Αρχείο κατηγορίας Πολιτική και Κοινωνία

Πολιτική Κοινωνιολογία Η Πολιτική Κοινωνιολογία  στέκεται στο μεταίχμιο της Πολιτικής Επιστήμης και της Κοινωνιολογίας και η θεματική της ενσωματώνει στα ερευνητικά της πεδία θέματα τόσο από τη μία όσο και από την άλλη επιστήμη. Aσχολείται με την σχέση της πολιτικής με την κοινωνία, Πολιτική Επικοινωνία,Πολιτική Φιλοσοφία

Ιταλία όπως Ελλάδα; – Αρχική

Εδώ και μερικούς μήνες, ο κόσμος όλος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα το θρίλερ που εξελίσσεται στην Ιταλία, με την αγωνία να κορυφώνεται τις τελευταίες μέρες. Αναταραχή στις αγορές, ανησυχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σκαμπανεβάσματα στα spreads, διχασμένη η ιταλική κοινωνία, με τους μισούς να φοβούνται τη ρήξη και τους άλλους μισούς να χαίρονται που επιτέλους η Ιταλία σήκωσε κεφάλι. Φοβέρες […]

Πηγή: Ιταλία όπως Ελλάδα; – Αρχική

Μίμο Ριτσούτι: Το «Ριάτσε της υποδοχής» στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του ρατσισμού

«Ο δήμαρχος Λουκάνο απέδειξε ότι απέναντι στις πολιτικές της απώθησης των μεταναστών μπορούμε να εργαστούμε για το κοινό συμφέρον αυτών που έρχονται και αυτών που υποδέχονται αυτούς που έρχονται»

Μίμο Ριτσούτι, ο εκπρόσωπος του συλλόγου Ευρωμεσογειακή Αριστερά και από τους πρωτεργάτες της Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα στην Καλαβρία.

Πηγή: Μίμο Ριτσούτι: Το «Ριάτσε της υποδοχής» στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του ρατσισμού

«Οι μαφιόζοι σκοτώνουν και όταν ένας δήμαρχος κάνει καλές πράξεις τον συλλαμβάνουν;»

Έξι χιλιάδες διαδήλωσαν στη μικρή πόλη της Καλαβρίας, Ριάτσε, για να δείξουν την αλληλεγγύη στο Δήμαρχο Ντομένικο Λουκάνο, o oποίος τέθηκε σε κατ ‘ οίκον περιορισμό την Τρίτη επειδή ευνοεί την «παράνομη μετανάστευση». Ο Λουκάνο έφερε πίσω τη ζωή σε μια ετοιμοθάνατη πόλη, ενσωματώνοντας πρόσφυγες και υποστηρίζει ότι βρίσκεται κατηγορούμενος για «αδίκημα ανθρωπιάς»

 

Πηγή:  ThePressProject
Ημερομηνία: Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2018

  Σύμφωνα με το euronews, τη δεκαετία του 2000 ο Λουκάνο, αριστερός δήμαρχος, ήταν ένας από τους πρώτους που στοιχημάτισαν στους πρόσφυγες για να ξαναδώσει ζωή στο χωριό του των 1.800 κατοίκων.

#Italy: Thousands demonstrated in the small town of #Riace in Calabria, in solidarity with pro-refugee mayor Domenico “Mimmo” Lucano, known for his innovative approach to welcoming asylum seekers, was put under house arrest on Tuesday for allegedly favoring «illegal immigration.” pic.twitter.com/pHJ9B34ZJB

— th1an1 (@th1an1) 6 Οκτωβρίου 2018

Έκτοτε, δεκάδες άνθρωποι από το Αφγανιστάν, την Ερυθραία, ή το Ιράκ έχουν εγκατασταθεί στο Ριάτσε, γεμίζοντας το σχολείο του και αυξάνοντας τον αριθμό των κατοίκων του, προσελκύοντας ακόμη και τουρίστες με ατελιέ τοπικών βιοτεχνικών προϊόντων, που κατασκεύασαν σε συνεργασία με τους παλαιούς κατοίκους του χωριού.

Σύμφωνα με τον Guardian το 2009, λίγο μετά την επανεκλογή του στη δημαρχία και αρκετά χρόνια αφότου ξεκίνησε να υποδέχεται μετανάστες στην πόλη του, ο Ντομένικο Λουκάνο  πυροβολήθηκε από άγνωστο άνδρα την ώρα που έτρωγε σε εστιατόριο με φίλους του. Αργότερα η τοπική μαφία δηλητηρίασε δύο από τους σκύλους του, γράφει η Guardian.

Εκείνος αντί να φοβηθεί πείσμωσε. Ανήρτησε στην είσοδο της πόλης μια φωτεινή επιγραφή που έλεγε: «Ριάτσε, η πόλη της φιλοξενίας». Η πινακίδα υπάρχει ακόμη σήμερα καθώς και μια άλλη πινακίδα που βρίσκεται σε κεντρική πλατεία της πόλης και αναφέρει τις 20 χώρες από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες που φιλοξενούνται εκεί: η Ερυθραία, η Σομαλία, η Νιγηρία, το Πακιστάν είναι μερικές από αυτές.

Ο Λουκάνο, ο οποίος το 2010 τιμήθηκε με την διάκριση του τρίτου «καλύτερου δημάρχου του κόσμου» και αναφερόταν μεταξύ των 100 προσωπικοτήτων με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο από το περιοδικό Fortune το 2016, ενέπνευσε ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς και μια τηλεταινία, που αναμένεται να προβληθεί τον Φεβρουάριο στην Ιταλία.

«Οι μαφιόζοι σκοτώνουν και όταν ένας δήμαρχος κάνει καλές πράξεις τον συλλαμβάνουν;», αναρωτιέται η κάτοικος του Ριάτσε Ελιζαμπέτα. «Ο Μίμο βοήθησε τους πρόσφυγες και τους Ιταλούς», λέει η Γιασμίν, η οποία πριν από δύο χρόνια έφθασε στο Ριάτσε από το Πακιστάν. «Αλλά ίσως άλλοι επωφεληθούν από την καλοσύνη του».

«Μου έδωσε προοπτική. Προηγουμένως δεν υπήρχε τίποτα», προσθέτει η Άντζελα Χριστοδούλου, η οποία διδάσκει βελονάκι στους μετανάστες.

Οι κατηγορίες αφορούν την απευθείας ανάθεση (χωρίς διαγωνισμό) του καθαρισμού της παραλίας σε συνεταιρισμό μεταναστών και την τέλεση «εικονικών πολιτικών γάμων», για να μπορέσουν ορισμένοι μετανάστες να λάβουν άδεια παραμονής. Στους εικονικούς γάμους που είχαν προγραμματισθεί, φέρεται να συμπεριλαμβάνεται και εκείνος του αδελφού της συντρόφου του δημάρχου.

Όπως υπογραμμίζει ο ιταλικός Τύπος, όμως, ο Λουκάνο (βάσει των αποφάσεων του δικαστικού αρμόδιου για τις προκαταρκτικές έρευνες) δεν κατηγορείται, τελικά, για κανένα οικονομικό αδίκημα, όπως υπεξαίρεση ή διαφθορά. Η όλη έρευνα αφορά τη χρήση οικονομικών πόρων που από το ιταλικό υπουργείο Εσωτερικών, καταλήγουν στην περιφέρεια της Καλαβρίας και στους δήμους της, για τη φιλοξενία και στήριξη των μεταναστών.

Ο Λουκάνο έχει ταχθεί ανοικτά υπέρ της πλήρους ένταξης των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες. Η ιταλική τηλεόραση Rai ετοίμασε τηλεταινία (η οποία ακόμη δεν προβλήθηκε) στην οποία παρουσιάζεται η δράση του, και τη δράση του έχουν παρουσιάσει τα μεγαλύτερα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Ο νόμος του Λιντς στην οδό Γλάδστωνος

Σύμφωνα με το Μεγάλο Ηλεκτρονικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (ΜΗΛΝΕΓ) των εκδόσεων Πατάκη, λιντσάρισμα είναι η κακοποίηση ή και η θανάτωση κάποιου, που είναι ή θεωρείται ένοχος, υπεύθυνος για…

Πηγή: Ο νόμος του Λιντς στην οδό Γλάδστωνος

Μ. Μανουσάκης: Απαιτείται ριζοσπαστικός μετασχηματισμός του δημόσιου τομέα

Η μεγάλη πλειονότητα που στήριξε τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ισοπέδωση του Δημοσίου απαιτεί πλέον πρακτικές πολιτικές απαντήσεις στο πώς μπορεί να γίνει αλλιώς. Πώς δηλαδή θα αλλάξει άρδην η σχέση του κράτους με τον πολίτη, πώς το κράτος θα γίνει πιο αποτελεσματικό από τον ιδιωτικό τομέα απέναντι στους πολίτες«

Του Μάνου Μανουσάκη*

Έφτασε η 20ή Αυγούστου, η ιστορική ημερομηνία που σηματοδοτεί την έξοδο της Ελλάδας από το στενό πλαίσιο της μνημονιακής επιτροπείας και ταυτόχρονα την είσοδό της σε μια μεταβατική φάση σχετικής πολιτικής ελευθερίας κινήσεων.

Η χώρα, εκμεταλλευόμενη τους βαθμούς ελευθερίας που αποκτά, οφείλει να αποδείξει στους δανειστές της και στις χρηματαγορές ότι μπορεί να αυτοκυβερνηθεί κατά τρόπο ώστε να μην μπορεί να αμφισβητηθεί εκ νέου η ανεξαρτησία της. Τα “μέτωπα” στα οποία θα κριθεί εν πολλοίς αυτό το διακύβευμα είναι δύο: η πορεία των δημοσιονομικών μεγεθών και η μετεξέλιξη της δημόσιας διοίκησης.

Το πρώτο μέτωπο έχει γίνει πλήρως αντιληπτό ως πεδίο δοκιμασίας από όλες τις πλευρές. Η αναδιανομή πόρων υπέρ όσων επλήγησαν κατά την εννιαετή περίοδο της σκληρής λιτότητας (2010-2018), η οποία συνιστά την πραγματική «έξοδο από τα Μνημόνια», είναι απολύτως αναγκαία. Εξίσου σημαντικό όμως είναι να διεξαχθεί ο δημόσιος διάλογος για το πώς θα υλοποιηθεί αυτή η αναδιανομή στο πλαίσιο του σεβασμού των δημοσιονομικών επιτευγμάτων της περιόδου 2016-2018. Έχει γίνει δηλαδή απολύτως σαφές ότι, για να μην διολισθήσουμε εκ νέου ως χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας, πρέπει να μην επαναληφθούν λάθη δημοσιονομικής πολιτικής παρόμοια με εκείνα που μας οδήγησαν στο θλιβερό 2010.

Στο δεύτερο όμως μέτωπο, αυτό της δημόσιας διοίκησης, με την ευρύτερη δυνατή έννοια του όρου, η κατάσταση είναι περισσότερο πολύπλοκη. Η σημερινή κυβέρνηση έχει αναλάβει βέβαια αρκετές πρωτοβουλίες προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως, λόγω της συσσώρευσης παθογενειών πολλών δεκαετιών, αυτές δεν κατόρθωσαν να αλλάξουν την αντίληψη της κοινής γνώμης, που είναι ότι οι δημόσιες υπηρεσίες και οι δημόσιες επιχειρήσεις παραμένουν λίγο έως πολύ όπως ήταν και πριν από το 2015, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Η κυριότερη αιτία γι’ αυτό είναι ότι η κυβέρνηση αναλώθηκε αναγκαστικά στις πολύπλοκες και εξαιρετικά επίπονες διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της χώρας καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου από τον Ιανουάριο του 2015 έως σήμερα. Η συνεχής -και πολυεπίπεδη- διαπραγμάτευση είχε αποτέλεσμα να μην έχει τη δυνατότητα να διοχετεύσει τις δυνάμεις και το πολιτικό κεφάλαιο που διέθετε σε απολύτως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και τομές στη δημόσια διοίκηση, η μη εφαρμογή των οποίων έχει δημιουργήσει σε πολλές περιπτώσεις άκρως προβληματικές καταστάσεις, όπως όλοι αντιλαμβάνονται πλέον.

Η σημερινή αντιπολίτευση, το παλιό πολιτικό σύστημα, την περίοδο 2010-2014 επέλεξε να προωθήσει μέτρα ισοπέδωσης του Δημοσίου προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαιτούμενα από τους δανειστές δημοσιονομικά αποτελέσματα. Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία όμως αντιστάθηκε στην ελαχιστοποίηση κάθε τι δημόσιου (και άρα «κοινής ιδιοκτησίας των πολιτών») και τις απολύσεις μεγάλου αριθμού δημόσιων υπαλλήλων με το πρόσχημα της αξιολόγησης.

Ακόμη και σήμερα η αξιωματική αντιπολίτευση δεν διαθέτει όραμα μετεξέλιξης του δημόσιου τομέα και επιμένει εμμονικά στο θεώρημα της ανάληψης των λειτουργιών του Δημοσίου από την «αγορά», παρά τις αποτυχίες που έχουν καταγραφεί διεθνώς από αυτήν την πρακτική.

Σήμερα η μεγάλη πλειονότητα που στήριξε τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ισοπέδωση του Δημοσίου απαιτεί πλέον πρακτικές πολιτικές απαντήσεις στο πώς μπορεί να γίνει αλλιώς. Πώς δηλαδή θα αλλάξει άρδην η σχέση του κράτους με τον πολίτη, η οποία παραμένει σχέση γραφειοκρατικής εξουσίας στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων.

Πώς η δημόσια διοίκηση θα μετατραπεί από το εσωστρεφές σύστημα που είναι σήμερα σε εξωστρεφή θεσμό με την εξυπηρέτηση των αναγκών του πολίτη ως υπαρξιακό του στοιχείο. Πώς το κράτος θα γίνει πιο αποτελεσματικό από τον ιδιωτικό τομέα απέναντι στους πολίτες (όπως οφείλει άλλωστε…).

Η απάντηση σε αυτό το ολοένα και πιο πιεστικό πολιτικό ερώτημα, το οποίο σήμερα προσλαμβάνει ιστορικές διαστάσεις, πρέπει να δοθεί στο επίπεδο της εφαρμοσμένης πολιτικής και όχι στο επίπεδο απλώς της καταγγελίας του ισοπεδωτικού νεοφιλελευθερισμού.

Η απάντηση πρέπει να μετουσιωθεί σε εφαρμογή ικανού αριθμού μεταρρυθμίσεων και νομοθετικών πρωτοβουλιών στη δημόσια διοίκηση και τους δημόσιους οργανισμούς προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της αποτελεσματικότηταςτης προώθησης της αξιοπιστίας και πάνω απ όλα προς την κατεύθυνση της αλλαγής κουλτούρας σχετικά με τον ίδιο τον ρόλο του Δημοσίου.

Χωρίς την υλοποίηση των συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων, η χώρα θα υποβιβαστεί σε επίπεδο τεχνολογικών και διοικητικών υποδομών του κράτους σε βαθμό που όχι μόνο δεν θα προσελκύει επενδύσεις, αλλά θα οδηγηθεί σε περαιτέρω αποεπένδυση, πράγμα που θα δημιουργήσει κίνδυνο επαναφοράς της μνημονιακής επιτροπείας. Επιπλέον, σε περίπτωση που δεν εφαρμοστούν μεταρρυθμίσεις που θα δίνουν ξεκάθαρο σήμα στους πολίτες ότι ο μετασχηματισμός του Δημοσίου στοχεύει στην καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση των αναγκών τους, τότε η ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου στρατοπέδου στο θέμα αυτό θα συνεχιστεί.

Είναι προφανές ότι, για να γίνει ριζοσπαστικός μετασχηματισμός προς αυτήν την κατεύθυνση, χρειάζονται συγκρούσεις με το εδραιωμένο εδώ και δεκαετίες κατεστημένο της ανώτερης ιεραρχίας της δημόσιας διοίκησης και των δημόσιων οργανισμών γενικότερα. Απαιτείται η “κατεδάφιση” διοικητικών δομών που ευνοούν την αυθαιρεσία και τη διαφθορά, η κατάργηση υπηρεσιών που δεν λειτουργούν προς όφελος των πολιτών και η σύσταση νέων από μηδενική βάση.

Πέρα όμως από το -απολύτως απαραίτητο- γκρέμισμα χρειάζεται και συγκεκριμένη θετική στρατηγική για τη λειτουργία του κράτους. Για να επιτευχθούν σε σύντομο χρόνο, όπως πρέπει, όσα δεν έγιναν εδώ και δεκαετίες, απαιτείται πάνω απ’ όλα ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση σε συγκεκριμένους ποιοτικούς, αλλά και μετρήσιμους στόχους.

Σίγουρα στο σημείο αυτό αρκετές αναγνώστριες και αναγνώστες θα σκεφτούν το πολιτικό κόστος και τις επερχόμενες εκλογές τον Μάιο και το φθινόπωρο του 2019. Η πραγματικότητα όμως σχετικά με το πολιτικό κόστος είναι αντίθετη από αυτή που συνήθως παρουσιάζεται.

Πολιτικό κόστος στην περίπτωση αυτή θα έχει η αδράνεια και όχι οι τολμηρές πολιτικές πρωτοβουλίες. Οι διοικητικές ελίτ που λειτούργησαν το πελατειακό και εσωστρεφές κράτος με τρόπο κερδοφόρο για το παλαιό σύστημα εξουσίας και τις ίδιες έχουν πλέον απονομιμοποιηθεί στη συνείδηση της πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Ειδικά για τους νεότερους υπαλλήλους η απονομιμοποίηση αυτή είναι καθολική.

Στον ευρύτερο χώρο της δημόσιας διοίκησης και των επιχειρήσεων υπό δημόσιο έλεγχο υπάρχει μια σημαντική μερίδα υπαλλήλων που έχει κατανοήσει πού βρισκόμαστε, ποιοι είναι οι κίνδυνοι που απειλούν το κάθε τι δημόσιο και είναι έτοιμες και έτοιμοι να στηρίξουν τον ριζοσπαστικό μετασχηματισμό των υπηρεσιών και των επιχειρήσεων στις οποίες εργάζονται.

Για να δημιουργηθεί το κατάλληλο υπόβαθρο προκειμένου αυτή η σημαντική μερίδα των δημοσίων υπαλλήλων να πειστεί να υλοποιήσει τον ριζοσπαστικό μετασχηματισμό, απαιτείται πολιτική βούληση και τόλμη. Αν αυτή υπάρξει, τότε το ρεύμα μέσα στον δημόσιο τομέα θα είναι πολύ ισχυρό και τα αποτελέσματα ορατά πολύ σύντομα. Η ιστορική ευθύνη είναι πολύ μεγάλη. Hic Rhodus, hic salta.

Ο Μάνος Μανουσάκης είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ)

Αιτήματα αιχμής των Οικολόγων Πράσινων προς την Κυβέρνηση

Καμία επιστροφή στην «κανονικότητα».

Δευτέρα, 06 Αύγ. 2018, 20:44  |  Αποφάσεις Πανελ. Συμβουλίου
Εκτύπωση
E-mail

Απόφαση του Πανελλαδικού Συμβουλίου (5/8)

Αιτήματα των Οικολόγων Πράσινων προς την Κυβέρνηση και την Αυτοδιοίκηση

1. Για την  κλιματική αλλαγή

Για τους Οικολόγους Πράσινους η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι απόλυτη πολιτική προτεραιότητα – η πραγματικότητα που βιώνουμε πλέον αποδεικνύει ότι η ολιγωρία είναι καθοριστική για τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας. Αγωνιζόμαστε για πολιτικές που θα ελέγξουν την κλιματική αλλαγή και θα εξασφαλίσουν την απεξάρτησή μας ως κοινωνία από τα ορυκτά καύσιμα και τη βιομηχανική κτηνοτροφία.

Ζητάμε:

1.1. Να μην έρθει για κύρωση στη Βουλή καμιά καινούργια σύμβαση για παραχωρήσεις περιοχών για έρευνα και εξορύξεις υδρογονανθράκων και να επανεξεταστούν οι προηγούμενες κυρώσεις με βάση αναβαθμισμένες απαιτήσεις προστασίας του περιβάλλοντος . Η χώρα μας μόνο να χάσει έχει από τις εξορύξεις στην Ήπειρο, την Κρήτη, το Κατάκολο, το Ιόνιο και αλλού.

1.2. Αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου προστασίας για περιοχές Natura 2000, ώστε να αποκλείει τις εξορύξεις υδρογονανθράκων (και συνοδών έργων), αλλά και αντίστοιχα για τις περιοχές όπου παράγονται ΠΟΠ και ΠΓΕ, καθώς και αυστηροποίηση των όρων προστασίας  των υδάτινων σωμάτων (πηγών, ρεμάτων, ποταμών, λιμνών και λιμνοθαλασσών).

1.3. Απαγόρευση της εξόρυξης φυσικού αερίου με μη συμβατικές μεθόδους (fracking, πυρόλυση κλπ.)

1.4. Ολοκλήρωση του Μακροχρόνιου Ενεργειακού Σχεδιασμού, εκτενή με δημόσια διαβούλευση και τη συμμετοχή μας

1.5. Επιτάχυνση της αναθεώρησης του χωροταξικού για τις ΑΠΕ με γνώμονα την προστασία σημαντικών περιοχών Natura και την φέρουσα ικανότητα των περιοχών, με κριτήρια βιωσιμότητας και όχι μόνο ύψιστης κερδοφορίας. Έτσι μόνο θα επιταχυνθεί η ανάπτυξη των ΑΠΕ στη χώρα μας, με πολλαπλά οφέλη για την υγεία, την οικονομία και εν γένει την κοινωνία μας, χωρίς όμως να υπάρχουν καθυστερήσεις από νομικές προσφυγές και οι αντιδράσεις που προκύπτουν σήμερα.

1.6. Σχεδιασμό και έναρξη υλοποίησης πιλοτικών δράσεων για την ανάσχεση της ερημοποίησης στις περιοχές που απειλούνται περισσότερο (όπως τα νησιά)

2. Για την εκτός σχεδίου και την αυθαίρετη δόμηση, και την προστασία δασών -αιγιαλών -ρεμάτων και άλλων προστατευόμενων περιοχών

2.1 Αναστολή  της εκτός σχεδίου δόμησης, τουλάχιστον  μέχρι να οριοθετηθούν σε ορθοφωτοχάρτες οι πλημμυρικές ζώνες των ρεμάτων, ο αιγιαλός, η γεωργική γη και οι υγροβιότοποι της σύμβασης Rasmsar, να κυρωθεί το σύνολο των δασικών χαρτών, να εκδοθούν τα ΠΔ των περιοχών Natura και μελέτες φέρουσας ικανότητας νησιών. Αλλά και μέχρι την αναθεώρηση /οριστικοποίηση των χωροταξικών πλαισίων (με βάση και την Εθνική Στρατηγική για την Κλιματική αλλαγή και την θαλάσσια πολιτική).

2.2 . Αυστηροποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τους αιγιαλούς και τις παραλίες, με ριζική αναθεώρηση και νέα δημόσια διαβούλευση του  νομοσχεδίου του Υπουργείο Οικονομικών για τον αιγιαλό. Καμία νομιμοποίηση αυθαιρέτων σε αιγιαλό, παραλίες, θάλασσα, λίμνες και ποτάμια δεν θα γίνει αποδεκτή από τους Οικολόγους Πράσινους

2.3 Υλοποίηση των πρόσφατων διατάξεων για κατεδάφιση όλων των τελεσίδικα παράνομων κτισμάτων και συνεχή δημόσιο απολογισμό για την πορεία υλοποίησης

2.4 Ανάρτηση του συνόλου των δασικών χαρτών στην Αττική, αλλά και ρύθμιση για την εξασφάλιση του απαραίτητου προσωπικού (αίτημα που είχε εγκριθεί και από τους θεσμούς), ώστε να προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς η ανάρτηση αλλά και η κύρωση των χαρτών σε όλη την χώρα, και η εξέταση των αντιρρήσεων.

2.5 Να προχωρήσουν οι διαδικασίες με τις «οικιστικές πυκνώσεις», που αποδείχθηκε ένα επιτυχημένο εργαλείο επιτάχυνσης των δασικών χαρτών,  χωρίς εκπτώσεις στην περιβαλλοντική και δασική νομοθεσία.

2.6 Να ενεργοποιηθεί ο νέος νόμος για τους Δασικούς Συνεταιρισμούς που βρίσκεται δύο χρόνια σε αδράνεια. Τα δάση χρειάζονται διαχείριση διότι έχουν εγκαταλειφτεί, συσσωρεύοντας επικίνδυνα εύφλεκτη βιομάζα

2.7 Να ολοκληρωθεί η Εθνική Στρατηγική για τα Δάση και να συνοδευτεί με σχέδια δράσης και εξασφάλιση χρηματοδότησης

2.8 Να ενεργοποιηθεί εκ νέου η Επιτροπή για την αλλαγή του «δασοκτόνου» νόμου 4280/2014 που άλλαξε τις «επιτρεπτές επεμβάσεις» στα δάση, με βάση και τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης.

2.9 Ενεργοποίηση διαδικασιών για τη Δημιουργία Σώματος Φύλαξης Φυσικού Περιβάλλοντος, με ενοποίηση των δασο/αγροφυλάκων της Δασικής Υπηρεσίας, των φυλάκων προστατευόμενων περιοχών και της ιδιωτικής θηροφυλακής. Τα δάση θέλουν φύλαξη από κάθε λογής παρανομίες. Μετά την έξοδο από τα μνημόνια,  αναμένουμε γενναία βήματα υλοποίησης σε συνεργασία με την INTERPOL.

2.10 Υλοποίηση των δεσμεύσεων για ενίσχυση του Σώματος των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος το οποίο είναι εντελώς αποδυναμωμένο.

2.11 Άμεση συμβασιοποίηση και χρηματοδότηση των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης καθώς και ολοκλήρωση των νέων προδιαγραφών για τις Διαχειριστικές Μελέτες Δασών. Η βοσκή και η ξύλευση αποτελούν θεμελιώδεις δράσεις μείωσης της καύσιμης ύλης

2.12 Αναδιάρθρωση της δασοπυρόσβεσης με στροφή από τα μέσα στον άνθρωπο και την βιο-οικονομία, με ενεργό συμμετοχή πυροσβεστών και της δασικής υπηρεσίας στην πρόληψη πυρκαγιών τον χειμώνα, με καθαρισμούς εγκαταλειμμένων καλλιεργειών και βοσκοτόπων, εφαρμογή προδιαγεγραμμένης καύσης, ασκήσεις ετοιμότητας, εφαρμογή σχεδίων πυροπροστασίας, σεμινάρια κτλ.

2.13 Υπέρβαση (με προσπάθεια σε ευρωπαϊκό πλαίσιο και επίκληση της κλιματικής δικαιοσύνης) των  μνημονιακών δεσμεύσεων για την στελέχωση των δασικών και πυροσβεστικών υπηρεσιών με προσωπικό διαθέσιμο όλο το χρόνο.

3. Για την πολιτική προστασία

3.1 Να αποκτήσει η πολιτική προστασία την ουσιαστική της διάσταση, με αναδιάρθρωση λειτουργικού πλαισίου και αξιοποίηση σύγχρονων συστημάτων, ψηφιακών εργαλείων αλλά και τοπικών δικτύων πρόγνωσης καιρού για  ειδοποίηση, επιτήρηση και επέμβαση. Αλλά και να γίνει βίωμα για τους πολίτες, σε κάθε οικισμό σε κάθε γειτονιά,  με ουσιαστικές πρωτοβουλίες της αυτοδιοίκησης και διαρκή ετοιμότητα.

3.2 Με βάση και σχέδια αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής σε περιφερειακό επίπεδο που θα προχωρήσουν με επείγουσες διαδικασίες.

4. Για την οικονομική Πολιτική

4.1 Προστασία περιβάλλοντος -Κλιματική αλλαγή να αναδειχθούν στον 5ο Πυλώνα του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου -Προτεραιότητα σε χρηματοδοτήσεις έργων και επενδύσεων, αλλά και σαφής ενίσχυση σχετικών Ταμείων (με διάθεση υπερπλεονάσματος).

4.2 Φορολογική μεταρρύθμιση με νέα ισχυρά κίνητρα για  δράσεις επιχειρήσεων και ατόμων προς την προστασία του περιβάλλοντος, την εξοικονόμηση ενέργειας και την κυκλική οικονομία, αλλά και για την κοινωνική, αλληλέγγυα και συνεταιριστική οικονομία στην υπηρεσία της βιωσιμότητας.

5. Για την περιβαλλοντική εκπαίδευση

5.1.  Ενίσχυση της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, από την επόμενη εκπαιδευτική

Περίοδο, σε συνεργασία με τα ΚΕΑ μέσα στα σχολεία με υποχρεωτικές ώρες και όχι ως επιλογή και εκτός σχολικού προγράμματος σε όλους τους τύπους σχολείων, όπως και των μεταλυκειακών και άλλων επαγγελματικών σχολών, Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας και Δια Βίου Μάθησης, σε συνδυασμό με εκπαίδευση για την πολιτική προστασία με δράσεις στο πεδίο (δενδροφυτεύσεις, εκπαίδευση στην αντιμετώπιση κρίσεων και των φαινομένων της κλιματικής αλλαγής).

5.2. Προγραμματισμός για την ενίσχυση των ‘πράσινων’ επαγγελμάτων στην τεχνική εκπαίδευση (διαχείριση  δασών, υδάτων, προστατευόμενων περιοχών, αειφορικές καλλιέργειες, ενεργειακή αναβάθμιση, τεχνολογίες ΑΠΕ,  βιοκλιματική αρχιτεκτονική κλπ.) από την επόμενη εκπαιδευτική περίοδο κα διαμόρφωση των απαραίτητων επαγγελματικών περιγραμμάτων.

6. Προτάσεις αιχμής των Οικολόγων Πράσινων για την Αυτοδιοίκηση

6.1 Άμεση εφαρμογή του άρθρου 94 του Καλλικράτη για τον καθαρισμό των εγκαταλειμμένων αγροτεμαχίων, με τη βοήθεια κτηματολογίου και GIS.

6.2 Ανασχεδιασμός σχεδίων  επέμβασης  και εκκένωσης οικισμών με κατάλληλο εξοπλισμό  και αιφνιδιαστικές ασκήσεις

6.3. Άμεσος δημόσιος απολογισμός για τους πόρους που έχουν διατεθεί  από τις ΣΑΤΑ πυροπροστασίας

6.4 Σύσταση γραφείων αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, σε κάθε Δήμο και Περιφέρεια,  σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των υπηρεσιών πρασίνου και σε συνεργασία με τις υπηρεσίες πολεοδομίας και πολιτικής προστασίας, όπως είχαμε, ήδη, προτείνει, ως κόμμα, στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης στην αυτοδιοίκηση «Κλεισθένης 1».

Μεσοπρόθεσμες συμπληρωματικές προτάσεις των Οικολόγων Πράσινων

  • Ενέργειες για την αναθεώρηση της πολιτικής για Βιώσιμη Κτηνοτροφία
  • Επιτάχυνση των Περιφερειακών Σχεδίων Προσαρμογής στην Κλιματική Αλλαγή και διασφάλιση χρηματοδότησης, με τη συμβολή όλων των κοινωνικών εταίρων και την αναγωγή των μέτρων προσαρμογής σε ύψιστης πολιτικής προτεραιότητας. Η κλιματική αλλαγή πλέον λαμβάνει χώρα με ταχύτατους ρυθμούς σε επίπεδα πολύ πιο έντονα από τα αρχικά αναμενόμενα. Η προετοιμασία της Πολιτείας δεν πρέπει να αργήσει ούτε στιγμή.
  • Χρηματοδότηση δράσεων ανάσχεσης, μετριασμού, πρόληψης και προσαρμογής, με πόρους από Ευρωπαϊκά Ταμεία στο πλαίσιο της Κλιματικής Δικαιοσύνης, αφού η χώρα μας χρειάζεται να πληρώνει, μη αναλογικά με την ευθύνη της, τις ζημιές που προκαλούνται από τις ανεπτυγμένες χώρες που έχουν ιστορικά και την μεγαλύτερη ευθύνη.

Για την προστασία δασών – αιγιαλών – ρεμάτων και άλλων προστατευόμενων περιοχών

  • Ρύθμιση προστασίας όλων των υγροτόπων της χώρας -μικρών και μεγάλων- μέχρι την οριοθέτησή τους.
  • Τα έργα πρόληψης των πυρκαγιών -κυρίως οι καθαρισμοί και διανοίξεις δασικών δρόμων να προχωρήσουν με προτεραιότητα, δίνοντας ευκαιρίες δραστηριοποίησης και δουλειάς σε δασικούς συνεταιρισμούς και φορείς κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Να γίνονται δε τον χειμώνα έως την άνοιξη και όχι μέσα και τέλος καλοκαιριού.
  • Εναρμόνιση του αντιπυρικού σχεδιασμού με τις παρεμβάσεις της Δασικής Υπηρεσίας κυρίως σε ότι αφορά τις δενδροφυτεύσεις και τις αναδασώσεις, Να μη προωθούνται οι αναδασώσεις με πευκόδεντρα και μόνο, αλλά με δέντρα αγροδασικά που μπορούν να δημιουργήσουν αληθινές «αντιπυρικές ζώνες». Να γίνεται την κοπή των μικρών αυτοφυών πεύκων στα πρανή των επαρχιακών και εθνικών δρόμων και αντικατάσταση τους από άλλα είδη περισσότερο βραδυφλεγή.
  • Προστασία της αγροτικής γης και των παραδοσιακών χρήσεων γης με ειδικό νομικό καθεστώς, με προτεραιότητα στην Αττική και γύρω από αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα και τουριστικές περιοχές, έτσι ώστε το παραδοσιακό μωσαϊκό του τοπίου από καλλιέργειες, αμπέλια, βοσκότοπους κλπ., να συμβάλλει ώστε οι πυρκαγιές να μην εξελίσσονται πολύ και να αντιμετωπίζονται εύκολα.
  • Νέο θεσμικό και χρηματοδοτικό πλαίσιο για βιοκλιματικές και πυρανθεκτικές κατασκευές που σώζουν ανθρώπινες ζωές, τις οικιστικές περιοχές και το κλίμα, στην εύφλεκτη μεσογειακή λεκάνη. Εφαρμογή των αρχών της δασοκομίας πόλεων, για την αντιπυρική προστασία τους.

Για την πολιτική προστασία

  • Να αξιολογηθούν τα κριτήρια κατανομής αλλά και η αποτελεσματικότητα πόρων που διατίθενται από τις ΣΑΤΑ πυροπροστασίας μέσω των ΟΤΑ (18 εκ για όλη την Ελλάδα – 5 εκ για την Αττική).Να μη δίνονται με βάση πληθυσμιακά κριτήρια μόνο αλλά και με βάση την πράσινη (δασική και καλλιεργήσιμη) γη.
  • Να ενισχυθεί με προσλήψεις η Πυροσβεστική Υπηρεσία, η οποία έχει υποστεί γήρανση και υποστελέχωση σε ανθρώπινο δυναμικό και αποδυνάμωση σε μέσα
  • Επέκταση της αντιπυρικής περιόδου -με βάση τις κλιματικές αλλαγές και αντίστοιχη επέκταση της εργασιακής σχέσης των εποχικών δασοπυροσβεστών -με διεύρυνση καθηκόντων και στην πρόληψη και αλλαγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας
  • Στελέχωση πυροφυλακίων με ομάδες εκπαιδευμένων εθελοντών .
  • Υπογειοποίηση καλωδίων της ΔΕΗ όπου η τάση ρεύματος το επιτρέπει.
  • Να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Πολιτικής Προστασίας σε επίπεδο Περιφέρειας, ώστε να μην εξαντλείται στο να συμπληρώνει και να επικαιροποιεί τα μνημόνια ετοιμότητας και διαχείρισης που αποστέλλει στην γενική γραμματεία ΠΠ, αλλά μπορεί να θέσει και τον μηχανισμό τον ίδιο σε λειτουργία. Παράδειγμα τα πρανή των εθνικών δρόμων στη Χίο (που κάηκε τόσες φορές) δεν έχουν ακόμα 03/08/2018 καθαριστεί από τη βιομάζα γιατί η Τεχνική Υπηρεσία της Περιφέρειας δεν έχει ολοκληρώσει τη μελέτη.

Για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση

  • Εισαγωγή αυτόνομουμαθήματος της επιστήμης της Οικολογίαςστη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
  • Υποστήριξη των’πράσινων’ επαγγελμάτωνπου έχουν αφαιρεθεί στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση (διαχείριση δασών, υδάτων, προστατευόμενων περιοχών, αειφορικές καλλιέργειες, ενεργειακή αναβάθμιση, τεχνολογίες ΑΠΕ, βιοκλιματική αρχιτεκτονική, παραδοσιακές τεχνικές κλπ.), λαμβάνοντας υπόψη τις τοπικές ανάγκες και τις προτεραιότητες της αναπτυξιακής πολιτικής με όρους αειφορίας, δημιουργώντας εκπαιδευτικές ανάγκες και όχι αναπαράγοντας και ακολουθώντας ένα παρωχημένο παραγωγικό μοντέλο με τις εξής προϋποθέσεις:
    α) τον σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό και συμβουλευτική και
    β) την ολοκλήρωση των απαραίτητων επαγγελματικών περιγραμμάτων.
  • Ενίσχυση της επαγγελματικής αγροτικής εκπαίδευσης με εκπαίδευση στο αγρόκτημα.

Γιατί Σοσιαλισμός; by Albert Einstein

Why Socialism? Γιατί Σοσιαλισμός;
by Albert Einstein
(May 01, 2009)

Μετάφραση: Γιάννης Μπιτσάνης.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 1ο φύλλο της Monthly Review (Μηνιαία Επιθεώρηση, Μάιος 1949). Τον Μάιο του 1998 αναδημοσιεύτηκε για την επέτειο 50 χρόνων από τη δημοσίευση του πρώτου φύλλου της Monthly Review.
Η μετάφραση έγινε, κατά το δυνατόν, ‘επί λέξει’ παρά την αναπόφευκτη υφολογική και λογοτεχνική υποτίμηση. Μετάφραση του άρθρου έχει δημοσιευθεί και στο tvxs. Δυστυχώς αυτή η μετάφραση περιέχει 2-3 σημαντικά λάθη που, στα συγκεκριμένα σημεία, αλλοιώνουν το νόημα του πρωτότυπου κειμένου στα αγγλικά.

βλέπε και Κεφαλής Χρήστος : Ο Αϊνστάιν και ο σοσιαλισμός

Επίσης το «διάσημοι υποστηρικτές του σοσιαλισμού»

Περισσότερο γνωστός για το έργο του στη φυσική, ο Αϊνστάιν δεν ήταν ξένος προς τους πολιτικούς αγώνες
Ο Αϊνστάιν ήταν ένας μεγάλος επικριτής του καπιταλισμού και τάχθηκε υπέρ του σοσιαλισμού. Στο δοκίμιό του «Γιατί σοσιαλισμός;”, εξήγησε πώς ο καπιταλισμός καθιστά τα ανθρώπινα όντα να υποφέρουν από μια «διαδικασία φθοράς» και τα καταστεί να «αισθάνονται ανασφαλή, μοναχικά, στερούμενα την αφελή, απλή, και ανεπιτήδευτη απόλαυση της ζωής.»

Είναι συνετό κάποιος μη ειδικός σε οικονομικά και κοινωνικά θέματα να εκφράζει απόψεις για θέμα του σοσιαλισμού;

Για πολλούς λόγους πιστεύω πως είναι.
Ας θεωρήσουμε το ερώτημα από την σκοπιά της επιστημονικής γνώσης. Ίσως φαίνεται ότι δεν υφίστανται ουσιαστικές διαφορές στην μεθοδολογία μελέτης μεταξύ αστρονομίας και οικονομικών: οι επιστήμονες και των δύο κλάδων επιχειρούν να ανακαλύψουν νόμους (σ.μ. κανόνες) γενικής αποδοχής για μία (σ.μ. σαφώς) ορισμένη ομάδα φαινομένων με στόχο να ορίσουν διασυνδέσεις μεταξύ των φαινομένων (σ.μ. που μελετά ο κλάδος) με τον δυνατά πλέον κατανοητό τρόπο. Στην πραγματικότητα όμως τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν. Η ανακάλυψη νόμων της οικονομίας καθίσταται δυσχερής διότι τα παρατηρούμενα οικονομικά φαινόμενα επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες που είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν χωριστά (σ.μ., δηλ. απομονώνοντας την επίδραση της μεταβολής ενός παράγοντα ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν σταθεροί). Επιπλέον, η σωρευμένη εμπειρία από τις απαρχές της αποκαλούμενης πολιτισμένης περιόδου της ιστορίας της ανθρωπότητας- είναι πασίγνωστο- έχει ισχυρά επηρεασθεί και περιορισθεί από αιτίες οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν είναι αμιγώς οικονομικές. (σ.μ. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΔΗΛ. Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΘ’ ΕΑΥΤΗΝ). Π.χ. όλα τα μεγάλα κράτη στην (σ.μ. παγκόσμια) ιστορία όφειλαν την ύπαρξή τους στις κατακτήσεις. Κατέσχεσαν για λογαριασμό τους το μονοπώλιο της ιδιοκτησίας γης και διόρισαν ιερείς προερχόμενους από τις τάξεις τους. Οι ιερείς, ελέγχοντας την εκπαίδευση, κατέστησαν τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας μόνιμο θεσμό και δημιούργησαν ένα σύστημα αξιών μέσω του οποίου, μετέπειτα, σε μεγάλο βαθμό ασυναίσθητα, χειραγωγούνταν η κοινωνική συμπεριφορά του λαού.
Αλλά η ιστορική παράδοση είναι ‘χάριν λόγου’, (σ.μ. ζήτημα) του χθες. Πουθενά δεν ξεπεράσαμε, αληθινά, αυτό που ο Thorstein Veblen όρισε ως «θηρευτική φάση» της ανθρώπινης εξέλιξης. Τα παρατηρούμενα οικονομικά στοιχεία είναι από αυτή τη φάση. Ακόμη και οι νόμοι (σ.μ. κανονικότητες) που εξάγονται από αυτά δεν έχουν εφαρμογή σε άλλες φάσεις (σ.μ. πιθανόν μελλοντικές φάσεις της ανθρωπότητας). Επειδή ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι επακριβώς το να υπερβεί και να εξυψωθεί της «θηρευτικής φάσης» της ανθρώπινης ανάπτυξης, η οικονομική επιστήμη στην παρούσα κατάστασή (σ.μ. διατύπωσή της) λίγο φωτίζει τα χαρακτηριστικά της σοσιαλιστικής κοινωνίας του μέλλοντος.

Δεύτερον, ο σοσιαλισμός κατευθύνεται προς ένα κοινωνικό-ηθικό στόχο. Η επιστήμη, όμως, δεν μπορεί να δημιουργήσει στόχους (σ.μ. σκοπούς, ιδανικά) και πολύ λιγότερο να τους εμπνεύσει στα ανθρώπινα όντα. Η επιστήμη, το πολύ, μπορεί να διαθέσει τα εργαλεία μέσω των οποίων επιτυγχάνονται ορισμένοι στόχοι. Οι ίδιοι οι στόχοι είναι τα ‘πιστεύω’ προσωπικοτήτων με υψηλά ηθικά ιδανικά και-αυτοί οι στόχοι αν δεν είναι θνησιγενείς αλλά είναι σθεναροί και ζωτικοί-υιοθετούνται και εξελίσσονται από αυτά τα πολλά (σ.μ την μεγάλη μάζα) ανθρώπινα όντα που, μίσο-ασυναίσθητα, καθορίζουν την αργή εξέλιξη της ιστορίας.
Για τους παραπάνω λόγους, πρέπει να ‘βρισκόμαστε σε επιφυλακή’ να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους όταν πρόκειται για ανθρώπινα ερωτήματα (σ.μ, ερωτήματα για την κοινωνία και την ανθρωπότητα): και δεν πρέπει να θεωρούμε ότι μόνον ειδικοί δικαιούνται να εκφέρουν άποψη σε ερωτήσεις που επηρεάζουν την κοινωνική οργάνωση.
Αμέτρητες φωνές εδώ και καιρό βεβαιώνουν ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονισθεί επικίνδυνα. (σ.μ. Η ανθρώπινη κοινωνία) Χαρακτηρίζεται από μία κατάσταση όπου τα άτομα αισθάνονται αδιάφορα, ακόμα και εχθρικά απέναντι για την ομάδα, μικρή η μεγάλη, στην οποία ανήκουν. Για να διευκρινίσω τι εννοώ, επιτρέψτε να παραθέσω μία προσωπική εμπειρία. Συζήτησα πρόσφατα με έναν νοήμονα και καλοπροαίρετο άνθρωπο τον κίνδυνο ενός ακόμα (σ.μ. παγκοσμίου) πολέμου, ο οποίος, κατά τη γνώμη θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους και σημείωσα ότι μόνο ένας υπερεθνικός οργανισμός θα προσέφερε προστασία από αυτό τον κίνδυνο. Επί τούτου ο επισκέπτης μου, πολύ ήρεμα και χαλαρά μου είπε:

«Γιατί είσαι τόσο βαθειά αντίθετος στην εξαφάνιση της ανθρώπινης ράτσας (σ.μ. είδους).

Είμαι σίγουρος ότι τόσο πρόσφατα όσο έναν αιώνα πριν κανείς δεν θα έκανε τόσο ανέμελα μία δήλωση αυτού του είδους. Είναι δήλωση ανθρώπου που εις μάτην έχει παλέψει να φτάσει σε εσωτερική ισορροπία και έχει λίγο-πολύ χάσει την ελπίδα του να το επιτύχει. Είναι η έκφραση οδυνηρής μοναξιάς και απομόνωσης από τις οποίες τόσο πολλοί άνθρωποι υποφέρουν στις μέρες μας. Ποια είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;
Είναι εύκολο να τίθενται τέτοιες ερωτήσεις, αλλά δύσκολο να απαντηθούν με οποιονδήποτε βαθμό βεβαιότητας. Παρ’ όλα αυτά, εγώ πρέπει να προσπαθήσω, όσο καλύτερα μπορώ, μολονότι έχω βαθειά συναίσθηση της πραγματικότητας ότι τα συναισθήματά και οι αγώνες μας συχνά είναι αντιφατικά και ασαφή και δεν μπορούν να εκφρασθούν με εύκολους και απλούς (σ.μ. μαθηματικούς) τύπους.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μονήρες ον και κοινωνικό ον.

  • Σαν μονήρες ον επιχειρεί να προστατέψει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του (σ.μ. οικογένεια, φίλοι, αγάπες), να ικανοποιήσει τους προσωπικούς του πόθους, να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.
  • Σαν κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί στις χαρές τους, να τους ανακουφίσει στις λύπες τους και να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής τους.

Μόνον η ύπαρξη αυτών των ποικίλων, συχνά αντικρουόμενων, προσπαθειών εξηγεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα ενός (σ.μ. συγκεκριμένου) ανθρώπου και ο ιδιαίτερος συνδυασμός τους καθορίζει το βαθμό στον οποίο ένα άτομο φτάνει στην εσωτερική ισορροπία και μπορεί να συνεισφέρει ευημερία της κοινωνίας. Είναι αρκετά πιθανόν ότι η σχετική ισχύς αυτών των δύο κινήτρων, κυρίως, παγιοποιείται από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα που τελικά αναδύεται σε μεγάλο βαθμό σχηματίζεται από το περιβάλλον στο οποίο τυχαίνει να ζει κατά την ανάπτυξή του, από την δομή της κοινωνίας μέσα στην οποία μεγαλώνει, από την παράδοση αυτής της κοινωνίας και από την εκτίμησή της συγκεκριμένων τύπων συμπεριφοράς.

Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» για το συγκεκριμένο ανθρώπινο ον σημαίνει το ολικό άθροισμα των άμεσων και έμμεσων σχέσεών του με τους σύγχρονούς του και όλους τους ανθρώπους από παλιότερες γενιές. Το άτομο δύναται να σκεφτεί, αισθανθεί, αγωνιστεί και εργασθεί μόνο του: αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία, για τη φυσική, διανοητική και συναισθηματική υπόστασή του, που είναι αδύνατον να σκεφτεί, η καταλάβει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας. Είναι η «κοινωνία» που εφοδιάζει τον άνθρωπο με τροφή, ένδυση, ένα σπίτι, εργαλεία της δουλειάς, γλώσσα, σχήματα σκέψης και το περισσότερο περιεχόμενο της σκέψης (σ.μ. του): η ζωή του γίνεται δυνατή μέσω του κόπου και των επιτευγμάτων των πολλών εκατομμυρίων από το παρελθόν και το παρόν που κρύβονται μέσα στη μικρή λέξη «κοινωνία».

Επομένως, είναι εμφανές ότι η εξάρτηση του ατόμου από την κοινωνία είναι μία φυσική πραγματικότητα που δεν μπορεί να καταργηθεί, ακριβώς όπως στην περίπτωση των μυρμηγκιών και των μελισσών. Όμως, ενώ το σύνολο της διαδικασίας της ζωής μυρμηγκιών και μελισσών καθορίζεται στην παραμικρή λεπτομέρεια από άκαμπτα, κληρονομικά ένστικτα, η κοινωνική οργάνωση και οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπινων όντων είναι πολύ μεταβλητές και επιδεκτικές αλλαγής. Η μνήμη, η δυνατότητα δημιουργίας νέων συνδυασμών (σ.μ. συνθέσεων), το δώρο της προφορικής επικοινωνίας κατέστησαν δυνατές εξελίξεις μεταξύ ανθρώπινων όντων που δεν επιβάλλονται από βιολογικές αναγκαιότητες. Τέτοιες εξελίξεις εκδηλώνονται στις παραδόσεις, στους θεσμούς και οργανισμούς, στη λογοτεχνία, στα επιστημονικά επιτεύγματα, τα επιτεύγματα της μηχανικής, στα έργα τέχνης. Αυτά εξηγούν πως συμβαίνει, υπό μία έννοια, ο άνθρωπος να μπορεί να επηρεάσει τη ζωή του μέσω της δικής του επαφής (σ.μ., δραστηριότητας) και ότι σ’ αυτήν τη διαδικασία συνειδητή σκέψη και επιθυμίες μπορούν να παίξουν ρόλο.
Ο άνθρωπος αποκτά στη γέννηση (σ.μ. του), μέσω κληρονομικότητας, μία βιολογική σύσταση την οποία πρέπει να θεωρήσουμε πάγια και αναλλοίωτη, που περιλαμβάνει τις φυσικές ορμές χαρακτηριστικές του ανθρώπινου είδους. Επιπρόσθετα, στη διάρκεια της ζωής του, αποκτά μια πολιτισμική σύσταση που υιοθετεί από την κοινωνία μέσω επικοινωνίας και μέσω επιρροών πολλών άλλων τύπων. Είναι αυτή η πολιτισμική σύσταση η οποία, με το πέρασμα του χρόνου, υπόκειται σε αλλαγή και η οποία καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη σχέση μεταξύ ατόμου και κοινωνίας. Η μοντέρνα Ανθρωπολογία μας έχει διδάξει, μέσω συγκριτικής έρευνας των αποκαλούμενων πρωτόγονων πολιτισμών, ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων όντων μπορεί να διαφέρει πολύ, εξαρτώμενη από τις επικρατούσες πολιτισμικές μορφές και τους τύπους οργάνωσης που επικρατούν στην κοινωνία. Είναι αυτό (σ.μ., αυτή η παρατήρηση) που επάνω του εκείνοι που πασχίζουν να βελτιώσουν το μερίδιο του ανθρώπου μπορούν να βασίσουν τις ελπίδες τους: τα ανθρώπινα όντα δεν είναι καταδικασμένα, λόγω της βιολογικής τους σύστασης, να αφανίσουν το ένα το άλλο, η να είναι στο έλεος μιας σκληρής, αυτό-προκαλούμενης μοίρας.
Αν αναρωτηθούμε πως η δομή της κοινωνίας και η πολιτισμική στάση του ανθρώπου πρέπει να αλλάξουν προκειμένου η ανθρώπινη ζωή να γίνει τόσο ικανοποιητική όσο είναι δυνατόν πρέπει σταθερά να έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι υπάρχουν όροι που αδυνατούμε να τροποποιήσουμε. Όπως προαναφέρθηκε, η βιολογική φύση του ανθρώπου, από κάθε πρακτική σκοπιά, δεν υπόκειται σε αλλαγή. Επιπλέον, τεχνολογικές και δημογραφικές εξελίξεις των τελευταίων λίγων αιώνων έχουν δημιουργήσει συνθήκες που είναι εδώ για να μείνουν. Σε σχετικά πυκνά εγκατεστημένους πληθυσμούς με τα αγαθά που είναι απαραίτητα για τη συνεχιζόμενη ύπαρξή τους, ακραία εργασιακή εξειδίκευση και ισχυρά συγκεντρωτικές παραγωγικές μέθοδοι είναι απολύτως απαραίτητες. Ο χρόνος, που κοιτάζοντας πίσω, μοιάζει τόσο ειδυλλιακός, όταν άτομα, η μικρές ομάδες μπορούσαν να είναι αυτάρκεις, έχει περάσει για πάντα. Είναι μόνον ελαφρά υπερβολή να πούμε ότι η ανθρωπότητα αποτελεί, ήδη, μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.

Έχω φτάσει το σημείο όπου επιτρέπεται να υποδείξω εν συντομία τι κατ’ εμέ συνθέτει το απόσταγμα της κρίσης της εποχής μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία. Το άτομο έχει καταστεί περισσότερο συνειδητό από ποτέ της εξάρτησής του από την κοινωνία. Αλλά δεν βιώνει αυτή την εξάρτηση σαν θετικό κτήμα, σαν οργανικό δεσμό, σαν προστάτιδα δύναμη, αλλά μάλλον σαν απειλή στα φυσικά (σ.μ. εκ της φύσεως) του δικαιώματα, η ακόμη και στην οικονομική του ύπαρξη. Επιπλέον, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές ορμές της (σ.μ. βιολογικής) κατασκευής του σταθερά τονίζονται, ενώ τα οι κοινωνικές ορμές του, οι οποίες είναι φύσει ασθενέστερες, προοδευτικά φθείρονται. Όλα τα ανθρώπινα όντα, οποιαδήποτε και αν είναι η θέση τους στην κοινωνία, υποφέρουν από αυτήν τη διαδικασία φθοράς. Εν αγνοία τους φυλακισμένοι του δικού τους εγωισμού, νιώθουν ανασφαλείς, μόνοι και στερημένοι από την απλοϊκή, απλή και ακατέργαστη απόλαυση της ζωής. Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή, σύντομη και επικίνδυνη όπως είναι, μόνο αφοσιώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υφίσταται σήμερα, είναι, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών τα μέλη της οποίας πασχίζουν αδιάκοπα να στερήσουν ο ένας απ’ τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής τους εργασίας-όχι δια της βίας, αλλά σε γενικές γραμμές δια της πιστής συμφωνίας με νομικά καθιερωμένους κανόνες. Απ’ αυτή την άποψη είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής- δηλ. ολόκληρο το παραγωγικό δυναμικό που απαιτείται για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, όπως επίσης και κεφαλαιουχικών αγαθών-δύναται νομικά να είναι, και στο μεγαλύτερο μέρος είναι, προσωπική ιδιοκτησία ατόμων.
Χάριν απλότητας, στη συζήτηση που ακολουθεί θα αποκαλώ «εργάτες» όλους αυτούς που δεν έχουν μερίδιο στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, παρ’ ότι αυτό (σ.μ., αυτός ο ορισμός) δεν αντιστοιχεί ακριβώς στην συνήθη χρήση του όρου. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης παράγει νέα αγαθά τα οποία γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Το ουσιώδες σημείο σχετικά με αυτήν τη διαδικασία είναι η σχέση ανάμεσα σε αυτό που ο εργάτης παράγει και αυτό που πληρώνεται, και τα δύο μετρούμενα σε όρους πραγματικής αξίας. Στην έκταση που το εργασιακό συμβόλαιο είναι «ελεύθερο», αυτό που λαμβάνει ο εργάτης καθορίζεται όχι από την πραγματική αξία των αγαθών που παράγει, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και από τις απαιτήσεις του καπιταλιστή για εργατική δύναμη σε σχέση με τον αριθμό των εργατών που ανταγωνίζονται για δουλειές.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια, εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού μεταξύ καπιταλιστών και εν μέρει λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και την αυξανόμενη διαίρεση εξειδίκευση της εργασίας. (σ.μ. οι παραπάνω λόγοι) ενθαρρύνουν τον σχηματισμό μεγαλύτερων μονάδων παραγωγής εις βάρος των μικρότερων. Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μία ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου η τεράστια δύναμη του οποίου δεν μπορεί να ελεγχθεί ακόμα και από μία δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία. Αυτό είναι αληθές αφού τα μέλη των νομοθετικών σωμάτων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα, που χρηματοδοτούνται και με ποικίλους τρόπους επηρεάζονται από ιδιωτικούς καπιταλιστές οι οποίοι (σ.μ. τρόποι) πρακτικά διαχωρίζουν τους ψηφοφόρους από το νομοθετικό σώμα. Η συνέπεια είναι ότι οι εκπρόσωποι του λαού στ’ αλήθεια δεν προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού. Επιπλέον, υπό τις υφιστάμενες συνθήκες,, οι ιδιωτικοί καπιταλιστές αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα η έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπος, ράδιο, εκπαίδευση). Είναι επομένως εξαιρετικά δύσκολο, και πράγματι στις περισσότερες περιπτώσεις αδύνατο, για τον μεμονωμένο πολίτη να οδηγηθεί σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει νοήμονα χρήση των πολιτικών δικαιωμάτων του.
Η κατάσταση που επικρατεί σε μια οικονομία βασισμένη στην ιδιωτική (σ.μ. ατομική) ιδιοκτησία του κεφαλαίου χαρακτηρίζεται από δύο κύριες αρχές: πρώτον, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) κατέχονται ιδιωτικά και οι ιδιοκτήτες τα παραχωρούν με όποιον τρόπο θεωρούν κατάλληλο: δεύτερον, το εργασιακό συμβόλαιο είναι ελεύθερο. Φυσικά, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η καθαρά καπιταλιστική κοινωνία με την αυτήν (σ.μ. την παραπάνω) έννοια. Ειδικότερα, πρέπει να σημειωθεί ότι οι εργάτες, με μακρούς πολύχρονους και πικρούς αγώνες, έχουν επιτύχει να ασφαλίσουν μία κάπως βελτιωμένη μορφή από το «ελεύθερο εργασιακό συμβόλαιο» για ορισμένες κατηγορίες εργατών. Αλλά στη συνολική εικόνα, η οικονομία των ημερών μας δεν διαφέρει πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό
Η παραγωγή συνεχίζεται για το κέρδος, όχι για τη χρήση. Δεν υπάρχει καμία φροντίδα ότι όλοι αυτοί που μπορούν και επιθυμούν να εργαστούν θα είναι πάντα σε θέση να βρουν απασχόληση: ένας «στρατός ανέργων» σχεδόν πάντα υπάρχει. Ο εργάτης είναι πάντα με το φόβο να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι κακοπληρωμένοι εργάτες δεν συνιστούν κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών περιορίζεται και η συνέπεια είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Η τεχνολογική πρόοδος συχνά έχει σαν αποτέλεσμα περισσότερη ανεργία αντί την ελάφρυνση του κάματου της εργασίας για όλους. Το κίνητρο του κέρδους, σε σύνδεση με τον ανταγωνισμό μεταξύ καπιταλιστών, ευθύνεται για μία αστάθεια στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου που οδηγεί σε αυξανόμενα δριμείες υφέσεις. Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε μία τεράστια φθορά της εργατικού δυναμικού, και σε αυτήν την αναπηρία της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων που ανέφερα πριν.
Αυτή την αναπηρία των ατόμων θεωρώ ως το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα υποφέρει από αυτό το κακό. Μια υπερβολικά ανταγωνιστική στάση εγχαράσσεται στον μαθητή, ο οποίος εκπαιδεύεται να λατρεύει την μέσω απόκτησης (σ.μ. αγαθών) επιτυχία σαν προετοιμασία για την μελλοντική του καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να εξαλείψουμε αυτά τα σοβαρά δεινά, συγκεκριμένα μέσω της καθιέρωσης μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, συνοδευόμενης από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα είναι προσανατολισμένο σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής κατέχονται από την ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται με προγραμματισμένο τρόπο. Μία προγραμματισμένη οικονομία, που προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα κατένειμε την εργασία που πρέπει να γίνει ανάμεσα σε όλους τους ικανούς για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Η εκπαίδευση του ατόμου, πέραν του ότι θα προάγει τις έμφυτες ικανότητές του, θα απεπειράτο να αναπτύξει σε αυτόν μία αίσθηση ευθύνης για τους συνανθρώπους του στη θέση της δόξας της δύναμης και της επιτυχίας στην υπάρχουσα κοινωνία μας.

Εν τούτοις, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι μία προγραμματισμένη οικονομία δεν είναι ακόμα σοσιαλισμός. Η προγραμματισμένη οικονομία σαν τέτοια μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση του ατόμου. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί τη λύση κάποιων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικό-πολιτικών προβλημάτων: πως είναι δυνατόν, θεωρώντας την εκτεταμένη συγκεντροποίηση πολιτικής και οικονομικής δύναμης, να εμποδίσουμε την γραφειοκρατία από το γίνει παντοδύναμη και αλαζονική; Πως μπορεί να προστατευθούν τα δικαιώματα του ατόμου και επί τούτου ένα δημοκρατικό αντίβαρο στην δύναμη της γραφειοκρατίας να εξασφαλιστεί;

Καθαρότητα σχετικά με τους σκοπούς και τα προβλήματα του σοσιαλισμού είναι μεγίστης σημασίας στη μεταβατική εποχή μας. Αφού, υπό τις παρούσες συνθήκες, ελεύθερη και απρόσκοπτη συζήτηση αυτών των προβλημάτων κατέληξε να αντιμετωπίζει ισχυρή προκατάληψη (ταμπού), θεωρώ την ίδρυση αυτού του περιοδικού ως σημαντική υπηρεσία στο δημόσιο (σ.μ. βίο).