Αρχείο κατηγορίας Άρθρα » ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΓΝΩΜΗΣ»

Η πρώτη σελίδα

 

Κράτα το

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι ένας απλός κοινωνικός φορέας

Σταμάτης Μπεχράκης:

Ο Σταμάτης Μπεχράκης είναι δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας  και μέλος στο Δ. Σ της Π.Ε.Δ. Πελοποννήσου

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πήγασε από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες.

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλά ένας κοινωνικός φορέας της τοπικής κοινωνίας όπως διατείνονται ορισμένοι . Η καθολική ψηφοφορία από όλους τους εγγεγραμμένους πολίτες στους εκλογικούς καταλόγους για την εκλογή των συλλογικών οργάνων δείχνει τον ακριβή χαρακτήρα της. Είναι τοπική διακυβέρνηση  οργανικό μέρος του συνολικού πολιτικού συστήματος της χώρας με καθορισμένες συνταγματικές αρμοδιότητες. Όπως έγραφε πάνω σ αυτό το θέμα  σε ένα άρθρο του ο Π. Ευθυμίου «…Ο εξοβελισμός της πολιτικής από την αυτοδιοικηση είναι προσχηματικός τουλάχιστον.  Το γεγονός αυτό παρουσιάζεται είτε ως υποκρισία, όσων ομνύουν στην «ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση» και μετά την καπηλεύονται κομματικά, είτε ως άλλο ένα δείγμα «τριτοκοσμικής υστέρησης» της Ελλάδας έναντι της ανεπτυγμένης Ευρώπης. Πριν από όλα, όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη όχι απλώς είναι παρόμοια με τα εν Ελλάδι, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη Γαλλία ή στο Βέλγιο, δεν υπάρχει καν ασυμβίβαστο στην ταυτόχρονη άσκηση κεντρικού πολιτικού και αυτοδιοικητικού αξιώματος. Στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών επίσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι βαθύτατα πολιτικοποιημένη”

Ο τρόπος εκλογής του Δήμαρχου και Δημοτικού Συμβουλίου είναι πολύ σημαντικός για την λειτουργία του θεσμού και το βαθμό εμπιστοσύνης των δημοτών σε αυτόν.  Προφανώς  χρειάζεται περισσότερος χρόνος και πεδίο ωρίμανσης κάποιων αυτοδιοικητικών περιόδων για την ορθότερη και αποτελεσματικότερη εμπέδωση  της απλής αναλογικής από τους πολίτες ,τους αυτοδιοικητικούς και τα κόμματα.

Τα πρόσωπα των υποψηφίων δημάρχων παίζουν σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα της νέας συλλογικότερης φάσης που διανύει η τοπική αυτοδιοίκηση . Σημαντικότερο όλων όμως είναι η στάση αυτών που θα τεθούν  ως επικεφαλής  συνδυασμών απέναντι στη βάση της λειτουργίας του νέου εκλογικού συστήματος ,την ύπαρξη συγκροτημένης  δημοτικής  παράταξης. Η αυτοτελής λειτουργία της οποίας βεβαίως ενισχύθηκε ουσιαστικά με νέο θεσμικό πλαίσιο.

Ελπίδα και προσπάθεια όλων πρέπει να είναι η παραγωγική προωθητική  σχέση των  παρατάξεων της πρωτοβάθμιας  αυτοδιοίκησης με τα  πολιτικά κόμματα και το σεβασμό των δεύτερων στις πρώτες που ως εγγύτερες συλλογικότητες είναι και ευρύτερες από τους κομματικούς συσχετισμούς. Φυσικό άλλα και αναγκαίο είναι  οι προγραμματικές επεξεργασίες της κάθε δημοτικής παράταξης  να γίνονται με βάση τις γενικότερες πολιτικές πεποιθήσεις του ελληνικής κοινωνίας αλλά και προφανώς του υπαρκτού ενεργού δίπολου συντήρηση -πρόοδος της πολιτικής ζωής γιατί μόνο έτσι η τοπική αυτοδιοίκηση αποκτά δυναμική αποτελεσματικότητα και πηγή ενέργειας.

Η απλή αναλογική ,η τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλά ένας κοινωνικός φορέας

Ο Σταμάτης Μπεχράκης είναι δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας και μέλος στο Δ. Σ της Π.Ε.Δ. Πελοποννήσου

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πήγασε από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλά ένας κοινωνικός φορέας της τοπικής κοινωνίας όπως διατείνονται ορισμένοι . Η καθολική ψηφοφορία από όλους τους εγγεγραμμένους πολίτες στους εκλογικούς καταλόγους για την εκλογή των συλλογικών οργάνων δείχνει τον ακριβή χαρακτήρα της. Είναι τοπική διακυβέρνηση  οργανικό μέρος του συνολικού πολιτικού συστήματος της χώρας με καθορισμένες συνταγματικές αρμοδιότητες. Όπως έγραφε ο Π.Ευθυμίου «Ο εξοβελισμός της πολιτικής από την αυτοδιοικηση είναι προσχηματικός τουλάχιστον.  Το γεγονός αυτό παρουσιάζεται είτε ως υποκρισία, όσων ομνύουν στην «ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση» και μετά την καπηλεύονται κομματικά, είτε ως άλλο ένα δείγμα «τριτοκοσμικής υστέρησης» της Ελλάδας έναντι της ανεπτυγμένης Ευρώπης.Πριν από όλα, όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη όχι απλώς είναι παρόμοια με τα εν Ελλάδι, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη Γαλλία ή στο Βέλγιο, δεν υπάρχει καν ασυμβίβαστο στην ταυτόχρονη άσκηση κεντρικού πολιτικού και αυτοδιοικητικού αξιώματος. Στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών επίσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι βαθύτατα πολιτικοποιημένη»

 Ο τρόπος εκλογής του Δήμαρχου και Δημοτικού Συμβουλίου είναι πολύ σημαντικός για την λειτουργία του θεσμού και το βαθμό εμπιστοσύνης των δημοτών σε αυτόν .  Προφανώς  χρειάζεται περισσότερος χρόνος και πεδίο ωρίμανσης κάποιων αυτοδιοικητικών περιόδων για την ορθότερη και αποτελεσματικότερη εμπέδωση  της απλής αναλογικής από τους πολίτες ,τους αυτοδιοικητικούς και τα κόμματα.

Τα πρόσωπα των υποψηφίων δημάρχων παίζουν σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα της νέας φάσης που διανύει η τοπική αυτοδιοίκηση . Σημαντικότερο όλων όμως είναι η στάση τους ως επικεφαλής  συνδυασμών απέναντι στη βάση της λειτουργίας του νέου εκλογικού συστήματος ,την ύπαρξη συγκροτημένης  δημοτικής  παράταξης. Η αυτοτελής λειτουργία της οποίας ενισχύθηκε ουσιαστικά με το νέο θεσμικό πλαίσιο.

Ελπίδα όλων πρέπει να είναι η παραγωγική προωθητική  σχέση των  παρατάξεων της πρωτοβάθμιας  αυτοδιοίκησης με τα  πολιτικά κόμματα και το σεβασμό των δεύτερων στις πρώτες που ως εγγύτερες είναι και ευρύτερες από τους κομματικούς συσχετισμούς. Φυσικά οι προγραμματικές επεξεργασίες της κάθε δημοτικής παράταξης  προφανώς και γίνονται με βάση τις γενικότερες πολιτικές πεποιθήσεις του ελληνικής κοινωνίας αλλά και φυσικά του υπαρκτού ενεργού δίπολου συντήρηση -πρόοδος της πολιτικής ζωής.

Κόμματα και αυτοδιοίκηση

Μερικά κόμματα του συντηρητικού τόξου συνεχίζοντας τις παλιές συνήθειες , θα ήθελαν «να πάρουν τους δήμους « , προωθώντας  προσωποπαγή σχήματα κρύβοντας είτε τις κομματικές εξαρτήσεις , είτε επιχειρηματικά συμφέροντα στο παραβάν του παλιού δημαρχοκεντρικού συστήματος (Πειραιάς- Μαρινάκης) . Η αναζήτηση σήμερα όμως σε κάθε περίπτωση δήθεν «λαμπερών» (Ψινάκης, Μπέος κ.α.) στην πασαρέλα των αυτοδιοικητικών εκλογών θα είναι  αδιέξοδη.

Το αναγκαίο επόμενο βήμα της ωρίμανσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος μετά την ψήφιση του «Κλεισθένη 1» είναι ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης των κομμάτων με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ειδικότερα για την Αριστερά, αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την ανανέωση των ιδεολογικών, πολιτικών και οργανωτικών λειτουργιών που επιδιώκει στη μεταμνημονιακή εποχή του αυτοδιοικητικού χώρου. Ακόμη περισσότερο, γιατί η  Αριστερά -και διακριτά από την κεντροαριστερα , η οποία ενεπλάκη με τις νεοφιλελεύθερες ιδέες της συντηρητικής παράταξης ιδιαίτερα στη μνημονιακη περίοδο – συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία των πολιτικών προϋποθέσεων για ουσιαστικότερη δημοκρατία στους ΟΤΑ και στον τρόπο εκλογής των δημοτικών αρχών.

Ο επαναπροσδιορισμός αυτής της σχέσης δεν πρέπει να οδηγεί στο διαζύγιο των κομμάτων από την Αυτοδιοίκηση, όπως προτείνουν κάποιοι «ευρωπαϊστές» της κεντροαριστερας ερήμην της πραγματικότητας στην Ευρώπη.

Ταυτόχρονα οι οργανωμένες δυνάμεις των προοδευτικών  κομμάτων να επιδιώκουν την καλλιέργεια  καθημερινά μέσα στα κόμματα μιας πραγματικής αυτοδιοικητικής κουλτούρας .Τη κουλτούρα του σεβασμού της αυτοτέλειας των αυτοδιοικητικών παρατάξεων που είτε συμμετέχουν, είτε στηρίζουν. Γιατί οι παρατάξεις αποτελούν το βασικό κρίκο του νέου εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής, που θα παράγει προγραμματικές δεσμεύσεις , θα αναδεικνύει και θα υποδεικνύει τα αντίστοιχα στελέχη αυτοδιοικητικού προσανατολισμού που απελευθερώνει ευρύτερες συνεργασίες στις βάσεις της κοινωνίας.

Τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα πρέπει να διαπαιδαγωγούν τα στελέχη τους τα μέλη τους σε αυτές τις αξίες. Η παθογενής αντίληψη στη συνείδηση τμήματος του πολιτικού προσωπικού της κεντρικής πολιτικής σκηνής ,ως προς το χώρο της αυτοδιοίκησης , εδράζεται κυρίως στη μη ρητή θέση ,ότι η αυτοδιοίκηση εφαρμόζει τις αποφάσεις του κοινοβουλίου και άρα  είναι υποχείριο της κεντρικής πολιτικής εξουσίας. Η θέση αυτή είναι απλά λάθος.

Οι αυτοδιοικητικές προοδευτικές δυνάμεις πρέπει  να θέσουν ως επίκεντρο της δράσης τους την πραγματική  συνάντηση της αυτοδιοίκησης με τους πολίτες, την ανοιχτή και διαφανή λειτουργία των Ο.Τ.Α., τη συλλογικότητα, τον πλουραλισμό, τη λήψη των αποφάσεων από τα «κάτω» προς τα «πάνω» . Αυτή τη διαφορετική φιλοσοφία πρέπει να αποτυπώνεται με συγκεκριμένες πρακτικές μετά την καθιέρωση της απλής αναλογικής, ως πάγιου εκλογικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες και τα Όργανα της Αυτοδιοίκησης, την ενίσχυση της λειτουργίας  των Συλλογικών Οργάνων, τη θέσπιση μορφών ενδοδημοτικής και ενδοπεριφερειακής αποκέντρωσης και τοπικής δημοκρατίας, την καθιέρωση μηχανισμών δημόσιας λογοδοσίας και κοινωνικού ελέγχου.

Στόχος του προοδευτικού αυτοδιοικητικού τόξου  πρέπει να είναι η ισχυροποίηση του θεσμού των αυτοδιοικητικών παρατάξεων , η επικοινωνία μεταξύ τους και ο προγραμματικός διάλογος και φυσικά η πολιτική στήριξη  θεσμικού πλαισίου, που θα κάνει διαρκώς την Αυτοδιοίκηση πραγματικό πόλο  τοπικής εξουσίας σε όφελος των τοπικών κοινωνιών,  υπόβαθρο ενός διαφορετικού τρόπου περιφερειακής ανάπτυξης στη χώρα και το σπουδαιότερο, μοχλό εμβάθυνσης της δημοκρατίας μας , φέρνοντας νέες κοινωνικές δυνάμεις στην ενεργή συμμετοχή στις κοινές υποθέσεις και την πολιτική.

Τζόκας ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ: Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν

Σπύρος Τζόκας πανεπιστημιακός- Αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα Αθηνών

23/4/2018
ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ: Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν

Το κοινό Συνέδριο ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ που για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε είναι, αναμφίβολα, μια θετική εξέλιξη για την Αυτοδιοίκηση και τη συνολική της δραστηριότητα. Η θέσπιση κοινού Συνεδρίου παρακολουθεί τους μακροχρόνιους αγώνες της αυτοδιοίκησης να γίνει αιρετός, από κρατικός που ήταν, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης και από κοινού με τον πρώτο να συμβάλλουν στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της κοινωνίας.

Η θέσπιση κοινού συνεδρίου της Αυτοδιοίκησης αντιπαλεύει ένα νοσηρό κλίμα που και στις μέρες μας καλλιεργείται με απόψεις και θέσεις    που διχάζουν την αυτοδιοίκηση και ενεργοποιούν κοινωνικούς αυτοματισμούς που αν δεν είναι επικίνδυνοι, τουλάχιστον αποπροσανατολίζουν από τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα και δίνουν ένα ακόμα χτύπημα στην  ήδη τραυματισμένη αν όχι  «κλινικά νεκρή» αυτοδιοίκηση. Με άλλα λόγια, συμβάλλουν  εκούσια ή ακούσια στην απαξίωση της.

Γιατί το πολιτικό σύστημα και το κεντρικό κράτος αντιπαλεύει μια ισχυρή, υγιή και ενωμένη αυτοδιοίκηση. Δεν συμφέρει και είναι πολλοί οι λόγοι που πολλές φορές έχουν καταγραφεί. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η αυτοδιοίκηση ήταν απλά «η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων» ούτε καν η διαχείρισή τους. Έτσι λειτούργησε ιστορικά σαν μια μικρογραφία του κράτους και του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε τοπικό επίπεδο κι όχι σαν μια διακριτή, πόσο μάλλον εναλλακτική, δομή πολιτικής εξουσίας.

Περιττό είναι δε να σημειωθεί ότι αν η αυτοδιοίκηση δεν ήταν τόσο «καχεκτική», όσο άλλωστε και η δημοκρατία μας, θα είχε πιθανότατα και τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να εξασφαλίσει το δημοκρατικό μετασχηματισμό του στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η οποία, πέρα από οικονομική, έχει και σαφέστατο πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι στην Ελλάδα η αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ αυτο-κυβέρνηση, δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς συμμετοχής εντός του οποίου η τοπικότητα απολαμβάνει δικαιώματα πολιτικού αυτοπροσδιορισμού.

Το σημαντικό αυτό κοινό Συνέδριο, όμως, ναρκοθετείται από τις ηγεσίες των δυο συλλογικών οργάνων και από τους νεόκοπους της αυτοδιοίκησης και υποτάσσεται σε μικροκομματικές μεθοδεύσεις που παρακολουθούν και συμπληρώνουν την παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης και του Υπουργείου Εσωτερικών που εδώ και ένα χρόνο βγάζει και κρύβει το νομοσχέδιο. Έτσι διεξάγεται ένα Συνέδριο που θα μπορούσε να δώσει φιλί ζωής στην πληγωμένη αυτοδιοίκηση «εν κενώ» με υποθέσεις και φαντασιώσεις.

Ένα Συνέδριο όπου παράγοντες και παραγοντίσκοι της πολιτικής ζωής σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του τόπου – θου κύριε φυλακή τω στόματι μου –συγκεντρώθηκαν σαν μια νέα «φιλική εταιρεία» να σώσουν το έθνος από τους μιαρούς και να ξορκίσουν την τρισκατάρατη απλή αναλογική που απειλεί τις παραδόσεις μας και τις αξίες μας, δηλαδή την καρέκλα μας. Και όλα αυτά στο όνομα της λεγόμενης κυβερνησιμότητας, η οποία λειτουργεί ως αυτοσκοπός και όχι ως μέσο που έλεγε και η περίφημη «Πολιτεία» του Πλάτωνα. Η κυβερνησιμότητα υπεράνω όλων και από τη βούληση του λαού, η οποία νοθεύεται. Δεν ενδιαφέρει αν Δήμαρχοι ή Περιφερειάρχες με 18% την πρώτη Κυριακή κατέχουν τα 3\5 των εδρών του Συμβουλίου. Ψιλά γράμματα.

Και η πανστρατιά αυτή είναι «περί όνου σκιάς», καθώς ο θησαυρός είναι άνθρακας. Η απλή αναλογική  θα ισχύσει για τους πληβείους, τους δημοτικούς, δηλαδή, και περιφερειακούς συμβούλους. Οι πατρίκιοι, οι Περιφερειάρχες και οι Δήμαρχοι, διατηρούν την ισχύ τους και μάλιστα γίνονται κυρίαρχοι, καθώς εκλέγονται χωριστά στο δεύτερο γύρο.  Μια νοθευμένη αναλογική που δεν θέτει σε κίνδυνο το σημερινό μοντέλο του Δημαρχοκεντρισμού και του περιφερειαρχοκεντρισμού.

Και όμως το κοινό Συνέδριο θα μπορούσε να είναι μια νέα, ελπιδοφόρα αρχή για την Αυτοδιοίκηση, αν ήταν το αποτέλεσμα μιας γόνιμης και οργανωμένης διαδικασίας που θα είχε στόχο να παράξει  έργο χρήσιμο για την κοινωνία και όχι για τους κομματικούς σχηματισμούς ή τη σωτηρία Δημάρχων και Περιφερειαρχών. Ένα τέτοιο Συνέδριο θα έδινε επεξεργασμένες και δημοκρατικά αποφασισμένες απαντήσεις σε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο που θα είχε δοθεί για διαβούλευση. Θα συσκέπτονταν και θα αποφάσιζαν τα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια, οι ΠΕΔ της χώρας, τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης και όλα αυτά τα συμπεράσματα θα κατέληγαν σε ένα καλά οργανωμένο κοινό Συνέδριο. Τώρα τίποτα από αυτά δεν έχει γίνει. Τώρα διεξάγεται ένα Συνέδριο «εν κενώ»  χωρίς να γνωρίζουμε καν τις θέσεις της Κυβέρνησης. Και αναρωτιόμαστε, όταν η Κυβέρνηση δώσει στη διαβούλευση τις θέσεις της θα κάνουμε και πάλι Συνέδριο;

Ίσως.  Έτσι και αλλιώς στο πληγωμένο σώμα της Αυτοδιοίκησης γίνονται όλα τα πειράματα.  Το πείραμα αυτό που γίνεται στη χώρα μας συμπαρασύρει μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες. Μεταξύ αυτών στοχεύει και στην Αυτοδιοίκηση…. με τρόπο μεθοδικό και με συνεργούς αρκετούς λεγόμενους αυτοδιοικητικούς. Η Αυτοδιοίκηση πλήττεται βάναυσα και στα χρόνια της μνημονιακής πολιτικής πνέει τα λοίσθια.  Ο «Καλλικράτης» αυτό ακριβώς το πείραμα έρχεται να υλοποιήσει στην Αυτοδιοίκηση. Επιχειρεί, δηλαδή, να χρησιμοποιήσει την Αυτοδιοίκηση ως ιμάντα μεταφοράς των αντιλαϊκών εκείνων πολιτικών που παράγονται στο εργαστήρι των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.  Προωθεί τη χειραγώγηση του λαού κάτω από την κυρίαρχη πολιτική.

Ο χώρος της Αυτοδιοίκησης, είναι ο χώρος που φαίνεται να συμπυκνώνεται το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών σε όλα τα πεδία: Εργασιακές σχέσεις, υπονόμευση και αποσάθρωση των κοινωνικών του δομών, γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, λιμάνια, αεροδρόμια, φτώχεια, ανεργία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, περιορισμός των δημοσίων πόρων και πάει λέγοντας και επειδή παρόμοιοι αποπροσανατολισμοί και αυτοματισμοί είναι επικίνδυνοι, επιβάλλεται ψυχραιμία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Διαφορετικά οι κοινωνικοί αυτοματισμοί που έχουν ενεργοποιηθεί πανταχόθεν δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Και αυτό βέβαια δεν είναι καλό για την αυτοδιοίκηση και όσους θεωρούν ότι την υπηρετούν ή δηλώνουν εραστές της.

Την κατηφόρα  αυτή  δεν πρέπει να διευκολύνουμε με πράξεις, παραλείψεις, αστοχίες και ωχαδελφισμό και πολύ περισσότερο με αναχωρητισμούς. Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την Αυτοδιοίκηση. Η υπέρβαση των όρων υπό τους οποίους διεξάγεται αυτή τη στιγμή ο πολιτικός αγώνας προϋποθέτει την εμπλοκή της κοινωνικής βάσης,  την κινητοποίηση των τοπικών, ενδογενών πόρων της και, κυρίως, την ενδυνάμωση και ενότητα των δυο βαθμών.

Το διακύβευμα, επομένως, είναι κρίσιμο και εξαιρετικά επίκαιρο: η Αυτοδιοίκηση θα λειτουργήσει ως ένας πυλώνας λαϊκής εξουσίας και συμμετοχής των πολιτών ή θα παραμείνει ένας γραφειοκρατικός, αποστεωμένος θεσμός παραγωγής παραγόντων και παραγοντίσκων προθύμων να υπηρετήσουν τις κεντρικές πολιτικές που θα τους υπαγορευτούν; Η υποτίμηση του θεσμού της Αυτοδιοίκησης που υπάρχει όχι αδικαιολόγητα, εξαιτίας των φαινομένων αναπαράστασης των πολιτικών και της πολιτικής με την κεντρική σκηνή, θα έχει ως φυσικό αποτέλεσμα το τέλος ενός δυνάμει λαϊκού θεσμού. Και αυτό ακριβώς επιδιώκεται. Ο αγώνας είναι διμέτωπος, στα κινήματα, στη συγκρότηση μετώπων αντίστασης, αλλά  και στην  επεξεργασία εναλλακτικών προτάσεων για το μέλλον της χώρας και της Αυτοδιοίκησης.

Δ. Μπίρμπα Από τον Καλλικράτη στον Κλεισθένη

άρθρο Δ.Μπίρμπα , δήμαρχος Αιγάλεω και μέλος ΔΣ της ΚΕΔΕ

 

Ξαναβρίσκοντας το νήμα για την αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση και Δημοκρατία
Επιλέγοντας να ονοματοδοτήσεις μια αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση, με τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας – πόλης/κράτους, χωρίς να την θεμελιώνεις στο περιβάλλον άμεσης δημοκρατίας που τα δημιούργησε, ήταν σίγουρο ότι θα αποτύχεις, όπερ και εγένετο, παρά τις τεχνοκρατικές βελτιώσεις και την τομή της αιρετής Περιφέρειας.

Η επιλογή της ονοματοδότησης του μεταρρυθμιστικού σχεδίου της παρούσας κυβέρνησης ως “Κλεισθένης”, νοηματοδοτεί την αναγκαία επιστροφή στις ρίζες και την επαναθεμελίωση του “Καλλικράτη” με βάση τις δημοκρατικές αρχές που του έλειψαν.
Τελειώνοντας με την ιστορική σημειολογία, το πρώτο μεταρρυθμιστικό βήμα της κυβέρνησης στην δομή του κρατικού και αυτοδιοικητικού συστήματος είναι πραγματικότητα.
Τα όρια του καθορίζονται, δυστυχώς εκ των προτέρων, από τις θεσμικές και οικονομικές “δουλείες” της περιόδου. Συνταγματικοί περιορισμοί και μνημονιακή επιτροπεία, σκληρό γραφειοκρατικό πλέγμα και ένδεια πόρων, οικονομικών και ανθρώπινων.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, σε μια εποχή που στην χώρα απαιτούνται προγραμματικές συγκλίσεις και συνθέσεις για την πολιτική και παραγωγική της ανάταξη, καθίσταται αναγκαία η θεσμική τομή της απλής αναλογικής, για την αλλαγή κουλτούρας και συμπεριφοράς διοίκησης.
Προβληματική είναι όμως η ανυπαρξία μέτρου «εισόδου» στα Δημοτικά Συμβούλια, με ισχυρή έτσι την πιθανότητα της έκρηξης τοπικισμών, πολλαπλών υποκειμενισμών και φιλοδοξιών, που θα υπονομεύσουν στην πράξη, την πρώτη μεταπολιτευτική εφαρμογή της, με εμφανείς κινδύνους  κοινωνικής απαξίωσής της, λόγω ρευστοποίησης και πιθανόν προβλημάτων κυβερνησιμότητας.
Θετική τομή επίσης, η κατηγοριοποίηση των Δήμων και η διεύρυνση των κριτηρίων ανακατανομής των ΚΑΠ. Προϋπόθεση όμως αποδοχής και μη σύγκρουσης, η διασφάλιση ότι όλοι οι Δήμοι θα έχουν βελτίωση των οικονομικών τους.
Γεγονός που συνδέεται με μια συζήτηση για  το μεταμνημονιακό περιβάλλον που δεν γίνεται και αποτελεί την αναγκαία συνθήκη οποιουδήποτε μεταρρυθμιστικού βήματος, την συμφωνία απόδοσης των παρακρατηθέντων και την σταδιακή απελευθέρωση των προσλήψεων εξειδικευμένου προσωπικού ,πέραν της θετικής εξέλιξης με τα ανταποδοτικά. Η απουσία τους γεννά αμηχανία που διαπερνά όλο το κείμενο, όπου είναι απαραίτητη η συγκεκριμενοποίηση πόρων.
Θετική τομή η θεσμοθέτηση του επόπτη (ελεγκτή νομιμότητας) των ΟΤΑ, ως έναρξη της διαδικασίας αποδυνάμωσης της Αποκεντρωμένης διοίκησης. Η αποτελεσματικότητά του, θα κριθεί από την στελέχωσή του, την ταχύτητα διεκπεραίωσης και από την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη “αφαίρεση” επικαλυπτόμενων ελέγχων άλλων φορέων.
Στον σχεδιασμό του πρώτου μεταρρυθμιστικού βήματος συμπεριλαμβάνονται θετικά στοιχεία, όσον αφορά:
  • στον δημοκρατικό έλεγχο,
  • Αναβάθμιση συλλογικών οργάνων,
  • Τοπικά δημοψηφίσματα,
  • Δημοτικός και περιφερειακός διαμεσολαβητής,
  • στην λειτουργική βελτίωση.
  • Προϋπολογισμός, η τμηματική ψήφισή του ανά κωδικό δαπάνης και έργου, καθιστά σχεδόν αδύνατο το μπλοκάρισμά του
  • Προγραμματικές συμβάσεις, διεύρυνση δυνατοτήτων και ευκολία συμπράξεων
  • Ηλεκτρονικό μητρώο Δημοτικών ακινήτων, εκμίσθωση ακινήτων
  • Διαδημοτικοί Σύνδεσμοι των Τεχνικών Υπηρεσιών που έρχονται να απαντήσουν στην προφανή έλλειψη πόρων, κατά τη γνώμη μου αυτό οφείλει να επεκταθεί και στις ΥΔΟΜ.
  • στην αναβάθμιση του αναπτυξιακού ρόλου των ΟΤΑ
  • Θεσμοθέτηση δυνατότητας συμμετοχής σε ενεργειακές συμπράξεις, σε εταιρείες διαχείρισης και παραγωγής ενέργειας και επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας κλπ.
  • Θεσμοθέτηση επιτροπής παρακολούθησης και υλοποίησης χωρικών και αναπτυξιακών σχεδίων
  • Θεσμοθέτηση επιτροπής διερεύνησης των δυνατοτήτων παρέμβασης στον αγροτικό τομέα και αξιοποίησης των δημοτικών εδαφών
  • Δυνατότητα δανειακής σύμβασης για βελτίωση ενεργειακής αποδοτικότητας κλπ.
  • στην ενίσχυση της καταστατικής θέσης των αιρετών
  • Επαναφορά της ιδιάζουσας δωσιδικίας, απλοποίηση διαδικασιών πειθαρχικών ελέγχων κλπ.
  • στην αναβάθμιση του θεσμικού ρόλου της Τ.Α.
  • Μέσω της διυπουργικής επιτροπής καταπολέμησης της πολυνομίας – κακονομίας και των επικαλύψεων στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, με συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης
  • Μέσω της μόνιμης επιτροπής αρμοδιοτήτων, παρακολούθησης και ελέγχου του διαρκώς παραγόμενου νομοθετικού έργου και τις επιπτώσεις του στην Αυτοδιοίκηση. Καλύτερο θα ήταν να ονομασθεί “Επιτροπή Διαπίστωσης Τήρησης των Αρχών του Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας στο σχεδιασμό Δημόσιων Πολιτικών”, ενισχύοντας την θεσμική της διάσταση με αναδιάρθρωση επί το έλαττον των συμμετεχόντων, χωρίς υπηρεσιακούς.
Αυτά είναι και τα πιο σημαντικά στοιχεία του Νομοσχεδίου που προδιαθέτουν για την θετική εξέλιξη της πορείας του οδικού χάρτη:
 Κλεισθένης Ι – Συνταγματική Αναθεώρηση / έξοδος από σκληρή Μνημονιακή Επιτροπεία – Κλεισθένης ΙΙ.
Ουσιαστική μεταρρύθμιση χωρίς Συνταγματική Αναθεώρηση, αναβάθμιση και αποσαφήνιση του ρόλου της Τ.Α. (άρθρα 101 – 102 – 103) σε σχέση με το κράτος, στο πλαίσιο της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης,  σταδιακή απόδοση των παρακρατηθέντων και επαναφορά του ύψους των ΚΑΠ στο 2009, δεν μπορεί να υπάρξει.
Εκ των ων ουκ άνευ, η δημιουργία ενός επιχειρησιακού, επενδυτικού υποστηρικτικού σχεδίου για την άρση των ενδοπεριφερειακών και ενδοδημοτικών ανισοτήτων.
Σημαντικά τα ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ αλλά δεν αρκούν.
Τέλος, βαρύνουσας σημασίας θα ήταν η κατάργηση στο άρθρο 1 της παραγράφου 2 του Ν. 3852/2010, που “μειώνει” τον συνταγματικό ρόλο της Τ.Α. σε αυτοδιοικούμενα Νομικά Πρόσωπα δημοσίου Δικαίου, υπευθύνων μόνο κατά τόπο, και η επαναφορά του ορισμού των ΟΤΑ σύμφωνα με τον Ν. 3463/2006 (Κώδικας) και το Σύνταγμα.
Η διοικητική – τεχνοκρατική προσέγγιση, απέναντι στην Τ.Α., την υποβιβάζει σε μια “άλλου τύπου” κρατική υπηρεσία και όχι σε έναν ελεγχόμενο μεν αλλά παράλληλο πολιτειακό θεσμό προς το κεντρικό κράτος, ουσιαστικό συμμέτοχο στην ανάπτυξη, υπεύθυνο για την “εδαφική και κοινωνική συνοχή” σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές συνθήκες αλλά και το άρθρο 102 του Συντάγματος.
Επίλογος
Ο περιορισμός από το Υπουργείο της “τυπικής διαβούλευσης” στα όρια του Νόμου, 18 ημερών, σίγουρα δεν βοηθά το κλίμα, όταν το Σχέδιο Κλεισθένης Ι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Υπουργείου αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τον Ιούνιο.
Άρα υπάρχει τουλάχιστον ένας μήνας και πλέον, ουσιαστικής συζήτησης εντός της κοινωνίας,  μέσα στις Επιτροπές της Βουλής και στις λοιπές Κοινοβουλευτικές διαδικασίες πριν την ψήφιση του.
Η τυπική διαβούλευση θα μπορούσε να είχε επεκταθεί τουλάχιστον για 10 ημέρες, όπως είχαμε προτείνει στο κοινό Συνέδριο ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ.
Δεν μπορεί όμως αυτό να αποτελέσει και πάλι, αιτία στρεψοδικίας και μη ουσιαστικής συζήτησης για την αντικυβερνητική πολιτική πλειοψηφία, στα όργανα της Αυτοδιοίκησης, ξεκινώντας έναν νέο κύκλο ατέρμονης καταστροφολογίας.
Η αναγκαία για την ελληνική κοινωνία, παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προϋποθέτει το τέλος του υπερσυγκεντρωτικού κράτους, την αποκέντρωση, με αυτοδιοίκηση και δημοκρατία, που σημαίνει πέραν των άλλων συγκλίσεις και συνέργειες.
Ο Κομφούκιος λέει ότι “ένα μεγάλο ταξίδι ξεκινά με το πρώτο βήμα” και κατά τη γνώμη μας αυτό γίνεται, ας το βοηθήσουμε να συνεχισθεί.

 

Απλή αναλογική, «κυβερνησιμότητα» και άλλες ιστορίες…

Της Δανάης Κολτσίδα*

Κρίνοντας από την πρόσφατη δημόσια συζήτηση με αφορμή τη μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, φαίνεται πως εν αρχή ην η απλή αναλογική. Με δεδομένο ότι

Υπουργείο Εσωτερικών

ως εκλογικό σύστημα -ως μηχανισμός δηλαδή μετατροπής των ψήφων σε έδρες- αναμφίβολα αποτυπώνει γνησιότερα τη βούληση του εκλογικού σώματος επί της αρχής, κανείς δεν τολμάει να αμφισβητήσει ευθέως τη δικαιοπολιτική της βάση. Διότι, τότε θα έπρεπε να αμφισβητήσει τις αρχές της δημοκρατίας και της ισότητας. Γι’ αυτό και η αμφισβήτηση της απλής αναλογικής δεν είναι ποτέ ευθεία, αλλά διατυπώνεται εμμέσως, με την επίκληση της περιβόητης «κυβερνησιμότητας». Με άλλα λόγια, αυτό που λέγεται είναι ότι η απλή αναλογική είναι, θεωρητικά, σωστή, αλλά «δεν δουλεύει».

Πρώτα απ’ όλα, κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει τι είναι η «κυβερνησιμότητα». Προφανώς δεν είναι μια ιδιότητα που έχει ή στερείται μία περιφέρεια ή ένας δήμος. Δεν υπάρχουν «κυβερνήσιμοι» δήμοι. Επομένως, κατά την αντίληψη όσων την επικαλούνται, «κυβερνησιμότητα» σημαίνει την εξασφαλισμένη στήριξη της πλειοψηφίας του Δημοτικού ή Περιφερειακού Συμβουλίου, ως αποφασίζοντος οργάνου, στην πολιτική του ηγέτη – εν προκειμένω του δημάρχου ή του περιφερειάρχη.

Ωστόσο, είναι αυταπάτη ο ισχυρισμός ότι υπάρχει κάποια «μαγική» νομοθετική ρύθμιση τέτοια, που -χωρίς να παραβιάζει κατάφωρα τη δημοκρατική αρχή, χωρίς δηλαδή να αλλοιώνει τη σύνθεση των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων ή χωρίς να τα καθιστά απλώς διακοσμητικά, στερώντας τους τις ουσιαστικές αποφασιστικές αρμοδιότητες- θα μπορούσε παρ’ όλα αυτά να εξασφαλίζει ότι, βρέξει χιονίσει, θα υπερψηφίζονται οι εισηγήσεις του δημάρχου ή του περιφερειάρχη.

Άλλωστε, ακόμα και υπό την ισχύ των σημερινών, ενισχυμένων, εκλογικών συστημάτων, τόσο σε εθνικό όσο και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο, η πρόσφατη ελληνική εμπειρία αποδεικνύει αυτό που έχει κατ’ επανάληψη γραφτεί: ότι στη δημοκρατική διακυβέρνηση καμία θεσμική δικλείδα, παρά μόνο η γενικευμένη κοινωνική ευημερία μπορεί να εξασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη και αυτή, με τη σειρά της, να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις της πολιτικής και κυβερνητικής σταθερότητας.

Κατά την τελευταία οκταετία, μονοκομματικές κυβερνήσεις με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν άντεξαν την κοινωνική πίεση. Θηριώδεις αυτοδιοικητικές πλειοψηφίες, σαν κι αυτές που εξασφάλιζε μέχρι σήμερα ο «Καλλικράτης», εξανεμίστηκαν όταν η παράταξη του δημάρχου ή του περιφερειάρχη διασπάστηκε, πολύ συχνά όχι λόγω τοπικών εντάσεων, αλλά ακολουθώντας τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις.

Άρα, λοιπόν, η «κυβερνησιμότητα» μπορεί να γίνει νοητή μόνο ως η αναγκαία πολιτική συνθήκη που επιτρέπει τη διαμόρφωση συναινέσεων και, κατ’ επέκταση, πλειοψηφιών. Πλειοψηφιών, όμως, που δεν θα είναι πάντα και αναγκαστικά υπέρ της άποψης του δημάρχου ή του περιφερειάρχη. Ως τέτοια λογιζόμενη, η «κυβερνησιμότητα» αποτελεί προφανώς έγκυρο και εύλογο στόχο, αφού αποτελεί τον πυρήνα της εύρυθμης λειτουργίας ενός οργανισμού και φυσικά δεν έρχεται σε αντίθεση -κάθε άλλο- προς την απλή αναλογική.

Υπάρχει βέβαια και η προσπάθεια όσων θα ήθελαν να παραμείνει η απλή αναλογική μόνο στη σφαίρα της θεωρίας, να της «φορτώσουν» τις δικές τους υποκειμενικές αδυναμίες, την αδράνεια και την ανωριμότητα ενός πολιτικού προσωπικού που δεν θέλει να ξεβολευτεί.

Οι μεν, όσοι έχουν συνηθίσει στα φιλόξενα έδρανα της αντιπολίτευσης των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, αντιλαμβάνονται ότι με την απλή αναλογική ένα μέρος της ευθύνης, έστω όχι το κύριο, μετατίθεται και σε εκείνους. Ο ρόλος του δημοτικού και του περιφερειακού συμβούλου, ακόμα και της πιο μικρής σε δύναμη παράταξης, αναβαθμίζεται. Δεν θα αρκεί πια να λέει όχι σε ό,τι κι αν προτείνει η διοίκηση. Θα χρειαστεί να τεκμηριώνει τις αρνήσεις του με κάτι περισσότερο από γενικόλογες κεντρικού πολιτικού χαρακτήρα καταγγελίες. Θα χρειαστεί να μπει στη βάσανο της στάθμισης, της διατύπωσης εναλλακτικής πρότασης. Και θα χρειαστεί να ακούει περισσότερο, για κάθε θέμα, την τοπική κοινωνία.

Οι δε, όσοι έχουν συνηθίσει να διοικούν με τη στήριξη μιας στοιχισμένης και -λόγω εκλογικού συστήματος- πειθαρχημένης πλειοψηφίας, αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να κάνουν κάτι περισσότερο από το να ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους στο Δημοτικό ή το Περιφερειακό Συμβούλιο πριν αυτές, αυτομάτως, υιοθετηθούν. Θα χρειαστεί να ακούσουν και άλλες απόψεις. Θα χρειαστεί να κοπιάσουν για να πείσουν για την ορθότητα της πρότασής τους, αλλά και να είναι έτοιμοι να συνθέσουν, ακόμα και να προσχωρήσουν στην αντίθετη άποψη.

Κι αυτή την εκατέρωθεν απροθυμία δεν την ομολογεί κανείς ευθέως. Λέει μόνο πως ίσως σε άλλες κοινωνίες αυτά να λειτουργούν, αλλά «η ελληνική κοινωνία δεν είναι ώριμη ακόμα». Μόνο που η ελληνική κοινωνία, περνώντας διά πυρός και σιδήρου εδώ και μια δεκαετία, έχει ωριμάσει κι έχει αλλάξει. Ίσως μάλιστα και να είναι πιο μπροστά, σε πολλά πράγματα, από τους εκπροσώπους της.

 

* Η Δανάη Κολτσίδα είναι δικηγόρος, πολιτική επιστήμονας

«ΓΙΟΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ» Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΙ – ΒΑΛΤΑ

Επικεφαλής της περιφερειακής παράταξης Δημοκρατική Πελοποννησιακή Συνεργασία – Πράξη Ανάπτυξης
πρ. Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Μεσσηνίας

Η αναγκαιότητα για βελτίωση και εκσυγχρονισμό του δρόμου Γαργαλιάνοι Βάλτα, αναδεικνύεται εκτός των άλλων και από τις προσπάθειες του καποδιστριακού Δήμου Γαργαλιάνων από το 2010 και τις πολύχρονες διεκδικήσεις των κατοίκων της περιοχής.

Άστοχες όμως ενέργειες αρχικά της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας και σήμερα της Περιφερειακής Αρχής , το σημαντικό αυτό έργο έχει περάσει από «σαράντα κύματα» με πολλές υποσχέσεις και προσωπικές δεσμεύσεις , αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Τελικά το 2014 ξεμπλοκαρίστηκαν όλες οι εκκρεμότητες και ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες (συμπληρωματικές μελέτες διαπλάτυνσης του γεφυριού της Βάλτας κλπ) και το σημαντικό αυτό έργο ήταν ώριμο να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ.

Δυστυχώς με απόφαση του Περιφερειάρχη κ Τατούλη το Μάρτιο του 2015 το έργο απεντάχθηκε. Συνεπώς η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον Περιφερειάρχη για την μη υλοποίηση του σπουδαίου αυτού οδικού άξονα.

Θεωρείται μάλιστα εμπαιγμός για τους κατοίκους της Βάλτας, η πενιχρή χρηματοδότηση του έργου με 400.000€ , από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων όπως ανακοίνωσε η Περιφερειακή Αρχή στο προχθεσινό Περιφερειακό Συμβούλιο.

Στην ουσία πρόκειται για μικροβελτιώσεις και «μπαζώματα» και όχι ένα σύγχρονο οδικό άξονα, όπως προβλεπόταν από την μελέτη που είχε ενταχθεί στο ΕΣΠΑ, με προϋπολογισμό ύψους 2.300.000€.

Οφείλει η Περιφερειακή Αρχή να επανορθώσει άμεσα με χρηματοδότηση του έργου, στο ύψος του προϋπολογισμού που προβλεπόταν στην αρχική εγκριθείσα μελέτη , είτε προέλθει από το Π.Δ.Ε. είτε απ΄ οποιοδήποτε άλλο χρηματοδοτικό εργαλείο.

 

Υ.Γ. 1 : Ένας οδικός άξονας με σύγχρονες προδιαγραφές και προϋπολογισμό 2.300.000€ , δεν μπορεί  να αντικαθίσταται με μερεμέτια και φτωχό προϋπολογισμό των 400.000€.

Υ.Γ. 2 : Μετά το φιάσκο του αλιευτικού καταφυγίου της Μαραθόπολης, άλλος ένας εμπαιγμός της Περιφέρειας για έργα της Τριφυλίας, ο δρόμος Γαργαλιάνοι – Βάλτα.

 

Καλαμάτα 22-03-2018                                   Ο επικεφαλής της Παράταξης

 

 

Παναγιώτης Αλευράς

Περιφερειακός Σύμβουλος

Πρ. Αντιπεριφερειάρχης

ΠE Μεσσηνίας

 

Πολιτικά κόμματα και Τοπική Αυτοδιοίκηση.

 Άρθρο του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Η κομματικοποίηση της τοπικής αυτοδιοίκησης υπήρξε για πολλά χρόνια ένας εύλογος και θεμιτός αφορισμός που απέδιδε τον σφικτό εναγκαλισμό των κομματικών μηχανισμών με τις εκλεκτές τους Δημοτικές Αρχές με τρόπον ώστε να υπερέχει η υπεράσπιση του κομματικού συμφέροντος αντί της υπεράσπισης του συλλογικού δημοσίου συμφέροντος. Άλλη όψη της κομματικοποίησης είναι η κατασκευή και η αναφορά των δημοτικών πολιτικών μέσα στους μηχανισμούς του κόμματος και όχι μέσα στα αιρετά όργανα και στην τοπική κοινωνία.

Μέχρι ένα σημείο το ισχύον εκλογικό σύστημα μπορούσε να ευνοεί αυτή την κομματικοποίηση ιδίως όταν δεν συνέτρεχαν άλλες προϋποθέσεις, όπως η διακομματική συνεργασία την οποία επίσης και κατά κύριο λόγο ενθάρρυνε το εκλογικό σύστημα της ex lege ισχυρής πλειοψηφίας του Δημάρχου.

Σήμερα αυτό το φαινόμενο είναι μάλλον ασήμαντο. Η παρακμή των κομμάτων έχει απελευθερώσει το πολιτικό προσωπικό της Αυτοδιοίκησης, ιδίως του πρώτου αλλά και του δεύτερου βαθμού, από την κομματική εξάρτηση.

Το ερώτημα είναι άλλο: Ισχύει άραγε ο ισχυρισμός των εχθρών της απλής αναλογικής ότι το σύστημα αυτό θα ενισχύσει την εξάρτηση και τον εκβιασμό των μειοψηφιών προς τον Δήμαρχο ή τον Περιφερειάρχη;

Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι ένα ναι ή ένα όχι. Κατά την γνώμη μου, προϋπόθεση για να απαντήσουμε στο ερώτημα είναι να γνωρίζουμε τι είναι οι δημοτικές παρατάξεις και με ποιο περιεχόμενο κατανοούν την πολιτική εντολή των εκλογέων οι επικεφαλείς τους αλλά και όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι.

Εάν οι δημοτικές παρατάξεις είναι όντως συλλογικοί φορείς της πολιτικής εντολής, δηλαδή εκφράζουν τους δημότες που ενέκριναν το πρόγραμμά τους και κυρίως έχουν διαδικασίες συμμετοχής των πολιτών στη λειτουργία τους, δηλαδή είναι ζωντανές πολιτικές ομάδες, τότε δεν έχουν κανένα λόγο να συμπεριφέρονται εκβιαστικά ή να απαιτούν ιδιοτελή οφέλη.

Εάν οι δημοτικές παρατάξεις είναι τυχαίες συναντήσεις δημοτικών συμβούλων που έτυχε να εκλεγούν υπό τον ίδιο Δήμαρχο ή υποψήφιο Δήμαρχο, χωρίς πολιτικούς δεσμούς και κοινές αντιλήψεις για την υλοποίηση της πολιτικής εντολής των εκλογέων, τότε είναι απλώς ομάδες τοπικών πολιτικών παραγόντων που αποκτούν οντότητα γύρω από την διαχείριση της δημοτικής ή περιφερειακής εξουσίας και συνεπώς μπορούν να ζητούν και να δίνουν ανταλλάγματα.

Συνεπώς στην πρώτη υπόθεση η απάντηση είναι Όχι, αλλά στη δεύτερη είναι Ναι.

Μήπως όμως είναι μύθος και η πλειοψηφία του ισχύοντος εκλογικού συστήματος; Απαντώ ευθέως.

Όταν λειτουργούσε, με τις αδυναμίες και τις ασθένειές του, το πολιτικό και κομματισμό σύστημα, ο Δήμαρχος είχε την άνετη πλειοψηφία αλλά μετείχε σε έναν πολιτικό δεσμό με το κόμμα που το υποστήριξε ή με τα κόμματα που τον υποστήριξαν. Εάν υπήγαγε το συλλογικό δημόσιο συμφέρον στο κομματικό τότε οδηγούσε την Αυτοδιοίκηση στην κομματικοποίηση και προφανώς πρόδιδε την πολιτική εντολή της τοπικής κοινωνίας. Εάν υπήγαγε το συλλογικό δημόσιο συμφέρον στην πραγματική υπεράσπιση των εντολών της τοπικής κοινωνίας, φιλτραρισμένων μέσα από τις διαδικασίες λαϊκής συμμετοχής αλλά και από την συνισταμένη της ιδεολογικοπολιτικής αντίληψης των πολιτικών δυνάμεων που τον υποστήριζαν τότε λειτουργούσε με τους καθαρούς κανόνες της πολιτικής αυτονομίας.

Αναμφίβολα η δεύτερη υπόθεση ήταν η πιο δημιουργική και σε τέτοιες Δημοτικές Αρχές οφείλεται η μετατόπιση της Αυτοδιοίκησης στο επίκεντρο του πολιτικού συστήματος στις δεκαετίες 80 και 90.

Όταν το κομματικό σύστημα ήταν ισχυρό, πάλι μετρούσε η προσωπικότητα του υποψηφίου Δημάρχου ή Περιφερειάρχη και των υποψηφίων αιρετών εν γένει αλλά ταυτόχρονα μετρούσε και ο πολιτικός και προγραμματικός λόγος. Όταν το κομματικό σύστημα έγινε ανίσχυρο υπερτερεί η προσωπικότητα αλλά αποδυναμώνεται η συμβολή του πολιτικού και προγραμματικού λόγου.

Σήμερα πράγματι όλα είναι διαφορετικά. Και εάν πρέπει να αλλάξουν, δεν αλλάζουν με αφορισμούς. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα γίνει πεδίο αναγέννησης του κομματικού συστήματος εάν το ίδιο το σύστημα δεν φροντίσει σοβαρά για την αλλαγή του. Παράλληλα οι παθογένειες της Δημοκρατίας μας γεννούν πληθώρα ποικίλων μεταστάσεων και στο σώμα της τοπικής δημοκρατίας. Αυτές δεν θεραπεύονται με ένα άλλο εκλογικό σύστημα, εν προκειμένω την απλή αναλογική, ούτε όμως προκαλούνται από αυτό.

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι θεσμικό πεδίο της πολιτικής κοινωνίας, δηλαδή του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι φορέας της κοινωνίας των πολιτών όπως αφελώς ή δολίως κάποιοι τον εκλαμβάνουν. Αν θέλουμε η τοπική αυτοδιοίκηση να ασκεί δημόσια εξουσία πλησιέστερα στον πολίτη και κυρίως με την συμμετοχή του πολίτη στη διαμόρφωση των δημοσίων πολιτικών, πρέπει να την βλέπουμε ως πολιτικό θεσμό εξουσίας, λογοδοσίας, διαφάνειας και δημοκρατίας. Ως τέτοιος δεν μπορεί παρά να έχει άμεση σχέση με το κομματικό σύστημα. Η σχέση αυτή όμως πρέπει να είναι τέτοια που να εμπεδώσει τα παραπάνω χαρακτηριστικά της εξουσίας, της διαφάνειας και της λογοδοσίας, δηλαδή να είναι πρωτίστως μία σχέση πολιτικής αυτονομίας.

Τα πολιτικά κόμματα ως ζωντανοί και αναγκαίοι θεσμοί της πολυεπίπεδης Δημοκρατίας μας πρέπει να έχουν προγραμματικό λόγο και να διαμορφώνουν με την παιδαγωγική τους λειτουργία πολιτικό προσωπικό που μετέχει και λειτουργεί στο τοπικό και περιφερειακό πολιτικό σύστημα, στους Δήμους και τις Περιφέρειες.

Αν δεν το κάνουν αυτό, είτε γιατί το υποτιμούν είτε γιατί είναι ήδη απαξιωμένα από την κοινωνία και αφήνονται στα δεσμά του υποθηκευμένου στην μιντιοκρατία και την πολιτικοοικονομική διαπλοκή κεντρικού πολιτικού συστήματος, τότε άλλες διαδικασίες διαμόρφωσης και επιβολής του προγραμματικού λόγου θα επικρατήσουν σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Θα είναι άραγε οι δρόμοι της μιντιακής επικοινωνίας και της διαπλοκής της με τα μικρά αλλά ισχυρά πολιτικοοικονομικά συμφέροντα που πάντα ευδοκιμούν στην πολιτική; Θα είναι άραγε πετυχημένες επικοινωνιακές καμπάνιες χαρισματικών ανθρώπων της επαρχίας; Θα είναι πετυχημένες ίντριγκες του φιλόδοξου μικρομεσαίου πολιτικού προσωπικού; Πάντως δεν θα είναι – κατά κανόνα- αποτελέσματα υγιούς δημοκρατικής λειτουργίας.

Ένα είναι βέβαιο. Ούτε το ισχύον εκλογικό σύστημα προστατεύει την Αυτοδιοίκηση από τις εξαρτήσεις και τους εκβιασμούς ούτε η εμμονική προοπτική μίας απλοϊκής απλής αναλογικής θα αποτρέψει τις παθογένειες του τοπικού πολιτικού και διοικητικού συστήματος.

Πέραν από την δομική αρχιτεκτονική ενός συστήματος τοπικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που συνδυάζει την ίση αντιπροσώπευση με την διαμόρφωση δημοκρατικά νομιμοποιημένης και σταθερής προγραμματικής πλειοψηφίας απαιτείται και η λειτουργική αρχιτεκτονική της δημοτικής και περιφερειακής δημοκρατίας στην οποία κύριο ρόλο έχουν οι δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις και η διαρκής σχέση τους με τους πολίτες. Σχέση που μόνο στη διαφάνεια και τη λογοδοσία πρέπει να βασίζεται.

Όσο για τον προγραμματικό λόγο που αποτελεί τον συνεκτικό υλικό των δημοτικών και περιφερειακών παρατάξεων αυτός δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι αποξενωμένος από τον γενικό ιδεολογικοπολιτικό προγραμματικό λόγο τον οποίο στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία οφείλουν να συνθέτουν τα πολιτικά κόμματα. Συνεπώς η σχέση των πολιτικών κομμάτων με την Αυτοδιοίκηση είναι σχέση πεδίου και λειτουργίας σε αυτό, σχέση διαφάνειας, λογοδοσίας και κυρίως πολιτικής αυτονομίας αλλά όχι απάθειας, απαξίωσης και απουσίας.

Οι δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις, όχι ως ομάδες εκλεγμένων συμβούλων αλλά ως πολιτικές οργανώσεις που δρουν μέσα και έξω από τα όργανα, ως ιμάντες δημοκρατικής αλληλοσύνδεσης μεταξύ τοπικής κοινωνίας και τοπικού πολιτικου- διοικητικού συστήματος, ως θεσμοί πολιτικής συμμετοχής ανοικτοί στην κοινωνία, με εσωτερική δημοκρατική λειτουργία που εμπεδώνει τη διαφάνεια, τον έλεγχο στους αιρετούς και την λογοδοσία, είναι εκείνο το καινούργιο που πρέπει και μπορεί να γεννηθεί και να αποτελέσει την ισχυρή ασφαλιστική δικλείδα για την αποτελεσματική και δημοκρατική τοπική αυτοδιοίκηση.

Τα κόμματα δεν μετέχουν οργανωτικά σε δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις. Όμως κάνουν κάτι πολύ σημαντικό, διαπαιδαγωγούν τα μέλη τους που λειτουργούν σε αυτές με τις αρχές, τις αξίες και τον προγραμματικό λόγο που υπηρετούν. Κυρίως με το μάθημα της ανοχής στη διαφορετική άποψη και της σύνθεσης για τη τελική διαμόρφωση του συλλογικού δημοσίου συμφέροντος. Και κάτι άλλο, φιλτράρουν μέσα από αυτές τις αρχές και αξίες, τα ιδιοτελή συμφέροντα και τις διεφθαρμένες πρακτικές, που συνήθως έλκουν όσους ασκούν δημόσια εξουσία.

Η επαναφορά σε γόνιμο και δημιουργικό πεδίο της σχέσης των πολιτικών κομμάτων με την τοπική αυτοδιοίκηση θα απαλλάξει τους Δήμους και τις Περιφέρειες από τις δήθεν άχρωμες και «ανεξάρτητες» ηγεσίες που δεν λογοδοτούν σε κανένα παρά μόνο στην μιντιοκρατία ή στα συμφέροντα που τις τροφοδοτούν. Ο δε προγραμματικός λόγος των δημοτικών και περιφερειακών παρατάξεων πρέπει να γίνει ουσιαστικός και συγκεκριμένος, μετρήσιμος και διαλεκτικός αλλά ταυτόχρονα ειλικρινής και απολογητικός. Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω το πολιτικό life style που ενώ φλυαρεί δεν λέει τίποτε ουσιαστικό και μετρήσιμο και κυρίως δεν οδηγεί στην ειλικρινή λογοδοσία που πρέπει να είναι sine qua non χαρακτηριστικό του αυτοδιοικητικού προγραμματικού λόγου.

ΠΗΓΉ http://tetradioaftodioikisis.blogspot.com/p/blog-page_13.html

Καραμέρος: Η κυβέρνηση υπό την ομηρεία ενός κράτους Φρανκεστάιν

9/10/2017

Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση προτάσσει το αφήγημα της ανάπτυξης και των επενδύσεων. Εσείς υπέρ ποιας ανάπτυξης είστε υπέρμαχος;

Νομίζω ότι βρισκόμαστε στην φάση επανεκκίνησης του γνωστού λανθασμένου μοντέλου  ανάπτυξης με πολύ μπετόν, εξορύξεις, ορυκτά καύσιμα και προσπάθεια  αύξησης της κατανάλωσης.  Έστω και έτσι όμως η κυβέρνηση βραδυπορεί σε κάποιες περιπτώσεις υπό την ομηρεία ενός κράτους Φρανκεστάιν που άλλαξε ελάχιστα στα χρόνια της κρίσης καθώς έγιναν μόνο περικοπές και όχι μεταρρυθμίσεις. Το είπε και ο ίδιος ο Τσίπρας στη ΔΕΘ. Πρέπει να κατέβει ο Υπουργός στην υπηρεσία για μια υπογραφή. Όλοι οι αιρετοί γνωρίζουν τι κρύβεται πίσω από την φράσηΗ δε αυτοδιοίκηση που με αφορά είναι σε ακόμα πιο δεινή θέση.Όσον αφοράστον όρο Ανάπτυξη, εγώ σαν Οικολόγος είμαι στην τάση των απαναπτυξιακών Πρέπει να απο-αποικιοποιήσουμε το φαντασιακό μας από τη λογική του καταναλωτισμού και της διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης, ως άτομα και ως σύνολο, και να εφαρμόζουμε μια κοινωνία πιο βιώσιμη περιβαλλοντικά και κοινωνικά δίκαιη, που θα βασίζεται σε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια θα μου πείτε, όμως αν δεν το κάνουμε θα βρεθούμε κάποτε πάλι στο σημείο μηδέν.

Το σχόλιό σας έπειτα από τις τελευταίες εξελίξεις με το Ελληνικό ποιο είναι;

Η επένδυση του Ελληνικού θα δημιουργήσει πάρα πολλές θέσεις εργασίας των 586 ευρώ. Δεν υπάρχει αμφιβολία.  Το Ελληνικό θα είναι ένα τεράστιο οικιστικό και εμπορικό πάρκο τύπου Μανχάταν. Περιβαλλοντικά θα έχειεπιπτώσεις. Όχι βέβαια περισσότερες από εκείνες που είχε το παλιό αεροδρόμιο. Για να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές.Αν υπάρξουν σοβαρά αντισταθμιστικά στους γύρω Δήμους και σεβασμός στη νομιμότητα το πρόσημο θα είναι θετικό, δεδομένης της δεινής θέσης που βρέθηκε η χώρα.

Συμφωνείτε με την πρόταση του υπουργείου Εσωτερικών να αποσυνδεθούν οι ευρωεκλογές από τις αυτοδιοικητικές;

Προτάσεις και σενάρια υπάρχουν πολλά. Το θέμα είναι οι αποφάσεις. Καλό θα ήταν πάντως να αποσυνδεθούν. Στην αυτοδιοίκηση χρειάζεται πάντως σοβαρή δουλειά, συνθέσεις και όχι παιχνίδι με το ημερολόγιο και το εκλογικό σύστημα.

Θα είναι πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές; Τι πιστεύετε;

Η αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με τα κόμματα. Άρα δεν θα μπω στην ουσία της ανάλυσης των ημερομηνιών και της αλληλεπίδρασης. Σε Περιφέρειες και Δήμους πρέπει να ψηφίζονται οι πιο ικανοί, ανεξαρτήτως χρωμάτων και κομμάτων.

Δεν θεωρείτε ότι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε περικοπές άδικες; Γιατί η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει εξαντληθεί…

Οι διαρκείς περικοπές είναι άδικες και ναρκοθετούν την έξοδο από την οικονομική κρίση. ΕΝΦΙΑ και ΕΦΚΑ είναι δύο συμπληγάδες που συντρίβουν ολόκληρα κοινωνικά στρώματα

Η γνώμη σας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ποια είναι;

κ. Γκαντώνα έχω μία άποψη πια, για τους πολιτικούς αρχηγούς ως πρόσωπα σε σχέση με το  σύστημα διακυβέρνησης και τις δομές της χώρας. Θα σας την εξηγήσω με μια παρομοίωση. Όταν μπαίνεις σε ένα αεροπλάνο δεν νοιάζεσαι τόσο για τον πιλότο ως φυσικό πρόσωπο γιατί εμπιστεύεσαι την τεχνολογία, τους ελέγχους, τους κανόνες ασφαλείας κλπ. Στην Ελλάδα οι «πολιτικοί πιλότοι» πασχίζουν να κυβερνήσουν το μισοδιαλυμένο αεροσκάφος της μεταπολίτευσης  με τουςεπιβάτες μισολιπόθυμουςμέσα σε έναν θυελλώδη διεθνή εναέριο χώρο.Δεν έχω αρνητική γνώμη για τον κ. Μητσοτάκη, ούτε για τον κ. Τσίπρα.  Κανένας όμως δεν μπορεί μόνος του μετά από όσα υπέστη η χώρα. Ειδικά αν δεν φτιάξουμε ξανά τους θεσμούς και τους όρους της πολιτικής.

Θα βλέπατε ενδεχόμενο συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με το νέο φορέα της κεντροαριστεράς;

Μέχρι να λύσουν τις διαφορές τους ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Συμπαράταξη θα καλούσα τους πολίτες να δουν τι γίνεται με τους Πράσινους σε όλη την Ευρώπη. Να αναζητήσουν τις θέσεις των Οικολόγων Πρασίνων και να μη μας θυμούνται μόνο μετά από μια φυσική ή τεχνολογική καταστροφή

Από την θέση αιρετού στην Αυτοδιοίκηση, εκτιμάτε ότι αφήνετε αυτό που λέμε  ένα «οικολογικό στίγμα» στην Περιφέρεια Αττικής;

Όχι όσο θα ήθελα αλλά έχουν γίνει σοβαρά βήματα για την διαχείριση των στερεών και υγρών αποβλήτων.  Αυξήσαμε την ανακύκλωση, και την κομποστοποίηση.  Προάγουμε π.χ την ηλεκτροκίνηση και την ορθή διαχείριση των ρεμάτων, τους ποδηλατόδρομους, ελέγχουμε τις επιχειρήσεις για περιβαλλοντικά ζητήματα  αλλά στα κρίσιμα ζητήματα όπως η Ενέργεια  η Αυτοδιοίκηση είναι εξαιρετικά αδικημένη από την κεντρική κυβέρνηση.

Ενόψει του χειμώνα που έρχεται, είστε επαρκώς προετοιμασμένοι; Ο μηχανισμός θα λειτουργήσει επαρκώς;

Σε φαινόμενα σαν και αυτό της Σαμοθράκηςγια παράδειγμα καμία προετοιμασία δεν επαρκεί. Συχνά μιλάω για την κλιματική αλλαγή και με ειρωνεύονται κάποιοι. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν κάνουμε μεγάλες και εντοπισμένες προσπάθειες στην πρόληψη γιατί η «καταστολή» κατά την εκδήλωση του φαινομένου είναι έργο του Πυροσβεστικού Σώματος που ενισχύουμε στην Αττική μέσω Περιφερειακού Επιχειρησιακού προγράμματος με 5 εκατομμύρια ευρώ. Πρέπει όμως να σα πω, πωςτο κράτος Φρανκεστάιν που σας έλεγα παραπάνω μας δένει τα χέρια. Αξίζει να σας δώσω ένα κρίσιμο παράδειγμα από τα δεκάδες που αγγίζει τα όρια της τρέλας. Υπάρχουν παλιά σπίτια ερείπια, στα πρανή, στο χείλος κρίσιμων ρεμάτων για την Αττική. Αν όμως δεν συγκληθεί η τριμελής «Επιτροπή επικινδύνων» της Αποκεντρωμένης διοίκησης, αυτά δεν μπορούν να κριθούν οριστικά κατεδαφιστέα και να απομακρυνθούν. Αυτή η επιτροπή δεν συγκαλείται εδώ και μήνες γιατί ακόμα ψάχνουν τον εκπρόσωπο του ΤΕΕ μολονότι, οι υπάλληλοι μηχανικοί της Αποκεντρωμένης διοίκησης που υπάγεται στο Υπουργείο Εσωτερικών είναι και μέλη του ΤΕΕ. Αν όμως τα ερείπια αυτά με μια βροχή τύπου Σαμοθράκης καταρρεύσουν μέσα στα ρέματα, τα φράξουν και πνιγούν άνθρωποι όπως συνέβη π.χ στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία πριν λίγες εβδομάδες, θα ψάχνουμε ευθύνες στον Καραμέρο,την Δούρου  ή τον Δήμαρχο τάδε. Αν βέβαια εγώ πάω σήμερα πριν την βροχή να γκρεμίσω το σαθρό οίκημα, ο ιδιοκτήτης αν και έχει ήδη αποζημιωθεί από το κράτος μπορεί αν με πάει δεμένο χειροπόδαρα στη δικαιοσύνη ή στην καλύτερη θα προσφύγει στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση του Υπουργείου που θα με κηρύξει έκπτωτο παρότι αυτή δεν με αφήνει να λύσω το πρόβλημα. Η ιστορία που σας λέω είναι απολύτως πραγματική και θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με τέτοιες ιστορίες γραφειοκρατική τρέλας.

Γι αυτό σας λέω ότι στα υπουργεία, κραυγάζει η ανάγκη σαρωτικών μεταρρυθμίσεων και πλήρη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Αυτοδιοίκηση.Ας ισχύσει έστω ότι και στη Γαλλία όπου δεν μπορείς να γίνεις υπουργός αν δεν έχει θητεύσει στην Αυτοδιοίκηση ώστε να γνωρίζεις τα πραγματικά προβλήματα.

Το «στοίχημα» για τον  Γιώργο Καραμέρο ποιο είναι για το επόμενο διάστημα;

Να κάνω τη δουλειά μου σωστά, λύνοντας προβλήματα με δικαιοσύνη και ταχύτητα και να συνεχίσω ανεξάρτητος στην Αυτοδιοίκηση.

 *  Συνέντευξη Αντιπεριφερειάρχη Γιώργου Καραμέρουστην Κυριακάτικη

KONTRANEWS(08/10/2017) και τη δημοσιογράφο Στέλλα Γκαντώνα

30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΪΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Σαν σήμερα, στις 11.05.1987, ξεκινούσε η κατασκευή του Σαϊνοπούλειου Αμφιθεάτρου. Ένα Αμφιθέατρο γεννιόταν σε αυτόν τον τόπο ! Ακριβώς πριν 30 χρόνια, ένα αμφιθέατρο που έμελε να παίξει τον κυρίαρχο ίσως και τον αποκλειστικό ρόλο στα πολιτιστικά δρώμενα της Σπάρτης και της Λακωνίας γενικότερα.
Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, πάνω από όλα πατριώτης και οραματιστής, ο Γιώργος Σαϊνόπουλος με το δικό του «ειδικό βάρος», έκανε προσωπική του υπόθεση τα ζητήματα πολιτισμού αυτού του τόπου και σηματοδοτούσε τα επόμενα χρόνια σε αυτόν τον τομέα.

Πουλοκέφαλος Γιώργος Πολιτικός Μηχανικός Πρώην Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου

Στην ιδιόκτητη έκταση του στη Μαγούλα και με αποκλειστικά δικές του δαπάνες που προέρχονταν κυρίως από εκποίηση δικών του περιουσιακών στοιχείων, αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, έχτισε βήμα- βήμα αυτό το πολιτιστικό «απόσταγμα».
Που έκτοτε και ανελλιπώς καλύπτει με τις παραστάσεις του το κενό που υπήρχε σε θέματα πολιτισμού.

Ο υποφαινόμενος ως μελετητής και επιβλέπων μηχανικός του έργου έχει πολλά να θυμάται από αυτή τη συνεργασία ! Από την αγωνία, την επιμονή , τη θέληση και το όραμα αυτού του μοναδικού ανθρώπου.

Αξίζει κυρίως για τους επιγενόμενους μια μικρή αναφορά ώστε να εμβαθύνουμε στην σκέψη και στο πείσμα του ακούραστου Γιώργου Σαϊνόπουλου για να στηθεί και να ολοκληρωθεί αυτό το έργο.
Ξεκινήσαμε ένα χρόνο σχεδόν νωρίτερα με τα προκαταρκτικά, τα προσχέδια, συζητήσεις και ξενύχτια ατελείωτα, εκεί στο μικρό και φιλόξενο γραφειάκι της Κων/νου Παλαιολόγου! Απορρίψαμε προτάσεις, ξανασχεδιάσαμε! Ώρες ατελείωτες , ώρες δημιουργικές!

Ο μεταβολισμός της ενέργειας έπρεπε να δώσει απτά αποτελέσματα ! Πάντα με τη δική του έμπνευση αλλά και την επίσης υποστηρικτική στάση της συζύγου του της κ. Χρυσαυγής προχωρούσαμε, μελετούσαμε, σβήναμε, ξαναφτιάχναμε μέχρι να καταλήξουμε στην οριστική πρόταση.

Επισκεφθήκαμε ενδιάμεσα άλλες πόλεις που είχαν ανοιχτά θέατρα όχι για να αντιγράψουμε, αλλά για να δούμε τις αδυναμίες στην πράξη τέτοιων κατασκευών!
Θέλαμε έτσι και αλλιώς το δικό μας να είναι μοναδικό και κυρίως αυθεντικό!

Και ξεκινήσαμε μετά τις τυπικές διαδικασίες και τις αδειοδοτήσεις ακριβώς στις 11 Μαΐου του 1987 . Την Άνοιξη! Ώστε να έχουμε ολόκληρη την πρόσφορη κατασκευαστική περίοδο μπροστά μας ! Δεν έπρεπε να καθυστερήσουμε ούτε μία μέρα αλλά ούτε και να χαθεί καμία μέρα !

Πρώτα οι χωματουργικές εργασίες για την διαμόρφωση του χώρου και κατόπιν τις σκυροδετήσεις. Ο χώρος που επιλέχθηκε από τον ίδιο τον Γιώργο Σαϊνόπουλο ήταν ένα φυσικό πρανές που προσιδίαζε με μία κοίλη επιφάνεια που ακριβώς απέναντι της είχε τα φυσικά και μοναδικά σκηνικά !

Τον Ταΰγετο και το Μυστρά !

Δεν θα μπορούσε πραγματικά να υπάρχει άλλο μέρος που να συνδυάζει αθροιστικά αυτές τις παραμέτρους με αυτά τα πλεονεκτήματα.
Αξίζει βέβαια μία αναφορά στο αποτέλεσμα της ακουστικής που υπάρχει στο κατασκευασμένο θέατρο για τον τρόπο με τον οποίο επιτεύχθηκε αυτό. Ο αρχικός σχεδιασμός του κοίλου του θεάτρου δεν ήταν ο σημερινός αλλά 4.00 μέτρα δυτικότερα!

Όταν τα χωματουργικά μηχανήματα είχαν διαμορφώσει το κοίλο στην αρχική θέση, το ανήσυχο πνεύμα του Γιώργου Σαϊνόπουλου επιζητούσε ακόμη καλύτερη ακουστική. Εφοδιαστήκαμε για αυτές τις ανάγκες με ένα ντεσιμπελόμετρο της εποχής και αρχίσαμε να μετράμε τα ηχητικά αποτελέσματα. Αυτό όμως δεν τον ικανοποιούσε !

Έτσι μία μέρα μου έδειξε δύο πέτρες ποταμίσιες και μου υπέδειξε να μείνω στο κέντρο του θεάτρου και να χτυπώ τις πέτρες ρυθμικά και σταθερά με την ίδια ένταση. Αυτό γινόταν μόνον τα απογεύματα όταν είχαν αποχωρήσει όλοι από το εργοτάξιο και είχαμε απομείνει οι δυο μας!

Ο ίδιος διέτρεχε ολόκληρο το κοίλο του θεάτρου και άκουγε τα χτυπήματα των δύο πετρών. Ταυτόχρονα μου απέρριψε το νεσιμπελόμετρο ως μη αποτελεσματικό και για την μέτρηση της ακουστικής για αυτόν αρκούσαν μόνον οι πέτρες.

Με δεδομένη αυτήν την μεθοδολογία μετρούσε την ακουστική ο ίδιος, με την δική μου συνδρομή μόνον στο χτύπημα. Είπαμε να προχωρήσουμε την εκσκαφή του κοίλου κατ αρχήν 1 μέτρο ανατολικότερα . Η βελτίωση της ακουστικής ήταν εντυπωσιακή. Στη συνέχεια μετρώντας με μόνο αξιόπιστο μέσο τις 2 πέτρες και προχωρώντας η εκσκαφή του κοίλου έφθασε στα 4 μέτρα σε σχέση με την αρχική, που ήταν και η τελική θέση.

Πόση ήταν αυτή η βελτίωση της ακουστικής σύμφωνα με το ντεσιμπελόμετρο που μέτρησα στην αρχή και στο τέλος ! Βελτίωση κατά 65% σε σχέση με την αρχική τοποθέτηση του θεάτρου !

Μεγάλη βέβαια χαρά για τον υπογράφοντα που πριν μερικά χρόνια ξαναβρήκα αυτές τις 2 πέτρες στο γραφείο μου, που είχα χάσει μετά από κάποια μετακόμιση και που θα πρέπει να παραδώσω κάποια στιγμή ως ιστορικό στοιχείο στο Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα. Για να γνωρίσουν οι νεώτεροι τον τρόπο με τον οποίο ο αείμνηστος Γιώργος Σαϊνόπουλος επέλεξε να μετρήσει και να βελτιώσει την ακουστική του Θεάτρου!

Θα μπορούσαν να γραφούν και υπάρχουν ένα πλήθος ακόμη από μικρές ιστορίες με γεμάτες αναμνήσεις από εκείνη τη συνεργασία. Κυρίως όμως θα παραμένει εσαεί ως θύμηση , η έμπνευση, το πάθος για δημιουργία, το όραμα και η θέληση αυτού του μοναδικού ανθρώπου που ήθελε να βάλει και έβαλε σε άλλη βάση τον πολιτισμό στον αγαπημένο του τόπο την Σπάρτη !!!

Σπάρτη 11.05.2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ

Φωτογραφία του Γιώργος Πουλοκέφαλος.
Φωτογραφία του Γιώργος Πουλοκέφαλος.
 

 

Κράτα το

Κράτα το

Επισπεύδει η κυβέρνηση το έργο ΣΔΙΤ στη διαχείριση απορριμμάτων της Πελοποννήσου

 

 

Για “σημαντικές βελτιώσεις” σε σχέση με την προηγούμενη σύμβαση έκανε λόγο ο πρόεδρος της διυπουργικής επιτροπής και υπουργός Επκρατείας Αλ. Φλαμπουράρης. Εξειδίκευσε τα σημεία βελτίωσης στην μείωση του χρόνου διάρκειας της αρχικής σύμβασης από 28 σε 21 χρόνια, στη μείωση της εγγυημένης ποσότητας που θα αποδίδεται στην κεντρική διαχείριση από 150.000 χιλιάδες τόνους σε 100.000 χιλιάδες τόνους, στην κατασκευή επτά σταθμών μεταφόρτωσης απορριμμάτων αντί για δύο.

Την επίσπευση των γραφειοκρατικών διαδικασιών έως τα τέλη Απριλίου για την έναρξη των έργων διαχείρισης απορριμμάτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου μέσω σύμπραξης Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) με σύμβαση παραχώρησης με μέγιστο ορίζοντα το 2045 αποφάσισε η διυπουργική επιτροπή για τα μεγάλα έργα στην τελευταία σύσκεψη με την παρουσία του περιφερειάρχη Π. Τατούλη και εκπροσώπων του Φορέα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων της περιφέρειας.

Για “σημαντικές βελτιώσεις” σε σχέση με την προηγούμενη σύμβαση έκανε λόγο ο πρόεδρος της διυπουργικής επιτροπής και υπουργός Επκρατείας Αλ. Φλαμπουράρης. Εξειδίκευσε τα σημεία βελτίωσης στην μείωση του χρόνου διάρκειας της αρχικής σύμβασης από 28 σε 21 χρόνια, στη μείωση της εγγυημένης ποσότητας που θα αποδίδεται στην κεντρική διαχείριση από 150.000 χιλιάδες τόνους σε 100.000 χιλιάδες τόνους, στην κατασκευή επτά σταθμών μεταφόρτωσης απορριμμάτων αντί για δύο.

Επίσης προβλέπεται ανταποδοτική παροχή ρεύματος σε κατοίκους της περιοχής, το οποίο θα προέρχεται από δωρεά της κατασκευάστριας εταιρείας μετά από την κατασκευή φωτοβολταϊκών πάρκων.

Ανακυκλώσιμα υλικά απορριμμάτων

Για «τέλος στην τραγωδία των σκουπιδιών στην Πελοπόννησο» έκανε λόγο ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Π. εκτιμώντας ότι με την ολοκλήρωση της γραφειοκρατικής διαδικασίας έως τα τέλη Απριλίου “θα ακολουθήσει η υπογραφή της σύμβασης”.

“Οι όποιες βελτιώσεις στο έργο ΣΔΙΤ είναι τέτοιες που δεν θα μειώσουν την τιμή κόστους ανά νοικοκυριό” σχολιάζει στην “Α” ο Ν. Πατσαρίνος, επικεφαλής της παράταξης “Πελοπόννησος Πρώτα”.

Υπενθυμίζοντας ότι οι “χωροθετήσεις” των εγκαταστάσεων γίνονται “ετεροβαρώς”, καθώς δίνεται προτεραιότητα σε Αρκαδία, Μεσσηνία και Λακωνία, ενώ από τον σχεδιασμό “έχουν αποκλεισθεί η Κορινθία και η Αργολίδα”, ο Ν. Πατσαρίνος τονίζει ότι “από την στιγμή εφαρμογής του έργου ΣΔΙΤ με μέγιστο χρονικό ορίζοντα το 2045 δεν εξασφαλίζονται ο δημόσιος έλεγχος και η δημόσια παρακολούθηση”.

Υπογραμμίζει, μάλιστα, ότι “το έργο ΣΔΙΤ δεν υπακούει στις οδηγίες της Ε.Ε. ούτε στο νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων και στη μείωση των αποβλήτων”. “Συνεπώς η διαχείριση απορριμμάτων μπορεί να αποβεί αναποτελεσματική, καθώς για τα χρόνια εφαρμογής της σύμβασης παραχώρησης δεν θα υπάρχει δυναμική παρέμβαση για την ένταξη νέων επιστημονικών και τεχνολογικών μεθόδων” τονίζει ο Ν. Πατσαρίνος υποστηρίζοντας:

“Αυτό θα έχει αποτέλεσμα η διαχείριση απορριμμάτων να είναι στατική και να μην απομειώνεται η ταφή των όποιων υπολειμμάτων”.

 

Κράτα το