ΔΑΚΡΥΣΑΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΥΧΤΕΛ

«Βούρκωσαν» δημοσιογράφοι και ακροατήριο όταν ο Γερμανός υφυπουργός Χανς Γιοακίμ Φούχτελ εξομολογήθηκε μπροστά τους ότι γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι άνεργος και να μην έχεις δουλεία, καθώς για πολλά χρόνια ο αδελφός του είχε βρεθεί χωρίς δουλειά!

Ο Γερμανός υφυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει το προσωπικό του δράμα καθώς είχε στριμωχτεί από τους δημοσιογράφους που του ζητούσαν να πάρει θέση σχετικά με την άποψη που υποστηρίζει ότι για να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική θα πρέπει να μειώσει τους μισθούς της. Το σχετικό γεγονός εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που οργανώθηκε στα γραφεία της ΚΕΔΕ χθες Τετάρτη.

H πλάκα τώρα είναι ότι ο υφυπουργός Εργασίας βρέθηκε στη συνέντευξη τύπου της ΚΕΔΕ απρόσκλητος. Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι οι δήμαρχοι έμειναν εμβρόντητοι καθώς είχαν οργανώσει συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο της επιτροπής του Συμβουλίου Δήμων και Περιφερειών της Ευρώπης (CEMR) Wolfang Schuster (δήμαρχο Στουτγάρδης και φίλο της Μέρκελ). Το παρασκήνιο κάνει λόγο για εσπευσμένη παρουσία του κου  Φούχτελ στη συνέντευξη με στόχο να ακυρώσει τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου Τοπικής Ανάπτυξης. Ο λόγος απλός: οι Γερμανοί θέλουν να αναλαμβάνουν απευθείας τα τοπικά έργα για απορρίμματα και ύδρευση.

ΔΑΚΡΥΣΑΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΥΧΤΕΛ

«Βούρκωσαν» δημοσιογράφοι και ακροατήριο όταν ο Γερμανός υφυπουργός Χανς Γιοακίμ Φούχτελ εξομολογήθηκε μπροστά τους ότι γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι άνεργος και να μην έχεις δουλεία, καθώς για πολλά χρόνια ο αδελφός του είχε βρεθεί χωρίς δουλειά!

Ο Γερμανός υφυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει το προσωπικό του δράμα καθώς είχε στριμωχτεί από τους δημοσιογράφους που του ζητούσαν να πάρει θέση σχετικά με την άποψη που υποστηρίζει ότι για να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική θα πρέπει να μειώσει τους μισθούς της. Το σχετικό γεγονός εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που οργανώθηκε στα γραφεία της ΚΕΔΕ χθες Τετάρτη.

H πλάκα τώρα είναι ότι ο υφυπουργός Εργασίας βρέθηκε στη συνέντευξη τύπου της ΚΕΔΕ απρόσκλητος. Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι οι δήμαρχοι έμειναν εμβρόντητοι καθώς είχαν οργανώσει συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο της επιτροπής του Συμβουλίου Δήμων και Περιφερειών της Ευρώπης (CEMR) Wolfang Schuster (δήμαρχο Στουτγάρδης και φίλο της Μέρκελ). Το παρασκήνιο κάνει λόγο για εσπευσμένη παρουσία του κου  Φούχτελ στη συνέντευξη με στόχο να ακυρώσει τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου Τοπικής Ανάπτυξης. Ο λόγος απλός: οι Γερμανοί θέλουν να αναλαμβάνουν απευθείας τα τοπικά έργα για απορρίμματα και ύδρευση.

– See more at: http://www.matrix24.gr/2012/04/%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%83-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B5%CE%BB-2/#sthash.TiU06h1s.dpuf

ΔΑΚΡΥΣΑΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΥΧΤΕΛ

«Βούρκωσαν» δημοσιογράφοι και ακροατήριο όταν ο Γερμανός υφυπουργός Χανς Γιοακίμ Φούχτελ εξομολογήθηκε μπροστά τους ότι γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι άνεργος και να μην έχεις δουλεία, καθώς για πολλά χρόνια ο αδελφός του είχε βρεθεί χωρίς δουλειά!

Ο Γερμανός υφυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει το προσωπικό του δράμα καθώς είχε στριμωχτεί από τους δημοσιογράφους που του ζητούσαν να πάρει θέση σχετικά με την άποψη που υποστηρίζει ότι για να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική θα πρέπει να μειώσει τους μισθούς της. Το σχετικό γεγονός εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που οργανώθηκε στα γραφεία της ΚΕΔΕ χθες Τετάρτη.

H πλάκα τώρα είναι ότι ο υφυπουργός Εργασίας βρέθηκε στη συνέντευξη τύπου της ΚΕΔΕ απρόσκλητος. Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι οι δήμαρχοι έμειναν εμβρόντητοι καθώς είχαν οργανώσει συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο της επιτροπής του Συμβουλίου Δήμων και Περιφερειών της Ευρώπης (CEMR) Wolfang Schuster (δήμαρχο Στουτγάρδης και φίλο της Μέρκελ). Το παρασκήνιο κάνει λόγο για εσπευσμένη παρουσία του κου  Φούχτελ στη συνέντευξη με στόχο να ακυρώσει τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου Τοπικής Ανάπτυξης. Ο λόγος απλός: οι Γερμανοί θέλουν να αναλαμβάνουν απευθείας τα τοπικά έργα για απορρίμματα και ύδρευση.

– See more at: http://www.matrix24.gr/2012/04/%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%83-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B5%CE%BB-2/#sthash.TiU06h1s.dpuf

ΔΑΚΡΥΣΑΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΥΧΤΕΛ

«Βούρκωσαν» δημοσιογράφοι και ακροατήριο όταν ο Γερμανός υφυπουργός Χανς Γιοακίμ Φούχτελ εξομολογήθηκε μπροστά τους ότι γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι άνεργος και να μην έχεις δουλεία, καθώς για πολλά χρόνια ο αδελφός του είχε βρεθεί χωρίς δουλειά!

Ο Γερμανός υφυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει το προσωπικό του δράμα καθώς είχε στριμωχτεί από τους δημοσιογράφους που του ζητούσαν να πάρει θέση σχετικά με την άποψη που υποστηρίζει ότι για να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική θα πρέπει να μειώσει τους μισθούς της. Το σχετικό γεγονός εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που οργανώθηκε στα γραφεία της ΚΕΔΕ χθες Τετάρτη.

H πλάκα τώρα είναι ότι ο υφυπουργός Εργασίας βρέθηκε στη συνέντευξη τύπου της ΚΕΔΕ απρόσκλητος. Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι οι δήμαρχοι έμειναν εμβρόντητοι καθώς είχαν οργανώσει συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο της επιτροπής του Συμβουλίου Δήμων και Περιφερειών της Ευρώπης (CEMR) Wolfang Schuster (δήμαρχο Στουτγάρδης και φίλο της Μέρκελ). Το παρασκήνιο κάνει λόγο για εσπευσμένη παρουσία του κου  Φούχτελ στη συνέντευξη με στόχο να ακυρώσει τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου Τοπικής Ανάπτυξης. Ο λόγος απλός: οι Γερμανοί θέλουν να αναλαμβάνουν απευθείας τα τοπικά έργα για απορρίμματα και ύδρευση.

– See more at: http://www.matrix24.gr/2012/04/%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%83-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B5%CE%BB-2/#sthash.TiU06h1s.dpuf

κοινοποίησε το:

” Καταστατικός χάρτης των Βρυξελλών ” για το ποδήλατο

Kαταστατικό Χάρτη των Βρυξελλών .

 

“Η ποδηλασία συμβάλλει στους παρακάτω τομείς:

Πόλεις φιλικές προς τον δημότη, αποτελεσματικές αστικές συγκοινωνίες, μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης, μείωση του θορύβου της κυκλοφορίας, υγιή σωματική δραστηριότητα, οδική ασφάλεια, καθαρό αέρα, η καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος, την εξοικονόμηση ορυκτών καυσίμων και τον βιώσιμο τουρισμό.

Με την ευκαιρία του συνεδρίου Velo-city® 2009 στις Βρυξέλλες . Οι συμμετέχουσες πόλεις δεσμεύονται να τηρήσουν τα παρακάτω:

 

α) Να θέσουν ως στόχο το μερίδιο των πολιτών που αξιοποιούν το ποδήλατο ως μέσω μεταφοράς μέσα στην πόλη να είναι τουλάχιστον 15% μέχρι το 2020 και να τεθούν νέοι στόχοι μεγαλύτερων ποσοστών στην περίπτωση που αυτός ο στόχος έχει ήδη επιτευχθεί.

β) Να θέσουν ως στόχο, μέχρι το έτος 2020, την μείωση κατά 50% των ποδηλάτων που διατρέχουν τον κίνδυνο ενός θανατηφόρου ατυχήματος.

γ) Να αναπτυχθεί μία πολιτική για τους χώρους στάθμευσης και για την αντιμετώπιση της κλοπής των ποδηλατών.

δ) Να συμμετέχουν και να δημιουργήσουν προγράμματα για την αύξηση της χρήσης του ποδήλατου για μεταφορά προς και από το σχολείο και στην εργασία.

ε) Να συμβάλουν στον βιώσιμο τουρισμό με επενδύσεις σε μέτρα για τη βελτίωση και την αύξηση του «ποδηλατοτουρισμού».

στ) Να συνεργαστούν στενά με τους συλλόγους ποδηλάτων, τους οργανισμούς πωλητών ποδηλατών, τις οργανώσεις της βιομηχανίας ποδηλάτων και άλλους αρμόδιους φορείς, όπως η τροχαία, σύμβουλοι, εμπειρογνώμονες, αρχιτέκτονες και κατασκευαστές των έργων υποδομής για την επίτευξη των στόχων, και να καλέσουν όλες τις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.

Η πόλη αυτή, μαζί με όλες τις άλλες πόλεις που υπογράφουν αυτή τη Συμφωνία, θα καλέσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:

α) Να θέσουν ως στόχο το μερίδιο των πολιτών που αξιοποιούν το ποδήλατο ως μέσω μεταφοράς μέσα στις πόλεις να είναι τουλάχιστον 15% μέχρι το 2020.

β) Να καθορίσει την θέση του Ευρωπαϊκού Αξιωματικού Ποδηλασίας στη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

γ) Να δημιουργήσει μια κοινοβουλευτική διακομματική ομάδα «Ποδηλασία» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

δ) Να θέσει ικανοποιητικούς προϋπολογισμούς στη διάθεση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την οικονομική υποστήριξη των πόλεων και των μη κυβερνητικών οργανισμών που προωθούν την ποδηλασία στην Ευρώπη.

Επιπλέον, οι υπογράφοντες της παρούσας Συμφωνίας καλούν όλες τις αρμόδιες αρχές σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα επίπεδα να προωθήσουν έντονα την ποδηλασία και να ενσωματώσει το ποδήλατο σε όλους τους τομείς της πολιτικής (υγεία, χωροταξία, διαχείριση της πόλης, οικονομία, κινητικότητα και κυκλοφορία, αναψυχή, αθλητισμός και τουρισμός).”

 

κοινοποίησε το:

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: Κήρυκας της μη βίας, πολέμιος της κοινωνικής αδικίας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/04/2012

Του Πάνου Τριγάζη*

Με τους αγώνες του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους για τους μαύρους πολίτες των ΗΠΑ, απέδειξε ότι η μη βία δεν σημαίνει παθητικότητα ή μειωμένη αγωνιστικότητα, ούτε απουσία πνεύματος ριζικής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών

Το να θυμόμαστε και να τιμούμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 44 χρόνια μετά τη δολοφονία του (4.4.1968), έχει ιδιαίτερη αξία σήμερα, που ο κόσμος ζει μια πολυδιάστατη κρίση, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός «παράγει ανισότητες με τον ίδιο φυσιολογικό τρόπο που τα ορυκτέλαια παράγουν ατμοσφαιρική ρύπανση», όπως λέει ο μεγάλος ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν ήταν πολιτικός, με τη στενή έννοια του όρου. Δεν διεκδίκησε πολιτικά αξιώματα, ίσως διότι δεν πρόλαβε, αφού στα 39 του χρόνια έχασε τη ζωή του, στο Μέμφις του Τενεσί, από δολοφονική επίθεση που ποτέ δεν εξιχνιάστηκε πλήρως. Υπήρξε ακτιβιστής, αντιρατσιστής, ανθρωπιστής, υπέρμαχος των πολιτικών δικαιωμάτων για τους μαύρους, πολέμιος του «βρόμικου» πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αντίπαλος της αποικιοκρατίας, κήρυκας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας.

 

Ας θυμηθούμε ότι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε τους αγώνες του το 1955, στα 26 χρόνια του, όταν ήταν ένας απλός παπάς σε εκκλησία Βαπτιστών στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Όλα άρχισαν με τη σύλληψη της Ρόζας Παρκς, μιας μαύρης Αμερικανίδας που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό. Η λαϊκή αντίδραση πήρε τη μορφή μαζικού μποϋκοτάζ των λεωφορείων και πυροδοτήθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Κινγκ συνελήφθη και το σπίτι του πυρπολήθηκε. Ήταν τέτοια η μαζική διάσταση του κινήματος που οδήγησε στην έκδοση απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, με την οποία κηρύχθηκαν αντισυνταγματικοί οι νόμοι που επέβαλαν χωριστές θέσεις στα λεωφορεία για μαύρους και λευκούς. Πρώτη νίκη για τον νεαρό Κινγκ και το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, η δράση του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ πήρε παναμερικανικές διαστάσεις, ιδιαίτερα όταν τέθηκε επικεφαλής μιας μεγαλειώδους πορείας εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών -μαύρων και λευκών- προς την Ουάσιγκτον, στις 28 Αυγούστου 1963. Εκεί, από τα σκαλιά του μνημείου Λίνκολν, εκφώνησε την πασίγνωστη ομιλία του «Έχω ένα όνειρο».

Ένα χρόνο μετά ήρθε και η διεθνής αναγνώριση στους αγώνες του, με την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης 1964. Και το 1965 οι αγώνες του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων έδωσαν καρπούς με την ψήφιση νόμου από το Κογκρέσο των ΗΠΑ που αναγνώριζε το δικαίωμα ψήφου, χωρίς περιορισμούς για τους μαύρους, που μέχρι τότε τους το στερούσαν πολλές πολιτείες του αμερικανικού Νότου.

Αν ζούσε σήμερα ο μαύρος ηγέτης, θα ήταν 83 ετών και σίγουρα θα τον βρίσκαμε μπροστάρη στα νέα κοινωνικά κινήματα, όπως το κίνημα «κατάληψης της Wall Street».

Ο Μάρτιν Λούθερ κατήγγειλε τον κοινωνικό εφησυχασμό. «Η γενιά μας-έλεγε- θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις κακές πράξεις των ανήθικων ανθρώπων, αλλά για την αποτρόπαιη σιωπή των φιλήσυχων ανθρώπων». Υποστήριζε ότι «η πιο θανατηφόρα μορφή της βίας είναι η φτώχεια».

 

Η δύναμη της μη βίας και της πολιτικής ανυπακοής

Με τους αγώνες του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους για τους μαύρους πολίτες των ΗΠΑ, απέδειξε ότι η μη βία δεν σημαίνει παθητικότητα ή μειωμένη αγωνιστικότητα, ούτε απουσία πνεύματος ριζικής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών.

Δάσκαλός του υπήρξε ο Μαχάτμα Γκάντι, ο ηγέτης του κινήματος για την ανεξαρτησία της Ινδίας, που με τις μη βίαιες μορφές δράσης του κινητοποίησε έναν ολόκληρο λαό κόντρα στο καθεστώς της Βρετανικής αποικιοκρατίας από την οποία η Ινδία μπόρεσε να απαλλαγεί το 1947, με πρώτο πρόεδρο τον Νεχρού.

Κηρύσσοντας την πολιτική ανυπακοή, ο Γκάντι έλεγε:

«Σ’ έναν άδικο νόμο πρέπει να αντιδράσουμε, εξηγώντας γιατί τον βρίσκουμε άδικο και ζητώντας την απόσυρσή του. Εάν δεν βρούμε κατανόηση, είναι δίκαιο τότε, αφού πείσουμε περί αυτού και τους υπόλοιπους πολίτες, με λόγια καθαρά και όχι της προπαγάνδας, να ζητήσουμε την ανυπακοή τους σε αυτόν. Η ανυπακοή έχει κόστος μεγάλο. Πολλές φορές και κόστος ζωής. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να ενδώσουμε στην εύκολη λύση της βίας. Ναι, η βία είναι πάντα η εύκολη λύση».
***

Κινήματα πολιτικής ανυπακοής αναπτύσσονται σήμερα και στη χώρα μας και δεν είναι ξένα με τις αγωνιστικές δημοκρατικές παραδόσεις του ελληνικού λαού, όπως υποστηρίζουν και ορισμένοι αριστεροί. Άραγε, δεν θυμούνται οι αριστεροί αυτοί ότι πράξη πολιτικής ανυπακοής ήταν η πραγματοποίηση της πρώτης Μαραθώνιας πορείας Ειρήνης στις 21/4/1963, από τον Γρηγόρη Λαμπράκη και χιλιάδες συναγωνιστές του κόντρα στην απαγόρευση της πορείας από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή; Και για να μην πει κανείς «άλλες εποχές τότε», θα προσθέσω και μεταδικτατορικά παραδείγματα, όπως ότι το Σκοπευτήριο της Καισαριανής δεν θα είχε περιέλθει στον Δήμο αν οι δήμαρχοι Π. Μακρής, Θ. Μπαρτσώκας και Σπ. Τζώκας δεν είχαν κάνει καταλήψεις με τους δημότες. Ούτε θα υπήρχε το Θέατρο Βράχων των Δήμων Βύρωνα-Υμηττού αν οι δημότες και οι δήμαρχοι Δ. Νικολαϊδης και Ανδρ. Λεντάκης δεν είχαν καταλάβει τον χώρο, ούτε η παραλία του Ελληνικού θα είχε ανοίξει στους πολίτες αν ο Χρ. Κορτζίδης και οι συν-διαδηλωτές του δεν είχαν γκρεμίσει τα κάγκελα που είχαν κλείσει τον χώρο για «νόμιμη» επιχειρηματική εκμετάλλευση.

Τέλος, αλλά όχι τελευταίο σε σημασία, χρειαζόμαστε και σήμερα τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως παγκόσμιο σύμβολο αγώνα κατά του ρατσισμού, καθώς η ξενοφοβία και ο ρατσισμός σημειώνουν έξαρση σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, με πρωταγωνιστικό ρόλο των ακροδεξιών και νεοναζιστικών δυνάμεων, αλλά και δυνάμεων του συστήματος που θέλουν να μετατρέψουν τους μετανάστες σε «αποδιοπομπαίους τράγους» για την κρίση και τις μεγάλες κοινωνικές πληγές που δημιουργεί, όπως η ανεργία, η φτώχεια και η εγκληματικότητα.


* Ο Π. Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ.

κοινοποίησε το:

Γιατί να διαβάσουμε τον Ιβάν Ιλιτς

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, θεολόγος, ιστορικός, ανθρωπολόγος, κοινωνιολόγος, ο Ιβάν Ιλιτς (1926-2002) υπήρξε πάνω απ’ όλα ένας ελεύθερος και κριτικός στοχαστής, του οποίου τα αιρετικά κείμενα υπονομεύουν όλες μας τις βεβαιότητες.

Αρκεί να θυμηθούμε τους τίτλους των βιβλίων του που κυκλοφορούν στη γλώσσα μας: «Κοινωνία χωρίς σχολεία» (Νεφέλη, 1976), «Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο» (Κατσάνος, 1989), «Ευτραπελία» (Κατσάνος, 1989), «Η2Ο και τα νερά της λησμοσύνης» (Χατζηνικολή, 1992), «Για τις ανάγκες του ανθρώπου σήμερα» (Νησίδες, 1999), «Ιατρική Νέμεση» (Νησίδες, 2010). Το ακόλουθο κείμενο του γερμανού κοινωνιολόγου Βόλφγκανγκ Σακς είναι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο που έγραψε για την ιταλική έκδοση του βιβλίου της Martina Kaller-Dietrich «Vita di Ivan Illich» (Edizioni dell’ Asino, 2011).

Γιατί πρέπει να διαβάζουμε τον Ιλιτς σήμερα; Είναι δυνατό να απαντήσουμε τόσο με τρόπο συνθετικό όσο και με τρόπο πιο αναλυτικό. Συνθετικά: Ο Ιλιτς στοχάζεται για την παγκόσμια επανάσταση η οποία μετέτρεψε τον γεωργικό πολιτισμό σε βιομηχανική κοινωνία. Πράγματι, ο θάνατος των γεωργικών πολιτισμών υπήρξε – για να το πούμε με τα λόγια του Χόμπσμπαουμ – η πιο δραματική κοινωνική ανατροπή του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, μια ανατροπή που διαχωρίζει για πάντα τον σύγχρονο κόσμο από το παρελθόν. Αυτή σηματοδότησε το τέλος μιας πολιτισμικής εξέλιξης που διήρκεσε χιλιάδες χρόνια, στη διάρκεια της οποίας οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν από τη γεωργία, από την κτηνοτροφία και από την αλιεία. Από τη στιγμή που οι ιάπωνες και ευρωπαίοι χωρικοί έπαψαν να καλλιεργούν τη γη, στη δεκαετία του 1960, η Νότια Αμερική και μεγάλο μέρος της Ασίας ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Ο Ιλιτς μπόρεσε να ψηλαφήσει με τα χέρια του αυτήν την επανάσταση: στη Νέα Υόρκη ήταν ενοριακός βοηθός των μεταναστών από την Καραϊβική, στο Πόρτο Ρίκο εργαζόταν στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο Μεξικό έζησε από κοντά την πάλη για την επιβίωση των αυτοχθόνων πολιτισμών, ταξίδια με πούλμαν στη Λατινική Αμερική και πεζοπορίες στην Αφρική έβαλαν μπροστά στα μάτια του τη σύγκρουση των εποχών. Σε αυτήν την ανατροπή κατόρθωσε να δει πολύ λίγα πράγματα από εκείνη την πρόοδο που υποστήριζαν οι θεωρητικοί του εκσυγχρονισμού. Με αυτόν τον τρόπο – έτσι σκεφτόταν – θα άλλαζε η ανθρώπινη κατάσταση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατά τη γνώμη του, η ιστορία της ανθρωπότητας είχε δημιουργήσει συνεχείς και κατάλληλες πολιτισμικές μορφές, αλλά τώρα υποχρεωνόμαστε να καταγράφουμε την ανελέητη υπεροχή μιας μεγαμηχανής με οικουμενικές βλέψεις, η οποία απέβλεπε στη μαζική παραγωγή και στον σχεδιασμό από ειδικούς ολόκληρης σχεδόν της ζωής. Ετσι τα βιβλία του Ιλιτς που έγιναν παγκόσμιες επιτυχίες, όπως τα «Κοινωνία χωρίς σχολεία» και «Ιατρική Νέμεση», μπορούν να διαβαστούν ως μια υπεράσπιση αυθεντικών ανθρώπινων δραστηριοτήτων, όπως η μελέτη, το βάδισμα, η κατοίκηση, η θεραπεία ή η ψυχαγωγία και ως ένα κατηγορητήριο εναντίον του μετασχηματισμού αυτών των δραστηριοτήτων σε εμπορεύματα που παράγονται μαζικά από το έργο των σχολείων, των συστημάτων μεταφοράς, των πόλεων και των περιφερειών τους, των νοσοκομείων και των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Για να χρησιμοποιήσουμε μιαν εικόνα που επινόησε ο ίδιος: το έργο του Ιλιτς είναι μια νεκρολογία μεγάλης εμβέλειας για εκείνο τον κόσμο των μη βιομηχανικών πολιτισμών που χάνονται. Αλλά ο Ιλιτς απείχε πολύ από το να σταματάει στην έκφραση του οικουμενικού πόνου γι’ αυτήν την απώλεια. Προτιμούσε να περνάει στην επίθεση. Επομένως, για να απαντήσουμε διεξοδικά στο ερώτημα για το σημερινό νόημα του Ιλιτς: αυτός πλαισιώνει τη νεκρολογία των μη βιομηχανικών πολιτισμών με την προεικόνιση ενός μεταβιομηχανικού κόσμου, ο οποίος θα εγερθεί μέσα από τα ερείπια της βιομηχανικής και οικονομικής ύβρεως. Πράγματι, αυτός ψέγει τη διαδικασία του εκσυγχρονισμού όχι από νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά επειδή τη θεωρεί εντελώς ακατάλληλη για το μέλλον. Στο μεταξύ αυτή η διάγνωση έχει γίνει κοινή συνείδηση. Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος έτοιμος να υπερασπιστεί ανοιχτά τη διαδικασία του εκσυγχρονισμού στην εποχή του κλιματικού χάους, της εξάντλησης των πόρων και της υποβάθμισης της φύσης. Υψώνονται ήδη τα σύννεφα της καταιγίδας του 21ου αιώνα. Βέβαια, για τον Ιλιτς, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η κρίση της βιόσφαιρας είναι μόνον ένα σύμπτωμα. Αυτός πιστεύει ότι αυτή η κρίση απλώνει τις ρίζες της στην αλαζονεία της υπερβολής, στην υπέρβαση κάθε ορίου. Στο πρώτο μισό του έργου του, αυτός αποδίδει στους σύγχρονους θεσμούς και στους ειδικούς τους την αντίσταση στην αναγνώριση των ορίων της ανθρώπινης ισχύος. Και δεν παραλείπει να καταλογίσει στο σχολικό σύστημα, στο σύστημα των μεταφορών και στο υγειονομικό σύστημα το γεγονός ότι έχουν γίνει υπερβολικά καταπιεστικά, απάνθρωπα, αντιπαραγωγικά. Στην επόμενη φάση της ζωής του όμως υπογραμμίζει το γεγονός ότι η έλλειψη ορίων διαπερνά ήδη τις κοινές πεποιθήσεις χάρη στον μετασχηματισμό του νοήματος εννοιών όπως η «ανάπτυξη», η «ζωή», η «υγεία», σε συστημικά μεγέθη που παρακάμπτουν τα πρόσωπα με σάρκα και οστά. Ετσι, στα μάτια του, τα μέσα γίνονται πιο σημαντικά από τους σκοπούς, όχι μόνον από υλική αλλά και από πνευματική άποψη. Γι’ αυτό για τον Ιλιτς το πρόβλημα δεν είναι μόνον η κρίση της φύσης (δηλαδή η υποβάθμιση του περιβάλλοντος) αλλά και η κοινωνική και ηθική κρίση. Με άλλα λόγια, δεν χάνεται μόνον το φυσικό περιβάλλον, αλλά μαζί με αυτό χάνονται και οι συνθήκες στις οποίες μπορούν να ευδοκιμήσουν η αγάπη για τον πλησίον και η προσωπική ευθύνη (…).

κοινοποίησε το:

“Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο” ή: για μια λιγότερο αυτοκίνητη ζωή « Φόρουμ Πρέβεζας

“Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο” ή: για μια λιγότερο αυτοκίνητη ζωή

μέσω “Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο” ή: για μια λιγότερο αυτοκίνητη ζωή « Φόρουμ Πρέβεζας.

κοινοποίησε το:

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό