Αρχείο κατηγορίας Αστικό περιβάλλον

Διαδρομή πρασίνου με φόντο τον Iλισό

Εικόνες σαν και αυτή, του ανοιχτού Ιλισού στο κέντρο της Αθήνας, φιλοδοξεί να αναβιώσει η πρόταση της «Ανάπλασης Αθήνας Α.Ε.» για αποκάλυψη της κοίτης του ποταμού σε μήκος 1,2 χλμ. και δημιουργία γραμμικού πάρκου, που θα ενώσει το Ολυμπιείο με το ΕΜΣΤ στο Φιξ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ

Για πολλούς, η κάλυψη του ποταμού Iλισού ήταν ένα από τα πολλά «εγκλήματα» που συντελέστηκαν στην Αθήνα στο όνομα της προόδου. Στην εποχή της βέβαια, θεωρήθηκε ένα σημαντικό έργο υποδομής, ακόμα ένα βήμα «εκμοντερνισμού» της πρωτεύουσας, που επικύρωνε την επερχόμενη μονοκρατορία του αυτοκινήτου. 

Περισσότερο από 60 χρόνια μετά, η αποκάλυψη ενός τμήματος της κοίτης του μπαίνει στη δημόσια συζήτηση, αλλά με τον πλέον αναπάντεχο τρόπο: λόγω της σημαντικής διάβρωσης που έχει υποστεί ο υπόγειος αγωγός. Η αποκάλυψη του Iλισού θα σημάνει τη δημιουργία ενός γραμμικού πάρκου, μήκους 1,2 χιλιομέτρου, που θα ενώσει τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου με το –αποκομμένο σήμερα– ΕΜΣΤ στο Φιξ.

Η πρόταση ανήκει στην «Ανάπλαση Αθήνας Α.Ε.», το σχήμα που δημιουργήθηκε πέρυσι ως «διάδοχο» της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων (ΕΑΧΑ). «Η κάλυψη του Iλισού ολοκληρώθηκε τις δεκαετίες ’50 και ’60», λέει ο Νίκος Μπελαβίλας, πρόεδρος της «Ανάπλαση» και αναπλ. καθηγητής αστικού σχεδιασμού στο ΕΜΠ. «Επί μισό αιώνα, ο κλειστός αγωγός παρέμεινε χωρίς συντήρηση. Επιπλέον, η ΕΥΔΑΠ και άλλοι φορείς τον “έσπαγαν” πολλές φορές για να περάσουν τα δίκτυά τους, κάνοντας “μπαλώματα”. Κάπως έτσι φθάσαμε πέρυσι τον Οκτώβριο στην απόφαση να σταματήσει η διέλευση του τραμ πάνω από το τελευταίο τμήμα, που κρίθηκε επικίνδυνο στατικά. Η ιδέα μας λοιπόν ξεκίνησε από εκεί: γιατί να διαθέσουμε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για την ανακατασκευή του επικίνδυνου τμήματος της εγκιβωτισμένης κοίτης του Iλισού και να μην την αποκαλύψουμε με πολύ λιγότερα χρήματα;».

Η πρόταση της «Ανάπλαση Αθήνας» είναι να ανοιχτεί και πάλι η κοίτη του ποταμού κάτω από την οδό Καλλιρρόης, στο τμήμα από τη συμβολή με την Αρδηττού μέχρι το Φιξ. «Να δημιουργηθεί μια πράσινη και γαλάζια διαδρομή που να ξεκινάει από την Αγία Φωτεινή, όπου βρίσκεται και το μοναδικό τμήμα της αρχαίας κοίτης που σώζεται, και να καταλήγει 1,2 χλμ. μετά στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ενα γραμμικό πάρκο πλάτους 30-40 μέτρων που θα πλημμυρίζει τον χειμώνα και θα μένει ξηρό το καλοκαίρι. Το έργο αυτό θα λειτουργήσει θετικά με πολλούς τρόπους, όχι μόνο ως διαδρομή πρασίνου και αντιπλημμυρικό έργο, αλλά και ως ένας περίπατος που θα συνδέσει το αποκομμένο σήμερα ΕΜΣΤ με τον μεγάλο περίπατο». Η ανάγκη προώθησης των έργων είναι επιτακτική. «Αν καταρρεύσει η σήραγγα του Iλισού, θα φράξει την πορεία του νερού και θα πλημμυρίσει ολόκληρο το κέντρο», λέει ο κ. Μπελαβίλας. «Είναι ένα ενδεχόμενο που κανείς μας δεν θέλει να σκεφθεί».

Η ιδέα προτάθηκε στους υπουργούς Υποδομών και Πολιτισμού, καθώς και στην Περιφέρεια Αττικής. Κατόπιν ιδρύθηκε μια ομάδα εργασίας στην οποία συμμετέχει ο Δήμος Αθηναίων και η «Αττικό Μετρό» (που είναι υπεύθυνη για το τραμ). Η παραλλαγή που εξετάζεται για τη διαδρομή του τραμ είναι να εισέρχεται χαμηλότερα στη λεωφόρο Συγγρού από το ύψος του Φιξ (από την οδό Κασομούλη στην Καλλιρρόης και μέσω της οδού Φρατζή να στρίβει στη λεωφόρο Συγγρού) και ακολούθως στη λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας έως το Σύνταγμα. Η λύση αυτή θα «απελευθερώσει» τη Βασιλίσσης Ολγας από τη διέλευση του τραμ και θα κάνει ευκολότερο το σχέδιο πεζοδρόμησής της.

Πεζοδρόμηση Βασ. Ολγας

Αν βέβαια η πρόταση αυτή προχωρήσει, θα ήταν μια καλή ευκαιρία να συνδυαστεί με την πεζοδρόμηση της Βασιλίσσης Ολγας, που θα ενοποιήσει τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου με το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο. Η πεζοδρόμηση έχει μελετηθεί από την ΕΑΧΑ, ως κομμάτι του «μεγάλου περιπάτου» και θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ωστόσο «ατύχησε» καθώς ζητήθηκε από τον Οργανισμό Αθήνα 2004 να παραμείνει σε κυκλοφορία. Το έργο επανήλθε στο προσκήνιο το 2010-11, οπότε και η μελέτη επικαιροποιήθηκε και εγκρίθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο το 2012.

Η σχεδιαζόμενη επέμβαση, όπως έχει μελετηθεί, θα δημιουργήσει έναν χώρο 20 στρεμμάτων στο πνεύμα της ΕΑΧΑ, με λιτές αρχιτεκτονικές χειρονομίες, έμφαση στη φύτευση και περιορισμένες νέες κατασκευές με στόχο ο χώρος να μένει ζωντανός το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας. Το έργο είχε εκτιμώμενο προϋπολογισμό 3,5 εκατ. ευρώ (ένα ποσό που δεν θεωρείται απαγορευτικό), αλλά πέρασε σε δεύτερη μοίρα όπως και τα υπόλοιπα έργα ανάπλασης που προωθούνταν την εποχή που ξεκίνησε η οικονομική κρίση.

Κάλυψη με επίκληση κινδύνου επιδημιών

«Σήμερον θάπτομεν τον Ιλισσόν». Η φράση του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά κατά τη θεμελίωση των έργων κάλυψης του ποταμού το 1939 έμεινε στην ιστορία, ωστόσο, δεν επρόκειτο για την πρώτη παρέμβαση που γινόταν στη φυσική κοίτη του Ιλισού.

Το ποτάμι, που πηγάζει από τον Υμηττό, δέχθηκε την πρώτη μεγάλη παρέμβαση στις αρχές του 20ού αιώνα. Επρόκειτο για την εκτροπή της κοίτης του ανάμεσα στην Καλλιθέα και στο Μοσχάτο, ώστε να εκβάλει στον φαληρικό όρμο (και όχι στον Κηφισό, όπου αρχικά κατέληγε).

Η κάλυψη του Ιλισού στο κέντρο της Αθήνας συνδέθηκε αρχικά με την κατασκευή του αποχετευτικού συστήματος της πρωτεύουσας. Η πρώτη μελέτη αφορούσε τη διευθέτησή του σε κλειστό αγωγό από τη σχολή Χωροφυλακής έως την οδό Σταδίου.

Τα έργα αυτά ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’30. Οι λόγοι που οδήγησαν στην πλήρη κάλυψη του ποταμού είναι πολλοί: σύμφωνα με τους μελετητές της ιστορίας του Ιλισού, προβαλλόταν ο κίνδυνος επιδημιών λόγω των ακάθαρτων στάσιμων υδάτων του.

Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε και το οικονομικό συμφέρον, καθώς η κάλυψη ήταν ένα «μεγάλο έργο» με πολλούς ισχυρούς υποψήφιους μνηστήρες.

Ο ακαδημαϊκός Δημήτριος Καμπούρογλου είχε πει για την κάλυψη του Ιλισού ότι «πρόκειται περί καταστροφής δευτέρας μετά την του Παρθενώνος, με την διαφοράν ότι εκείνον μεν τον κατέστρεψαν ξένοι, αυτόν δε πρόκειται να τον καταστρέψουν Ελληνες, ως τοιούτοι τουλάχιστον φέρονται εις τα μητρώα των αρρένων».

Σύγχρονες λεωφόροι

Τα έργα διευθέτησης και κάλυψης του Ιλισού ξεκίνησαν και πάλι τη δεκαετία του ’50 και ολοκληρώθηκαν μία δεκαετία αργότερα, στο πλαίσιο του «εκσυγχρονισμού» της πρωτεύουσας. Αυτή τη φορά η κάλυψη του ποταμού εξυπηρέτησε τη δημιουργία «σύγχρονων» λεωφόρων, που θα εξυπηρετούσαν τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό αυτοκινήτων.

Στη θέση του Ιλισού δημιουργήθηκαν η οδός Μιχαλακοπούλου, η Βασιλέως Κωνσταντίνου μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο, η Καλλιρρόης. Απέμεινε μόνο ένα μικρό ανοιχτό τμήμα (περί τα 200 μέτρα) κοντά στο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, στην πίσω πλευρά του αρχαιολογικού χώρου του Ολυμπιείου, το οποίο σύλλογοι της περιοχής (όπως ο σύλλογος «Ο Αρδηττός») προσπαθούν επί χρόνια να διασώσουν και να αναδείξουν.

Πηγή: Διαδρομή πρασίνου με φόντο τον Iλισό, του Γιώργου Λιάλιου | Kathimerini

Εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λ. Αλεξάνδρας που αγωνίστηκε η αξέχαστη καθηγήτρια Άννη Βρυχέα.

http://www.bloko.gr/2016/08/blog-post_961.html

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, αυτοκίνητο, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Πηγή https://www.facebook.com/nikos.belavilas

Δες και εδώ : Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας: Από την εγκατάλειψη στην προσπάθεια ανάπλασης

Αποψη από τα προσφυγικά

http://www.avgi.gr/article/10813/7339560/ta-prosphygika-brekan-te-dike-tous-stege

Εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ. Έχουμε κάθε λόγο να το γιορτάσουμε! Το συγκρότημα σώθηκε από την κατεδάφιση και στη συνέχεια από την πώληση μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, χάρη στις πολύχρονες κινητοποιήσεις πολιτών, συλλόγων, φοιτητών και καθηγητών του ΕΜΠ School of Architecture, National Technical University of Athens. Πρωτοστάτησε σε αυτό η αξέχαστη καθηγήτρια Άννη Βρυχέα. Πέρασε στην Περιφέρεια Αττικής και πρόκειται να στεγάσει στα 220 διαμερίσματα του, ξενώνα συνοδών ασθενών του νοσοκομείου ‘Αγιος Σάββας, κοινωνική κατοικία, τους δικαιούχους 53 ιδιοκτήτες που συνεχίζουν να κατοικούν εκεί και μουσειακή έκθεση Μικρασιατικής Μνήμης.Το έργο συντονίζεται από την Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ / Athens Anaplasis SA και θα εκτελεστεί από την Περιφέρεια Αττικής.Πρόκειται για οκτώ μοντερνιστικές πολυκατοικίες που κτίστηκαν το 1932 για να στεγάσουν πρόσφυγες. Σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Κίμωνα Λάσκαρη και τον πολιτικό μηχανικό Δημήτρη Κυριακό.

 Δες και εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/sta-skaria-shedio-gia-lepti-heiroyrgiki-anaplasi-0

Λίντενχολ, μια αγορά που λειτουργεί από το 1321

Λίντενχολ, μια αγορά που λειτουργεί από το 1321

Ευρώπη, 1321. Περίοδος πολιτικής παρακμής. Κυβερνούν στην Κωνσταντινούπολη ο αντιδημοφιλής αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος, στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο Λουδοβίκος Δ’ των Βίτελσμπαχ με διεκδικητή του θρόνου τον κατοπινό συμβασιλέα του Φρειδερίκο τον Ωραίο των Αψβούργων, στη Γαλλία ο Φίλιππος Ε’ ο Υψηλός, γνωστός για το φιάσκο της Σταυροφορίας των Βοσκών, το Κίνημα των Λεπρών και τους αντισημιτικούς αστικούς μύθους που διακινούν οι εχθροί του, ενώ στη Βενετία κυβερνά το Συμβούλιο των Δέκα, το οποίο, αν και με εντολή δίμηνης έκτακτης εξουσίας, θα παραμείνει σε αυτή για 487 χρονιά, έως το 1797.

Στην Αγγλία τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα. Στον θρόνο βρίσκεται ο Εδουάρδος ο Β’. Θα γίνει παγκοσμίως γνωστός από το ομώνυμο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου που εκτυλίσσεται γύρω από τη σχέση του βασιλιά με τον Πιρς Γκάβεστον και την προβληματική βασιλεία του.

Μπορεί λοιπόν αυτοκρατορίες να δημιουργούνται, να παρακμάζουν και να διαλύονται, όμως την ίδια χρονιά, το 1321, ιδρύεται στο Λονδίνο μια αγορά, η Λίντενχολ, η οποία όχι μόνο θα ακμάσει και θα γίνει διάσημη, αλλά θα μακροημερεύσει και το 2021 θα γιορτάσει τα 700 χρόνια λειτουργίας της. Τον 13ο αιώνα, ένας ευγενής ονόματι Χιου Νέβιλ ζει σε μια λονδρέζικη κατοικία με μολυβένια οροφή. Το 1309 θα οργανωθεί στον κήπο της εμποροπανήγυρη τροφίμων. Κάτω από αυτή βρίσκεται η αρχαία ρωμαϊκή αγορά, η οποία θα αποκαλυφθεί το 1896. Στο υλικό της οροφής οφείλει σύμφωνα με μία εκδοχή το όνομά της η αγορά Λίντενχολ, η οποία θα δημιουργηθεί το 1321. Πρώτοι παραγωγοί που έρχονται εδώ για να εμπορευτούν τα προϊόντα τους οι ορνιθοπώλες, και θα ακολουθήσουν το 1397 οι τυροκόμοι.

Περνώντας το 1411 η κυριότητα του χώρου στη δημοτική αρχή του Λονδίνου, θα συρρεύσουν κρεατέμποροι, ψαράδες, κτηνοτρόφοι και καλλιεργητές καλαμποκιού.

Ο χώρος θα αναδιαμορφωθεί μεταξύ 1440 και 1449 σε σχέδια του Τζον Κρόκστον, αποκτώντας τετράγωνο σχήμα, διώροφα καταστήματα, δημόσια σιταποθήκη, αποθηκευτικούς χώρους και ναΐσκο. Η ύπαρξη του τελευταίου, όπως και ενός σχολείου, μαρτυρά ότι ο χώρος αποτελεί κάτι περισσότερο από αγορά, μια μικρή κοινότητα. Η δημιουργία πυργίσκων και επάλξεων δείχνει ότι οι κατασκευαστές λαμβάνουν μέτρα για πιθανές ταραχές σε περιπτώσεις σιτοδείας, οχυρώνοντας την αγορά.

Πλέον, αυτή θα λειτουργεί εντός στεγασμένου χώρου και όχι πια στα στενά δρομάκια γύρω του και θα αναδειχθεί στη μεγαλύτερη λονδρέζικη αγορά του Μεσαίωνα. Επί δυναστειών Τιδόρ και Στούαρτ θα φιλοξενήσει γιορτές και άλλα δρώμενα. Θα ανακατασκευαστεί μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 1666, αν και με μικρότερες ζημίες από την πυρκαγιά του 1484 όταν κάηκε ολοσχερώς, και το 1881 θα εγκατασταθεί η χαρακτηριστική οροφή από γυαλί και σίδερο του αρχιτέκτονα Οράτιου Τζόουνς.

Ο γερο-Τομ

Τον 19ο αιώνα, πιο γνωστή προσωπικότητα της αγοράς δεν είναι άνθρωπος, αλλά ένας χήνος από τη βελγική Οστάνδη, που ήρθε στην Αγγλία περνώντας το Καλαί και οδηγώντας 500 χήνες. Μαθαίνοντας την ιστορία του, θυμάμαι αμέσως το ισλανδικό τζιν με σήμα τον κόλυμβο, πτηνό το οποίο μοιάζει αρκετά με χήνα, το Ολντ Τομ, γνωστό και ως «τζιν των ψαράδων» όπως αποκαλούν το Himbrimi Old Tom. Δεν έμαθα όμως αν ο κατασκευαστής εμπνεύστηκε την ονομασία του τζιν από τον χήνο ή αν πρόκειται για σύμπτωση.

Ο Τομ γλίτωσε από τη σφαγή των 34.000 χηνών μέσα σε ένα διήμερο και έγινε η δημοφιλής μασκότ της αγοράς, με τους εστιάτορες να τον κερνούν διάφορες λιχουδιές. Ο γερο-Τομ θα ζήσει ώς τις 19 Μαρτίου 1835, σε ηλικία 37 ετών, 9 μηνών και 6 ημερών. Θα ταφεί στην αγορά, με τους “Times” να του αφιερώνουν επικήδειο στις 16 Απριλίου 1835. Ο συντάκτης του δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο πάχος που του προκάλεσαν οι γενναιόδωροι καταστηματάρχες ταΐζοντάς τον. Σήμερα λειτουργεί μπαρ με το όνομά του, το Old Tom’s Bar.

Για να φτάσω στην αγορά, παίρνω τη μαύρη γραμμή του μετρό από την Archway και με κατεύθυνση Βορρά – Νότου σε 19’ κατεβαίνω στη στάση Bank. Μετά από ελάχιστο περπάτημα φτάνω στην αγορά, στο επιχειρηματικό κέντρο του Λονδίνου, ανάμεσα στην Γκρέιστσερτς, όπου βρίσκεται η κύρια είσοδος δυτικά, τη Γουίτινγκτον, όπου βρίσκεται η βόρεια είσοδος με τους γρύπες στο μαρμάρινο αέτωμά της, και τη Λάιμ στα ανατολικά, από όπου ένα στενό οδηγεί σε ακόμη μία πύλη εισόδου. Η δε Λίντενχολ στα βόρεια έχει διατηρήσει τον αρχικό της μεσαιωνικό σχεδιασμό. Η ατμόσφαιρα αναδύει μια πολυτέλεια η οποία καμιά σχέση δεν έχει με τη μεσαιωνική Λίντενχολ που ήταν δυσάρεστη, καθώς ανάμεσα στις άλλες χρήσεις της ήταν και σφαγείο όπου καθάριζαν κρέατα οι χασάπηδες.

Όλο το 24ωρο

Στην αγορά στεγάζονται μπαρ, πιτσαρίες, εστιατόρια με ιταλική κουζίνα, ιαπωνική, μεξικανική, με θαλασσινά, ασφαλιστικές εταιρείες, πολυκαταστήματα, μικρότερα καταστήματα, φωτογραφικά εργαστήρια, κομμωτήρια, κάβες, βιβλιοπωλεία και εν γένει βιτρίνες που εύκολα δελεάζουν τον καταναλωτή. Εξίσου ενδιαφέρων είναι ο περίπατος στην αγορά και μετά το ωράριο εργασίας καταστημάτων, καθώς ως δημόσιος χώρος παραμένει ανοιχτή 24 ώρες, οπότε είναι μια ευκαιρία να περιεργαστεί κάποιος την εξαιρετική αρχιτεκτονική της. Το αξιοθέατο δεν είναι μόνο η αγορά ως αγορά, αλλά ως αρχιτεκτονικό κόσμημα και ως ιστορία. Δεν επελέγη τυχαία να χρησιμοποιηθεί ως «Diagon Alley» στην ταινία του 2001 «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος» ή ως μία από τις τοποθεσίες των υπαίθριων πάρτι που διοργανώθηκαν κατά την αδαμάντινη επέτειο της βασίλισσας Ελισάβετ.

Πηγή: Λίντενχολ, μια αγορά που λειτουργεί από το 1321

η Μικρή ιστορία ενός γκραφίτι και το τέλος του

δυο διάσημα γκραφίτι-μουράλ της ιταλικής κολεκτίβας Μπλου (Βlu) που υπήρχαν στην οδό Κούβριστρασε (Cuvrystraße) στο Κρόιτσμπεργκ του Βε-ρολίνου. Η μια τοιχογραφία εικονοποιούσε ένα γιάπη χωρίς κεφάλι που φτιάχνει την γραβάτα του και φοράει δυο χρυσά ρολόγια ρόλεξ, τα οποία δένονται μεταξύ τους με αλυσίδα ώστε να φαίνονται σαν χειροπέδες, και η άλλη δύο καλυμμένα με κουκούλες πρόσωπα που η μια αποκαλύπτει την άλλη σχηματίζοντας η πρώτη με τα δάχτυλά της το σύμβολο «Ε» για την «Ανατολή (East)» και η δεύτερη το σύμβολο «W» για τη «Δύση (West)».
Συνέχεια ανάγνωσης η Μικρή ιστορία ενός γκραφίτι και το τέλος του

Η Μπρέντα ανακηρύχθηκε η πιο προσβάσιμη ευρωπαϊκή πόλη για ανθρώπους με αναπηρία


η πιο προσβάσιμη ευρωπαϊκή πόλη για ανθρώπους με αναπηρία 

Η Μπρέντα αναδείχθηκε νικήτρια του Βραβείου Προσβάσιμης Πόλης για το 2019, επειδή κατάφερε να βελτιώσει συνεχώς τις συνθήκες ζωής των ατόμων με αναπηρία.

Η βράβευση πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στις Βρυξέλλες και κατά την τελετή απονομής η επίτροπος Απασχόλησης, η επίτροπος Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων, Δεξιοτήτων και Κινητικότητας Εργατικού Δυναμικού, κ. Μαριάν Τίσεν, δήλωσε ότι: «Υπερβολικά συχνά, τα άτομα με αναπηρία αισθάνονται απομονωμένα, επειδή δεν έχουν πρόσβαση σε δημόσιους χώρους ή σε μέσα μεταφοράς. Στην Μπρέντα, οι δημόσιοι χώροι που χρησιμοποιούνται καθημερινά, όπως πάρκα και καταστήματα, είναι προσβάσιμοι σε όλους»

Στη τελετή, με αφορμή ότι φέτος είναι το Ευρωπαϊκό Έτος Πολιτιστικής Κληρονομιάς, βραβεύτηκαν το Βίμποργκ στην Δανία και η Μοντεβέρντε στην Ιταλία που κατέβαλαν προσπάθειες μέσα στον χρόνο για να καταστήσουν τους πολιτιστικούς τους χώρους προσβάσιμους στους ανθρώπους με αναπηρία. Ο επίτροπος Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλητισμού, κ. Τίμπορ Νάβρατσιτς, δήλωσε ότι: «Ένας από τους βασικούς στόχους του Ευρωπαϊκού Έτους Πολιτιστικής Κληρονομιάς είναι να δίνει σε όλους τη δυνατότητα να ανακαλύπτουν και να απολαμβάνουν την πολιτιστική κληρονομιά».

Το Βραβείο Προσβάσιμης Πόλης αφορά ευρωπαϊκές πόλεις με περισσότερους από 50.000 κατοίκους. Οι πόλεις πρέπει να αποδείξουν ότι προσεγγίζουν σφαιρικά την προσβασιμότητα, σε τέσσερις βασικούς τομείς: δομημένο περιβάλλον και δημόσιοι χώροι, μεταφορές και σχετικές υποδομές, πληροφόρηση και επικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων νέων τεχνολογιών και εγκαταστάσεις και υπηρεσίες κοινής ωφελείας.

Στον διαγωνισμό, ο οποίος διοργανώνεται από κοινού την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Φόρουμ των Ατόμων με Αναπηρία, συμμετείχαν 52 πόλεις. Η Εβρέ της Γαλλίας και η Γκντίνια στην Πολωνία, έλαβαν το βραβείο δεύτερης και τρίτης θέσης αντίστοιχα.

Για πρώτη φορά πέρσι στον διαγωνισμό μπορούσαν να συμμετέχουν και πόλεις με λιγότερους από 50.000 κατοίκους, με σκοπό την απονομή ειδικού βραβείου στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έτους Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Νικήτριες πόλεις των προηγούμενων ετών του βραβείου περιλαμβάνουν την Λυών, το Μιλάνο, το Βερολίνο και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Το Βραβείο Προσβάσιμης Πόλης απονέμεται κατά την ετήσια Ευρωπαϊκή Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία, στην οποία συμμετέχουν περίπου 400 άτομα από ολόκληρη την Ευρώπη.

“Έλλειμμα ενδιαφέροντος για τα αρχαία της πλατείας Υπαπαντής”

“Έλλειμμα ενδιαφέροντος για τα αρχαία της πλατείας Υπαπαντής”

messinia24 στις 07/12/2018 Καλαμάτα

MPEXRAKHS THEOF

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ Ι. ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤ. ΜΠΕΧΡΑΚΗ

Συνέχεια ανάγνωσης “Έλλειμμα ενδιαφέροντος για τα αρχαία της πλατείας Υπαπαντής”

Παρέμβαση για τα αρχαία στην Πλατεία της Υπαπαντής από τον αρχιτέκτονα Γιώργο Αλμπάνη

Πηγή: εφημερίδα Θάρρος Πρώτη Δημοσίευση: 06/12/2018 17:30 -Τελευταία Ενημέρωση: 06/12/2018 17:30

Το θέμα των αρχαίων που είχαν ανασκαφεί περίπου τη δεκαετία του 1950 και τα οποία είχαν καταγραφεί, φωτογραφηθεί και εν συνεχεία επιχωθεί – προ της προηγούμενης «ανάπλασης» και όχι εξαιτίας της – ήταν γνωστό και προκάλεσε προβληματισμό κατά την εκπόνηση των μελετών που αφορούσαν στο Ιστορικό Κέντρο, στις οποίες εντάσσεται – ως τελευταίο έργο – και η μελέτη για την Πλατεία Υπαπαντής.
Αποτέλεσμα αυτών των προβληματισμών ήταν στην επικαιροποιημένη προμελέτη της Πλατείας, η οποία υπεβλήθη το 2010 από τη «ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ ΕΠΕ – Γ. ΑΛΜΠΑΝΗΣ – Ν. ΦΙΝΤΙΚΑΚΗΣ», να υπάρχει πρόβλεψη ειδικής κατασκευής από άθραυστο γυαλί, που θα σκεπάζει το χώρο τον αρχαίων, ενώ θα προβλέπει και κατάλληλο φωτισμό για τη νυχτερινή ανάδειξή τους. Από απόψεως Η/Μ εγκαταστάσεων προβλέπεται ειδικός κλιματισμός για τη συντήρησή τους.
Επιπροσθέτως, στην Τεχνική Έκθεση της πρότασης υπήρχε ειδική μνεία με παλαιότερες φωτογραφίες των αρχαίων –από το σύντομο διάστημα που η ανασκαφή ήταν ανοιχτή – και με επισήμανση στο κείμενο ότι τη μελέτη «[…]ενδιαφέρει απολύτως η ανάδειξη της από αρχαιοτάτων χρόνων ιστορικής συνέχειας της πόλης[…]».
Η επικαιροποιημένη προμελέτη, με τη σύμφωνη γνώμη της Δημοτικής Αρχής και της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου, υπεβλήθη το Σεπτέμβριο του 2010 προς έγκριση στο ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο).
Εδώ είναι σκόπιμο να αναφερθεί και κάτι- δυστυχώς- σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα. Όλοι οι δήμαρχοι από το 1998 που άρχισε η μελέτη και η σταδιακή υλοποίησή της, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, αγκάλιασαν το έργο, το οποίο ήταν ένα από τα οράματα του τότε δημάρχου Χ. Μαλαπάνη με τη συμπαράσταση του τότε δημοτικού συμβούλου κ. Γ. Κουτσούλη, ο οποίος επισήμανε την παλαιότερη ανασκαφή και προμήθευσε από το προσωπικό του αρχείο τις σχετικές φωτογραφίες.
Στη συνέχεια και ο κ. Π. Κουμάντος και ο κ. Γ. Κουτσούλης, ως δήμαρχοι, προχώρησαν στην ολοκλήρωση και υλοποίηση επιμέρους τμημάτων του Ιστορικού Κέντρου.
Τέλος, ο νυν δήμαρχος, κ. Π. Νίκας, συνέχισε τα επιμέρους έργα και φρόντισε για την αποπεράτωση του όλου έργου με την ένταξη και του τελευταίου τμήματος – της Πλατείας Υπαπαντής – σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, ώστε να ολοκληρωθεί το αρχικό όραμα της ανάπλασης του συνόλου του Ιστορικού Κέντρου.
Σε όλα τα παραπάνω σημαντικότατη συμμετοχή, λόγω αρμοδιότητας, είχε και η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου.
Το Μάρτιο του 2011 η προμελέτη ενεκρίθη από το ΚΑΣ, ως είχε, με τη μόνη παρατήρηση: την εξαίρεση της ειδικής κατασκευής στη ΝΑ γωνία της Πλατείας Υπαπαντής με το ακόλουθο αιτιολογικό: «[…] εκτός από τη διαμόρφωση, που προβλέπει την αποκάλυψη αρχαιολογικών καταλοίπων παλαιάς ανασκαφής και την κάλυψή τους με γυάλινο στέγαστρο, διότι η διατήρηση των καταλοίπων αυτών σε κατάχωση είναι προτιμότερη για την αποτελεσματική προστασία τους».
Η ανωτέρω απόφαση δεν πρέπει να ξενίζει, αφού αποτελεί συνήθη τακτική σε όλες τις Μεσογειακές και Μεσοποτάμιες χώρες, οι οποίες λόγω του πλήθους των αρχαιολογικών χώρων και του αντιστοίχου ιστορικού βάθους τους δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε όλες τις ανασκαπτικές εργασίες.
Ίσως ενδιαφέρει και η πληροφόρηση ότι οι μελετητές της Πλατείας Υπαπαντής έχουν δηλώσει ότι διατίθενται για τη συνέχιση της μελέτης, όποτε αυτό αποφασισθεί, ώστε να υπάρχει έτοιμη πλήρης μελέτη για την κάλυψη των ευρημάτων, εφόσον αποκαλυφθούν, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι τα συγκεκριμένου είδους έργα αποτελούν σημαντική αρχιτεκτονική πρόκληση.

Του Γιώργου Αλμπάνη
Αρχιτέκτονος