ΌΛΟ το ΈΡΓΟ συγκεντρωμένο σε ένα website: renadouroudynata.gr

Όλο το έργο που έχει συντελεστεί στην Περιφέρεια Αττικής τα τελευταία 4,5 χρόνια, συγκεντρωμένο σε ένα website (http://www.renadouroudynata.gr/), με τη δύναμη των αριθμητικών στοιχείων.

Ένα έργο που έγινε αθόρυβα, αλλά είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας και συστηματικού σχεδιασμού, στο πλαίσιο μίας στρατηγικής για να αλλάξει πρόσωπο η Αττική. Ένα έργο πολυεπίπεδο και σφαιρικό, που επιλύει ζητήματα της καθημερινότητας των πολιτών.

Το website αποτυπώνει όλη την ουσία της αθόρυβης, αλλά ουσιαστικής και δυνατής παρουσίας της Περιφέρειας Αττικής, αυτά τα 4,5 χρόνια. Έχει τη δύναμη των γεγονότων – αριθμοί, video, προϋπολογισμοί. Πραγματικό, πολυεπίπεδο, καινοτόμο έργο.

Αθόρυβα λειτουργούν σήμερα 327 εργοτάξια στην Αττική. Δυνατά δίνουν δουλειά σε πολύ κόσμο και τονώνουν τις τοπικές αγορές.

Αθόρυβα και δυνατά η Περιφέρεια Αττικής φτιάχνει την Αττική Ριβιέρα – διασφαλίζει τη ζωή και την περιουσία των πολιτών και παράλληλα δημιουργεί έναν νέο αναπτυξιακό πόλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.

Αθόρυβα και δυνατά η Περιφέρεια Αττικής δίνει λύσεις σε προβλήματα που χρόνιζαν, όπως η υδροδότηση της Αίγινας.

Αθόρυβα η Περιφέρεια Αττικής συμβάλλει στην αλυσίδα αλληλεγγύης, με επιδότηση των λογαριασμών ρεύματος ευπαθών κοινωνικών ομάδων, με τη λειτουργία κοινωνικών παντοπωλείων, φαρμακείων, κέντρων ημερήσιας φροντίδας για άτομα με αναπηρία, κέντρων για αστέγους, για κακοποιημένες γυναίκες. Δυνατά βελτιώνεται η καθημερινότητα των συμπολιτών μας.

Αθόρυβα η Περιφέρεια χρηματοδοτεί με 40,6 εκατομμύρια ευρώ την αγορά υλικοτεχνικής υποδομής για όλα τα νοσοκομεία της Αττικής και με 20 εκατομμύρια ευρώ τα στρατιωτικά νοσοκομεία. Δυνατά η Περιφέρεια στηρίζει τη δημόσια υγεία.

Αθόρυβα και δυνατά συνεχίζουμε. Διασφαλίζουμε το παρόν και το μέλλον απέναντι στις λογικές και τις πολιτικές του χθες.

http://www.renadouroudynata.gr/

κοινοποίησε το:

Γιατζόγλου «Νέος προοδευτικός πόλος»: περί τίνος ακριβώς πρόκειται;

Δημήτρης Γιατζόγλου

Η αποδοχή από την Αριστερά ότι το μέγιστο που μπορούμε να πετύχουμε είναι η επιστροφή σε μια σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της «χρυσής εποχής», δεν μπορεί να ηγεμονεύσει στις κοινωνικές συνειδήσεις, έναντι του επιθετικού ακροδεξιού λαϊκισμού. Και ταυτόχρονα είναι ιστορικά ανέφικτη.

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή υπήρξε μια πολιτική ήττα αυτών που επιχειρούν να κερδοσκοπήσουν στο έδαφος ανορθολογικών στερεοτύπων και φοβικών συνδρόμων ενός αγοραίου πατριωτισμού. Θα απαιτηθεί, ωστόσο, επίμονος ιδεολογικός αγώνας, ώστε η συμφωνία να ενσωματωθεί σε μια εθνική ταυτότητα που θεμελιώνει τη συνοχή της σ’ έναν κριτικό αναστοχασμό του ιστορικού παρελθόντος, απελευθερωμένη από τις σκοτεινές μυθολογίες του εθνικισμού. Οι δυνάμεις που στήριξαν τη συμφωνία έχουν χρέος να ηγηθούν αυτού του αγώνα με σταθερότητα· για να αναδιαμορφωθεί το λαϊκό αίσθημα σ’ αυτή την κατεύθυνση και να ματαιωθούν απόπειρες διχασμού.

Δεν θα είναι εύκολο. Η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι η διαλεκτική εθνικού – διεθνικού γίνεται όλο και πιο περίπλοκη. Υπερεθνικές ολοκληρώσεις, που συντελούνται με τη βίαιη περιθωριοποίηση των υποτελών τάξεων και στρωμάτων, εγγράφουν στο φαντασιακό των ανθρώπων την εθνική περιχαράκωση ως τη μόνη διέξοδο. Και, βεβαίως, ο εθνικισμός δεν είναι μόνο σημαία της Ακροδεξιάς· είναι προνόμιο και των πλούσιων χωρών της Ευρώπης. Με τον εθνικισμό των ελλειμμάτων του ευρωπαϊκού Νότου συνυπάρχει και ο εθνικισμός των γερμανικών πλεονασμάτων και ο παγκοσμιοποιημένος, νεοφιλελεύθερος εθνικισμός εναντίον των απόκληρων του πλανήτη.

Στο μέτωπο αυτού του αγώνα δεν θα βρεθούν ούτε η Ν.Δ. ούτε το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη, επειδή τελεί υπό την ηγεμονία της ακροδεξιάς της πτέρυγας. Το δεύτερο, επειδή αναζητά ρόλο μέσω ενός καιροσκοπικού πραγματισμού. Είναι όμως κρίμα να μη βρεθούν εκείνες οι δυνάμεις της Αριστεράς που επέλεξαν την άρνηση, δραπετεύοντας από τη συγκυρία και επιστρατεύοντας τη ρητορική των εν γένει «αρχών» και ενός υπεριστορικού αντιιμπεριαλισμού.

Πέρα από την αυτοτελή πολιτική σημασία της, η Συμφωνία εξώθησε τις αντιφάσεις τής υπάρχουσας κομματικής δομής στα όριά τους, επιτείνοντας τα φαινόμενα της ρευστότητας: οδήγησε στη ρήξη της κυβερνητικής συμμαχίας (επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχουν για την Αριστερά πολιτικές συμμαχίες που δεν υπάγονται στο «γκραμσιανό υπόδειγμα» άσκησης πολιτικής και, πολύ περισσότερο, ιδεολογικής ηγεμονίας). Ενεργοποίησε τάσεις διάλυσης κομματικών σχηματισμών (υπενθυμίζοντας ότι θολές και αμφίσημες ιδεολογικές ταυτότητες οδηγούν σε συγκυριακά πολιτικά υβρίδια).

Αυτά μπορεί να διαβαστούν ως συμπτώματα μιας παρατεταμένης κρίσης ενός πολιτικού συστήματος, σχεδόν αυτιστικού, που αυτονομείται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες και τα ερωτήματα της κοινωνίας. Μπορούν όμως να διαβαστούν και από τη σκοπιά ενός πολιτικού διλήμματος: αν η ρευστότητα και η αστάθεια θα δικαιώσουν τον μεταδημοκρατικό λαϊκισμό που υποβαθμίζει τον ρόλο των κομμάτων σε διεκπεραιωτές και απολογητές του νεοφιλελευθέρου μονόδρομου· ή αν θα μορφοποιηθούν σε μια πολιτική δυναμική από την οποία θα προκύψουν πολιτικές στρατηγικές και προγραμματικές λύσεις υπέρ των δυνάμεων της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων, για την αποτροπή μιας ακραίας συντηρητικής ηγεμονίας μακράς διάρκειας.

Και είναι το δίλημμα αυτό που μπορεί να οδηγήσει στην επιθυμητή και αενάως προβλεπόμενη «ανασύνθεση» των πολιτικών συσχετισμών, με τη διαμόρφωση δύο διακριτών και ανταγωνιστικών πολιτικών «πόλων»· ανταγωνιστικών όχι ως προς τη ρητορική, αλλά ως προς το περιεχόμενο αντίπαλων πολιτικών σχεδίων. Μόνον έτσι η συγκρότηση μιας «προοδευτικής συμμαχίας» μπορεί να υπάρξει, όχι ως έκφραση μιας συμβατικής υποχρέωσης που απορρέει από τον πολιτικό φετιχισμό της Αριστεράς περί συμμαχιών, αλλά ως ζωντανή διεργασία διασταύρωσης ιδεών και προταγμάτων που αφορούν την πραγματική ζωή των ανθρώπων σήμερα.

Η προοδευτική συμμαχία, λοιπόν. Ως δυνατότητα, αλλά κυρίως ως πρόβλημα. Ως ένα δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί ακριβείς απαντήσεις σε μια σειρά συγκεκριμένα ζητήματα. Η Συμφωνία των Πρεσπών υπήρξε η αφορμή για να τεθεί το πρόβλημα. Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι συνιστά μια «νέα διαιρετική τομή» στους πολιτικούς συσχετισμούς (με όλη την υπερβολή της εκτίμησης), δεν θα λειτουργήσει ως αυτόματος πιλότος για το εγχείρημα. Η συμμαχία ως «μέτωπο» που θα υλοποιήσει ένα «ελάχιστο κοινό πρόγραμμα» δράσεων στα ζητήματα της συγκυρίας (ξεκινώντας ίσως από τις επόμενες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις);

Η ιστορική εμπειρία των μετώπων δεν είναι πολύ ενθαρρυντική. Η συμμαχία ως «πόλος», δηλαδή ως διπλή ένταξη στη συγκυρία και στη στρατηγική προοπτική των αντικαπιταλιστικών μετασχηματισμών; Υπάρχουν εν δυνάμει σύμμαχοι που να θέτουν αυτό το πρόταγμα; Ποιος είναι ο προγραμματικός ορίζοντας και τα όρια συμμετοχής στο εγχείρημα; Η αντιμετώπιση «των πιο ακραίων εκδοχών του νεοφιλελευθερισμού»; Ποιες είναι οι λιγότερο ακραίες; Στις προϋποθέσεις του εγχειρήματος εντάσσεται και το «mea culpa» του ΣΥΡΙΖΑ για την προκυβερνητική του περίοδο; Σε ποιο «προοδευτικό» υπόδειγμα ανήκει η εναντίωση στον λαϊκισμό του Σαλβίνι με την ταυτόχρονη αποσιώπηση των αδιεξόδων του Συμφώνου Σταθερότητας; Το εύρος της συμμαχίας, για παράδειγμα, θα εκτείνεται «από τον Τσίπρα έως τον Βενιζέλο»;

Η συζήτηση γύρω από τα ως άνω ερωτήματα (συζήτηση δημόσια, με την οργάνωση π.χ. ενός μόνιμου φόρουμ) θα βοηθούσε να καθοριστούν με ακρίβεια οι όροι και τα όρια του εγχειρήματος και ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ η ευθύνη να την οργανώσει. Και ταυτόχρονα ο ίδιος βεβαίως είναι υποχρεωμένος να αποσαφηνίσει τα παρακάτω κρίσιμα σημεία που τον αφορούν:

  •  Ανεξαρτήτως της πρόθεσής του να εμμείνει στη ριζοσπαστική του ταυτότητα, η διεύρυνση της πολιτικής του εμβέλειας με προσλήψεις εποχικού πολιτικού προσωπικού είναι πιθανό να οδηγήσει στη μεταμόρφωσή του σε κόμμα ενός ασπόνδυλου προγραμματικά πολυσυλλεκτισμού, εγκλωβισμένου αποκλειστικά στο πεδίο του κράτους.
  •  Η επιλογή να κινηθεί στο πλαίσιο μιας πολύ έντονης αντίφασης, ανάμεσα στην αποδοχή να υλοποιήσει ένα μεταμνημονιακό, νεοφιλελεύθερο εν πολλοίς πρόγραμμα και στη στρατηγική δέσμευσή του για μια κοινωνία της ισότητας και της δημοκρατίας, έχει αναγκαστικά ημερομηνία λήξης. Οι αντιφάσεις κάποια στιγμή λύνονται μέσω ανέλεγκτων ιστορικών αυτοματισμών, οι οποίοι κατά κανόνα ευνοούν την ισχυρότερη πλευρά της αντίφασης. Και όλοι καταλαβαίνουμε ποια είναι αυτή.
  •  Η αποδοχή από την Αριστερά ότι το μέγιστο που μπορούμε να πετύχουμε είναι η επιστροφή σε μια σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της «χρυσής εποχής», δεν μπορεί να ηγεμονεύσει στις κοινωνικές συνειδήσεις, έναντι του επιθετικού ακροδεξιού λαϊκισμού. Και ταυτόχρονα είναι ιστορικά ανέφικτη.

Ολα τα παραπάνω, ως σύνολο, καταδεικνύουν τη συνθετότητα του εγχειρήματος. Το αποκαλύπτουν ως πορεία σ’ ένα αχαρτογράφητο έδαφος, απογυμνωμένο από την ύπαρξη ενός πολιτικού και προγραμματικού πλουραλισμού, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολλαπλότητα εκδοχών. Και οι «κάτοχοι τεχνογνωσίας» για το πώς χτίζονται συμμαχίες επιστρατεύουν δάνεια από περασμένες εποχές που δεν ισχύουν. Δεν μας επιτρέπεται λοιπόν να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι.

Αν το πιστεύουμε, πρέπει να προετοιμαστούμε για μια περίοδο ανίχνευσης και πειραματισμών, με τ’ αυτιά ανοιχτά σε όσα μηνύματα μας στέλνει η κοινωνία, έστω και μέσα από την απογοήτευση και την οργή για τις διαψεύσεις της. Και καλό θα είναι να θυμηθούμε τη ρήση: «Μη ρωτάς να σου πει τον δρόμο κάποιον που “ξέρει”. Κινδυνεύεις να χαθείς». Ας το ψάξουμε, λοιπόν, απευθύνοντας την πρόσκληση και σε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Και ας το κάνουμε χωρίς αμετροέπεια, ηγεμονισμούς και μικρομεγαλισμούς. Προπαντός χωρίς ιδιοτέλεια. Έντυπη έκδοση

http://www.efsyn.gr/arthro/neos-proodeytikos-polos-peri-tinos-akrivos-prokeitai

κοινοποίησε το:

DPA: Επίσημα υποψήφιοι για το Νόμπελ Ειρήνης 2019 οι Αλ. Τσίπρας και Ζ. Ζάεφ

Δημοσίευση: 12 Φεβρουαρίου 2019

DPA: Επίσημα υποψήφιοι για το Νόμπελ Ειρήνης 2019 οι Αλ. Τσίπρας και Ζ. Ζάεφ

Οι υποψηφιότητες για το Νόμπελ Ειρήνης 2019 είναι πάνω από 300, όπως ανακοίνωσε η αρμόδια επιτροπή που εδρεύει στη Νορβηγία.

Μεταξύ των υποψηφίων είναι η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ καθώς και οι ηγέτες της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας, οι οποίοι κατάφεραν να λήξουν τη διαμάχη για την ονομασία της πΓΔΜ, μεταδίδει το Γερμανικό Πρακτορείο.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας και ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, ορίστηκαν υποψήφιοι από ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου, καθώς πέτυχαν να τερματίσουν μια διαμάχη πολλών ετών με την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών.

κοινοποίησε το:

Άμα θέλετε, μαζί. Αν όχι, γεια

Πηγή: Άμα θέλετε, μαζί. Αν όχι, γεια

Δημήτρης Σεβαστάκης

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

  Εδώ και εννέα χρόνια στον τόπο μας άρχισε να επικρατεί ο κίνδυνος. Η ειδησεογραφία, ιδίως της πρώτης περιόδου, έμοιαζε με δελτίο ακραίων καιρικών φαινομένων. Η οικονομική…

Εδώ και εννέα χρόνια στον τόπο μας άρχισε να επικρατεί ο κίνδυνος. Η ειδησεογραφία, ιδίως της πρώτης περιόδου, έμοιαζε με δελτίο ακραίων καιρικών φαινομένων. Η οικονομική θύελλα έρχεται. Όπως το 2000 είχε γεμίσει ο τόπος χρηματιστηριακούς αναλυτές, προποτζήδες της λογιστικής, το 2009 – 2010 γέμισε με ωροσκόπους της οικονομίας. Από τους προποτζήδες στους ωροσκόπους. Μεγάλη εξέλιξη…

Την οδυνηρή συνέχεια τη γνωρίζουμε. Χρεοκοπία, μνημονιακά προγράμματα, μείωση εισοδημάτων – αύξηση κόστους ζωής, πολιτική αποσταθεροποίηση, ανάδυση μιας επιθετικής Ακροδεξιάς. Το χειρότερο για τον πολίτη ήταν η τρομοκρατημένη αναμονή για το χειρότερο. Κάθε δέσμη σκληρών μέτρων ακολουθούσε επόμενος κύκλος αίματος. Άρχισε να επικρατεί κατοχική συνείδηση. Τα σπίτια, από παράγοντας σταθερότητας, έγιναν οικονομική φορολογική απειλή. Μια τάση απόδρασης από κάθε δουλεία, από τα δάνεια, τις υποχρεώσεις, άρχισε να επεκτείνεται, να κυριεύει την καρδιά, την αντίληψη, την κουλτούρα. Ο καθένας ποθούσε να βγάλει το κεφάλι απ’ τα λασπόνερα.

Περασμένα; Η παιδεία, τα πολιτικά ρεφλέξ, οι ιεραρχήσεις, έχουν ποτίσει τη πραγματικότητα, τους ανθρώπους, την ίδια την πολιτική.

Τι μένει; Πίκρα. Και, παρ’ όλη τη σταθεροποίηση, τα βήματα μιας εύθραυστης ανάκαμψης, τα βήματα προόδου, την αίσθηση μιας μεγαλύτερης ασφάλειας, η πίκρα είναι πίκρα. Κούραση. Αίσθηση του αβοήθητου. Αίσθηση των εσωτερικών προγραφών. Συμπεριφορές στα όρια του συναισθηματικού εκβιασμού. Καμιά φορά συντροφικό ενδομίσος.

Η ποιότητα των εσωτερικών, των συντροφικών σχέσεων αποτελεί τον κόσμο που οικοδόμησες ιδίως στα χρόνια του πολέμου. Αυτός ο κόσμος είναι πολύτιμος. Και πρέπει να τον υπερασπίζονται όλοι. Όχι παιχνίδια εξουσιαστικής σκακιστικής. Είναι ρηχά, τζούφια, αφήνουν κακή επίγευση. Ο πόλεμος με αντίπαλους σκληρούς, συνδυασμένους, πολλαπλούς, έχει αφήσει ψυχικά χαλάσματα. Καμιά φορά δεν έχει σημασία τόσο το γεγονός όσο το σημάδι που αφήνει στην καρδιά.

Τι μπορεί να κάνει ο αριστερός σήμερα; Με το προσφυγικό, τον πολιτιστικό τρόμο και την ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση που προκαλεί (λόγω και της δικής μας επιχειρησιακής αδυναμίας), με το «Μακεδονικό» και τον μεγαλοκρατισμό που φουσκώνει (λόγω αντιπολιτευτικού καννιβαλισμού, αλλά και συστηματικής παραπληροφόρησης), με τη διάχυτη, άτυπη, υπόρρητη Ακροδεξιά να εξαπλώνεται ανίκητα, ποιο είναι το έδαφος για τον επίμονο αριστερό; Στο πέτρινο έδαφος της βαθιάς νέας Δεξιάς, τι μένει στον επίμονο αριστερό;

Η συντροφικότητα κατ’ αρχήν, για λόγους στοιχειώδους συναισθηματικής στήριξης. Για λόγους δικαίωσης και επούλωσης των πιο σκληρών επιλογών που εξέθεσαν και καμιά φορά κουρέλιασαν την αυτοεκτίμηση. Μένει η συνέχιση της σύγκρουσης με τα μεγαλύτερα προβλήματα, που είναι η διεφθαρμένη γραφειοκρατία, η «πειρατική» επιχειρηματικότητα, ο έλεγχος του πολιτικού χρήματος από ένα πολυετές ολιγοπώλιο.

Μένει όμως και μια άλλη εκκρεμότητα. Η ανάκτηση μιας πολιτικής ποιότητας που θα περιέχει κάποιες πλευρές του ιδεολογικού αποθέματος το οποίο περιθωριοποιήθηκε στα δύσκολα χρόνια των Μνημονίων. Μένει η ανάκτηση της έξοχης ψευδαίσθησης ότι είμαστε δεμένοι, σύντροφοι, συναγροικητές. Όλα αυτά εκκρεμούν για να μπορέσουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς αυτό που μας περισσεύει.

Παρεμβάσεις

Άμα θέλετε, μαζί. Αν όχι, γειά

Μεταμφίεση και κουτσουλιά…

Oι λουφαδόροι, oι μπεσαλήδες, oι εκτροπείς

Ανάμεσα στους δύο χτύπους

Η Επέτειος του Πολυτεχνείου και η περιφρούρηση της Δημοκρατίας μας

Η αντοχή στο εχθρικό περιβάλλον

Συντροφικά μόνος

Η ελάχιστη και ελαφρόμυαλη Δεξιά

Η πίστωση χρόνου που μεγαλώνει το χρέος

Πάνος Γαβαλάς, λύπη ή μνήμη;

Οι «δικοί μας»

Στου κουφού την πόρτα…

Το αληθινό Πάσχα

Η μικροκόλαση της εξαίρεσης

Μικροσκοπεύσεις στο σκοπιανό ζήτημα

Αναδρομές, τύψεις, ελπίδες

Ο αγριόγατος, ο φουρόγατος, ο ανταρτόγατος

Ο καλός μου, ο γλυκός μου Δημήτρης Μυταράς

κοινοποίησε το:

«Στα ΆΓΝΩΣΤΑ ΝΕΡΆ των fake news»: ΕΚΔΉΛΩΣΗ του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας στις 22/2

Πηγή: «Στα άγνωστα νερά των fake news»: Εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας στις 22/2 :: left.gr

https://left.gr/news/sta-agnosta-nera-ton-fake-news-ekdilosi-toy-syriza-messinias-stis-222?fbclid=IwAR2k9X81TJZQSUR9oiiOo-JXiSS9vyVZeJvws7QIlFRpVaAg4a8rP3b56YA
κοινοποίησε το:

Θεοφιλοπουλος , Μπεχράκης: Οι ειλικρινείς προσπάθειές μας για συνεργασία

θα πρέπει να συνεχιστούν στο μετεκλογικό σκηνικό

Θεοφιλόπουλος , Μπεχράκης πρώην στελέχη του Δικτύου Ενεργών Πολιτών, Δημοτικοί Σύμβουλοι με τον “Ανοιχτό Δήμο – Ενεργοί Πολίτες Καλαμάτας”

Κλείνει μια περίοδος προσπαθειών της συλλογικότητας “Δημοτική Συνεργασία Δήμου Καλαμάτας” για μια τοπική ευρεία προγραμματική , αυτοδιοικητική συνεννόηση στο χώρο του Δήμου Καλαμάτας. Οι ειλικρινείς προσπάθειές μας για συνεργασία θα πρέπει να συνεχιστούν στο μετεκλογικό σκηνικό με επίκεντρο  την παράταξη που έχουμε συνιδρύσει ως «Δίκτυο Ενεργών Πολιτών» με τον Μανώλη Μάκαρη το συνδυασμό «Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες». Ο συνδυασμός αυτός πραγματοποιήθηκε με σύμπραξη διαφορετικών δυνάμεων, με πρωτοβουλία και κορμό το «Δίκτυο Ενεργών Πολιτών» αναδείχθηκε μείζων μειοψηφία στις τελευταίες εκλογές , μπορεί να στελεχωθεί και να συγκροτηθεί ως αυτοδιοικητική παράταξη ικανής λόγω του μεγέθους της , να διοικήσει με σύνεση μαζί με άλλες δυνάμεις το Δήμο Καλαμάτας ανανεώνοντας την ευρεία εκλογική της αποδοχή .

Η προσπάθεια που καταβάλαμε για συνεργασία με άλλες δυνάμεις ήταν ειλικρινής και ανιδιοτελής απόδειξη ότι δεν βάλαμε ως προαπαιτούμενα δεσμεύσεις για κανέναν εκλεγμένο της παράταξης «Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες» . Η απόφαση να μείνει ανοιχτό το θέμα του ενός ήδη εκλεγμένου επικεφαλής προκαταβολικά, χωρίς να είναι σαφές ποιοι είναι οι συνομιλητές και ποια είναι τα προτεινόμενα πρόσωπα, ήταν πρωθύστερη και προκάλεσε αντιδράσεις στη βάση της παράταξης .

Εξάλλου και στην ανακοίνωση των έξι δημοτικών συμβούλων Κυριακή, 02 Σεπτεμβρίου 2018 που εξηγεί τους λόγους που δεν θα παραβρεθούμε στη συνέλευση ουδέποτε μπήκε θέμα ρήξης με την παράταξή μας της οποίας είμαστε ιδρυτικά μέλη .Το κείμενο αυτό είναι στη διάθεση όλων. Η ανακοίνωση αυτή τόνιζε ” Τα όποια δημοσιεύματα  περί δήθεν «αδειάσματος»,  διαζυγίου ή μεθοδεύσεων, δεν  απηχούν το πνεύμα και τις προθέσεις μας.  Αντίθετα, υφίσταται έκδηλη η επιθυμία μας  για πρωτοβουλίες, όσον αφορά σε δράσεις αναζήτησης  διευρύνσεων και νέων συμμαχιών, υπό το φως του νέου νομοθετήματος του  «Κλεισθένη» και της απλής αναλογικής, που αυτό υιοθετεί, με την προοπτική της  συγκρότησης ψηφοδελτίων, που θα προσδώσουν, μέσω της απελευθέρωσης αφανών μέχρι  σήμερα δυνάμεων, νέα δυναμική στην κοινωνία, με σκοπό τη διεκδίκηση του Δήμου Καλαμάτας, στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. “

Ουδέποτε αμφισβητήσαμε ότι ο κ. Μάκαρης είναι επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στο Δημοτικό Συμβούλιο και δεν ανεξαρτητοποιηθήκαμε από την παράταξή μας .

Η ονομασία “Δημοτική Συνεργασία ” των έξι Δημοτικών Συμβούλων δόθηκε εφ΄ενός γιατί δημιουργούσε σύγχυση στα μέσα ενημέρωσης με την ταύτισή μας με τον “Ανοιχτό Δήμο-Ενεργοί Πολίτες” αφετέρου δόθηκε να μην θεωρείται ως κίνηση προσώπων για τις ” καρέκλες τους” .Με την ευκαιρία της ονοματοποίησης της ομάδας , κατέγραψε εκ νέου τις προθέσεις μας για συνεργασίες και τι πλαίσιο βάζουμε για τις συνεργασίες στο Δήμο και στη δεύτερη ανακοίνωση .

Σε όλο το διάστημα του μισού χρόνου που διέρρευσε από τη μη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση της παράταξης στις 3 Σεπτέμβρη είχαμε πάντα ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας όλοι μας τόσο με τον επικεφαλής της παράταξής όσο και με στελέχη του συνδυασμού που προχωρούσε τα δικά του βήματα ως όφειλε άλλωστε. Όταν τέλος εκτιμήθηκε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια ,από την ομάδα των δημοτικών συμβούλων για συνεργασία με άλλες δυνάμεις , αποφασίσαμε και συναντηθήκαμε επισήμως με την υπάρχουσα συντονιστική επιτροπή της παράταξής στα γραφεία της και συμφωνήσαμε να υπάρξει ένα κείμενο που να παίρνει υπόψη του  το σύνολο  των αυτοδιοικητικών προσπαθειών μας για συνεργασία και την ανάγκη ενεργοποίηση μας στην παράταξη. Την επόμενη όμως κατά την διάρκεια της επεξεργασίας μπήκε ένσταση για την έκδοση της ανακοίνωσης από μέλος της ομάδας των  έξι Δημοτικών Συμβούλων.

Σήμερα εκ του αποτελέσματος , αβίαστα καταλήγουμε στο συμπέρασμα,  ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για συσπείρωση προοδευτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης, σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο για τον δήμο, στη βάση των αρχών, των προγραμματικών θέσεων και των προτεραιοτήτων που υπηρετούμε από το 2014 ως “Ανοιχτός Δήμος -Ενεργοί Πολίτες” .

Μια καθοριστική παράμετρος για τη μη δημιουργία των προϋποθέσεων για την προεκλογική συνεργασία  σχημάτων είναι η συμβολή εξωαυτοδιοικητικών και εξωπολιτικών παραγόντων, οι οποίες καθορίζουν, ως μη όφειλαν , την επιλογή κάποιων τοπικών αυτοδιοικητικών δυνάμεων για τη συνεργασία τους ή μη , καθώς και ο τρόπος συγκρότησης των σχημάτων .

Μια άλλη καθοριστική παράμετρος, είναι η απλή αναλογική που ισχύει για πρώτη φορά ως εκλογικό σύστημα επιλογής μελών των νέων συλλογικών οργάνων της αυτοδιοίκησης στις εκλογές του Μαΐου , και που – σε συνδυασμό με την έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας, σε ένα αυτοδιοικητικό σκηνικό που κυριαρχήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια από τη λογική της “ενός ανδρός αρχής” -είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει ξεκινήσει καν η ουσιαστική συζήτηση, για θέσεις, πρόγραμμα, προτεραιότητες μεταξύ των σχημάτων.  Η παράμετρος αυτή έχει οδηγήσει σε έναν κατακερματισμό δυνάμεων, πολύ πέραν προγραμματικών διαφορών, και σε πανσπερμία υποψηφιοτήτων με ασαφές στίγμα, και ακόμα πιο ασαφή εικόνα για τα σημεία διαφοροποίησής τους.  

Η τυχόν συμβολή σε έναν περαιτέρω κατακερματισμό -πέραν του ότι θα αποτελούσε αντίφαση, αφού εξ αρχής το διακηρυγμένο ζητούμενο ήταν η ενότητα και η διεύρυνση με όρους προγραμμάτων και με καθαρά αυτοδιοικητική αντίληψη- θα αύξανε έναν υπαρκτό ήδη κίνδυνο, να βρεθεί ο δήμος σε κρίση και αδυναμία χάραξης σαφούς και σχεδιασμένης πολιτικής.

Θεωρούμε ότι πρέπει οι συνδημότες μας να δημιουργήσουν και με την εκλογική τους επιλογή, τον αναγκαίο όρο για έναν ισχυρό δημοκρατικό δήμο που δρα με προγραμματικές, κοινωνικές και οικολογικές αναφορές, ενισχύοντας το συνδυασμό της νυν μείζονος μειοψηφίας που εκφράζει την παραπάνω κατεύθυνση.

κοινοποίησε το:

Mια ναζιστοχίπστερ καρικατούρα δημοσιογράφου

Άγγελος Τσέκερης

Ο Άγγελος Τσέκερης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός και εργάζεται ως δημοσιογράφος.

Ο πολύς Γιάννης Πρετεντέρης, δημοσιογραφικός πυλώνας του συγκροτήματος που «έπαιρνε δάνεια με αέρα» και πρύτανης της υπερφίαλης εξυπνάδας, έμφορτος από τσαντίλα που η Ν.Δ. έσπασε το εμπάργκο στην ΕΡΤ, ανήγγειλε από το ραδιόφωνο του «Πρώτου Θέματος» τον όλεθρο που θα πέσει στα κεφάλια της “Αυγής”, της ΕΡΤ και όλων των άλλων απίστων μόλις «αλλάξουν τα πράματα». Τραβάει μεγάλο ζόρι ο άνθρωπος, κατανοητό.

Παραλλήλως, μια ναζιστοχίπστερ καρικατούρα δημοσιογράφου, που δίνει καθημερινές δωρεάν παραστάσεις στο Twitter για μια θεσούλα στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ., χαριεντίζεται με «μαιάνδριους εθνικιστές» υποσχόμενος τάνκς να γκρεμίζουν την πύλη της δημόσιας τηλεόρασης, επίσης «μόλις αλλάξουν τα πράγματα».

Ζούμε στις εποχές που το να περιφέρεις την εμπάθεια και τα κόμπλεξ σου στον δημόσιο χώρο θεωρείται κλειδί για τη δημοσιογραφική σου καταξίωση, αλλά και για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Κρίμα που δεν υπάρχει ένα βραβείο για τέτοιες περιπτώσεις.

Συνεχίστε το θέατρο σκιών, παιδιά. Μας έχετε κατατρομάξει.

κοινοποίησε το:

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό