Αρχείο κατηγορίας Πολιτισμός -Παιδεία

Ουμπέρτο Έκο: Κατασκευάζοντας τον εχθρο

Ο Σαρτρ, με το θεατρικό κείμενο «Κεκλεισμένων των Θυρών» περιγράφει το ίδιο πεδίο διαπραγμάτευσης με αυτό το κείμενο του Ουμπέρτο Έκο ” Κατασκευάζοντας τον εχθρό” . Πόσο πολύ πρόθυμα βρίσκουμε αυτόν τον Άλλον .Δηλαδή πως βρίσκουμε τον Ζακ , τον μετανάστη, τον αγραβάτωτο ή και τον άθεο της διπλανής πόρτας – τόσο ανυπόφορο επειδή δεν είναι όπως εμείς. Αναγορεύοντας τον σε εχθρό, φτιάχνουμε την κόλασή κατά τον Σαρτρ πάνω στη γη. Αναρωτιέμαι όμως μήπως όλες αυτές οι προσεγγίσεις αξιοποιούνται ώστε να φτιάχνονται και νέες πρακτικές εφαρμοσμένης βιοπολιτικής στην πολιτική αντιπαράθεση συνειδητά. Παραθέτω τη δημοσίευση του Δημήτρη Καμπουράκη από το liberal.gr στις 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019 για να γίνω κατανοητός . ” ….Ένα πάντως δεν είδαμε: Την παλιά βιτριολική τοξικότητα που πλανιόταν σαν δηλητηριώδες αέριο πάνω απ’ την Βουλή. Αυτό, να με συμπαθάτε, αλλά είναι κέρδος. Εκείνα τα παλιά σμιχτά φρύδια της προηγούμενης Βουλής, αυτά τα βλέμματα γεμάτα σκοτεινές απειλές, αυτό το δήθεν επαναστατικό αγραβάτωτο που καταλάμβανε τα έδρανα, ήταν ένα πακέτο πραγματικά ανυπόφορο….” Οι «βάρβαροι είναι μια κάποια λύσις»


Πρόλογος στην ελληνική έκδοση ………………………………….. 9
Εισαγωγή ……………………………………………………………………….
19
Κατασκευάζοντας τον εχθρό …………………………………………. 23
Απόλυτο και σχετικό ……………………………………………………… 56
Η φλόγα είναι ωραία ……………………………………………………… 90
Θαυμάζοντας θησαυρούς ………………………………………………. 125
Ξινισμένες απολαύσεις ………………………………………………….. 142
Έμβρυα εκτός παραδείσου …………………………………………….. 159
Το Gruppo 63, σαράντα χρόνια μετά …………………………….. 172
Hugo, Hélas! Η ποιητική της υπερβολής ……………………….. 211
Veline και σιωπή ……………………………………………………………. 255
Φανταστικές αστρονομίες ……………………………………………… 266
Στη Ρώμη όπως οι Ρωμαίοι …………………………………………….. 308
Είμαι ο Εντμόν Νταντές! ……………………………………………….. 320
Ο Οδυσσέας μας έλειπε… ……………………………………………… 341
Γιατί το νησί δεν ανακαλύπτεται ποτέ ……………………………. 353
Σκέψεις για το Wikileaks ……………………………………………….. 389


Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ομιλία που εκφώνησε ο Εκο στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, στις 15 Μαΐου 2008:

Συνέχεια ανάγνωσης Ουμπέρτο Έκο: Κατασκευάζοντας τον εχθρο

«Η έρημος των Ταρτάρων»

Ελπίζοντας κάτι που δεν θα έρθει ποτέ

Ντίνο Μπουτζάτι «Η έρημος των Ταρτάρων»
(μτφ. Μαρία Οικονομίδου, εκδ. Μεταίχμιο, 2019)

Επανεκδίδεται στα ελληνικά, πολλά χρόνια μετά την πρώτη έκδοση, ένα από τα σημαντικότερα βιβλία της σύγχρονης ιταλικής λογοτεχνίας, Η έρημος των Ταρτάρων, του Ντίνο Μπουτζάτι, στον οποίο έχει αναφερθεί ξανά η στήλη με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου του Ένας έρωτας. Η πρώτη ελληνική έκδοση της Ερήμου… είχε γίνει το 1991 (εκδ. Αστάρτη), σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ο νεαρός υπολοχαγός Τζοβάνι Ντρόγκο, που τοποθετείται με τον πρώτο του διορισμό στο Οχυρό Μπαστιάνι, για το οποίο δεν γνωρίζει τίποτα, «δεν κατάφερνε ακόμη να το φανταστεί», γεγονός που στη χαρά του για τον διορισμό του («αυτή τη μέρα την περίμενε χρόνια, ήταν η έναρξη της πραγματικής του ζωής») δημιουργεί σκιές προβληματισμού, ειδικά όταν στην ατελείωτη πορεία του προς το οχυρό ανακαλύπτει πως μοιάζει να κατευθύνεται σχεδόν προς ένα φάντασμα («σε τούτα τα μέρη δεν υπάρχουν οχυρά», «δεν το έχω ξανακούσει ποτέ», «δεν υπάρχει πια οχυρό εδώ, είναι όλα κλειστά, πάνε καμιά δεκαριά χρόνια που δεν υπάρχει κανείς»).
Όταν τελικά, φτάνοντας στις εσχατιές της χώρας, αντικρίζει το οχυρό (για το οποίο μαθαίνει πως «είναι κομμάτι των νεκρών συνόρων» και «μπροστά υπάρχει μια μεγάλη έρημος, άνυδρη γη, τη λένε έρημο των Ταρτάρων») και συνειδητοποιεί πως «το Οχυρό δεν χρησίμευσε ποτέ σε τίποτα» και πως «όλα εκεί μέσα φανέρωναν παραίτηση», η πρώτη του αντίδραση είναι να ζητήσει να φύγει, «να γυρίσει πίσω». Πείθεται, ωστόσο, για να μη βλάψει ανεπανόρθωτα την καριέρα του, να παραμείνει ένα μικρό διάστημα – τέσσερις μήνες, μόνο.
Σύντομα αντιλαμβάνεται πως, αντί της συνήθους διετούς θητείας, όλοι σχεδόν οι αξιωματικοί βρίσκονται εκεί για πολλά χρόνια –δεκαοκτώ, είκοσι δύο, δεκαπέντε– ενώ ο ίδιος αισθάνεται ότι έχει έρθει «ανάμεσα σε ανθρώπους άλλης φυλής, σε μια ξένη γη, σ’ έναν σκληρό και αχάριστο κόσμο», όπου «ένιωθε ολότελα μόνος». Ψιθυριστά, σχεδόν, ο Ντρόγκο ακούει από διάφορες πλευρές τη συμβουλή: «θα μείνουν εδώ μέχρι να τα τινάξουν, είναι κάτι σαν αρρώστια, προσέξτε όσο είναι καιρός, να φύγετε μόλις μπορέσετε, να μην κολλήσετε τη μανία τους, αν αφεθείτε να σας υποβάλουν θα καταλήξετε κι εσείς να μείνετε». Όσο για τους Τάρταρους, κανείς δεν τους έχει δει, λένε πως κάποτε υπήρχαν, «λένε ότι υπάρχουν ακόμη», αλλά κανείς δεν τους βλέπει ποτέ.
Κάποια στιγμή ο Ντρόγκο νιώθει πως αρχίζει να καταλαβαίνει: κάποιοι ελπίζουν πως πράγματι κάποια στιγμή θα εμφανιστούν από τον βορρά οι Τάρταροι, θα έρθει επιτέλους «η θαυματουργή ώρα που τουλάχιστον μια φορά τυχαίνει στον καθένα» και εκείνοι θα μπορέσουν να εισέλθουν στο πάνθεον των ηρώων και της δόξας. Και στο τέλος των τεσσάρων μηνών, όταν φτάνει η στιγμή να κριθεί αν θα φύγει ή όχι, παίρνει την κρίσιμη απόφαση: «Θέλω να μείνω. Δεν μπορώ να φύγω».

Βουλιάζοντας στην ακινησία

Κι αρχίζει έτσι να βουλιάζει: στη ράθυμη συνήθεια, στην ελώδη ακινησία, στη δίνη του χρόνου που, όσο αργά κι αν κυλάει, τον ρουφάει κι αυτόν όπως και τους άλλους. Όταν, τέσσερα χρόνια μετά, παίρνει την πρώτη του άδεια και γυρίζει για λίγο στην πόλη, θα ανακαλύψει πως «όλα τα πράγματα που έτρεφαν την αλλοτινή του ζωή τού φαίνονταν τώρα ξένα», πως «ήταν ένας κόσμος που ανήκε σε άλλους», πως «δεν ήταν πια η ζωή του», οι άνθρωποί του έχουν ακολουθήσει αποκλίνουσες πορείες και έχουν φύγει πλέον μακριά του, κι έτσι, μόλις τελειώσει η άδειά του σπεύδει να επιστρέψει στο Οχυρό. Και, όταν οι περικοπές προσωπικού και η μείωση της φρουράς βυθίζουν σε ακόμη μεγαλύτερο βάλτο το Οχυρό, ενώ μια απόπειρα του Ντρόγκο να πάρει μετάθεση αποτυγχάνει, ο αξιωματικός «δεν επαναστάτησε, δεν υπέβαλε την παραίτησή του, κατάπιε την αδικία χωρίς να βγάλει άχνα, και επιστρέφει στο γνωστό μέρος», στο Οχυρό, «για να μείνει ποιος ξέρει πόσο καιρό ακόμα».
Κι έτσι, ανεπαισθήτως σχεδόν, χωρίς να ακουστεί κρότος κτιστών, ο Ντρόγκο χτίζει και το δικό του, επιπρόσθετο οχυρό μέσα στο Οχυρό, και περνούν τεσσεράμισι χρόνια, δεκαπέντε χρόνια, θα γίνει 54 ετών, θα ξεπεράσει τα τριάντα χρόνια στο Οχυρό… Θα πάρει άδειες από τις οποίες θα επιστρέψει νωρίτερα από το προβλεπόμενο, μιας και δεν έχει πια κανέναν δεσμό με την άγνωστη πλέον πόλη, θα συνειδητοποιήσει πως «χρόνο τον χρόνο έμαθα να επιθυμώ όλο και λιγότερα», θα νιώσει όλο και εντονότερα να μετατρέπεται η έλευση των Ταρτάρων και ο πόλεμος σε ελπίδα, και θα δει τη «λαθεμένη ζωή» του να συντήκεται με την «ακίνητη» πεδιάδα και τη «στάσιμη» ομίχλη.

Απειλή και προσδοκία

Και όταν τελικά θα πέσει το πετραδάκι που θα ταρακουνήσει τα στάσιμα νερά, ο Ντρόγκο θα βιώσει τη ματαίωση και θα νιώσει τη ματαιότητα, θα καταλάβει τα όρια ανάμεσα στην κοινότητα και την αποξένωση, θα συνειδητοποιήσει την ψευδαίσθηση των σχέσεων και των δεσμών με τους συντρόφους του.
Το μυθιστόρημα του Μπουτζάτι αποτυπώνει όλες τις αντιφατικές ψυχολογικές διαδρομές ενός ανθρώπου που ολόκληρη τη ζωή του πασχίζει –αγωνιωδώς αλλά μάταια– να βρει κάποιο νόημα για να πιαστεί και να δώσει περιεχόμενο στην ύπαρξή του. Οι Τάρταροι (όχι Τάταροι…), απειλή και προσδοκία συνάμα, μετατρέπονται έτσι στα δεσμά με τα οποία ο ίδιος ο Ντρόγκο δένει τον εαυτό του, καθώς αφήνεται να εγκλωβιστεί σε μια αυταπάτη που βαλτώνει όλο και περισσότερο καθώς η ζωή του περνάει. Έτσι, πραγματικός πρωταγωνιστής γίνεται ο χρόνος, ο χρόνος που κυλάει και φυλακίζει και φθείρει, ο χρόνος που έχει αναπότρεπτα περάσει, όταν «γυρίζεις το κεφάλι και βλέπεις πίσω σου μια σφαλιστή πόρτα, που φράζει τον δρόμο του γυρισμού».
Τα βιβλία του Μπουτζάτι –και ειδικά η Έρημος των Ταρτάρων– περιγράφονται συχνά ως «καφκικά», χαρακτηρισμός που ενοχλούσε τον συγγραφέα, όπως μας θυμίζει στο επίμετρό της η μεταφράστρια του βιβλίου: «Από τότε που άρχισα να γράφω, ο Κάφκα ήταν ο σταυρός μου. Μερικοί κριτικοί κατήγγελλαν ένοχες αναλογίες ακόμα κι όταν συμπλήρωνα τη φορολογική μου δήλωση».
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1940, την εποχή που στην Ευρώπη είχε αρχίσει ο εφιάλτης του πολέμου στον οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο θα είχε η φασιστική Ιταλία, και θεωρείται το κορυφαίο βιβλίο του Μπουτζάτι. Αποτέλεσε παγκόσμια επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, ενώ το 1976 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.

Κώστας Αθανασίου

Για τη Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση

Με αφορμή το βιβλίο «Τομές Δημοκρατίας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση»

Της Ρένας Δούρου*

Το βιβλίο του Δημήτρη Κατσούλη «Τομές Δημοκρατίες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση» έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο για τον τόπο και για την ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση. Λίγους μόλις μήνες πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές της άνοιξης, οι «Τομές δημοκρατίας στην τοπική αυτοδιοίκηση» θέτουν, με θάρρος και επιστημονική πληρότητα, όλα τα κρίσιμα διακυβεύματα Δημοκρατίας, Αυτοτέλειας και Αυτονομίας ενός θεσμού διακυβέρνησης, που παρότι βρίσκεται εγγύτερα στον πολίτη, τα προβλήματα και τις αγωνίες του, συνεχίζει να διεκδικεί την ολοκληρωμένη χειραφέτησή του από την κεντρική εξουσία.

Συνέχεια ανάγνωσης Για τη Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση

Αυτές είναι οι προτάσεις του Ανοιχτου Δήμου Ενεργοί Πολίτες για τον Πολιτισμό


Οι προγραμματικές προτάσεις του “Ανοιχτού Δήμου” για τον Πολιτισμό στον Δήμο Καλαμάτας όπως παρουσιάστηκαν το βράδυ του Σαββάτου στον Πολυχώρο Α49.

Στο πάνελ βρέθηκε ο επικεφαλής του συνδυασμού Μανώλης Μάκαρης και τα μέλη της επιτροπής που τις επεξεργάστηκαν Γ.Γιαννόπουλος, Νίκος Χριστόπουλος και Τίνα Κουτσουμπού, ενώ ο χώρος αποδείχθηκε μικρός, αφού η πρoσέλευση ήταν μεγάλη. Παραβρέθηκε η Αντιπεριφερειάρχης Αντωνία Μπούζα, ο Δήμαρχος Μεγαλόπολης Διονύσης Παπαδόπουλος, κι αρκετοί υποψήφιοι αυτοδιοικητικοί.

Ακολουθούν αναλυτικά οι προτάσεις:

“Η δυνατότητα δημιουργικής έκφρασης του ατόμου σ’ όλες τις μορφές που εμφανίζεται, και η εκπαιδευτική- με την βαθύτερη, ουσιαστική έννοια- δυναμική της αλληλεπίδρασης μιας κοινωνίας με την τέχνη, είναι σημαντικό κεκτημένο της δημοκρατίας κι αγαθό αδιαπραγμάτευτο. Αυτό το αγαθό καλούμαστε να προστατεύσουμε, να ενισχύσουμε και να προβάλουμε ως δημοτική παράταξη. Καταθέτουμε λοιπόν τη δική μας πρόταση για έναν αποτελεσματικότερο σχεδιασμό της πολιτιστικής πολιτικής του Δήμου μας. Όλες οι προτάσεις μας έχουν διαμορφωθεί με βάση 4 θεμελιώδεις θέσεις που χαρακτηρίζουν την δική μας προσέγγιση όχι μόνο στα θέματα του πολιτισμού, αλλά και σε άλλους τομείς της πολιτικής μας:

  1. Ως Ανοιχτός Δήμος είμαστε αντίθετοι με την ιδιωτικοποίηση της πολιτιστικής πολιτικής του δήμου και στη λογική της ανάθεσης σε μάνατζερ και εταιρείες που προσφέρουν ως  πολιτική, διάσπαρτες παραστάσεις και ιδέες για χρηματοδότηση, με φυτευτό προϊόν άσχετο με την παράδοση στην πόλη μας και την δυναμική της. Από την απερχόμενη δημοτική αρχή -ειδικά την περίοδο της διεκδίκησης του τίτλου της πολιτιστικής πρωτεύουσας 2021- ακούσαμε θέσεις που ισοδυναμούσαν με αποποίηση του ρόλου του δήμου στην χάραξη πολιτιστικής πολιτικής. Θεωρούμε ότι ο δήμος πρέπει να έχει σαν γνώμονα την προαγωγή του πολιτισμού και την διάχυση του οφέλους -υλικού και μη- που προκύπτει από την επένδυση σε αυτόν,  σε όλους τους δημότες,.

Μιας και αναφερθήκαμε στην πολιτιστική πρωτεύουσα, να πούμε ότι γι αυτήν την υπόθεση, την οποία ο ΑΔ στήριξε κριτικά, και με συμμετοχή των μελών του στις διαβουλεύσεις και τις θεματικές ομάδες εθελοντών, με βάση το σκεπτικό ότι στην χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να προσφέρει στην πόλη ένα δεκαετές πρόγραμμα πολιτιστικής πολιτικής που θα προέκυπτε μέσα από διαδικασίες τις οποίες ενστερνιζόμαστε.

Η αρχική πρόταση δεν εστίαζε σε αυτό, και μόνο λίγους μήνες πριν την λήξη της προθεσμίας, άλλαξε τον καλλιτεχνικό διευθυντή ο οποίος προσπάθησε να αναδείξει μάταια, πως είμαστε στην ανατολική μεσόγειο σε μια κρίσιμη για την ασφάλεια περιοχή εν μέσω γεωπολιτικών αλλαγών και κρίσεων και στο επίκεντρο του μεταναστευτικού ρεύματος.

Εν πάση περιπτώσει μας άφησε -επειδή ήταν συμβατική υποχρέωση- το plan B. Ένα σχέδιο με προτάσεις για τον πολιτισμό, με βάθος 10ετίας. Πρέπει -με πρωτοβουλία της νέας δημοτικής αρχής- να ανασυρθεί από την αφάνεια στην οποία περιήλθε από την επαύριον της ψήφισής του από το ΔΣ, να ξανασυζητηθεί η πληθώρα προτάσεων που προέκυψαν, με διαδικασίες ουσιαστικές, διαφανείς και πραγματικά αμφίδρομες με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, συλλογικότητες και δημότες.

  1. Είμαστε αντίθετοι με κάθε είδους αποκλεισμό. Δυστυχώς τα προηγούμενα χρόνια, εκτός από την ενός ανδρός αρχή, είχαμε και το “γούστο του ενός” ως καθοριστικό παράγοντα στις επιλογές που σχετίζονται με τον πολιτισμό. Έτσι είδαμε από τη μια κάποιες αυθαίρετες επιλογές για μεγάλες ετήσιες εκδηλώσεις-θεσμούς (θα μιλήσουμε αναλυτικότερα στη συνέχεια γι’ αυτές) και από την άλλη αδιαφορία έως και ακραία εχθρότητα για εκδηλώσεις με ιστορία, με υψηλό επίπεδο και με σημαντικό κοινό. Εμείς θέλουμε να καλύπτονται οι ανάγκες όλων όσοι θέλουν να εκφραστούν, να δημιουργήσουν ή να ψυχαγωγηθούν. Πρέπει και μπορούν να χωρέσουν και  να συνυπάρξουν όλες οι πρωτοβουλίες δημοτών και συλλογικοτήτων στο χώρο του πολιτισμού.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα τέτοιου αποκλεισμού ήταν η ματαίωση -το περασμένο καλοκαίρι- του φεστιβάλ δρόμου .Ήταν μια ακραία ενέργεια, που πάντως, ανέδειξε μια γενικότερη αντίληψη περί άσκησης εξουσίας και, παρεμπιπτόντως, και μια επιλεκτική ελαστική αντίληψη περί “κοινής ησυχίας” ( Μηδενική ανοχή σε μια  εκδήλωση των νέων, ελαστικότητα όταν πρόκειται για λευκές κλπ νύχτες, πανηγύρια αλλά και γάμους και κλαμπ της παραλίας) Προφανώς δεν θέλουμε πόλη μαυσωλείο, ούτε Σόδομα και γόμμορα, αλλά δεν θέλουμε αποκλεισμούς βάσει προτιμήσεων  ομάδων πίεσης. Και θεωρούμε και ότι μια κάποια ανοχή μεταξύ αλλήλων -με δεδομένα την ως τώρα μονομερή ελαστικότητα υπέρ εκδηλώσεων συγκεκριμένης αισθητικής- είναι επιβεβλημένη.

Αντίστοιχη αντιμετώπιση είχε αρχικά και  το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ  (οι προβολές του τη δεύτερη χρονιά έγιναν αναγκαστικά στο ακατάλληλο αμφιθέατρο Κουμουνδούρου, με στήριξη από την Περιφέρεια) ή το φεστιβάλ τζαζ που δεν βοηθήθηκε, ενώ και με πρωτοβουλία διδασκόντων στη Φάρις ξεκίνησε, και κορυφαίους παγκοσμίως μουσικούς του είδους έφερε στην Καλαμάτα. Ακόμα και το ροκ διήμερο south fest που οργανώθηκε με την ενίσχυση της φάρις στο πάρκο του αλμυρού, ήταν κάτι που θα άξιζε να έχει συνέχεια, αλλά μάλλον πρυτάνευσαν τα οργισμένα τηλεφωνήματα των περιοίκων που οδήγησαν στην εκ των άνω εντολή  “σταματήστε τους σατανάδες”.

Ευτυχώς το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ καθιερώθηκε και μεγεθύνθηκε, και πιστεύω και ότι το φεστιβάλ δρόμου θα συνεχιστεί ακόμα καλύτερο.

Υπάρχουν ακόμα το φεστιβάλ μηδέν, το καλλιτεχνικό στέκι, η νέα κινηματογραφική λέσχη και το στούντιο bandapart, όλα πρωτοβουλίες ατόμων και συλλογικοτήτων με εξωστρεφή δραστηριότητα και απήχηση στην πόλη. Υπάρχουν ακόμα και ομάδες που σχηματίζουν λέσχες ανάγνωσης και διοργανώνουν συχνά διαλέξεις -συνήθως με αφορμή ένα βιβλίο ή μια ταινία- με αξιόλογους ομιλητές.

Όλα αυτά πρέπει να ενθαρρυνθούν, και επί πλέον να διευκολυνθούν και να ενισχυθούν όποτε αποφασίζουν να κάνουν μια μεγαλύτερης κλίμακας εκδήλωση ή  ακόμη και να ενταχθούν σε μια πιο σύνθετη και διάρκειας περισσότερων ημερών εκδήλωση υπό την αιγίδα του δήμου με ανάλογο περιεχόμενο. Ακόμα και στο “περιθώριο” των κύριων εκδηλώσεων του φεστιβάλ χορού (σε μια αντίληψη που θα αναλύσουμε παρακάτω)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Η φετινή του επιτυχημένη διοργάνωση και επισκεψιμότητα είναι αναμφισβήτητη, όπως και το γεγονός ότι έχει εξελιχθεί σε πελοποννησιακό.

Στόχος μας είναι η στήριξή του και σε συνεργασία με τους υπεύθυνους (κ.Πετροπούλου) εξέταση των αιτημάτων για χώρους ανάδειξης της ταινιοθήκης και του δημιουργικού ντοκιμαντέρ και της αύξησης της επιχορήγησης του δήμου με παράλληλη μείωση των εξόδων φύλαξης και ενοικίασης της αίθουσας. Ξέρουμε όλοι πως από τη μια μεριά ο δήμος επιχορηγεί και έπειτα τα παίρνει πίσω μέσω του ενοικίου της αίθουσας. Αυτό στοχεύουμε να αλλάξει και θα το προσπαθήσουμε.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΟΜΟΥ

Το φεστιβάλ δρόμου θα ενισχυθεί και θα στηριχθεί ώστε να γίνει θεσμός για την πόλη, όπως γίνεται και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Την φετινή χρονιά δυστυχώς διακόπηκε από την δημοτική αρχή και δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί,  με την αστεία δικαιολογία της διατάραξης της κοινής ησυχίας στην γειτονιά. Αυτό δεν θα ξαναγίνει.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΗΔΕΝ

Με επιτυχημένη πορεία από το 2005 συνεχίζει κάθε χρόνο να υποκινεί τους video art δημιουργούς να παρουσιάζουν πρωτότυπα έργα διευκολύνοντας την επικοινωνία και την ανταλλαγή ιδεών μεταξύ των καλλιτεχνών, ντόπιων και από το εξωτερικό. Θα το στηρίξουμε και θα βοηθήσουμε την εξωστρέφειά του.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Ένα φεστιβάλ που έκανε τα πειραματικά του βήματα πριν αρκετά χρόνια, και με ικανοποίηση παρατηρούμε να επαναδραστηριοποιείται από το Ωδείο Καλαμάτας  τα τελευταία δύο χρόνια, με συναυλίες από διεθνούς φήμης μουσικούς, όπως η πιανίστα Αλεξία Μουζά Arenas και… Το σημαντικότερο είναι ότι κατά τη διάρκεια του προσφέρονται σεμινάρια από τους μουσικούς σε μαθητές του Ωδείου Καλαμάτας.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΘΑΡΑΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Ένα φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Ωδείο Καλαμάτας και τον Σύλλογο Γονέων Σπουδαστών της ΦΑΡΙΣ, επίσης περιλαμβάνει συναυλίες, σεμινάρια και διαγωνισμό κιθάρας με αναφορά στον μεγάλο σολίστ, διεθνούς αναγνώρισης, Γεράσιμου Μηλιαρέση, μαθητή του θρυλικού Andres Segovia.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

Ήδη κάποια δειλά βήματα ξεκίνησαν, και πάλι από το Ωδείο Καλαμάτας. Θεωρούμε πως η προσπάθεια πρέπει να ενδυναμωθεί, να αποκτήσει διεθνές επίπεδο και, επιπλέον, οι κοινές ρίζες στις μουσικές της Μεσογείου και των Βαλκανικών χωρών να αποτελέσουν γέφυρες φιλίας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών μας.    

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ

Με ικανοποίηση παρακολουθήσαμε το εργαστήρι γλυπτικής που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία τρία χρόνια. Τον πρώτο χρόνο στον πεζόδρομο του αρχαιολογικού μουσείου, και τα επόμενα δύο  στην παραλία, και με την προσθήκη της κεραμικής τέχνης, στο πάρκο του πανελληνίου, με πρωτοβουλία του πολιτιστικού φορέα «Καλλιτεχνικό Στέκι Καλαμάτας».

ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΖΑΖ . Με το ίδιο επίπεδο που είχαν τα δυο που έγιναν στο παρελθόν. Στο ιστορικό κέντρο, στο κάστρο,  στο πάρκο του λιμενικού και στο πάρκο των σιδηροδρόμων, με συμμετοχές ελλήνων και ξένων κορυφαίων μουσικών του είδους.

Έχουμε επίσης αρκετές εκδηλώσεις που κατά κάποιον τρόπο συνδέονται με την κάθε εποχή του χρόνου, κι αυτό δεν είναι λάθος. Καρναβάλι, λευκές νύχτες, γιορτή παραδοσιακών προϊόντων(άρτος, οίνος, έλαιον). Κάποιες είναι μονοθεματικές, κάποιες υπερκαταναλωτικές, και όλες “γεωγραφικά ή χρονικά περιορισμένες. Η κεντρική ιδέα είναι να γίνουν πολυθεματικές, να εντάξουν λαϊκή τέχνη, παράδοση, συλλογικότητες -και κατανάλωση και προβολή της παραγωγής- και να έχουν κάποια διάρκεια και διασπορά σε όλη την πόλη, ή να συνδεθούν με τοπικές μικρότερες εκδηλώσεις που εμφανίζουν κάποια συνέχεια.

Τέτοιες είναι:

Α) ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ  ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Τελευταία έχει χάσει την δυναμική του έχουν γίνει πολλές συζητήσεις και για το κόστος και για την ποιότητά του και για τα πρότυπα διασκέδασης που προωθούνται.  Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε κάτι από την διοργάνωση; Να το επεκτείνουμε και σε άλλα σημεία της πόλης, και με μια μεγάλη εκδήλωση στην περιοχή της Παραλίας; Να τονώσουμε τα καταστήματα εστίασης και τουριστικών ειδών που λειτουργούν εκεί;  Να οργανώσουμε δρώμενα που προβάλλουν την παράδοσή μας και την ιστορία του τόπου με διάχυση των εκδηλώσεων στις γειτονιές, ώστε να απομακρυνθεί η αίσθηση ότι σταδιακά ξεχνάμε.

Β) Γιορτή Μεσσηνιακών προϊόντων. Θα μπορούσε να διεξαχθεί στην αρχή της τουριστικής σεζόν ώστε τα τοπικά προϊόντα να προβληθούν σε περισσότερους επισκέπτες. Θετική η εθελοντική βοήθεια από τους πολιτιστικούς συλλόγους που δραστηριοποιούνται και αναβιώνουν τα παραδοσιακά μας έθιμα με δρώμενα. Το πάρκο των σιδηροδρόμων και στην συνέχειά του το πάρκο του λιμενικού, να συνεχίσουν ως ο φυσικός χώρος διεξαγωγής του.

Γενικά, πέρα από την κουλτούρα των μεγάρων και των διάσημων καλλιτεχνών,  πέρα και από την καθαρή διασκέδαση, υπάρχει μια κουλτούρα που αναπτύσσεται καθημερινά από τη βάση της κοινωνίας, από άτομα και συλλογικότητες, που έχει τοπικά χαρακτηριστικά, και που αλληλεπιδρά και τροφοδοτεί την καθιερωμένη τέχνη.

Ίσως  λοιπόν, μια από τις εκδηλώσεις αυτού του είδους να είχε την δυνατότητα να μετεξελιχθεί  σε μια μεγαλύτερη γιορτή που θα καλύπτει όλη την πόλη, σε πλατείες και δημόσιους χώρους, με την συμμετοχή όλων των κατοίκων, σαν αυτήν που διοργανώνει ο δήμος της Βαρκελώνης κάθε Αύγουστο στην περιοχή “Gracia”. Στην πόλη αλλά και στο νομό υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες και σχήματα που θα επιθυμούσαν την συμμετοχή τους, ενώ  γειτονιές της Καλαμάτας όπως η συνοικία της Ανάληψης ή τα Γιαννιτσάνικα, θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν κάποιες απ τις εκδηλώσεις.

Και βέβαια το κλίμα αυτών των εκδηλώσεων, θα μπορούσε να διαχέεται και σε άλλα σημεία της πόλης, κατά τη διάρκεια της ημέρας, με άλλους τρόπους. H δουλειά των χειροτεχνών και των καλλιτεχνών δρόμου, μαζί με τη δουλειά άλλων δημιουργών, είναι ένας απ’ αυτούς. Κάτι ανάλογο με τον τίτλο «Τέχνη καθ’ οδόν», διοργανώνει τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Ηρακλείου με  μεγάλη επιτυχία και σημαντική προβολή.

  1. Θεωρούμε απαραίτητη -και στον τομέα του πολιτισμού- τη διαδημοτική συνεργασία και τη συνεργασία με την Περιφέρεια, και γενικότερα την “δικτύωση” της πόλης και των πολιτιστικών θεσμών της με άλλες πόλεις και αντίστοιχους θεσμούς.

ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΧΟΡΟΥ- ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΟΥ- ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Αποτελεί κόσμημα για την πόλη μας και έχει όλες τις προϋποθέσεις να αποτελέσει μοχλό πολιτιστικής προβολής για την περιοχή μας και να αξιοποιηθεί προς όφελος των δημοτών. Είναι γνωστό ότι κόστισε 13,3 εκατομμύρια ευρώ από το 3ο ΚΠ.Σ. μέσω ΕΣΠΑ και παραδόθηκε 5 χρόνια μετά την αρχική προθεσμία, ότι κοστίζει πολλά χρήματα η καθημερινή του λειτουργία κυρίως επειδή δεν κατασκευάσθηκε λαμβάνοντας υπ’ όψιν  νέες μορφές ενέργειας και ότι η απελθούσα δημοτική αρχή αναζητεί τον καλλιτεχνικό διευθυντή.

Πρότασή μας για την αξιοποίησή του είναι: Να αποτελέσει ξεχωριστό οργανισμό με δικό του Δ.Σ. και μέσω νέων συνεργασιών, τόσο στα πλαίσια του φεστιβάλ χορού με παράλληλες εκδηλώσεις από καλλιτέχνες μεμονωμένους, όσο και με ποικίλης θεματικής εκδηλώσεις (εκθέσεις, διαλέξεις, σεμινάρια για την τέχνη) ανοικτές στους δημότες, και να γίνει πόλος έλξης για τον πολιτισμό, σε όλη την Πελοπόννησο.

Όσο για το φεστιβάλ χορού, αναγνωρίζεται από όλους σαν την σημαντικότερη πολιτιστική εκδήλωση που προβάλλει διεθνώς την πόλη. Μετά τα πρώτα όμως επιτυχημένα  χρόνια με προσκεκλημένα σχήματα εγνωσμένης αξίας και κατά τα οποία το φεστιβάλ ήταν μονοπωλιακού χαρακτήρα στην Ελλάδα, ακολούθησε μια κάμψη στην πρωτοπορία και αναγνώριση της αξίας του που οφείλεται  κυρίως στην οικονομική κρίση και την έλλειψη κονδυλίων για την υποστήριξή του. Πρότασή μας, η επίτευξη ευρύτερων συνεργασιών ώστε να ανακτήσει τον πρωτοποριακό του  χαρακτήρα ενώ στο περιθώριο μπορούν να υλοποιούνται πολιτιστικές δράσεις που θα του προσδώσουν ξανά την μοναδικότητα, που έχασε λόγω του συναγωνισμού από φεστιβάλ χορού στην Αθήνα όπως προαναφέρθηκε.

Ευτυχώς η Καλαμάτα έχει πλούσιο φεστιβαλικό background.

Το πρόσφατα καθιερωμένο φεστιβάλ χορωδιών από το 2015 εξελίσσεται σε σημαντικό φθινοπωρινό γεγονός που βοηθά την τουριστική προβολή και την οικονομία της πόλης. Πλέον, πιστεύουμε ότι τα στελέχη της ΦΑΡΙΣ έχουν αποκτήσει την απαραίτητη τεχνογνωσία και συνεπώς δεν χρειαζόμαστε μεσάζοντες.  Εμείς προτείνουμε το φεστιβάλ εκτός από αποκλειστικά  ερασιτεχνικών χορωδιών να επεκταθεί και σε επαγγελματικές χορωδίες διεθνούς εμβέλειας που θα αναδείξουν την Καλαμάτα και τον χορωδιακό τουρισμό. Επιπλέον προτείνουμε την προβολή και των ερασιτεχνικών σχημάτων της πόλης μας με την διοργάνωση ανά έτος ενός Καλαματιανού φεστιβάλ από τις τοπικές μας χορωδίες που θα λειτουργήσει σαν κίνητρο για την αυτοβελτίωσή τους.

Όπως επισημάναμε, το Φεστιβάλ Χορού, έχει φθάσει σε ένα σημείο που πρέπει να επανεπιβεβαιώσει το στάτους του ως μια κορυφαία εκδήλωση με πανελλαδικό και διεθνές ενδιαφέρον.

Μια ιδέα είναι οι παράλληλες εκδηλώσεις κατά τα πρότυπα του Fringe sτο φεστιβάλ Εδιμβούργου. Σημαντικές σε αριθμό παράλληλες εκδηλώσεις, που θα πραγματοποιούνται σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους της πόλης (από τους χώρους που δεν χρησιμοποιεί πλέον το φεστιβάλ -κάστρο, πολυκλαδικό, πνευματικό κέντρο, δημοτικό θέατρο, μέχρι χώρους σαν αυτόν εδώ που είμαστε) λίγο πριν , λίγο μετά και κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ χορού.

Θα δέχεται προτάσεις συμμετοχής λιγότερο γνωστών και πιο πειραματικών σχημάτων και καλλιτεχνών, από όλο το φάσμα των τεχνών, συμβατές βέβαια με την φυσιογνωμία και τις υψηλές του φεστιβάλ χορού, και η επιλογή θα γίνεται από μια επιτροπή υψηλού καλλιτεχνικού κύρους, ανεξάρτητη, αλλά σε συνεργασία φυσικά με το φεστιβάλ.

Εδώ εντάσσεται και η πρόθεση μας για ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας Μεσσήνης με διαδημοτική συνεργασία (Καλαμάτας-Μεσσήνης) χωρίς άλλους ενδιάμεσους ιδιωτικούς φορείς.

  1. Οι επιλογές -και για την πολιτιστική πολιτική- πρέπει να  είναι αποτέλεσμα συνεχών διαβουλεύσεων με τους αρμόδιους φορείς, τις ομάδες και τα σχήματα που ασχολούνται με τα πολιτιστικά γενικότερα , καθώς και με όλους τους δημότες, στους οποίους εξάλλου πρωτίστως απευθύνονται. Και αυτό θέλουμε να γίνει και σήμερα μέσω της συμμετοχής σας και της συμβολής σας στην επικαιροποίηση του προγράμματός μας.

Αναφερόμαστε στην ανάγκη της εξωστρέφειας των σχολών Φάρις, που μπορούν να λειτουργήσουν σαν “καταλύτες”, με την συνεργασία με άλλες καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες σε εκδηλώσεις, και για το Creative hub στη στοά Λόντου που μπορεί να παραχωρηθεί με χρησιδάνειο σε πολλές ομάδες από κοινού για συνδιαχείριση. Το Hub όχι μόνο θα στεγάζει πολλές διαφορετικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, αλλά θα ενθαρρύνει και την προβολή της πόλης σαν τόπο συνάντησης όλων των μορφών πολιτισμού.

ΣΧΟΛΕΣ ΤΗΣ ΦΑΡΙΣ:

Σχολή χορού. Αποτελεί ένα σημαντικό σχολείο το μοντέρνου και σύγχρονου χορού στον Δήμο Καλαμάτας, έχοντας εκπαιδεύσει και αναδείξει πολλούς επαγγελματίες χορευτές. Τα τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί η ανάγκη να αποκτήσει η σχολή εξωστρέφεια με συνεργασίες και εκδηλώσεις που θα προβάλλουν το έργο των μαθητών και των δασκάλων της. Η στέγασή της στο νεοκλασικό Ζουμπούλειο μέγαρο παρουσιάζει προβλήματα συντήρησης, ενώ έχει ήδη συζητηθεί να μεταφερθεί στο Μέγαρο Χορού.

Εικαστικό Εργαστήρι. Καταβλήθηκαν προσπάθειες για την εξωστρέφειά του που μπορούν να γίνουν πιο εντατικές για όλες τις μορφές της τέχνης που φιλοξενεί (πηλός, ζωγραφική, γλυπτική). Πιστεύουμε πως μπορεί να αγκαλιάσει όλους τους φιλότεχνους δημότες και να γίνει το δικό τους εργαστήρι, με λογικά δίδακτρα που να συμβαδίζουν πάντα με την ποιοτική διδασκαλία. Χαιρετίζουμε τις επιτυχημένες πρωτοβουλίες, που προβάλλουν και διαφημίζουν την δουλειά των μαθητών και των καθηγητών. Θα συνεχίζουμε να το στηρίζουμε ως δημοτική αρχή.

Δημοτική Πινακοθήκη Αντικειμενικά, το κτήριο που στεγάζει την Δημοτική πινακοθήκη είναι ακατάλληλο, τόσο η θέση του (σε ένα σκοτεινό σοκάκι του ιστορικού κέντρου, με μικρούς χώρους σε 2 ορόφους, χωρίς δυνατότητα στάθμευσης, δύσκολα ανιχνεύσιμο) όσο και σαν προδιαγραφές, το κτήριο δεν ανταποκρίνεται σε μια σύγχρονη πινακοθήκη, Με αποκλεισμούς σε Α.Μ.Ε.Α και ηλικιωμένους, δεν τηρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις της εποχής μας. Συνεπώς προτείνουμε την μετεγκατάστασή σε κεντρικό σημείο της πόλης. Και προκρίνουμε την εκδοχή να χρησιμοποιηθεί το ισόγειο του ιστορικού Δημαρχείου, στον πεζόδρομο της Αριστομένους που, προς το παρόν, φιλοξενεί υπηρεσίες ήσσονος σημασίας. Έτσι, θα ενισχυθεί κάθε προσπάθεια εξωστρέφειάς και εικαστικής παιδείας με την δυνατότητα φιλοξενίας εκθέσεων και δράσεων σε συνεργασία και με μουσεία της Ευρώπης, και γενικώς του εξωτερικού της χώρας, με πολλαπλάσια οφέλη για την πόλη μας.

Δημοτικό Ωδείο. Έχει να επιδείξει ένα σημαντικό έργο, αποδεικνύοντας την εξωστρέφειά του με ποικίλες εκδηλώσεις που διεξάγονται όλο τον χρόνο και με εκλεκτούς προσκεκλημένους μουσικούς. Χαιρετίζουμε την δημιουργία συμφωνικής ορχήστρας, και θεωρούμε υποχρέωση της νέας Δημοτικής αρχής την υποστήριξη της, σε όλα τα σημεία, ώστε να καθιερωθεί και σε περιφερειακό επίπεδο. Θεωρούμε ότι απαιτείται η μέγιστη υποστήριξή  από το δήμο, και η διάθεση επιπλέον κτηρίου σύγχρονων προδιαγραφών, επίσης επιθυμούμε την συμβολή του στην ενίσχυση  συνεργασίας, μεταξύ ομάδων και ατόμων, από διάφορα πεδία της τέχνης και με διαφορετικές επιρροές και αναφορές.

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ

Αποτελεί ζωντανό κομμάτι της μουσικής παράδοσης της πόλης μας και έχει προσφέρει σπουδαίο μουσικό έργο που εκτείνεται από τη διδασκαλία πνευστών και κρουστών τη συμμετοχή σε παρελάσεις, θρησκευτικές εκδηλώσεις και τελετές στις εκκλησίες της Καλαμάτας και της ευρύτερης περιοχής ,εθιμοτυπικές εκδηλώσεις. μέχρι και συναυλίες σε κλειστούς και υπαίθριους χώρους και έχει τιμηθεί πολλές φορές για το έργο και την προσφορά της συμπράττοντας και με σημαντικούς σολίστ και συμμετέχοντας σε φεστιβάλ φιλαρμονικών στην Ελλάδα αλλά και στη Βοστώνη (εορτασμός 25η Μαρτίου με την ομογένεια). Σαν δημοτική αρχή θα ενισχύσουμε και στηρίξουμε κάθε πρωτοβουλία της και την μεγαλύτερη εξωστρέφειά της.

ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ-ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ –ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ

Η ιδέα ότι η Καλαμάτα διατρέχεται από έναν “άξονα πολιτισμού” ,ο οποίος σηματοδοτείται από μια σειρά σημαντικών κτιρίων, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, είναι αποτυπωμένη και στο σχέδιο πόλης του 1989, αλλά και στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της πόλης μετά τους σεισμούς.

Μια σειρά από αξιόλογα κτήρια κατά μήκος του ιδεατού αυτού άξονα που ξεκινάει από την παραλία και φθάνει στο κέντρο, απ’ όπου διακλαδίζεται προς τα βόρεια και βορειοανατολικά, είχαν καταγραφεί, και είχε γίνει προσπάθεια να αποκατασταθούν και να βρεθούν νέες χρήσεις. Κάποια ήταν ή έγιναν δημοτικά, κάποια στέγασαν ή στεγάζουν υπηρεσίες  που σχετίζονται με τον δήμο και τον πολιτισμό, άλλα όχι πια (κι αυτό είναι πρόβλημα, γιατί υφίστανται τη φθορά του χρόνου), ενώ υπάρχουν και κάποια που αποτελούν πηγή αμηχανίας, όπως ο μύλος στο λιμάνι, το παλιό εργοστάσιο του καρέλια, ή ακόμα και το πρώην κτίριο της ΔΕΗ δίπλα στο ΔΗΠΕΘΕΚ, είτε λόγω του κόστους που χρειάζεται για να γίνουν λειτουργικά, είτε και λόγω του ότι δεν είναι προφανές ποιες χρήσεις θα μπορούσαν να στεγάσουν.

Εμείς λοιπόν προτείνουμε 3 τέτοια κτήρια, κατά τη γνώμη μας υπάρχουν ώριμες ιδέες για την αξιοποίησή τους

  1. Σχολή Παπαφλέσσα. Αξιοποίηση του συγκεκριμένου κτηρίου από κοινού- Δήμος και Επιμελητήριο Μεσσηνίας- για να αποτελέσει έναν πολυχώρο δραστηριοτήτων σχετικές με τον τουρισμό και τον πολιτισμό. Η ανοιχτή εσωτερική αυλή, που μπορεί να «ανοίξει» και προς την οδό Φαρών, προσφέρεται για υπαίθριες εκδηλώσεις που απαιτούν απαιτούμενο μεγάλο χώρο (π.χ. εκθέσεις Γλυπτικής), ενώ γενικά η διάταξη του κτηρίου θυμίζει το μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς που έχει όντως φιλοξενήσει εκδηλώσεις συμβατές με την πρότασή μας.
  2. Κτήριο ΔΕΗ, πλησίον ΔΗΠΕΘΕΚ. Πρόκειται για ένα ιστορικό κτήριο στο κέντρο της Καλαμάτας. Εδώ στεγάστηκαν τα γραφεία της πρώτης εταιρείας ηλεκτρισμού. Το κτήριο παραμένει σε απαράδεκτη κατάσταση, ετοιμόρροπο και καταφύγιο τρωκτικών. Η δική μας πρόταση αφορά πρωτίστως στην επισκευή του κτηρίου και στην συνέχεια να στεγάσει ένα θεατρικό εργαστήρι που θα δημιουργηθεί από την ΦΑΡΙΣ. Μια σχολή θεάτρου όπου θα συνυπάρξει με την σκηνή του ΔΗΠΕΘΕΚ. Μια νέα κοιτίδα τέχνης και πολιτισμού θα αναπτυχθεί στο κέντρο της πόλης.
  3. Στοά Λόντου. Όπως προαναφέραμε το δημοτικό κτήριο που στέγαζε τον κοινωνικό φορέα και το ληξιαρχείο θα μετατραπεί σε έναν πολυχώρο Hub που θα προσφέρεται σε καλλιτεχνικούς φορείς για τις ανάγκες εκδηλώσεων (εικαστικές εκθέσεις, μουσική σκηνή, παρουσιάσεις βιβλίων… κ.α.) με στόχο την εξωστρέφεια των καλλιτεχνικών σχημάτων και την ανταποδοτικότητα στους πολίτες.

Σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε την αναγκαιότητα

άμεσων  παρεμβάσεων στο Πνευματικό Κέντρο, με απαραίτητες  εργασίες συντήρησης του και ανασχεδιασμό των διαθέσιμων χώρων.

ΤΑ ΠΑΡΚΑ ΩΣ ΧΩΡΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΤΟ ΘΕΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ

Το πάρκο των σιδηροδρόμων, στο κέντρο της πόλης συνδέει την πλατεία με το λιμάνι και αποτελεί το μοναδικό πάρκο αναψυχής. Προς το παρόν επιλέχθηκε να περιφραχτεί για λόγους ασφάλειας χωρίς προηγουμένως να έχει εξεταστεί το ενδεχόμενο  δράσεων που θα το καταστήσουν ελκυστικό στους δημότες, και μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για αθλοπαιδιές. Ο στόχος μας είναι να γεμίσει με κόσμο χειμώνα καλοκαίρι: Με την διενέργεια μόνιμης φωτογραφικής έκθεσης με την ιστορία του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο(στα βαγόνια του)και με επισκέψεις σχολείων. Με την παραχώρηση σε συλλόγους για εκδηλώσεις με μουσικοθεατρικά δρώμενα. Επιπλέον, θα μπορούσαν αν φιλοξενηθούν μουσικές μπάντες τζαζ,  καραγκιόζης, έκθεση χειροτεχνών. Στα πλαίσια αυτά στοχεύουμε να ενισχύσουμε όλα τα ερασιτεχνικά σχήματα καλλιτεχνικής δημιουργίας (θέατρο, χορός, μουσική κλπ). Να επισημάνουμε ότι οι χώροι που βρίσκονται εντός του πάρκου δεν προσφέρονται για εντευκτήρια συνταξιούχων, αλλά για δράσεις πολιτιστικών ή περιβαλλοντικών συλλόγων. Παράδειγμα  το κτήριο που διατίθεται και χρησιμοποιείται από το Μ.Ε.Θ. σαν χώρος για τις θεατρικές του πρόβες. Είναι μια καλή επιλογή που θα μπορούσε να είναι και ανταποδοτική, όπως παρουσιάσεις θεατρικών παραστάσεων εντός και εκτός από αυτό, ή άλλες εκδηλώσεις που να σχετίζονται με την τέχνη.

ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ. Πρέπει να επισκευασθούν και να προβληθούν όλα τα ιστορικά κτίρια σαν μάρτυρες της σπουδαίας πολιτιστικής διαδρομής της πόλης από τα τέλη του 19ου αιώνα καθώς και οι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί που τα χαρακτηρίζουν(εκλεκιστικός με στοιχεία ιταλικού αναγεννησιακού, μπαρόκ κλπ), νεοκλασικός, εκκλησιαστικός.

ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

Ανάδειξη της εισόδου του κάστρου, στερέωση των τειχών και καλύτερη προβολή του. ήδη έχουν ξεκινήσει οι εργασίες ανάδειξης της εισόδου από την εφορεία αρχαιοτήτων καθώς και οι εργασίες στερέωσης και ο δήμος θα διευκολύνει όπου χρειαστεί. Ανάγκη υπάρχει επίσης και για τον φωτισμό όλου του κάστρου με τον κατάλληλο για το κάστρο τρόπο.  

ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

Απαιτούνται Μελέτες σχεδιασμού και διαχείρισης και Συνεργασία με το πανεπιστήμιο.

Η ευρύτερη περιοχή έχει σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους που αποτελούν σημαντικό πλεονέκτημα για την ήπια τουριστική ανάπτυξη της περιοχής και ο δήμος πρέπει να βοηθήσει εντατικότερα.

  1. ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Συνεργασία με την Ένωση φίλων της αρχαίας Θουρίας, την κα Αραπογιάννη και την εφορεία αρχαιοτήτων για την ανάδειξη του ανασκαφικού χώρου .Ο χώρος αυτός μπορεί να αξιοποιηθεί τουριστικά και σε συνδυασμό με την κοντινή απόσταση από την πόλη μας να ενισχύσει την τοπική οικονομία με νέες θέσεις εργασίας των κατοίκων που ασχολούνται κυρίως με την γεωργία.

  1. ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ

Διαδημοτική όπως προαναφέραμε συνεργασία για την διαρκή προβολή της περιοχής.

3.ΑΚΟΒΙΤΙΚΑ-Πρωτοελλαδικό μέγαρο και ιερό του Ποσειδώνος.

Ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου και προστασία της περιοχής η οποία παρουσιάζει ένα αξιόλογο οικοσύστημα στις εκβολές του ποταμού Άριος. Απαιτείται η κατάλληλη  προβολή της και η συνεργασία με τους κατοίκους και με τους εθελοντικούς, περιβαλλοντικούς και πολιτιστικούς συλλόγους.

Πολιτισμός και κοινωνική πολιτική, παιδική ηλικία, τρίτη ηλικία, προσβασιμότητα.

Αν και το θέμα θα αναλυθεί διεξοδικά στον άξονα του προγράμματος που αφορά στην κοινωνική πολιτική μας για τον δήμο, στην προκειμένη περίπτωση αναφέρουμε  επιγραμματικά κάποιες κατευθύνσεις.

Επειδή λοιπόν τα πολιτισμικά αγαθά αφορούν όλους τους δημότες, δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε αναφορά σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες όπως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι, καθώς και στις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Πρόθεσή μας είναι οι δημοτικοί φορείς να οργανώνουν εκδηλώσεις που απευθύνονται τις κατηγορίες αυτές.

Εκπτώσεις ή και δωρεάν είσοδος για τις ομάδες αυτές, σε όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Δήμος.

Κίνητρα και στους ιδιωτικούς φορείς που χρησιμοποιούν δημοτικές υποδομές, για τήρηση ανάλογης πολιτικής σε σχέση με τις συγκεκριμένες ομάδες.

Δικτύωση των πολιτιστικών δομών του δήμου με τις αντίστοιχες κοινωνικές δομές και τα σχολεία, για συντονισμό των συγκεκριμένων δράσεων.

Και κάποια στιγμή να αποκτήσουμε πολυχώρο στην κλίμακα των μαθητών δημοτικού, για παραστάσεις, εκθέσεις προβολές, συναυλίες διαλέξεις κλπ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ & ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ

Το θέμα μας σήμερα δεν είναι ούτε η ανάπτυξη γενικά, ούτε οι πηγές χρηματοδότησης της πολιτικής του δήμου.

H χρήση ωστόσο του παράγοντα του πολιτισμού, ως μέσου ανάπτυξης, έχει αρκετές δυνατότητες, είτε ως βασικός παράγοντας ανάπτυξης, είτε ως κομμάτι της ανάπτυξης, είτε ως ποιοτικός παράγοντας της ανάπτυξης.

Το πρόγραμμα δεν υπερβαίνει τις οικονομικές δυνατότητες του δήμου. Δεν  εξαγγέλουμε νέο μέγαρο χορού, ούτε την πρόθεση να χρηματοδοτήσουμε μια ιδιωτική τρέλα όπως υπήρχε πιθανότητα να συμβεί με το Κ21 με τη λογική που πήγε να κυριαρχήσει. Θέλουμε να ενισχύσουμε, να προβάλουμε και να δώσουμε ευκαιρία να αναπτυχθούν περισσότερο αυτά που ήδη έχουμε.

Συχνά όντως, υπάρχει περίπτωση να μην επιτυγχάνεται αυτοχρηματοδότηση στον πολιτισμό. (το κόστος επίσκεψης σε ένα μουσείο, για παράδειγμα, δεν καλύπτει το κόστος συντήρησης των εκθεμάτων). Ωστόσο, ο πολιτισμός δεν είναι αντιπαραγωγικός, αφού μέσω της επένδυσης στον πολιτισμό υπάρχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη σε άλλους τομείς της  οικονομίας. Tα project πολιτισμού χρηματοδοτούνται από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς επίσης και από προγράμματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης αλλά και από εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης, όπως το crowdfunding.

Σημαντικότερο όλων όμως είναι η μόχλευση δημιουργικών δυνάμεων, που μπορούν να συνεισφέρουν στην υλοποίηση των project παρέχοντας εγκαταστάσεις, εθελοντική εργασία, τεχνογνωσία και επιτυγχάνοντας βιώσιμες συνεργασίες.

Η Ε.Ε. προσφέρει διαφορετικούς τρόπους χρηματοδότησης πέρα των καθιερωμένων προγραμμάτων, όπως είναι η απευθείας χρηματοδότηση, που αναφέρεται παραπάνω (Πρόγραμμα Δημιουργική Ευρώπη).

Η δεύτερη αυτή μορφή χρηματοδότησης αντλείται μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ ή ΣΕΣ (Συμφώνου Εταιρικής Σχέσης ), η οποία διοχετεύεται μέσω των Περιφερειών στους ενδιαφερόμενους φορείς.

Πέρα από τις χρηματοδοτήσεις, που προσφέρονται από την Ε.Ε. με σκοπό την ενίσχυση της πολιτιστικής βιομηχανίας, υπάρχουν και  θεσμοί, οι οποίοι ενισχύουν την ανάπτυξη σε μια περιοχή και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως θεσμικά εργαλεία της Ε.Ε. ενισχυτικής οικονομικής επίδρασης.

Τέτοιο εργαλείο είναι και ο θεσμός των Ευρωπαϊκών πολιτιστικών Πρωτευουσών, και υπάρχουν κι άλλα.

Με αφορμή τη συγκεκριμένη αναφορά, ξαναβάζουμε την ιδέα για διεκδίκηση του τίτλου της “ευρωπαϊκής πρωτεύουσας νεολαίας”. Το είχαμε προτείνει αμέσως μετά το τέλος της υποψηφιότητας για πολιτιστική πρωτεύουσα, σαν εναλλακτική για το 2021, προκειμένου να αξιοποιήσουμε τη δυναμική που είχε αναπτυχθεί, και τις προτάσεις που είχαν κατατεθεί για το φάκελο του Κ21. Μπορούμε να το δούμε για το 2023 ή το 2024. Ο δήμος Θεσσαλονίκης που αξιοποίησε το θεσμό, θεωρεί ότι το ισοζύγιο ήταν θετικό. Επίσης, υπάρχουν τα επιτυχημένα παραδείγματα ευρωπαϊκών πόλεων.  

Ακρόπολη: Τα κτίρια που πέρασαν από την αποθέωση στην κατακραυγή…!  | ECOPRESS

Πηγή: Ακρόπολη: Τα κτίρια που πέρασαν από την αποθέωση στην κατακραυγή…!  | ECOPRESS

Επιστρέψτε τη Ζωφόρο του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα

Η Unesco θα πρέπει να βοηθήσει για την επιστροφή τους στον Ναό.

Να επιστραφούν πλάκες της ζωφόρου του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα απο το Βρετανικό Μουσείο, και τα άλλα μέρη από τα μουσεία Λούβρου και Μονάχου!

Ο ναός του Επικουρίου Απόλλωνα είναι το πρώτο μνημείο στην Ελλάδα που η Unesco συμπεριέλαβε (1986) στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Συνέχεια ανάγνωσης Επιστρέψτε τη Ζωφόρο του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα