Πρόταση Οδυσσέα Βουδούρη για το Ινστιτούτο Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας προς Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Τροφίμων κ Σκανδαλίδη.docx

Καλαμάτα, 24  Φεβρουαρίου 2011

Προς

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Ν. Μεσσηνίας

 

Πρόταση Οδυσσέα Βουδούρη για το Ινστιτούτο Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Κ. Σκανδαλίδη

Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ,

Ο Νόμος Πλαίσιο «Σύσταση Εθνικού Οργανισμού Αγροτικής Έρευνας, Εκπαίδευσης και Ποιότητας «ΔΗΜΗΤΡΑ», συνένωση εποπτευόμενων από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων νομικών προσώπων και άλλες διατάξεις» προβλέπει τη συγχώνευση του Ινστιτούτου Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας, του Ινστιτούτου Αμπέλου & Οπωροκηπευτικών Πύργου, του Ινστιτούτου Εσπεριδοειδών Ναυπλίου με το Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών Πάτρας. Η συνένωση ερευνητικών κέντρων και οργανισμών μπορεί να είναι στην παρούσα συγκυρία πράγματι αναγκαιότητα, εφόσον οδηγεί σε πιο ορθολογική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων. Ωστόσο κάθε τέτοια απόφαση απαιτείται να πραγματοποιείται υπό ορισμένους όρους.

Η πρόταση μας όσον αφορά την συνένωση ινστιτούτων με έδρα την Πελοπόννησο αφορά στα εξής:

α. Με βάση την καλλικρατική περιφερειακή συγκρότηση η σχεδιαζόμενη συνένωση υπονομεύει τη διοικητική αυτονομία της Περιφέρειας Πελοποννήσου καταργώντας στην πράξη όλα τα ερευνητικά κέντρα με έδρα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και μεταφέροντας τα στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.

β. Το Ινστιτούτο Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας αξίζει να σημειωθεί ότι συμβάλλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της παραγωγής του ελαιόλαδου, βασικού προϊόντος τόσο του νομού μας όσο και ολόκληρης της Νότιας Πελοποννήσου . Διαθέτει 15 άτομα προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων, επιστημονικό εξοπλισμό αξίας 2 εκ. € περίπου, εργαστήριο πιστοποίησης ποιότητας ελαιολάδου με τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό αξίας πάνω από 500 χιλ. €, 500 στρέμματα πειραματικών αγρών στο Νομό Μεσσηνίας. Επίσης, εποπτεύει ακόμη 100 στρέμματα στο Νομό Αρκαδίας, όπου έχει κλείσει ο Σταθμός Γεωργικής έρευνας και περίπου 50 στρέμματα στη Νέα Κίο Αργολίδας, όπου το Ινστιτούτο δεν διαθέτει επιστημονικό προσωπικό. Διαθέτει επίσης υποδομές (πρότυπη μονάδα καλλιέργειας μανιταριών), θερμοκήπια, υδρονέφωση για παραγωγή δενδρυλίων κλπ, όπως επίσης και τράπεζες γενετικού υλικού: 66 ποικιλιών συκιάς – η μεγαλύτερη στην Μεσόγειο, 500 περίπου είδη μυκήτων πολλά εκ των οποίων εδώδιμα και καταγεγραμένα για πρώτη φορά από το Ινστιτούτο στον Ελληνικό χώρο και 200 είδη βακτηρίων και ζυμών, 1 εκ των οποίων καταγράφηκε για πρώτη φορά από το Ινστιτούτο μας καθώς και 1 για ιδιαίτερης γεωργικής αξίας για το οποίο έχει κατατεθεί και αίτηση στον Ο.Β.Ι. για κατοχύρωση της πατέντας χρήσης του.

γ. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι τα τελευταία χρόνια αλλά μέχρι και σήμερα το Ινστιτούτο έχει συμβάλει με την πρωτοποριακή του έρευνα στην διαμόρφωση ολοκληρωμένης πρότασης για την διαχείριση των αποβλήτων ελαιουργίας. Συνεργάζεται με δημοτικούς φορείς (Δήμος Καλαμάτας, ΔΕΥΑΚ) αλλά και με ιδιωτικούς (ΤΕΜΕΣ Α.Ε.) στο πρόβλημα της διαχείρισης στερεών αποβλήτων και λυμματολάσπης μέσω της διαδικασίας της κομποστοποίησης με θετικά προκαταρτικά αποτελέσματα των μέχρι τώρα πειραμάτων. Τέλος έχει ιδιαίτερη συμβολή και προσφέρει με την τεχνογνωσία του στην στήριξη της βιολογικής καλλιέργειας της ελιάς και των οπωροκηπευτικών στο Νομό Μεσσηνίας.

δ. Το Ινστιτούτο Καλαμάτας απαιτείται να ενισχυθεί με επιστημονικό προσωπικό, ενώ παράλληλα να αξιοποιηθεί ο υπάρχον εξοπλισμός και να αποκτήσει συγκεκριμένο προσανατολισμό, που να συμβάλει στην ανάπτυξη της παραγωγής τόσο το ελαιόλαδου όσο και άλλων οπωροκηπευτικών προϊόντων.

ε. Στη βάση της περιφερειακής καλλικρατικής ανασυγκρότησης η υπό εξέλιξη συγχωνεύσεις πρέπει να αποσκοπούν στη δημιουργία δύο Ινστιτούτων, με έδρα την Πάτρα για τη Δυτική Πελοπόννησο και την Καλαμάτα για την Περιφέρεια Πελοποννήσου, με διαφορετικά ερευνητικά αντικείμενα, αλλά και συμπληρωματικό ρόλο.

Ευελπιστώντας ότι θα μελετήσετε τις προτάσεις μας, στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε επιπρόσθετη πληροφορία.

Με εκτίμηση

Οδυσσέας Βουδούρης

Βουλευτής Μεσσηνίας

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ

This entry was posted on 24 February 2011 at 17:38 and is filed under ΕΛΛΑΔΑ. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.

 

ΜΠΕΧΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΓΠΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ Γ.Γ. ΤΗΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Για το Δίκτυο Ενεργών Πολιτών τα ΓΠΣ αποτελούν εργαλεία ανάπτυξης και βοηθούν το σχεδιασμό μακροχρόνιων δράσεων για την τοπική αυτοδιοίκηση. Επομένως παρά την κριτική μας στο περιεχόμενο της μελέτης του ΓΠΣ Καλαμάτας και τις τεράστιες ευθύνες της δημοτικής αρχής για τις διαδικασίες κατάρτισης του , θέλοντας να συμβάλλουμε να ξεπεραστεί η κρίση καταθέσαμε τη πρόταση μας που έχει ως εξής :

Να συμπληρωθεί η μελέτη του ΓΠΣ με τις τροπολογίες που έγιναν αποδεκτές από το προηγούμενο Δημοτικό συμβούλιο, πράγμα που δεν έγινε με ευθύνη της δημοτικής αρχής και να προχωρήσει από την φάση Β2. Έτσι επιτυγχάνεται μαζί με τη νομική θωράκιση του νέου ΓΠΣ και η δικαιολογητική βάση , κατά την γνώμη μας , για τη συνέχιση του διαλόγου με τον Γ.Γ. της αποκεντρωμένης Διοίκησης και στο νέο θέμα που έχει ανακύψει με τη Βέργα, και ο ίδιος αναγνωρίζει και κάνει τις προτάσεις του.

Η συμμετοχή μας στην επιτροπή συνεννόησης του Δημοτικού συμβουλίου με τον Γ.Γ. της αποκεντρωμένης Διοίκησης κ. Αποστολόπουλο οφείλεται γιατί μεταξύ των άλλων διατηρούμε σοβαρές αμφιβολίες αν η δημοτική αρχή θέλει έγκριση του ΓΠΣ ή επιθυμεί με την τακτική των «διαρκών νέων» αλλαγών την κατάρρευση του. Η διάθεση συμβολής μας για την άρση του αδιεξόδου σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως συναίνεση άνευ όρων. Δεν θέλαμε και δεν θέλουμε μια καταγγελτική λογική και αναχώρηση στην καθαρότητα των απόψεων μας, πράγμα άλλωστε εύκολο. Δηλώνουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε όσο περνάει και από το χέρι μας να αμφισβητηθεί η αναγκαιότητα να έχει ο δήμος μας ΓΠΣ πράγμα που δεν συμφέρει άλλωστε ούτε και αυτούς τους συνδημότες που για ψηφοθηρικούς λόγους τους τάζουν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν και τους αποκρύπτουν την αλήθεια.

Ώρα κρίσης για τη δόμηση εκτός σχεδίου

30.01.2011

Ώρα κρίσης για τη δόμηση εκτός σχεδίου Του Γιωργου Λιαλιου

Ενα νομοθετικό διάταγμα του 1923 έμελλε να καθορίσει την τύχη της ελληνικής υπαίθρου. Από τα προσφυγικά και τα αγροτόσπιτα έως τη δεκαετία του ’60, περάσαμε στο αναφαίρετο δικαίωμα στο εξοχικό, και στην οικιστική έκρηξη των δεκαετιών του ’70 και του ’80 στις παράκτιες περιοχές και στα νησιά. Για να φθάσουμε τις δύο τελευταίες δεκαετίες στις υπερπολυτελείς βίλες… στη μέση του πουθενά και τις ξεχειλωμένες πόλεις. Αλήθεια, μήπως έφθασε η ώρα να επανεξετάσουμε σοβαρά τη δόμηση στις εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές;Μια ρύθμιση του σχεδίου νόμου για τη βιοποικιλότητα, που παρουσιάστηκε πριν από δύο εβδομάδες, έφερε με ένταση το θέμα στην επικαιρότητα. Η υπόθεση των περιοχών Natura δείχνει να ήταν ένα «κρας τεστ» του υπουργείου Περιβάλλοντος στις αντιδράσεις που θα δεχθούν ανάλογες ρυθμίσεις περιορισμού της εκτός σχεδίου δόμησης. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές: το νέο ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η αναθεώρηση των περιφερειακών χωροταξικών σχεδίων, αλλά και το νέο πλαίσιο που ετοιμάζεται να αλλάξει τους όρους δόμησης σε μια μεγάλη ομάδα μικρών νησιών. Ολα δείχνουν ότι το επόμενο διάστημα η εκτός σχεδίου δόμηση θα βρεθεί και πάλι στο προσκήνιο, με πρώτο «θύμα» τις παρεκκλίσεις.Στην πραγματικότητα η Πολιτεία έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση. Το Συμβούλιο της Επικρατείας εδώ και 25 χρόνια υποστηρίζει σταθερά στη νομολογία του την κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης. «Το ΣτΕ έχει πολλές φορές κρίνει ότι η εκτός σχεδίου περιοχή δεν προορίζεται για δόμηση και οι όποιοι περιορισμοί είναι επιτρεπτοί», εξηγεί στην «Κ» ο πρόεδρος του Ε΄ τμήματος του ΣτΕ, κ. Κώστας Μενουδάκος. «Η κατεύθυνση της νομοθεσίας θα πρέπει να είναι η απαγόρευση της εκτός σχεδίου, με πρώτο βήμα την κατάργηση των παρεκκλίσεων».Η συζήτηση δεν έχει ξεκινήσει μόνο σε νομικό επίπεδο, αλλά και σε επιστημονικό. «Από το 1923 έως σήμερα, το ελληνικό κράτος, σε μια καθαρά πελατειακή λογική, έφθασε να συνδέσει σχεδόν απόλυτα τη γη με το δικαίωμα στην οικοδόμηση. Το αποτέλεσμα είναι προφανές σε όλους: η εξαφάνιση της ισορροπίας μεταξύ της πόλης και της υπαίθρου, η κακοποίηση της Φύσης και του τοπίου και η μεγάλη σπατάλη πόρων, βασισμένη στην ανοχή του ελληνικού κράτους», εκτιμά ο κ. Δημήτρης Χριστοφιλόπουλος, καθηγητής πολεοδομικής νομοθεσίας και πολιτικής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. «Ο θεσμός της εκτός σχεδίου, μαζί με την έλλειψη θεσμοθετημένων χρήσεων γης και τη συνεπαγόμενη διαφοροποίηση της φορολογικής κλίμακας δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό», λέει στην «Κ» η αρχιτέκτων – πολεοδόμος κ. Ράνια Κλουτσινιώτη. «Εχουμε καταλήξει να θεωρείται το σύνολο της επικράτειας οικόπεδο προς εκμετάλλευση».Το ζητούμενο, λοιπόν, σήμερα είναι τι θα μπορούσε ρεαλιστικά να γίνει. «Είναι δύσκολο, ίσως ανέφικτο να καταργήσεις άμεσα την εκτός σχεδίου», λέει ο κ. Χριστοφιλόπουλος. «Μια λύση θα μπορούσε να είναι να τεθεί ένας χρονικός ορίζοντας 8-10 ετών για την πλήρη κατάργησή της. Σε αυτό το διάστημα, όποιος ήθελε να οικοδομήσει τη γη του θα μπορούσε, άρα δεν θα είχε τη δυνατότητα να εγείρει αίτημα αποζημίωσης. Ενώ η Πολιτεία θα προσπαθούσε να κάνει παρεμβάσεις στον χώρο ώστε να δημιουργήσει ζώνες προστασίας των πιο πολύτιμων οικοσυστημάτων και να προχωρήσει τον πολεοδομικό σχεδιασμό».«Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε το υπουργείο Περιβάλλοντος να προχωρήσει στην άμεση κατάργηση όλων των πολεοδομικών παρεκκλίσεων και στη μείωση των τετραγωνικών που επιτρέπεται να κτίσει κάποιος στις εκτός σχεδίου περιοχές», εκτιμά η κ. Κλουτσινιώτη. «Παράλληλα, θα πρέπει να απαγορεύσει πλήρως τη δόμηση στα δάση, στη γεωργική γη υψηλής παραγωγικότητας και τις περιοχές δίπλα στο εθνικό οδικό δίκτυο και να ασχοληθεί με τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Ο Στέφανος Μάνος έκανε πριν από 30 χρόνια μια πολύ δραστική παρέμβαση: θέσπισε την κατώτατη αρτιότητα των 20 στρεμμάτων στην Αττική σε μια εποχή που γινόταν χαμός με τα αυθαίρετα και τελικά το αποτέλεσμα τον δικαίωσε».Ενα καθεστώς από το 1923Το 1923, υπό την πίεση των προσφυγικών ρευμάτων, η πολιτεία δημιούργησε για πρώτη φορά ένα πολεοδομικό καθεστώς που διαχώριζε τη γη σε εντός και εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές. «Αρχισε όμως η πελατειακή πίεση και η πολιτεία ανέχθηκε τη δόμηση στην ύπαιθρο, αρχικά για τις οικοδομές που είχαν «πρόσωπο» σε οποιοδήποτε κοινόχρηστο χώρο», εξηγεί στην «Κ» ο καθηγητής πολεοδομικής νομοθεσίας και πολιτικής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Δημήτρης Χριστοφιλόπουλος.Το διάταγμα του 1923 παρέμεινε ουσιαστικά σε ισχύ μέχρι το 1978, οπότε και αναθεωρήθηκε, χωρίς όμως ουσιαστικές αλλαγές. «Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήρθε ο Στέφανος Μάνος να εκσυγχρονίσει την πολεοδομική νομοθεσία. Οι νόμοι του είχαν τη φιλοδοξία για κάτι καλύτερο· για παράδειγμα, αύξησε τις αρτιότητες στις εκτός σχεδίου περιοχές… και δεν εξελέγη βουλευτής! Ηρθε λοιπόν ο Αντώνης Τρίτσης και έκανε τον 1337/83. Ο νόμος αυτός προέβλεπε τη δημιουργία ενός νέου εργαλείου για την εκτός σχεδίου δόμηση, τις Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου (ΖΟΕ), τις οποίες «βάφτισε» χ

Πηγή: Ωρα κρίσης για τη δόμηση εκτός σχεδίου | Ελλάδα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Εγκατάλειψη καινούργιων αμαξοστοιχιών καταγγέλλει ο Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου Μεσσηνίας

24 Ιαν 2011

Την εγκατάλειψη, αλλά και τον βανδαλισμό έχουν υποστεί ολοκαίνουριες και πανάκριβες αμαξοστοιχίες στο αμαξοστάσιο του ΟΣΕ στην Καλαμάτα. Όπως καταγγέλλει ο Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου Μεσσηνίας (ΣΦΣΜ), «εγκαταλείπεται στην τύχη του καινούργιο και πανάκριβο τροχαίο υλικό (μηχανές, βαγόνια, αυτοκινητάμαξες) καθώς και υποδομές, εγκαταστάσεις και μηχανήματα που απέκτησε το Μηχανοστάσιο τα τελευταία δύο χρόνια και δεν λειτούργησαν ποτέ!»

«Από τις 12 πανάκριβες, ολοκαίνουργιες υπερσύγχρονες αυτοκινητάμαξες Rail Bus που αγοράστηκαν το 2004, οι επτά, αν και σε λειτουργική κατάσταση, βρίσκονται εγκαταλειμμένες στις γραμμές του Μηχανοστασίου, το οποίο κλείνει σε λίγες μέρες, αφήνοντάς τις στο έλεος των παράνομων πλανόδιων συλλεκτών μετάλλου για σκραπ» αναφέρεται σε ανακοίνωση του ΣΦΣΜ.

«Οι υπόλοιπες πέντε κυκλοφορούν στην περιοχή της Πάτρας και του Πύργου (χωρίς καμιά συντήρηση και τεχνική υποστήριξη αφού όλη η τεχνογνωσία και το εξειδικευμένο προσωπικό της Καλαμάτας παύει να υφίσταται σε λίγες μέρες) και είναι θέμα λίγων εβδομάδων η ακινητοποίησή τους λόγω έλλειψης στοιχειώδους συντήρησης». 

«Εγκαταλειμμένες βρίσκονται επίσης 10 σύγχρονες κλιματιζόμενες τρίδυμες αυτοκινητάμαξες τύπου ΜΑΝ-4 INTERCITY και έξι δίδυμες αυτοκινητάμαξες τύπου ΜΑΝ-1, οι οποίες βρίσκονται σε άριστη λειτουργική κατάσταση και μέχρι πριν λίγο καιρό ταξίδευαν αδιάκοπα στις γραμμές τις Πελοποννήσου»
 σημειώνεται στην ανακοίνωση.

«Μαζί με αυτά βρίσκονται εγκαταλειμμένα αλλά σε λειτουργική κατάσταση ντιζελομηχανές, επιβατικά και εμπορικά βαγόνια, μουσειακοί συρμοί, βοηθητικά μηχανήματα, ανταλλακτικά και όλα’ αυτά σε ένα πολύ μεγάλο χώρο, χωρίς πλήρη περίφραξη, αδύνατον να φυλαχτεί επαρκώς».

Ο Σύλλογος προειδοποιεί ότι «με το κλείσιμο του Μηχανοστασίου σε λίγες μέρες, είναι βέβαιο πως η πανάκριβη αυτή κρατική περιουσία θα υποστεί λεηλασίες και βανδαλισμούς, ενώ οι παράνομοι έμποροι μετάλλου για scrap καιροφυλακτούν και παράλληλα η ενδεχόμενη μελλοντική επαναδραστηριοποίησή τους, λόγω των καταστροφών θα είναι πρακτικά αδύνατη».

«Η καταστροφή της δημόσιας περιουσίας δεν φαίνεται να συγκινεί κανέναν, ούτε καν τους τοπικούς άρχοντες, που θα ενδιαφερθούν μόνο όταν σύντομα ο χώρος θα γίνει άντρο άστεγων, παράνομων και τοξικομανών και θα ενοχληθούν οι περίοικοι»προειδοποιούν οι φίλοι του σιδηροδρόμου.

Σύμφωνα με το Βήμα, το μηχανοστάσιο έχει σταματήσει κάθε είδους λειτουργία, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα, να μην βρίσκεται σε λειτουργική κατάσταση κανένα τρένο ΜΑΝ – 4, πλην ενός – οι κινητήρες του οποίου λειτουργούν, αλλά δεν έχει τροχούς – και να μην υπάρχει διαθέσιμος μηχανικός για να διορθώσει την βλάβη. Επίσης, από τα 10 διαθέσιμα ΜΑΝ-1, λειτουργούν μόνο τα πέντε, ένα εκ των οποίων με έναν και μόνο κινητήρα, ενώ από τα 12 Railbus, τα επτά είναι ακινητοποιημένα λόγω σοβαρών βλαβών, με τρία εξ αυτών να έχουν τεθεί εκτός δύναμης και άλλα να έχουν σοβαρές ελλείψεις.

Τα πέντε εν λειτουργία πανάκριβα railbus, που εξυπηρετούν το δρομολόγιο Πάτρας – Πύργου και την επιτυχημένη τοπική γραμμή Πατρών – Ρίου, άρχισαν να εμφανίζουν βλάβες, όμως οι λίγοι υπάλληλοι που απέμειναν στον σιδηρόδρομο δεν διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία για να τα συντηρήσουν, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ομαλότητα των δρομολογίων. Επίσης, δύο εκ των τεσσάρων ALCO λειτουργούν μετά βίας.

Σιδηροδρομικοί επισημαίνουν ότι η λειψανδρία που προκαλείται από τις μαζικές μετατάξεις, θα στερήσει από τον σιδηρόδρομο πεπειραμένο προσωπικό, με αποτέλεσμα, όπως εκτιμούν, τα railbus που εκτελούν τα εναπομείναντα δρομολόγια, να τεθούν σύντομα εκτός λειτουργίας, λόγω έλλειψης συντήρησης.

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ

3624997715_1dd3d4578a_xlargeΚυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Το Δίκτυο Ενεργών Πολιτών του Δήμου Καλαμάτας είναι αντίθετο με τις πρόσφατες αυξήσεις των διοδίων στον αυτοκινητόδρομο Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα. Οι αυξήσεις αυτές κατά 133% είναι τουλάχιστον προκλητικές στη σημερινή συγκυρία της μείωσης των μισθών και της αυξημένης ανεργίας. Ταυτόχρονα θα οδηγήσουν στη συνέχιση της απομόνωσης και της υπανάπτυξης της περιοχής μας μέσω του υψηλού κόστους μετακίνησης.

Καλούμε την κοινοπραξία «Μορέας» να επανεξετάσει την απόφασή της. Επίσης τους ενδιαφερόμενους πολιτειακούς φορείς, την κυβέρνηση, την περιφέρεια Πελοποννήσου και το Δήμο Καλαμάτας να παρέμβουν για την αντιμετώπιση του θέματος με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Οι πολίτες της Πελοποννήσου οφείλουμε έμπρακτα να δείξουμε την αντίθεσή μας στη συγκοινωνιακή απομόνωση. Για το λόγο αυτό:

–          συμμετέχουμε στο συμβολικό άνοιγμα των διοδίων της Νεστάνης που οργανώνεται από φορείς της περιοχής την Κυριακή 28 Νοεμβρίου και ώρα 4.00 μ.μ.

–          ζητάμε από τη δημοτική αρχή να φέρει άμεσα το θέμα για συζήτηση στο δημ. Συμβούλιο επιδιώκοντας την έκδοση ομόφωνης απόφασης και την πραγματοποίηση παράστασης στον «Μορέα» και στο υπουργείο υποδομών.

–          Καλούμε τους συλλογικούς φορείς της Μεσσηνίας (Επιμελητήριο, Εμπορικό σύλλογο, εργατικό κέντρο, σύλλογο ξενοδόχων κ.λ.π.) σε κοινή πρωτοβουλία και δράση. 

Περί δημοτικών εκλογών και υγιούς ακτιβισμού

21 Νοέμβριος, 2010

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η χρήση των social media στην Ελλάδα και χρήζει ανάλυσης ο ρόλος τους στις πρόσφατες εκλογές.

Του Αλέξιου Βανδώρου

Αλέξιου Βανδώρου
Ο Αλέξιος Βανδώρος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), απ’ όπου αποφοίτησε το 2005. Από το 2003 εργάζεται στο αρχιτεκτονικό γραφείο Vandoros + Partners / VanArchitectural Group, ενώ από το 2006 είναι συνεργάτης του γραφείου και υπεύθυνος του κατασκευαστικού τομέα.

Διαβάζουμε με προβληματισμό στο οπισθόφυλλο (σελ. 28) της Καθημερινής (16.11.2010) το άρθρο της Λίνας Γιανναρου με τίτλο «Facebook, Twitter και blog ανέδειξαν Καμίνη και Μπουτάρη». (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_16/11/2010_422514)

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η χρήση των social media στην Ελλάδα και χρήζει ανάλυσης ο ρόλος τους στις πρόσφατες εκλογές. Για τους γνώστες η σωστή και οργανωμένη χρήση μπορεί να φέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα τόσο σε θέματα εργασίας και προώθησης ιστότοπων και προϊόντων όσο και φυσικά εκλογικών εκστρατειών.

Δε θα συμφωνούσα, όπως η αρθρογράφος, απαραίτητα με τον κ. Γιώργο Αναγνωστόπουλο, «μπλόγκερ (sic) που αρθρογραφεί για θέματα social media (δε θα κάνω γκρίζα δωρεάν διαφήμιση της ιστοσελίδας εδώ..) που δίνει «ένα μπράβο στους συναδέλφους socialmediaδες (sic) που επέλεξαν τους υποψηφίους τους!». Όσο τρομακτικό είναι να εκλέγουν αυτοδιοικήσεις τα Μ.Μ.Ε., άλλο τόσο είναι (να θεωρούμε) ότι τις εκλέγει το Ιντερνετ.

Η ελευθερία και η δημοκρατία (;) του μέσου είναι αναμφισβήτητες. Μέχρι το σημείο που αναλαμβάνουν δράση οι επαγγελματίες «εκλογικοί σύμβουλοι» και εταιρείες «διαμόρφωσης προφίλ» υποψηφίων. Οι έχοντες γνώση μπορούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη εταιρειών με περισσότερα από εκατό ενεργά προφίλ σε social media για την «οργανωμένη» προώθηση «αυθόρμητων» δράσεων..

Ας αφήσουμε προς το παρόν την αποτελεσματικότητα της ηλεκτρονικής εκστρατείας και το γεγονός ότι «έφτασε η ώρα που μίλησε αυτή η Ελλάδα, των social media». Τη νέα χρονιά εξάλλου θα μάθουμε αν οι νέοι «ευαγγελιστές», εκλεκτοί των social media θα μπορέσουν να προσφέρουν στους πολίτες κάτι καλύτερο από τις προηγούμενες διοικήσεις, εν συγκρίσει με τις οποίες και τα ομολογούμενα χάλια τους θα πρέπει να είναι παιχνιδάκι.

Να τονιστεί εδώ ότι, για την τάξη των πραγμάτων, θα πρέπει να αποδώσουμε – στον κ. Καμίνη τουλάχιστον – τη γενναία στελέχωση των ψηφοδελτίων με ανθρώπους έξω από κομματικούς μηχανισμούς, επιτυχημένους και αναγνωρισμένους επαγγελματίες στον τομέα τους, με ήθος και κουλτούρα.

Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον συνάδελφο Αλ. Τομπάζη που κατήλθε για πρώτη φορά στον πολυποίκιλο βίο του σε εκλογική διαδικασία και βοήθησε τα μέγιστα (με πραγματικούς και όχι ψηφιακούς ψήφους) στην ανατροπή στο Δήμο Αθηναίων και σύμφωνα με πληροφορίες του έγινε πρόταση και την αποδέχθηκε ώστε να αναλάβει τη θέση του αντιδημάρχου. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και ελπιδοφόρα εξέλιξη..

Στο συγκεκριμένο άρθρο διαβάζουμε επιτέλους και δημοσίως, αυτό που όσοι τόσο καιρό λέγαμε δημοσίως κατηγορούμενοι για γραφικότητα, καχυποψία και αρνητισμό, ότι η περίφημη νεοσύστατη ομάδα των Atenistas δημιουργήθηκε τελικά (σε προφανές προεκλογικό χρονικό διάστημα) για να παίξει ένα συγκεκριμένο ρόλο στις πρόσφατες εκλογές. Προσωπική δε εκτίμηση ήταν και είναι (μακάρι να διαψευστώ) ότι η ομάδα των Atenistas θα κατέλθει στις επόμενες (αυτοδιοικητικές) εκλογές ως ανεξάρτητη οντότητα. Και θα συνεργαστεί σε πολλά επίπεδα με τη νεοεκλεγείσα διοίκηση του Δήμου.

Πέρα από αυτή την πρόβλεψη όμως είναι σημειολογικά ενδιαφέρουσα η στεγνή και πραγματική ανάλυση της κ. Γιανναρου (όπου πληροφορεί επιτέλους και το ευρύ κοινό για τους δημιουργούς της ομάδας που δεν αναφέρονται στην αντίστοιχη ιστοσελίδα) ότι «αφού σηκωθήκαμε από τον καναπέ, τα υπόλοιπα ήταν εύκολα». Διαβάζοντας τη συνέχεια του άρθρου μαθαίνουμε τις λεπτομέρειες για το πώς «ο μηχανισμός λειτούργησε άψογα» και με τον «οργανικό διάλογο» (sic) μέσα από «facebook updates, tweets και blog spots φαινόταν κάτι διαφορετικό».

Στο ‘ποιοι είμαστε’ των Atenistas διαβάζει κανείς με ενδιαφέρον και ως έλλογος, ευαισθητοποιημένος και αγανακτισμένος πολίτης δε μπορεί να διαφωνήσει τα ακόλουθα:

«Μια ανοιχτή κοινότητα πολιτών της Αθήνας που αγαπάνε την πόλη τους και πιστεύουν ότι ο συμβιβασμός με τις πιο προβληματικές της πλευρές διαιωνίζει έναν φαύλο κύκλο ανορθολογισμού, στασιμότητας, δυσφήμησης, υπανάπτυξης και τελικά αυτοϋπονόμευσης των προοπτικών της.»

«Αντλούμε δύναμη και ενέργεια από την κοινωνία των πολιτών, τους χιλιάδες ανυπεράσπιστους Αθηναίους που θέλουν να κάνουν κάτι για την πόλη τους και μέχρι σήμερα δεν έβρισκαν ένα κανάλι δημιουργικής συμμετοχής στις ανοιχτές υποθέσεις της Αθήνας.»

«Δεν είμαστε κομματικός οργανισμός, ούτε δημοτική παράταξη, αλλά μια ζωντανή κοινότητα που θέλει να μοιραστεί την πίστη της για μια πολύ καλύτερη Αθήνα πιστεύοντας στη αναζωογονητική δύναμη της δράσης.»

Εάν επομένως οι Atenistas είναι αυτά που ευαγγελίζονται, θα πρέπει να διαψεύσουν τις απόψεις της κ. Γιανναρου. Εάν δεν το κάνουν τουλάχιστον να πούνε ειλικρινά στις χιλιάδες των Αθηναίων και όχι μόνο που τους ακολουθούν ανιδιοτελώς και με ελπίδα την όποια αλήθεια, η οποία ενδεχομένως να διαφεύγει από τον υποφαινόμενο και το παρόν άρθρο να αποτελεί μια άσκοπη, κακόβουλη και υπερβολική θεώρηση των πραγμάτων.

Όπως γράφει εξάλλου και ο Νίκος Βατόπουλος στο άρθρο του «Η “νέα”Αθήνα» την ίδια μέρα: «μιλάμε για εκείνους που απέδρασαν από ακραίες ερμηνείες του “αθηναικού προβλήματος” και που κρατήθηκαν μέσα στα όρια του υγιούς ακτιβισμού και την κοινωνικής αλληλεγγύης (λέξεις που υπερτονίζει ο κ. Γ. Καμίνης). Αυτές τις νέες ομάδες πολιτών, που μεταφέρουν στην Αθήνα πρακτικές της προηγμένης Δύσης, απορρόφησε σχεδόν στο σύνολο τους ο συνδυασμός της νέας δημοτικής αρχής. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο και ο καθένας μπορεί να προσφέρει μια οπτική.»

Με την οπτική αυτή ως συνέχεια των παραπάνω λεγομένων κλείνει αυτή η σύντομη αναφορά στη νεοσύστατη ομάδα των Atenistas και τη δημιουργική της δράση, που σε κάθε άλλο επίπεδο κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική, αποδοτική και χρήσιμη για την πόλη των Αθηνών.

 

Αλέξιος Βανδώρος,
Αρχιτέκτων

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό