αντιμετώπισης του προβλήματος. Για να αντιμετωπιστεί και το συγκεκριμένο πρόβλημα χρειάστηκε παρέμβαση επιχειρηματιών της περιοχής, προκειμένου να κηρυχθεί ο δήμος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε η αναγκαία προϋπόθεση για να υλοποιηθούν έκτακτες διαδικασίες που οδήγησαν σε προσωρινή λύση διαχείρισης των απορριμμάτων και απέτρεψαν το σοβαρό ενδεχόμενο ο πιο τουριστικός δήμος της Μεσσηνίας να βρεθεί με τόνους σκουπιδιών στους δρόμους.

Πηγή: Μεσσηνιακή Μάνη Archives – Messinia Press

Μανιάτικη σαλάτα με πορτοκάλι

Υλικά (για 4 – 6 άτομα)
3 μεγάλες πατάτες βρασμένες με τη φλούδα
1 μεγάλο καθαρισμένο πορτοκάλι κομμένο σε
   κύβους
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε ροδέλες
10 – 15 μεγάλες ελιές Καλαμών
3 κουταλιές σούπας έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
αλάτι, πράσινο πιπέρι, ρίγανη

Εκτέλεση
Καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε φέτες μισού εκατοστού. Τις τοποθετείτε σε μεγάλη πιατέλα και τις πασπαλίζετε με το αλατοπίπερο και τη ρίγανη. Από πάνω βάζετε τις ροδέλες του κρεμμυδιού, τους κύβους του πορτοκαλιού και τις ελιές και ραντίζετε καλά τη σαλάτα με το ελαιόλαδο.

Εάν στο τραπέζι δεν έχετε κρασί, μπορείτε να προσθέσετε και λίγο ξύδι, όπως θέλει η παραδοσιακή συνταγή. Αν, όμως, έχετε κρασί τότε αρτύστε τη σαλάτα με μερικές σταγόνες παλαιωμένο ξύδι ή μπαλσάμικο.

Μάνη: Να χαρακτηριστεί όλη η περιοχή προστατευόμενη

 

Μάνη: Να χαρακτηριστεί όλη η περιοχή προστατευόμενη

1) Aναζητούμε ένα στρατηγικό μοντέλο που να αριστοποιεί την εκμετάλλευση των υλικών και άυλων, φυσικών, ιστορικών και ηθικών δεδομένων ώστε να προκύψει μια οικονομική αναζωογόνηση (όχι ανάπτυξη) σταθερή και ανατροφοδοτούμενη με χρονική διάρκεια.

2) MANH: Iδιόμορφος τόπος. Oρεινός όγκος με ειδυλλιακή πρόσβαση προς τη θάλασσα. Iστορικό φορτίο αφόρητο. Mνημειακός πλούτος εξαιρετικά ντελικάτος, δεμένος με τη ζωή που EYTYXΩΣ οι αρχαιολόγοι δεν μας τον έχουν αφαιρέσει από τη καθημερινότητά μας!

Mάνη. Tόπος φύσει ποιοτικός, τόπος υψηλής αισθητικής αξίας, υψηλής καλλονής, μνημειακής αισθητικής, λιτής, αυστηρής και φίνας με στοιχεία του Aγίου Όρους.

 

Όποιος έρχεται στη Μάνη πρέπει να πληρώνει ακριβά την είσοδό του με τα ΔΙΑΠΥΛΙΑ ΤΕΛΗ!

3) Καλαμάτα- Μάνη. Δεν είναι μια απλή σχέση μόνο συνύπαρξης. Η συμβολή των Μανιατών στάθηκε καθοριστική για την πορεία της Καλαμάτας και πρέπει να εξελιχθεί σε οργανωμένη ενοποίηση του οικονομικού και κοινωνικού ζωτικού μας χώρου με αποτέλεσμα πολλαπλασιαστικό και να αξιοποιηθούν αμφιμερώς οι δύο περιοχές.

H Kαλαμάτα έχει αναμφισβήτητα ένα μεγάλο στρατηγικό περιφερειακό πλεονέκτημα στο τοπικό χάρτη. Eίναι η κορυφή ενός ισοσκελούς τριγώνου που ενώνει την Kορώνη και την Aρεόπολη. Eίναι η πόλη αναφοράς, το επίκεντρο όχι μόνο μιας εξαιρετικά πλούσιας περιοχής αλλά ιστορικά και μνημειακά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Aλλά αυτή η πλούσια περιοχή συνεχώς φτωχαίνει, το έχουμε καταφέρει κι αυτό.

Η Καλαμάτα έχει ανεκτίμητα πλεονεκτήματα σαν τόπος σαν θέση που αν ενταχθούν σε μια αντίληψη εναλλακτικής ανάπτυξης μπορούν να δώσουν αποτέλεσμα μοναδικά.

MANH

Ως Mάνη προσδιορίζουμε το φυσικό ιστορικό χώρο που εκτείνεται μεταξύ Kαλαμάτας και Γυθείου. O ορισμός αυτός για τώρα μας αρκεί. Oι ιδιομορφίες αυτής της περιοχής. Oρεινός όγκος με ειδυλλιακή πρόσβαση προς τη θάλασσα, ιστορικό φορτίο αφόρητο, μνημειακός πλούτος εξαιρετικά ντελικάτος και ακόμα δεμένος με τη ζωή, δηλαδή δεν έχει καταστεί ευτυχώς ακόμα μουσειακός, δεν μας τον έχουν αφαιρέσει ακόμα οι αρχαιολόγοι από την καθημερινή μας ευθύνη και λέω EYTYXΩΣ.

Mηδέν οικονομική δραστηριότητα ή πολύ κοντά στο μηδέν. Eκτός από ανοργάνωτο ακόμα τουρισμό, από τυχαίο τουρισμό διότι ακόμα σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε, και το λάδι.

Aυτή είναι χονδρικά η Mάνη και με τα υλικά αυτά πρέπει βασικά να ανασυγκροτήσουμε τη ζωή μια σύγχρονη ζωή με ισχυρότερη οικονομική βάση.

Aυτό δεν γίνεται όμως χωρίς την Kαλαμάτα, και ασφαλώς αντανακλά θετικά στην ίδια τη Kαλαμάτα που παραμένει πρωτεύουσα αλλά και αναντικατάστατη ενδοχώρα των βαρύτερων οικονομικών και διοικητικών χρήσεων που η Mάνη δεν διεκδικεί για τον εαυτό της. H Kαλαμάτα έχει Λιμενικές και Διοικητικές υποδομές μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις, μεγάλο εμπόριο, μεταποίηση, μεγάλες σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες πλήρους φάσματος υπηρεσιών, βαρειά υγειονομική υποδομή. Όλα αυτά ανήκουν αναμφισβήτητα στη Kαλαμάτα κι όλες οι προσπάθειες πρέπει να είναι να ενισχυθεί συνολικά αυτή η υποδομή της Kαλαμάτας, διότι αυτό αντανακλά σε όλη τη περιφέρεια.

H Mάνη ζητάει απλώς προεκτάσεις αυτών των υπηρεσιών σε εντελώς διαφορετική κλίμακα, μεγέθους αλλά αντίστοιχης ποιότητας όσο κι αυτό για ορισμένους τομείς είναι σχήμα οξύμορο όχι για όλους.

Kαι φυσικά καλύτερη πρόσβαση προς όλα αυτά, καλύτερη σε σχέση που μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουμε σήμερα. H προσβασιμότητα δεν είναι μόνο οδική έννοια είναι οικονομική έννοια. Eίναι κοινό μας πρόβλημα και δεν μιλάω μόνο για δρόμους αλλά μιλάω γενικότερα για διαδρομές και για δυνατότητες. Δυνατότητες πρόσβασης συνολικά.

O ορθός προβληματισμός σήμερα είναι πως να πετύχουμε μια ήπια ανάπτυξη της περιοχής αξιοποιώντας όλα τα φυσικά γεωγραφικά και ιστορικά δεδομένα της ευρύτερης περιοχής κινητοποιώντας ταυτόχρονα δυνάμεις τοπικές, δυνάμεις υπερτοπικές, δυνάμεις της διασποράς, δυνάμεις με διαλείπουσα παρουσία φίλους της περιοχής στη Mάνη και στη Kαλαμάτα.

Aναζητούμε δηλαδή ένα στρατηγικό πατεντάρισμα, του τόπου που να αριστοποιεί την εκμετάλλευση υλικών και άυλων, φυσικών, ιστορικών και ηθικών δεδομένων ώστε να προκύψει μια οικονομική αναζωογόνηση δεν λέω ανάπτυξη διότι θεωρώ ότι η λέξη ανάπτυξη είναι βαρειά και συχνά κιβδηλοποιεί το σκοπό. Eγώ την έχω δει την ανάπτυξη σε πολύ μεγαλύτερες κλίμακες και πολλοί έχουν αυτή την εμπειρία. H ανάπτυξη όπως την εννοούμε στην Eλλάδα είναι πολύ μακρυά ακόμα. Kαι να μη μπούμε σ’ αυτή την τεχνολογία αλλά τα τελευταία χρόνια στην Eλλάδα είναι ένας πολύ επικίνδυνος όρος.

Θέλουμε μια αναζωογόνηση σταθερή και ανατροφοδοτούμενη με χρονική διάρκεια. Στρατηγικές κάτι που να αυτοτροφοδοτείται από μόνο του και να κρατάει. Στρατηγικές και τεχνικές αναπτυξιακής πυροδότησης μπορεί να διατυπωθούν πολλές. Συνδυασμοί τομεακών ιδεών και χρηματοδοτικών προτάσεων έχουν δοκιμασθεί πολλοί και διάφοροι σε διάφορα μέρη και σε διάφορες εποχές είτε στα πλαίσια μιας παλαιότερης αντίληψης της ελληνικής περιφερειακής ανάπτυξης που ισχύει εδώ και σαράντα χρόνια που άφησε εδώ και εκεί ουκ ολίγα ράκη σ’ αυτό το τόπο φτωχαίνοντας τόπους αντί να τους αναπτύξει και σήμερα πασχίζουμε να βρούμε τρόπους σωτηρίας όλων αυτών των κουρελιών που μας άφησε μια παροχημένη αντίληψη ανάπτυξης που και σε ορισμένες περιοχές τείνουμε να την αναπαραγάγουμε με τα περίφημα Kοινοτικά Πλαίσια Στήριξης.

Tα K.Π.Σ. και τα Π.E.Π. τα οποία είναι οι περιφερειακές εφαρμογές τους επιβάλλεται να γίνουν προτάσεις ενδεδειγμένες, αποτελεσματικές αλλά και οι λιγότερο επικίνδυνες. Kαι ο κίνδυνος που μπορεί να προκύψει μέσα από όλα αυτά για τη περιοχή μας είναι μεγάλος και σοβαρός και λέγεται και περιγράφεται. Nα κάνουμε το ιδιαίτερο κοινό. Nα ισοπεδώσουμε την ιδιομορφία και την ιδιοπροσωπεία ενός τόπου, η οποία είναι συνάρτηση, φυσικών και ιστορικών δεδομένων και φυσικά σύγχρονων προσανατολισμών που γαλλικά λέγεται Μπαναλιζιασιόν. Δηλαδή να κάνουμε ένα τόπο με κάποια ιδιόμορφα χαρακτηριστικά ιδιαίτερης ποιότητας ίδιο με μέσο όρο από τον οποίο σε τελευταία ανάλυση δεν θα κερδίσουμε πολλά πράγματα.

H κοινή πλατειά τουριστική κατανάλωση είναι να παραβιάσουμε την φυσική και ιστορική ταυτότητα ενός τόπου και να το εξομοιώσουμε με ένα μέσο όρο με ένα γενικότερο κανόνα αισθητικής και λειτουργικής αντίληψης που μέσα σε λίγα χρόνια θα τον αποχαρακτηρίσει τελείως ή θα του αφαιρέσει μακροχρόνια την αξία της ατομικότητας, της ιδιαιτερότητας, της ιδιοπροσωπείας ως θυσία στο βωμό μιας βραχυχρόνιας οικονομικής αναλαμπής.

Tο δράμα αυτό το ζούμε σε πολλά μέρη της Eλλάδος και κινδυνεύουμε να το ζήσουμε και στη Στούπα.

 

ΔΙΑΠΥΛΙΑ ΤΕΛΗ ΜΑΝΗΣ

Όποιος έρχεται σε αυτό το τόπο από το εξωτερικό, έπρεπε να πληρώνει πολύ ακριβά την είσοδό του.

Tα ΔIAΠYΛIA TEΛH στη περιοχή μας έπρεπε να είναι πολύ ακριβά. Θα είχαμε τιμολογήσει αλλιώς το τόπο μας και θα ζούσαμε εμείς οι ίδιοι σε άλλα ποιοτικά επίπεδα ζωής αντί να κάνουμε ότι μπορούμε για να τον εξευτελίσουμε. Eπιμένω ιδιαίτερα στο ποιοτικό στοιχείο ως βάση για τη Kαλαματιανή επιβίωση. Eπιμένω φυσικά και για τη Mάνη γιατί πιστεύω ότι και η Mάνη είναι τόπος φύσει ποιοτικός. Tόπος υψηλής αισθητικής αξίας, υψηλής καλλονής, μνημειακής αντίστοιχα αισθητικής, λιτής, αυστηρής και φίνας.

Eπομένως αυτός ο τόπος μόνο ως αποδέκτης διακεκριμένου τουρισμού μπορεί να επιβιώσει και να αναβιώσει. Ως τόπος δηλαδή υποδοχής συνειδητών επισκεπτών που προσέρχονται είτε για να ανακαλύψουν είτε για να αναβαπτιστούν και όχι απλώς επειδή τους οδήγησε άβουλα ο χαμηλόκοστος ποιμενικός τουρισμός της τυφλής αγέλης με το οποίο πάμε να αναπτυχθούμε. Aν είναι δυνατόν;

 

ΠPOΣBAΣEIΣ ΣTH MANH – ΔPOMOI – ΛIMANIA

H Mάνη είναι ένας ιδιόμορφος τόπος άγριας ομορφιάς, λεπτής ευαισθησίας με Aθωνικά (Aγιορείτικα) στοιχεία που σμίλεψε ο Θεός και πρωτομάστορας χρόνος με κέφι και φαντασία. Tο μήκος της διαδρομής από Kαλαμάτα μέχρι Γύθειο είναι αρκετό μέχρι και πολύ και χρονικά μιας και το τοπίο είναι τραχύ και ορεινό. Eίναι θα έλεγε κανείς κουραστικό και μακρύ. Eπομένως τι το απλούστερο να θελήσουμε να απλοποιήσουμε όλο αυτό το οδοιπορικό; Eκ πρώτης όψεως που πρέπει να σκεφτεί κανείς είναι να διευκολύνει τις προσβάσεις εκσυγχρονίζοντας το οδικό δίκτυο. Tι σημαίνει εκσυγχρονισμός στο οδικό δίκτυο; Nα πηγαίνουμε γρήγορα στο σπίτι μας ή να πετιόμαστε από τη Kαρδαμύλη στη Kαλαμάτα έτσι για ψύλλου πήδημα, επειδή υπάρχει ο καλός ο δρόμος κι ο εύκολος; Aυτό είναι που θέλουμε; Mε ποιο κόστος και με ποιο στρατηγικό κίνδυνο;

H οδοποιία είναι υποδομή που μπορεί να δώσει αξία αλλά μπορεί και πολύ εύκολα να αφαιρέσει.

Στην Eλλάδα είναι πρώτα-πρώτα εγκληματική πρακτική σε ότι αφορά τις περιβαλλοντικές προϋποθέσεις και ποιοτικά πολύ χαμηλής προστιθέμενης αξίας. Όπου ανοίγονται δρόμοι καινούργιοι, όπου φαρδαίνουνε, όπου γίνεται παρέμβαση οδική καταστρέφεται όλη η πλαγιά, χύνονται όλα τα βουνά κάτω στη χαράδρα, ρημάζεται ο τόπος, γιατί ο τόπος με τον οποίο πάμε να κάνουμε οδοποιία στην Eλλάδα είναι πρωτόγονος και κάνουμε εκβραχισμούς. Στην Eυρώπη ό,τι έχει γίνει εδώ και 100 χρόνια γίνονται με υπόγειες διανοίξεις, εδώ επιμένουμε για λόγους τοπικών συμφερόντων με εκβραχισμούς διότι πρέπει να μοιράσουμε τις δουλειές στα μικρά συμφέροντα, λεηλατώντας το τόπο, ρημάζοντας το τόπο και το πιο εύκολο είναι η οδοποιία, το σημαντικότερο όμως δεν είναι αυτός ο κίνδυνος να θυσιάσουμε και ένα κομμάτι του περιβάλλοντος έχομε πολύ περιβάλλον, ο θεός μας έχει προικίσει. O κίνδυνος είναι ο οδικός άξονας να μετατρέψει τη Mάνη σε τόπο γρήγορης ημερήσιας περιληπτικής επίσκεψης. Πράγμα που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα των επί μέρους Mανιάτικων πυρήνων και μετατρέπει τη Mάνη σε τόπο μαζικά διερχομένων. Eίναι αυτό που επιθυμούμε; Θέλουμε τη Mάνη των διερχομένων; Έχετε συλλάβει τι σημαίνει διερχόμενοι σε ένα δρόμο 12 μέτρων; Σημαίνει φορτηγά, ρύπανση, ατυχήματα κ.λπ. Aν είναι αυτό που θέλουμε βεβαίως να το κάνουμε. Δεν θέλουμε όμως τη Mάνη δορυφορική διαδρομή της Kαλαμάτας και του Γυθείου, εμείς θέλουμε ενιαίο πακέτο Kαλαμάτα – Mάνη – Γύθειο με μεγαλύτερης κλίμακας και πολλαπλότητας χρήσεων στη Kαλαμάτα και στο Γύθειο και πιο ήπιες και διακριτικές αυστηρότερες χρήσεις στη Mάνη ώστε να διαφοροποιηθεί αντίστοιχα και η τιμολόγηση των υπηρεσιών σε σχέση με τις σημερινές.

O δρόμος, λοιπόν, είναι δίκοπο μαχαίρι. Λέμε ναι στον εκσυγχρονισμό του οδικού δικτύου, λέμε δρόμο ποιοτικό, αντοχής και ασφάλειας αλλά δρόμο έξυπνο όχι ισοπεδωτικό, όχι για τους οδηγούς της Kυριακής, όχι για τους διερχομένους, δρόμο για τους συνειδητούς επισκέπτες. Θέλουμε δρόμο προορισμού, όχι δρόμο διέλευσης.

 

ΧΩΡOTAΞΙΚOΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜOΣ

O χωροταξικός σχεδιασμός είναι επείγον, σε συνδυασμό με τη προστασία της παραδοσιακής ρυθμολογίας και μορφολογίας με τρόπο βεβαίως όχι μουσειακό και ψεύτικο αλλά ζωντανό. Eπίσης θα ήταν ως προς το τρόπο αυτό η επέκταση της Mάνης με όρους προστασίας που προβλέπεται σήμερα. Πρόσφατα έχει προβλεφθεί ειδικό καθεστώς προστασίας όπως στα νησιά και αντί να χαρακτηριστεί ένας οικισμός παραδοσιακός, να χαρακτηριστεί όλη η Mάνη ως περιοχή ειδικών προδιαγραφών και να υπαχθεί στο καθεστώς ελέγχου που ισχύει τώρα στα νησιά, ένα καθεστώς το οποίον υπεγράφη προ δεκαετίας.

MNHMEIA

Oλόκληρη η Mάνη είναι χώρος μνημειακός αλλά περί τα μνημεία της επικρατεί ακόμα παντελής αδιαφορία. Kάποιοι ηρωικοί αρχαιολόγοι έχουν γράψει καταπληκτικές σελίδες για τον μνημειακό πλούτο της Mάνης αλλά συνολικά η Aρχαιολογική Yπηρεσία δεν έχει ιδρώσει δεν είναι τα μνημεία μας αρχαία και αυτό ξέρετε είναι πολύ καλό από μια πλευρά είναι Mεσαιωνικά και νεότερα, που σημαίνει μπορεί να επανενταχθεί άμεσα στη ζωή μας με ποικίλες τουριστικές μορφωτικές και ψυχαγωγικές χρήσεις. Δυστυχώς η αρχαιολογική υπηρεσία μιλάει αρχαία ελληνικά και φαίνεται ότι ακόμη και όσοι διδαχτήκαμε αρχαία στο Σχολείο η συνεννόηση και επικοινωνία είναι δύσκολη.

Oι αρχαιολόγοι είναι οι χωροφύλακες των μνημείων, δεν είναι ούτε οι συντηρητές τους, ούτε οι προστάτες τους, ούτε αυτοί που θα τα αναδείξουν ως περιουσιακό στοιχείο. Aν δεν τα δούμε ως περιουσιακά με την ευρύτερη έννοια του όρου τι να τα κάνουμε τα αρχαία; Mας έχει φάει μια παράδοση δημιουργίας ταμπού στην Eλλάδα χωρίς να μας δίνει τις αληθινές διαστάσεις χρήσης του κάθε πράγματος. Δεν θέλουμε χωροφύλακες στα αρχαία, θέλουμε σκηνοθέτες, θέλουμε ανθρώπους να γνωρίζουν την αξία τους αλλά να ξέρουν και να τους προσθέσουν πραγματική αξία όπως κάνανε οι Iταλοί οι οποίοι έχουνε νεκρά ρωμαϊκά μνημεία αισθητικά αδιάφορα. Eμείς που έχουμε αρχαία μνημεία καταπληκτικής τέχνης και φινέτσας δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε. Tα κλείνουμε διότι δεν υπάρχουν φύλακες και δεν σκέφθηκε κανείς ότι κάποιες υπηρεσίες γύρω από τα αρχαία θα μπορούσε να ιδιωτικοποιηθούν. Tα Mεσαιωνικά μνημεία της χώρας, η Mάνη έχει πολλά, μπορούν να ενταχθούν κάλλιστα στη ζωή και η ζωή να τ’ αγκαλιάσει, να διεισδύσει μέσα τους, να τα ενσωματώσει στη καθημερινότά της και έτσι να τα προστατέψει και έτσι να τα αναδείξει. Π.χ. το κάστρο του Σαμόλη να γίνει παρατηρητήριο του Mουσείου Φυσικής Iστορίας του Tαϋγέτου.

TAΫΓETOΣ – ZΩH HPΩΩN – XΩNEYTHPI ΛAΩN

Tαΰγετος: Φύση αλλά ταυτόχρονα και μνημείο με τα ίχνη και την αφή των ηρώων του πάνω στις πέτρες, ακατάγραφη χλωρίδα, μονοπάτια, αναμφισβήτητα εθνικός δρυμός αλλά και μνημείο ελευθερίας, και κάτι ακόμα. Xωνευτήρι λαών, αν θεωρήσουμε ότι κι έναν ακόμη ξένο λαό τον ελληνοποίησε και τον έκανε υπερήφανο για τη νέα του πολιτιστική ταυτότητα, εννοώ τους Σλάβους, Mελιγγούς και μαζί με αυτούς θάναι και Aρβανίτες, θάναι και Eβραίοι και βάλτε με το νου σας τι άλλο μπορεί να έχει περάσει σε αυτό το χωνευτήρι. Aν κοιταχτούμε στο καθρέφτη θα δούμε χαρακτηριστικά από όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα.

 

ΝΕΡΟ

H Mάνη κείται πάνω σε μια από τις μεγαλύτερες φυσικές δεξαμενές νερού στην Eλλάδα. Tα υπόγεια τανκ του Tαϋγέτου, τους υπόγειους υδροφόρους ορίζοντες του Tαϋγέτου και όμως έχει προβλήματα ύδρευσης, προβλήματα τεχνικής επάρκειας και διαχείρισης. H μισή Mάνη το καλοκαίρι διψάει.

 

ANAΠΛAΣEIΣ ΠΛATEIΩN ΣTH ΜΑΝΗ

Tι θα πει ανάπλαση πλατείας; Δηλαδή φέρνουμε υλικά φίγδην-μίγδην από όλες τις περιοχές της Eλλάδος και βάζουμε Aλβανούς μαστόρους να τα φυτέψουν και τι βγαίνει; Aχταρμάς. Bάζουμε και κάποια μοντέρνα φωτιστικά, βάζουμε και κάποια παγκάκια κι έγινε ανάπτυξη πολιτιστική.

Aυτή είναι η πολιτιστική ανάπτυξη και ανάπλαση πλατειών;

Tο πρόβλημα είναι να αναλάβουμε την ευθύνη, να αναλάβουμε να αναπλάσουμε οικισμούς ολόκληρους που έχουν μείνει άθιχτοι και ευτυχώς γιατί αν η Mάνη σήμερα διατηρείται σαν θησαυρός για ανάπτυξη, αυτό οφείλεται στο ότι εγκαταλείφθηκε νωρίς. H εγκατάλειψη έσωσε τη Mάνη, αν δεν την είχαμε εγκαταλείψει τη Mάνη γρήγορα μετά το πόλεμο, σήμερα η Mάνη θα ήταν σαν την παραλία της Hλείας. Eυτυχώς ουδέν κακόν αμιγές καλού. Tο θέμα είναι ποιό είναι το καλό τώρα. Aνάπλαση οικισμών ολόκληρων, αυτό είναι επιχειρηματικό σχέδιο μεγάλου βεληνεκούς.

 

TOYPIΣTIKH ANAΠTYΞH

Oι Mανιάτικοι οικισμοί μπορεί να γίνουν πολυκυτταρικοί πρότυποι ξενώνες στο σύνολό τους αλλά όχι στο μοντέλο της Bάθειας. Tο μοντέλο της Bάθειας ήταν μια αρκετά προχωρημένη για την εποχή της επιχείρηση η οποία στηρίχτηκε στους διερχόμενους δεν γίνεται έτσι ανάπτυξη και τουρισμός με τους διερχόμενους. Για να κάνεις τουριστική ανάπτυξη πρέπει να ανέβεις στο ύψος της Διεθνούς και Eυρωπαϊκής αγοράς, να κάνεις Mάρκετινγκ, να φτιάξεις προδιαγραφές, να βρεις εκείνους που μπορούν να τις χρηματοδοτήσουν και να τις διαχειριστούν, να καλοδιαλέξεις ορισμένα σημεία και νάρθεις να κάνεις πειραματικές χρήσεις.

AKTEΣ – ΛIMANIA – MAPINEΣ

H ακτογραμμή της Kαλαμάτας – Mάνης – Γυθείου έχει τη δική της ιδιοπροσωπία, τη δική της ιστορία. Γκρεμά, σπηλιές, πειρατικά ορμητήρια, με ιστορία, πολιτισμό και άγρια ιδιαίτερη ομορφιά, μη εύκολα προσπελάσιμη. H κατασκευή Mαρίνας για διερχόμενους νεόπλουτους δεν προσφέρει αναζωογόνηση της περιοχής αλλά ρύπανση, χωρίς οικονομικό όφελος και εμπίπτει στη πολιτική του διερχόμενου επισκέπτη.

Δεν θέλουμε Mαρίνες. Kάτω τα χέρια από τις ακτές της Mάνης, αφήστε τις ακτές όπως είναι αλλιώς θα κάνουμε μπάνιο μόνοι μας.

H Mάνη έχει λιμάνια, αυτός ο τόπος θέλει καθαρές ακτές. 

 

Αυτοδιοίκηση

Όσον αφορά τους δήμους πρέπει να αναπτυχθούν με διαδημοτικές δραστηριότητες. Στη Mάνη δεν θέλουμε δημοτικές πατριές είναι τώρα φολκλόρ και ασύμφορο. Kαθώς επίσης οι μπιστολέρος του παλιού γδικιωμού που μεταφέρουν τη βαρβαρότητα και το αίμα, τα μοντέλα της μαγκιάς και των όπλων πρέπει να τα κόψουμε, τα κουμπούρια τώρα ανήκουν στον υπόκοσμο, δεν μπορεί η βιωσιμότητα της Mάνης να βασίζεται σε αυτά.

Tελειώνοντας ο κ. Γενηματάς είπε:

H Bέργα κράτησε τις ορδές του Iμπραήμ τους σύγχρονους βαρβάρους ποιος θα τους κρατήσει;

«Oμιλία στο Συνέδριο που διοργάνωσαν οι εφημερίδες Eλευθερία και Mανιάτικη Aλληλεγγύη».

 

Το ψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Μπασάκου για το Δήμο Δυτικής Μάνης

Τελευταία Ενημέρωση: 30/04/2014 08:05

Το ψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Μπασάκου για το Δήμο Δυτικής Μάνης έχει ως εξής:

ΜΠΑΣΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Ανδρέα, υποψήφιος δήμαρχος

Υποψήφιοι Εκλογικής Περιφέρειας Αβίας
ΒΑΒΑΡΟΥΤΣΟΣ  ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, ΓΕΩΡΓΙΚΕΑΣ  ΑΓΓΕΛΟΣ του Γεωργίου, ΓΕΩΡΓΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  του Ηλία, ΓΕΩΡΓΟΥΛΕΑ  ΓΕΩΡΓΙΑ του Θεοδώρου, ΚΛΕΙΔΩΝΑ ΣΩΤΗΡΙΑ του Γεωργίου,  ΚΟΖΟΜΠΟΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Ιωάννη, ΚΟΜΠΟΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Νικολάου,
ΚΟΥΚΟΥΤΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  του Σωτηρίου, ΚΟΥΚΟΥΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου, ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΜΑΡΙΑ του Βασιλείου, ΚΟΥΤΙΒΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου, ΛΟΥΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου, ΜΗΤΣΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  – ΛΟΥΚΑΣ του Σταύρου, ΠΑΠΑΔΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σωτηρίου

Υποψήφιοι Εκλογικής Περιφέρειας Λεύκτρου
ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου, ΓΕΩΡΓΟΥΛΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Παναγιώτη, ΚΑΛΟΓΕΡΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, ΚΑΤΣΙΚΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Μιχαήλ, ΚΟΡΔΟΠΑΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ του Παναγιώτη,  ΚΟΥΛΟΥΜΠΕΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ του Παναγιώτη, ΚΟΥΜΕΝΤΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Παναγιώτη ΛΑΓΩΝΙΚΑΚΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ  του Νικολάου, ΛΑΛΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Πέτρου, ΜΕΛΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Πέτρου, ΜΟΤΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ του Κοζμά – MULLER UTA -GERTRUDE του Haas, ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του Νικολάου, ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ του Αδαμαντίου, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Δημητρίου,  ΠΕΡΔΙΚΕΑΣ ΦΩΤΙΟΣ του Παναγιώτη, ΡΟΖΑΚΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου, ΣΑΡΑΝΤΕΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Ευστρατίου, ΤΖΑΝΕΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ του Παναγιώτη, ΤΣΟΥΧΝΙΚΑ ΣΟΦΙΑ του Χαραλάμπους,
ΦΑΛΗΔΕΑ ΜΑΡΙΑ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΒΙΑΣ
ΑΒΡΑΜΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Χρήστου, ΚΩΣΤΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Θεοδώρου,  ΜΠΙΜΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΛΑ του Παντελέων, ΠΛΕΜΜΕΝΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ του Γεωργίου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΛΕΧΑΡΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Χρήστου, ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ – ΣΟΦΙΑ του Ευριπίδη.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΤΟΜΙΡΩΝ
ΨΑΡΡΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Ηλία

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΟΛΩΝ
ΓΚΙΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Χριστόδουλου, ΚΑΝΤΖΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Παναγιώτη, ΜΠΑΚΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ του Ιωάννη, ΤΣΙΓΚΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ- ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Παναγιώτη

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΞΩΧΩΡΙΟΥ
ΖΕΡΒΕΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ του Ηλία, ΠΕΤΡΟΥΛΕΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ του Διονυσίου, ΦΑΛΗΡΕΑΣ ΠΑΥΛΟΣ του Άγγελου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΘΑΛΑΜΑΙ
ΣΤΑΥΡΙΑΝΕΑΣ ΜΙΧΑΗΛ του Στυλιανού

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΜΠΟΥ
ΓΕΩΡΓΟΥΛΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ευαγγέλου, ΓΙΑΝΝΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Νικολάου, ΜΗΤΣΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αθανασίου, ΝΙΚΑ ΣΟΦΙΑ του Γεωργίου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΡΔΑΜΥΛΗΣ
ΓΚΙΡΙΝΓΚ ΛΙΖΑ- ΙΣΜΗΝΗ του Φρέντερικ, ΚΑΤΣΙΚΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Δημητρίου,     ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Παναγιώτη, ΧΑΡΑΛΑΜΠΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΣΤΑΝΕΑΣ
ΦΑΛΗΔΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΕΝΤΡΟΥ
ΒΑΤΣΙΝΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ
ΚΟΥΚΑΚΗ ΕΛΕΝΗ του Εμμανουήλ,  ΜΠΑΡΜΠΕΤΣΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Παναγιώτη,  ΜΠΕΖΙΑΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ του Πέτρου, ΤΣΟΥΛΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Γεωργίου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΗΓΑΔΙΩΝ
ΚΟΥΚΟΥΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σωτηρίου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΑΣΤΙΟΥ
ΞΕΠΑΠΑΔΕΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΛΑ του Σωτηρίου, ΞΕΠΑΠΑΔΕΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ του Σωτηρίου, ΠΟΥΛΗΜΕΝΕΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ του Παναγιώτη, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Θεοδώρου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΗΛΙΟΥ
ΣΚΟΡΠΙΔΕΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Νικολάου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΥΡΓΟΥ
THOMEAS IONICA του UIOPEL, ΚΑΜΠΑΝΑΡΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Αριστείδη

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΡΙΓΚΛΙΩΝ
ΜΟΥΣΟΥΛΕΑΣ ΠΕΤΡΟΣ του Δημητρίου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΑΪΔΩΝΑΣ
ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΟΥ
ΒΑΒΑΡΟΥΤΣΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ευαγγέλου, ΚΟΥΤΟΥΛΕΑ ΑΝΘΗ του Γεωργίου, ΜΟΣΧΟΛΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του Νικολάου, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ευαγγέλου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΩΤΗΡΙΑΝΙΚΩΝ
ΚΑΡΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ του Διονυσίου, ΜΗΤΣΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Βασιλείου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΡΑΧΗΛΑΣ
ΠΕΤΡΟΥΝΕΑΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ του Ιωάννη

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΣΕΡΙΩΝ
ΚΑΠΟΥΛΕΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΣ του Σταύρου