Αρχείο κατηγορίας Παιδεία Εκπαιδευση

 

Χαρίτσης: 733.000 ευρώ για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων της Μεσσηνίας

By Messinia Live Posted on 28/02/2019

28.000.000 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΔΑΠΑΝΕΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

28.000.000 ευρώ από τον λογαριασμό του Υπουργείου Εσωτερικών που τηρείται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων με τον τίτλο «Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι των Δήμων»,  κατανέμεται σε όλους τους Δήμους της Χώρας, προς κάλυψη λειτουργικών αναγκών των σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης .

Για τα σχολεία της Μεσσηνίας διατίθενται 733.590 ευρώ. Αναλυτικά ανά δήμο:

κοινοποίησε το:

Το άρθρο 16, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και ο Δυοβουνιώτης

— Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, στο δημοτικό, μαζεύαμε και παίζαμε χαρτάκια. Είχαν βγει τότε, λίγο πριν από τα 150 χρόνια της επανάστασης του 21 και μέσα στο πνεύμα της εθνοσωτηρίου, χαρτάκια με τους ήρωες του 1821. Κάποιοι ήρωες ήταν συνηθισμένοι, κάποιοι σπάνιοι, κάποιοι πολύ σπάνιοι. Στη γειτονιά μου ήταν σπανιότατος ο Δυοβουνιώτης, δεν τον είχε […]


Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία
Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

κοινοποίησε το:

Ξέρουμε τι είναι τα «Ιδιωτικά» Πανεπιστήμια;

Συνήθως τα γραφόμενα στα social media δεν αποτελούν τεκμηριωμένες με γεγονότα γνώμες. Αφορούν εκτιμήσεις που τις περισσότερες φορές είναι απλά άκριτη αναπαραγωγή απόψεων άλλων και γι’ αυτό κρύβουν πολλές ανακρίβειες ή πλάνες. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές αυτό με fake news. Το φαινόμενο αυτό το κάνουμε όλοι μας χειρότερο όταν αναπαράγουμε άκριτα ό,τι ακούμε. Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στο θέμα των Πανεπιστημίων.

Συνέχεια ανάγνωσης Ξέρουμε τι είναι τα «Ιδιωτικά» Πανεπιστήμια;
κοινοποίησε το:

Έρευνα Νορβηγών: μαυροπίνακας, κιμωλία, τετράδιο και μολύβι οδηγούν σε αποτελεσματική μάθηση

Γιατί οι παραδοσιακές μέθοδοι διδασκαλίας προάγουν περισσότερο τη γνώση !

Οι μαθητές και οι ενήλικοι που γράφουν με το χέρι, αντί να πληκτρολογούν, μαθαίνουν καλύτερα, υποστηρίζουν Νορβηγοί ερευνητές, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Advances in Haptics.

Το ίδιο συμβαίνει και με όσους διαβάζουν από ένα βιβλίο, αντί από μια οθόνη, σύμφωνα με τη νορβηγική έρευνα, η οποία έρχεται να αναδείξει τη σημασία των παραδοσιακών μεθόδων μάθησης, που τείνουν να εκλείψουν στη σύγχρονη κοινωνία λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων.

Εξάλλου μια δεύτερη αμερικανική έρευνα διαπίστωσε ότι οι μαθητές που μετά το διάβασμα, καλούνται να κάνουν τεστ απομνημόνευσης σε σχέση με αυτά που διάβασαν, θυμούνται περισσότερα πράγματα και έχουν καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με όσους διαβάζουν ξανά και ξανά το ίδιο μάθημα ή με όσους φτιάχνουν αναλυτικά διαγράμματα για να θυμούνται τι διάβασαν πριν.

Οι ερευνητές με επικεφαλής την καθηγήτρια Αν Μάνγκεν του Πανεπιστημίου Στάβανγκερ, έκαναν πειράματα με δύο ομάδες εθελοντών, οι οποίοι κλήθηκαν να μάθουν να γράφουν σε μια γλώσσα με άγνωστο αλφάβητο, η οποία περιλάμβανε 20 γράμματα.

Η μια ομάδα έπρεπε να μάθει να γράφει με το χέρι διαβάζοντας από βιβλίο και η άλλη με πληκτρολόγιο υπολογιστή διαβάζοντας από οθόνη.

Μετά από ενάμιση μήνα, τα τεστ έδειξαν ότι όσοι είχαν μάθει με τον παλιό τρόπο να διαβάζουν και να γράφουν, δηλαδή με το βιβλίο και το χέρι τους, τα πήγαν καλύτερα σε σχέση με όσους έμαθαν στον υπολογιστή.

Μεταξύ άλλων, ο συγκριτικός έλεγχος του εγκεφάλου έδειξε ότι η πρώτη ομάδα εμφάνιζε ενεργοποίηση της περιοχής του Μπροκά, ενώ η δεύτερη ελάχιστη ή καθόλου.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, φαίνεται πως το γράψιμο και η ανάγνωση εντυπώνουν καλύτερα τη γνώση στο νου των ανθρώπων σε σχέση με το γράψιμο με πληκτρολόγιο και την ανάγνωση από οθόνη.

Όπως επισημαίνουν, η παραδοσιακή γραφή και ανάγνωση ενεργοποιούν περισσότερο τις αισθήσεις μας και προσφέρουν εντονότερα σήματα ανάδρασης από τους μύες και τα άκρα των δακτύλων μας (σε σχέση με την επαφή των χεριών με το πληκτρολόγιο), με συνέπεια η παλιά καλή μέθοδος να ενισχύει πιο αποτελεσματικά τον εγκεφαλικό μηχανισμό μάθησης. Παράλληλα, επειδή απαιτείται περισσότερος χρόνος και νοητική προσπάθεια για να γράψει κανείς με το χέρι, αυτό βοηθά στην εντύπωση της μνήμης.

Η δεύτερη έρευνα του Δρ Τζέφρι Κάρπικε του Πανεπιστημίου Περντιού των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε στο Science, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι διδασκαλίας στη τάξη, που περιλαμβάνουν την απομνημόνευση χρονολογιών και κλίσεων ανωμάλων ρημάτων, είναι καλύτερες στο να αποτυπώνουν τις γνώσεις στο νου των μαθητών, σε σχέση με άλλες πιο σύγχρονες εκπαιδευτικές μεθόδους που αποφεύγουν την απομνημόνευση.

Τα πειράματα των ερευνητών έδειξαν ότι όσοι μαθητές καλούνται να απαριθμήσουν, να απαγγείλουν κ.λπ. τα μαθήματά τους λίγο μετά την ανάγνωσή τους, τα θυμούνται μετά καλύτερα (βραχυπρόθεσμη μνήμη), σε σχέση με όσους απλώς τα έχουν διαβάσει πολλές φορές.

Αυτή η διαδικασία φαίνεται να αποτυπώνει τα δεδομένα καλύτερα στην μνήμη, από όπου ανακαλούνται αργότερα με μεγαλύτερη ευκολία, ακόμα και μετά το πέρασμα αρκετού χρόνου (μακροπρόθεσμη μνήμη).

Σε αυτό το πλαίσιο, τα συχνά προφορικά ή γραπτά τεστ φαίνεται να βελτιώνουν την μάθηση.

Γάλλοι ερευνητές: Μολύβι και όχι πληκτρολόγιο η «συνταγή» της μάθησης

Oι μαθητές και οι φοιτητές που χρησιμοποιούν μολύβι και χαρτί είναι αποδοτικότεροι στο να μαθαίνουν καινούργια πράγματα σε σύγκριση με όσους χρησιμοποιούν υπολογιστή και πληκτρολόγιο, σύμφωνα με νέα μελέτη ειδικών του του Πανεπιστημίου της Μασσαλίας στη Γαλλία.

Αυτό, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, συμβαίνει επειδή όταν γράφουμε με το χέρι οι κινήσεις που κάνουμε αποτυπώνουν καλύτερα τα όσα καλούμαστε να μάθουμε σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται περιοχή του Μπροκά (πρόκειται για μια περιοχή στην κάτω μετωπιαία έλικα του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου που μελετήθηκε ενδελεχώς από τον γάλλο γιατρό Πολ Μπροκά, ο οποίος αποκάλυψε ότι αποτελεί το «κινητικό κέντρο του λόγου»). Το να αγγίζουμε απλώς το πληκτρολόγιο προκειμένου να γράψουμε ενεργοποιεί ελάχιστα αυτή την περιοχή του εγκεφάλου, κάτι που, ως φαίνεται, δεν ενισχύει εξίσου τη διαδικασία της μάθησης.

Παράλληλα απαιτείται μεγαλύτερη νοητική προσπάθεια και περισσότερος χρόνος προκειμένου να γράψουμε στο χαρτί, γεγονός που βοηθά στην αποτύπωση των αναμνήσεων.

Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα που δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό «Αdvances in Ηaptics» έπειτα από παρακολούθηση εθελοντών, σε ορισμένους εκ των οποίων ζητήθηκε να γράψουν με μολύβι και χαρτί ενώ στους υπολοίπους σε υπολογιστή. Και οι δύο ομάδες εθελοντών κλήθηκαν να μάθουν μια άγνωστη αλφάβητο.

Οι επιστήμονες κατέγραψαν την πορεία της μάθησης των εθελοντών στην τρίτη και στην έκτη εβδομάδα του πειράματος και, όπως είδαν, τα άτομα που χρησιμοποιούσαν την «παραδοσιακή» μέθοδο του μολυβιού και του χαρτιού είχαν καλύτερες επιδόσεις στην εκμάθηση της νέας αλφαβήτου. Παράλληλα απεικονίσεις του εγκεφάλου έδειξαν ότι στα άτομα που είχαν χρησιμοποιήσει μολύβι και χαρτί υπήρχε πολύ πιο έντονη δραστηριότητα της περιοχής του Μπροκά. ΄

πηγή:

κοινοποίησε το:

Να γιατί ο Έλληνας μίσησε το διάβασμα, να γιατί τα ξέρουμε όλα..

τρομακτικο

Η σχολική μάθηση είναι μια σκόπιμη ενέργεια και αποβλέπει στο να παράγει ανθρώπους που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της δοσμένης… κοινωνικής οργάνωσης, μα πρώτα από όλα να εξυπηρετεί το συμφέρον των ανθρώπων που έχουν το επάνω χέρι σε αυτή την κοινωνία.

Το σχολείο μπορεί να προσφέρει γνώσεις που να έχουν σχέση με την παραγωγή υλικών αγαθών, γνώσεις που να αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας, να παράγει στελέχη για να διοικούν την δοσμένη κοινωνία, ποιητές να την υμνούν, παπάδες να την ευλογούν. Αλλά πουθενά και ποτέ σχολείο δεν έθεσε ως στόχο του να παράγει νεκροθάφτες της κοινωνίας που το συντηρεί και θα αποτελούσε παραλογισμό να ισχυριστούμε πως το σχολείο δεν είναι πιστός υπηρέτης αυτής της κοινωνίας.

Παίρνοντας αυτό ως δοσμένο, γίνεται φανερό πως τίποτα δε μπορεί να ειπωθεί για το σχολείο, χωρίς να γίνει πρώτα ανάλυση των οικονομικών αναγκών της κοινωνίας μέσα στην οποία αυτό λειτουργεί. Και αντιστρόφως, μελετώντας το σχολείο και τον άνθρωπο που αυτό θέλει να φτιάξει, πολλά μπορούμε να καταλάβουμε για την κοινωνία όπου λειτουργεί το σχολείο. Για όλα αυτά, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τούτη την περίοδο και τον κάτοικο του τόπου μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αναλύσουμε παράλληλα την οικονομία, την κοινωνία και το σχολείο της.

Η μορφολογία του ελληνικού εδάφους ευνοεί την ανάπτυξη θαλάσσιων μεταφορών και ανέκαθεν οι Έλληνες ήταν επιδέξιοι ναυτικοί και έμποροι. Επί τουρκοκρατίας ενα μεγάλο μέρος του εμπορίου που γινόταν στη Μεσόγειο πέρασε στα χέρια των Ελλήνων και τα μικρά μας ξερονήσια γίνανε Μικρές Αγγλίες. Το ελληνικό εμπορικό κεφάλαιο αναπτύχθηκε συγχρόνως με το διεθνές εμπορικό κεφάλαιο, γι ’ αυτό και ήταν εξίσου ανταγωνιστικό με αυτό και μεγάλωνε τουλάχιστον με τον ίδιο ρυθμό που αυξανόταν το διεθνές εμπόριο.

Όμως, εδώ θα πρέπει να κάνουμε τρεις παρατηρήσεις σχετικά με τούτο το εμπορικό κεφάλαιο.

α) Όλοι τούτοι οι πάμπλουτοι έμποροι δεν βρίσκονταν μέσα στον ελληνικό χώρο, όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά την Επανάσταση. Στην πραγματικότητα μόνον ένα μικρό μέρος από αυτούς βρισκόταν μέσα στην Ελλάδα, ενώ η μεγάλη τους πλειοψηφία βρισκόταν στα παράλια της Μικράς Ασίας, της Μαύρης θάλασσας, στην Αίγυπτο και αλλού.
β) Το ελληνικό εμπορικό κεφάλαιο είχε δέσει την προκοπή του με τις οικονομικές δραστηριότητες άλλων λαών και έτσι κάθε οικονομική κρίση στη διεθνή οικονομία είχε άμεσο αντίκτυπο σε αυτό.
γ) Το εμπορικό κεφάλαιο, από τη φύση του, δεν επηρεάζει αποφασιστικά την κοινωνία μέσα στην οποία λειτουργεί, δε δένεται μαζί της, συμβιώνει σχεδόν παράλληλα με αυτή χωρίς να της επιφέρει ριζικές αλλαγές.
Εκείνο που φέρνει ριζικές αλλαγές μέσα σε μια κοινωνία είναι το βιομηχανικό κεφάλαιο. Μα αυτό, αν και έπιασε μαγιά σχετικά νωρίς, άργησε απελπιστικά να κυριαρχήσει στην Ελλάδα, διότι, όταν στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα ξεφύτρωναν οι πρώτες βιοτεχνίες, η Αγγλία είχε ήδη γίνει «το εργαστήρι του κόσμου» και με τις φθηνές τιμές της έκλεινε κάθε βιοτεχνία ανά τον κόσμο πριν προλάβει να ριζώσει. Επίσης σ’ αυτή την περίοδο κυβερνούν την Ελλάδα πότε το γαλλικό και πότε το αγγλικό κόμα, άρα είναι φυσικό να ανακόπτουν με κάθε τρόπο τη βιομηχανική ανάπτυξη της Ελλάδας. Έτσι μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως εκατό χρόνια μετά την Απελευθέρωση, μέχρι το 1920, η Ελλάδα δεν είχε αποκτήσει αξιόλογη βιομηχανία, πως η ελληνική κοινωνία του 1920 δε διέφερε και τόσο από αυτή του 1830.

Η κατάσταση της αγροτικής οικονομίας ήταν περίπου η εξής: Τα κτήματα που πριν από την απελευθέρωση τα είχαν οι Τούρκοι, τώρα τα πήρε το ελληνικό κράτος, ονομάστηκαν «εθνικαί γαίαι» και αποτελούσαν περίπου το 50% της καλλιεργήσιμης έκτασης, ενώ συμπεριλάμβαναν αναγκαστικά τις πιο εύπορες περιοχές διότι αυτές κατείχαν οι Τούρκοι(1). Τα υπόλοιπα 50% ήταν τσιφλίκια, κύρια μοναστηριακά, αλλά και λίγα ιδιωτικά. Οι ανεξάρτητοι μικροκαλλιεργητές ήταν λίγοι και σίγουρα δεν είχαν καμιά οικονομική και κατά συνέπεια πολιτική δύναμη. Εργάτες και τεχνίτες σχεδόν δεν υπήρχαν, αφού δεν υπήρχε βιομηχανία και βιοτεχνία.

Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος είχε τεράστιες διαφορές από τα τότε ευρωπαϊκά κράτη. Στην Ευρώπη η αστική τάξη αναπτύχθηκε, μπήκε μπροστά, πάλεψε ενάντια στη φεουδαρχία, ενάντια στο εκκλησιαστικό κράτος και νίκησε. Μετά τη νίκη της, για να εξασφαλίσει όσο γινόταν καλύτερα τα συμφέροντά της, έφτιαξε το κράτος της έτσι ώστε να βοηθηθεί από αυτό να απλωθεί στην εθνική και στην παγκόσμια αγορά. Έφτιαξε το σχολείο της, νομοθέτησε. Εδώ στην Ελλάδα η ιστορία κινήθηκε τελείως διαφορετικά. Ποτέ οι Έλληνες αστοί δεν ωρίμασαν, δεν μπήκαν επικεφαλείς του ελληνικού λαού για να πολεμήσουν ενάντια στη φεουδαρχική, εκκλησιαστική εξουσία. Εδώ ο αγώνας ενάντια στους Τούρκους ήταν εθνικοαπελευθερωτικός. Σίγουρα οι Έλληνες αστοί, έμποροι και εφοπλιστές πολέμησαν τον Τούρκο, αλλά, αφού έφυγε ο Τούρκος, αυτοί δεν ήταν έτοιμοι να αναλάβουν την εξουσία. Γι ’ αυτό και εδώ δε φτιάξαμε κράτος αστικό και μοντέρνο.

Η μόνη οργανωμένη δύναμη που μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά την Παιδεία των Ελλήνων ήταν η Εκκλησία της Ελλάδας, διότι αυτή διέθετε:

α) οικονομική δύναμη σχετικά μεγάλη χάρη στα απέραντα τσιφλίκια της και,
β) τεράστια διοικητική εμπειρία που είχε αποκτήσει στα χρόνια της σκλαβιάς, κυρίως, χάρη στα προνόμια που της παραχώρησε ο Μωάμεθ ο Πορθητής (2 3 4), τρεις μέρες, μετά την πτώση της Πόλης* *.
Έτσι η Εκκλησία έκανε κουμάντο στο ελληνικό σχολείο από την απελευθέρωση και δώθε και «κατόρθωσε να έχει αυτή το βέτο (veto) σε όλες τις πνευματικές επιδιώξεις της αστικής τάξης»(5). Το αρμόδιο υπουργείο για τα σχολεία ονομάστηκε μετά την απελευθέρωση Υπουργείο των Εκκλησιαστικών και της Δημόσιας Παιδείας, αργότερα ονομάστηκε Υπουργείο των Εκκλησιαστικών και της Παιδείας, τώρα ονομάζεται Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Μα ο ρόλος της Εκκλησίας στην εκπαίδευση των Ελλήνων, για την εποχή που μιλάμε φαίνεται ακόμα πιο καθαρά από τούτα τα δυο παραδείγματα:

α) Όποιος ήθελε να γίνει δάσκαλος θα έπρεπε, σύμφωνα με το ψήφισμα στις 25-11-1864, να πάρει «… απόδειξιν της οικίας εκκλησιαστικής και δημοτικής αρχής ότι είναι θρησκευτικώς άξιος του επαγγέλματος του δημοδιδασκάλου»6·
β) Το 1874 η Ιερά Σύνοδος έστειλε γράμμα στον ελληνικό Διδασκαλικό Σύλλογο, που μόλις είχε ιδρυθεί, με τον τίτλο: «Το έργον της εκπαιδεύσεως ουδενί άλλω αρμόζει ή τοις ιερεύσι» (7).
Harisiadis

Μελετώντας το ελληνικό σχολείο από την απελευθέρωση μέχρι σήμερα το πρωί, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως αυτό είχε τρία χαρακτηριστικά:

α) Την περιφρόνηση της επαγγελματικής εκπαίδευσης,
β) Την επιμονή να μη μιλάμε στο σχολείο τη γλώσσα που μιλάμε στο σπίτι και
γ) Τη συστηματική σιωπή του απέναντι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ή τις μισές αλήθειες και τα κούφια λόγια σχετικά με αυτόν.
Η πρακτική και επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα έμεινε περιθωριακή, τουλάχιστον, μέχρι το 1930. Ενώ στη Δύση τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε πρακτικά και θεωρητικά, στην Ελλάδα αυτός ο χωρισμός ήρθε με καθυστέρηση πάνω από εκατό χρόνια και μάλιστα διαστρεβλωμένος. Στην Ελλάδα το δημοτικό ετοιμάζει, το παιδί για το γυμνάσιο, το γυμνάσιο το ετοιμάζει για το πανεπιστήμιο και κανένα για τη ζωή. Ο Έλληνας ποτέ μα ποτέ δεν έμαθε στο σχολείο να φτιάχνει κάτι με τα χέρια του. Και δεν έμαθε γιατί ποτέ δεν έφτιαξε τεχνική εκπαίδευση. Και δεν έφτιαξε επαγγελματική εκπαίδευση, διότι εξ αιτίας διεθνών συγκυριών αλλά και λόγω εθνικών πολιτικών χειρισμών, ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, αν και έπιασε μαγιά πάρα πολύ γρήγορα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, δεν μπόρεσε να ριζώσει.

Οι μόνες σχεδόν «τεχνικές» σχολές που οργανώθηκαν στην Ελλάδα ήταν: Με το διάταγμα στις 26-1-1837 «… αποφασίζομεν και διατάττομεν τα ακόλουθα. Συσταίνεται εις Αθήνας σχολείον ψαλτικής εις το οποίον εμπορούν να διδάσκονται ανεξόδως όσοι έχουν κλίσιν εις την ψαλτικήν» (8).

Δεύτερον, με το διάταγμα στις 8-4-1867 συσταίνονται ναυτικές σχολές εις Ερμούπολιν, εις Ύδρα, εις Σπέτσες, εις Γαλαξείδιον εις Αργοστόλιον(9).

Επίσης, με το διάταγμα 22-2-1882 ιδρύονται ναυτικές σχολές όπου θα εκπαιδεύονται οι νέοι για το επάγγελμα του εμποροπλοιάρχου(10). Όπως βλέπουμε, τα μόνα σχολεία που φτιάχνονται είναι αυτά που εξυπηρετούν την Εκκλησία και το εμπορικό κεφάλαιο. Κανένα σχολείο για το βιομηχανικό κεφάλαιο.

Φτάνουμε στα 1857 και η Ελλάδα δεν μπορεί ακόμη να φτιάξει ούτε ένα σουγιά (11). Και όμως στην Αγγλία κυκλοφορούν τρένα από το 1823. Η παραγωγή του κάρβουνου στην Αγγλία, ενώ το 1825 ήταν 20 εκατομμύρια τόνοι, το 1850 ήταν 65 εκατομμύρια (12). Η βιομηχανική παραγωγή της Αγγλίας εξαπλασιάστηκε από το 1820 μέχρι το 1880. Και η παραγωγή κάρβουνου στην Γαλλία από το 1815 μέχρι το 1845·εφταπλα-σιάστηκε, ενώ οι εισαγωγές της σε κάρβουνο την ίδια εποχή δεκαπλασιάστηκαν13. Την εποχή που μιλάμε το εργοστάσιο στη Δύση ήταν ό,τι ήταν τα μοναστήρια το μεσαίωνα: Κέντρα οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής εξουσίας(14). Στη Δύση υπάρχουν στρατιές εργατών και είναι σε τούτες τις στρατιές ακριβώς που απευθύνεται ο Μαρξ το 1848 με το Κουμουνιστικό Μανιφέστο και τους καλεί να πάρουν την εξουσία(15), ενώ εμείς εδώ στην Ελλάδα είχαμε και δεν είχαμε έναν εργάτη σε κάθε εκατό κατοίκους και το κράτος το επίσημο, το 1854 κυνηγούσε το λήσταρχο Νταβέλη στον Παρνασσό.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό του ελληνικού σχολείου τούτης της περιόδου, όπως είπαμε, ήταν η επιμονή του στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Έχει ειπωθεί και είναι πέρα για πέρα αλήθεια, πως το όνειρο της ζωής του κάθε γονιού ήταν να ακούσει μια φορά το γιο του να μιλά και να μην καταλαβαίνει ούτε λέξη16, και τούτο γιατί εδώ στην Ελλάδα ποτέ δε μιλήσαμε για να συνεννοηθούμε. Πάντα μιλούσαμε για να ξεχωρίσουμε, για να δείξουμε την κοινωνική μας θέση. Την ίδια εποχή που άλλοι λαοί έδιναν κοινωνικούς αγώνες για να αποφασίσουν τι θα διδάξουν τα παιδιά τους και με ποια μέθοδο, εμείς εδώ τσακωνόμασταν για 150 χρόνια για να αποφασίσουμε σε ποια γλώσσα θα μιλάμε στα δικά μας παιδιά. Έτσι δε βρήκαμε την ευκαιρία να τα διδάξουμε το παραμικρό.

Ακούστε τι λέει ο Βιζυηνός στα 1860:

Βρισκόμαστε σε κάποια επαρχιακή πόλη που είχε πολλές μηλιές. Κάποιος πιτσιρικάς που του άρεσαν πολύ τα μήλα, κάθονταν ώρες και παρατηρούσε τις μηλιές. Ειδικά την εποχή της ανθοφορίας τις θαύμαζε περισσότερο και αναρωτιόταν: Τι πράγμα είναι αυτή η μηλιά; Πώς φυτρώνει; Πώς πολλαπλασιάζεται, κ.τλ., κ.τ.λ… Κάποτε ήρθε στο σχολείο ένας δάσκαλος καινούριος και αφού πήγε τα παιδιά για αγγαρεία στον κήπο της μητρόπολης, που κι εκεί είχε πολλές μηλιές, ο πιτσιρικάς πλησιάζει το δάσκαλο και το ρωτά: Τι πράγμα είναι τούτη η μηλιά, δάσκαλε; Και ο δάσκαλος απαντά: Δεν είναι μηλιά, είναι μηλέα. Μηλέα τη λένε, όχι μηλιά. Και συνεχίζει ο Βιζυηνός: Δεν είναι καθόλου τιμητικό για το γένος των δασκάλων, να σας διηγηθώ πόσες φορές τιμωρήθηκα για να πω σώνει και καλά πως η μηλιά είναι μηλέα. Και προσθέτει ο Βιζυηνός: Πάντως η μηλιά δεν έγινε μηλέα και εγώ με όλους εκείνους τους δαρμούς και τα μαλώματα έμεινα χωρίς να μάθω στο σχολείο τι πράγμα είναι η μηλιά(17).

Και φθάνουμε στα 1864 και βλέπουμε πως στην πρώτη δημοτικού οι 16 από τις 24 ώρες του σχολείου αφιερώνονται στα αρχαία ελληνικά και στα θρησκευτικά(18). Από το 1867 μέχρι το 1884 τα 55% του χρόνου τα αφιέρωναν στα αρχαία και στα λατινικά, ενώ η καθαρεύουσα, η επίσημη γλώσσα του κράτους, δε διδασκόταν καθόλου μέχρι το 1884 (19).

Και μη νομίσουμε πως οι άνθρωποι δεν καταλάβαιναν. Ήδη στα 1823 διαβάζουμε: Ποια είναι το όντι τα καλά μαθήματα; Τις η καλή μέθοδος; «… πρώτον δίδουν εις τας χείρας των παιδιών βιβλία γραμμένα εις την αρχαίαν ελληνικήν γλώσσαν, τα οποία δεν καταλαβαίνουν ουδ’ οι παλαιότεροι παιδαγωγοί. Και τούτα τα βιβλία είναι Οκτάηχος, Ψαλτήριον, Απόστολος, βιβλία λέγω υψηλά και θεολογικά τα οποία, αν και καθ’ υπόθεσιν τα εννοεί ο δάσκαλος, εις τα πνεύματα, όμως των παιδιών είναι ακατάληπτα. Εξοδεύουν τα δυστυχή παιδία δυο και τρεις χρόνους, χωρίς να μάθωσι άλλω παρά μηχανικώς ν’ αναγιγνώσκουσι και τούτο στραβά και διεστραμμένα. Δεν αποκτούν σε όλον τούτον τον καιρόν καμίαν αλήθειαν ούτε ηθικήν ούτε φυσικήν και από τοιούτους πολυχρονίους και άκαρπους κόπους ταπεινώνεται ο νους, συνηθίζει εις την ακρισίαν και το φοβερότερον ακόμα, λαμβάνει μίσος και απέχθεια εις την μάθησιν (20).

Τα Ελληνόπουλα, λοιπόν, μάθαιναν «μηχανικώς να αναγιγνώσκουσι». Και για να καταλάβουμε τι ακριβώς θα πει αυτό θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα, που είναι παρμένο από το βιβλίο του Παπαδιαμάντη. «Η ΔΑΣΚΑΛΟΜΑΝΑ»:

Ο δάσκαλος εξετάζει εις την γεωγραφίαν και ερωτά έναν μαθητήν: Εκ πόσων νήσων αποτελείται η Επτάνησος; Και ο μαθητής του απαντά: Επτά. Ειπέ μου κι ονόματα των επτάν νήσων. Και ο μαθητής του απαντά με μιαν ανάσα: Κέρκυρα Κορφοί Λεύκάς Αγία Μαΰρα Παξοί Ιθάκη Κεφαλληνία Ζάκυνθος και Κύθηρα Τσερίγιον. Πολύ καλά, του λέγει ο δάσκαλος. Τότε, ένας μαθητής σηκώνει το χέρι και ρωτάει το δάσκαλο: Αφού είπαμε πως τα Εφτάνησα είναι εφτά γιατί βγαίνουν δέκα; Και άρχισε να μετράει: Κέρκυρα, Κορφοί, Κύθηρα, Τσερίγιον.

«Οι μαθηταί, ουδόλως εγίγνωσκον νά ανεγίγνωσκον»

Και όλοι οι μαθητές γελούσαν με την πολυμάθειαν του συμμαθητή τους. Και παρατηρεί ο Παπαδιαμάντης: «Το βέβαιον είναι πως οι μαθητές ουδέποτε είχαν υποπτευθεί ότι είχαν οιανδήποτε έννοια αι λέξεις, όσαι ήταν τυπωμένοι εντός των βιβλίων των»(21). (Η υπογράμμιση είναι δική μου). «Οι μαθηταί, ουδόλως εγίγνωσκον νά ανεγίγνωσκον» (22). Με άλλα λόγια θα μπορούσαν οι μαθητές να διαβάσουν πως μέσα σε μια αίθουσα υπάρχουν είκοσι μαθητές και μετά να τους ρωτήσεις να σου πούνε πόσοι μαθητές λέει το βιβλίο πως υπάρχουν μέσα στην αίθουσα και να μην ξέρει κανείς να απαντήσει. Αυτό θα πει να αναγιγνώσει κανείς μηχανικώς και έτσι μάθαιναν τα Ελληνόπουλα για 150 χρόνια μετά την απελευθέρωση.

Να γιατί ο Έλληνας μίσησε το διάβασμα, να γιατί τα ξέρουμε όλα, να γιατί η νοικοκυρά αντί να διαβάσει τις οδηγίες χρήσης για το καινούριο της πλυντήριο τηλεφωνεί στην κουμπάρα της να της τα εξηγήσει. Να γιατί ο αγρότης, αν και τέλειωσε κάποτε το γυμνάσιο, αντί να διαβάσει τις οδηγίες χρήσης για το καινούριο μηχάνημα που αγόρασε προσπαθεί να το βάλει αμέσως μπρος και, επειδή αυτό δεν υπακούει, αρχίζει και βρίζει θεούς και δαίμονες.

Πηγή: o-klooun.com/

κοινοποίησε το:

Πρωτοβουλία μαθητών ενάντια στις εθνικιστικές καταλήψεις

Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της:

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια συντεταγμένη προσπάθεια φασιστικών ομάδων μέσα στα σχολεία. Συγκεκριμένα, είδαμε καταλήψεις σχολείων με εθνικιστικά και φασιστικά συνθήματα, πορείες μαθητών σε πόλεις της Β. Ελλάδας, ακόμα και στοχοποίηση μαθητών και εκπαιδευτικών από φασίστες. Σα να μην έφτανε αυτό τις επόμενες μέρες έχει κυκλοφορήσει στα social media κάλεσμα για πανελλαδική μέρα καταλήψεων με ανάλογο περιεχόμενο. Καταγγέλλουμε και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε τέτοια προσπάθεια που σπέρνει το δηλητήριο του φασισμού και του ναζισμού στα σχολεία μας.

Η μέθοδος με την οποία διάφορες ακροδεξιές φασιστικές ομάδες (μεταξύ των οποίων και η Χρυσή Αυγή) καλούν στις εθνικιστικές καταλήψεις στις 29/11 είναι η κλασική μέθοδος του παρακράτους, δηλαδή ανώνυμα και στα μουλωχτά, χωρίς ανάληψη ευθύνης. Να μη μιλήσουμε φυσικά για δημοκρατικές διαδικασίες και συλλογικές αποφάσεις. Θα ήταν αστείο…

Προσπαθούν να παρουσιαστούν σαν αγνοί πατριώτες που νοιάζονται για το καλό μας και το καλό της χώρας . Προσπαθούν να παρουσιαστούν ως αντισυστημικοί ταυτίζοντας τους αγωνιστές και το κίνημα με την ξεπουλημένη συστημική κυβέρνηση Σύριζα. Να μην χάψουμε τα ψέματα τους πίσω από το αγνό »πατριωτισμό βρίσκεται ο επικίνδυνος εθνικισμός , το μίσος και ο φασισμός . Ο εχθρός μας είναι οι το σύστημα , η φτώχεια , η εκμετάλλευση, ο πόλεμος , ο φασισμός όχι οι γειτονικοί λαοί . Ο εχθρός μας βρίσκεται στις κυβερνήσεις , στις τράπεζες , στην Ε.Ε και όχι στους γειτονικούς λαούς . Την ίδια στιγμή που μας λένε για εθνικά θέματα εννοούν να ετοιμαστούμε να πολεμήσουμε για τα κέρδη των αφεντικών τους αντί να παλεύουμε για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.

Οι αγωνιστές μαθητές που συμμετείχαν στις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις της περασμένης περιόδου θυμούνται πως αυτοί που τώρα καλούν σε μαθητικές φασιστικές καταλήψεις και οξύνουν την εθνικιστική-φασιστική ρητορεία στα σχολεία ήταν οι ίδιοι που όταν οι μαθητές κατέβαιναν στον δρόμο για να προτάξουν το σχολείο των αναγκών τους, αδιαφορούσαν και πολλές φορές κατέστειλαν τους αγώνες μας .

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΚΕΦΑΛΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ

Πρέπει να τσακίσουμε το φασισμό! Δεν ξεχνάμε το Φύσσα, ή τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και όλα τα υπόλοιπα θύματα του φασισμού! Απέναντι σε αυτούς να παλέψουμε για την παιδεία των αναγκών μας για δουλειά με δικαιώματα, για να κοιτάμε το μέλλον μας με αισιοδοξία και όχι με ανασφάλεια.

Καλούμε όλους τους μαθητές να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να μετατρέψουν την εθνικιστική φιέστα σε πανελλαδική μέρα πολύμορφης δράσης ενάντια στον φασισμό και τον εθνικισμό . Να κρεμάσουμε πανό να πραγματοποιήσουμε συμβολικές αποχές , να πάρουμε αποφάσεις καταδίκης της συγκεκριμένης δράσης μέσα από τις συνελεύσεις μας , τα 15μελή και τα 5μελή .

ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΟΤΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ 

Πρωτοβουλία μαθητών και σχολείων εναντία στον φασισμό /εθνικισμό από το 1ο ΕΠΑΛ Νεάπολης , 1ο ΓΕΛ Καλλιθέας ,1ο ΓΕΛ Πεύκων ,1ο ΓΕΛ Πεύκης, 2ο ΓΕΛ Πεύκης, 6ο ΓΕΛ Αμαρουσίου ,1ο Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο/Λύκειο Κερατσινίου Δραπετσώνας ,1ο ΓΕΛ Βριλησσίων, 2ο ΓΕΛ Θήβας, Μουσικό Σχολείο Πρέβεζας, Πρότυπο ΓΕΛ Βαρβάκειου Σχολής, 1ο ΕΠΑΛ Πρέβεζας, 1ο ΓΕΛ Πρέβεζας, 2ο ΓΕΛ Πρέβεζας, 1ο γυμνάσιο Πρέβεζας, 2ο γυμνάσιο Πρέβεζας, Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων, 2ο ΓΕΛ Δάφνης , 5ο ΓΕΛ ζωγράφου , 2ο ΓΕΛ Χολαργού , 3ο Γυμνάσιο Γαλατσίου , 6o ΓΕΛ Ν.Ιωνίας, 1ο ΓΕΛ Κηφισιάς ,Μουσικό σχολείο ιλίου ,8ο ΓΕΛ Αμαρουσίου 1ο ΓΕΛ Ζεφυριου, ΓΕΛ Σκύρου, 3ο ΓΕΛ Κηφισιάς, Γυμνάσιο ριζωμάτων, ΓΕΛ Ριζωμάτων, 2ο ΓΕΛ Παλλήνης ,3ο ΓΕΛ Ηρακλείου ,4ο ΓΕΛ Ηρακλείου ,2ο ΓΕΛ Εύοσμου, 1ο ΓΕΛ Ερυθραίας , Γυμνάσιο Θρακομακεδόνων , Ζάνειο πειραματικό Λύκειο Πειραιά , 3ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας , ΓΕΛ Μελισσίων , 1ο ΓΕΛ Ελευσίνας , 1ο Επαλ Περιστεριού , 4Ο ΓΕΛ Ν. Σμύρνης , 4ο ΓΕΛ Πετρούπολης , 2ο Γυμνάσιο Κερατσινίου , 2ο ΕΠΑΛ Αμπελοκήπων, Μουσικό γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, Καλλιτεχνικό λύκειο Θεσσαλονίκης,1ο Λύκειο Πανοράματος,7ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης,,15ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

(η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

κοινοποίησε το:

Μπεχράκης: Συγχώνευση ΤΕΙ ΑΕΙ για ένα ισχυρό ΠΑ. ΠΕ.

Στήριξη σε υπάρχουσες υποδομές  του ΤΕΙ με σκοπό την αποφυγή χρόνιας καρκινοβασίας του ΠΑΠΕ σε συνθήκες δύσκολης οικονομικής χρηματοδότησης των υποδομών του.

Στήριξης του ΠΑΠΕ στα μεγάλα αστικά κέντρα της περιοχής Πελοποννήσου χωρίς τοπικισμούς με σκοπό την ενίσχυση της λειτουργικότητας του .

Η απάντηση στην ερώτηση μου στο προτελευταίο δημοτικό συμβούλιο  για την πραγματοποίηση σύσκεψης  αρμόδιων εκπαιδευτικών φορέων και πολιτικών παραγόντων με πρωτοβουλία του Δήμου Καλαμάτας για τη συγχώνευση Παν/μιου και ΤΕΙ Πελ/νήσου ήταν αρνητική. Προσχηματικά  ο κ. Νίκας απάντησε από την σκοπιά του «αντικειμενικού» κριτή ότι είναι συντεχνιακό το αίτημακαι ας αποφασίσουν οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες. Φυσικά τέτοια στάση δενακολουθεί σε σημαντικά άλλα ζητήματα όπως η μεταφορά στρατοπέδου, η χάραξη  δρόμου Καλαμάτας –Πύλου , τη διαχείριση τωναστικών απορριμμάτων εφαρμόζοντας αναχρονιστικά σχέδια συγκέντρωσης σύμμεικτων,το κυκλοφοριακό της Καλαμάτας, με το Πολεοδομικό σχέδιο Ασπροχώματος , με τοΓΠΣ της Πόλης. Είναι διαφορετικό θέμα αν ακολουθούσε  έναν ορθολογιστικό δρόμο  σχεδιασμού όλα αυτά τα χρόνια. Οι « φωνές»μιλάνε για ψηφοθηρική στάση που στοχεύει ακροατήρια από  άλλες περιοχές  της Πελοποννήσου.

Εάν όμως ο κ. Νίκας δεν έχει αξιολογήσει σωστά ότι η ορθολογική συγχώνευση του ΤΕΙ με το ΑΕΙ μπορεί  να επαναπροσδιορίσει την ατυχή στάση του σε αυτό το σοβαρό θέμα. Η σωστή συγχώνευση των σχολών  δεν μηχανική διαδικασία . Θα παραχθούν νέες σχολές και προσανατολισμοί σπουδών θα συγκεκριμενοποιηθούν ,ενώ άλλες σχολές θα καρκινοβατούν μέχρι μελλοντικού κλεισίματος. Συντεχνιακές λογικές  είναι η μη στήριξη σε υπάρχουσες υποδομές  του ΤΕΙ με σκοπό την αποφυγή χρόνιας καρκινοβασίας του ΠΑ. ΠΕ. σε συνθήκες δύσκολης οικονομικής χρηματοδότησης των υποδομών του. Το νέο ισχυρό Πα. Πε. μπορεί να αποτελέσει ισχυρό κίνητρο για όλη την περιφέρεια και η στήριξη του στην Καλαμάτα με ουσιαστικό τρόπο το συνδέει ζωογόνα με το μεγαλύτερο αστικό κέντρο  και ενδυναμώνει τον ρόλο του στην περιοχή. Διασύνδεση και αποκέντρωση των  τμημάτων του   με την τοπική οικονομία και ανάγκες είναι σημαντικές  προϋποθέσεις  για παραγωγική ανάπτυξη του ΔΕΠ και για την  επιλογής παραμονής φοιτητικού πληθυσμού στο ίδρυμα. Δεν μπορούμε να ακυρώσουμε την φυσιογνωμία της εξακτίνωσης του Πα. Πε. στις πρωτεύουσες των νομών Τα υπάρχοντα οδικά δίκτυα  δίνουν μετακινήσεις χρονικά μικρότερες από τις μετακινήσεις εντός των Αθηνών για το διδακτικό και επιστημονικό προσωπικό.


Διασύνδεση και αποκέντρωση των  τμημάτων του   με την τοπική οικονομία και ανάγκες είναι σημαντικές  προϋποθέσεις  για παραγωγική ανάπτυξη του ΔΕΠ και για την  αύξηση της επιλογής παραμονής φοιτητικού πληθυσμού στο ίδρυμα. 

 Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018 08:27

Σκληρό βέτο της Τρίπολης σε προτάσεις της Καλαμάτας για το Πανεπιστήμιο, σύμφωνα με αντιπρύτανη του ΤΕΙ Πελοποννήσου

 Γράφτηκε   ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

Σκληρό βέτο της Τρίπολης σε προτάσεις της Καλαμάτας για το Πανεπιστήμιο, σύμφωνα με αντιπρύτανη του ΤΕΙ Πελοποννήσου

Τον τρόπο με τον οποίο λήφθηκαν οι αποφάσεις για την ίδρυση νέων τμημάτων στα πλαίσια της συγχώνευσης του ΤΕΙ με το Πανεπιστήμιο αποκαλύπτει με έμμεσο τρόπο, απαντώντας σε σχετικό άρθρο του Θανάση Λαγού, ο αντιπρύτανης του ΤΕΙ Πελοποννήσου Ευστράτιος Γεωργόπουλος.

Οπως σημειώνει ο αντιπρύτανης και μέλος της Επιτροπής Γαβρόγλου, οι εκπρόσωποι του Πανεπιστημίου έθεσαν βέτο στην ίδρυση τμήματος Πολυτεχνικής Σχολής στην Καλαμάτα αλλά και στο ζήτημα της έδρας του ιδρύματος, αποκαλύπτοντας ότι δόθηκε μάχη για το πού θα γίνει τι και πού θα είναι η έδρα. Το τελικό αποτέλεσμα δείχνει ότι η πλευρά της Καλαμάτας υποχώρησε, προκειμένου να μην ναυαγήσει η όλη προσπάθεια. 

Αναλυτικά η επιστολή του Ευστράτιου Γεωργόπουλου έχει ως εξής: “Αναφορικά με το άρθρο του κ. Λαγού στην εφημερίδα “Ελευθερία” για την «Επιτροπή Γαβρόγλου», για την ενσωμάτωση του ΤΕΙ στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:

1. Η επιτροπή, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζω, δεν λειτούργησε με συντεχνιακούς όρους προτείνοντας τμήματα για να βολευτούν ημέτεροι. Η προσπάθεια, τουλάχιστον από τη μεριά μας, ήταν η δημιουργία ενός σύγχρονου και ισχυρού τριτοβάθμιου ιδρύματος στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με ταυτόχρονη αξιοποίηση στον έπακρον των υπαρχουσών υποδομών (κτήρια, εργαστήρια, κ.λπ.).

2. Για το λόγο αυτό έγινε από τη μεριά μας ισχυρή προσπάθεια, πέραν όλων των άλλων, και για την ίδρυση ενός τμήματος Πολυτεχνικής Σχολής στην Καλαμάτα, έχοντας ως στόχο την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των εργαστηριακών υποδομών που ήδη υπάρχουν στο ΤΕΙ, αλλά και τη διασύνδεση του προτεινόμενου τμήματος με την τοπική οικονομία και επιχειρηματικότητα. Γι’ αυτό άλλωστε η πρότασή μας ήταν και για ένα Τμήμα Χημικών Μηχανικών ή για ένα Τμήμα Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης με έδρα την Καλαμάτα. Δυστυχώς η προσπάθεια αυτή βρήκε απέναντί της τη σθεναρή αντίσταση των εκπροσώπων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, που έθεσαν το θέμα της ίδρυσης Πολυτεχνικής Σχολής με έδρα την Τρίπολη, καθώς και όλων των τμημάτων αυτής αποκλειστικά στην Τρίπολη ως «σκληρή» κόκκινη γραμμή (του στυλ «ή αυτό ή τελειώνει εδώ η συζήτηση»). Προκειμένου να μην καταρρεύσει η προσπάθεια υποχωρήσαμε.

3. Αναφορικά με τα επικριτικά σας σχόλια για τις τουριστικές σπουδές και επειδή τουλάχιστον προσωπικά είναι κάτι το οποίο με απασχόλησε πολύ ως μέλος της επιτροπής αλλά και γενικότερα και πέρα από αυτό, θεωρώ -και αυτή είναι μία γενικότερη προσωπική μου θέση- ότι στο πλαίσιο των προπτυχιακών σπουδών τους οι φοιτητές είναι καλύτερο να μην σπουδάζουν πολύ εξειδικευμένα και στενά αντικείμενα. Ετσι πιστεύω ότι κάλλιστα το αντικείμενο της Διοίκησης Τουρισμού μπορεί να υπηρετηθεί σε προπτυχιακό επίπεδο από το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών, όπως πρόκειται να μετεξελιχθεί στο πλαίσιο του νέου Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, ενώ περαιτέρω εξειδίκευση σε αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω ενός καλού προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών. Επιπλέον το γενικότερο αντικείμενο του Τουρισμού θα μπορέσει να υπηρετηθεί και στο πλαίσιο των διετών κύκλων σπουδών που πρόκειται να λειτουργήσουν στο νέο πανεπιστήμιο και οι οποίοι εκ της φύσεώς τους θα είναι σπουδές πιο πρακτικές και πιο διασυνδεδεμένες με την τοπική αγορά εργασίας και την επιχειρηματική κοινότητα. Οπότε θεωρώ ότι η εκτίμησή σας ότι αγνοήθηκε το θέμα του Τουρισμού, που αποτελεί μία πολύ σημαντική οικονομική δραστηριότητα, είναι μάλλον άδικη.

Φιλικά,

Δρ. Ευστράτιος Φ. Γεωργόπουλος

Καθηγητής, αντιπρύτανης ΤΕΙ Πελοποννήσου”.

κοινοποίησε το: