Η χαμένη ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ για τα ΜΜΕ

Κατερίνα Μενεγάτου*

Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια που ελληνική κυβέρνηση αφήνει στην επόμενη κυβέρνηση γεμάτα δημόσια ταμεία και πλεονασματικούς κρατικούς οργανισμούς.

Αν στο γεγονός αυτό, προστεθούν οι εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, εξαιτίας της χρεοκοπίας της χώρας, τότε η κυβέρνηση Τσίπρα κατόρθωσε αξιοθαύμαστα αποτελέσματα, εκεί που οι προηγούμενες κυβερνήσεις απέτυχαν ποικιλοτρόπως!

Και αυτό έγκειται στο γεγονός ότι τα γεμάτα κρατικά ταμεία συνοδεύτηκαν από την πολιτική που αντιμετώπισε την ανθρωπιστική κρίση, συγκράτησε τη φτώχεια και οικοδόμησε το κοινωνικό κράτος.

Το στοίχημα της κυβέρνησης Τσίπρα δεν ήταν μόνο η διασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων, προκειμένου η χώρα να βγει από τα μνημόνια-επίτευγμα καθόλου βέβαιο! Ήταν να θωρακίσει τη χώρα για τα επόμενα χρόνια, με ρύθμιση του χρέους, βιώσιμο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα και να εξασφαλίσει το <<μαξιλάρι>> των 37 δις. Ο κουμπαράς των 37 δις, προερχόμενος από τις θυσίες του ελληνικού λαού, έδινε τη δυνατότητα εξόδου της χώρας στις αγορές, χωρίς να χρειαστεί πιστοληπτική γραμμή στήριξης που θα απαιτούσε νέες δεσμεύσεις. Επιπλέον, εξασφάλιζε την αποπληρωμή του ΔΝΤ και με τη διάθεση 5,5 δις ευρώ στους δανειστές βοηθούσε στη μείωση του πλεονάσματος κατά μία μονάδα από 3,5% σε 2,5%, αρχής γενομένης από το 2020.  Τα χρήματα που θα εξοικονομούνταν από τη μείωση των πλεονασμάτων θα διοχετεύονταν στην ανάπτυξη, την περαιτέρω μείωση της φορολογίας και της ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους.

Παρόλα αυτά, η ετυμηγορία του ελληνικού λαού στις εθνικές εκλογές της 7ηΙουλίου του 2019, ήταν αρνητική για την κυβέρνηση Τσίπρα. Η ελληνική κοινωνία πρόκρινε το πρόγραμμα της ΝΔ, αντιλαϊκό και βαθιά συντηρητικό.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί τη μοναδική περίπτωση στα πρόσφατα παγκόσμια χρονικά που επιλέγει μετά τη δίνη της οικονομικής κρίσης, πολιτική και πολιτικούς που ευθύνονται για την πρόκληση της. Παρόμοιες περιπτώσεις κρατών είναι π.χ οι ΗΠΑ, Ιταλία, Αυστρία, Αργεντινή, κ.α.

Η Αριστερά όπου κλήθηκε να αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης, επίλυσε χρονίζοντα προβλήματα. Έδωσε, χώρο και φωνή στα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Διεκδίκησε ένα καλύτερο μέλλον με ανάπτυξη, δικαιοσύνη και δικαιώματα για την πλειοψηφία των πολιτών, που έμενε αδικημένη από τις πολιτικές που προασπίζονταν τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών. Ο καπιταλισμός που προσφέρει οφέλη στην ισχυρή οικονομικά τάξη και επικρατεί επί σειρά ετών στην διακυβέρνηση κρατών παγκοσμίως, έχει βρει τους τρόπους, καθώς κατέχει το knowhow, να αποδυναμώνει την Αριστερά, όπου τείνει να γίνει ισχυρή και να επικρατήσει. Να στρέφει με μαεστρία τις κοινωνίες σε βαθιά συντηρητικούς δρόμους. Πατάει στον ατομικισμό που προσβλέπει στο προσωπικό οικονομικό συμφέρον, αδιαφορώντας για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου και στο λαϊκισμό, ότι εάν υπάρχουν υπερκέδρη στο μεγάλο κεφαλαίο, μέρος τους θα διαχυθεί στα φτωχά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν το έχουμε δει ποτέ να συμβαίνει στα πολιτικά ιστορικά χρονικά.

Η κυβέρνηση Τσίπρα αποσπασμένη πλήρως στον αγώνα λείανσης των σκληρών μέτρων των δημοσιονομικών προγραμμάτων και εξόδου της χώρας από τα μνημόνια, υποτίμησε απόλυτα τα υπερόπλα που διέθετε καθημερινά και έστρεφε εναντίον της, ο πολιτικός της αντίπαλος. Η πλειοψηφία των ΜΜΕ στην ιδιοκτησία ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, καλλιεργούσε με μεθοδικότητα, νυχθημερόν το κλίμα για την εκλογική ήττα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

-Το έργο της θωράκισης και ανάκαμψης της οικονομίας θαβόταν, ή κρινόταν ανεπαρκές. Τα μέτρα στήριξης των φτωχών στρωμάτων θεωρούνταν αναδιανομή της φτώχειας και στερούσαν αναπτυξιακούς ρυθμούς από τη χώρα.

*Αφού είναι έτσι, τότε η ΝΔ γιατί δεν καταργεί άμεσα αυτά τα επιδόματα;

-Οι επενδυτές δεν έρχονται στη χώρα γιατί δεν μπορούν να έχουν αγαστή συνεργασία με τους κυβερνώντες, καθώς είναι κρατιστές και επιπλέον δεν διαθέτουν το know how των επενδύσεων.

*Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προεκλογικά δεσμεύτηκε ότι οι μπουλντόζες στο Ελληνικό θα μπουν τις πρώτες ημέρες διακυβέρνησης της ΝΔ. Μετεκλογικά, ο αρμόδιος για την ανάπτυξη υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης μετέθεσε το χρόνο για την έναρξη των έργων στη συγκεκριμένη επένδυση στα τέλη του 2019, λόγω πολυπλοκότητας των διαδικασιών. Αυτά συνέβησαν, αφού το κόμμα του από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε σηκώσει άπειρους τόνους σκόνης για τους λανθασμένους χειρισμούς στο Ελληνικό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που πρόδιδαν την αντιαναπτυξιακή πολιτική της.


-Η Ελλάδα πλήττεται ακόμα βαριά από την οικονομική κρίση, γιατί κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ με τη ΝΔ τα καθημαγμένα

 φτωχά και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα θα μπορούν σύντομα να αυξήσουν τους οικονομικούς τους πόρους και να ανέβουν οικονομική-κοινωνική βαθμίδα.

Το οικοδόμημα του αφηγήματος της ΝΔ, έμπλεου λαϊκισμού, πομφολύγων και ισχυρής προπαγάνδας για τον παράδεισο που έχανε η χώρα, επειδή στην κυβέρνηση ήταν οι μαδουροσυριζαίοι και όχι οι νεοδημοκράτες με το αδιαμφισβήτητο τεχνοκρατικό ταλέντο-ταμπεραμέντο τους απέκτησε ακροατήριο που με τον καιρό αυξανόταν και τελικά έδωσε αυτοδυναμία στη ΝΔ. Η παντοκρατορία ΜΜΕ του αντίπαλου ιδεολογικού-πολιτικού στρατοπέδου, ήταν ο μόνος λόγος που οφείλεται η ήττα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, θα αναρωτηθεί κάποιος. Όχι, βέβαια, καθώς λάθη, αστοχίες και ολιγωρίες υπήρξαν, όπως και φαινόμενα αλαζονείας αρκετών κυβερνητικών και μη στελεχών. Όμως, στο σύνολο τους, είναι αναντίστοιχα  της εκλογικής ήττας που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ και της επαναφοράς στην κυβέρνηση της πολιτικής και των πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία με άμεση συνέπεια τα μνημόνια. Στη συζήτηση που έχει ανοίξει για τα λάθη που οδήγησαν στο εκλογικό αποτέλεσμα της ήττας και για το πώς πρέπει να βαδίσει ο   ΣΥΡΙΖΑ στο εξής, προκειμένου να αυξήσει την πολιτική του επιρροή στην κοινωνία, αναγκαίο είναι να εξεταστεί και ο τομέας των ΜΜΕ. Παρά τα σημαντικά βήματα που συντελέστηκαν, από την προηγούμενη κυβέρνηση στο χώρο των ΜΜΕ, προς ωφέλεια του δημοσίου συμφέροντος και των εργαζομένων <<οικονομικό τίμημα για τη χρήση δημόσιας συχνότητας στους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών, βάσει νόμου στους Τ/Σ να εργάζονται 400 εργαζόμενοι, Μητρώο Ιστοσελίδων, κ.α, δεν προέβη σε ριζοσπαστικές τομές αντίστοιχες του αριστερού προστίμου που φέρει. Χάθηκε η ευκαιρία δημιουργίας νομοθετικού πλαισίου που θα έβαζε πλήρη τάξη στον άναρχο επί χρόνια χώρο των ΜΜΕ.
*Τη θέσπιση κανόνων για την τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, ώστε να μη συναντάται η καθημερινή παραβίαση τους, που ντροπιάζει τη δημοσιογραφία και τσουβαλιάζει το σύνολο των δημοσιογράφων ως υπηρέτες κυρίαρχων συμφερόντων.

*Κίνητρα για να ανοίξει ο δρόμος για τη δημιουργία ανεξάρτητων-συνεταιριστικών ΜΜΕ και συνεργειών μεταξύ τους, με απώτατο στόχο την ανάδειξη ενός διαφορετικού μοντέλου ΜΜΕ, με σεβασμό στην πληροφόρηση των πολιτών και στις αξίες της δημοσιογραφίας.

Η διαμόρφωση του μοντέλου αυτού θα μπορούσε να αποκτήσει δυναμική, καθώς θα συντελούσε να γίνει πλήρως ξεκάθαρη η εικόνα των ΜΜΕ που έχουν λόγους να προασπίζονται πρόσωπα και καταστάσεις και εκείνων που στόχο έχουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των πολιτών. Η τεχνολογία μέσω του διαδικτύου, π.χ, παρέχει πλέον τρόπους δημιουργίας ΜΜΕ που είναι οικονομικοί σε σχέση με το παρελθόν. Ευρωπαϊκά κονδύλια υπάρχουν και τα οποία θα μπορούσαν να διατεθούν για αυτό το σκοπό. Πολιτική βούληση δεν υπήρχε!

Αφού αναγνωριστεί η ατολμία για αριστερές τομές στο θέμα των ΜΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επανασχεδιάσει τη θέση και τη στάση του για τα Μέσα Ενημέρωσης. Και μάλιστα σε μια συγκυρία, όπου η μονόπλευρη ενημέρωση θα επικρατήσει. Θα είναι ένα από καίρια στοιχήματα στην αντιπολιτευτική του θητεία.

* Δημοσιογράφος

Ο λύκος και το αρνί. Η ρητορική της κατάχρησης

Ο λύκος και το αρνί διψάσανε και φτάσανε στην ίδια όχθη. Ψηλότερα στεκότανε ο λύκος.
πολύ πιο χαμηλά το αρνί. Τότε σπρωγμένος από την ξέφρενη λαιμαργία του, ο κακούργος εκείνος έψαξε πρόφαση να καβγαδίσει.
“Γιατί¨μου ρίχτηκες ;

“Μου θόλωσες το νερό που έπινα”
Τότε το αρνί του λέει κατατρομαγμένο:
“Από σένα κατεβαίνει το νερό που πίνω”.
Τότε εκείνος, διαψευμένος από τα γεγονότα, επιμένει:’
“Πάνε έξι μήνες που με κακολογείς”.
Και το αρνί του απαντάει: “Μα εγώ ούτε που είχα γεννηθεί”
Και ο άλλος: “Ο πατέρας σου, μα τον Ηρακλή, με κακολογούσε”.
Και με αυτά τα λόγια, το αρπάζει και ενάντια σε κάθε δίκιο το ξεσκίζει.

Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΝΙ.

Αυτό που με στεναχωρεί ιδιαίτερα, παρακολουθώντας τις “συζητήσεις” που διεξάγονται στο χώρο της Εκκλησίας -όπου αναμφίβολα υπάρχουν διαφορετικές προσωπικές τοποθετήσεις πάνω σε διάφορα και συχνά φλέγοντα ζητήματα-, είναι: α) η μανιχαϊστική τάση που επικρατεί, με συνεπακόλουθο τις ακραίες τοποθετήσεις, β) η “επίκληση” άκριτων επιχειρημάτων προκειμένου να τεθούν ταμπέλες εκατέρωθεν, γ) η απουσία ουσιαστικού επί της ουσίας διαλόγου και δ) η αδιαφορία και απαξία προς τη γνώμη και τα επιχειρήματα των “΄άλλων”, φαινόμενα που συχνά παρατηρούνται, εκτός κάποιων εξαιρέσεων. Μέσα σε τούτο το σκηνικό, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το περιεχόμενο μιας διάλεξης με τον ανωτέρω τίτλο, την οποία έδωσε ο Umberto Eco στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 2004. Παραλείποντας τα σχόλιά του που αφορούν στις γεωπολιτικές ερμηνείες του μύθου που αναλύει ο Ιταλός φιλόσοφος, παραθέτω κάποια σημεία, ως αφορμή για προβληματισμό και αυτοκριτική. Για όσους πάλι σπεύσουν να ερμηνεύσουν την συγκεκριμένη ανάρτηση με διαφορετικό πρίσμα, θα υπενθυμίσω το “έκαστος των ανθρώπων δύο πήρας έχει” του Αισώπου… «Η ρητορική είναι μια τεχνική της πειθούς και, για μια φορά ακόμη, η πειθώ δεν είναι κάτι κακό, παρόλο που μπορείς να πείσεις κάποιον με αξιόμεμπτα τεχνάσματα να κάνει κάτι ενάντια στο συμφέρον του. Ένα από τα κλασικά παραδείγματα της ψευδορητορικής της κατάχρησης μας δίνεται από το μύθο του λύκου και του αρνιού στον Φαίδρο: Ο λύκος και το αρνί διψάσανε και φτάσανε στην ίδια όχθη. Ψηλά στεκότανε ο λύκος, πολύ πιο χαμηλά το αρνί. Τότε, σπρωγμένος από την ξέφρενη λαιμαργία του, ο κακούργος εκείνος έψαξε πρόφαση να καβγαδίσει. “Γιατί” του ρίχτηκε “μου θόλωσες το νερό που έπινα;” Τότε το αρνί του λέει κατατρομαγμένο:”Με συγχωρείς, λύκε, πώς μπορεί να το έκανα αυτό που με κατηγορείς; Από σένα κατεβαίνει το νερό που πίνω”. Τότε εκείνος, διαψευσμένος από τα γεγονότα, επιμένει: “Πάνε έξι μήνες που με κακολογείς”. Και το αρνί απαντάει: “Μα εγώ ούτε που είχα γεννηθεί!” Και ο άλλος: “Ο πατέρας σου, μα τον Ηρακλή, με κακολογούσε”. Και μ΄ αυτά τα λόγια, το αρπάζει και, ενάντια σε κάθε δίκαιο, το ξεσκίζει. Αυτός ο μύθος αφιερώνεται σε όποιον επινοεί προφάσεις για να καταπιέσει αθώους. Ο μύθος μας λέει δυο πράγματα. Ότι όποιος καταχράται προσπαθεί πάνω απ΄ όλα να δικαιωθεί. Αν η δικαίωση καταρριφθεί, αντιπαραθέτει στη ρητορική το μη επιχείρημα της δύναμης. Για να φάει το αρνί, ο λύκος αναζητά μια casus belli, προσπαθεί δηλαδή να πείσει το αρνί, ή τους παρευρισκόμενους ή τον ίδιο του τον εαυτό, ότι το τρώει, επειδή το αρνί τον αδίκησε. Αυτή είναι η δεύτερη μορφή της ρητορικής κατάχρησης. Ένα από τα πρώτα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται, για να εξαπολυθεί ένας πόλεμος ή να ξεκινήσει ένας διωγμός, είναι η άποψη ότι πρέπει να αντιδράσουμε σε μια συνωμοσία που στήθηκε εναντίον μας, εναντίον της ομάδας, της χώρας, του πολιτισμού μας. Ουσιαστικά, κάθε μορφή λαϊκισμού, ακόμα και σύγχρονου, προσπαθεί να εξασφαλίσει τη συναίνεση μιλώντας για μια απειλή που προέρχεται από το εξωτερικό ή από ομάδες του εσωτερικού. […] όπως και να έχει, για τους φανατικούς, η συνωμοσία και η σκευωρία του Άλλου ελλοχεύουν παντού. Ένα ακόμα επιχείρημα, με αρχαιότατη καταγωγή, μπορούμε να το συνοψίσουμε ως εξής: “Έχουμε το δικαίωμα να καταχρώμαστε, επειδή είμαστε οι καλύτεροι”. Το πρότυπο είναι ένας λόγος του Περικλή, ένα χρόνο μετά την έναρξη του Πελοπονησιακού Πολέμου (Θουκυδίδη Ιστορία 2, 35-46). […] Ο Περικλής ζωγραφίζει με συναρπαστικά χρώματα τον τρόπο ζωής στην Αθήνα για να νομιμοποιήσει το δικαίωμα των Αθηνών να επιβάλλουν την ηγεμονία του. Αυτή είναι μια άλλη μορφή και ίσως η ευφυέστερη μορφή της ρητορικής κατάχρησης: έχουμε το δικαίωμα να επιβάλλουμε τη δύναμή μας στους άλλους, επειδή ενσαρκώνουμε την καλύτερη μορφή πολιτεύματος που υπάρχει. Αλλά ο ίδιος ο Θουκυδίδης (Ιστορία 5, 89-113) μάς προσφέρει μια άλλη και ακραία μορφή της ρητορικής κατάχρησης, η οποία δεν συνίσταται πια στο να βρίσκεις προφάσεις και casus belli, αλλά στο να υποστηρίξεις ξεκάθαρα το αναγκαίο και αναπόφευκτο της κατάχρησης. {σημείωση δική μας: πρόκειται για τον διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, όπου οι πρώτοι, επικαλούμενοι την ισχύ τους, ζητούν από τους δεύτερους να υποταχθούν, διαφορετικά θα τους καταστρέψουν -όπως και έγινε, όταν οι τελευταίοι αρνήθηκαν να υποταχθούν} Ο Θουκυδίδης θέτει επί σκηνής τη μόνη αληθινή ρητορική της κατάχρησης, που δεν ψάχνει άλλες δικαιολογίες πέρα από τον εαυτό της. Η πειθώ ταυτίζεται με την captatio malenvolentiae: “ Ή χορεύεις στο σκοπό μου, ή άντε κόψ’ το λαιμό σου”. Η ιστορία δεν είναι άλλο από μια μακροσκελής, πιστή και λεπτομερής μίμηση αυτού του προτύπου, παρόλο που δεν έχουν όλοι οι καταχραστές τη γενναιότητα και τη διαύγεια, όπως είδαμε, των καλών Αθηναίων.» Umberto Eco, ΜΕ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΒΟΥΡΑ, σ. 64-89. —

θεατρική παράσταση «Τελέσιλλα» του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Σας προσκαλούμε στη θεατρική παράσταση «Τελέσιλλα» του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου Την Παρασκευή 2 Αυγούστου, ώρα 21.00 στο μεγάλο θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης
Η παράσταση γίνεται υπό την Αιγίδα του “Ιδρύματος Ελληνισμού” και της “Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας”
η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Σταματίου. και παραγωγή του Ιδρύματος “Επιμένουμε Ελλάδα»”.
Η παράσταση έχει στόχο την ανάδειξη της άγνωστης στους περισσότερους, ιστορικής ποιήτριας και ηρωίδας του Αρχαίου Άργους, Τελέσιλλας.
Το έργο είναι ένας ύμνος στη τη Δύναμη και τη Δημοκρατία.
η πρόεδρος και το Δ.Σ

Είσοδος ελεύθερη

Μαρία Καραμεσίνη: Η ανάπτυξη από μόνη της δεν λύνει το πρόβλημα της ανεργίας

πηγή TVXS: Η ανάπτυξη από μόνη της δεν λύνει το πρόβλημα της ανεργίας

«Θέλω δουλειές, όσο περισσότερες νέες δουλειές γίνεται», έλεγε λίγο πριν τις εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δίνοντας την υπόσχεση ότι στο τέλος του 2023 οι άνεργοι θα έχουν μειωθεί από τις 850.000 που είναι σήμερα στις 560.000.

«Η ανάπτυξη από μόνη της δεν μπορεί να απορροφήσει την υπάρχουσα ανεργία, αν δεν συνδυαστεί με ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης», σχολιάζει η διοικήτρια του ΟΑΕΔ, Μαρία Καραμεσίνη, που ανέλαβε καθήκοντα τον Μάρτιο του 2015 με την ανεργία να αγγίζει το 25,7% και παραιτήθηκε χθες μετά από 4 χρόνια, με το ποσοστό της ανεργίας να έχει πέσει μέσα σε αυτά στο 17,6%.

Η μόνη απάντηση που έδωσε όμως στο πως θα γίνει αυτό, ήταν… «με επενδύσεις και ανάπτυξη».

«Η ΝΔ δεν έχει εξαγγείλει στα αλήθεια τίποτα για την ανεργία», λέει. «Το μόνο που είπε ο κ. Βρούτσης σε μία τοποθέτηση του, ήταν ότι η ανεργία άρχισε να πέφτει από το 2013 κι όχι από το 2014 και ύστερα. Δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής κάποια άλλη δήλωση, πλην της γνωστής θέσης της ΝΔ – προεκλογικά και μετεκλογικά – ότι η ανεργία θα καταπολεμηθεί μέσα από μια αόριστη ανάπτυξη, η οποία θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας». «Το δικό μου σχόλιο είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να απορροφήσει η αγορά εργασίας δύσκολες προς ένταξη κατηγορίες, οι οποίες έχουν μείνει για μακρύ χρονικό διάστημα στην ανεργία, αν δεν υπάρχουν αντίστοιχα προγράμματα τα οποία να δίνουν προτεραιότητα και να παρέχουν κίνητρα και διευκολύνσεις στις επιχειρήσεις, ώστε να προσλάβουν αυτές τις ευαίσθητες κατηγορίες». «Οι ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης είναι απαραίτητες και θα πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύουν, οποιεσδήποτε άλλες πολιτικές που υιοθετεί η ελληνική οικονομία εξερχόμενη από την οικονομική κρίση», υπογραμμίζει.

Ο ΟΑΕΔ αποτελεί το «πρόσωπο» του κράτους προς τους ανέργους, η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008, όμως, έθεσε σε μεγάλη δοκιμασία τον οργανισμό που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα ωστικό κύμα ανεργίας, χωρίς να έχει τα απαραίτητα «όπλα» στη φαρέτρα του. Κυρίως, όμως, τραυμάτισε την αξιοπιστία του ΟΑΕΔ απέναντι στους ανέργους, επειδή εξαιτίας μιας σειράς κυβερνητικών επιλογών σε βάθος δεκαετιών, δεν μπόρεσε να τους παρέχει επαρκή εισοδηματική στήριξη και ευκαιρίες εργασίας.

Όπως υπενθυμίζει η διοικήτρια του ΟΑΕΔ, τον Μάρτιο του 2015, παρά το πολύ υψηλό ποσοστό της ανεργίας που έφτανε στο 26,7%, το ποσοστό κάλυψης των ανέργων από επιδόματα βρισκόταν μόλις στο 14%. «Βρισκόμασταν σε μία πολύ κακή κατάσταση, καθώς είχαμε περίπου 1.100.000 ανέργους, εκ των οποίων μόνο 154.000 άνθρωποι έπαιρναν επίδομα ανεργίας», σημειώνει.

Μάλιστα αν και σήμερα γαλάζια στελέχη δηλώνουν ότι δεν συμφωνούν με τα επιδόματα γιατί τους θυμίζουν κάτι από… Λατινική Αμερική, όπως υπογραμμίζει η Μαρία Καραμεσίνη, «ο ΟΑΕΔ τότε δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα γραφείο παροχής επιδομάτων στους ανέργους και επιχορηγήσεων στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Ήταν ένας Οργανισμός, ο οποίος έδινε παροχές σε χρήμα και δεν παρείχε υπηρεσίες, γεγονός που έκανε την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων του περιορισμένη».

Η εικόνα του ΟΑΕΔ σήμερα έχει αλλάξει άρδην όμως. «Ξεκινήσαμε με το μότο “ο ΟΑΕΔ αλλάζει” και εφόσον καταφέραμε να τον αλλάξουμε, τον τελευταίο χρόνο το σύνθημά μας έγινε πια το ”ο δικός σου ΟΑΕΔ”», λέει στο Tvxs, η Μαρία Καραμεσίνη. «Τα τρία πρώτα χρόνια υλοποιήσαμε δομικού τύπου αλλαγές, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να μετατρέψουν έναν Οργανισμό, που δίνει και παροχές όχι μόνο σε χρήμα αλλά και σε είδος, δηλαδή υπηρεσίες. Και τι είδους υπηρεσίες είναι αυτές; Υπηρεσίες πληροφόρησης και συμβουλευτικής και προς τους ανέργους, αλλά και προς τις επιχειρήσεις. Στους μεν ανέργους για να έχουν μια υποστήριξη για την εργασιακή τους ένταξη, στις δε επιχειρήσεις για να μπορέσουν να διευρύνουν τη δεξαμενή των θέσεων εργασίας στις οποίες ο ΟΑΕΔ θα μπορεί να τοποθετεί ανέργους», σημειώνει η κ. Καραμεσίνη και τονίζει πως «όλες οι δομικές αλλαγές που κάναμε είχαν έναν και μοναδικό σκοπό: να μετατρέψουν τον ΟΑΕΔ σε έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό οργανισμό απασχόλησης».

«Παρέλαβα μια προβληματική κατάσταση, ιδίως όσον αφορά τα πληροφοριακά συστήματα του ΟΑΕΔ», λέει και υπενθυμίζει τις ουρές και την ταλαιπωρία των ανέργων στα Κέντρα
Προώθησης της Απασχόλησης όταν ο Οργανισμός δεν είχε ακόμα ηλεκτρονικές υπηρεσίες και ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα, αλλά και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του προσωπικού για να υποδεχθεί και να εγγράψει τους ανέργους και για να ανταποκριθεί στην εκθετική αύξηση της ζήτησης για επιδόματα. Ο «Επαναπροσδιορισμός του Επιχειρησιακού
Μοντέλου του ΟΑΕΔ»
βρισκόταν στα σκαριά ήδη από το 2012 και μέχρι το 2015 βρισκόταν σε σχέδια επί χάρτου από μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες – αναδόχους στις οποίες είχε ανατεθεί. Το 2015 άρχισε όμως να υλοποιείται και μέσα στην τετραετία που ακολούθησε ολοκληρώθηκε, με την Μαρία Καραμεσίνη να επισημαίνει ότι κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη διαδραμάτισε η απόφαση να προσληφθούν στον Οργανισμό 335 μόνιμοι εργασιακοί σύμβουλοι, ώστε να μην αφεθεί στα χέρια του ιδιωτικού τομέα ο ρόλος της συμβουλευτικής τόσο προς τους ανέργους, όσο και προς τις εταιρείες – εργοδότες.

«Υλοποιήσαμε έναν πολύ μεγάλο αριθμό προγραμμάτων ενεργητικής πολιτικής αγοράς εργασίας και σε αυτά τα προγράμματα εντάχθηκαν 175.000 άνεργοι», συνεχίζει. «Είναι ένας ικανοποιητικός κατά τη γνώμη μου αριθμός, ο οποίος αν προσθέσουμε και τις θέσεις που δημιουργήθηκαν από τα αντίστοιχα προγράμματα του υπουργείου Εργασίας, φτάνει συνολικά τις 240.000 θέσεις εργασίας», συμπληρώνει. Επίσης οι θεσμικές βελτιώσεις που υιοθετήθηκαν διευκόλυναν την πρόσβαση των πρώην αυτοαπασχολούμενων στο βοήθημα ανεργίας, ενώ ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων αυξήθηκε κατά 25% μεταξύ 2014 και 2018 και ο βαθμός κάλυψης των ανέργων από επίδομα ανεργίας ανέβηκε στο 16%.

Κάπως έτσι εξηγείται, ίσως, και το γεγονός ότι το 42,1% των ανέργων έδωσε «ψήφο εμπιστοσύνης» στον ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες εκλογές.

«Το εγχείρημα της ριζικής αναδιοργάνωσης του Οργανισμού, παράλληλα με την ενδυνάμωσή του, αποτελεί στοίχημα ευρύτερης πολιτικής σημασίας, που καλείται να αποδείξει ότι το κράτος μπορεί να μεταρρυθμιστεί, εφόσον συνυπάρχουν όραμα, στόχοι και σχέδιο τεχνοκρατικά άρτιο, συγκροτημένο και, προπαντός, ικανό να παρακινήσει και να εμπνεύσει την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων και την προσήλωση και τον ζήλο των διοικητικών στελεχών», καταλήγει η Μαρία Καραμεσίνη και τονίζει πως «Ο ΟΑΕΔ οφείλει να κερδίσει αυτό το στοίχημα».

* Αξίζει να σημειωθεί ότι αφήνοντας το τιμόνι του ΟΑΕΔ, η Μαρία Καραμεσίνη αφήνει επίσης πίσω της έναν απολογισμό των δράσεων του Οργανισμού για την περίοδο 2015 – 2019, έκτασης 200 σελίδων. Ένα δείγμα διαφάνειας και δημόσιας λογοδοσίας που θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα καλής πρακτικής για θεσμούς και φορείς.

Απολογισμός Δράσεων ΟΑΕΔ, Μάρτιος 2015-Ιούνιος 2019

Το έργο στον ΟΑΕΔ τα τελευταία 4 χρόνια με λίγα λόγια

Α) ΜΕΤΑΡΡΥΜΙΣΗ ΤΟΥ ΟΑΕΔ – ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Υλοποίηση του προγράμματος «Επαναπροσδιορισμός του Επιχειρησιακού Μοντέλου του ΟΑΕΔ» σε συνδυασμό με την ενδυνάμωση του οργανισμού με στοχευμένες προσλήψεις μόνιμου επιστημονικού προσωπικού και με τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό συστημάτων και εξοπλισμού πληροφορικής.

Στόχος προγράμματος: ο ΟΑΕΔ να αυξήσει τις ευκαιρίες εργασίας που προσφέρει στους ανέργους και να τους παρέχει καλύτερη υποστήριξη και καθοδήγηση στην αναζήτηση κατάλληλης εργασίας.

Επιτεύγματα προγράμματος: οργάνωση χώρων υποδοχής και αυτοεξυπηρέτησης ανέργων σε όλες τις τοπικές υπηρεσίες, πολύ μεγάλη επέκταση των ηλεκτρονικών υπηρεσιών, πλήρης αναδιοργάνωση της συμβουλευτικής ανέργων με νέα εργαλεία και ηλεκτρονικές εφαρμογές και με την πρόσληψη 335 νέων εργασιακών συμβούλων υψηλών προσόντων, νέες υπηρεσίες προς επιχειρήσεις με σκοπό την αύξηση των προσφερόμενων θέσεων εργασίας, σχεδιασμός και πιλοτική εφαρμογή ενός νέου μοντέλου παροχής ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης, κατάρτιση των δύο τρίτων του προσωπικού, αλλαγή οργανωτικού και διοικητικού μοντέλου, ενεργοποίηση και συμμετοχή εργαζομένων.

Β) ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης

Την τετραετία 2015 – 2018 υλοποιήθηκαν προγράμματα απασχόλησης, απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, κατάρτισης και διατήρησης θέσεων εργασίας για 359.000 ωφελούμενους. Μέχρι σήμερα, 175.000 άνεργοι έχουν συμμετάσχει σε αυτά τα προγράμματα, εκ των οποίων 13 είναι ανοιχτά και δέχονται αιτήσεις. Τρία επιπλέον προγράμματα απασχόλησης και επιχειρηματικότητας προκηρύχθηκαν εντός του 2019 για 24.000 ανέργους.

Ανασχεδιασμός όλων των παλιών και σχεδιασμός νέων καινοτόμων προγραμμάτων, π.χ. απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, δεύτερης επιχειρηματικής ευκαιρίας για όσους έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους μέσα στην κρίση, πιλοτικό πρόγραμμα νεανικής επιχειρηματικότητας.

Νέο μοντέλο ενεργητικών πολιτικών – Πιλοτικό πρόγραμμα στο Θριάσιο πεδίο (Ελευσίνα). Σχεδιάστηκε με βάση τα χαρακτηριστικά των ανέργων και της ζήτησης εργασίας από τις επιχειρήσεις της περιοχής και υλοποιείται με βάση τη διάγνωση των ατομικών αναγκών υποστήριξης των ανέργων για να βρουν δουλειά, για τους οποίους επιλέγεται ο κατάλληλος συνδυασμός από ένα μενού διαρκώς ανοιχτών προγραμμάτων απασχόλησης και κατάρτισης.

Ασφάλιση κατά της ανεργίας και ιδιότητα του ανέργου

  • Μεταξύ 2014 και 2018, αυξήθηκε ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων κατά 25% και των ανέργων εποχικών επαγγελμάτων που παίρνουν ειδικό εποχικό βοήθημα κατά 60%.
  • Μειώθηκαν τα απαιτούμενα ημερομίσθια για την τακτική επιδότηση ανεργίας των εκπαιδευτικών σε φροντιστήρια και κέντρα ξένων γλωσσών.
  • Διευρύνθηκαν οι δικαιούχοι του ειδικού εποχικού βοηθήματος στους χορευτές και τους τεχνικούς που απασχολούνται σε ζωντανές οπτικοακουστικές εκδηλώσεις.
  • Διατηρούν την ιδιότητα του ανέργου όσοι άνεργοι δουλεύουν μέχρι 70 ημέρες το δωδεκάμηνο.

Προγράμματα κοινωνικής πολιτικής

  • Αύξηση αριθμού ωφελούμενων παιδιών στο πρόγραμμα διαμονής παιδιών σε παιδικές κατασκηνώσεις, από 11.000 το 2014 σε 57.000 το 2019.
  • Αύξηση αριθμού ωφελούμενων στο πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού, από 67.000 το 2014 – 2015 σε 141.000 το 2018 – 2019.
  • Ολοκλήρωση της κατασκευής και λειτουργίας, από τον Μάρτιο του 2019, του νέου Βρεφονηπιακού Σταθμού ΟΑΕΔ Καρδίτσας, που φιλοξενεί σήμερα 100 παιδιά.
  • Έναρξη, από το 2019, προγραμμάτων χορήγησης δωρεάν βιβλίων και εισιτηρίων θεατρικών παραστάσεων σε εργαζόμενους και ανέργους.
  • Ρύθμιση οφειλών για περίπου 36.000 δικαιούχους εργατικών κατοικιών στους οικισμούς του τ. ΟΕΚ και για περίπου 82.000 δανειολήπτες από ίδια κεφάλαια του τ. ΟΕΚ.
  • Ολοκλήρωση της κατασκευής έξι (6) οικισμών εργατικών κατοικιών που είχαν ξεκινήσει από τον τ. ΟΕΚ και παράδοση στους δικαιούχους 334 νέων κατοικιών.

Επαγγελματική εκπαίδευση – Σχολές Μαθητείας ΟΑΕΔ

  • Παράταση έως το σχολικό έτος 2021 – 2022 της λειτουργίας των ΕΠΑΣ Μαθητείας ΟΑΕΔ που είχαν καταργηθεί το 2013.
  • Διαμόρφωση από κοινού με το υπ. Παιδείας του Εθνικού Πλαισίου Ποιότητας Μαθητείας, που θεσμοθετήθηκε το 2017.
  • Εκπόνηση 30 νέων προγραμμάτων μάθησης στον χώρο εργασίας και πιλοτική εφαρμογή.
  • Πιλοτικά προγράμματα μαθητείας και αναμόρφωση προγραμμάτων σπουδών σε συνεργασία με Ευρωπαίους εταίρους και μεγάλες επιχειρήσεις (ΕΕΣΤΥ, ΕΛΓΟ, DEKRAAkademie, κλάδος έτοιμου ενδύματος, πράσινα επαγγέλματα κ.ά.).

Επαγγελματική κατάρτιση ενηλίκων (ΚΕΚ ΟΑΕΔ και ΛΑΕΚ)

  • Ίδρυση Εκπαιδευτικού Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης Εφήβων και Νέων με Ειδικές Ανάγκες (ΕΚΕΚ ΑμεΑ) στη Θεσσαλονίκη με κανονισμό λειτουργίας που προβλέπει τη δημιουργία Κέντρων Προστατευμένης Εργασίας που θα παρέχουν εργασία στους αποφοίτους και θα τους βοηθούν να ενταχθούν στην αγορά εργασίας.
  • Σχεδιασμός και υλοποίηση, από το 2016, προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης 150 κρατουμένων σε 6 καταστήματα κράτησης, σε συνεργασία με το υπ. Δικαιοσύνης, και εκπόνηση ολοκληρωμένου σχεδίου επέκτασής τους σε όλες τις φυλακές της χώρας.
  • Πλήρης αναμόρφωση του προγράμματος ΛΑΕΚ επαγγελματικής κατάρτισης εργαζομένων επιχειρήσεων 1 – 49 ατόμων (εγκύκλιος 2019).

Πρόσληψη προσωπικού – Εργασιακές σχέσεις

  • Πρόσληψη μέσω ΑΣΕΠ 335 μόνιμων εργασιακών συμβούλων με υψηλά προσόντα, τεσσάρων (4) μόνιμων δικηγόρων με έμμισθη εντολή, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η πρόσληψη δέκα (10) μόνιμων πτυχιούχων πληροφορικής.
  • Κατάργηση των εργολάβων καθαριότητας και πρόσληψη μέσω ΑΣΕΠ (ΣΟΧ 1/2018) 478 εργαζομένων μέσω της σύναψης ατομικών συμβάσεων εργασίας ΙΔΟΧ για την κάλυψη των αναγκών καθαριότητας όλων των υπηρεσιών του οργανισμού πανελλαδικά.
  • Πρόσληψη μέσω ΑΣΕΠ (ΣΟΧ 2/2018), 86 συμβασιούχων ΙΔΟΧ για κάλυψη αναγκών προσωπικού στους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς του ΟΑΕΔ
  • Εφαρμογή για πρώτη φορά στον ΟΑΕΔ του θεσμού των αναπληρωτών εκπαιδευτικών στις ΕΠΑΣ Μαθητείας από το σχολικό έτος 2017 – 2018.
  • Θεσμοθέτηση και εφαρμογή από το 2017, για πρώτη φορά στον ΟΑΕΔ, αντικειμενικού πλαισίου επιλογής διευθυντών και υποδιευθυντών των εκπαιδευτικών δομών (ΕΠΑΣ, ΙΕΚ, ΚΕΚ).
  • Αναγνώριση, από το 2017, της προϋπηρεσίας αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών ΙΔΟΧ και ένταξή τους σε μισθολογικά κλιμάκια. Έως σήμερα έχει αναγνωριστεί η προϋπηρεσία σε περισσότερους από 1.400 εκπαιδευτικούς και η συνάφεια με το αντικείμενο περισσότερων των 500 μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων σπουδών.

Για την οργανωτική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ

Για την οργανωτική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ

Το φαινόμενο ενός ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος με την εκλογική απήχηση που σταθερά απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 είναι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Πράγμα που σημαίνει ότι η αριθμητική δυσαναλογία μεταξύ μελών και ψηφοφόρων δεν οφείλεται ούτε σε κάποιον εγγενή και αναπόδραστο αρχηγισμό ούτε σε κάποια τεμπελιά, νωθρότητα, ανικανότητα ή υπερβολική «εσωστρέφεια» του εν λόγω κόμματος. Αλλά στο ότι δεν υπάρχουν οι ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που θα επιτρέψουν σε ένα μη αστικό και κατά συνέπεια μη πελατειακό ελληνικό κόμμα εύκολα να αποκτήσει αληθινά μαζικές οργανωτικές δομές.

στη μνήμη του Βαγγέλη Καραγεώργου

Σε παλαιότερα άρθρα μου στην «Εφ.Συν.» (κυρίως: «Ας ξεχάσουμε την Κεντροαριστερά», 19.2.2019, και «Ας ξεχάσουμε (ξανά) την Κεντροαριστερά», 12.3.2019), είχα αναφερθεί αρκετά αναλυτικά στο ζήτημα της πιθανής ιδεολογικής διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν ολίγοις, το βασικό μου επιχείρημα ήταν ότι το περίφημο «άνοιγμα προς την Κεντροαριστερά» δεν έχει νόημα από πλευράς ιδεολογικής, δεδομένου ότι τα κεντρικά αντινεοφιλελεύθερα προτάγματα, όπως είναι η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και η εναντίωση στη δημοσιονομική λιτότητα, που παλαιότερα συγκροτούσαν την πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας, στις σημερινές συνθήκες του αμετανόητα νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού αποτελούν ούτως ή άλλως κομβική συνιστώσα της στρατηγικής της ριζοσπαστικής, δηλαδή αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Απομένει όμως το ζήτημα της οργανωτικής διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ακούγεται συχνά ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: ότι ο αριθμός των μελών του ΣΥΡΙΖΑ είναι δυσανάλογα μικρός σε σχέση με τους ψηφοφόρους του. Η επικρατούσα ερμηνεία αυτού του γεγονότος είναι τουλάχιστον συζητήσιμη: Οτι αυτό σημαίνει πως η πολιτική απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ συνίσταται σχεδόν αποκλειστικά σε εκείνη του αρχηγού του Αλέξη Τσίπρα.

Ακόμη και αν δεχτούμε πως σε επίπεδο «συμπτωματολογίας» κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, θα ήταν ολέθριο σφάλμα να συμπεράνουμε ότι τούτο σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «από τη φύση του» ένα αρχηγοκεντρικό κόμμα. Εξηγούμαι.

Εχει σημασία να καταλάβουμε πως η σύγκριση όσον αφορά την αναλογία μελών και ψηφοφόρων γίνεται με τα αστικά κόμματα στην ελληνική ιδιαιτερότητά τους. Δηλαδή γίνεται με κόμματα, η μαζικότητα των οποίων οφείλεται πρώτα και κύρια στην αποτελεσματική λειτουργία του ελληνικού πελατειακού συστήματος.

Κοινωνικο-ταξικά η αστική πολιτική εκπροσώπηση στην Ελλάδα δεν συνίσταται σε προγραμματικές στρατηγικές, αλλά σε στρατηγικές εξυπηρέτησης προσωπικών και οικογενειακών συμφερόντων διά μέσου της άμεσης ενεργοποίησης των προνομίων που παρέχει ο κρατικός μηχανισμός. Και τούτο δεν ισχύει μόνο στο επίπεδο της εκλογικής πελατείας στις εθνικές εκλογές, αλλά και σε εκείνο της επιρροής στα συνδικάτα, στις επαγγελματικές οργανώσεις και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι το ΠΑΣΟΚ, στα πρώτα του βήματα τουλάχιστον, δεν ήταν «ακραιφνώς αστικό» κόμμα, είναι γεγονός πως η οργανωτική του ανάπτυξη σε τεράστιο βαθμό στηρίχτηκε στις οργανωτικές δομές της προδικτατορικής Ενωσης Κέντρου, που ήταν εξίσου πελατειακές με εκείνες της –προδικτατορικής και μεταδικτατορικής– Δεξιάς.

Η Αριστερά απ’ την άλλη, στη μετεμφυλιακή και προδικτατορική περίοδο, ήτοι η ΕΔΑ, ακόμη και στο ζενίθ της εκλογικής της δύναμης, δεν ήταν μεν πελατειακό κόμμα, αλλά η μαζικότητά της οφειλόταν στο ότι ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες της ΕΑΜικής αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου. Μνήμες όχι μόνον ιδεολογικές αλλά και πραγματικές. Υπήρχαν αμέτρητες οικογένειες που αυτο-ορίζονταν στο πολιτικό γίγνεσθαι από το γεγονός και μόνον ότι ζώντα ή πρόσφατα θανόντα μέλη τους είχαν συμμετάσχει στο ΕΑΜ ή/και είχαν διωχθεί από το εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κράτος.

Υπ’ αυτή την έννοια, το φαινόμενο ενός ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος με την εκλογική απήχηση που σταθερά απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 είναι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Πράγμα που σημαίνει ότι η αριθμητική δυσαναλογία μεταξύ μελών και ψηφοφόρων δεν οφείλεται ούτε σε κάποιον εγγενή και αναπόδραστο αρχηγισμό ούτε σε κάποια τεμπελιά, νωθρότητα, ανικανότητα ή υπερβολική «εσωστρέφεια» του εν λόγω κόμματος. Αλλά στο ότι δεν υπάρχουν οι ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που θα επιτρέψουν σε ένα μη αστικό και κατά συνέπεια μη πελατειακό ελληνικό κόμμα εύκολα να αποκτήσει αληθινά μαζικές οργανωτικές δομές.

Εύκολα. Δύσκολα έστω; Ας αρχίσουν οι προσπάθειες από την αναγνώριση των δυσκολιών. Πράγμα που θα ισοδυναμεί με την αποφυγή αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «άδικη αυτοκριτική». Η οποία με τη σειρά της απλώς αποπροσανατολίζει οδηγώντας στην αναζήτηση λύσεων προς καταστροφικά λανθασμένες κατευθύνσεις. Δύο τέτοιες έχω κυρίως κατά νου τούτη τη στιγμή, θα κλείσω τη σύντομη αυτή παρέμβαση αναφέροντάς τες.

Η πρώτη λάθος κατεύθυνση αφορά το ζήτημα του αρχηγισμού. Ξεχνώντας το ότι η ταύτιση Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ στα μυαλά του πολλού κόσμου οφείλεται ακριβώς στο ότι ακόμη δεν υπάρχουν δομές που καθιστούν την παρουσία του ίδιου του κόμματος επαρκώς αισθητή, η λογική αυτή ακολουθεί τη μοιρολατρική αποδοχή του «μόνο με τον Τσίπρα είναι ισχυρή η Αριστερά».

Η δεύτερη αποπροσανατολιστική κατεύθυνση, που άνετα συνυπάρχει με την πρώτη, μας γυρίζει στην αρχή του παρόντος άρθρου – στην ιδεολογική διεύρυνση. Αφού ως ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορούμε να έχουμε μαζικές οργανώσεις, άντε ας γίνουμε λιγότερο ριζοσπαστική μπας και τα καταφέρουμε. Ακριβώς αυτό θέλει από εμάς και το νεοφιλελεύθερο καθεστώς.

*καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

«Στόχος μας μια νέα ανοιχτή πληθυντική Αριστερά»

Δημήτρης Κουκλουμπέρης

Ενα σύγχρονο, ανοιχτό, αριστερό κίνημα που θα πρωταγωνιστεί στα κοινωνικά μέτωπα και θα υπερβαίνει ό,τι μέχρι σήμερα κρατά τον ΣΥΡΙΖΑ μακριά από τον κόσμο και τα προβλήματά του, πρέπει να είναι ο στόχος της ανασυγκρότησης, σύμφωνα με την απερχόμενη περιφερειάρχη Αττικής και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου.

«Τώρα οφείλουμε να προχωρήσουμε, χωρίς εκπτώσεις και φοβίες σε πρωτοβουλίες και ρήξεις με αριστερό, κοινωνικό πρόσημο», δηλώνει χαρακτηριστικά στην «Εφ.Συν.». Αφήνει αιχμές για συντρόφους της που βλέπουν την πολιτική με όρους καριέρας, ενώ παίρνει θέση για το θέμα της εκλογής αρχηγού από τη βάση

● Οι εκλογές τελείωσαν, το κόμμα σας έχασε, χωρίς να ηττηθεί στρατηγικά και περνά στην αντιπολίτευση, επιχειρώντας να ανασυγκροτηθεί. Νέα κατάσταση -νέα καθήκοντα, νέες εποχές-, νέα ήθη… Αυτό συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως όχι;

Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε πλέον σε μια ριζικά νέα πολιτική περίοδο. Οι πολίτες εμπιστεύθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ την αξιωματική αντιπολίτευση. Από εδώ και στο εξής θα δοκιμαστούμε και θα δοκιμάσουμε. Γιατί κάθε είδους επανάπαυση ή θριαμβολογία είναι λάθος. Από τη μια τα προβλήματα των πολιτών και κυρίως των πιο αδύναμων εντείνονται μέρα με τη μέρα, εξαιτίας της διακυβέρνησης της Ν.Δ. Και τα προβλήματα αυτά δεν μπορούν να περιμένουν να ολοκληρώσουμε εμείς την αυτοκριτική ή τον οργανωτικό σχεδιασμό μας.

Τώρα οφείλουμε να προχωρήσουμε, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς φοβίες, στις πρωτοβουλίες, τις ρήξεις, τις αλλαγές, με αριστερό κοινωνικό πρόσημο, που θα κάνουν τον ΣΥΡΙΖΑ την εγγύηση εκείνων των πολιτικών που θα προστατεύουν όσα πετύχαμε και θα ανοίγουν παράλληλα και νέους δρόμους. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος σε αυτή τη φάση είναι η εσωστρέφεια, η επίδειξη αλαζονείας, η αναζήτηση λύσεων που αντιγράφουν χρεοκοπημένες πολιτικές τού χθες.

Σήμερα, περισσότερο ίσως από ποτέ άλλοτε, απαιτείται αξιόπιστος, τεκμηριωμένος αριστερός, προοδευτικός λόγος, γιατί ήδη η κυβέρνηση Μητσοτάκη υλοποιεί το συντηρητικό, με αυταρχικά χαρακτηριστικά, πρόγραμμά της. Δεν είναι ώρα για μεμψιμοιρίες, αλλά για δράση.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να χαθεί ούτε λεπτό για να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ το σύγχρονο αριστερό, ανοιχτό στους αγώνες και τις αγωνίες των πολιτών, κίνημα που επιχειρεί να απαντήσει στα καίρια ερωτήματα της δίκαιης ανάπτυξης, του περιβάλλοντος. Της προάσπισης των δικαιωμάτων που η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία θεωρεί «πολυτέλεια». Το κίνημα που χρειάζεται ο τόπος και η Ευρώπη.

Βλέπουμε συντρόφους μας που, αφού δεν κατάφεραν να εκλεγούν στις αυτοδιοικητικές εκλογές, μεταπήδησαν με ευκολία στον βουλευτικό θώκο

● Πώς έχετε πολιτικά στο μυαλό σας τους όρους «μετασχηματισμός» και «επανίδρυση», με τους οποίους περιέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας τη μετάβαση στη νέα φάση του κόμματός σας;

Το ζητούμενο είναι να υπερβούμε ό,τι κρατάει τον ΣΥΡΙΖΑ μακριά από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Τους όρους για την υπέρβαση αυτή πρέπει να τους διαμορφώσουμε όλοι μαζί, με αριστερό προγραμματικό λόγο και με στόχο μια νέα σχέση με την πολιτική, μέσα από την οικοδόμηση ενός νέου πολιτικού ήθους. Σε αυτό, όμως, δεν βοηθάνε συμπεριφορές που μαρτυρούν αντιμετώπιση της πολιτικής υπό το πρίσμα της καριέρας.

Για παράδειγμα, βλέπουμε συντρόφους μας που, αφού δεν κατάφεραν να εκλεγούν στις αυτοδιοικητικές εκλογές, μεταπήδησαν με ευκολία στον βουλευτικό θώκο. Τέτοιες ενέργειες, που έρχονται σε αντίθεση με το δικό μας ηθικό υπόδειγμα, το παράδειγμα της Δύναμης Ζωής στην Περιφέρεια Αττικής, όπου δείξαμε ότι σεβόμαστε την υπόθεση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, χωρίς να εγκαταλείψουμε το μετερίζι της, εκπέμπουν ένα παλαιοκομματικό μήνυμα. Ενα μήνυμα που δεν συνάδει με την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ως ελκυστικού πόλου συσπείρωσης των δημοκρατικών, προοδευτικών, αριστερών δυνάμεων.

Γιατί δεν αρκεί να κλίνουμε σε όλες τις πτώσεις τον επιθετικό προσδιορισμό «αριστερός». Χρειάζεται να τον κάνουμε πράξη καθημερινά, με το παράδειγμά μας. Γιατί το νέο ήθος με τη νέα οργάνωση είναι συγκοινωνούντα δοχεία: χωρίς το πρώτο, η νέα οργάνωση θα παραπέμπει στο παλιό, στην απομάκρυνση από την κοινωνία, την πολιτική ως καριέρα.

● Θα αναρωτηθεί κάποιος: Και γιατί η Κεντροαριστερά και η σοσιαλδημοκρατία να είναι ο προορισμός της διεύρυνσης; Από πότε αντιληφθήκατε ότι πρόκειται για μια «ελκυστική» πολιτικά δεξαμενή;

Αν η υπόθεση της ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ αφορά προσέλκυση ψήφων, τότε είναι χαμένη υπόθεση. Ο σκοπός είναι να αποδείξουμε ότι μπορούμε να οργανωθούμε έτσι ώστε να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία, μακριά από καλούπια. Αυτό άλλωστε είναι και το συλλογικό μας στοίχημα. Να αλλάξουμε οργανωτικά, στηρίζοντας και προστατεύοντας παράλληλα ό,τι καταφέραμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια διακυβέρνησής μας σε οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο, απέναντι στον νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα πολιτικής και κοινωνικής οπισθοδρόμησης της Ν.Δ.

● Τα στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και άλλες δυνάμεις και συμπράττουν με τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω Προοδευτικής Συμμαχίας, είναι ή θα γίνουν σύντροφοί σας ή είναι συνεργαζόμενοι και απλώς συνοδοιπόροι;

Στην ιστορία του προοδευτικού κινήματος, οι συναντήσεις διαφορετικών παραδόσεων ήταν πηγή ιδεολογικού πλούτου και πολιτικής έμπνευσης, όταν δεν επιδεικνύονταν ηγεμονισμοί και απόπειρες «καπελωμάτων». Ο στόχος μας είναι σήμερα κοινός και αφορά το πολιτικό και κοινωνικό μας στίγμα στη βάση της διάκρισης – πυξίδας για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο, μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.

Οι ταξικές πολιτικές της Ν.Δ. αποδεικνύουν την επικαιρότητα και τη χρησιμότητα της διάκρισης αυτής. Αποδεικνύουν την ανάγκη οικοδόμησης ενός ευρύτατου κοινωνικού μετώπου με πρωταγωνιστή μια νέα, πληθυντική, ανοιχτή Αριστερά.

Μια Αριστερά που θα εμπνέει, φέρνοντας στο επίκεντρο την ανάγκη ριζικής ανακατανομής πλούτου και εισοδήματος, την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, την προστασία του κόσμου της εργασίας, την κοινωνική αλληλεγγύη.

● Η εκλογή προέδρου από τη βάση διευκολύνει τον στόχο για ένα μαζικό-ανοιχτό κόμμα;

Τα θέματα αυτά κρίνονται από καταστατικά συνέδρια και όχι σε κλειστά γραφεία. Δεν μιλάμε για ενός ανδρός αρχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν και δεν είναι αρχηγοκεντρικό κόμμα. Και φυσικά, αν χρειαστεί, θα συζητήσουμε την εκλογή από τη βάση στο πλαίσιο οργανωμένης, ανοιχτής συζήτησης.

Σήμερα το ζητούμενο είναι ένα μαζικό-ανοιχτό κόμμα συνδεδεμένο με την κοινωνία, σε όλα τα επίπεδα. Είτε πρόκειται για την Τοπική Αυτοδιοίκηση είτε για τα συνδικάτα ή τους επαγγελματικούς, επιστημονικούς συλλόγους. Γιατί το κρίσιμο είναι ο ριζικός προγραμματικός μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη της κοινωνίας, σε εκφραστή μιας εναλλακτικής, συνεκτικής αριστερής πρότασης απέναντι στην ιδεολογική κατίσχυση της Δεξιάς.

● Παλαιότερα, τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, είχε ειπωθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ωρίμασε βίαια. Τώρα, με δεδομένες τις προωθούμενες αλλαγές, μπορούμε να μιλάμε για ενηλικίωση; Συνήθως, όταν ενηλικιωνόμαστε, γινόμαστε και πιο συμβατικοί και η επαναστατικότητα υποχωρεί. Θέλει κάτι τέτοιο ο ΣΥΡΙΖΑ;

Το κρίσιμο δεν είναι το ηλικιακό, αλλά η δημιουργία των συνθηκών για την ώριμη αποφασιστικότητα ενός κινήματος που θα διασφαλίσει ότι δεν θα πάνε χαμένες οι θυσίες και οι κόποι των πολιτών τα τελευταία τέσσερα χρόνια, στο όνομα των ιδεοληψιών της Ν.Δ.

Σε αυτή την κατεύθυνση, αποτιμώντας χωρίς εξωραϊσμούς την κυβερνητική μας εμπειρία, οφείλουμε να υπερβούμε λογικές σεχταρισμού και εσωστρέφειας, που παραπέμπουν σε παιδικές ασθένειες. Να κάνουμε πράξη αυτό που έχω περιγράψει ως διπλό πρόταγμα.

Τη δομική ανασυγκρότηση με υπέρβαση των παθογενειών εσωστρέφειας και παράλληλα την ενεργητική υπεράσπιση όσων επιτεύχθηκαν από την κυβέρνησή μας, σε επίπεδο οικονομίας και κοινωνίας, μέσα από μια προγραμματική αντιπολίτευση.

«Η επιλογή μας δεν είναι αν θα έλθει η αλλαγή αλλά αν μπορούμε να θέσουμε την αλλαγή αυτή στην υπηρεσία των ιδανικών μας», παρατηρούσε πριν από δεκαετίες κορυφαίος Αμερικανός πολιτικός. Και ακριβώς αυτή είναι σήμερα η ιστορική, πολιτική και ηθική μας ευθύνη. Ευθύνη – πρόκληση για μια Αριστερά στην Ευρώπη του 21ου αιώνα.

● Την Πέμπτη, μετά την απολογία σας για την τραγωδία στη Μάνδρα, κρούσατε τον κώδωνα του κινδύνου για τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Για ποιον λόγο;

Υπάρχει ορατός κίνδυνος, αν δεν αλλάξει ριζικά το θεσμικό πλαίσιο, να ακυρωθεί η αποτελεσματική λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αν συνεχίσει να διαιωνίζεται η φιλοσοφία του «εσαεί υπόλογου», αναφορικά με τους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης, τότε αναιρείται στην πράξη κάθε προσπάθεια να γίνουν Δήμοι και Περιφέρειες παράγοντας ανάπτυξης.

Γιατί ο πέλεκυς μιας δικαστικής δίωξης σε συνδυασμό με το ασαφές πλαίσιο αρμοδιοτήτων, με τις αλληλοεπικαλύψεις και τη γραφειοκρατία, λειτουργούν εντέλει σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.

Οι καλές προθέσεις θα μένουν στα λόγια γιατί η υλοποίησή τους θα σκιάζεται από το ενδεχόμενο, ανά πάσα στιγμή, να βρεθεί ο αιρετός στη εδώλιο του κατηγορούμενου για ελλείψεις και παραλείψεις που έχουν να κάνουν με χρόνιες και δομικές παθογένειες… Και τραγωδίες σαν αυτή της Μάνδρας είναι ενδεικτικές τού πόσα πρέπει να αλλάξουν άμεσα και ριζικά στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Τ.Α.

Ουμπέρτο Έκο: Κατασκευάζοντας τον εχθρο

Ο Σαρτρ, με το θεατρικό κείμενο «Κεκλεισμένων των Θυρών» περιγράφει το ίδιο πεδίο διαπραγμάτευσης με αυτό το κείμενο του Ουμπέρτο Έκο ” Κατασκευάζοντας τον εχθρό” . Πόσο πολύ πρόθυμα βρίσκουμε αυτόν τον Άλλον .Δηλαδή πως βρίσκουμε τον Ζακ , τον μετανάστη, τον αγραβάτωτο ή και τον άθεο της διπλανής πόρτας – τόσο ανυπόφορο επειδή δεν είναι όπως εμείς. Αναγορεύοντας τον σε εχθρό, φτιάχνουμε την κόλασή κατά τον Σαρτρ πάνω στη γη. Αναρωτιέμαι όμως μήπως όλες αυτές οι προσεγγίσεις αξιοποιούνται ώστε να φτιάχνονται και νέες πρακτικές εφαρμοσμένης βιοπολιτικής στην πολιτική αντιπαράθεση συνειδητά. Παραθέτω τη δημοσίευση του Δημήτρη Καμπουράκη από το liberal.gr στις 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019 για να γίνω κατανοητός . ” ….Ένα πάντως δεν είδαμε: Την παλιά βιτριολική τοξικότητα που πλανιόταν σαν δηλητηριώδες αέριο πάνω απ’ την Βουλή. Αυτό, να με συμπαθάτε, αλλά είναι κέρδος. Εκείνα τα παλιά σμιχτά φρύδια της προηγούμενης Βουλής, αυτά τα βλέμματα γεμάτα σκοτεινές απειλές, αυτό το δήθεν επαναστατικό αγραβάτωτο που καταλάμβανε τα έδρανα, ήταν ένα πακέτο πραγματικά ανυπόφορο….” Οι «βάρβαροι είναι μια κάποια λύσις»


Πρόλογος στην ελληνική έκδοση ………………………………….. 9
Εισαγωγή ……………………………………………………………………….
19
Κατασκευάζοντας τον εχθρό …………………………………………. 23
Απόλυτο και σχετικό ……………………………………………………… 56
Η φλόγα είναι ωραία ……………………………………………………… 90
Θαυμάζοντας θησαυρούς ………………………………………………. 125
Ξινισμένες απολαύσεις ………………………………………………….. 142
Έμβρυα εκτός παραδείσου …………………………………………….. 159
Το Gruppo 63, σαράντα χρόνια μετά …………………………….. 172
Hugo, Hélas! Η ποιητική της υπερβολής ……………………….. 211
Veline και σιωπή ……………………………………………………………. 255
Φανταστικές αστρονομίες ……………………………………………… 266
Στη Ρώμη όπως οι Ρωμαίοι …………………………………………….. 308
Είμαι ο Εντμόν Νταντές! ……………………………………………….. 320
Ο Οδυσσέας μας έλειπε… ……………………………………………… 341
Γιατί το νησί δεν ανακαλύπτεται ποτέ ……………………………. 353
Σκέψεις για το Wikileaks ……………………………………………….. 389


Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ομιλία που εκφώνησε ο Εκο στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, στις 15 Μαΐου 2008:

Συνέχεια ανάγνωσης Ουμπέρτο Έκο: Κατασκευάζοντας τον εχθρο

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό