Αρχείο κατηγορίας Πολιτισμός

Πάνος Κατσιμίχας: Καλύτερα πρεζάκιας, παρά κριτής νέων παιδιών σε reality show

ΠΗΓΗ: ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ  ΑΥΓΗ Συνέντευξη  Μαντζάνας Θάνος Δημοσίευση: 10 Δεκεμβρίου 2018 

Όποια κι αν είναι η μόδα κάθε εποχής, όσο κι αν φαίνεται ότι το μόνο που εκφράζει την πλειοψηφία είναι το κραυγαλέο, το θορυβώδες και το χυδαίο, άλλο τόσο υπάρχει πάντα το αίτημα για το αληθινό τραγούδι, αυτό που αποτυπώνει τον σφυγμό της κοινωνίας, μας οδηγεί να βρούμε τον εαυτό μας και όχι να τον χάσουμε

Όταν είσαι το ήμισυ του διδύμου (κυριολεκτικά, αφού το συναποτελούσες με τον ομοζυγωτικό δίδυμο αδελφό σου!) που με το εμβληματικό ντεμπούτο του «Ζεστά ποτά» το 1985 έθεσε τις βάσεις της περιώνυμης «σχολής των τραγουδοποιών», δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να πάψεις ποτέ να έχεις να εκφράσεις και να πεις πολλά. Ο Πάνος Κατσιμίχας, ακόμα κι όταν ο αδελφός του Χάρης αποφάσισε να «χωρίσουν» μουσικά το ’98, δεν έπαψε ποτέ να ερμηνεύει και να μιλά, να μιλά και να ερμηνεύει, απλά πλέον το κάνει πολύ λιγότερο συχνά και μόνο όταν αληθινά νιώθει την ανάγκη να μιλήσει. Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι και οι εμφανίσεις του όλα τα Σάββατα του Δεκεμβρίου, μέχρι και τις 29 του μήνα, στη μουσική σκηνή Σφίγγα. Με αυτή την αφορμή, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, μας μίλησε με τον γνωστό έλλογο και απολύτως συγκροτημένο τρόπο του καθόλου νοσταλγικά για το χθες, απολύτως ρεαλιστικά για το σήμερα και με μια πεισματώδη «επιθετική» απαισιοδοξία για το αύριο.

Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα

* Νοσταλγείς την εποχή που δίπλα στο όνομά σου υπήρχε πάντα και αυτό του Χάρη; Θεωρείς ότι το δίδυμο των αδελφών Κατσιμίχα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του ή όχι μόνο θέλεις αλλά και πιστεύεις ότι θα σας ξαναδούμε μαζί;

Φ

υσικά τη νοσταλγώ αυτή την εποχή και γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχει πάντοτε και εκκρεμεί η περίπτωση να φτιάξουμε πάλι κάτι μαζί, έναν ολόκληρο δίσκο ή έστω κάποια τραγούδια. Εξάλλου, το έχουμε ήδη κάνει αρκετές φορές από το ’98 που σταμάτησε ο Χάρης, για παράδειγμα το «Beat Poetry», το οποίο κυκλοφόρησε πριν πέντε χρόνια και κάποια ξεκομμένα τραγούδια τα οποία έγραψα κυρίως εγώ με τη συμμετοχή του. Όσον αφορά όμως τις ζωντανές εμφανίσεις, δεν εξαρτάται καθόλου από εμένα αλλά από τον Χάρη και τη διάθεσή του να μου το ζητήσει αν κάποια στιγμή θέλει. Εγώ είμαι πάντα εδώ…

* Δεν είναι κολακεία και το γνωρίζεις πολύ καλά ότι εσείς, μαζί με δυο -τρία το πολύ άλλα ονόματα, θεμελιώσατε τη σκηνή αυτών που λέγονται τραγουδοποιοί- ερμηνευτές. Πώς κρίνεις τη μετέπειτα εξέλιξή της απαριθμώντας πλέον τρεις, αν όχι τέσσερις, διαδοχικές γενιές της μετά από εσάς;

Κοίταξε, εμείς κάναμε ό,τι κάναμε σε μια εποχή πολύ δύσκολη, τότε που η έννοια του τραγουδοποιού ήταν άγνωστη και στο κοινό, και κυρίως στις δισκογραφικές εταιρείες. Έπρεπε να πουλήσουν τα «Ζεστά ποτά» 100.000 αντίτυπα μέσα σε εννέα μήνες για να μας πάρουν στα σοβαρά. Μετά βέβαια μας «αγάπησαν». Από εκεί και πέρα, ακολούθησαν τρεις – τέσσερις γενιές, είμαστε ήδη στην τέταρτη μετά τη δική μας. Η σκηνή των τραγουδοποιών έδωσε και μετά από εμάς αρκετά καλά τραγούδια, ένα σ’ αυτόν τον δίσκο, ένα στον άλλο, κάτι εδώ, κάτι εκεί, ξεκομμένα και αποσπασματικά. Δεν έδωσε όμως ολοκληρωμένες δουλειές, όπως ήταν οι πρώτοι δίσκοι, για παράδειγμα, των Νικόλα Άσιμου, Βαγγέλη Γερμανού, ο δικός μας, των Active Member, του Σωκράτη Μάλαμα κ.ά. Αυτό που έλειπε φοβάμαι ότι ήταν το ισχυρό στίγμα του δημιουργού, δηλαδή η σαφής καλλιτεχνική ταυτότητα που καθιστούσε αδύνατο να μπερδέψεις τον έναν με τον άλλο αυτούς που προανέφερα. Μετά την ολίγαριθμη «πρώτη γενιά» των θεμελιωτών της σχολής των τραγουδοποιών ό,τι ακολούθησε όλο και κάτι μου θύμιζε, θέλεις στον στίχο, θέλεις μουσικά, θέλεις στην ερμηνεία, άρχισε ένα αναμάσημα. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η μαζική και βιαστική παραγωγή που ακολούθησε θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν οι εταιρείες δεν μετέτρεπαν ένα πραγματικά ενδιαφέρον μουσικό κίνημα σε μόδα και εμπόριο του στιλ «τώρα που έχει πέραση, ό,τι προλάβουμε να αρπάξουμε». Μέχρι που ήρθε η κρίση και όλα τέλειωσαν κακήν κακώς για όλους…

* Μια προσωπική απορία: τόσο εσύ όσο και ο Χάρης συμφωνούσατε με τον όρο – χαρακτηρισμό «έντεχνη» που από πολύ νωρίς κάποιοι έβαλαν σε αυτή τη σκηνή ή όχι;

Κ

ατ’ αρχάς, ο όρος «έντεχνο» τραγούδι είναι αγραμματοσύνη και αφ’ εαυτής μία σκέτη ηλιθιότητα! Δεν κατάλαβα ποτέ ποιος είναι ο φωστήρας που τον επινόησε… Υπήρξε κάποτε ο όρος «έντεχνο λαϊκό τραγούδι» τον οποίο καθιέρωσε ο Μίκης Θεοδωράκης τη δεκαετία του ’60 αλλά πίσω από αυτόν υπήρχε ένα ολόκληρο σκεπτικό και ένα έργο το οποίο τον υποστήριζε. Το «σκέτο» έντεχνο δεν το κατάλαβα ποτέ. Συγχαρητήρια στον μπουρδολόγο που το ανακάλυψε και το καθιέρωσε! Επίσης, έχω να πω ότι μέχρι το ’98, που ήμασταν μαζί με τον Χάρη, δεν υπήρχε αυτός ο όρος, δεν θυμάμαι να μας είχαν ρωτήσει ποτέ περί «έντεχνου» και τα λοιπά, δεν βρίσκω ούτε μία συνέντευξη στην οποία να μας είχε υποβληθεί αυτό το ερώτημα. Αυτή η ανοησία εμφανίστηκε γύρω στο 2000 και έκτοτε μας ταλαιπωρεί χωρίς διακοπή…

* Θεωρείς απαραίτητο, έστω αναγκαίο στάδιο στο ξεκίνημά του για έναν Έλληνα τραγουδοποιό και ερμηνευτή να μελοποιήσει κάποια ποιήματα ή αντίθετα οφείλει να επικεντρωθεί στη δημιουργία μιας προσωπικής στιχουργίας και, αν το επιθυμεί, να μελοποιήσει ποίηση στη συνέχεια, αυτό δηλαδή που κάνατε εσείς;

Ό

ταν είσαι νέος και θέλεις να ασχοληθείς με την τραγουδοποιία, πρέπει, παράλληλα με τις μουσικές σπουδές, να διαβάσεις πολύ, πεζογραφία, λογοτεχνία γενικά και κυρίως ποίηση. Είναι θεμιτό και λογικό στο ξεκίνημά σου να μελοποιήσεις κάποια ποιήματα, αποκλειστικά όμως σαν σπουδή και όχι για να τα δημοσιοποιήσεις. Αυτή η σπουδή μπορεί να κρατήσει χρόνια, αλλά είναι αναγκαία. Η πραγματική όμως περιπέτεια αρχίζει μετά. Όταν πρέπει να διανύσεις μια ολόκληρη πορεία τραγουδώντας τα δικά σου λόγια, τους δικούς σου στίχους, να προσδιορίσεις δηλαδή το δικό σου στίγμα και, αν κάποια στιγμή θελήσεις να μελοποιήσεις ένα ποίημα που αγαπάς από παλιά, φυσικά και θα το κάνεις, δεν απαγορεύεται. Πρέπει όμως πρώτα να έχεις δώσει το προσωπικό σου στιχουργικό δείγμα γραφής και να έχεις αναλάβει τη δική σου ευθύνη, αλλιώς τραγουδοποιός δεν είσαι.

* Χωρίς περιστροφές, αν σε καλούσαν να συμμετάσχεις -όπως ουκ ολίγοι ομότεχνοί σου- στην κριτική επιτροπή ενός τηλεοπτικού reality show «νέων ταλέντων», μετά αμοιβής εννοείται, θα πήγαινες ή όχι; Σε αμφότερες τις περιπτώσεις γιατί;

Κ

ρατάω τρία σημεία της ερώτησης κριτική επιτροπή, τηλεοπτικό reality show «νέων ταλέντων» και επ’ αμοιβή. Απάντηση καλύτερα πρεζάκιας που έλεγε και ο αείμνηστος Τζίμης Πανούσης! Ποιος σου δίνει, αναρωτιέμαι, το δικαίωμα να παίζεις με τη ζωή και τα όνειρα νέων παιδιών και μάλιστα επί πληρωμή; Ποιος άραγε;

* Το αίτημα για ένα έλλογο (εκτός φυσικά από έμμουσο!) τραγούδι που να αποτυπώνει και να εκφράζει τον σφυγμό της κοινωνίας είναι το ίδιο, μεγαλύτερο ή μικρότερο από την εποχή κατά την οποία ξεκινούσατε;

Ό

ποια κι αν είναι η μόδα κάθε εποχής, όσο κι αν φαίνεται ότι το μόνο που εκφράζει την πλειοψηφία είναι το κραυγαλέο, το θορυβώδες και το χυδαίο, άλλο τόσο υπάρχει πάντα το αίτημα για το αληθινό τραγούδι, αυτό που αποτυπώνει τον σφυγμό της κοινωνίας, μας οδηγεί να βρούμε τον εαυτό μας και όχι να τον χάσουμε, να συναντήσουμε τους άλλους γύρω μας και όχι να τους ξεχάσουμε.

* Τι θα είχες να πεις συγκρίνοντας τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες όταν ξεκινούσατε με τις σημερινές; Ανεξάρτητα από αυτό, είσαι γενικά ικανοποιημένος από όσα συμβαίνουν σήμερα ή όχι;

Π

ώς να είμαι ικανοποιημένος και γιατί; Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ξεκινούσαμε. Ο ίδιος νόμος της ζούγκλας και του ισχυρότερου, η ίδια αδικία, τα ίδια ψέματα, η ίδια μπάσταρδη αστική δημοκρατία. Τι να κάνουμε όμως; Είναι δυστυχώς ό,τι καλύτερο μπορούμε να έχουμε. Ας πορευτούμε μ’ αυτή κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε μήπως και γίνουμε εμείς καλύτεροι. Τότε ίσως, ίσως… Δεν μας μένει τίποτα άλλο.

* Είναι αρκετοί φαντάζομαι οι ομότεχνοί σου που θα ήθελαν να σε συντροφεύσουν σε αυτές τις -σπάνιες όπως πάντα για εσένα- εμφανίσεις στη Σφίγγα. Ποιοι είναι οι λόγοι λοιπόν που σε έκαναν να επιλέξεις τους συγκεκριμένους δύο, αρχίζοντας από τον, σχετικά έστω, μεγαλύτερο Κώστα Λειβαδά και συνεχίζοντας με τον Δημήτρη Καρρά;

Τ

ον Κώστα Λειβαδά τον διάλεξα ανάμεσα σε πολλούς γιατί θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος της γενιάς του. Είναι ένας καλλιτέχνης που μου αρέσει, γιατί είναι πολύπλευρος και πολύχρωμος. Έχει ευρύ ορίζοντα, δεν περιορίζει τον εαυτό του σε αυτό ή εκείνο το στιλ και έχει γράψει πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, από ευαίσθητες μπαλάντες και κοινωνικά «ροκ» τραγούδια μέχρι λαϊκά και τραγούδια που πατάνε σε παραδοσιακούς δρόμους, ενώ επίσης έχει μελοποιήσει ποίηση αλλά και έχει υπογράψει μεγάλες επιτυχίες τις οποίες ερμήνευσαν άλλοι και όχι ο ίδιος. Είναι με δυο λόγια «και του λιμανιού, και του σαλονιού» κι αυτό το εκτιμώ ιδιαίτερα. Πιο πολύ όμως εκτιμώ το ότι φέρει μέσα του όλη αυτή την πολυποικιλότητα χωρίς να κρατάει ούτε να διεκδικεί κάποια ταμπέλα. Τα περιέχει και τα αγαπάει όλα αυτά, παραμένοντας πάντα ο εαυτός του.

Ο Δημήτρης Καρράς ανήκει στην μετά τον Λειβαδά γενιά, δηλαδή της τωρινής δεκαετίας. Είναι ένας πολυμήχανος τραγουδοποιός, έχει κι αυτός γράψει πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και είναι απλά θέμα χρόνου το να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό. Επίσης, είναι πολύ καλός τραγουδιστής και performer. Γι’ αυτό τον λόγο ερμηνεύει εκπληκτικά στην παράσταση τραγούδια δημιουργών της δικής μου γενιάς, ανθρώπων που εκτιμώ και θέλω να υπάρχουν, ειδικά σε μια παράσταση που έχει τίτλο «30 χρόνια τραγούδια, τρεις γενιές τραγουδοποιών», δηλαδή Μάλαμα, Αγγελάκα, Active Member και κάποια «περίεργα» παλιά hip – hop, όπως για παράδειγμα των Βαβυλώνα κ.λπ.

* Τι σε έκανε να έχεις αυτή τη φορά μια ερμηνεύτρια για να σε συνοδεύει στη σκηνή, κάτι που αν δεν κάνω λάθος, συμβαίνει για πρώτη φορά, ενώ αντίθετα μια άλλη ανδρική φωνή, του Χάρη, συνδυαζόταν φυσικά άψογα για πολλά χρόνια με τη δική σου και γιατί επέλεξες συγκεκριμένα τη Νατάσα Καμπαστάνα;

Η

 Νατάσα Καμπαστάνα είναι η μικρότερη σε ηλικία της παρέας, μικρότερη και από τον Καρρά που μου τη γνώρισε. Είναι η καλύτερη γυναικεία φωνή που άκουσα τα τελευταία είκοσι χρόνια, αλλά επίσης και υπέροχη μουσικός, απόφοιτος μουσικού Λυκείου και βιρτουόζος στο κανονάκι. Δεν συνοδεύει τόσο εμένα όσο τους άλλους δύο, που αμφότεροι έχουν γράψει πολλά τραγούδια για γυναικείες φωνές, όπως των Ελένης Τσαλιγοπούλου, Ελεωνόρας Ζουγανέλη, Νατάσσας Μποφίλιου, Γιώτας Νέγκα, Αρετής Κετιμέ και άλλων.

* Ποιο είναι κατά βάση το ρεπερτόριό σου σε αυτές τις εμφανίσεις; Το σχήμα που σε συνοδεύει είναι μια, κατά κάποιον τρόπο, μόνιμη μπάντα ή ένα πολύ καλό σύνολο συγκεκριμένα γι’ αυτές τις συναυλίες;

Ε

ρμηνεύω τα πάντα, από τον πρώτο δίσκο που κάναμε με τον Χάρη μέχρι και τον τελευταίο προσωπικό μου. Όταν δε είμαι σε ιδιαίτερα κέφια, λέω και κάνα – δύο τραγούδια των δασκάλων μου, της γενιάς του ’70. Η μπάντα που με συνοδεύει είναι η ίδια που έχω μαζί μου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια με μία -δύο προσθήκες «νέου αίματος».

* Και η συνέχεια, αμέσως μετά τη Σφίγγα αλλά και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;

Δεν έχω προς το παρόν σχεδιάσει τίποτα γιατί μετά τη Σφίγγα, θέλω να μπω στο στούντιο για να τελειώσω κάποια τραγούδια που ξεκίνησα πέρυσι και έχουν μείνει στη μέση. Θα κάνω όμως μερικές εμφανίσεις την άνοιξη στην Αθήνα και φυσικά, όπως πάντα, το καλοκαίρι την «πατροπαράδοτη» μίνι περιοδεία μου σε όλη την Ελλάδα.
 

«Πατροπαράδοτη»; Λέξη που δύσκολα συνδυάζεις με έναν διαρκή «επαναστάτη με πολλές και πολύ σοβαρές αιτίες» όπως ο Πάνος Κατσιμίχας…

πανος κατσιμιχας Μαντζάνας Θάνος

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, γνωστοί και ως αδελφοί Κατσιμίχα ή Κατσιμιχαίοι (Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 1952) είναι Έλληνες τραγουδοποιοί, οι οποίοι, στο μεγαλύτερο μέρος της μουσικής τους σταδιοδρομίας, αποτέλεσαν μουσικό δίδυμο. Οι αδελφοί Κατσιμίχα είναι δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν στην Αθήνα και μεγάλωσαν στον Άγιο Δημήτριο, στη Λευκωσία και την Νέα Σμύρνη ενώ έζησαν τη νεότητα τους εργαζόμενοι στη Δυτική Γερμανία. Αρχικά έγιναν γνωστοί με τη συμμετοχή τους στους Μουσικούς Αγώνες της Κέρκυρας, που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις το 1982, όπου και βραβεύτηκαν για το τραγούδι “Μια βραδιά στο λούκι”. Ο πρώτος δίσκος τους με τίτλο “Ζεστά Ποτά” κυκλοφόρησε το 1985 σε παραγωγή του Μανώλη Ρασούλη. Έκτοτε, και μέχρι σήμερα, 2018, κυκλοφορούν μαζί δίσκους, όπου γράφουν και ερμηνεύουν οι ίδιοι τα τραγούδια τους. Παράλληλα, εμφανίζονται ζωντανά σε μουσικές σκηνές και συναυλίες μόνοι τους ή σε συνεργασία με άλλους μουσικούς. Συμμετέχουν ακόμη και σε πολλές δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.


κοινοποίησε το:

15 καλλιτεχνικά κινήματα

Σ’ αυτό το τμήμα παρέχονται πληροφορίες για τα σημαντικότερα κινήματα της μοντέρνας τέχνης. πηγή:

The Art Story Resource on Modern Art
http://arutv.ee.auth.gr/istoriart/artguide/section_movements.htm



Αρ Νουβο

http://arutv.ee.auth.gr/istoriart/artguide/movement-art-nouveau.htm

Αφηρημενος Εξπρεσιονισμος


http://Αφηρημενος Εξπρεσιονισμοςarutv.ee.auth.gr/istoriart/artguide/movement-abstract-expressionism.htm

Εννοιολογικη Τεχνη

http://arutv.ee.auth.gr/istoriart/artguide/movement-conceptual-art.htm

Εξπρεσιονισμος


Ιμπρεσιονισμος


Κονστρουκτιβισμος


Κυβισμος


Μετα-Ιμπρεσιονισμος


Μετα-Μινιμαλισμος


Μινιμαλισμός


Ντανταϊσμος


Ποπ Αρτ


Σουρεαλισμός


Φουτουρισμός


Φωβισμος


–>

κοινοποίησε το:

Μπερνάρντο Μπερτολούτσι:ο σπουδαίος σκηνοθέτης

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι γεννήθηκε στην Πάρμα της τότε φασιστικής Ιταλίας στις 16 Μαρτίου του 1940.
Υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο είχε ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Οι ταινίες του Μπερτολούτσι είναι συχνά αρκετά πολιτικές. Ο ίδιος ήταν μαρξιστής και, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι που χρησιμοποίησε ξένους ηθοποιούς στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Μπερτολούτσι χρησιμοποιούσε τις ταινίες του για να εκφράζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις· οι ταινίες του είναι συχνά αυτοβιογραφικές αλλά και εξαιρετικά αντιφατικές. Οι πολιτικές ταινίες του προηγήθηκαν από άλλες οι οποίες αξιολογούσαν την ιστορία. Ο Κομφορμιστής (1970) ασκούσε κριτική στην φασιστική ιδεολογία, αναφερόταν στην σχέση ανάμεσα στην εθνότητα και στον εθνικισμό αλλά και σε θέματα λαϊκής και συλλογικής φύσεως. Η ταινία 1900 αναλύει την διαμάχη της αριστεράς με την δεξιά.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2009, ο Μπερτολούτσι ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν το σύμφωνο της ελβετικής κυβέρνησης με θέμα την απελευθέρωση του Ρομάν Πολάνσκι, ο οποίος ήταν υπό κράτηση και περίμενε να εκδοθεί στις ΗΠΑ.


Ο Κομφορμιστής (1970) ασκούσε κριτική στην φασιστική ιδεολογία, αναφερόταν στην σχέση ανάμεσα στην εθνότητα και στον εθνικισμό αλλά και σε θέματα λαϊκής και συλλογικής φύσεως.

http://antipera-oxthi-culture.blogspot.com/2009/02/1970.html


Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης πέθανε σε ηλικία 77 ετών ήταν ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, που είχε βραβευθεί με τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών το 2011.


Την είδηση γνωστοποίησε η εφημερίδα «La Repubblica», σε δημοσίευμα με τίτλο «Αντίο στον τελευταίο μεγάλο μαέστρο του ιταλικού σινεμά».


Αποτέλεσμα εικόνας για μπερνάρντο μπερτολούτσι

Ο πατέρας του ήταν ο ποιητής Τζοζέπε Μπερτολούτσι.

Είχε σκηνοθετήσει ταινίες-αριστουργήματα, όπως ο «Κομφορμίστας» και το «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι».

Αποτέλεσμα εικόνας για μπερνάρντο μπερτολούτσι


Αποτέλεσμα εικόνας για μπερνάρντο μπερτολούτσι

Πρόσφατα ο επίσης σπουδαίος σκηνοθέτης Ζαν-Λυκ Γκοντάρ τον κατηγόρησε ότι παραδόθηκε στη Χολυγουντιανή βιομηχανία και έχασε εντελώς το προσωπικό του, ιδιαίτερο σκηνοθετικό στυλ, το οποίο είχε στο παρελθόν..

Διακρίθηκε με αρκετά βραβεία λογοτεχνίας προτού αρχίσει να σκηνοθετεί, ενώ υπήρξε βοηθός του Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Εργογραφία

  • 1964: Πριν την επανάσταση
  • 1970: Η στρατηγική της αράχνης
  • 1970: Ο κονφορμίστας
  • 1972: Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι
  • 1976: 1900
  • 1987: Ο τελευταίος αυτοκράτορας
  • 1993: Ο μικρός Βούδας
  • 2003: Οι ονειροπόλοι
  • 2012: Εγώ και εσύ

Δημιούργησε ταινίες-αριστουργήματα, όπως «Ο Κομφορμίστας»», ενώ κέρδισε δύο από τα οκτώ Όσκαρ (σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου) για τον «Τελευταίο αυτοκράτορα» (1988).

Από τις πιο διασημότερες ταινίες του ήταν τα «Τσάι στη Σαχάρα», «Οι ονειροπόλοι», «1900» και «Io ballo da sola».

Το 2012 γύρισε το τελευταίο του έργο στη Ρώμη, «Εγώ και εσύ», έναν έντονο διάλογο μεταξύ δύο αδελφών.

Το 2007 στο Φεστιβάλ Βενετίας τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα για το έργο του, ενώ το 2011 στην έναρξη του Φεστιβάλ των Καννών τού απονεμήθηκε ο τιμητικός Χρυσός Φοίνικας.

Έζησε, κατά κύριο λόγο, στην Αιώνια Πόλη και στο Λονδίνο. Υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο είχε ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας.

Με έντονη ευαισθησία και ενδιαφέρον για όλη την ευρωπαϊκή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, ήταν από τους πιο ένθερμους και ειλικρινείς υποστηρικτές των Ελλήνων που βρήκαν καταφύγιο στην Ιταλία αντιστεκόμενοι στη στρατιωτική δικτατορία.

κοινοποίησε το:

Δέκα ταινίες για την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο

25 Νοε. 2018

του Γιώργου Ρούσσου TVXS 


Γιώργος Ρούσσος 

Στις 25 Νοεμβρίου του 2016, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 90 ετών, ο πρώην πρόεδρος και ηγέτης της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο. Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, παρουσιάζουμε δέκα (10) χαρακτηριστικές ταινίες, που είτε προέρχονται άμεσα από Κουβανούς καλλιτέχνες, είτε άντλησαν έμπνευση από τα γεγονότα και τη ζωή στην Κούβα.

Η ανάπτυξη που γνώρισε ο κουβανικός κινηματογράφος μετά την επανάσταση οδήγησε στην παραγωγή σημαντικών ταινιών και αύξησε κατακόρυφα το κοινό του, κάνοντάς τον πιο προσιτό. O κουβανικός κινηματογράφος μέσω και του Ινστιτούτο Τέχνης και Κινηματογραφικής Βιομηχανίας της Κούβας (ICAIC), κατάφερε να ενσωματώσει την Κουβανική και Λατινοαμερικάνικη διανόηση δημιουργώντας ένα πραγματικά αυτόχθονο Σινεμά με έντονο διδακτικό χαρακτήρα, που έδινε στους δημιουργούς τη δυνατότητα απεριόριστης καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Το σημαντικό δεν ήταν τόσο η εκμάθηση της τεχνικής, όσο η ανάπτυξη του ταλέντου. Οι ταινίες αντιμετωπίζονταν ως εργαλεία που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Ήταν ένα φυτώριο ιδεών και συζητήσεων. Η εμπορευματοποίηση και ο λαϊκισμός είχαν απορριφθεί και το ζητούμενο ήταν οι ταινίες να είναι ταυτόχρονα και δημοφιλείς.

«Μια ταινία δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, αλλά πρέπει να την δημιουργούμε σαν να μπορούσε να το κάνει.» – Julio García-Espinosa (σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος του ICAIC)

«Cuban Story» (The Truth About Fidel Castro Revolution) του του Βιτόρ Παλέ (1959)

Κούβα τέλη δεκαετίας 50. To Cuban Story είναι ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ με σπάνιο οπτικό υλικό για την Επανάσταση στην Κούβα. Ο σεναριογράφος και παραγωγός Βίκτορ Πάλεν και ο κινηματογραφικός αστέρας Έρολ Φλιν βρίσκονται στην Κούβα την περίοδο που η Επανάσταση βρίσκεται στο απόγειο της και την καταγράφουν με τον δικό τους τρόπο.

Βουβά επίκαιρα πλάνα δείχνουν τον Μπατίστα να συμμετέχει σε μια στρατιωτική παρέλαση ως επίδειξη δύναμης, να υποδέχεται Αμερικάνους στο προεδρικό μέγαρο, φοιτητές να συγκρούονται με την αστυνομία, ενώ τα καζίνο στην πόλη της Αβάνας σε αντίθεση με τη φτώχεια της υπαίθρου αντιπαραβάλλονται με την επιστροφή του Φιντέλ Κάστρο και των οκτώ μαχητών του από την εξορία στο Μεξικό. Για να εμποδίσει τις δυνάμεις του Κάστρο ο Μπατίστα επιτίθεται στο χωριό Σάντα Κλάρα. Ακολουθούν σκηνές όπου οι επιζήσαντες χωρικοί καλωσορίζουν τον αντάρτικο στρατό με τον ηγέτη Τσε Γκεβάρα.

Ο Πάλεν και ο Φλιν δεν σταματούν το ντοκιμαντέρ μετά την νικηφόρα έκβαση της επανάστασης. Συνεχίζουν να κινηματογραφούν και μετά το τέλος των μαχών, όταν αρχίζει να οικοδομείται η σοσιαλιστική κοινωνία στην Κούβα. Η ταινία ολοκληρώνεται με τον Φλιν να διαβάζει μια κάρτα που του έστειλε ο Κάστρο, όπου προσκαλεί τους θεατές να επισκεφτούν την χώρα, όπου «Η ελευθερία, η δημοκρατία και όλα τα πράγματα που βιώνουν οι κάτοικοι της Κούβας είναι μια πραγματικότητα».Play Video

«Είμαι η Κούβα» (I Am Cuba / Soy Cuba) του Μιχαήλ Καλατόζοφ (1964)

Σπονδυλωτή, αριστουργηματική ταινία του Μιχαήλ Καλατόζοφ (1903 – 1973). Μέσα από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες που εκτυλίσσονται στην προεπαναστατική Κούβα, ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα μοναδικό κινηματογραφικό ποίημα, μια μεγαλοπρεπή χορογραφία πλάνων, για την αντίσταση του κουβανικού λαού στο δικτατορικό καθεστώς του Μπατίστα και την επανάσταση που επικράτησε στο νησί το 1959. Μία  ασπρόμαυρη κουβανο-σοβιετική πραγματεία από τον σκηνοθέτη, Μιχαήλ Καλατόζοφ.Play Video

«Ο Μυστικός Δείπνος» (The Last Supper / La Última cena) του Τόμας Γκουτιέρες Αλέα (1976)

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, στα τέλη του 18ου αιώνα, ένας Κουβανός γαιοκτήμονας επισκέπτεται τη φυτεία ζαχαροκάλαμου που του ανήκει, στην Αβάνα. Εκείνη τη μέρα έχει μόλις αποδράσει ένας σκλάβος. Ο γαιοκτήμονας διατάζει τον επιστάτη της φυτείας να διαλέξει 12 σκλάβους στο τραπέζι του. Παρά τις αντιρρήσεις του επιστάτη, το δείπνο ετοιμάζεται και σαν 12ος συνδαιτυμόνας κάθεται μαζί ο σκλάβος που είχε αποδράσει το πρωί και αιχμαλωτίστηκε και πάλι αργότερα.

Στο δείπνο, ο γαιοκτήμονας, χρησιμοποιώντας θρησκευτικές διδαχές, προσπαθεί να μυήσει τους δούλους του στο νόημα της χριστιανικής θρησκείας και στη δυνατότητα κατάκτησης της απόλυτης ευτυχίας υπό συνθήκες σκλαβιάς. Οι σκλάβοι με τη σειρά τους του λένε τις ιστορίες τους και του ζητούν να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής τους. Ο γαιοκτήμονας υπόσχεται να μην εργαστούν τη Μεγάλη Παρασκευή. Όμως φεύγει νωρίς το επόμενο πρωί και ο επιστάτης ξυπνά άγρια τους σκλάβους για μια δύσκολη μέρα κοπής ζαχαροκάλαμων. Εκείνοι ξεσηκώνονται…

Μια τολμηρή καταγγελία της υποκρισίας και των αντιφάσεων της θρησκείας και της αριστοκρατίας. Είναι μια αλληγορική σάτιρα στις καταπιεστικές κοινωνίες και τον τρόπο που χρησιμοποιούν το Χριστιανισμό. Μία σπουδαία ταινία ενός μεγάλου Κουβανού δημιουργού, γνωστή για την μπουνιουελική της αναίδεια. Ο  Γκουτιέρες Αλέα στήνει μια ανατριχιαστική ματιά στη δυτική όψη του όρου «δουλεία» (στην κυριολεκτική και μεταφορική του έννοια) μέσα από τους αιώνες, δείχνοντας έναν κόσμο στον οποίο λευκοί και μαύροι δεν καταλαβαίνουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Μία απολύτως κατανοητή αλληγορία για το θάνατο και ανάσταση, όχι μόνο για το θάνατο και την ανάσταση της ελευθερίας, αλλά και της καταστολής…Play Video

«Μπουενα Βιστα Σοσιαλ Κλαμπ» (Buena Vista Social Club) του Βιμ Βέντερς (1999)

Πρόκειται για ένα από τα λιγότερα γνωστά ντοκιμαντέρ, του κορυφαίου Γερμανού σκηνοθέτη, Βιμ Βέντερς. Με την ευκαιρία δύο συναυλιών στο Άμστερνταμ και τη Νέα Υόρκη ενός συγκροτήματος παλαίμαχων μουσικών της κουβανικής τζαζ, που συνένωσε ο Ράι Κούντερ, το «Μπουενα Βιστα Σοσιαλ Κλαμπ» ρίχνει μια ματιά στη μουσική ιστορία της Κούβας και τη ζωή αυτών των ανθρώπων τα τελευταία 40 χρόνια.Play Video

«7 Ημέρες στην Αβάνα» (7 días en La Habana / 7 Days in Havana) των Λοράν Καντέτ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Χούλιο Μεντέμ, Γκασπάρ Νοέ, Ελία Σουλεϊμάν, Χουάν Κάρλος Τάμπιο, Πάμπλο Τραπέρο (2012)

Remaining Time-0:00FullscreenMute

Επτά καταξιώμενοι σκηνοθέτες συνεργάζονται στην συγκεκριμένη ταινία. Το εκτυφλωτικό φως και τα έντονα χρώματα, ο αυθόρμητος χορός και η πανταχού παρούσα μουσική, το μοιραίο πάθος και οι ισχυροί δεσμοί, η μαύρη μαγεία και το όραμα της Παρθένου Μαρίας, οι παράξενοι ντόπιοι και οι γοητευμένοι τουρίστες, οι λαϊκές γειτονιές και τα εμβληματικά αξιοθέατα συνυπάρχουν μοναδικά σε 7 κεφάλαια ή αλλιώς 7 διαδρομές με τον ίδιο προορισμό: τη σύγχρονη, εκλεκτική, ζωντανή Αβάνα.

Σ’ αυτές τις «7 Ημέρες στην Αβάνα» μας συνοδεύουν ένας υπέρ του δέοντος ενθουσιώδης Αμερικανός τουρίστας, ο Emir Kusturica σε μια μονίμως μεθυσμένη εκδοχή του εαυτού του, μια ταλαντούχα Κουβανή τραγουδίστρια σε δίλλημα, ένας παράξενος Παλαιστίνιος δημοσιογράφος με πολύ χρόνο στη διάθεση του, μια νεαρή ομοφυλόφιλη κοπέλα που πρέπει να εξαγνιστεί, μια σκληρά εργαζόμενη γυναίκα στην πιο επεισοδιακή μέρα της ζωής της κι ένα απαιτητικό άγαλμα της Παρθένου Μαρίας. Ξεναγοί μας οι Benicio Del Toro (Πουέρτο Ρίκο), Pablo Trapero (Αργεντινή), Julio Medem (Ισπανία), Elia Suleiman (Ισραήλ), Gaspar Noé (Αργεντινή), Juan Carlos Tabío (Κούβα) και Laurent Cantet (Γαλλία).Play Video

«Μελάσα» (Melaza) του Κάρλος Λετσούγα (2012)

Ένας πρωτοεμφανιζόμενος Kουβανός σκηνοθέτης σκιαγραφεί το πορτραίτο της σύγχρονης κουβανέζικης επαρχίας, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει με ρεαλιστικά χρώματα την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων της. Η Μόνικα είναι η μοναδική υπάλληλος ενός εργοστασίου ζάχαρης που κάποτε έδινε ζωή στον τόπο. Ο σύζυγός της Άλντο, δάσκαλος κολύμβησης, διδάσκει σε παιδιά πώς να κολυμπούν σε μια πισίνα χωρίς νερό. Το νιόπαντρο ερωτευμένο ζευγάρι ζει σ’ ένα πολύ μικρό σπίτι, μαζί με την 8χρονη κόρη της Μόνικα και τη γιαγιά της. Τα πρωινά υπενοικιάζουν το σπίτι σε παράνομα ζευγάρια για να ενισχύσουν το εισόδημά τους, ενώ ο Άλντο προσπαθεί να πουλήσει κρέας, κάτι που απαγορεύεται δια νόμου στην Κούβα.

Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τη δεινή οικονομική κατάσταση και την απομόνωση, με άξονα μια ερωτική ιστορία. Οι ζωές των ηρώων του αντανακλούν τα χαμένα όνειρα μιας νέας γενιάς που χαράσσει την πορεία της μέσα στην αστάθεια και στις αντίξοες συνθήκες. Στο φακό του, τα έντονα χρώματα της Κούβας – της φύσης και των κτισμάτων – έρχεται σε αντιπαράθεση με τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα, ενώ με ρεαλισμό και ευαισθησία προσεγγίζει το ταμπεραμέντο και το ένστικτο επιβίωσης του κουβανέζικου λαού. Μία όμορφη ταινία που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το 2013 και στο 54 Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.Play Video

«Ωμέγα 3» (Omega 3) του Εντουάρντο Ντελ Λιάνο (2012)

Η ταινία εξελίσσεται σε μια μελλοντική κοινωνία, που κυριαρχείται από χορτοφάγους. Η κατανάλωση κρέατος δεν είναι πια αποδεκτή. Ο στρατός των χορτοφάγων ξεκινά παγκόσμιο πόλεμο για να επιβάλει την απαγόρευση κατανάλωσης κρέατος στην ανθρωπότητα. Οι δύο βασικοί χαρακτήρες είναι στρατιώτες από αντίπαλες φατρίες που βρίσκονται αιχμάλωτοι στα χέρια του εχθρού. Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Εντουάρντο Ντελ Λιάνο υπογράφει την πρώτη Κουβανέζικη ταινία επιστημονικής φαντασίας με τον τίτλο «Ωμέγα 3».

«Πάντα μου άρεσε να καταστρέφω τα κλισέ, που σημαίνει ότι αν υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις στη χώρα σας, πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτές. Ο ανθρώπινος πόνος και ο φονταμενταλισμός, με τα οποία ασχολείται η ταινία είναι παγκόσμια θέματα και όλοι υποφέρουμε από αυτά» δήλωσε, ο σκηνοθέτης Εντουάρντο Ντελ ΛιάνοPlay Video

«Μια Νύχτα» (Una Noche) της Λούσι Μαλόι (2012)

Ο Ραούλ και ο Ελιο είναι δυο νεαροί που βλέπουν μέρα με τη μέρα τα ιδρωμένα όνειρά τους να ξεθωριάζουν στα αποπνικτικά στενά της Αβάνας. Ζουν μέσα στη φτώχεια και τα μόνα χρήματα που κερδίζουν είναι από μια κουζίνα που ετοιμάζει γεύματα για τσεπωμένους τουρίστες. Μετά από ένα ατύχημα, ο Ραούλ καταζητείται από την αστυνομία και αποφασίζει να κάνει πραγματικότητα αυτό που σχεδίαζε καιρό: θέλει να φτάσει μέσω της θάλασσας στο Μαϊάμι. Η ταινία προβλήθηκε το 2012 στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, όπου και απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου.Play Video

«Το Τελευταίο Ματς» (The Last Match / La Partida) του Αντόνιο Ενς (2013)

Ο Ρεϊνιέρ ζει με την έφηβη συζυγό του, το γιο του και τη γιαγιά της γυναίκας του. Τη νύχτα, ο Ρεϊνιέρ εκδίδεται σε ξένους τουρίστες. Την ημέρα, κάνει το μόνο πράγμα που τον ενδιαφέρει στον κόσμο: παίζει ποδόσφαιρο. Ασχολείται επίσης και με τον τζόγο, περιμένοντας το χαμόγελο της τύχης που θα αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο. Ο Γιοσβάνι είναι φίλος και συμπαίκτης του. Έχει σχέση με μια γυναίκα μεγαλύτερή του και πλούσια, γεγονός που του επιτρέπει να ζει στην Αβάνα. Ο Γιοσβάνι εργάζεται για τον πατέρα της φιλενάδας του, τον Σιλβάνο, τοκογλύφο και έμπορο λαθραίων ρούχων. Σ’ αυτό το εχθρικό περιβάλλον, ο Ρεϊνιέρ και ο Γιοσβάνι ξεκινούν κρυφά μια ερωτική ιστορία. Ωστόσο ο νόμος των πιθανοτήτων δεν φαίνεται να ευνοεί τον τζογαδόρο Ρεϊνιέρ.

Η ταινία του Αντόνιο Ενς, προβλήθηκε το 2013 στο 54 Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα της διοργάνωσης, Ανοιχτοί Ορίζοντες.Play Video

«Επιστροφή στην Ιθάκη» (Retour à Ithaque / Return to Ithaca) του Λοράν Καντέ (2014)

Πέντε φίλοι από τα παλιά βρίσκονται σε μία ταράτσα της ηλιόλουστης Αβάνας. Αφορμή της συνάντησης τους, ο εορτασμός της επιστροφής του ενός, μετά από 16 χρόνια εξορίας, στη Μαδρίτη. Μέχρι την αυγή, ο Αμαντέο, ο Άλντο, η Τάνια, ο Ράφα και ο Έντι συζητούν, χορεύουν, πίνουν, καπνίζουν, παρηγορούν ο ένας τον άλλον, θυμώνουν, τραγουδούν και πάνω απ’ όλα μοιράζονται… όνειρα, μνήμες, συναισθήματα και ιστορίες της ισχυρής τους φιλίας. Ο Λοράν Καντέ, συνυπογράφει το σενάριο με τον δημοφιλή συγγραφέα Λεονάρδο Παδούρα. Μια ταινία άμεση και ειλικρινής για τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις στο ξεχωριστό περιβάλλον της Κουβανικής πρωτεύουσας. Το φιλμ είχαμε την ευκαιρία να το παρακολουθήσουμε πέρσι στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας.

Έξι χρόνια μετά το αριστουργηματικό του φιλμ «Ανάμεσα στους Τοίχους» – Χρυσός Φοίνικας στο 64ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών – ο Λοράν Καντέ, επιστρέφει δυναμικά με την έβδομη μεγάλου μήκους δημιουργία του. Χρησιμοποιώντας την συνάντηση αυτών των πέντε χαρακτήρων σαν σημείο αφετηρίας, στην Κούβα του σήμερα και εφόσον οι ήρωες αυτοί είναι περίπου πενήντα χρονών, η παρούσα ταινία εξετάζει μια άκρως ιδιαίτερη γενιά της Κουβανικής ιστορίας – μιας γενιάς που γεννήθηκε με την Επανάσταση, μεγάλωσε και διαμορφώθηκε μέσα στο νέο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της χώρας και κατόπιν τη δεκαετία του ’90, των κρίσεων και των ελλείψεων, αναγκάστηκε σ’ έναν καθημερινό αγώνα για επιβίωση. Όμορφο φιλμ, με θεατρικούς διαλόγους, με μία μελαγχολική αλλά και ταυτόχρονα συγκινητική ατμόσφαιρα, που σε προκαλεί να την εξερευνήσεις, μιλώντας κατευθείαν στην καρδιά του θεατή.

«Η «Επιστροφή Στην Ιθάκη» είναι μια ιστορία μερικών ανθρώπων και μέσω της ζωής τους, η ιστορία της γενιάς μου. Σίγουρα δεν είναι το μόνο δυνατό πορτρέτο, αλλά είναι αναμφίβολα η αντανάκλαση των πολλών αβεβαιοτήτων, ελπίδων, επιτευγμάτων και απογοητεύσεων ορισμένων Κουβανών – οι οποίοι ρίχτηκαν βάναυσα από τους ανέμους της ιστορίας στην ανοιχτή θάλασσα, όπου πολλοί δεν καταφέρνουν να βρουν ένα ασφαλές λιμάνι.» – Λεονάρδο ΠαδούραPlay Video

Πηγή: Δέκα ταινίες για την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο

κοινοποίησε το:

Stamboul Train του Γκράχαμ Γκρην



Η θεατρική επιτυχία της περσινής σεζόν, το διάσημο θρίλερ Stamboul Train του Γκράχαμ Γκρην, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, επαναλαμβάνεται και φέτος για 2η χρονιά στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας – Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ.

Το συναρπαστικό μυθιστόρημα , που καθιέρωσε τον Graham Greene ως έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της αγγλικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση και διασκευή του Ιωσήφ Βαρδάκη.

Το έργο διαδραματίζεται παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά τη διάρκεια ενός 3ήμερου ταξιδιού με το Οrient Express από την Οστάνδη στην Κωνσταντινούπολη. Ένα περιπετειώδες και μοιραίο για τους επιβάτες του, ταξίδι. Ο εύπορος εβραίος επιχειρηματίας, η φτωχή χορεύτρια, η σκληρή δημοσιογράφος, ο φιλόδοξος συγγραφέας, ο στυγνός δολοφόνος, ο κυνηγημένος επαναστάτης είναι πρόσωπα μοναχικά, outsiders της κατεστημένης ζωής, που κινούνται στα όρια του γκροτέσκο και του μελοδραματικού. «Ταξιδεύουν» μεταφορικά μέσα στις βασανισμένες τους ψυχές αλλά οι πράξεις τους έχουν ρεαλιστικές συνέπειες για τους ίδιους και τους συνεπιβάτες τους. Μέσα στο εν κινήσει τρένο η δράση έρχεται ξαφνικά και απότομα χωρίς όμως να έχει ίχνος λάμψης και ηρωισμού.

Συνέχεια ανάγνωσης Stamboul Train του Γκράχαμ Γκρην
κοινοποίησε το:

Φερνάντο Πεσσόα : το «Βιβλίο της ανησυχίας»

Ζώντας σαν ένας άλλος

fernando pessoa heteronimia

το «Βιβλίο της ανησυχίας» είναι ένα από τα κορυφαία έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας

Ζώντας σαν ένας άλλος | tovima.gr
ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ   ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ      «Ο εκπληκτικός Πορτογάλος ποιητής Φερνάντο Πεσσόα (1888-1935), ως φανταστική επινόηση, ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ  25 Νοεμβρίου 2008

ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου  με τίτλο 

Rua Da Bella Vista – Thanassis Papakonstantinou

ΜΥΘΙΚΟΙ   ΚΟΣΜΟΙ .   Ζώντας σαν ένας άλλος . Ημερολόγιο, χρονικό, μυθιστόρημα και βιογραφία του ψυχικού κόσμου, το «Βιβλίο της ανησυχίας» είναι ένα από τα κορυφαία έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και του Φερνάντο Πεσσόα, ο οποίος το έγραψε χρησιμοποιώντας το όνομα του ετερωνύμου του Μπερνάρντο Σοάρες

Ο ίδιος (μέσω του Αλβάρο ντε Κάμπος) ορίζει τον εαυτό του και δικαιολογεί την ύπαρξη των ετερωνύμων ως εξής:
Να αισθάνομαι τα πάντα μ’ όλους τους τρόπους, να ‘χω όλες τις απόψεις, να ‘μαι ειλικρινής αντιφάσκοντας κάθε λεπτό.

«Ο εκπληκτικός Πορτογάλος ποιητής Φερνάντο Πεσσόα (1888-1935), ως φανταστική επινόηση, ξεπερνά οποιοδήποτε δημιούργημα του Μπόρχες». Τα παραπάνω λέγονται από τον Χάρολντ Μπλουμ στο βιβλίο του Ο Δυτικός Κανόνας. Δύσκολα θα έβρισκε κανείς παρόμοιο έπαινο για έναν συγγραφέα που όσο ζούσε εξέδωσε μόνο ένα βιβλίο με ποιήματα, το Μήνυμα.


Αναπόφευκτα, αυτό μας οδηγεί αλλού: στη διαπίστωση ότι η σχέση του Πεσσόα με τη λογοτεχνία της ηπειρωτικής Ευρώπης είναι απείρως σημαντικότερη από την όποια σχέση του με τον Γουίτμαν όπου επικεντρώνει το ενδιαφέρον του ο Χάρολντ Μπλουμ. Εξάλλου, αν σημειώσει κανείς τα ονόματα συγγραφέων, ποιητών και πεζογράφων, από τον Ομηρο και τον Βιργίλιο ως τον Ουγκό, τον Ρουσό και τον Λεοπάρντι που απασχολούν τον Πεσσόα, τη σχέση αυτή εύλογα θα τη θεωρούσε αυτονόητη.


Κατά την προσφιλή θεωρία του Μπλουμ περί προγόνων και απογόνων, ο Πεσσόα, όπως και ο Νερούδα, ανήκει σε αυτούς που διάβασαν βιωματικά, θα λέγαμε, τον γενάρχη της αμερικανικής ποίησης Γουόλτ Γουίτμαν και μας συνδέουν μαζί του. Τα θεωρητικά σχήματα του Μπλουμ παρουσιάζονται βεβαίως πολύ πιο περίπλοκα, όμως αυτή είναι η ουσία της ανάλυσής του, που φυσικά εξυπηρετεί πρωτίστως τις μπλούμειες θεωρίες. Ο Πεσσόα δεν έγραψε μόνο ποιήματα αλλά και εξαίσια πεζογραφήματα, ανάμεσα στα οποία εξέχουσα θέση κατέχει το ογκώδες Βιβλίο της ανησυχίας, που το έγραφε επί 22 χρόνια, από το 1913 ως το 1935, όταν πέθανε από κίρρωση του ήπατος.


Ενας μετα-Ρεμπό 

Το Βιβλίο της ανησυχίας, μικρά αποσπάσματα από το οποίο είχε δημοσιεύσει σε περιοδικά όσο ζούσε ο συγγραφέας, είχε σκοπό να το εκδώσει με την υπογραφή Μπερνάρντο Σοάρες. Ήταν ένα από τα ετερώνυμα που χρησιμοποιούσε αυτή η μυστηριώδης μορφή της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Ο Πεσσόα πεθαίνοντας άφησε πίσω του ένα μπαούλο με ανέκδοτα χειρόγραφα γραμμένα από τους διάφορους ετερώνυμους που είχε δημιουργήσει: τον Αλβαρο ντε Κάμπος, τον Αλμπέρτο Καρέιρο, τον Ρικάρντο Ρέις – και πάει λέγοντας…


Η ετερωνυμία (καμία σχέση με την ψευδωνυμία), παραπέμποντας στα πολλά πρόσωπα του ίδιου ανθρώπου, ήταν σαν να έκανε πράξη την πασίγνωστη φράση του Ρεμπό «(το) εγώ είναι ένας άλλος», μολονότι η απάντηση-παραλλαγή του Πεσσόα με τα λόγια του Μπερνάρντο Σοάρες, όπως το επισημαίνει στον εμπεριστατωμένο πρόλογό της και η μεταφράστρια Μαρία Παπαδήμα, διαφοροποιεί τον Πορτογάλο από τον Γάλλο: «Ζω είναι ένας άλλος». Ο Πεσσόα λοιπόν είναι το γοητευτικό φάντασμα ενός μετα-Ρεμπό που δεν εγκαταλείπει ούτε την πόλη ούτε τη χώρα του.

216 2310-Fernando-Pessoa.jpg


By S.A. e Maria José de Lencastre – Fernando Pessoa 


Αναπόφευκτα, αυτό μας οδηγεί αλλού: στη διαπίστωση ότι η σχέση του Πεσσόα με τη λογοτεχνία της ηπειρωτικής Ευρώπης είναι απείρως σημαντικότερη από την όποια σχέση του με τον Γουίτμαν όπου επικεντρώνει το ενδιαφέρον του ο Χάρολντ Μπλουμ. Εξάλλου, αν σημειώσει κανείς τα ονόματα συγγραφέων, ποιητών και πεζογράφων, από τον Ομηρο και τον Βιργίλιο ως τον Ουγκό, τον Ρουσό και τον Λεοπάρντι που απασχολούν τον Πεσσόα, τη σχέση αυτή εύλογα θα τη θεωρούσε αυτονόητη.


Το κρόνιο αίσθημα 


Τι είναι όμως το Βιβλίο της ανησυχίας; Ημερολόγιο του ετερώνυμου Μπερνάρντο Σοάρες ή «μυθιστόρημα» του Πεσσόα γι’ αυτόν τον ασήμαντο βοηθό λογιστή που ψάχνει τον κόσμο και τον εαυτό του στη Λισαβόνα των αρχών του 20ού αιώνα; Και πώς να αποφασίσει ο αναγνώστης για το ποια εκδοχή είναι η σωστότερη όταν ο ίδιος ο Πεσσόα χαρακτηρίζει τον Σοάρες όχι ως ετερώνυμο αλλά ως «ημι-ετερώνυμό του;». Ενα είναι βέβαιο, ούτως ή άλλως: ότι κι εδώ έχουμε τον Πεσσόα, τον ποιητή που εν πολλοίς αυτοβιογραφούμενος εκφράζεται σε πρόζα μιλώντας για τα πάντα και σχολιάζοντας τα πάντα: τι λένε άλλοι συγγραφείς, τι βλέπει και πώς το βλέπει, τι είναι το ένα και το άλλο: «Αναζητώ – δεν βρίσκω. Θέλω και δεν μπορώ» γράφει (σελ. 294 του πρώτου τόμου).


Αν αυτό θυμίζει το «Δεν μπορώ να συνεχίσω. Θα συνεχίσω» του Μπέκετ, αναπόφευκτα οδηγούμαστε σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: η αδυναμία και η μάχη εναντίον της με την επίγνωση ότι εξ ορισμού πρόκειται για χαμένη μάχη αποτελούν μείζον χαρακτηριστικό του μοντερνισμού, και αποκορύφωμά του είναι το έργο εν προόδω, όπως συμβαίνει με όλα τα κείμενα του Πεσσόα, του Τζόις, του Μπέκετ και τόσων άλλων. Ολοι τους έγραφαν σε διάφορες παραλλαγές ένα και μοναδικό έργο. Ολοκληρωμένο, ημιτελές, αποσπασματικό – δεν έχει σημασία. Οπως δεν έχει σημασία και το γεγονός ότι ορισμένοι νεότεροι θεωρητικοί δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον Πεσσόα καταχρηστικά – για να μην πει κανείς: πρωθύστερα – ως μεταμοντέρνο, ή μεταμοντερνιστή αν προτιμάτε, πράγμα που θυμίζει το σαρκαστικό σχόλιο του Ουμπέρτο Εκο: ότι με λίγη καλή θέληση θα μπορούσαμε και τον Ομηρο να τον χαρακτηρίσουμε μεταμοντέρνο.


Η λέξη «ανησυχία» του τίτλου σηματοδοτεί και το κλίμα που κυριαρχεί από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Δεν είναι το φροϋδικό Angst, δεν είναι η ανησυχία για το ενδεχόμενο, αυτό που επικρέμαται και μας απειλεί ή εκείνο που φοβόμαστε ότι θα συμβεί, αλλά το σύνολο της πραγματικότητας που βαραίνει τις μύχιες σκέψεις και τις εκφάνσεις του βίου. Είναι, ακόμη, η δυσθυμία, η μελαγχολία, δηλαδή το κρόνιο αίσθημα το οποίο συναντά κανείς την ίδια εποχή – και σε άλλο επίπεδο – στα δοκίμια του Μπένγιαμιν, όπως με οξύτητα το περιγράφει στο έξοχο δοκίμιό της Under the Sign of Saturn η Σούζαν Σόντακ, που περιέχει πάμπολλα στοιχεία του μποντλερικού spleen, δηλαδή το βάρος μιας αίσθησης τόσο συντριπτικής ώστε η επίδρασή της στον ψυχισμό να είναι τέτοια που να σου δίνει την εντύπωση ότι οι συνέπειές της δεν μπορεί παρά αργά ή γρήγορα να αποβούν μοιραίες.


Ο «οίστρος του θανάτου» 


Οι τρεις παρακάτω φράσεις είναι απολύτως μποντλερικές: «Η ιδέα του ταξιδιού μού φέρνει ναυτία. / Εχω δει όλα όσα ποτέ μου δεν είχα δει. / Εχω ήδη δει όλα όσα δεν είδα ακόμα» (σελ. 174 του πρώτου τόμου). Και ξεκινώντας έτσι, ο Πεσσόα αρχίζει στη συνέχεια να μιλάει για το θέμα της πλήξης, επίσης με μποντλερικό τρόπο αλλά ενσωματώνοντας ταυτοχρόνως στοιχεία μιας κατατονικής ομολογίας της αποτυχίας, ομολογίας που εύκολα θα την υιοθετούσαν οι υπαρξιστές, όπως για παράδειγμα όταν γράφει: «Νιώθω για τη ζωή μια αόριστη ναυτία και η κίνησή μου την επιτείνει», ή «Η ζωή για μένα είναι μια υπνηλία που δεν φτάνει στον εγκέφαλο». Εχει κάποιος την εντύπωση ότι αυτά δεν τα λέει ο Μπερνάρντο Σοάρες (Πεσσόα) αλλά ο Ροκαντέν της σαρτρικής Ναυτίας. Ο ίδιος, πολλές σελίδες αργότερα, θα γράψει: «Με πονάει το κεφάλι μου και το Σύμπαν». Κι άλλοτε, μέσα σε μια σκοτεινή έξαρση, θα πει με το πάθος και την απελπισία του δύσθυμου, του επιζώντος, του κατατρεγμένου και του καταραμένου, θα απευθύνει τη σκοτεινή και ταραγμένη του επίκληση στον Λουδοβίκο Β´ της Βαυαρίας: «Δέσποτα Βασιλιά της Αποστασιοποίησης και της Παραίτησης, Αυτοκράτορα του Θανάτου και του Ναυαγίου, όνειρο ζωντανό που περιπλανιέται μεγαλοπρεπές, ανάμεσα στα ερείπια και τους δρόμους του κόσμου». Και λίγο πιο κάτω θα τον δει σε ένα αλλόκοσμο τοπίο θανάτου: «Πηγαίνει ο Βασιλιάς να δειπνήσει με τον Θάνατο, στο αρχαίο παλάτι του, στην όχθη της λίμνης, ανάμεσα στα βουνά, μακριά από τη ζωή,ξένος στον κόσμο». Τα παραπάνω είναι από το «κεφάλαιο» – αν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει κεφάλαια τα τμήματα αυτού του βιβλίου – Πένθιμο εμβατήριο για τον βασιλιά Λουδοβίκο Β´ της Βαυαρίας, όπου βέβαια δεν πρόκειται για κανέναν Λουδοβίκο καμιάς Βαυαρίας, αλλά για την παράφορη και παραληρηματική σχεδόν έξαρση κάποιου που έχει καταληφθεί από τον κατά τον Εμπειρίκο «οίστρο του θανάτου».


Παραβιάζει κανείς ανοιχτές πόρτες λέγοντας ότι ο Πεσσόα ανήκει στους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα που τον ανακαλύψαμε μισόν αιώνα σχεδόν μετά τον θάνατό του (υποψιάζεται όμως ότι ως έναν βαθμό αυτό ήταν και δική του επιθυμία). Τίποτε δεν χάνεται τελικά. Το Βιβλίο της ανησυχίας κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Πορτογαλία το 1982. Στο διάστημα των δέκα επόμενων χρόνων εκδόθηκε και στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Ηταν καιρός να δει το φως της δημοσιότητας και στη χώρα μας, όπου το έργο του Πεσσόα αρχίζει να αποκτά ένα διόλου ευκαταφρόνητο – και φανατικό – κοινό. Και είναι ευτύχημα που μεταφράστηκε σε ωραία ελληνικά από τη Μαρία Παπαδήμα, η οποία συνοδεύει τη δίτομη έκδοση με έναν καλογραμμένο και κατατοπιστικό πρόλογο.


«Υπάρχει μια κούραση της αφηρημένης ευφυΐας, και είναι η πιο φρικτή κούραση που υπάρχει. Δεν βαραίνει όπως η σωματική κούραση, ούτε ανησυχεί όπως η κούραση της γνώσης που αποκτάται μέσω της συγκίνησης. Είναι το βάρος από τη συνείδηση του κόσμου, σαν να μη μπορείς να αναπνέεις από την ψυχή.»
«Αλλά η πόλη μού είναι άγνωστη, οι δρόμοι καινούριοι, και το κακό χωρίς θεραπεία. Περιμένω λοιπόν, σκυμμένος πάνω από τη γέφυρα, να μου περάσει η αλήθεια, και να ξαναβρεθώ μηδαμινός και πλασματικός, ευφυής και φυσιολογικός.»
«Είναι τα πρόσωπα που συνήθως με περιβάλλουν, είναι οι ψυχές που, χωρίς να με γνωρίζουν, με γνωρίζουν καθημερινά με τη συναναστροφή και την ομιλία, που μου βάζουν στο λαρύγγι του πνεύματός μου τον όλο σάλια κόμπο της σωματικής αποστροφής.»
«Για τον κοινό άνθρωπο, αισθάνομαι είναι ζω και σκέφτομαι είναι ξέρω να ζω. Για μένα, σκέφτομαι είναι ζω, και αισθάνομαι δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από την τροφή της σκέψης.»
«Όσο πιο διαφορετικός είναι ο κάποιος από μένα, τόσο πιο πνευματικός μου φαίνεται, γιατί εξαρτάται λιγότερο από την υποκειμενικότητά μου. Και γι᾽ αυτό ακριβώς η επιμελής και διαρκής μου μελέτη είναι αυτή η κοινή ανθρωπότητα που απεχθάνομαι και από την οποία απέχω. Την αγαπώ γιατί τη μισώ. Μου αρέσει να τη βλέπω γιατί απεχθάνομαι να την αισθάνομαι.
 Το τοπίο, τόσο θαυμάσιο ως πίνακας, είναι εν γένει άβολο ως κλίνη.»
«Όσο περισσότερο βυθίζομαι μέσα μου, όλα τα μονοπάτια του ονείρου με οδηγούν στα ξέφωτα της αγωνίας.»
«Η ζωή μου είναι σαν να με χτυπούσαν με αυτήν….
Εγώ την ημέρα είμαι μηδαμινός, αλλά τη νύχτα είμαι εγώ.»
«Έχω δημιουργήσει μέσα μου πολλές και διαφορετικές προσωπικότητες. Αδιάκοπα δημιουργώ προσωπικότητες. Κάθε ένα από τα όνειρα μου, τη στιγμή ακριβώς που ονειρεύομαι έχει ήδη ενσαρκωθεί σε ένα άλλο πρόσωπο που το ονειρεύεται, εκείνο, όχι εγώ.
Για να δημιουργώ καταστρέφομαι. Έχω τόσο πολύ αποκαλύψει το εσωτερικό της ψυχής μου, ώστε μέσα μου δεν υπάρχω παρά μόνο εξωτερικά. Είμαι η ζωντανή σκηνή όπου ανεβαίνουν διάφοροι ηθοποιοί και ζωντανεύουν διαφορετικά έργα.»
«Αλλά η αντίθεση δεν με συνθλίβει – με απελεθερώνει. Η ειρωνεία που υπάρχει σ΄αυτήν είναι αίμα μου. Αυτό που θα έπρεπε να με ταπεινώνει είναι η σημαία που ξεδιπλώνω.
Και το γέλιο με το οποίο θα έπρεπε να γελάω με τον εαυτό μου είναι μια σάλπιγγα με την οποία χαιρετώ και δημιουργώ την αυγή στην οποία μεταλάσσομαι
«Γράφω, λυπημένος, στο ήσυχο δωμάτιό μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα. Κι αναρωτιέμαι αν η φωνή μου, φαινομενικά τόσο ασήμαντη, δεν ενσαρκώνει την ουσία χιλιάδων φωνών, τη δίψα να μιλήσουν χιλιάδων ζωών, την υπομονή εκατομμυρίων ψυχών υποταγμένων σαν την δική μου στο καθημερινό πεπρωμένο, στο ανώφελο όνειρο, στην ελπίδα που δεν αφήνει ίχνη. Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει.»

πηγή: Βιβλία  , 

Φερνάντο_Πεσσόα

κοινοποίησε το:

CulturePolis – Φόρουμ Πολιτισμού, Βιωσιμότητας και Καινοτομίας

Τα Εργαστήρια της CulturePolis

Η CulturePolis το 2016 εισήγαγε μια νέα δομή διαχείρισης υπό τον τίτλο «Εργαστήρια». Πρόκειται για εξειδικευμένες οργανωτικές δομές που έχουν αυτονομία δράσης πάντοτε υπό την εποπτεία της διοίκησης της α.μ.κ.ε. και την επιστημονική στήριξη της Συμβουλευτικής Επιτροπής.

Τα «Εργαστήρια» λειτουργούν ως άτυπες επιχειρησιακές  και ενδεχομένως επιχειρηματικές μονάδες υπό τη σκέπη της οργάνωσης (business within the business), στις οποίες εντάσσονται όλα τα στελέχη καθώς και εξωτερικοί  συνεργάτες και εθελοντές της CulturePolis.

Πρόκειται για μια δυναμική μορφή οργάνωσης που ξεκίνησε πειραματικά το 2016 με συγκεκριμένο αριθμό εργαστηρίων, τα οποία μπορεί στην πάροδο του χρόνου να διαλυθούν ή συγχωνευθούν με άλλα ενώ συγχρόνως μπορούν να δημιουργηθούν νέα ανάλογα με τις εξελίξεις και αναγκών.

Δημιουργήθηκαν 4 ευρείς θεματικοί κύκλοι : Τέχνες και Πολιτισμός – Βιωσιμότητα και Περιβάλλον – Πολιτική και Κοινωνική Καινοτομία – Περιφερειακή Ανάπτυξη μέσα στους οποίους δημιουργήθηκαν πιλοτικά μέσα στο 2016 τα διάφορα Εργαστήρια (βλ. διάγραμμα).

Τέχνες & Πολιτισμός

  • Τέχνες & Πολιτιστική πολιτική
  • Πολιτιστική Κληρονομιά
  • Δημιουργική Οικονομία  & Επιχειρηματικότητα

Βιωσιμότητα & Περιβάλλον

  • Αγροδιατροφή & Βιοποικιλότητα
  • Πολιτισμός της Γαστρονομίας
  • Φυσική Κληρονομιά Περιβάλλον

Περιφερειακή Ανάπτυξη

  • Πολιτικές & Προγράμματα
  • έργα διακρατικής/ διασυνοριακής συνεργασίας
  • Παράκτιος θαλάσσιος τουρισμός & Πιστοποίηση ODYSSEA

Κοινωνική -Πολιτική Καινοτομία

  • Κοινωνία Πολίτες Νεολαία
  • Εκπαίδευση – Κατάρτιση
  • Απασχόληση – Κοινωνική Επιχειρηματικότητα

Κύκλος : Τέχνες & Πολιτισμός

Εργαστήριο 1 : Τέχνες και Πολιτιστική Πολιτική

Το εργαστήριο αυτό ασχολείται με τρία κυρίως θέματα :

Θεματική ενότητα 1: Πολιτιστικές Πολιτικές, Σχέσεις και Διπλωματία

Θεματική ενότητα 2: Πολιτιστική Στρατηγική Τοπικής Αυτοδιοίκησης & οργανισμών

  • Έρευνα Πολιτιστικής Στρατηγικής Ελληνικών Πόλεων

Θεματική ενότητα 3: Καλλιτεχνικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες & έργα

Προτάσεις σε φάση αξιολόγησης

  • Meta-Ιncubation Scheme for artists and cultural professionals – CULTPRO – Creative Europe, Call 2016

Συναφείς δράσεις

Εργαστήριο 2 : Πολιτιστική Κληρονομιά

Το εργαστήριο αυτό ασχολείται με δυο κυρίως θέματα :

Θεματική ενότητα 1: Βιώσιμη Διαχείριση κληρονομιάς

Θεματική ενότητα 2: Νέες τεχνολογίες στον πολιτισμό / πολιτιστικό τουρισμό

 Εργαστήριο 3 : Δημιουργική Οικονομία και Επιχειρηματικότητα

Το εργαστήριο αυτό ασχολείται με δυο κυρίως θέματα :

Θεματική ενότητα 1: Πολιτιστικές και Δημιουργικές Βιομηχανίες

  • Εκκολαπτήριο ΠΔΒ
  • Προτάσεις ΠΕΠ Ιονίων Νήσων  -2014-2020 Εκκολαπτήριο ΙΝ : Πιλοτικό με «7 Τεχνών Τόπος»

Προτάσεις Interreg σε φάση αξιολόγησης

  • Greece-Albania Incubation Link (GRALINC) {Greece-Albania}
  • Incubation Business Cluster -GRITAL-BIC {Greece- Italy}

Θεματική ενότητα 2: Πολιτιστικός Τουρισμός

Προτάσεις Interreg σε φάση αξιολόγησης

  • INNOVIMENTOR (BalkanMed)
  • JUMP {Greece- Italy}
  • SMARTIMONY {Greece- Italy}

Κύκλος : Βιωσιμότητα και Περιβάλλον

Εργαστήριο 4 : Αγροδιατροφή, βιοποικιλότητα, γαστρονομία

Το εργαστήριο αυτό ασχολείται με τρία κυρίως θέματα :

Θεματική ενότητα 1: Αγροδιατροφή και Βιοποικιλότητα

Προτάσεις Interreg σε φάση αξιολόγησης

  • Farmers Entrepreneurship Observatory  – F.E.O { Greece-Italy}

Θεματική ενότητα 2: Πολιτισμός της Γαστρονομίας

Θεματική ενότητα 3: Φυσική Κληρονομιά – Περιβάλλον

Προτάσεις Interreg σε φάση αξιολόγησης

  • SOS Coasts { Greece-Italy}

Κύκλος : Κοινωνική & Πολιτική καινοτομία

Εργαστήριο 5 : Πολιτική καινοτομία

Το εργαστήριο αυτό ασχολείται με τρεις κυρίως θεματικές ενότητες :

Θεματική ενότητα 1: · Κοινωνία – Πολίτες – Νεολαία

Θεματική ενότητα 2: Εκπαίδευση – Κατάρτιση

Προτάσεις

  • PPI for KIDS (ERASMUS +)

Θεματική ενότητα 3: Απασχόληση – Κοινωνική επιχειρηματικότητα

  • JOYNEET (Europe for Citizens) – ολοκληρώθηκε 2016

Προτάσεις

  • JOYNEET2: The future of social inclusion in Europe {Europe for Citizens 2017}

Κύκλος : Πρωτοβουλίες Περιφερειακής Ανάπτυξης

Κύκλος : Περιφερειακή Ανάπτυξη 

Εργαστήριο 6 : Προγράμματα – Πολιτικές – Παράκτιος Τουρισμός

Το εργαστήριο αυτό ασχολείται με με τρείς κυρίως θεματικές ενότητες :

Θεματική ενότητα 1: Πολιτικές και Προγράμματα

Θεματική ενότητα 2: Έργα Interreg διακρατικής – διασυνοριακής  συνεργασίας

Θεματική ενότητα 3: Παράκτιος – θαλάσσιος τουρισμός Πιστοποίηση για ODYSSEA

Προτάσεις Interreg σε φάση αξιολόγησης

  • AdrionLinks (Adrion)
  • Natural & Cultural  Routes – GRIT-Routes (Interreg Greece-Italy)

Πηγή: CulturePolis – Φόρουμ Πολιτισμού, Βιωσιμότητας και Καινοτομίας

κοινοποίησε το: