Η άγρια εν ψυχρώ δολοφονία του 34 χρόνου μουσικού Παύλου Φύσσα πρέπει να ξυπνήσει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά όλων μας και να μην ανεχτούμε άλλη βία ,άλλο αίμα.

Η άγρια εν ψυχρώ δολοφονία του 34 χρόνου μουσικού Παύλου Φύσσα πρέπει να ξυπνήσει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά όλων μας και να μην ανεχτούμε άλλη βία ,άλλο αίμα. Η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή ουσιαστικά είναι εχθρός των αδύνατων , εχθρός της δημοκρατίας. Είναι προφανής η ανάγκη να αποδοθεί άμεσα δικαιοσύνη για το άνανδρο αυτό έγκλημα .

 

Εκτός όμως από τις ποινικές ευθύνες υπάρχουν πολιτικές ευθύνες σε όλους αυτούς που εδώ και καιρό σφυρίζουν αδιάφορα στις υστερίες της Χρυσής Αυγής και τα εμφυλιοπολεμικά κλισέ που προωθεί. Ευθύνες υπάρχουν και σε εκείνους που ακολουθούν προσωπικές τακτικές, στις τοπικές κοινωνίες. Έχουν ευθύνες κυρίως γιατί έχουν επιβάλει ψηφοθηρική πολιτική, με τη μέθοδο της δικτατορίας της πλειοψηφίας , την αφωνία στο θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης για τον νεοναζισμό ως θέματος “εκτός ύλης” .Σιώπησαν ακόμα και όταν προπηλακίστηκε ο δήμαρχος της Οιχαλίας την περασμένη Κυριακή .Εδώ δυστυχώς γι αυτούς , δεν υπάρχει Λιμενικό Ταμείο να “παραπέμψουν” την αρμοδιότητα όπως έκαναν για την διεξαγωγή του νεοναζιστικού φεστιβάλ στη Καλαμάτα .


Απευθυνόμαστε σε όλους τους συμπολίτες μας, καλώντας τους να υψώσουν ασπίδα προστασίας στην δημοκρατία και να διώξουν μια για πάντα το φάντασμα του ναζισμού και της Χρυσής Αυγής. Να γυρίσουν την πλάτη σε όλους εκείνους τους που σιγοψιθυρίζουν ότι και αυτοί που αντιδρούν στη Χρυσή Αυγή είναι όμοιοι γιατί είναι το άλλο άκρο, συνεισφέροντας στην “αθώωσή” της στα μάτια της κοινωνίας .

 

Πιο μεγάλους αγώνες να σταματήσουμε τα αδιέξοδα μνημόνια που καταστρέφουν την κοινωνία μας , την αυτοδιοίκηση και είναι η αιτία που γεννά το σκοτάδι. Να κάνουμε πιο δυνατή τη φωνή μας. Την πολιτιστική δραστηριότητα συνδεδεμένη με τους προβληματισμούς της κοινωνίας γιαυτό που της συμβαίνει . Να δυναμώσουμε τα δίκτυα αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά με σκοπό να μην χαθεί αν είναι δυνατόν, άλλη ζωή μέσα στην ανθρωπιστική κρίση και της εξουθένωσης του λαού από την επιβολή της ακραίας λιτότητας . Να περιφρονήσουμε όσους επενδύουν στο φόβο με μοναδική σκέψη να σταματήσουν τις ώριμες πλέον αλλαγές στη χώρα μας. Να προχωρήσουμε με καινούργια πολιτική αποφασιστικότητα. Πιο δυνατούς αγώνες σημαίνει πιο δυνατή φωνή για να φτάνει το τραγούδι του Παύλου μέχρι εκεί ψηλά…

…. Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια…”

Σταμάτης Μπεχράκης

Δίκτυο Ενεργών Πολιτών Δήμου Καλαμάτας

 

ΚΑΙΡΙΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ το ΝΕΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Του Δημήτρη Κατσούλη,

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ», φ. της 14ης Σεπτεμβρίου 2013, σ.18

Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος  της τοπικής αυτοδιοίκησης κατακτά  πλέον τον δημόσιο διάλογο υπό την μορφή «ιδεών» ή «σκέψεων» που επικοινωνεί κυρίως ο αρμόδιος Υπουργός Εσωτερικών. Παραμένουν πολλές αδιευκρίνιστες πτυχές. Αξίζει όμως να παρατάξουμε μερικές σκέψεις:

Το ισχύον εκλογικό σύστημα παραμένει στον κεντρικό του πυρήνα αμετάβλητο από το 1982 (ν.1270/1982). Αυτό λοιπόν το μακροχρόνιο εκλογικό σύστημα έχει χρωματίσει τη δημαρχοκεντρική δυναμική της τοπικής διακυβέρνησης με τη διοικητική και πολιτική σταθερότητα που επιτρέπει την εκπλήρωση της αποστολής της τοπικής αυτοδιοίκησης. Παράλληλα, αυτό το εκλογικό σύστημα ενθάρρυνε  την τοπική συνεργασία των κομματικών δυνάμεων αλλά και μη κομματικά ενταγμένων ομάδων ή μεμονωμένων πολιτών αμβλύνοντας  υποχρεωτικά τις κομματικές αντιθέσεις σε τοπικό επίπεδο και επιτρέποντας την σύγκλιση σε κοινούς στόχους της τοπικής κοινωνίας.  Έχει ασφαλώς και περιθώρια βελτίωσης. Η  τροποποίηση της εκ του νόμου κατανομής των εδρών μεταξύ επιτυχόντος και επιλαχόντων συνδυασμών, η αναλογικότερη κατανομή τους,  η εισαγωγή της ευχέρειας του ψηφοφόρου να εκφράζει την προτίμησή του και σε συμβούλους περισσοτέρων συνδυασμών, η διαφοροποίηση της εκλογής των οργάνων της δημοτικής αποκέντρωσης χρονικά και διαδικαστικά απλοποιώντας την συγκρότηση των κεντρικών οργάνων διακυβέρνησης, μπορεί να είναι μερικές από τις «ιδέες» βελτίωσης του ισχύοντος εκλογικού συστήματος.

Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος δεν  αφορά απλώς τον τρόπο επιλογής των αιρετών αλλά συνδέεται άρρηκτα με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, με τη δημοκρατική «μηχανική» της τοπικής διακυβέρνησης και με την αποτελεσματική διοίκηση των δήμων και των Περιφερειών. Σίγουρα πάντως δεν πρέπει να συγχέεται με το εκλογικό σύστημα των συνδικαλιστικών ή άλλων κοινωνικών οργανώσεων.

Ας σχολιάσουμε τώρα τις γνωστές «ιδέες» του προτεινόμενου νέου εκλογικού συστήματος:

Πρώτον. Εκλογή του Δημάρχου ή Περιφερειάρχη  ξεχωριστά από την εκλογή του Συμβουλίου. Ο ψηφοφόρος λαμβάνει ένα ψηφοδέλτιο με τα ονόματα όλων των υποψηφίων Δημάρχων ή Περιφερειαρχών και σημειώνει την επιλογή του και κατόπιν σε ξεχωριστό ψηφοδέλτιο επιλέγει με σταυρό προτίμησης τους υποψηφίους Συμβούλους οι οποίοι αναγράφονται με αλφαβητική σειρά και όχι κατά συνδυασμούς. Επιλέγει ελεύθερα εκείνους που θεωρεί ικανότερους ανεξαρτήτως της σύνδεσής τους με τον υποψήφιο Δήμαρχο ή Περιφερειάρχη  που προτίμησε.

Δεύτερον. Για την εκλογή του Δημάρχου ή Περιφερειάρχη  απαιτείται η συγκέντρωση του 42% των εγκύρων ψηφοδελτίων και όταν δεν επιτυγχάνεται διεξάγεται επαναληπτική εκλογή μεταξύ των δύο πρώτων σε ψήφους υποψηφίων δημάρχων.  Ο συνδυασμός που δεν συγκεντρώνει το 5% ή το 7% ή το ποσοστό που τελικά θα οριστεί δεν  καταλαμβάνει καμία έδρα στο Συμβούλιο. Εξ αυτού συνάγεται ότι η κατανομή των εδρών θα γίνεται με βάση τους δηλωθέντες συνδυασμούς υποψηφίων Δημάρχων ή Περιφερειαρχών. Συνεπώς αίρεται το βασικό επικοινωνιακό επιχείρημα περί της εκλογής των καλυτέρων.

Τρίτον. Η ενδεχόμενη εφαρμογή της «ιδέας» για την εκλογή των  Συμβούλων ανεξαρτήτως της εκλογής του Δημάρχου  ή Περιφερειάρχη (δηλαδή εκτός συνδυασμών) είναι πιθανόν να οδηγήσει σε πολιτική και προγραμματική δυσαρμονία μεταξύ αυτών  και της πλειοψηφίας του Συμβουλίου. Ο Δήμαρχος ή ο Περιφερειάρχης οφείλει να προσπαθεί διαρκώς να διαμορφώσει πλειοψηφία στο Συμβούλιο. Είτε με συνθέσεις είτε με εκπτώσεις από το πρόγραμμά του. Ο νομοθέτης πρέπει να έχει προνοήσει για την λύση του γρίφου της ανέφικτης πλειοψηφίας και για τις διοικητικές και θεσμικές συνέπειες στη λειτουργία του Δήμου ή της Περιφέρειας.

Τέταρτον. Εάν η κατανομή  των Συμβούλων γίνεται με βάση τους συνδυασμούς, η αναγραφή των ονομάτων σε ενιαίο ψηφοδέλτιο έχει κυρίως  πρακτική χρησιμότητα για να μπορεί ο εκλογέας να επιλέγει υποψηφίους από διαφορετικούς συνδυασμούς. Και αυτή η εκδοχή έχει πολλές πτυχές που πρέπει να φωτιστούν. Κυρίως όμως πρέπει να απαντηθεί η διχοστασία ανάμεσα στην αδέσμευτη επιλογή των υποψηφίων Συμβούλων από τον εκλογέα η οποία όμως δεν συνεπάγεται και την εκλογή τους και το τελικό αποτέλεσμα της εκλογής εντός των συνδυασμών αλλά  όχι απαραιτήτως των «καλυτέρων», όπως θέλει το επικοινωνιακό στίγμα της αλλαγής.

Πέμπτον. Εάν η κατανομή των εδρών του Συμβουλίου γίνεται ανεξαρτήτως των συνδυασμών αλλά με βάση τα αποτελέσματα της καταμέτρησης των σταυρών προτίμησης όλων των υποψηφίων Συμβούλων τότε πέραν της πιθανής έλλειψης πλειοψηφίας που υποστηρίζει τον Δήμαρχο ή Περιφερειάρχη  προκύπτουν και κρίσιμα ερωτηματικά σχετικά με το περιεχόμενο της πολιτικής εντολής που ο εκλογέας δίνει με τον σταυρό προτίμησης στον αιρετό. Εμπεριέχει η εντολή προγραμματικό περιεχόμενο ή είναι «πουκάμισο αδειανό»; Ένα είναι βέβαιο, όταν η  εκλογή εκλαμβάνεται ως  επιλογή χωρίς  πολιτικά κριτήρια, τότε μοιάζει περισσότερο με οιωνεί πασαρέλα προβεβλημένων προσωπικοτήτων ακόμη και ως προϊόντων διαφημιστικής καμπάνιας.

Τελικά οι προτάσεις για την αλλαγή του συστήματος εκλογής των αιρετών οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης φέρνουν αρκετές πτυχές που πρέπει να φωτιστούν από τον Υπουργό Εσωτερικών. Οι προθέσεις περί της εκλογής των ικανών εκτός των κομματικών τειχών δεν αρκούν για να πείσουν όταν δεν έχει παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα κανόνων που να υπηρετεί το δημοκρατικό διακύβευμα της ισχυρής και αποτελεσματικής αυτοδιοίκησης. Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη και ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος  αλλά ούτε και ανύποπτος.

Τη Δευτέρα οι εκ­παι­δευ­τι­κοί ξε­κι­νούν έ­να με­γά­λο α­γώ­να για έ­να σχο­λεί­ο που θέ­λουν να στη­ρί­ζει την κοι­νω­νί­α.

09/12/2013

mpexrakis

   Τη Δευ­τέ­ρα οι εκ­παι­δευ­τι­κοί ξε­κι­νούν έ­να με­γά­λο α­γώ­να για έ­να σχο­λεί­ο που θέ­λουν να στη­ρί­ζει την κοι­νω­νί­α. Προ­φα­νώς δεν μπο­ρεί πα­ρά να έ­χουν τη συμ­πα­ρά­στα­ση μας.  

«Θέ­λου­με να ευ­χη­θού­με ο­λό­ψυ­χα τό­σο στους μα­θη­τές του δή­μου μας  κα­λή σχο­λι­κή χρο­νιά και προ­κο­πή ό­σο και στους εκ­παι­δευ­τι­κούς κα­λή δύ­να­μη για το έργο που είναι ε­πι­φορ­τι­σμέ­νοι στην πιο δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο για τη εκ­παί­δευ­ση και για τους ί­διους.

Η πα­ρου­σί­α μας στις ε­ναρ­κτή­ρι­ες τε­λε­τές των σχο­λι­κών μο­νά­δων που εί­χα­με προ­σκλη­θεί α­πό τους αρ­μο­δί­ους υ­πη­ρε­σια­κούς πα­ρά­γον­τες, θέ­λει με­τα­ξύ άλ­λων να ση­μα­το­δο­τή­σει και το δικό μας  εν­δι­α­φέ­ρον για το δη­μό­σιο σχο­λεί­ο, τα χρό­νια προ­βλή­μα­τα του αλ­λά και τις ε­πι­πτώ­σεις που έ­χουν δη­μι­ουρ­γη­θεί πολ­λα­πλα­σι­α­στι­κά σε αυ­τό, α­πό τις α­νε­λέ­η­τες ε­φαρ­μο­ζό­με­νες μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές. Εκ­φρά­ζου­με λοι­πόν και με την πα­ρου­σί­α μας  στις τε­λε­τές αυ­τές, την α­γω­νί­α μας  για τη υ­πάρ­χου­σα κα­τά­στα­ση.

Παρ΄ ό­λες τις πο­λι­τι­κές δι­α­φο­ρές που υπάρχουν με­τα­ξύ δι­α­φό­ρων κομ­μά­των μια θέ­ση που θα μπο­ρού­σε να συ­σπει­ρώ­σει πολ­λούς εί­ναι να μεί­νει έ­ξω α­πό τις σκλη­ρές, ά­δι­κες πο­λι­τι­κές μο­νό­πλευ­ρης λι­τό­τη­τας η δημόσια εκ­παί­δευ­ση και η δη­μό­σια υ­γεί­α και να μην προ­σμε­τρά­ται στο οι­κο­νο­μι­κό έλ­λειμ­μα της χώ­ρας η αν­τί­στοι­χη δα­πά­νη. Τη Δευ­τέ­ρα οι εκ­παι­δευ­τι­κοί ξε­κι­νούν έ­να με­γά­λο α­γώ­να για έ­να σχο­λεί­ο που θέ­λουν να στη­ρί­ζει την κοι­νω­νί­α. Προ­φα­νώς δεν μπο­ρεί πα­ρά να έ­χουν τη συμ­πα­ρά­στα­ση μας.

Ει­δι­κά για το ει­δι­κό σχο­λεί­ο ό­μως πρέ­πει να α­νοί­ξου­με μια ομ­πρέ­λα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας και α­ρω­γής σε αυ­τό.  Οι γο­νείς των παι­δι­ών -μας- σε αυ­τό το σχο­λεί­ο δί­νουν η­ρω­ι­κό α­γώ­να με την οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση να τους πε­ρι­ο­ρί­ζει το δι­α­θέ­σι­μο χρό­νο για την οι­κο­γέ­νειά τους λό­γω των νέ­ων βι­ο­πο­ρι­στι­κών α­ναγ­κών που τους δη­μι­ουρ­γεί. Η συμ­πα­ρά­στα­ση μας, ό­πως φυ­σι­κά και πολ­λών άλ­λων ε­ξί­σου ευ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νων πο­λι­τών αλ­λά και της το­πι­κής αυ­το­δι­οί­κη­σης, θα  εί­ναι με­γά­λη στο να λυ­θούν υ­πάρ­χον­τα προ­βλή­μα­τα. Για­τί ό­λοι έ­χου­με κα­τα­νο­ή­σει ε­ξί­σου την α­νάγ­κη το ει­δι­κό σχο­λεί­ο να έ­χει α­μέ­ρι­στη βο­ή­θεια.

Οι δη­λώ­σεις, εκ μέ­ρους τις δη­μο­τι­κής μας πα­ρά­τα­ξης στα μέ­σα ε­νη­μέ­ρω­σης, τις πραγ­μα­το­ποι­ή­σα­με με­τά το τέ­λος των τε­λε­τών έ­ναρ­ξης και του θρη­σκευ­τι­κού α­για­σμού.

Θα θέ­λα­με αυ­τή η κί­νη­σή μας  να ση­μα­το­δο­τή­σει τη δι­α­φο­ρε­τι­κή μας αν­τί­λη­ψη, σαν αυ­το­δι­οι­κη­τι­κή κί­νη­ση, και τις α­πό­ψεις που άλ­λω­στε πρέ­πει να έ­χει για αυ­τές τις πλευ­ρές των εκ­δη­λώ­σε­ων και  γι­ορ­τών, αλ­λά και την σω­στή συμ­πε­ρι­φο­ρά μέ­σω αυ­τών που πρέ­πει να ε­πι­δει­κνύ­ε­ται προς τους μα­θη­τές και εκ­παι­δευ­τι­κούς . Θε­ω­ρού­με ό­τι δεν πρέ­πει να με­τα­βάλ­λον­ται οι μα­θη­τές και οι ερ­γα­ζό­με­νοι στα σχο­λεί­α σε ντε­κόρ για τα μέ­σα ε­νη­μέ­ρω­σης, στο δι­α­γω­νι­σμό αρ­κε­τές φο­ρές α­στεί­ων αυ­το­σχέ­δι­ων “πο­λι­τι­κών” το­πο­θε­τή­σε­ων, με μο­να­δι­κό σκο­πό ποι­ος α­πό τους ο­μι­λη­τές θα εί­ναι κα­λύ­τε­ρος στη συγ­κά­λυ­ψη των ου­σι­α­στι­κών προ­βλη­μά­των που αν­τι­με­τω­πί­ζει η εκ­παί­δευ­ση στη χώ­ρα μας σή­με­ρα..

Η α­νάγ­κη για την ε­νη­μέ­ρω­ση των το­πι­κών κοι­νω­νι­ών πά­νω στην ε­τοι­μό­τη­τα των σχο­λι­κών μο­νά­δων της πε­ρι­ο­χής στην έ­ναρ­ξη κά­θε σχο­λι­κής πε­ρι­ό­δου κα­θώς και για  τις  το­πο­θε­τή­σεις των κα­τε­χόν­των πο­λι­τι­κές θέ­σεις,  αρ­μο­δί­ων υ­πη­ρε­σια­κών πα­ρα­γόν­των και αι­ρε­τών πρέ­πει να γί­νον­ται άλ­λο χώ­ρο.  Πρέ­πει, κα­τά τη γνώ­μη μας , να πραγ­μα­το­ποι­εί­ται ει­δι­κή ε­νη­μέ­ρω­ση στο δη­μαρ­χεί­ο της κά­θε πε­ρι­ο­χής με­τά τη λή­ξη των τε­λε­τών έ­ναρ­ξης και του α­για­σμού ό­λων των σχο­λι­κών μο­νά­δων με συ­νο­πτι­κή πα­ρου­σί­α­ση έκ­θε­σης α­πό υ­πη­ρε­σια­κούς πα­ρά­γον­τες,  αν  ό­λες οι σχο­λι­κές μο­νά­δες λει­τούρ­γη­σαν ό­πως α­κρι­βώς έ­πρε­πε και εί­χε σχε­δια­στεί .Δεί­χνον­τας με αυ­τό το τρό­πο τη με­θο­δι­κό­τη­τα αλ­λά και το με­γά­λο εν­δι­α­φέ­ρον που πρέ­πει να έ­χουν οι Ο­ΤΑ και οι εμ­πλε­κό­με­νες υ­πη­ρε­σί­ες για τα σχο­λεί­α και τα προ­βλή­μα­τα λει­τουρ­γί­ας τους .Με την πα­ρου­σί­α των συλ­λό­γων των εκ­παι­δευ­τι­κών και των συλ­λό­γων των γο­νέ­ων και κη­δε­μό­νων ως ι­σό­τι­μους ε­ταί­ρους και ό­χι ως ντε­κόρ. Αν θέ­λου­με να εί­μα­στε ε­πι­τέ­λους σο­βα­ροί και να μην υ­πο­τι­μά­με τους στη­μέ­νους στον ή­λιο μα­θη­τές και εκ­παι­δευ­τι­κούς.»

Μέτρα προστασίας της περιοχής από φυσικά φαινόμενα ζητά ο Στ. Μπεχράκης

βίντεο 20 λεπτών από τους σεισμούς Τελευταία Ενημέρωση: 13/09/2013

 
βιντεακι από τους σεισμους

13 Σεπτεμβρίου 1986, 13 Σεπτεμβρίου 2013. Πέρασαν 27 χρόνια από τους φονικούς σεισμούς που έπληξαν την Καλαμάτα, με σημαντικές, εκτός από τις ανθρώπινες απώλειες, καταστροφές στις υποδομές.

Από τότε μέχρι σήμερα υπήρξε μια σημαντική προσπάθεια ανόρθωσης της πόλης και επούλωσης των πληγών της. Σε πολλά πράγματα σημειώθηκε σημαντική πρόοδος, σε άλλα η κατάσταση παραμένει όπως δημιουργήθηκε τότε.

Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του «Δικτύου Ενεργών Πολιτών», Σταμάτης Μπεχράκης, προχώρησε χθες σε ορισμένες επισημάνσεις:

«Η ημέρα αυτή θα πρέπει για την Καλαμάτα, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή μας να είναι ημέρα μνήμης και όχι μια προσπάθεια λήθης. Για να αποκτήσουν υπόσταση και νόημα τα παραπάνω, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να υλοποιηθούν ορισμένα, έστω και ελάχιστα, πράγματα.

  • Το πρώτο είναι ο τακτικός έλεγχος της αντισεισμικής θωράκισης των δημοσίων κτηρίων.
  • Η επιθεώρηση των κτηρίων και των χώρων συγκέντρωσης κοινού, όπως είναι τα θέατρα, οι κινηματογράφοι και τα νοσοκομεία, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Πρέπει να επιθεωρούνται πολύ τακτικά, ώστε το οποιοδήποτε πρόβλημα, ακόμα και από την πολυκαιρία ή τη διάβρωση, να επισημαίνεται και να διορθώνεται, προκειμένου το κτήριο να μη χάνει την αντοχή του.
  • Τα νέα κτήρια πληρούν τις αντισεισμικές προδιαγραφές που είχαν θεσπιστεί το 1995, ωστόσο θα πρέπει να εντατικοποιηθούν οι επιθεωρήσεις τους.
  • Επιπρόσθετα, θα πρέπει να προχωρήσουν κάποια στιγμή οι παρεμβάσεις αποκατάστασης στα κτήρια του Δήμου Καλαμάτας και να αναδειχτούν, ενώ δε θα πρέπει να ξεχνάμε και τα – πάντα- αναγκαία αντιπλημμυρικά μέτρα προστασίας στο Νέδοντα».

Όμως, παρά τα επιστημονικά δεδομένα και από όλους αποδεκτά στοιχεία, για την έντονη σεισμικότητα στην περιοχή μας, σημειώνεται η εξής τραγική αντίφαση: Ενώ υπάρχει βεβαιότητα ότι οι σεισμοί δεν μπορούν ν’ αποφευχθούν κι ότι κάποια στιγμή ένας μεγάλος σεισμός θα χτυπήσει και πάλι την “πόρτα” μας, οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους αυτοδιοικητικούς τοπικούς άρχοντες, διαχρονικά, αρνούνται να πάρουν τα αναγκαία μέτρα αντισεισμικής θωράκισης. Κι αυτό, γιατί η πολιτική τους αντιμετωπίζει και την αντισεισμική προστασία της χώρας με τους ανάλγητους νόμους της ελεύθερης αγοράς και σύμφωνα με τα συμφέροντα του κεφαλαίου κι όχι με γνώμονα τις ανάγκες και την ασφάλεια των πολιτών. Αντιμετωπίζεται με τη λογική του κέρδους, καθώς η αντισεισμική προστασία δεν έχει άμεση οικονομική ανταπόδοση.

Κράτα το

Ο πειρασμός της αποπολιτικοποίησης

Σεβαστάκης Νικόλας

Στην παράδοση των δημοτικών πραγμάτων, στο τοπικό επίπεδο όπως είθισται να λέμε, τα πρόσωπα και οι βιογραφίες έχουν τη σημασία τους. Διότι δεν είναι όλες οι προσωπικότητες ιμάντες μεταβίβασης των πολιτικών δυνάμεων που τις στηρίζουν. Οι ευαισθησίες, οι ατομικές ποιότητες, οι διαχειριστικές ικανότητες μετρούν και κρίνονται. Όπως έχουν τη σημασία τους και οι χαρακτήρες, η ηπιότητα και η προσήνεια του ενός, η τραχύτητα και η ερεβώδης βλακεία του άλλου. Όλα αυτά που φυσικά τα γνωρίζουμε βιωματικά, ζώντας σε συγκεκριμένους τόπους και ακούγοντας τις ιστορίες, παλιές και πρόσφατες, των δημοτικών τους «αρχόντων».

Αλλά από αυτή την παραδοχή έως τις «σκέψεις» του Μαξίμου για αποπολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών υπάρχει τεράστια απόσταση. Και αυτό διότι η Αυτοδιοίκηση δεν είναι μια στεγανή σφαίρα όπου διαγωνίζονται οι καλοί με τους κακούς κι οι άξιοι με τους ανάξιους. Στην Αυτοδιοίκηση αντανακλώνται, υποχρεωτικά, και τα μείζονα διλήμματα προσανατολισμού που απασχολούν τη χώρα. Και ιδιαίτερα σήμερα, στο καθεστώς της λιτότητας και των παραλυτικών απορρυθμίσεων. Το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τα έργα ανάπτυξης στην περιοχή του, τα κοινωνικά προβλήματα, τις περιβαλλοντικές προτεραιότητες, την κοινωνική αλληλεγγύη, τις πρόνοιες για τον πολιτισμό, όλα αυτά είναι εξόχως πολιτικά μελήματα. Και στα πολιτικά μελήματα δεν απαντά κανείς πριμοδοτώντας την αποπολιτικοποίηση των επιλογών του πολίτη. Σε ζητήματα άσκησης κοινωνικής εξουσίας δεν απαντά επίσης ούτε με συμπαθείς κουβέντες περί συμπαθών ανθρώπων ούτε με θεωρίες περί αχρωμάτιστων και φιλικών προς όλους μάνατζερ.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση φοβάται την αποδοκιμασία των συνδυασμών που θα έχουν το χρίσμα των δυο εταίρων. Προτιμά να προετοιμάσει μια θολή και μπερδεμένη εικόνα από το να βρεθεί με αποτελέσματα που «θα μιλούν από μόνα τους». Θα ήθελε, ει δυνατόν, να χρεωθούν τις αποτυχίες κάποια πρόσωπα και όχι το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, το οποίο έχει διαμορφωθεί αυτά τα χρόνια. Και βέβαια, θα επιδιώξει να ρίξει τις ευθύνες για το όποιο αρνητικό αποτέλεσμα στην αντιδημοφιλία του ενός ή στη «λαϊκιστική οργή» που εκμεταλλεύτηκε ο άλλος. Όλα αυτά που τα έχουμε γνωρίσει στο παρελθόν θα μας επισκέπτονται και τους επόμενους μήνες. Και ιδίως κάθε φορά που η κυβέρνηση θα εισπράττει κάποια ήττα.

Αλλά πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο: τα ίδια τα θολά νερά και οι ιδιοτελείς εκλογικές τεχνικές να θωπεύουν τις πιο ανερμάτιστες εκδοχές λαϊκής απόρριψης. Και τούτο συμβαίνει όταν ακριβώς νομιμοποιηθεί η διάχυτη εντύπωση ότι οι εκλογές της Αυτοδιοίκησης συνιστούν απλώς και μόνον μια πασαρέλα ανταγωνισμού ανάμεσα σε φωτεινές ή σκοτεινές, σοβαρές ή γραφικές προσωπικότητες. Η νομιμοποίηση της «χαλαρότητας της ψήφου» ελκύει τα άγρια θηρία του ακροδεξιού εξτρεμισμού με τις ιαχές του «ξεβρομίσματος» όσο και τα άλλα οικεία μας θηρία της αποχής, της λοιδορίας και του ισοπεδωτικού αρνητισμού.

Εδώ και μήνες πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε ένα κατώφλι. Σε μια στιγμή όπου δεν αρκούν η απόρριψη και η αποδοκιμασία, αλλά και όπου κανείς δεν έχει το δικαίωμα να υποτιμά το βάθος και τις συνέπειες της κρίσης. Βρισκόμαστε, κατά κάποιον τρόπο, σε εκείνη τη συγκυρία όπου είτε θα υπάρξει μια νέα επινόηση της δημοκρατίας μας είτε θα διογκωθούν ακόμα περισσότερο τα φαινόμενα ηθικής και κοινωνικής αποδιοργάνωσης.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει αξία και ο τρόπος με τον οποίο και η Αριστερά πολιτικοποιεί τα υπαρκτά διλήμματα και τις αντίστοιχες επιλογές. Αν θα έχει στο κέντρο της τη μηχανική των σωρευμένων απορρίψεων που μπορούν ωστόσο να στραφούν στις πιο απίθανες κατευθύνσεις. Ή αν, αντίθετα, η «στιγμή της σύγκρουσης» θα επενδυθεί με μια εναλλακτική ορθολογικότητα, με μια διαφορετική άρθρωση του δημόσιου συμφέροντος, σε συνθήκες μείωσης των διαθέσιμων πόρων, αλλά και των αποθεμάτων εμπιστοσύνης στους δημόσιους θεσμούς.

Το βέβαιο είναι ότι στους επόμενους μήνες θα κριθεί και αυτή η έκβαση που παραμένει πάντοτε αβέβαιη.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στο Καρλόβασι της Σάμου το 1964. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και πολιτική θεωρία στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Lyon II της Γαλλίας. Η διδακτορική του διατριβή αναφέρεται στη χαϊντεγγεριανή κριτική της τεχνικής και της νεωτερικότητας. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, την κριτική και περιστασιακά με τη μετάφραση. Από το 1999 διδάσκει πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, αρχικά στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, και από το 2006 ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Μέσα από μια σειρά βιβλίων και άρθρων του, έχει ασχοληθεί με ζητήματα κριτικής της ιδεολογίας και της νεωτερικότητας. Ζει στη Θεσσαλονίκη.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ «ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ» ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΒΛΑΧΟΔΗΜΑΡΧΟΥΣ»

εποχη1

Κυριακή, 08 Σεπτεμβρίου 2013 19:58
E-mail Εκτύπωση PDF

Κυνηγώντας το «ατόπημα» αποφεύγεται η ουσία

Το θέμα ήρθε στην επικαιρότητα από τον δήμαρχο Καλλιθέας και πρόεδρο της ΚΕΔΕ, κ. Ασκούνη, που από όσο δείχνουν τα πράγματα επιθυμεί την επανεκλογή του. Πρωτεργάτης της αυτοδιοικητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ,  που μετέτρεψε την Τ.Α. σε άνευρο πολλαπλασιαστή των αντιλαϊκών κυβερνητικών μέτρων, υπερασπιστής στο δήμο του και στην ΚΕΔΕ όλων των μνημονιακών επιλογών, ο κ. Ασκούνης χρησιμοποίησε το θέμα για την προσωπική του προβολή.

Η ιστορία με τους «βλαχοδημάρχους» φέρνει στο νου τη γνωστή φράση του Λορέντζου Μαβίλη «δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι». Στη γλώσσα απόλυτα συνώνυμα σχεδόν δεν υπάρχουν. Κάθε λέξη έχει ένα δικό της βάρος, πολύ περισσότερο ενταγμένη στην ιδιόλεκτο ενός συγκεκριμένου ομιλητή ή εξαιτίας των κατά περίπτωση επικοινωνιακών συνθηκών. Μερικές φορές αυτό που θέλεις να πεις, μπορεί να το εκφράσει ακριβώς μοναχά κάποια από αυτές τις απαγορευμένες «κακές» λέξεις.  Ανετότερο  ίσως το «βλάξ» και το «αβέλτερος» και άλλα ευπρεπή συνώνυμά τους, αλλά εκείνη η νεοελληνική λέξη με τα πολλά «α» δεν αντικαθίσταται ό,τι και αν κάνουμε. Μάθαμε, ωστόσο, ότι αυτές τις λέξεις στον επίσημο δημόσιο λόγο μας, και στην περίπτωση του γραπτού πολύ περισσότερο,  δεν πρέπει να τις χρησιμοποιούμε, είναι ταμπού. Μερικές φορές καταφεύγουμε σε τεχνάσματα. Η χρήση της καθαρεύουσας είναι ένα τέτοιο τέχνασμα. Κυρίως όταν μιλάμε για… ιδιαίτερα μέρη του σώματος, για τη γενετήσια πράξη και τις λειτουργίες των εκκρίσεων. Υποκρισία; Βεβαίως.  Μπορούμε, ωστόσο, να τις λέμε περίπου ελεύθερα στον προφορικό λόγο, όταν είμαστε σε φιλικά περιβάλλοντα. Υποκρισία; Βεβαίως.

Υποκρισία

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, έκανε ένα μικρό γλωσσικό ατόπημα. Επέτρεψε στον εαυτό του να ξεχάσει για ένα λεπτό την επικοινωνιακή συνθήκη –τη δημόσια απεύθυνση- και να χρησιμοποιήσει μια λέξη που λέγεται στην καθημερινότητά μας, αλλά απαγορεύεται στο δημόσιο λόγο μας. Είναι νέος και είναι αυθόρμητος. Κανονικά αυτό είναι προσόν. Είπαμε, όμως, πως πρόκειται για ένα μικρό ατόπημα. Πού έγκειται αυτό; Ας πούμε μια ιστορία: ο Γιαννάκης σπάει το βάζο με το γλυκό. Ξέρει ότι η μαμά θα τον μαλώσει. Για να μεταφέρει την προσοχή της μαμάς και να αμβλύνει την τιμωρία, «καρφώνει» τον αδερφό του: «βρίζει, λέει κακά λόγια, με είπε έτσι κι έτσι κι έτσι…». Η μαμά ασχολείται μ’ αυτό, η ώρα της τιμωρίας απομακρύνεται κι όταν συγχυσμένη εκείνη  ανακαλύψει τη ζημιά, δεν της δίνει και τόση σημασία. Αυτό συνέβη κι εδώ.
Ο Αλέξης Τσίπρας ορθά, πολύ ορθά, έβαλε το θέμα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ίσως, μάλιστα, να έχουμε αργήσει κιόλας να το αναδείξουμε σε κεντρικό θέμα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Ορθά, πολύ ορθά, δεν χάιδεψε αυτιά, αλλά μίλησε για τα φαινόμενα παθογένειας που ταλανίζουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση, για τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις. Υπάρχουν, ποιος το αμφισβητεί; Από το υπόγειο ψιθύρισμα των πολιτών που πολλά καταλαβαίνουν, αλλά δεν μπορούν να τα αποδείξουν, ως περισσότερο κραυγαλέες περιπτώσεις, που έφτασαν  στον εισαγγελέα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αμφισβητεί κανείς τη σημασία της. Το αντίθετο. Γιατί είναι το προπύργιο της άμεσης δημοκρατίας και πρέπει να είναι, και αν αυτό τα τελευταία χρόνια ξεθώριασε, αν ο λαός έχασε την εμπιστοσύνη του, είναι υποχρέωσή μας να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε τα πράγματα. Γιατί είναι ο θεσμός εκείνος που (πρέπει να) βρίσκεται δίπλα στον πολίτη στην καθημερινότητά του, να φροντίζει τις άμεσες ανάγκες του: την αποκομιδή των σκουπιδιών, το πράσινο, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τον πολιτισμό κ.ά. Η πόλη, ακόμα πιο πολύ η γειτονιά, είναι η βάση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Όσο πιο πολύ προβάλλεται το μοντέλο της παγκοσμιοποιημένης ζωής, τόσο πιο πολύ φαίνεται η ανάγκη οργάνωσης της μικρής κοινότητας. Αυτό αποδεικνύεται από δήμους που οι δημοτικές αρχές χαίρουν εκτίμησης και εμπιστοσύνης, αποτελούν μέρος του λαϊκού κινήματος και δουλεύουν γι’ αυτό. Σ’ αυτούς τους δήμους η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ζωντανή, όσο μικρά κι αν είναι τα περιθώρια που της αφήνει ο «Καλλικράτης». Και πραγματικά ο «Καλλικράτης» είναι ασφυκτικός. Ολόκληρη η μνημονιακή πολιτική πέρασε μέσα από αυτόν. Η Τ.Α. φορτώθηκε με πάνω από 200 νέες αρμοδιότητες, αλλά αποψιλώθηκε οικονομικά. Τώρα έχασε και ένα πολύ μεγάλο μέρος των εργαζομένων της, έτσι αδυνατεί να εκτελέσει τις υποχρεώσεις της.
Όμως η αυθόρμητα ειπωμένη φράση για «βλαχοδημάρχους» δυστυχώς μετέφερε το ενδιαφέρον αλλού. Το ξέρουμε ότι «μας την έχουν στημένη», «μας περιμένουν στη γωνία» (για να χρησιμοποιήσουμε δυο φράσεις της καθομιλουμένης). Το ξέρουμε. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι του συστήματος περιμένουν μια φράση, ακόμα και ένα σημείο στίξης για να στηρίξουν την άθλια προπαγάνδα κατά της Αριστεράς. Είναι ο μόνος τρόπος που έχουν μάθει να κάνουν πολιτική.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάναμε και λάθη αντιμετώπισης: ενώ έχουμε πολύ ενδιαφέρουσες επεξεργασίες από τους συντρόφους που  ασχολούνται με την Τ.Α. , δεν τις προτάξαμε αλλά μπήκαμε σε θέση άμυνας και καταφύγαμε ακόμα και σε λεξικά. Το θέμα ήρθε ουσιαστικά στην επικαιρότητα από τον δήμαρχο Καλλιθέας και πρόεδρο της ΚΕΔΕ, κ. Ασκούνη, που από όσο δείχνουν τα πράγματα επιθυμεί την επανεκλογή του στο δήμο Καλλιθέας και  τη διατήρηση της θέσης του προέδρου της ΚΕΔΕ. Πρωτεργάτης της αυτοδιοικητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ,  που μετέτρεψε την Τ.Α. σε άνευρο πολλαπλασιαστή των αντιλαϊκών κυβερνητικών μέτρων, υπερασπιστής στο δήμο του και στην ΚΕΔΕ όλων των μνημονιακών επιλογών, ο κ. Ασκούνης χρησιμοποίησε το θέμα για την προσωπική του προβολή. Μετά, βγήκε στα κανάλια και τις εφημερίδες ο υπουργός Εσωτερικών, κ. Μιελάκης και μίλησε για πιθανό νέο εκλογικό νόμο για την Τ.Α.

Να σταματήσει η συζήτηση

Οι ανεπεξέργαστες θέσεις της ΝΔ για το πιθανό νέο εκλογικό σύστημα άρχισαν να συζητιούνται πολύ. Προτάσεις που δεν ακούγονται για πρώτη φορά και αποτελούν μια ακόμα προσπάθεια αποπροσανατολισμού του λαού και αποπολιτικοποίησης  της Τ.Α., όπου υποστηρίζεται ότι δεν παίζει ρόλο το πολιτικό πλαίσιο και οι προτάσεις στις οποίες οδηγεί, αλλά τα πρόσωπα.  Φυσικά και οι ιδέες δεν ίπτανται –δεν είμαστε πλατωνιστές να θεωρούμε τις ιδέες υπερβατικές ουσίες. Κάποιοι άνθρωποι τις διατυπώνουν και τις εφαρμόζουν. Φυσικά και η ανθρώπινη περίπτωση είναι σημαντική και η εφαρμογή μιας πολιτικής σχετίζεται από τις ικανότητες και το ήθος του ανθρώπου που την εφαρμόζει. Αλλά οι πολιτικές επιλογές είναι συγκεκριμένες και έχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε πρόσωπα, αλλά πρόσωπα που είναι φορείς ιδεών και πολιτικών. Αυτό θέλει η κυβέρνηση να το ξεχάσει ο λαός και μιλά λες και βρισκόμαστε σε χολιγουντιανή ταινία, όπου ο αδιάφθορος ήρωας θα καθαρίσει την κόπρον του Αυγείου με τα χεράκια του και μόνο!
Τι πρέπει να κάνουμε; Να σταματήσουμε τη συζήτηση και να ξεκινήσουμε δουλειά στις γειτονιές και τις πόλεις. Δουλειά μυρμηγκιού, που είναι η μόνη αποτελεσματική. Να παρουσιάσουμε τις θέσεις μας, να μιλήσουμε για ανατροπή και να δείξουμε όχι μόνο την αναγκαιότητά της αλλά και πως είναι πλέον δυνατή. Δεν χρειάζεται να περιγράφουμε τον αυτονόητο ζόφο. Τον ζούμε και φτάνει. Η μεγάλη ανάγκη των πολιτών είναι να ακούσουν τις μικρές έστω νίκες του κινήματος, να δουν μπροστά στα μάτια τους να ξεδιπλώνεται ένα όραμα. Να νιώσουν πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, αλλά πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς ολική κινητοποίηση του λαού και φυσικά χωρίς ευφάνταστη και αγόγγυστη   κινητοποίηση των δυνάμεων της αριστεράς σε κάθε γειτονιά της χώρας. Και πρέπει να μάθουμε να ακούμε όσους έρχονται να συμμετάσχουν ενεργά στα κινήματα πόλης, που πρέπει να είναι οι παρατάξεις και οι κινήσεις της Αριστεράς, να αντέχουμε την αντίρρηση, το διαφορετικό, το ερώτημα, την αμφισβήτηση.

Μαρώ Τριανταφύλλου

Ολοκληρώνεται η ανάπλαση του Ιστορικού Κέντρου της Καλαμάτας

Ολοκληρώνεται η ανάπλαση του Ιστορικού Κέντρου της Καλαμάτας

Ολοκληρώνεται το έργο ανάπλασης του Iστορικού Κέντρου Καλαμάτας (Τμήμα VII, Γ΄ Φάση), καθώς απομένει η τοποθέτηση των φωτιστικών σωμάτων και μικροπαρεμβάσεις στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργολαβίας, σε μια συνολική προσπάθεια εκτεταμένων αναπλάσεων και πεζοδρομήσεων, μιας από τις ομορφότερες περιοχές της Καλαμάτας και εκείνης με το μεγαλύτερο ιστορικό φορτίο. Οι αναπλάσεις αφορούν σε δίκτυο πεζοδρόμων που ξεκινούν από το Κάστρο, αναπτύσσονται εντός του Ιστορικού Κέντρου της πόλης και καταλήγουν στον κεντρικό πεζόδρομο της οδού Αριστομένους. Οι παρεμβάσεις στην συγκεκριμένη περιοχή ξεκίνησαν το 1997 (Α΄ φάση ανάπλασης Ιστορικού Κέντρου), συνεχίστηκαν με πιστώσεις  του Β΄ Κ.Π.Σ. (Β΄ φάση ανάπλασης Ιστορικού Κέντρου) και συνεχίζονται στην παρούσα χρονική περίοδο με πιστώσεις ΕΣΠΑ (Γ΄ φάση ανάπλασης Ιστορικού Κέντρου) Η Α΄ και Β΄ φάση περιελάμβαναν πεζοδρομήσεις συνολικής επιφάνειας 12.000 τετραγωνικών μέτρων με κόστος περίπου 1 εκατ. €. Οι αναπλάσεις της Γ΄ φάσης, οι οποίες βρίσκονται σε στάδιο ολοκλήρωσης (αναμένεται να αποπερατωθούν τα έργα σύντομα), αφορούν σε πεζοδρομήσεις επιφάνειας 5.000 τετρ. μέτρων, συνολικού κόστους 1,05 εκατ. € από πιστώσεις ΕΣΠΑ. ΤΟ ΤΩΡΙΝΟ ΕΡΓΟ Αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε φάση αποπεράτωσης το προαναφερθέν τμήμα VII της Γ΄ φάσης, με προϋπολογισμό μελέτης 445.476,37 ευρώ με το Φ.Π.Α. και πηγή  χρηματοδότησης το Ε.Π. «Ανταγωνιστικότητα & Επιχειρηματικότητα» του ΕΣΠΑ. Η μέση έκπτωση που προσέφερε η ανάδοχος ήταν 43,93 %. Η εργολαβία αυτή περιλαμβάνει: εργασίες καθαιρέσεων, δίκτυα αποχέτευσης ομβρίων, ύδρευσης, πυρόσβεσης και ηλεκτροφωτισμού, καθώς και πλακοστρώσεις. Οι παρεμβάσεις αφορούν στις οδούς Αγίου Παντελεήμονος, Κουτσομητοπούλου, Διός Ιθωμάτα και Παπάζογλου. Η περιοχή του Ιστορικού Κέντρου Καλαμάτας, λόγω της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας της και των σημαντικών διατηρητέων κτηρίων, που συγκεντρώνουν τις μνήμες της πόλης αλλά και πλείστες πολιτιστικές λειτουργίες, αποτελεί ταυτόχρονα ένα από τα κύρια συγκριτικά πλεονεκτήματα της Καλαμάτας για περαιτέρω τουριστική αξιοποίηση. Η περιοχή του έργου έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω της άμεσης γειτνίασής της με το κτίριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Μεσσηνίας, την Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, το Λαογραφικό Μουσείο, τη Δημοτική Πινακοθήκη κ.λπ. Βρίσκεται στην καρδιά του παραδοσιακού εμπορικού τμήματος της πόλης και συγκεντρώνει πλήθος οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων καθώς και λειτουργιών αναψυχής. Με αυτό το έργο θα ενισχυθεί το τουριστικό προφίλ της Καλαμάτας, αλλά και θα αναβαθμισθεί το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της περιοχής του έργου. Η ΠΡΟΗΓΗΘΕΙΣΑ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Σημειώνεται ότι είχε προηγηθεί η ανάπλαση τμήματος του Ιστορικού Κέντρου Καλαμάτας – Γ΄ φάση, με προϋπολογισμό μελέτης 836.400 ευρώ με το Φ.Π.Α. Η μέση έκπτωση που είχε προσφέρει ο ανάδοχος ήταν 5,18% και η πηγή χρηματοδότησης το Ε.Π. Δυτικής Ελλάδος – Πελοποννήσου – Ιονίων Νήσων του ΕΣΠΑ. Η εργολαβία αυτή περιελάμβανε: εργασίες καθαιρέσεων, δίκτυα αποχέτευσης ομβρίων, ύδρευσης, άρδευσης, πυρόσβεσης και ηλεκτροφωτισμού, καθώς και πλακοστρώσεις. Περιελήφθησαν οι οδοί  βόρεια και ανατολικά της οδου Πολίτη (ΔΕΥΑΚ):

  • Βιλλεαρδουΐνου και οι πάροδοι αυτής
  • Ισαβέλλας
  • Αγ. Ιωάννου (βορείως του Λαογραφικού Μουσείου)
  • Γορτυνίας (βορείως της ομώνυμης πλατείας)
  • η οδός που συνδέει την πλατεία Ωδείου με την οδό Γορτυνίας στην περιοχή της Αγίας Κυριακής
  • οι κλίμακες στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου και η μεγάλη κλίμακα που συνδέει την οδό Γορτυνίας με την οδό Σπάρτης.

 Με την εργολαβία αυτή ολοκληρώθηκε τμήμα των αναπλάσεων του Ιστορικού Κέντρου Καλαμάτας, η προηγούμενη φάση των οποίων χρηματοδοτήθηκε από πόρους του Β΄ Κ.Π.Σ.

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό