Αρχείο ετικέτας βιολογικός

Επαναχρησιμοποίηση υγρών αστικών αποβλήτων βιολογικού καθαρισμού

Πρόταση καθηγητή του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου Ιωάννη Καλαβρουζιώτη
«Η ασφαλής επαναχρησιμοποίηση υγρών αστικών αποβλήτων ενός βιολογικού καθαρισμού μπορεί να αξιοποιηθεί για την άρδευση συγκεκριμένων καλλιεργειών, καθώς και για άλλες αστικές χρήσεις, όπως για παράδειγμα η πυρασφάλεια, και ως εκ τούτου είναι δυνατόν να επιτευχθεί εξοικονόμηση νερού».

Αυτό τονίζει μεταξύ άλλων ο κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών και Τεχνολογίας του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και καθηγητής του ΕΑΠ Ιωάννης Καλαβρουζιώτης, μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, προσθέτοντας ότι «αυτές είναι μερικές από τις καινοτόμες θα έλεγα, λύσεις που δεν κοστίζουν και στην πραγματικότητα συνεισφέρουν στο να μειώνονται οι απαιτήσεις σε κανονικό νερό».

Παρουσιάζοντας στοιχεία για την κατανάλωση του νερού στην αγροτική παραγωγή, ο καθηγητής αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ο κυριότερος και μεγαλύτερος καταναλωτής του νερού που υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά και στη Μεσόγειο γενικότερα, είναι η αγροτική παραγωγή, αφού το 86% της συνολικής ανάγκης σε ζήτηση νερού πηγαίνει στη γεωργία, πηγαίνει στο έδαφος, πηγαίνει για τις καλλιέργειες».

Μάλιστα, όπως σημειώνει, «για την εφαρμογή αυτής της μεθόδου απαιτούνται διαφορετικές κάθε φορά πρακτικές, ώστε να είναι ασφαλής, διότι πρόκειται για καλλιέργειες που δίνουν καρπούς, οι οποίοι καταλήγουν στον καταναλωτή».

Σύμφωνα με τον Ιωάννη Καλαβρουζιώτη, «θα πρέπει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του νερού, δηλαδή τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά, να βρίσκονται μέσα στα όρια τα οποία δίνουν οι διεθνείς οργανισμοί και ιδιαίτερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αλλά και η Κοινή Υπουργική Απόφαση που έχει εκδοθεί πρόσφατα γι’ αυτόν το σκοπό και καταγράφει επακριβώς τις συγκεντρώσεις που θα πρέπει να έχουν αυτού του είδους τα απόβλητα, όταν βέβαια έχουν επεξεργαστεί».

Επίσης, προσθέτει ότι «αυτή η μεθοδολογία μπορεί να εφαρμοστεί σε περιοχές όπου η έλλειψη του νερού έχει να κάνει κυρίως με την ακαταλληλότητά του, ακόμα και για άρδευση», σημειώνοντας ότι «αυτή η μεθοδολογία μπορεί να αποδώσει».

Σχετικά με τη διενέργεια των ελέγχων για την καταλληλότητα του νερού που θα προέρχεται από βιολογικούς καθαρισμούς, ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι «αυτό πλέον επαφίεται στην εφαρμογή της Κοινής Υπουργικής Απόφασης, δηλαδή απαιτείται στην πραγματικότητα ένα διαχειριστικό σχέδιο και από κει και πέρα εμπλέκονται τα τμήματα περιβάλλοντος των περιφερειών, η διεύθυνση Γεωργίας, οι κατά τόπους Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης, αφού αυτές θα δώσουν το απόβλητο».

Όπως συμπληρώνει, «πρόκειται για ένα διαχειριστικό σχέδιο, το οποίο προϋποθέτει οπωσδήποτε τη συναίνεση του κάθε παραγωγού, για να το κάνει».

Μάλιστα, όπως υπογραμμίζει σε αυτό το σημείο ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης, «επειδή όλα αυτά δεν θα έπρεπε να είναι νεωτερισμοί για τη χώρα μας, αφού ήδη έχουν πάρα πολύ μεγάλη εφαρμογή στο εξωτερικό, θα απαιτηθεί μια ιδιαίτερη συνεργασία όλων των υπηρεσιών και των φορέων, για να μπορέσουν να ανταποκριθούν σε αυτά τα σχέδια».

«Πρωτίστως», συνεχίζει, «θα πρέπει οι ίδιοι αγρότες να το κάνουν, μέσω κυρίως των ενώσεων αγροτικών συνεταιρισμών και μάλιστα εκτός από την άρδευση μαζί με αυτό πηγαίνει και η εφαρμογή της επαναχρησιμοποίησης της ιλύος του βιολογικού καθαρισμού, που είναι το μεγάλο ζήτημα».

Όσον αφορά το κατά πόσο εφαρμόζεται σήμερα η επαναχρησιμοποίηση υγρών αστικών αποβλήτων ενός βιολογικού καθαρισμού για άρδευση, ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης αναφέρει: «Στην Ελλάδα είναι τέσσερις οι ομάδες αυτές που ακόμα και ερευνητικά ασχολούνται με αυτό το ζήτημα. Σε επίπεδο χώρας θα σας πω όμως ότι υπάρχουν περιοχές που γίνεται επαναχρησιμοποίηση και κυρίως αυτή τη μεθοδολογία την ξεκίνησε το Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικών ερευνών πριν από περίπου 15 χρόνια, δειλά-δειλά στην αρχή και σε περιοχές που μπορούσε να ελέγξει ερευνητικά, για παράδειγμα στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης, εκεί δηλαδή που δραστηριοποιείται το τμήμα αρδεύσεων του ΕΘΙΑΓΕ. Επίσης, στο Ηράκλειο της Κρήτης έχουν γίνει πολλά τέτοια διαχειριστικά σχέδια με την επαναχρησιμοποίηση. Πρόσφατα με ενημέρωσαν από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ότι στη Λαμία πράγματι γίνονται τέτοιου διαχειριστικά σχέδια σε συνεργασία με τους παραγωγούς».

Όπως τονίζει ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης σχετικά με τον ρόλο της πολιτείας , «πρέπει η βούληση της να κατευθυνθεί επιτέλους σε αυτού του είδους τα διαχειριστικά σχέδια στον αγροτικό κόσμο, ειδάλλως είναι τραγικό να λέμε ακόμα ότι μπορούμε να εκτρέψουμε μεγάλους ποταμούς, να κάνουμε μεγάλα φράγματα κ.ά., διότι εδώ έχουμε συγκεκριμένα πράγματα που θα πρέπει να τα αξιοποιήσουμε με το μικρότερο δυνατό κόστος και βέβαια με ένα συγχρονισμό των φορέων».

Σχετικά με την επαναχρησιμοποίηση υγρών αστικών αποβλήτων ενός βιολογικού καθαρισμού και για άλλες αστικές χρήσεις, όπως η πυρασφάλεια, ο κ. Καλαβρουζιώτης σημειώνει: «Είναι πολύ σημαντικό να χρησιμοποιείται αυτό το νερό εκεί που οι συνθήκες το επιτρέπουν, για παράδειγμα στην Αρχαία Ολυμπία που έχει τους αρχαιολογικούς χώρους ή σε περιοχές που βρίσκονται σε άμεση επαφή με δασικά οικοσυστήματα και αγροτικές καλλιέργειες, όπως είναι η δυτική Αχαΐα».

Όσον αφορά τα πλεονεκτήματα αυτής της μεθόδου, ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης εξηγεί: «Δίνεται η δυνατότητα να εξασφαλίζεται και να χρησιμοποιείται νερό, εκτός του δικτύου ύδρευσης, 24 ώρες το 24ωρο, γιατί οι μεγάλες πυρκαγιές στα δασικά οικοσυστήματα διαρκούν συνήθως για σημαντικό χρονικό διάστημα».

Ένα ακόμα ζήτημα που θέτει ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης έχει να κάνει με τα εναέρια μέσα πυρόσβεσης που χρησιμοποιούν θαλασσινό νερό, το οποίο, όπως προσθέτει, «αποτελεί ήδη αντικείμενο επιστημονικής έρευνας για τα εδάφη, σε σχέση με την αλατότητα».

Όπως λέει, «στις μεγάλες δασικές πυρκαγιές χρησιμοποιούνται τα εναέρια πυροσβεστικά μέσα για την κατάσβεση και καλά κάνουν». Όμως, συνεχίζει, «το θαλασσινό νερό, δηλαδή η αλατότητα, πηγαίνει στο έδαφος» και συμπληρώνει: «Βέβαια, δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί εύκολα ότι αυτή η αλατότητα πάει στον υδροφόρο ορίζοντα, αλλά σε περιοχές που είναι ήδη προβληματικές μπορεί να επεκταθεί ή να ανέβει η αλατότητα. Ένα έδαφος μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί κάποια στιγμή από τους πολλούς χειρισμούς σε προβληματικό έδαφος».

Σε αυτό το σημείο ο Ιωάννης Καλαβρουζιώτης προαναγγέλλει ότι «θα ανακοινώσουμε τον Ιούλιο στη Θεσσαλονίκη, στο διεθνές συνέδριο που γίνεται κάθε δύο χρόνια για την προστασία του περιβάλλοντος, τη μελέτη που έχουμε κάνει σε επίπεδο μάστερ για την εφαρμογή της επαναχρησιμοποίησης των υγρών αστικών αποβλήτων βιολογικού καθαρισμού, για την πυρασφάλεια του δήμου της Πάτρας».

κοινοποίησε το:

Ηλία Μπιτσάνη: Η θωράκιση της Καλαμάτας και οι ιεραρχήσεις

 Η πόλη της Καλαμάτας άρχισε να υδρεύεται από το Πήδημα το 1937 επί δημαρχίας Χρήστου Κουμάντου. Ο αγωγός που έφερε το νερό ήταν μαντεμένιος, λειτουργεί ακόμη και σήμερα, παρουσιάζει βλάβες και φυσικά δεν επαρκεί για την ύδρευση της περιοχής που καλύπτει ο Σύνδεσμος. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 κατασκευάστηκε δεύτερος αγωγός που περνάει ψηλότερα και ο οποίος κατά το παρελθόν έχει χαρακτηριστεί μνημείο κακοτεχνίας. Μεταλλικός, χωρίς καθοδική προστασία, παρουσιάζει οξειδώσεις και διαρροές σε διάφορα σημεία. Πριν λίγα χρόνια χρειάστηκε 10ωρη διακοπή νερού για μια επέμβαση και όλη η πόλη σηκώθηκε στο πόδι. Ως εκ τούτου κανένας δεν γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί “ξαφνικά”, σε ποιο σημείο, και πόσο σοβαρό.

Με δεδομένη και την αποδιοργάνωση της ΔΕΥΑΚ αλλά και την πολιτική “κάνε το σταυρό σου να μην συμβεί”, δεν μπορεί παρά να υπάρχει πάντα η ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί και μάλιστα σε περιόδους μεγάλης ζήτησης του νερού. Η αντικατάσταση είναι η απολύτως επιβεβλημένη λύση, την ακούμε εδώ και πολλά χρόνια, προγράμματα έρχονται και φεύγουν αλλά φως στον ορίζοντα δεν έχουμε δει ακόμη. Όλοι θέλουν να μην συμβεί ποτέ και τίποτε, όμως αυτό δεν εξαρτάται από το θέλω, αλλά από το προλαβαίνω.

Και μετά το νερό, έρχεται η αποχέτευση των αστικών λυμάτων. Από την αρχή της δεκαετίας του 1980 ξεκίνησε η κατασκευή του βιολογικού καθαρισμού και του δικτύου αποχέτευσης, που είχαν ως αποτέλεσμα να θεωρείται σήμερα η Καλαμάτα ως μια από τις πόλεις που έχουν λύσει αποτελεσματικά ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί μεγάλα τμήματα των αστικών πληθυσμών. Αν θυμηθούμε ότι μικρά σπίτια αλλά και πολυκατοικίες μέχρι τότε έστελναν τα λύματα στον υδροφόρο ορίζοντα, στη θάλασσα ή στον… Νέδοντα, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό το έργο. Στη συνέχεια και στην ίδια μονάδα άρχισαν να φθάνουν λύματα από τη Μεσσήνη, τους οικισμούς ανατολικά της Καλαμάτας και κάποια στιγμή σχεδιαζόταν να συνδεθούν και οι περιοχές Θουρίας κλπ. Αλλά και της… απέναντι όχθης του Παμίσου. Τότε είχαμε υποστηρίξει τη λύση ενός δεύτερου βιολογικού συνδεδεμένου με τον υπάρχοντα, που θα μπορούσε να λειτουργήσει συμπληρωματικά αλλά και εναλλακτικά σε περίπτωση κατά την οποία θα συνέβαινε κάποια ζημιά και θα χρειαζόταν χρόνος αποκατάστασης. Το έργο σύνδεσης νέων μεγάλων περιοχών δεν προχώρησε και η συζήτηση μπήκε στο ράφι μέχρι νεωτέρας. Ώσπου ξεχάστηκε και… σχόλασε ο γάμος, καθώς περιορίστηκαν τα κονδύλια, ο “Καλλικράτης” κατάπιε τους μικρότερους δήμους και τα σχέδια που είχαν. Ουδείς ενδιαφέρεται για το πρόβλημα όταν το λύνει με μια τρύπα στο έδαφος.

Το ζήτημα όμως του βιολογικού συνεχίζει να υπάρχει. Πρόκειται για μια εγκατάσταση που είναι περίπου 40 χρονών και παρά τις αναβαθμίσεις που έχουν γίνει στο ενδιάμεσο δεν παύει να αποτελεί μια μονάδα που χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη φροντίδα και εναλλακτικά σχέδια για να μην σκάσει κανένα πρόβλημα. Δεν γνωρίζουμε τι έχουν σκεφθεί οι κατά καιρούς πολιτικοί και υπηρεσιακοί υπεύθυνοι, εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι οφείλουν να εξετάσουν όλα τα σενάρια και τα ενδεχόμενα για να προλάβουν καταστάσεις που μπορούν να έχουν τραγικές συνέπειες.

Για την άλλη αποχέτευση, αυτή των ομβρίων, τα έχουμε γράψει αμέτρητες φορές. Και θα συνεχίσουμε δυστυχώς να τα γράφουμε, αφού κάθε τόσο κάποιο σημείο της πόλης πληρώνει την αδιαφορία των αρμοδίων και την κακοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος. Με την πρώτη μπόρα οι δρόμοι μετατρέπονται σε ποτάμια, ενώ ανάλογα με το “επίκεντρο” του φαινομένου οι πλημμύρες κάνουν την εμφάνιση σε διαφορετικά σημεία. Εδώ το δίκτυο (με μικρές εξαιρέσεις) χρονολογείται από 60 και πλέον έτη – και με την ανοικοδόμηση που έχει μεσολαβήσει είναι πρακτικά αδύνατο να αντιμετωπίσει ακόμη και τις μπόρες. Για ενδεχόμενο πλημμυρικό φαινόμενο δεν το συζητούμε, η καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη. Αν σε αυτό προσθέσουμε το Νέδοντα, τα μπαζωμένα ρέματα και αυτά που θα μπαζωθούν με το ψευδώνυμο της… προστασίας, τότε υπάρχει μια μεγαλύτερη εικόνα του υδάτινου κινδύνου για την πόλη.

Για το δίκτυο αποχέτευσης ομβρίων όχι μόνον δεν γίνεται συζήτηση εδώ και πολλά χρόνια στο δήμο, αλλά αντιθέτως κάποιες επεμβάσεις δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα (όπως στη Φαρών μετά την ανάπλαση). Ο Νέδοντας είναι μια ξεχασμένη ιστορία την οποία κανένας δεν “τρέχει”, είτε γιατί δεν πιστεύει ότι συνιστά κίνδυνο παρά τις προειδοποιήσεις, είτε γιατί πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν θα σκάσει στα δικά του χέρια. Για τα ρέματα που έφραξε ο αυτοκινητόδρομος και τις ζημιές που προκάλεσαν κανένας δεν έδωσε λογαριασμό, κι ας είχαν προειδοποιηθεί όλοι πριν την κατασκευή του δρόμου για τα προβλήματα που θα μπορούσαν να δημιουργηθούν. Τώρα τρέχουν εκ των υστέρων να μπαλώσουν τα πράγματα, τα οποία όμως δυστυχώς δεν μπαλώνονται όταν έχουν ελαχιστοποιηθεί οι διατομές απορροής και έχει… πολεοδομηθεί η φυσική τους κοίτη. Και οι αρμόδιοι σφυρίζουν αδιάφορα σε αναφορές και καταγγελίες για θέματα όπως η αντιπλημμυρική προστασία από τον “Καραμπογιά”.

Σε λίγες γραμμές τα όσα προηγήθηκαν αποτυπώνουν κατάσταση και αντιλήψεις γύρω από θέματα τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως “υποδομές ζωής” για την πόλη, αλλά και για κάθε πόλη ή οικισμό. Ως εκ τούτου, όταν συζητούμε για σχεδιασμό και ιεράρχηση θα έπρεπε να βρίσκονται στην κορυφή των προς αντιμετώπιση ζητημάτων, να αναζητούνται διαρκώς λύσεις και να διεκδικούνται κονδύλια για την υλοποίησή τους. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ειδικός για να αντιληφθεί τη σημασία που έχουν τα όσα προαναφέρθηκαν για τη ζωή στην Καλαμάτα. Η οποία μπορεί να “ανατιναχθεί” αν συμβεί κάτι σοβαρό με κάτι από αυτά, είτε λέγεται νερό, είτε αποχέτευση αστικών λυμάτων, είτε πλημμυρικό φαινόμενο.

Θωράκιση πόλης σημαίνει πρωτίστως πρόληψη δυσάρεστων καταστάσεων. Αλλά η πρόληψη απαιτεί σχέδιο και έργα, πλην όμως επίσης δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να αντιληφθεί ότι στην πραγματικότητα δεν γίνεται καμία συζήτηση για αυτά τα θέματα. Εξαίρεση αποτελούν ασφαλώς τα όσα ακολουθούν φυσικές καταστροφές όπως είναι οι πλημμύρες, αλλά τότε δυστυχώς η καταστροφή σπρώχνει τη συζήτηση. Πλην όμως και τότε… κανένας δεν φταίει, πέρα από τη φύση και την «ιδιοτροπία» της να αντιδρά βίαια στο βιασμό της. Μπορεί κάποιοι να κρίνουν ως “τρομοκρατικές” τις αναφορές – και πράγματι είναι “τρομακτικό” να μείνεις χωρίς νερό για ημέρες, να πάθει ζημιά το σύστημα αποχέτευσης ή να πλημμυρίσει η πόλη. Οχι μόνο δεν αποκλείεται όμως, αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων έχουμε και προειδοποιήσεις. Μπορεί επίσης κάποιοι να κρίνουν ως “υπερβολικές” τις αναφορές, αλλά η υπερβολή δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, αντίθετα προειδοποιεί για το μεγάλο ώστε να υπάρξουν κινήσεις προστασίας και για το μικρότερο.

Στο χέρι των αρχόντων είναι να σχεδιάσουν και να διεκδικήσουν λύσεις. Και στο χέρι των πολιτών να αποφασίσουν τι ακριβώς θέλουν, ώστε αναλόγως να πράξουν. Οχι μόνο την ώρα της κάλπης, αλλά στην καθημερινότητα της ζωής στην πόλη…

Πηγή: Επί Τάπητος: “Θωράκιση της πόλης” και ιεραρχήσεις… – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

κοινοποίησε το:

Η ΔΕΥΑΚ ΧΩΡΙΣ ΧΗΜΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΛΟΓΩ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ.

 ΚΑΛΑΜΑΤΑ  6/7/2012

     Σε όλες σχεδόν τις ΔΕΥΑ της χώρας λειτουργούν εργαστήρια πόσιμού νερού και εργαστήρια λυμάτων. Η λειτουργία των εργαστηρίων αυτών είναι στην προμετωπίδα της προβολής των δραστηριοτήτων όλων των ΔΕΥΑ. Οι λόγοι προβολής της λειτουργίας των χημικών εργαστηρίων συνδέονται με τη δημόσια υγεία και  την αναβάθμιση της ποιότητα του περιβάλλοντος πυκνοκατοικημένων περιοχών και την ανάπτυξη .Τομείς που είναι ευαίσθητοι για όλους μας χρειάζονται τη σωστή κριτική της αντιπολίτευσης ,τεκμηριωμένες θέσεις αλλά και τη μετριοπαθή στάση .

Όπως είναι γνωστό  τα αντίστοιχα εργαστήρια  της ΔΕΥΑΚ ξεκίνησαν τη λειτουργία τους από το 1983 για την παρακολούθηση της λειτουργίας της εγκατάστασης επεξεργασίας των λυμάτων ενώ στη συνέχεια  εξοπλίστηκαν  και στελεχώθηκαν κατάλληλα με σκοπό τον έλεγχο και της ποιότητας του πόσιμου νερού της πόλης. Μερικές από τις δραστηριότητες του χημικού εργαστηρίου που λειτουργεί στο χώρο του Βιολογικού είναι εν τάχει : Ο συχνός έλεγχος της μικροβιολογικής και χημικής ποιότητας του νερού της πόλης της Καλαμάτας καθώς και στα πεδινά και ορεινά Τοπικά διαμερίσματα του δήμου μας. Καθημερινός έλεγχος του υπολειμματικού χλωρίου στο δίκτυο ,των λυμάτων στα διάφορα στάδια επεξεργασίας τους ,της συμμόρφωσης με τους εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους, έλεγχος των λυμάτων ειδικών καταναλωτών που είναι συνδεδεμένοι στο δίκτυο. Τακτικός μικροβιολογικός έλεγχος  των νερών της θάλασσας και των ακτών στην περιοχή εκβολής του αγωγού διάθεσης των επεξεργασμένων λυμάτων καθώς και των γειτονικών ακτών κολύμβησης. Μικροβιολογικές αναλύσεις των νερών κολύμβησης  στην περιοχή του Δήμου Καλαμάτας .Θα πρέπει να αναφέρουμε σε περίοδο οικονομικής κρίσης και έλλειψης εσόδων οι εξορθολογήσεις των εξόδων που είναι απαραίτητες πρέπει να γίνονται σε κυρίως άλλους τομείς.

Η δημοτική αρχή ,παρόλη τη σημασία που έχει η παρακολούθηση των παραπάνω λειτουργιών της ΔΕΥΑΚ, έβγαλε στην εργασιακή εφεδρεία το χημικό μηχανικό που διάθετε η εταιρεία με κριτήρια άσχετα με το παρεχόμενο έργο, χωρίς να αντισταθεί σοβαρά σε παράλογες επιταγές που υπαγόρευε το μνημόνιο, όπως έκαναν άλλες ΔΕΥΑ της χώρας. Χωρίς να σταθεί αποφασιστικά υπέρ των αναγκών της εταιρείας και του σημαντικού της έργου προστασίας του περιβάλλοντος και υγείας 70.000 πολιτών. Επειδή η οργανική θέση χημικού που υπήρχε καταργήθηκε με το πέρασμα στην εφεδρεία του χημικού μηχανικού της ΔΕΥΑΚ, η εταιρεία πρέπει κατά τη γνώμη μας, να ανακαλέσει την εφεδρεία του εργαζομένου άμεσα. Όχι μόνο γιατί το έργο της θέσης ενός χημικού είναι υπερφορτωμένο σε μια εταιρεία που έχει το αντικείμενο της ΔΕΥΑΚ, με τη συνεχή διεύρυνση των δικτύων της ΔΕΥΑΚ, της κατεχόμενης μακρόχρονης εμπειρίας από τον συγκεκριμένο εργαζόμενο αλλά και γιατί η αποδοχή του έργων της διεύρυνσης και αναβάθμισης του Βιολογικού Σταθμού από τα χρηματοδοτούμενα Ευρωπαϊκά προγράμματα, απαιτούν καθημερινή συμβολή από έμπειρους χημικούς και τεχνικούς. Η ανάκληση της εφεδρείας είναι απαραίτητη για να έρθει σε πέρας το αυξημένο έργο της εταιρείας τόσο της περιγραφής όρων εκ μέρους της ΔΕΥΑΚ ,της παρακολούθησης των έργων όσο και της νέας κατάστασης με τις νέες υποχρεώσεις  του ελέγχου των έργων.

Γενικότερα πέρα από το συγκεκριμένο θέμα της εφεδρείας ενός απαραίτητου εργαζόμενου, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, αν δεν παρθούν τα αναγκαία μέτρα, νέα διοικητική αντίληψη ,αξιοποίηση   αποφασιστικά του μόνιμου προσωπικού της ΔΕΥΑΚ, να εκπνέουν οι χρονοδεσμεύσεις από τα εκτελούμενα προγράμματα. Αυτό θα έχει ως βαρύτατες συνέπειες. Η εξόφληση των πραγματοποιούμενων εργολαβιών να γίνει με αποπληρωμή από το ταμείο της ΔΕΥΑΚ. Ιδιαίτερα θέλουμε να επισημάνουμε ότι το τμήμα του έργου που αποσκοπεί στην αναβάθμιση του Βιολογικού ,θα εξελίσσεται , όπως είναι λογικό, με συνεχιζόμενη την καθημερινή λειτουργία του, αυξάνοντας ταυτόχρονα και τη δυσκολία της εκπλήρωσης των χρονικών περιορισμών του εγχειρήματος για τη ΔΕΥΑΚ.

 

 Το γραφείο τύπου

κοινοποίησε το:

Επιβάρυνση από ξενοδοχεία, ποτάμια, βιολογικό Καλαμάτας στη βόρεια πλευρά του Μεσσηνιακού Κόλπου δείχνει έρευνα του ΕΛΚΕΘΕ

Επιβάρυνση από ξενοδοχεία, ποτάμια, βιολογικό Καλαμάτας στη βόρεια πλευρά του Μεσσηνιακού Κόλπου δείχνει έρευνα του ΕΛΚΕΘΕ

  • Πέμπτη, 05 Ιανουαρίου 2012
  • 21:45
  •  
Επιβάρυνση από ξενοδοχεία, ποτάμια, βιολογικό Καλαμάτας στη βόρεια πλευρά του Μεσσηνιακού Κόλπου δείχνει έρευνα του ΕΛΚΕΘΕ

Καλή είναι σε γενικές γραμμές η κατάσταση στο Μεσσηνιακό Κόλπο, ενώ η μεγαλύτερη επιβάρυνση και υποβάθμιση καταγράφεται στο βόρειο τμήμα του και σε περιοχές με τουριστικές δραστηριότητες, κυρίως στα δυτικά του. Στα ποτάμια της Μεσσηνίας βρέθηκαν λιόζουμα και φυτοφάρμακα. Τα συμπεράσματα αυτά τονίστηκαν στη χθεσινή ημερίδα του ΕΛΚΕΘΕ για το ρόλο του Κέντρου στην ανάπτυξη της Περιφέρειας Πελοποννήσου με έμφαση στη Μεσσηνία, που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας. Στην εκδήλωση σημειώθηκε ότι η Μεσσηνία έχει καταπληκτικό περιβάλλον και πως αποτελεί ανοιχτό μουσείο φυσικής ιστορίας.
Ο πρόεδρος και διευθυντής του ΕΛΚΕΘΕ Κώστας Συνολάκης ζήτησε την ανάπτυξη του γραφείου του Κέντρου στην Καλαμάτα σε περιβαλλοντικό κέντρο και παρατηρητήριο και τη μετεξέλιξή του σε περιφερειακό ερευνητικό πυλώνα. Στην εισήγησή του εκτίμησε ότι «οι πρόβολοι που έχουν μελετηθεί για την αντιδιαβρωτική προστασία των ακτών είναι ημίμετρα» και ανέφερε πως χρειάζεται μακροπρόθεσμη παρακολούθηση και μεταξύ άλλων εμπλουτισμός της άμμου.
Ο Μεσσήνιος στην καταγωγή Κωνσταντίνος Γκρίτζαλης, ειδικός επιστήμονας του ΕΛΚΕΘΕ, που ενημέρωσε για την οικολογική κατάσταση των ποταμών στη Μεσσηνία, είπε ότι φαινόλες, λόγω λιόζουμων, βρέθηκαν στα ποτάμια και τον Ιούνιο και πως ανιχνεύτηκαν φυτοφάρμακα και νιτρικά. Παρατήρησε ότι στον ποταμό Αρι κοντά στο γήπεδο της Μικρομάνης η μικρή παροχή χειροτερεύει την κατάσταση. Είπε ότι υψηλές τιμές ολικού οργανικού άνθρακα βρέθηκαν στις εκβολές του Παμίσου και στο Δεσπότη, ενώ μίλησε για υπόγειους ρύπους που κατευθύνονται στα υπόγεια νερά και στο Μεσσηνιακό Κόλπο. Πληροφόρησε πως βρέθηκαν βοθρολύματα στον Αίπη (στη Νέα Κορώνη) τον Ιούνιο και δυναμίτης τον Ιανουάριο στον Πάμισο στον Αγιο Φλώρο, στις 3 η ώρα το μεσημέρι. Αποκάλυψε ότι στον Πάμισο βρέθηκε καβούρι, σπάνιο είδος που βρισκόταν τα προηγούμενα χρόνια μόνο στον Ατλαντικό. Παρατήρησε, επίσης, ότι βοηθάει ο Αγιος Φλώρος με τα καθαρά του νερά στην καλή εικόνα του Παμίσου, καθώς σ’ αυτόν πέφτουν ο Δεσπότης και η Μαυροζούμενα.
Η ερευνήτρια του ΕΛΚΕΘΕ Αλεξάνδρα Παυλίδου, που παρουσίασε τα αποτελέσματα του 5ετούς προγράμματος παρακολούθησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος του Μεσσηνιακού Κόλπου, επεσήμανε ότι «η περιοχή του βόρειου κόλπου ξεχωρίζει, γιατί δέχεται τις περισσότερες πιέσεις από ξενοδοχεία, ποταμούς και το βιολογικό». Χαρακτήρισε γενικά
αρκετά καλή την ποιότητα της οικολογικής κατάστασης του κόλπου και είπε ότι τα αμμωνιακά άλατα έχουν αυξηθεί στο βόρειο τμήμα και σε περιοχές με τουριστική ανάπτυξη, όπως στο Πεταλίδι. Μίλησε για χαμηλές τιμές οξυγόνου στις εκβολές Παμίσου και ανέφερε πως «χρειάζεται παρακολούθηση. Δεν είναι τόσο αθώος ο Πάμισος στην εικόνα του Μεσσηνιακού».
Επεσήμανε ότι οι ακτές είναι εξαιρετικής ποιότητας, με πρόβλημα στον Αγιο Ανδρέα Λογγάς και σημείωσε πως «καταγράφηκε πολύ σημαντική βελτίωση στη Στούπα, μικρή υποβάθμιση στο Πεταλίδι. Κανένας σταθμός όμως κάτω από μέτρια κατάσταση. Υποβάθμιση, επίσης, στο βιολογικό μικρή υποβάθμιση στο δυτικό τμήμα του κόλπου και βελτίωση στο ανατολικό (Μαντίνεια κ.λπ.)». Παρατήρησε ότι «δέχεται πολλές πιέσεις το σύστημα του Μεσσηνιακού. Επιχειρήσεις βρίσκονται πάνω στα ποτάμια και τα λύματα μέσω αυτών πηγαίνουν στη θάλασσα. Και το 80% των επιχειρήσεων είναι ελαιοτριβεία». Ανέφερε ότι λιπάσματα και φυτοφάρμακα καταλήγουν στο Μεσσηνιακό από τα ποτάμια κι εκτίμησε πως επηρεάζουν οι τουριστικές δραστηριότητες στις παράκτιες περιοχές.
Ο δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας Βασίλης Δικαιουλάκος, που επεσήμανε ότι «ο Μεσσηνιακός Κόλπος είναι μια άλλη γειτονιά της πόλης μας» πρότεινε εθνικό θαλάσσιο πάρκο μεσσηνιακών Οινουσσών και ανάδειξη των υποθαλάσσιων αρχαιολογικών ευρημάτων στη Μεθώνη και στον όρμο του Ναβαρίνου.
Χαιρετισμούς στην ημερίδα απηύθυναν ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ο αντιπεριφερειάρχης Παναγιώτης Αλευράς, ο δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας Νίκος Μπασακίδης (ως εκπρόσωπος του δημάρχου), οι δήμαρχοι Μεσσήνης Στάθης Αναστασόπουλος και Δυτικής Μάνης Δημήτρης Γιαννημάρας, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑ Πύλου Παύλος Φιλόπουλος, ο πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου Γιώργος Πουλοκέφαλος, οι βουλευτές Δημήτρης Κουσελάς και Νάντια Γιαννακοπούλου, ο πρώην πρόεδρος του ΕΛΚΕΘΕ Γιώργος Χρόνης και ο πρόεδρος και διευθυντής του Κέντρου Κώστας Συνολάκης, ενώ μήνυμα έστειλε ο βουλευτής Οδυσσέας Βουδούρης.

κοινοποίησε το: