Αρχείο κατηγορίας Βιογραφικά Σημειώματα

Ζορζ Εζέν Οσμάν

(Baron Georges Eugene Hαussmαnn, Παρίσι 1809 – 1891). Γάλλος διοικητικός υπάλληλος. Ο χαρακτηρισμός του πολεοδόμου, που του αποδίδεται συχνά, δεν είναι σωστός, γιατί απλώς περιορίστηκε, ως νομάρχης Σηκουάνα, στην εφαρμογή στο Παρίσι ενός ρυθμιστικού σχεδίου με βάση ένα αστεροειδές σχήμα κατά μίμηση των αρχιτεκτονικών αντιλήψεων της Αναγέννησης (της σιξτινικής Ρώμης του Ντομένικο Φοντάνα). Για να επιτύχει μια οικοδομική εξυγίανση αλλά και για άλλους λόγους, μεταξύ των οποίων σημαντικότεροι ήταν οι πολιτικοστρατιωτικοί, καθώς και λόγοι γοήτρου, δημιούργησε ένα δίκτυο βουλεβάρτων και επιβλητικών κτιρίων, ύστερα από πολλές κατεδαφίσεις, που άλλαξαν τη μορφή ορισμένων συνοικιών από τις παλαιότερες της πόλης.

Με την τελική πτώση των Βοναπαρτών και της Αυτοκρατορίας, ο O. κατηγορήθηκε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί (1870). Την πολεοδομική του πολιτική, μολονότι αρκετά συζητήσιμη, τη μιμήθηκαν πολλές άλλες πόλεις και η τεχνική των αλόγιστων κατεδαφίσεων προκάλεσε πολλά σφάλματα.

Πολύ νωρίτερα από τον Κέινς, ο βαρώνος Οσμάν είχε συνειδητοποιήσει ότι η προσφυγή σε φαραωνικά πολεοδομικά προγράμματα και έργα υποδομών αποτελεί ισχυρό μοχλό για την αντιμετώπιση σοβαρών οικονομικών κρίσεων. Μια τέτοια κρίση είχε πλήξει τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το 1848, πυροδοτώντας ένα παλιρροϊκό κύμα κοινωνικών επαναστάσεων σε πολλές χώρες της ηπείρου.

Μετά την ήττα της εξέγερσης, ο Ναπολέων Βοναπάρτης, που αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, εγκαινίασε ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων έργων, με στόχο την παραγωγική κινητοποίηση των λιμναζόντων κεφαλαίων και την απορρόφηση της ανεργίας. Σ’ αυτό το πλαίσιο, επιστράτευσε τον Ζορζ Εζέν Οσμάν, νομάρχη στην περιοχή του Σηκουάνα, στον οποίο ανέθεσε τη μεταμόρφωση της γαλλικής πρωτεύουσας.

Ο προτεστάντης πολεοδόμος από την Αλσατία έφερε σε πέρας την αποστολή του με γερμανική αποφασιστικότητα, χωρίς να λογαριάζει τις έντονες αντιδράσεις όσων των κατηγορούσαν ότι καταστρέφει το παλιό Παρίσι. Υπολογίζεται ότι γκρεμίστηκε και ξαναχτίστηκε το 60% των κτιρίων της γαλλικής πρωτεύουσας. Ολόκληρες εργατικές γειτονιές εξαφανίστηκαν από προσώπου γης για να δημιουργηθούν στη θέση τους τα περίφημα μεγάλα βουλεβάρτα, η οδός Σεν Μισέλ, το δάσος της Βουλώνης, η όπερα, καινούργιες γέφυρες του Σηκουάνα, αλλά και ένα νέο σύστημα ύδρευσης και ένα γιγαντιαίο αποχετευτικό δίκτυο.

Τα εντυπωσιακά έργα του Οσμάν είχαν ως αποτέλεσμα να υπερχρεωθεί ο δήμος των Παρισίων, αλλά και το τραπεζιτικό σύστημα, το οποίο δημιούργησε τεράστιες φούσκες με την ανεξέλεγκτη, παρασιτική επέκταση. Το προδιαγεγραμμένο κραχ επήλθε το 1868 και ο Οσμάν εκπαραθυρώθηκε για να ακολουθήσει η οδυνηρή εξυγίανση.

Το γαλλικό κατεστημένο αναθεμάτισε τον Οσμάν για το δημοσιονομικό χάος που του κληροδότησε, αλλά αξιοποίησε κατά κόρον μία από τις εμπνεύσεις του: τη διάνοιξη λεωφόρων πολύ μεγάλου εύρους, ώστε να μετακινούνται ταχύτατα τα στρατεύματα για τη συντριβή των εξεγερμένων. Πραγματικά, τα μεγάλα βουλεβάρτα αξιοποιήθηκαν από τα στρατεύματα που έπνιξαν στο αίμα την Παρισινή Κομμούνα, τον Μάιο του 1871. Σήμερα, ένα από τα κεντρικά βουλεβάρτα στη Δεξιά Όχθη του Σηκουάνα φέρει το όνομα του διάσημου πολεοδόμου. 

Λεωφόρος Μονμάρτης, Απόγευμα (The Boulevard Montmartre, Afternoon), Camille Pissarro, 1897

Ο Ιμπρεσιονισμός καταγράφει τις επιπτώσεις της μαζικής ανακατασκευής του Παρισιού στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, με επικεφαλής τον  Georges-Eugène Haussmann (Ζορζ-Εζέν Οσμάν), η οποία περιλάμβανε τους νεόκτιστους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τις πλατιές, δεντρόφυτες λεωφόρους που αντικατέστησαν τους πρώην στενούς, ασφυχτικά γεμάτους δρόμους και τις τεράστιες, πολυτελείς πολυκατοικίες. Συχνά, εστιάζοντας σε σκηνές της δημόσιας αναψυχής – ιδιαίτερα σκηνές από καφέ και καμπαρέ – οι ιμπρεσιονιστές απέδωσαν τη νέα αίσθηση της αλλοτρίωσης, όπως τη βίωσαν οι κάτοικοι της πρώτης σύγχρονης μητρόπολης.

Δρόμος στο Παρίσι, Βροχερή Μέρα (Paris Street, Rainy Day), Gustave Caillebotte, 1877

κοινοποίησε το:

Γιάννης Πολύζος


Καθηγητής Σχ. Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος : Πρόσωπα : Γιάννης Πολύζος

Γιάννης Πολύζος

Αρχιτέκτων – Πολεοδόμος
Καθηγητής Σχ. Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ
Διευθυντής Εργαστηρίου
Tηλ. 210 772 3591
gpolyzos@central.ntua.gr 

Ιωάννης Πολύζος (φωτο)

Βιογραφικό Σημείωμα (2013)

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα (2012)

Curriculum Vitae (2012) (english)

Διδακτορική Διατριβή 
[ Διαδικασία αστικοποίησης στην Ελλάδα, 1920-1940. Οργάνωση και συγκρότηση του αστικού χώρου. ]Processus d’ urbanisation en Grece, 1920-1940. Formation et organisation de l’ espace urbain. Universite de Toulouse-Le Mirail, 1978

Γιάννης Πολύζος  (υποσελίδες)

Μαθήματα
Επιστημονικά Άρθρα – Ανακοινώσεις
Ερευνητικά Προγράμματα
Άρθρα στον Τύπο – Συνεντεύξεις
κοινοποίησε το:

Νίκος Μπελαβίλας

 

 Τίτλοι σπουδών: 

Δίπλωμα Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχ ΕΜΠ Διδακτορική Διατριβή Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχ ΕΜΠΓνωστικό αντικείμενο: Αστικός σχεδιασμόςΕρευνητικά Ενδιαφέροντα: 

Αστικός Σχεδιασμός

Πολεοδομία και Πολεοδομικός Σχεδιασμός

Ιστορία της Πόλης

Υπόμνημα Σπουδών και Επιστημονικής Δραστηριότητας

Βιογραφικό Σημείωμα

Σπουδές Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ (1985). Διδακτορική Διατριβή ΕΜΠ  (1991).

Εντ. Διδάσκων Πολεοδομίας, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχ. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (2000-2003). Διδάσκει Πολεοδομία και Ιστορία της Πόλης στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχ. ΕΜΠ από το 2003. Το 2014 εξελέγη Aναπληρωτής Kαθηγητής. Διδασκαλία στα μεταπτυχιακά προγράμματα «Πολεοδομία-Χωροταξία» και «Προστασία Μνημείων» του ΕΜΠ, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Ιονίου Πανεπιστημίου και συγγραφέας του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Έχει δώσει διαλέξεις ως προσκεκλημένος διδάσκων στα μεταπτυχιακά προγράμματα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στο Ινστιτούτο “Polis” των Τιράνων και στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα.

Μέλος του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Τομέα Πολεοδομίας & Χωροταξίας ΕΜΠ. Συντονιστής μελετών και έργων (1994-1997) στην ανάπλαση της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου. Τεχνικός Σύμβουλος των έργων (1998-2000) και Διευθυντής (2000-2001) του Βιομηχανικού Μουσείου Ερμούπολης. Με τη Βάσω Τροβά, ήσαν αρχιτέκτονες μελετητές και σύμβουλοι επίβλεψης του νέου κτιρίου της Ταινιοθήκης της Ελλάδος στον ιστορικό κινηματογράφο «Λαίς» της Ιεράς Οδού (2006-2009).

Συντονιστής έρευνας στα ερευνητικά προγράμματα του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ: Ιστορικός βιομηχανικός εξοπλισμός στην Ελλάδα (1996-1998), Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδί-Ιλισός (1997-2000), Περιβαλλοντικές επιπτώσεις από τις χωροθετήσεις των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα (2001), Ανάπλαση της λιμενοβιομηχανικής ζώνης Πειραιά-Λιπάσματα Δραπετσώνας (1998-2000), Χωροθέτηση του Τεχνικού Πανεπιστημίου Λεμεσού (2006), Επέκταση Τραμ στον Πειραιά (2005-2007), κ.α.

Επιστημονικός υπεύθυνος στα ερευνητικά προγράμματα του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ: Ιστορικά μεταλλεία στο Αιγαίο (2006-2009), Ανάπλαση του θαλασσίου μετώπου Ελευσίνας (2003-2004), Μητρώο της Ελληνικής βιομηχανικής κληρονομιάς (2006-), Άξονες αναβάθμισης ιστορικού κέντρου Πρέβεζας (2009-2010), Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλού πρασίνου στο πρώην Αεροδρόμιο Ελληνικού (2009-2011), Αρχιτεκτονικός και μουσειολογικός σχεδιασμός του Μουσείου Μεταλλείας-Μεταλλουργίας Λαυρίου (2009-2013).κ.α.

Συγγραφέας των βιβλίων Λιμάνια και Οικισμοί στο Αιγαίο της Πειρατείας και Τόποι Ανθρώπων – σχόλια για το χώρο και την πολιτική. Συμμετείχε με άρθρα του ή ως επιστημονικός επιμελητής στους συλλογικούς τόμους Αthens-Absolute Realism και Αιγαίο Διάσπαρτη Πόλη, της 8ης (2002) και 10ης (2006) Διεθνούς Έκθεσης Αρχιτεκτονικής Biennale Βενετίας,  Η Ελλάδα της ΘάλασσαςΙστορικός Βιομηχανικός Εξοπλισμός στην Ελλάδα, Ορυχεία στο Αιγαίο, Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (1909-1993), Οδηγός για το περιβάλλον: Πράσινο & ελεύθεροι χώροι στην πόλη, Το Ελληνικό τοπίο. Μελέτες ιστορικής γεωγραφίας και πρόσληψης του τόπου, Το Αιγαίο πέλαγος, χαρτογραφία και ιστορία, 15ος-19ος αιώνας, Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης, 1987-2007, 170 χρόνια Πολυτεχνείου, οι Μηχανικοί και η Τεχνολογία στην Ελλάδα, κ.α.

Έχει λάβει διακρίσεις και βραβεία σε διεθνείς και πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς μεταξύ των οποίων στον διεθνή διαγωνισμό ΟΛΠ  για την Πολιτιστική Ακτή (3ο βραβείο στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων στο Σιλό, με Γ. Κίζη, Κ. Κίζη και Β. Τροβά-2013 και Έπαινος στο Θεματικό Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά με Η.Κίζη, Κ.Κίζη, Ε.Δούγκα, Κ.Πολίτη).

Πρόεδρος του ΔΣ του Ελληνικού Τμήματος TICCIH-The International Committee for the Conservation of Industrial Heritage. Επιστημονικός αξιολογητής του ICOMOS για το World Heritage List της UNESCO (Japan 2007, Spain & Slovenia 2009, 2011, Austria 2014). Μέλος της Ε.Ε. και της Επιτροπής Κριτών του Διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού ARES-UIA και ΤΕΕ (2007). Αναπλ. Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού (2015-).

κοινοποίησε το:

Μπερνάρντο Μπερτολούτσι:ο σπουδαίος σκηνοθέτης

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι γεννήθηκε στην Πάρμα της τότε φασιστικής Ιταλίας στις 16 Μαρτίου του 1940.
Υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο είχε ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Οι ταινίες του Μπερτολούτσι είναι συχνά αρκετά πολιτικές. Ο ίδιος ήταν μαρξιστής και, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι που χρησιμοποίησε ξένους ηθοποιούς στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Μπερτολούτσι χρησιμοποιούσε τις ταινίες του για να εκφράζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις· οι ταινίες του είναι συχνά αυτοβιογραφικές αλλά και εξαιρετικά αντιφατικές. Οι πολιτικές ταινίες του προηγήθηκαν από άλλες οι οποίες αξιολογούσαν την ιστορία. Ο Κομφορμιστής (1970) ασκούσε κριτική στην φασιστική ιδεολογία, αναφερόταν στην σχέση ανάμεσα στην εθνότητα και στον εθνικισμό αλλά και σε θέματα λαϊκής και συλλογικής φύσεως. Η ταινία 1900 αναλύει την διαμάχη της αριστεράς με την δεξιά.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2009, ο Μπερτολούτσι ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν το σύμφωνο της ελβετικής κυβέρνησης με θέμα την απελευθέρωση του Ρομάν Πολάνσκι, ο οποίος ήταν υπό κράτηση και περίμενε να εκδοθεί στις ΗΠΑ.


Ο Κομφορμιστής (1970) ασκούσε κριτική στην φασιστική ιδεολογία, αναφερόταν στην σχέση ανάμεσα στην εθνότητα και στον εθνικισμό αλλά και σε θέματα λαϊκής και συλλογικής φύσεως.

http://antipera-oxthi-culture.blogspot.com/2009/02/1970.html


Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης πέθανε σε ηλικία 77 ετών ήταν ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, που είχε βραβευθεί με τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών το 2011.


Την είδηση γνωστοποίησε η εφημερίδα «La Repubblica», σε δημοσίευμα με τίτλο «Αντίο στον τελευταίο μεγάλο μαέστρο του ιταλικού σινεμά».


Αποτέλεσμα εικόνας για μπερνάρντο μπερτολούτσι

Ο πατέρας του ήταν ο ποιητής Τζοζέπε Μπερτολούτσι.

Είχε σκηνοθετήσει ταινίες-αριστουργήματα, όπως ο «Κομφορμίστας» και το «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι».

Αποτέλεσμα εικόνας για μπερνάρντο μπερτολούτσι


Αποτέλεσμα εικόνας για μπερνάρντο μπερτολούτσι

Πρόσφατα ο επίσης σπουδαίος σκηνοθέτης Ζαν-Λυκ Γκοντάρ τον κατηγόρησε ότι παραδόθηκε στη Χολυγουντιανή βιομηχανία και έχασε εντελώς το προσωπικό του, ιδιαίτερο σκηνοθετικό στυλ, το οποίο είχε στο παρελθόν..

Διακρίθηκε με αρκετά βραβεία λογοτεχνίας προτού αρχίσει να σκηνοθετεί, ενώ υπήρξε βοηθός του Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Εργογραφία

  • 1964: Πριν την επανάσταση
  • 1970: Η στρατηγική της αράχνης
  • 1970: Ο κονφορμίστας
  • 1972: Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι
  • 1976: 1900
  • 1987: Ο τελευταίος αυτοκράτορας
  • 1993: Ο μικρός Βούδας
  • 2003: Οι ονειροπόλοι
  • 2012: Εγώ και εσύ

Δημιούργησε ταινίες-αριστουργήματα, όπως «Ο Κομφορμίστας»», ενώ κέρδισε δύο από τα οκτώ Όσκαρ (σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου) για τον «Τελευταίο αυτοκράτορα» (1988).

Από τις πιο διασημότερες ταινίες του ήταν τα «Τσάι στη Σαχάρα», «Οι ονειροπόλοι», «1900» και «Io ballo da sola».

Το 2012 γύρισε το τελευταίο του έργο στη Ρώμη, «Εγώ και εσύ», έναν έντονο διάλογο μεταξύ δύο αδελφών.

Το 2007 στο Φεστιβάλ Βενετίας τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα για το έργο του, ενώ το 2011 στην έναρξη του Φεστιβάλ των Καννών τού απονεμήθηκε ο τιμητικός Χρυσός Φοίνικας.

Έζησε, κατά κύριο λόγο, στην Αιώνια Πόλη και στο Λονδίνο. Υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο είχε ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας.

Με έντονη ευαισθησία και ενδιαφέρον για όλη την ευρωπαϊκή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, ήταν από τους πιο ένθερμους και ειλικρινείς υποστηρικτές των Ελλήνων που βρήκαν καταφύγιο στην Ιταλία αντιστεκόμενοι στη στρατιωτική δικτατορία.

κοινοποίησε το:

Harvey David (Ντέιβιντ Χάρβεϊ)


Harvey, David, 1935-

Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ γεννήθηκε το 1935 στο Gillingham του Kent, στην Αγγλία. Είναι επίτιμος καθηγητής ανθρωπολογίας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του City University of New York, όπου διδάσκει από το 2001. Πριν από αυτό, διετέλεσε καθηγητής γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο John Hopkins των ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το βιβλίο του “Η συνθήκη του μεταμοντερνισμού” χαρακτηρίστηκε από την εφημερίδα “Independent” ως ένα από τα πενήντα κορυφαία θεωρητικά βιβλία που γράφτηκαν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν. Ανάμεσα στα πρόσφατα βιβλία του περιλαμβάνονται: “Ο νέος ιμπεριαλισμός” (εκδόσεις Καστανιώτη, 2006), “Νεοφιλελευθερισμός (Ιστορία και παρόν)” (εκδόσεις Καστανιώτη, 2007), “Οδηγός ανάγνωσης για το “Κεφάλαιο” του Μαρξ” και “Παρίσι: πρωτεύουσα του μοντερνισμού”. Τις διαλέξεις του για το “Κεφάλαιο” του Μαρξ έχουν κατεβάσει εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες από τα μέσα του 2008, οπότε ανέβηκαν στο site του City University. Βραβεύτηκε με το μετάλλιο ευεργέτη από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρία το 1995, και το 2007 εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Είναι ο γεωγράφος που μνημονεύεται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο.
 Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ(2017) Δρόμοι και τρόποι του κόσμου, Angelus Novus(2015)Δεκαεφτά αντιφάσεις και το τέλος του καπιταλισμού, Μεταίχμιο(2013)Εξεγερμένες πόλεις, ΚΨΜ(2011)Το αίνιγμα του κεφαλαίου και οι κρίσεις του καπιταλισμού, Εκδόσεις Καστανιώτη(2009) Η κατάσταση της μετανεωτερικότητας, Μεταίχμιο(2007)Νεοφιλελευθερισμός, Εκδόσεις Καστανιώτη(2006)Ο νέος ιμπεριαλισμός, Εκδόσεις Καστανιώτη Συμμετοχή σε συλλογικά έργα(2011)Debtocracy, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
κοινοποίησε το:

Λίλα (Τριανταφυλλιά) Λεοντίδου, Αρχιτέκτων -Πολεοδόμος-Γεωγράφος


Λεοντίδου Λίλα, Καθηγήτρια, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο


Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα – Δημοσιεύσεις

Η Λίλα (Τριανταφυλλιά) Λεοντίδου, Αρχιτέκτων -Πολεοδόμος-Γεωγράφος, είναι Καθηγήτρια Γεωγραφίας & Υλικού Πολιτισμού της Ευρώπης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Κοσμήτωρ της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών το 2003-2007 και Αναπλ. Κοσμήτωρ μέχρι σήμερα.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Ε. Μ. Πολυτεχνείο, Γεωγραφία και Χωρική Διακυβέρνηση στο Λονδίνο (MSc, London School of Economics & Political Science (L.S.E.) και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ (Ph.D) Πανεπιστημίου Λονδίνου (Τμήμα Γεωγραφίας, L.S.E. 1981). Είναι επίσης Senior Fellow στο Johns Hopkins University (Βαλτιμόρη, ΗΠΑ 1986).
Έχει διδάξει ως Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (Γεωγραφία και Ευρωπαϊκές Σπουδές), όπου και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του πρώτου ελληνικού πανεπιστημιακού Τμήματος Γεωγραφίας στο τέλος του 20ου αιώνα, ως πρώτη Πρόεδρος και Συγκλητικός· στο Λονδίνο (Senior Lecturer Γεωγραφίας και Μεσογειακών Σπουδών, King’s College London)· στην Αθήνα (Ε.Μ.Π., Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γεωγραφίας και Σχεδιασμού στη Σχολή Τοπογράφων)· και στη Θεσσαλονίκη (Α.Π.Θ., οργανική θέση Βοηθού στην Πολεοδομία-Χωροταξία της Σχολής Αρχιτεκτόνων). Από το 2002 είναι μόνιμο μέλος ΔΕΠ του ΕΑΠ.


Έχει τιμηθεί με διεθνείς ανταγωνιστικές ακαδημαϊκές προσκλήσεις στο Πανεπιστήμιο Paris 1 – Panthéon – Sorbonne το 2008-9 (χειμερινό εξάμηνο), όπου δίδαξε σειρά προπτυχιακών και μεταπτυχιακών μαθημάτων, επέβλεψε υποψηφίους διδάκτορες και εκπόνησε ερευνητικές προτάσεις στο UFR Géographie· στο Πανεπιστήμιο Caen, Département de Géographie και MRSH (Maison des Recherches des Sciences de l’ Homme, Γαλλία) το 1999-2000 (χειμερινό εξάμηνο)· στο Johns Hopkins University, Βαλτιμόρη, ΗΠΑ το 1986-87 (fall semester) ως Senior Fellow, Center for Metropolitan Planning and Research (τώρα Institute for Policy Studies), όπου διετέλεσε ερευνήτρια και διδάσκουσα στο Τμήμα Environmental Engineering and Geography, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Urban and Regional Planning and Development. Έχει επίσης διδάξει ως επισκέπτρια Καθηγήτρια για συντομότερα διαστήματα σε Πανεπιστήμια της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας. 


Έχει διατελέσει σύμβουλος σε Επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Βέλγιο), μέλος επιστημονικής αποστολής του ΟΗΕ (UN ECE, Ελβετία), μέλος της Scientific Commission for the Social Sciences της European Science Foundation (Γαλλία), κλπ. Έχει επίσης εργαστεί ως πολεοδόμος-χωροτάκτης και σύμβουλος στο ΕΚΚΕ, ΚΕΠΕ, ΔΕΠΟΣ, ΠΕΡΠΑ/ ΥΠΕΧΩΔΕ, καθώς και ως μέλος του EΣXAA μέχρι το 2004. Το 1979-86 συνεργάσθηκε σε πολεοδομικές-χωροταξικές μελέτες ως μέτοχος με Μελετητικό Πτυχίο Γ’ (αρχικά Β’) Τάξης του Γραφείου Μητρώου Μελετητών ΥΠΕΧΩΔΕ στις κατηγορίες 01 (Χωροταξικές και Ρυθμιστικές μελέτες) και 02 (Πολεοδομικές και Ρυμοτομικές μελέτες).


Είναι μέλος πολλών επιστημονικών εταιριών και των διεθνών επιστημονικών συμβουλίων των περιοδικών UrbanStudies, UrbanHistory, GeografiskaAnnaler, City:Analysisofurbantrends, culture, theory, policy και διετέλεσε μέλος των Geoforum και του ελληνικού Τόπος(δεν εκδίδεται πλέον). Συνεργάζεται επίσης ως κριτής (peer reviewer) με τα περιοδικά Antipode, Area, City: Analysis of Urban trends, culture, theory, policy, Dialogos, Environment and Planning A, European Planning Studies, European Urban and Regional Studies, GeoforumHousing Policy Debate (USA), International Journal of Urban and Regional Research, , Israel Affairs, Journal of Environmental Assessment Policy and Management (Imperial CollegePress), Progress in Human Geography, Social and Cultural Geography, Society and Space,Synthesis: Review of Modern Greek Studies, Tourism Geographies, Urban History, Urban Studies και τα ελληνικά EπιθεώρησηKoινωνικώνEρευνών (EKKE), ΕπιστημονικήΈκδοσηΤEEΑειχώρος, Tόπος, Γεωγραφίες. Το βιογραφικό της σημείωμα περιλαμβάνεται σε διεθνείς τόμους με  βιογραφικά προσωπικοτήτων. 
Διετέλεσε Πρόεδρος του ΔΣ του ΕΦΜ ΔΕΠ ΕΑΠ το 2007-08 και μέλος του ΔΣ ως το 2011, Σύνεδρος στο 9ο Συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ (2009), που ενέταξε το ΕΑΠ στην ΠΟΣΔΕΠ (07.03.2009). Ήταν υπεύθυνη της εκδοτικής σειράς “Κριτική Γεωγραφική Σκέψη” που κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα το 2001-2010 και εξέδωσε 5 βιβλία.
Επισυνάπτεται κατάλογος των επιστημονικών της δημοσιεύσεων στα ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά, ενώ έργα της έχουν επίσης μεταφραστεί στα ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά και ιαπωνικά.

κοινοποίησε το:

Μιχάλης Δερτούζος σημαντική η συμβολή του στη δημιουργία του World Wide Web Consortium

05 Νοεμβρίου 2018 


Η Google αφιερώνει το doodle της 5ης Νοεμβρίου στον Έλληνα οραματιστή του Διαδικτύου

Μιχάλης Δερτούζος: Η Google αφιερώνει το σημερινό της doodle στον 'Ελληνα οραματιστή του Διαδικτύου

Ο Μιχάλης Δερτούζος (Michael L. Dertouzos, 5 Νοεμβρίου 1936 – 27 Αυγούστου 2001) ήταν διακεκριμένος καθηγητής και διευθυντής του Εργαστηρίου Επιστήμης Υπολογιστών (LCS) του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης (MIT). O Μιχάλης Δερτούζος προέβλεψε από πολύ νωρίς την παγκόσμια επέκταση της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών και μαζί με τον επίσης ερευνητή του ΜΙΤ, Νίκολας Νεγρεπόντε, υπήρξε από τους πρωτοπόρους σε πολλούς τομείς της σύγχρονης τεχνολογίας, ανάμεσα στους οποίους και η δημιουργία του διαδικτύου.

Με την καθοδήγηση του Μιχάλη Δερτούζου το LCS δημιούργησε τα spreadsheets, το δίκτυο Ethernet, την κρυπτογραφία με δημόσιο κλειδί, τη λογική της χρονοχρήσης υπολογιστών, την ταμπλέτα γραφικών το γραφικό σύστημα επικοινωνίας με τον υπολογιστή, τα X Windows αλλά και μια σειρά άλλων σημαντικών τεχνολογιών. Όλα τα παραπάνω ήταν δομικοί λίθοι στην πρόοδο της επανάστασης των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Συνέχεια ανάγνωσης Μιχάλης Δερτούζος σημαντική η συμβολή του στη δημιουργία του World Wide Web Consortium
κοινοποίησε το: