Αρχείο κατηγορίας Αφιέρωμα Πολιτική και Κοινωνία

Η Πολιτική Κοινωνιολογία  ασχολείται με τα κοινά πεδία Πολιτικής Επιστήμης και της Κοινωνιολογίας ασχολείται με την σχέση της πολιτικής με την κοινωνία, Πολιτική Επικοινωνία,Πολιτική Φιλοσοφία

Ο δημοτικός φωτισμός και η οικονομική διαχείρηση του δημου μας

Αντιδράσεις είχε δημιουργήσει σε όσους διαπίστωναν ότι  ο  δημοτικός φωτισμός  παρέμενε ανοικτός για τρία συνεχόμενα 24 ώρα στην Καλαμάτα αλλά και στην υπόλοιπη Μεσσηνία.

Όπως ενημέρωσε η δημοτική αρχή το πρόβλημα οφειλόταν αποκλειστικά στη ΔΕΗ. Αυτό όπως  διαπιστώθηκε  προέκυψε μετά από δυσλειτουργία ηλεκτρονικού συστήματος στον υποσταθμό της στο Ασπρόχωμα.Με ανακοίνωσή του  ο Δήμος Καλαμάτας είχε επισημαίνει τα εξής: «Τις τελευταίες μέρες είναι αναμμένα τα φώτα του δημοτικού φωτισμού την ημέρα, όχι γιατί γίνεται συντήρηση, αλλά γιατί παρατηρούνται αλλεπάλληλες βλάβες στους μηχανισμούς της ΔΕΗ. Η προσπάθεια για την επίλυση του προβλήματος είναι συνεχής».

Ασφαλώς και η ευαισθησία των πολιτών για τα οικονομικά θέματα και λόγω της οικονομικής κρίσης είναι κατανοητή αλλά και χρήσιμη . Με την ευκαιρία αυτή θέλω να υπενθυμίσω  ότι το Δίκτυο Ενεργών Πολιτών έχει δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία στα θέματα της οικονομικής πολιτικής και διαχείρισης   του Δήμου Καλαμάτας. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω :

-1.500.00ο εκατομμύριο Ευρώ το χρόνο πληρώνουν από την τσέπη τους οι  Καλαματιανοί από τη λαθεμένη και σπάταλη πολιτική που ακολουθεί η δημοτική αρχή στη διαχείριση των σκουπιδιών. Η στάση αυτή συγχρόνως  αναδεικνύει τόσο το  πρόβλημα του αλόγιστου τρόπου  κατασπατάλησης  δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων  οσο και και τους διαχειριστές αυτής της αντίληψης στη αυτοδιοίκηση .

-Στο προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο θεσαμε θέμα για το  ψευτοχρέος της ΔΕΥΑΚ που η Δημοτική Αρχή της έχει επιβάλει με αφορμή τυπικούς λόγους. Ψευτοχρέος γιατί πρόκειται για έργα και εργασίες που  έχει πραγματοποιήσει στο παρελθόν η ΔΕΥΑΚ και έχει πληρώσει για αυτά ο Δημότης στην  Εταιρεία,ο δήμος  του τα ξανασυζητάει. Θυμιζει πατριό που αρπάζει τις οικονομίες του παιδιού  του, αν αποδεκτούμε το επιχείρημα του δήμαρχου οτι δήμος και ΔΕΥΑΚ είναι μια οικογένεια . Μέσω της ΔΕΥΑΚ όμως ουσιαστικά βάζει χέρι στη τσέπη των Καλαματιανών παίρνοντας τους 90.000 Ευρώ το χρόνο.Είναι ένας από τους λόγους που ενώ έχουν μειωθεί δραματικά οι μισθοί και ο αριθμός των εργαζομένων τα Δημοτικά τέλη του νερού δεν μειώνονται.

-Αλυσιτελή πολιτική ακολουθεί  για την είσπραξη των μισθωμάτων του κληροδοτήματος Χανδρινού , απο το κτήριο στη Κηφισιά, που όπως και το κληροδότημα Σκιά,  ο Δήμος διαθέτει τους πόρους  αυτούς σε μαθητές της πόλης μας .Ο δήμος περιμένει τη στιγμή που ο διαθέτης δίνει τη χρονική  δυνατότητα  να πουληθεί.

– Στην οικονομική επιτροπή δεν δέχτηκε την πρόταση μας   για το κληροδότημα Αναστασοπουλου (νεοκλασικό κτήριο στο κέντρο του Πειραιά) να εκτιμηθεί η εμπορική του αξία απο κατάλληλη εταιρεία και ταυτόχρονα να γίνει μελέτη από τις τεχνικές υπηρεσίες για το ύψος των απαιτούμενων επισκευών του κτηρίου  ώστε να σχηματιστεί μια ακριβής εικόνα της αξίας του μισθώματος στην οικονομική επιτροπή . Θυμίζουμε οτι στην αρχή ήθελε να το παραχωρήσει αντι πινακίου φακής στο δήμο Πειραιά. Δικαιολογεί τη στάση του που συνοψίζεται στο επινόημα  ολοι Έλληνες είμαστε ας το πάρει ο Πειραιάς (θα το φτιάξει  με χρήματα του ΕΣΠΑ!!!)  .

-Επανειλημμένες παρεμβάσεις μας  στην οικονομική επιτροπή για να συζητηθεί  ο τρόπος λειτουργίας και το σύστημα του λογιστικού ελέγχου της αποθήκης υλικού του δήμου χιλιάδων Ευρώ καθώς και τον τρόπο απολογισμού των χρησιμοποιούμενων των υλικών αυτών στα έργα του δήμου. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να παρθούν μέτρα για να είναι η λειτουργία της αποθήκης οργανωμένη, επιμελής αναλυτική και χρηστή αγνοήθηκε από τη δημοτική αρχή.

-Με παρέβασή μας τα χρήματα των αποθεματικών των  κληροδοτημάτων πήγαν από απλό σε προθεσμιακό τραπεζικό λογαριασμό με συγκεκριμένο όφελος γι αυτά.

-Την διατύπωση της αντίθεσή μας στη σύναψη του δανείου  με το βαρύ επιτόκιο 6,02% από το ταμείο παρακαταθηκών και δανείων για τοποθέτηση  χλοοτάπητα σε γήπεδο (300000 ευρώ) και σε τσιμεντοστρώσεις που ένα μέρος των χρηματοδοτήσεων τους θα μπορούσε να προέλθει από το εξορθολογισμό έργων του τεχνικού προγράμματος του δήμου και ένα μέρος τους να μην γίνει τώρα με άλλη ιεράρχηση αναγκαιοτήτων  .

-Τον περιορισμό του αριθμού των αμοιβώμενων αιρετών καθώς και του ύψους της αμοιβής τους στο αναγκαίο .Σαν Δίκτυο επισημάναμε απο τη πρώτη στιγμή καθαρά και σθεναρά το θέμα όχι μόνο ως οικονομικό ζήτημα περισσότερο και ως θέμα δημοκρατικής λειτουργίας του θεσμού.

Φυσικά η σπατάλη άλλων αγαθών είτε άυλων είτε περιβαλλοντικών αγαθών  είτε παραγόντων αειφορίας ενός τόπου είναι χειρότερη και συχνά πιο επώδυνη από εκείνες της οικονομικής διαχείρισης.Όμως  η διαχείριση των πόρων τόσο των προερχόμενων από τα δημοτικά τέλη ,τους κρατικούς πόρους  όσο και των κοινοτικών  κονδυλίων πρέπει να γίνεται  πολύ πιο μετρημένα  αλλά και στοχευμένα,  ιεραρχημένα.Οι πόροι να κατευθύνονται συστηματικά σε συντήρηση υπαρχόντων υποδομών βιολογικός , πλατείες , σχολειά πάρκα  και σε νέες υποδομές με τα μάτια σταθερά στραμμένα σε σωστή αναπτυξιακή τροχιά που τις περισσότερες φορές δεν χρειάζονται περισσότερα χρήματα αλλά σωστότερη αντίληψη. παραδειγματική αναφορά θα μπορούσε να είναι η δημιουργία γραμμής υψηλού πρασίνου και όχι υπόγειου παρκινκ  που θα μπορούσε να δώσει άλλη προοπτική και εμπορικά  στη περιοχή χωρίς να χρειάζονται πολλά επιπλέον χρήματα για τέτοιου είδους αναπλάσεις. Είναι δυνατόν να δημιουργείς ένα νέο τοπίο στη περιοχή που είναι φορτισμένη από τις αρχές  του προηγούμενου αιώνα   με βιομηχανικές και άλλες δραστηριότητες της πόλης  που πρέπει να γίνουν εστία ιδεών για την αξιοποίηση τους  για ολη την αλυσίδα που αναπτύχθηκαν  αυτές οι δραστηριότητες του παρελθόντος της πόλης, μυλοι , λιμανι , τρένο και υπαίθριο μουσείο, σταθμός παλιάς ηλεκτρική εταιρείας ,κεντρικός σταθμός τρένου κτηριο εμπορευμάτων μεχρι τον  κλίβανο εργοστασίου Λιναρδάκι μπροστά  στο Μέγαρο Χορού.

Στο επίπεδο  της τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει κάθε πόρος να οδηγείται αποτελεσματικά περισσότερο αν είναι δυνατόν από ότι γίνεται σε επίπεδο  και  αυτής της κεντρικής διοίκησης. Τουλάχιστον έτσι πρέπει να σκέπτονται οι δυνάμεις που βλέπουν την αυτοδιοίκηση διαφορετικά από την αντιλαμβάνεται η σημερινή δημοτική αρχή. Η οποία  δεν έχει διαφορά στις αντιλήψεις  της  για τα κοινά με τις  δυνάμεις που οδήγησαν  τη χώρα μας σε αυτή τη κατάντια.Είναι ανάγκη η τοπική αυτοδιοίκηση μέσα σε ένα νέο πολιτικό περιβάλλον να προσανατολιστεί σε ένα  υγιή και γνήσιο λαϊκό θεσμό που να εμπνέει τους πολίτες και για τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες,  με σεβασμό στο ανεκτίμητο κεφάλαιο του δημοσίου χώρου  και σε μια νέα οικονομια εξυπηρετησης των συλλογικών αναγκών γυρίζοντας τη πλάτη σε πρακτικές του παρελθόντος.

 

 

 

 

 

Τσιγγάνοι και εγκληματικότητα

Εκτίμηση

Η περιοχή λεηλατείται εδώ και πολύ καιρό από τσιγγάνους οι οποίοι κλέβουν τόσο την αγροτική παραγωγή, όσο και κάθε είδους μεταλλικό αντικείμενα. Η απουσία προληπτικών μέτρων και ατιμωρησία σε συνδυασμό με την βαθύτατη κρίση οδηγεί στα ίδια βήματα και “λαϊκούς” όπως δείχνουν τελευταία περιστατικά. Οι καταυλισμοί έχουν γίνει γκέτο και κυκλοφορούν σε αυτούς κάθε είδους ναρκωτικά και όπλα, πολλές φορές οι τσιγγάνοι ενεργούν κάτω από την επήρρεια ουσιών και ως εκ τούτου εμφανίζουν απίστευτη επιθετικότητα και θράσος

Συνέπεια
Η ζωή στο χωριό γίνεται ανασφαλής και δύσκολη, εγκαταλείπεται κάθε ιδέα αξιοποίησης περιουσιών σε μια ευφορότατη περιοχή και η επιστροφή στην αγροτική παραγωγή, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για αυτοδικίες με δραματικά αποτελέσματα

Περιοχή
Η περιοχή στην οποία κατά βάση συγκεντρώνεται το πλήθος των περιστατικών αποτελεί ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Δρόμος Καλαμάτα-Μεσσήνη, Παμισος, δρόμος Τσακώνα-Καλό Νερό, εθνικός δρόμος Καλαμάτα-Τρίπολη. Κατά συνέπεια τα όποια μέτρα θα πρέπει να εστιαστούν στην εν λόγω περιοχή. Μια σκέψη θα ήταν ένα σύγχρονο Αστυνομικό Τμήμα στπ κέντρο της περιοχής με επαρκές προσωπικό και συνεχείς περιπολίες ημέρα και νύχτα

Κλεπταποδοχή
Το σοβαρότερο ζήτημα που πρέπει να λυθεί είναι αυτό της κλεπταποδοχής και ως εκ τούτου εκεί θα πρέπει να εστιαστούν οι προσπάθειες. Διαρκείς έλεγχοι σε “επιχειρήσεις” που αγοράζουν μεταλλικά αντικείμενα ως μεταχειρισμένα, θα πρέπει να διαθέτουν παραστατικό και για το τελευταίο αντικείμενο που θα βρεθεί στο χώρο τους, διαφορετικά θα αφαιρείται η άδεια θα κλείνει το μαγαζί. Και επειδή υπάρχουν πολλοί τσιγγάνοι που κάνουν πραγματικά ανακύκλωση, αυτοί εγγράφονται στα μητρώα του δήμου, από τον οποίο παίρνουν κάθε φορά βεβαίωση με τα αντικείμενα που έχουν συλλέξει και το βάρος τους, τα οποία στη συνέχεια παραδίδουν στον οποιονδήποτε αγοραστή.
Ολα τα παπαγαλάκια θα πρέπει να έχουν ενσωματωμένο gps προκειμένου να είναι γνωστή η θέση τους κάθε στιγμή, αφού οι κλοπές αφορούν βαρειά αντικείμενα που γίνονται μόνο με την χρήση τους.
Για την πώληση αγροτικών προϊόντων θα πρέπει να βρεθεί τρόπος έκδοσης παραστατικών (π. χ. τιμολόγιο αγοράς με όλα τα στοιχεία του πωλητή), ακόμη και αν αυτά δεν θα υπόκεινται σε φορολογία.

Οι καταυλισμοί

Γνωστή η κατάληξη στη Μπιρμπίτα, γνωστή η αδιαφορία του δήμου, γνωστές και οι δυσκολίες. Θα πρέπει να δούμε από την αρχή την υπόθεση της κοινωνικής στήριξης των τσιγγάνων με μέτρα τα οποία πραγματικά θα βοηθούν. Η ενσωμάτωση με το ζόρι δεν είναι εφικτή, οι καταυλισμοί δεν μπορού  να ξεφυτρώνουν στο πρώτο οικόπεδο που αγοράστηκε ή βρέθηκε… αδέσποτο, χρειάζεται να επιδειχθεί πραγματικό ενδιαφέρον και πολύ περισσότερο να πάψουν να αντιμετωπίζονται οι τσιγγάνοι ως εκλογική πελατεία, κάτι το οποίο ασφαλώς εκμεταλλεύονται οργανωμένα κυκλώματα ανάμεσα στους τσιγγάνους. Στις ακραίες απόψεις σχετικά με τους τσιγγάνους (ρατσιστικές και αντιρατσιστικές) πρέπει να αντιτάξουμε έναν πραγματισμό και αυτή η συζήτηση θα έπρεπε να υπάρξει.

 

 

 

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: Κήρυκας της μη βίας, πολέμιος της κοινωνικής αδικίας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/04/2012

Του Πάνου Τριγάζη*

Με τους αγώνες του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους για τους μαύρους πολίτες των ΗΠΑ, απέδειξε ότι η μη βία δεν σημαίνει παθητικότητα ή μειωμένη αγωνιστικότητα, ούτε απουσία πνεύματος ριζικής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών

Το να θυμόμαστε και να τιμούμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 44 χρόνια μετά τη δολοφονία του (4.4.1968), έχει ιδιαίτερη αξία σήμερα, που ο κόσμος ζει μια πολυδιάστατη κρίση, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός «παράγει ανισότητες με τον ίδιο φυσιολογικό τρόπο που τα ορυκτέλαια παράγουν ατμοσφαιρική ρύπανση», όπως λέει ο μεγάλος ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν ήταν πολιτικός, με τη στενή έννοια του όρου. Δεν διεκδίκησε πολιτικά αξιώματα, ίσως διότι δεν πρόλαβε, αφού στα 39 του χρόνια έχασε τη ζωή του, στο Μέμφις του Τενεσί, από δολοφονική επίθεση που ποτέ δεν εξιχνιάστηκε πλήρως. Υπήρξε ακτιβιστής, αντιρατσιστής, ανθρωπιστής, υπέρμαχος των πολιτικών δικαιωμάτων για τους μαύρους, πολέμιος του «βρόμικου» πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αντίπαλος της αποικιοκρατίας, κήρυκας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας.

 

Ας θυμηθούμε ότι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε τους αγώνες του το 1955, στα 26 χρόνια του, όταν ήταν ένας απλός παπάς σε εκκλησία Βαπτιστών στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Όλα άρχισαν με τη σύλληψη της Ρόζας Παρκς, μιας μαύρης Αμερικανίδας που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό. Η λαϊκή αντίδραση πήρε τη μορφή μαζικού μποϋκοτάζ των λεωφορείων και πυροδοτήθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Κινγκ συνελήφθη και το σπίτι του πυρπολήθηκε. Ήταν τέτοια η μαζική διάσταση του κινήματος που οδήγησε στην έκδοση απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, με την οποία κηρύχθηκαν αντισυνταγματικοί οι νόμοι που επέβαλαν χωριστές θέσεις στα λεωφορεία για μαύρους και λευκούς. Πρώτη νίκη για τον νεαρό Κινγκ και το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, η δράση του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ πήρε παναμερικανικές διαστάσεις, ιδιαίτερα όταν τέθηκε επικεφαλής μιας μεγαλειώδους πορείας εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών -μαύρων και λευκών- προς την Ουάσιγκτον, στις 28 Αυγούστου 1963. Εκεί, από τα σκαλιά του μνημείου Λίνκολν, εκφώνησε την πασίγνωστη ομιλία του «Έχω ένα όνειρο».

Ένα χρόνο μετά ήρθε και η διεθνής αναγνώριση στους αγώνες του, με την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης 1964. Και το 1965 οι αγώνες του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων έδωσαν καρπούς με την ψήφιση νόμου από το Κογκρέσο των ΗΠΑ που αναγνώριζε το δικαίωμα ψήφου, χωρίς περιορισμούς για τους μαύρους, που μέχρι τότε τους το στερούσαν πολλές πολιτείες του αμερικανικού Νότου.

Αν ζούσε σήμερα ο μαύρος ηγέτης, θα ήταν 83 ετών και σίγουρα θα τον βρίσκαμε μπροστάρη στα νέα κοινωνικά κινήματα, όπως το κίνημα «κατάληψης της Wall Street».

Ο Μάρτιν Λούθερ κατήγγειλε τον κοινωνικό εφησυχασμό. «Η γενιά μας-έλεγε- θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις κακές πράξεις των ανήθικων ανθρώπων, αλλά για την αποτρόπαιη σιωπή των φιλήσυχων ανθρώπων». Υποστήριζε ότι «η πιο θανατηφόρα μορφή της βίας είναι η φτώχεια».

 

Η δύναμη της μη βίας και της πολιτικής ανυπακοής

Με τους αγώνες του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους για τους μαύρους πολίτες των ΗΠΑ, απέδειξε ότι η μη βία δεν σημαίνει παθητικότητα ή μειωμένη αγωνιστικότητα, ούτε απουσία πνεύματος ριζικής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών.

Δάσκαλός του υπήρξε ο Μαχάτμα Γκάντι, ο ηγέτης του κινήματος για την ανεξαρτησία της Ινδίας, που με τις μη βίαιες μορφές δράσης του κινητοποίησε έναν ολόκληρο λαό κόντρα στο καθεστώς της Βρετανικής αποικιοκρατίας από την οποία η Ινδία μπόρεσε να απαλλαγεί το 1947, με πρώτο πρόεδρο τον Νεχρού.

Κηρύσσοντας την πολιτική ανυπακοή, ο Γκάντι έλεγε:

«Σ’ έναν άδικο νόμο πρέπει να αντιδράσουμε, εξηγώντας γιατί τον βρίσκουμε άδικο και ζητώντας την απόσυρσή του. Εάν δεν βρούμε κατανόηση, είναι δίκαιο τότε, αφού πείσουμε περί αυτού και τους υπόλοιπους πολίτες, με λόγια καθαρά και όχι της προπαγάνδας, να ζητήσουμε την ανυπακοή τους σε αυτόν. Η ανυπακοή έχει κόστος μεγάλο. Πολλές φορές και κόστος ζωής. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να ενδώσουμε στην εύκολη λύση της βίας. Ναι, η βία είναι πάντα η εύκολη λύση».
***

Κινήματα πολιτικής ανυπακοής αναπτύσσονται σήμερα και στη χώρα μας και δεν είναι ξένα με τις αγωνιστικές δημοκρατικές παραδόσεις του ελληνικού λαού, όπως υποστηρίζουν και ορισμένοι αριστεροί. Άραγε, δεν θυμούνται οι αριστεροί αυτοί ότι πράξη πολιτικής ανυπακοής ήταν η πραγματοποίηση της πρώτης Μαραθώνιας πορείας Ειρήνης στις 21/4/1963, από τον Γρηγόρη Λαμπράκη και χιλιάδες συναγωνιστές του κόντρα στην απαγόρευση της πορείας από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή; Και για να μην πει κανείς «άλλες εποχές τότε», θα προσθέσω και μεταδικτατορικά παραδείγματα, όπως ότι το Σκοπευτήριο της Καισαριανής δεν θα είχε περιέλθει στον Δήμο αν οι δήμαρχοι Π. Μακρής, Θ. Μπαρτσώκας και Σπ. Τζώκας δεν είχαν κάνει καταλήψεις με τους δημότες. Ούτε θα υπήρχε το Θέατρο Βράχων των Δήμων Βύρωνα-Υμηττού αν οι δημότες και οι δήμαρχοι Δ. Νικολαϊδης και Ανδρ. Λεντάκης δεν είχαν καταλάβει τον χώρο, ούτε η παραλία του Ελληνικού θα είχε ανοίξει στους πολίτες αν ο Χρ. Κορτζίδης και οι συν-διαδηλωτές του δεν είχαν γκρεμίσει τα κάγκελα που είχαν κλείσει τον χώρο για «νόμιμη» επιχειρηματική εκμετάλλευση.

Τέλος, αλλά όχι τελευταίο σε σημασία, χρειαζόμαστε και σήμερα τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως παγκόσμιο σύμβολο αγώνα κατά του ρατσισμού, καθώς η ξενοφοβία και ο ρατσισμός σημειώνουν έξαρση σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, με πρωταγωνιστικό ρόλο των ακροδεξιών και νεοναζιστικών δυνάμεων, αλλά και δυνάμεων του συστήματος που θέλουν να μετατρέψουν τους μετανάστες σε «αποδιοπομπαίους τράγους» για την κρίση και τις μεγάλες κοινωνικές πληγές που δημιουργεί, όπως η ανεργία, η φτώχεια και η εγκληματικότητα.


* Ο Π. Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ.