Αρχείο κατηγορίας Αφιέρωμα Πολιτική και Κοινωνία

Η Πολιτική Κοινωνιολογία  ασχολείται με τα κοινά πεδία Πολιτικής Επιστήμης και της Κοινωνιολογίας ασχολείται με την σχέση της πολιτικής με την κοινωνία, Πολιτική Επικοινωνία,Πολιτική Φιλοσοφία

Η λάθος συνταγή για την Ελλάδα

ΤΑ ΝΕΑ / THE NEW YORK TIMES Του Jean-Paul Fitoussi

Γιατί η λιτότητα που επέβαλε η Ευρώπη δεν ήταν η καλύτερη λύση

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι Ελληνες και η κυβέρνησή τους μας λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένη η Ευρώπη και για τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Οι τεχνοκράτες ηγέτες της Ελλάδας έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του λαού, ο οποίος εξεγείρεται επειδή οι όροι για τη βοήθεια από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι τόσο σκληροί ώστε η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα στο μέλλον χωρίς μια τέτοια «βοήθεια».
Εντούτοις δεν είναι η πρώτη φορά που ο κόσμος έχει δει τέτοιο ζήλο στο όνομα της χρηματοπιστωτικής διάσωσης. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 1997-98 οι διασώσεις από το ΔΝΤ δεν άφησαν στις ασιατικές χώρες άλλη επιλογή από το να εφαρμόσουν τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας και τις σκληρότερες μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της οικονομίας της αγοράς.
Οι χώρες αυτές έμαθαν το μάθημά τους: ασφαλίστηκαν έναντι μελλοντικής μακροοικονομικής αστάθειας – και υποσχέθηκαν ότι δεν θα επαναλάβουν την ταπεινωτική εμπειρία ενός δανείου από το ΔΝΤ -, συσσωρεύοντας από κοινού αποθέματα για να τα χρησιμοποιήσουν σε κακές εποχές. Αυτή η μεγάλη συγκέντρωση κεφαλαίου που αναζητούσε αποδόσεις ήταν μία από τις αιτίες της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2008.
Στην αναζήτησή της για αξιοπιστία η ΕΕ επαναλαμβάνει αυτό το μοντέλο, χωρίς καν να παρατηρεί ότι η εκδοχή της είναι ακόμη πιο βίαιη από αυτήν του ΔΝΤ. Είτε πρόκειται για την Ελλάδα είτε για την Πορτογαλία, η συνταγή είναι σε μεγάλο μέρος η ίδια: μικρότερο κράτος πρόνοιας, μειώσεις μισθών και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ιδιωτικοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων και αύξηση του αγοραίου ανταγωνισμού μέσω απορρύθμισης και εξασθένησης των εργατικών συνδικάτων.
Η Ελλάδα και άλλες χώρες της ευρωζώνης δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμά τους για να κερδίσουν σε ανταγωνιστικότητα, όπως έκαναν οι ασιατικές χώρες. Δεν έχουν άλλη επιλογή από την «εσωτερική υποτίμηση» – δηλαδή αποπληθωρισμό των μισθών. Καθώς αυτή η επιλογή καθίσταται επιβεβλημένη και ταυτόχρονα προκαλείται από την πτώση του ΑΕΠ, θα οδηγήσει μακροπρόθεσμα στο επιθυμητό αποτέλεσμα: να κάνει την Ελλάδα χώρα χαμηλών μισθών που θα καλωσορίζει τους ξένους επενδυτές. Στο μεταξύ όμως ένα ΑΕΠ, το οποίο είναι ήδη περίπου 15% χαμηλότερο απ’ ό,τι το 2008, θα συνεχίσει να μειώνεται ενώ η φτώχεια θα αυξάνεται, η ανεργία επίσης, η εξέγερση θα υποβόσκει και η όποια λίγη δημοκρατία έχει απομείνει στην Ελλάδα θα συρρικνώνεται.
Γιατί οι Ελληνες συμφωνούν σε μια τέτοια απώλεια κυριαρχίας; Πρώτον, φοβούνται ότι μια χρεοκοπία θα είναι ακόμη χειρότερη, καθώς θα εμποδίσει για μακρά περίοδο την Ελλάδα να δανείζεται από την αγορά ομολόγων και θα θέσει σε κίνδυνο το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Δεύτερον, αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι διαφορετικό. Ναι, η χώρα θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα ανακάμψει, όπως έκανε η Αργεντινή αφού κήρυξε στάση πληρωμών και μετά υποτίμησε το πέσο αρχίζοντας από το 2002. Ωστόσο η Ελλάδα δεν έχει τους ίδιους φυσικούς πόρους που είχε τότε η Αργεντινή.
Η εξασθένηση του δεσμού της Ελλάδας με την Ευρώπη θα εντείνει ασφαλώς γεωπολιτικές απειλές. Τέλος, οι Ελληνες μπορεί να αισθάνονται πραγματικά ενοχή για τα λογιστικά κόλπα που χρησιμοποίησαν προηγούμενες κυβερνήσεις τους.
Η Ευρώπη έχει πολύ καλύτερες επιλογές πολιτικής. Η κρίση στην Ευρώπη είναι περισσότερο συνέπεια ενός μη ισορροπημένου Συντάγματος παρά ένα οικονομικό πρόβλημα. Στην Ευρώπη τα εθνικά χρέη είναι ευθύνη των κρατών-μελών, όμως το κοινό νόμισμα δεν έχει κράτος. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους που κατέχουν ιδιώτες θα αποτρέψει τον χρηματοπιστωτικό τομέα να δανείζει στην Ελλάδα στο μέλλον. Αυτό όμως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν επιτρεπόταν στην ΕΚΤ να δανείσει την ελληνική κυβέρνηση με τους ίδιους όρους με τους οποίους αποφάσισε να δανείζει τον τραπεζικό τομέα: με επιτόκιο 1% τον χρόνο για τρία χρόνια.
Η Ευρώπη στράφηκε υπερβολικά γρήγορα στη λιτότητα, θέτοντας σε κίνδυνο τις ελπίδες της για ανάπτυξη. Μια αληθινή κεντρική τράπεζα και μια συγκέντρωση του ευρωπαϊκού χρέους θα ήταν καλύτερη λύση. Στο κάτω κάτω, χρέος και ελλείμματα είναι συγκρίσιμα ή μικρότερα από τα επίπεδα χρέους και ελλειμμάτων στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία. Οι ηγέτες της ευρωζώνης καλά θα κάνουν να καταλάβουν ότι στην οικονομία, όπως και στην πολιτική, η ισχύς δεν δημιουργεί σχεδόν ποτέ δίκαιο.
Ο Ζαν-Πολ Φιτουσί είναι καθηγητής Οικονομίας στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού

Ο Αφορισμός της Επανάστασης του ’21 και ο Γρηγόριος ο Ε’

Του Γιώργου Θ. Σπηλιώτη, Δικηγόρου, πρόεδρου της επιτροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατά του ρατσισμού Καλαμάτας

 Ο συνοδικός αφορισμός της Επανάστασης έγινε ως γνωστό στις 23 Μαρτίου 1821 στην Κωνσταντινούπολη με Πατριάρχη τον Γρηγόριο Ε’.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαμηνύει προς τους Σουλιώτες:

Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείται αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου.

Ο Γρηγόριος ανέβηκε τρεις φορές στον πατριαρχικό θρόνο* το 1797 με 1798, 1806 με 1809 και το 1819 μέχρι 10 Απριλίου 1821, που απαγχονίστηκε από τους Τούρκους. Ήταν συντηρητικών αντιλήψεων και χρησιμοποίησε μέσα εξουσίας εναντίον των αντιφρονούντων, των νέων ιδεών και των επαναστατικών κινήσεων, καθώς και εναντίον του προσανατολισμού προς την ευρωπαϊκή παιδεία. Η όλη του δραστηριότητα πριν την επανάσταση, μαρτυρούσε τις συντηρητικές του θέσεις και τις αρνητικές του διαθέσεις απέναντι στα επαναστατικά κινήματα. Αναδείχθηκε δε στον κατεξοχήν αντίπαλο του διαφωτισμού.

Το 1798 έδωσε εντολή στους μητροπολίτες να κατάσχουν το έργο του Ρήγα «Νέα πολιτική διοίκηση». Τον ίδιο χρόνο έθεσε σε λειτουργία το «Πατριαρχικό τυπογραφείο», με σκοπό τον έλεγχο των εκδόσεων, απαγορεύοντας την εισαγωγή άλλων εντύπων από το εξωτερικό και με ταυτόχρονο έλεγχο των εισαχθέντων ήδη βιβλίων και την εντολή να κατασχεθούν «όσα εστίν αντιβαίνοντα εις τα της αμωμήτου πίστεως ημών δόγματα και κατά της επικρατούσης διοικήσεως της κραταιάς ταύτης Βασιλείας». Το πρώτο βιβλίο που εξέδωσε το τυπογραφείο ήταν το γνωστό εθελόδουλο κείμενο «Πατρική Διδασκαλία». Το 1819 κυκλοφόρησε η γνωστή πατριαρχική εγκύκλιος «Περί των σχολείων της Ελλάδος»,   η   οποία   μεταξύ   άλλων   κατήγγειλε  τους  προοδευτικούς λογίους, εστρέφετο εναντίον των μαθηματικών, αναφερόταν στο πρόγραμμα των σχολείων και απαγόρευε να βαφτίζονται τα παιδιά με αρχαιοελληνικά ονόματα. Το 1820, ο Πατριάρχης, που ήταν συγχρόνως και επίσκοπος Κωνσταντινούπολης, απαγόρευσε την εισαγωγή και αυτής ακόμα της αλληλοδιδακτικής μεθόδου στα σχολεία της Πόλης. Τον ίδιο χρόνο συνεστήθη επιτροπή λογοκρισίας και συντάχθηκε κατάλογος απαγορευμένων βιβλίων. Επίσης, το 1820, θα αφοριστεί ο Ν. Πίκκολος και άλλοι Έλληνες συγγραφείς φιλελεύθερων συγγραμμάτων στο εξωτερικό και θα καούν στο Πατριαρχείο όλα τα αντίτυπα του φυλλαδίου «Κρίτωνος Στοχασμοί», που κατηγορούσε τον μητροπολίτη Ανδριανούπολης ότι είχε ξοδέψει 70.000 γρόσια από καταβολές των κατοίκων για ανέγερση μητροπολιτικού μεγάρου, ενώ το σχολείο είχε εισόδημα μόνο 7.000 γρόσια. Στις 27 Μαρτίου 1821, δηλαδή στο διάστημα ανάμεσα στην κήρυξη της Επανάστασης από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, που ήταν ήδη γνωστή στην Κωνσταντινούπολη, και πριν γίνει γνωστή η έκρηξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο, συγκαλείται πατριαρχική σύνοδος που αποφασίζει την κατάργηση των φιλοσοφικών μαθημάτων, διότι δεν «συμφέρουν». Εξάλλου, οι Κωνσταντίνος Κούμας, Βενιαμίν Λεσβίος, Νεόφυτος Βάμβας και Θεόφιλος Καΐρης, διασπείρουν «αποστατικά φρονήματα» κατά των Τούρκων. Διατάσσονται λοιπόν να εγκαταλείψουν τις πόλεις και τα σχολεία όπου διδάσκουν. Οι περισσότεροι τους μέλη της Φιλικής Εταιρείας που έλαβαν ενεργό μέρος στην Επανάσταση του 1821.

Ο Γρηγόριος Ε’ ακολουθούσε την πολιτική της νομιμοφροσύνης, η Εκκλησία άλλωστε ήταν ενταγμένη στο διοικητικό μηχανισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας και δεν ανήκε στους ιεράρχες εκείνους, ακόμα και Πατριάρχες, που παρέκκλιναν από τη γραμμή αυτή. Το 1798 δεν θα διατάξει μόνο την κατάσχεση της «Νέας πολιτικής διοίκησης» του Ρήγα, αλλά θα συμπαραταχθεί με τους Τούρκους, τους Ρώσους και τους Άγγλους εναντίον των δημοκρατικών Γάλλων που βρίσκονται στα Επτάνησα. Τα πράγματα όμως αργότερα θα αλλάξουν και οι Τούρκοι συμμαχούν με τους Γάλλους και κηρύσσουν τον πόλεμο (1806) εναντίον των ορθόδοξων Ρώσων. Ο Γρηγόριος τότε θα είναι με τους Τούρκους και τους Γάλλους εναντίον των ορθόδοξων Ρώσων. Το 1807, που ο αγγλικός στόλος εμφανίζεται μπροστά στην Κωνσταντινούπολη για να πιέσει το σουλτάνο να συνάψει ειρήνη με τους Ρώσους, ο Πατριάρχης θα συμμετέχει προσωπικά στην οχύρωση της πόλης και θα αποσπάσει τα συγχαρητήρια του σουλτάνου. Όταν ήλθε σε σύγκρουση ο Αλή Πασάς με τους Τούρκους, αποτρέπει τους Έλληνες να συμπράξουν με τον Αλή πασά και αφορίζει δύο φορές, το Δεκέμβρη 1820 και το Γενάρη του 1821 τους Σουλιώτες.

Ο Γρηγόριος καμία σχέση δεν είχε με την επανάσταση και τους επαναστάτες, ο δε Σπυρίδων Τρικούπης γράφει: «Συνωμότης κατά της τουρκικής εξουσίας δεν ήτο » και όχι μόνον ουδόλως ενθάρρυνε την ελληνικήν εθνεγερσίαν, αλλά και πάντοτε απέτρεπε τους προς ους διελέγετο φιλεπαναστάτας, θεωρών εθνοφθόρον το τοιούτον τόλμημα και τον προς ον έτεινε σκοπόν ανεπίτευκτον».

Η επανάσταση του 1821 υπήρξε καρπός του Νεοελληνικού Διαφωτισμού

Κανένας ιεράρχης δεν θέλει να σφάζεται το ποίμνιο του, ούτε ο Γρηγόριος Ε’ το ήθελε αυτό, ούτε οι ιεράρχες εκείνοι που παρέκκλιναν από την πολιτική της νομιμοφροσύνης και έλαβαν μέρος σε αντιτουρκικές κινήσεις. Ο Γρηγόριος όμως ήταν επιπλέον αντίθετος και σε επαναστατικά εγχειρήματα (η τουρκική εξουσία ήταν θεόπεμπτη και όποιος την αντιστρατεύετο αμάρταινε) και το Πατριαρχείο δεν ήταν μόνο κορυφή της Ορθοδοξίας, αλλά και θεσμός του οθωμανικού κράτους. Η επανάσταση του 1821 υπήρξε καρπός του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και ο Γρηγόριος Ε’ ήταν πολέμιος του Διαφωτισμού και των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης.

Ο Δ. Σοφιανός, μιλώντας γενικότερα για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, γράφει μεταξύ άλλων, ότι ως εκ της φύσεως του ήταν συντηρητικό και προσκολλημένο στην παράδοση και στα καθιερωμένα. Καταδίκαζε δε τις κινήσεις των Ελλήνων εναντίον του Οθωμανού κυρίαρχου. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστική η πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριάρχη Αγαθάγγελου που το 1828, σε μια κρίσιμη φάση του Αγώνα, ζητούσε από τον Ι. Καποδίστρια και όσους Έλληνες ήταν ελεύθεροι να επανέλθουν στον τουρκικό ζυγό (Βλ. μεταξύ άλλων συγγραφέων το Δ. Σοφιανό στο Δελτίο του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών, τόμο δεύτερο, Αθήνα 2000, σελ. 27, Δ. Φωτιάδη, Η επανάσταση του 21, τόμος 4, σελ. 69).

Ας επανέλθουμε όμως στον Γρηγόριο Ε’ και ας αναφέρουμε πώς τον χαρακτήριζε το 1798, αμέσως μετά τη σύλληψη του Ρήγα από τους Αυστριακούς και με αφορμή τη σύλληψη αυτή, ο αυστριακός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη: «Ιεράρχην συνετόν, πολέμιον των γαλλικών αρχών και είπερ τινά ενδιαφερόμενον υπέρ της συντηρήσεως της τάξεως». Και η Ελληνική Επανάσταση εμπνέετο από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης και έπληττε και την τάξη της θεόπεμπτης βασιλείας των Οθωμανών.

Ποιες άραγε επιπτώσεις είχε στους Έλληνες ο απαγχονισμός του Πατριάρχη, η τρομοκρατική αυτή πράξη του σουλτάνου; Πέτυχε το σκοπό της; Ας δώσουμε το λόγο στον Δημ. Φωτιάδη: «Αναμφισβήτητο λοιπόν είναι τόσο από τα τεκμήρια όσο κι από τις γνώμες που παραθέσαμε, πως ο Γρηγόριος Ε’ δεν συνέβαλε στην εθνεγερσία. Όμοια όμως αναμφισβήτητο στέκεται πως ο τραγικός θάνατος του πρόσφερε σημαντική υπηρεσία σ’ αυτή… Η αγχόνη που πήρε τη ζωή του, αντί να απελπίσει το αγωνιζόμενο έθνος, αντίθετα χαλύβδωσε την απόφαση του να ζήσει ελεύθερο ή να πεθάνει».

Βιβλιογραφία:

  1. Φίλιππου Ηλιου, «Τύφλωσον κύριε τον λαόν σου», του ίδιου, π. «Αντί», τεύχος 652/16-1-1998.
  2. Λουκά Αξελού, «Ρήγας Βελεστινλής».
  3. Κώστα Λάππα, «Περί καθαιρέσεως των φιλοσοφικών μαθημάτων», π. Μνήμων τόμος 11 (1987).
  4. Στέλιου Λαμνή, «Τα Μαθηματικά και ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός επί Τουρκοκρατίας».
  5. Δημητρίου Σοφιανού, «Εγκύκλιοι…», στο Δελτίο του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών, τόμο Δεύτερο, Αθήνα 2000.
  6. Σπυρίδωνος Τρικούπη, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», τόμος Α, έκδοση Β’.
  7. Δημήτρη Φωτιάδη, «Η επανάσταση του 21», τομ. 1, Δεύτερη έκδοση.
  8. Θάνου Βερέμη – Γιάννη Κολιόπουλου, Ελλάς. Η σύγχρονη συνέχεια.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΤΖΟΚΑ

ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Δ.Σ ΤΗΣ ΚΕΔΕ

 

    Ξεκινώντας από μια γενική εκτίμηση θα λέγαμε ότι  σήμερα, μετά την επιβολή από την τρόικα και των εγχώριων πολιτικών και οικονομικών ελίτ,  του πρώτου μνημονίου, ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη», και κάποιες μέρες μετά την ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου, η χώρα και η Αυτοδιοίκηση ζουν ένα άθλιο παρόν, χωρίς ορατές προοπτικές βελτίωσης για το μέλλον. Οι προβλέψεις μας, δυστυχώς,  επιβεβαιώθηκαν.

Οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της τρόικα και των ελληνικών κυβερνήσεων, τα αλλεπάλληλα Μνημόνια και ο «Καλλικράτης» μεγέθυναν τα υπάρχοντα προβλήματα, οδηγούν σε κατάρρευση του κοινωνικού ιστού, υπερφορολόγηση των πολιτών, απολύσεις και ιδιωτικοποίηση  των δημόσιων υπηρεσιών γενικού κοινωνικού ενδιαφέροντος.

Έγινε πλέον σαφές ακόμα και στους δύσπιστους ότι ήδη η πολιτική του  πρώτου Μνημονίου που επιχειρήθηκε και επιχειρείται και μέσω του Καλλικράτη είχε ήδη εξοντώσει την Αυτοδιοίκηση. Ο «Καλλικράτης» είναι η εφαρμογή του μνημονίου στην αυτοδιοίκηση και το όχημα για την επιβολή νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Επιχειρήθηκαν και επιχειρούνται πολιτικές άμεσης και έμμεσης ιδιωτικοποίησης κρίσιμων κοινωνικών και αναπτυξιακών τομέων (απορρίμματα, ενέργεια, κοινωνικές υπηρεσίες κ.λπ.) και  εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου (ΗΛΙΟΣ, ΣΔΙΤ κ.λπ.). Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα ΣΔΙΤ είναι το Ελληνικό και οι τρόποι αξιοποίησης του. Στην περίπτωση αυτή εκχωρείται δημόσιος χώρος και εκποιείται δημόσια περιουσία.

Ταυτόχρονα, οι προβλεπόμενες απολύσεις των εργαζομένων στους Δήμους και  στο δημόσιο σε συνδυασμό με τις λόγω των μνημονίων άγριες περικοπές από θεσμοθετημένους πόρους της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα έχει σαν αποτέλεσμα την διάλυση ολόκληρων υπηρεσιών των δήμων σε κρίσιμους τομείς.  Κοινωνικές υπηρεσίες πρόνοιας, καθαριότητα, πράσινο, παιδικοί σταθμοί, βοήθεια στο σπίτι θα συρρικνωθούν μέχρι εξαφανίσεως.

Αρκεί κάποιος να αξιολογήσει το στοιχείο εκείνο σύγκρισης των τριών τελευταίων χρόνων των προϋπολογισμών για την Τ.Α και θα διαπιστώσει ότι τα έσοδα της από το Κράτος μειώνονται στο εκπληκτικό ποσοστό που προσεγγίζει το 55%.

Από την άλλη πλευρά συνεχίζεται η τοκογλυφία του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων. Ο υψηλός τόκος του Ταμείου και τα εμπόδια του ελεγκτικού καθιστούν αδύνατη τη δανειακή βοήθεια των Δήμων.

Έτσι «επιτυγχάνεται» η υποχώρηση της αυτοδιοίκησης σε κρατική υπηρεσία, ο ακρωτηριασμός των αυτοδύναμων αποφάσεων, η έλλειψη και των ελάχιστων πόρων για άσκηση πολιτικής, η αδυναμία καταβολής ακόμα και των ανελαστικών  εξόδων.

Ακόμα και με τους τυχοδιωκτικούς υπολογισμούς της κυβέρνησης η Τ.Α δεν μπορεί να επιβιώσει. H τελευταία εκτίμηση της την εκθέτει: «τα σταθερά έσοδα των ΟΤΑ υπολογισμένα με τον πιο ασφαλή τρόπο, στη βάση των τρεχουσών αποδόσεων της κρατικής χρηματοδότησης, ανέρχονται σε ύψος 4 δις € για τους δήμους και 670εκ. € για τις περιφέρειες…. (υπουργός Παπακωνσταντίνου)», ενώ φέτος στον προϋπολογισμό είναι εγγεγραμμένα 2,4 δις (να σημειωθεί ότι το 2011 δόθηκαν 3,526 δις).

   Με τη ψήφιση του «μνημονίου 2» το έγκλημα ολοκληρώνεται. Επιχειρείται  η σκύλευση του πτώματος. Ακόμα και οι συνοδοιπόροι των κυβερνητικών αποφάσεων μιλούν για το τέλος της Αυτοδιοίκησης, τουλάχιστον, όπως την είχαμε γνωρίσει. Το ερώτημα που προβάλλει είναι απλό: Δεν το γνωρίζουν αυτό οι «ειδήμονες»; Βεβαίως το γνωρίζουν, αλλά έχουν άλλα σχέδια, τα οποία πλέον έχουν αποκαλυφθεί, όπως η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας, η εγκατάλειψη κάθε κοινωνικής πολιτικής από την Τ.Α, η πλήρης ανταποδοτικότητα των υπηρεσιών και δεν έχει τέλος ο κατάλογος των νεοφιλελεύθερων επιλογών που θα οριστικοποιήσουν το θάνατο της αυτοδιοίκησης, όπως και της κοινωνίας.

Συγκεκριμένα, ενώ πριν λίγες ημέρες πήραμε υποσχέσεις και από τον Πρόεδρο και από τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης ότι θα δώσουν  450 εκατομμύρια στην Τ.Α που από «λάθος», όπως ισχυρίστηκαν, δεν εγράφησαν στον προϋπολογισμό, κόβονται και άλλα χρήματα. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του «μνημονίου 2»  θα περικοπούν κι άλλα290 εκ. με τα ακόλουθα:

ü  Οι πιστώσεις των προϋπολογισμών όλων των Υπουργείων μειώνονται κατά 15%

ü  Μείωση πιστώσεων, για απόδοση σε ΟΤΑ  Α’ βαθμού κατά  59 εκατ. από τους ΚΑΠ.

ü  Μείωση της ήδη κουτσουρεμένης ΣΑΤΑ κατά 140 εκατ.( ήδη από 608 είχε μειωθεί στα478 εκ.και τώρα καταλήγει στο ποσό των 338 εκ) Οι πόροι αυτοί αφορούν στην υλοποίηση έργων και προγραμμάτων ανάπτυξης. Ενώ λοιπόν και οι πιο αδαείς περί τα οικονομικά θεωρούν ότι το αντίδοτο στην κρίση και την ύφεση είναι η στήριξη με κάθε τρόπο και μέσο της ανάπτυξης της χώρας, με τη δεύτερη κατά σειρά μείωση της ΣΑΤΑ μέσα στο 2012, κάθε σχέδιο και πρόγραμμα για επενδυτικές και αναπτυξιακές δράσεις των δήμων οδηγείται στη «χώρα της φαντασίας».

ü  Αξιοσημείωτο είναι ότι σε μια εποχή βαθιάς ύφεσης οι δημόσιες επενδύσεις μειώνονται σε όλα τα Υπουργεία.

ü  Μείωση κατά 50 % των συμβάσεων έργων και εργασίας

ü   Μείωση των μισθών κατά 10% όλων των αιρετών (Περιφερειαρχών, Δημάρχων κ.λ.π.)

ü  Περιορισμός των αμειβομένων αντιδημάρχων κατά το ήμισυ των σημερινών υπαρχόντων. (το ερωτηματικό είναι αν θα παραμείνουν στις θέσεις τους και δεν θα πληρώνονται)

ü   και σημαντικότερο – απολύσεις και στους ΟΤΑ. Ενώ προωθείται  ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών και εγκρίνονται  προσλήψεις με συμβάσεις   σε διάφορες υπηρεσίες των δήμων μόνο με την λογική των ανταποδοτικών.

Η μοναδική ελπίδα είναι οι ενωτικοί πολιτικοί και κοινωνικοί   αγώνες για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής συναίνεσης που εκφράζεται από την ετερόκλητη κυβερνητική συμμαχία, κυβέρνηση που δημιουργήθηκε και υποστηρίζεται από τους κυρίαρχους νεοφιλελεύθερους κύκλους του οικονομικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος και τα διαπλεκόμενα μιντιακά συγκροτήματα.

Την δυσμενή αυτή πραγματικότητα δεν συμμερίζεται η εγκλωβισμένη στο πολιτικό σκηνικό του κοινωνικού αφανισμού πλειοψηφία της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), η οποία με τεχνάσματα, σοφίσματα και αποπροσανατολιστικές κινήσεις ή κινήσεις εντυπωσιασμού λειτουργεί ως ανάχωμα του συστήματος. Αυτούς τους  αρνητικούς  συσχετισμούς οφείλουμε να ανατρέψουμε στην πράξη.

Η δημιουργία κινήματος με στόχους την κατάργηση της νέας δανειακής σύμβασης, την ανατροπή της συγκυβέρνησης και αυτής της πολιτικής και την αναγκαία συγκρότηση και συμπαράταξη όλων των αριστερών – αντινεοφιλελεύθερων – αντιμνημονιακών δυνάμεων είναι επιτακτική για την αλλαγή στη χώρα μας.

     Η λύση είναι η συλλογική αντίδραση της Αυτοδιοίκησης απέναντι στην εξαθλίωση της και την μετατροπή της σε κρατική υπηρεσία με συγκεκριμένους τρόπους.

Η πρόταση μας συγκεκριμενοποιείται στην απόφαση για το  κλείσιμο των Δήμων και συγκεντρώσεις στο Κέντρο της Αθήνας. Η δράση μας πρέπει να είναι  κοινή δράση με τους εργαζόμενους και την ΠΟΕ – ΟΤΑ. Επομένως, συντονιζόμαστε με τους εργαζόμενους και το λαό των πόλεων μας και συντονισμένα αγωνιζόμαστε για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Η εναρμόνιση με τη δοκιμαζόμενη κοινωνία είναι ο μόνος δρόμος. Αυτές οι πολιτικές πρέπει να ανατραπούν στην πράξη και η Αυτοδιοίκηση οφείλει να πρωτοστατήσει και να σταθεί αλληλέγγυα σε δράσεις και κινήσεις συνδικάτων, φορέων και πολιτών που το επιδιώκουν.

Tα χωριά της Αλαγονίας «γυρεύουν» να ακουστούν…

«Ένα βουνό είναι ένα ποίημα που σου γυρεύει να τo’ ακούσεις» λέει ο Νικηφόρος Βρεττάκος.

Έτσι και τα χωριά της Αλαγονίας «γυρεύουν» να ακουστούν…

 Είναι σίγουρο ότι τα τελευταία χρόνια ο Ταΰγετος και οι οικισμοί του βιώνουν ποικίλα προβλήματα (πυρκαγιές, λειτουργία ΧΑΔΑ στη Μαραθόλακα, ερήμωση κ.λπ.), γι’ αυτό είναι σημαντικό να τα αναδείξουμε και παράλληλα να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που μας προσφέρει το βουνό. Σε αντίθεση με άλλες περιοχές, δεν έχουμε εκμεταλλευτεί τον Ταΰγετο αγροτουριστικά. Υπάρχουν πολλά χωριά με πλούσια πολιτισμική κληρονομιά που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πόλο έλξης για τους επισκέπτες. Ενδεικτικά αναφέρω τις Μονές και εκκλησίες μεγάλης θρησκευτικής αξίας (Μονή Μαρδακία, Σιδηρόπορτα στο Καρβέλι κ.α.), το σπίτι που γεννήθηκε ο Νικηταράς στη Νέδουσα, την πλούσια ιστορία με αναφορές στα χρόνια της Επανάστασης. Ταυτόχρονα υπάρχουν πολλά μονοπάτια που ενώνουν τα χωριά και προσφέρονται για πεζοπορία και παρατήρηση της φύσης. Και να μην ξεχνάμε βέβαια τα αγνά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα υψηλής ποιότητας. Είναι κρίμα η επισκεψιμότητα στον Ταΰγετο να περιορίζεται στα Αποκριάτικα Δρώμενα της Νέδουσας τη στιγμή που υπάρχουν τόσες δυνατότητες που θα τονώσουν το βουνό και τους κατοίκους του.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ

Βύρων Χαρίτσης :

ΤΑ “ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΚΥΣΙ”;

Τα τελευταία χρόνια το Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας, εστία των τεχνών και του πολιτισμού και καμάρι του δήμου μας, παραχωρείται κατά καιρούς σε αθηναϊκά σχήματα, αμφίβολης σύνθεσης και ελεγχόμενης ποιότητας – για να  χρησιμοποιήσουμε τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό -, τα οποία καταφθάνουν για να εξασφαλίσουν τη γνωστή «αρπαχτή». Το φαινόμενο βέβαια δεν είναι καινούργιο, δεν μπορεί όμως να περάσει και απαρατήρητο.

    Στις επανειλημμένες διαμαρτυρίες του υπογράφοντα προς κάποιους αρμόδιους και στην πρόταση για τη θέσπιση κάποιων κριτηρίων με βάση τα οποία θα έπρεπε να εξετάζονται οι αιτήσεις των ενδιαφερομένων, η απάντηση ήταν ότι ίσως θα ήταν παρακινδυνευμένη η απόπειρα να χωρίσουμε τα πρόβατα από τα ερίφια και στο κάτω-κάτω, μ’ αυτόν τον τρόπο το Πνευματικό Κέντρο εξασφαλίζει κάποια έσοδα!

  Νομίζω ότι κάθε καλοπροαίρετος και λογικός πολίτης καταλαβαίνει ότι αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Δεν είναι τόσο δύσκολο να διαμορφωθούν κάποιοι όροι για την παραχώρηση της χρήσης του Π.Κ., αρκεί να υπάρχει πίστη στην αποστολή του και αποφασιστική βούληση για την αξιοπρεπή παρέμβασή στην πολιτιστική ζωή της πόλης.

Είναι προφανές ότι είναι άλλο πράγμα το άνοιγμα του Π.Κ. στις καλλιτεχνικές δυνάμεις του τόπου μας και άλλο η πραγματοποίηση σ’ αυτό παραστάσεων ή και εκδηλώσεων άθλιας αισθητικής. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ λοιπόν ο κ. Δήμαρχος:

Συμφωνεί ότι η κατάσταση αυτή προσβάλλει  τους καλαματιανούς ή όχι;  Και αν συμφωνεί, σκοπεύει να παρέμβει ή θα εγκαταλείψουμε και «τα άγια τοις κυσί»;

Προϋπολογισμός του 2012 του δήμου Καλαμάτας στον Προκρούστη του μνημονίου.

  1.  Προϋπολογισμός δήμου Καλαμάτας στον Προκρούστη του μνημονίου.

Ο κρατικός προϋπολογισμός προβλέπει πόρους για την Αυτοδιοίκηση το 2012 μειωμένους κατά 1,7 δισ. σε σχέση με το 2011 παρά το ότι από το 2008 μειώνονται κατά 15%, περίπου, ετησίως. Όλα αυτά συντείνουν συνεχώς στην αποξένωση του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης από την ουσία του και τον μετατρέπουν περισσότερο σε διοικητικό και γραφειοκρατικό μηχανισμό και μακρύ χέρι της διοίκησης.

 2. Ο προϋπολογισμός του Δήμου Καλαμάτας του 2012 είναι όπως αυτός του 2011, πολιτικά πλασματικός και όχι  πραγματικός.

Περιγράφει πραγματικά τί θα ήλπιζε να εισπράξει και να ξοδέψει. και όχι τι θα εισπράξει και τι θα ξοδέψει ο δήμος της Καλαμάτας, ένα ευχολόγιο που απλώς εκφράζεται αριθμητικά. Δεν περιγράφει την πραγματική δράση που θα αναλάβει η  δημοτική αρχή στο δήμο ,στη χειρότερη οικονομική κρίση που έχει γνωρίσει  η χώρα ,

2011 2012(προϋπολογίζονται)
έσοδα (Βεβαιωθέντα) 63.259.148 71.422.367 + 12,9%
 έξοδα (Ενταλθέντα) 45.208.837 71.422.367 + 57,9%

 

 3.   Όχι κοινωνικά προσανατολισμένος, όχι περικοπή μεγαλύτερη ακόμα περιττών δαπανών. Εμμονή στη σπάταλη διαχείριση των απορριμμάτων. Οχι εξορθολογισμός  στα ανταποδοτικά τελη.

 

–           Ενσταση για το νέο δημαρχείο (πρόβλεψη 400.000 ευρώ)

–          Ενσταση για την ανάπλαση κεντρικής πλατείας

–          Ενσταση Μαζί με το προηγούμενο δάνειο αυξάνεται ο δανεισμός του Δήμου (κατά 2.445.000 ευρώ)

–          Ενσταση στις δαπάνες για δημόσιες σχέσεις 247.5004.   ο προϋπολογισμός του δήμου  είναι ένα λογιστικό και όχι  ένα πολιτικό εργαλείο. Δηλαδή «κρύβει» τις προτεραιότητες της διοικούσας πλειοψηφίας.

 5.   Η διαδικασία, για άλλη μια φορά, κλειστή μακριά από τους δημότες χωρίς να διαμορφώνεται με τη συλλογική, αποφασιστική συμμετοχή των ίδιων των δημοτών.

Η κατάθεση του προϋπολογισμού είναι μια από τις κορυφαίες πολιτικές πράξεις του δημοτικού συμβουλίου και φυσικά της διοίκησης που έχει την ευθύνη της κατάρτισης του.H αποχώρηση των τριών παρατάξεων του ΔΣ είναι η αντίδραση στο δόγμα της πλειοψηφίας προς τη κοινωνία: «μακριά από τις δουλειές μας»