Αρχείο κατηγορίας Αρχιτεκτονική

Αρχιτεκτονική και δήμος

Ακρόπολη: Τα κτίρια που πέρασαν από την αποθέωση στην κατακραυγή…!  | ECOPRESS

Πηγή: Ακρόπολη: Τα κτίρια που πέρασαν από την αποθέωση στην κατακραυγή…!  | ECOPRESS

HABITAT III

  • Η ΝΕΑ ΑΣΤΙΚΗ AGENDA (2016 – 2036) Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΤΟ

ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ  ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ι.  ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Κατά τον αιώνα που διανύουμε, είναι δεδομένο ότι η πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει σε αστικά κέντρα. Εκτιμάται μάλιστα ότι το 54,5 % του πληθυσμού ζει ήδη σε αστικές περιοχές. Η Διάσκεψη του HABITAT III στο Κίτο (Quito), πρωτεύουσα του Ισημερινού (Equador), είναι η πρώτη Διάσκεψη HABITAT που διοργανώθηκε σε μια ιστορική καμπή κατά την οποία η πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αστική. Το γεγονός αυτό κατέστησε τη Διάσκεψη του HABITAT III ακόμη πιο επιτακτική, τόσο στην κλίμακα της παγκόσμιας διακυβέρνησης όσο και στην εθνική.

Συνέχεια ανάγνωσης HABITAT III

Εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λ. Αλεξάνδρας που αγωνίστηκε η αξέχαστη καθηγήτρια Άννη Βρυχέα.

http://www.bloko.gr/2016/08/blog-post_961.html

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, αυτοκίνητο, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Πηγή https://www.facebook.com/nikos.belavilas

Δες και εδώ : Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας: Από την εγκατάλειψη στην προσπάθεια ανάπλασης

Αποψη από τα προσφυγικά

http://www.avgi.gr/article/10813/7339560/ta-prosphygika-brekan-te-dike-tous-stege

Εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ. Έχουμε κάθε λόγο να το γιορτάσουμε! Το συγκρότημα σώθηκε από την κατεδάφιση και στη συνέχεια από την πώληση μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, χάρη στις πολύχρονες κινητοποιήσεις πολιτών, συλλόγων, φοιτητών και καθηγητών του ΕΜΠ School of Architecture, National Technical University of Athens. Πρωτοστάτησε σε αυτό η αξέχαστη καθηγήτρια Άννη Βρυχέα. Πέρασε στην Περιφέρεια Αττικής και πρόκειται να στεγάσει στα 220 διαμερίσματα του, ξενώνα συνοδών ασθενών του νοσοκομείου ‘Αγιος Σάββας, κοινωνική κατοικία, τους δικαιούχους 53 ιδιοκτήτες που συνεχίζουν να κατοικούν εκεί και μουσειακή έκθεση Μικρασιατικής Μνήμης.Το έργο συντονίζεται από την Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ / Athens Anaplasis SA και θα εκτελεστεί από την Περιφέρεια Αττικής.Πρόκειται για οκτώ μοντερνιστικές πολυκατοικίες που κτίστηκαν το 1932 για να στεγάσουν πρόσφυγες. Σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Κίμωνα Λάσκαρη και τον πολιτικό μηχανικό Δημήτρη Κυριακό.

 Δες και εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/sta-skaria-shedio-gia-lepti-heiroyrgiki-anaplasi-0

Η οικία Εφεσσίου

Το μέγαρο έχει κάτοψη σε μορφή Π, που διαμορφώθηκε σε διάφορες φάσεις με προσθήκες στον αρχικό πυρήνα του κτίσματος. Το ισόγειο εξυπηρετούσε ως μαγαζί και γραφείο με διάφορες αποθήκες και βοηθητικούς χώρους της κατοικίας που βρισκόταν στον Α’ όροφο.Στο κεντρικό τμήμα του κτιρίου υπάρχει και δεύτερος όροφος, έτσι ώστε το κτήριο δείχνει προς τη νότια όψη, πάνω από τη στέγη, μικρή σοφίτα, πλούσια στολισμένη και με αέτωμα, ενώ προς την εσωτερική αυλή εμφανίζεται ως τριώροφο.

Στην αυλή, στο σημείο αυτό, δημιουργείται στο ισόγειο στοά με τρία τόξα. Η κατασκευή επαναλαμβάνεται στον πρώτο όροφο δημιουργώντας φωτεινό χώρο που κλείνει με μεγάλες τζαμαρίες, εν μέρει έγχρωμες. Σχεδόν όλα τα ανοίγματα έχουν πλαίσια από ψευδοπαραστάδες και υπέρθυρα νεοκλασικής μορφολογίας.

Η κύρια είσοδος του κλιμακοστασίου που οδηγεί στον πρώτο όροφο διαθέτει σκαλισμένο μαρμάρινο πλαίσιο. Στις δύο όψεις που βλέπουν προς τους δρόμους, υπάρχει συμμετρικά από ένας μεγάλος εξώστης με μαρμάρινο δάπεδο και κιγκλιδώματα από χυτοσίδηρο, επάνω σε μαρμάρινα γλυπτά φουρούσια.

Στις όψεις, οι επιφάνειες των τοίχων του ισογείου καλύπτονται επιπλέον με απομίμηση ισόδομης τοιχοποιίας και το ισόγειο χωρίζεται από τον όροφο με διακοσμητικές κορνίζες και ταινία. Παρόμοια στοιχεία επαναλαμβάνονται κάτω από το γείσο της στέγης.

Μετά τους σεισμούς του 1986 και την εγκεκριμένη μελέτη (ΥΠΠΟ/7429/ΔΠΚΑΝΜ/1800/12-1-96 και ΥΠΠΟ/13785/ΔΠΚΑΝΜ/311/7-3-96), πραγματοποιήθηκε η πρώτη φάση εργασιών για την προστασία και αποκατάσταση των οροφογραφείων, μέσα στο πλαίσιο των στερεωτικών εργασιών και της αποκατάστασης του κτηρίου (1996-98).

Η ηλιακή ενέργεια στον αστικό σχεδιασμό

  31 Οκτωβρίου 2018, 2:59 μμ  

Ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε την ηλιακή ενέργεια με διάφορους τρόπους ανέκαθεν. Σ’ αυτό το άρθρο γίνεται μία ιστορική αναδρομή η οποία ξεκινάει από την ορισμό της έννοιας της πόλης, αναλύοντας το πλαίσιο στο οποίο αναπτύχθηκε ο σύγχρονος ηλιακός αστικός σχεδιασμός. Στόχος αυτής της ανάλυσης, είναι η καταγραφή των αναγκών που οδήγησαν στην διαμόρφωση των σημερινών σχεδιαστικών συνθηκών, και την μορφή του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος.   Ο άνθρωπος από την εμφάνισή του στον πλανήτη ζούσε σε ομάδες, οι οποίες ήταν μαζί κυρίως για λόγους προστασίας, γεωργίας και κτηνοτροφίας. Με την Αστική Επανάσταση, καταγράφεται αύξηση του αριθμού των ατόμων που ζουν μαζί σε ένα ενιαίο οικιστικό χώρο. Οι πρώτες πόλεις αποτελούν πολύ μικρούς οικισμούς σε σχέση με τα μεγέθη των σημερινών πόλεων. Οι πρώιμες εκφάνσεις των σημερινών πόλεων, τόσο από χωρικής όσο και από πολιτικής / διοικητικής πλευράς, συναντώνται στην αρχαία Ελλάδα, με τις πόλεις-κράτη. Σχετικά με το μέγεθος αυτών των πόλεων, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, το ιδανικό μέγεθος ανέρχεται στους 5000 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με τον Αριστοτέλη στο ιδανικό μέγεθος πόλης, όλοι οι πολίτες πρέπει να γνωρίζονται φυσιογνωμικά μεταξύ τους. Τα παραπάνω σίγουρα είναι πολύ μακριά από τα σημερινά δεδομένα των πόλεων, ωστόσο δίνουν ένα πολύ σημαντικό δείγμα της τότε ελληνικής πραγματικότητας, αφού μόνο τρεις πόλεις της τότε Μεγάλης Ελλάδας είχαν πάνω από 20000 πολίτες, οι Συρακούσες και ο Ακράγας στη Σικελία και η Αθήνα.   Η βάση της σύγχρονης αστικής δομής με την κεντρική πλατεία ως κέντρο της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων, έχει επίσης ρίζες στην ελληνική πόλη και αυτό βασίζεται στον τρόπο ζωής των Ελλήνων της εποχής. Συγκεκριμένα, ο πολίτης ζούσε στην πόλη και πήγαινε στην δουλειά του με τα πόδια ενώ περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του και πολιτευόταν συνομιλώντας με τους συμπολίτες του στην «αγορά», την τότε πλατεία της πόλης. Οι ελληνικές πόλεις επηρέασαν τις ρωμαϊκές ιδέες τόσο σε σχέση με το κτίριο και την πολεοδομία όσο και με την κοινωνική δομή. Αυτό που η Ρώμη πρόσθεσε σ’ αυτό το μοντέλο ήταν η κατακόρυφη αύξηση του αστικού πληθυσμού στο ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ένα μέγεθος τόσο μεγάλο, που ο Αριστοτέλης το είχε αναφέρει ως μη πραγματοποιήσιμο και παράλογο παράδειγμα μεγέθους πόλης, πολύ παραπλήσιο ωστόσο με τα σημερινά δεδομένα.   H μεγάλη μεταβολή προς την σύγχρονη πολεοδομία, έχει αφετηρία τη βιομηχανική επανάσταση. Οι πόλεις που φιλοξενούσαν αυτή την άνθιση της καπιταλιστικής εκβιομηχάνισης, έφεραν στο προσκήνιο αστικά προβλήματα που δεν είχαν ξανασυναντηθεί στο παρελθόν και απαιτούσαν νέους τρόπους αντιμετώπισης. Συγκεκριμένα, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων στο απροετοίμαστο αστικό τοπίο της εποχής προκάλεσε ρύπανση του περιβάλλοντος, οι οποία εντάθηκε λόγω και της παντελούς έλλειψης αστικών συστημάτων αποχέτευσης και ύδρευσης. Αυτή η κατάσταση οδήγησε στις πρώτες απόπειρες για διαχείριση της πολεοδομικής κρίσης που επέφερε η βιομηχανοποίηση των πόλεων, και εκφράστηκε μέσα από τον ρομαντικό ουτοπισμό του κινήματος των κηπουπόλεων.   Ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά παραδείγματα ήταν η ισπανική γραμμική κηπούπολη του 1882, έργο του Arturo Soria y Mata. Το κίνημα των κηπουπόλεων αποτελεί την πρώτη απόπειρα εισαγωγής της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας στο σχεδιασμό, και αποτελεί μία από τις βάσεις αυτού που σήμερα ονομάζεται αειφόρος αστικός σχεδιασμός. Παράλληλα με τις κηπουπόλεις, γνώμονα επίτευξης ενός αειφόρου αστικού περιβάλλοντος είχε και μία από τις πρώτες πολεοδομικές απόπειρες που έγιναν, αυτή του «Barcelona Extension», που αποτελούσε ένα masterplan του Ildefons Cerdà για την επέκταση της Βαρκελώνης το 1855. Ο σχεδιασμός του επικεντρώθηκε στις βασικές ανάγκες, δηλαδή την ανάγκη για ηλιασμό, φυσικό φωτισμό και εξαερισμό στα κτίρια. Επίσης είχε υπόψη του την δημιουργία χώρων πρασίνου, καθώς επίσης και την δημιουργία αποχετευτικού συστήματος. Ο σχεδιασμός θεωρήθηκε πρωτοποριακός για την εποχή του, αφού οι ρυμοτομίες σχεδιάστηκαν για να φιλοξενούν πεζούς, άμαξες, ιππήλατα τραμ, αστικές σιδηροδρομικές γραμμές (οι οποίες δεν υπήρχαν τότε), προμήθεια φυσικού αερίου και υπονόμους για αποφυγή συχνών πλημμυρών, χωρίς να παραμελεί την δημιουργία δημόσιων και ιδιωτικών χώρων πρασίνου. Αποτέλεσε ουσιαστικά την βάση του σημερινού αστικού ηλιακού σχεδιασμού (εικ. 1).     Το 1933 ο Le Corbusier σχεδίασε το Radiant City ή Ville Radieuse («Ακτινοβολούσα πόλη»), που πρόκειται για ένα αστικό masterplan που δεν υλοποιήθηκε. Ήταν σχεδιασμένο βασισμένο σε ένα παράδοξο, αφού ήθελε να αποσυμφορήσει τα κέντρα των πόλεων, αυξάνοντας την πυκνότητά τους αλλά και να βελτιώσει την κυκλοφορία παράλληλα με την αύξηση του ανοιχτού χώρου. Η επίλυση βρέθηκε με την οικοδόμηση υψηλών κτιρίων σε ένα μικρό τμήμα της συνολικής επιφάνειας του εδάφους, κάτι που μπορούσε να παρέχει αποτελεσματικά μέσα μεταφοράς, πληθώρα χώρων πρασίνου και αδιάκοπη ηλιακή πρόσβαση (εικ. 2). Στόχος του ήταν να προσφέρει στους κατοίκους ένα καλύτερο τρόπο ζωής, και να συμβάλει στη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας. Αν και ριζοσπαστικό και σχεδόν ολοκληρωτικό σε σχέση με τη συμμετρία και την τυποποίηση του, πρότεινε αρχές που είχαν μεγάλη επιρροή στη σύγχρονη πολεοδομία και ιδιαίτερα στον αστικό ηλιακό σχεδιασμό.  

Την ίδια περίοδο, αρχικά στη Γερμανία και εν συνεχεία στις ΗΠΑ, ο Walter Gropius διερεύνησε μία συστάδα γραμμικών μπλοκ τοποθετημένων σε παράλληλες σειρές με τον μεγάλο τους άξονα στην διεύθυνση ανατολής / δύσης, κάτι που έφερνε την μεγαλύτερη όψη των μπλοκ σε νότιο προσανατολισμό, σε ένα σχηματισμό που ονομάζεται «Zielenbau» (εικ. 3). Από αυτή του τη διερεύνηση προέκυψε ότι τα οκταόροφα μπλοκ παρέχουν την κατάλληλη απόσταση από τους γείτονες για λόγους προστασίας της ιδιωτικής ζωής, καθώς και άριστες συνθήκες θέας στο τοπίο, καθαρό αέρα και ηλιασμό.
Εικόνα 3 – Η οικιστική διάταξη «Zielenbau» από τον Walter Gropius.

Η μοντερνιστική προσέγγιση στον αστικό σχεδιασμό άφησε το χωρικό της αποτύπωμα στις σύγχρονες πόλεις και διαχειρίστηκε εκτός των άλλων ζητήματα πυκνοτήτων τα οποία εντάθηκαν ιδιαίτερα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτές οι πυκνότητες καθόρισαν σε σημαντικό βαθμό το σημερινό αστικό περιβάλλον. Έχοντας υπόψιν την διατήρηση κάποιων συγκεκριμένων πυκνοτήτων, το 1972 η Leslie Martin και ο Lionel March δημοσίευσαν μια ανάλυση των βασικών μορφών αστικής ανάπτυξης. Θεώρησαν ότι σε οποιαδήποτε περιοχή, η αστική ανάπτυξη δύναται να πάρει τρεις βασικές μορφές: (a) «pavilion», (b) «street» και (c) «patio» (εικ. 4). Η κάθε μορφή έχει διαφορετικό ποσοστό κάλυψης, ωστόσο έχουν τον ίδιο συντελεστή δόμησης / ωφέλιμο εμβαδόν – άρα μπορούν να εξυπηρετήσουν τον ίδιο αριθμό χρηστών. Κάθε αστική ανάπτυξη γίνεται ακολουθώντας μία από αυτές τις αρχέτυπες μορφές.

 Οι τρεις βασικές μορφολογίες αστικής ανάπτυξης. Το ίδιο εμβαδόν ωφέλιμου χώρου, αναπτύσσεται ως (a) pavillion, (b) street και (c) patio.

Η προσήλωση του κινήματος των κηπουπόλεων στην περιβαλλοντική πτυχή του πολεοδομικού σχεδιασμού σε συνδυασμό με το έργο τόσο των δύο προηγούμενων εκφραστών του μοντέρνου κινήματος όσο και άλλων αρχιτεκτόνων της εποχής, επηρέασε σημαντικά την κατεύθυνση του αστικού σχεδιασμού δίνοντάς του μία ολιστική αντιμετώπιση του αντικειμένου. Αυτή είχε ως γνώμονα τόσο τις θεμελιώδεις χωρικές σχεδιαστικές παραμέτρους όσο και τις περιβαλλοντικές.

Οι λόγοι που αναλύθηκαν πιο πάνω έχουν ως αποτέλεσμα στις μέρες μας να κυριαρχούν οι προσεγγίσεις του Αειφόρου Αστικού Σχεδιασμού. Αυτό συμβαίνει γιατί οι συνθήκες απαιτούν την άμεση στροφή μακριά από τα συμβατικά συστήματα ενέργειας και τα ορυκτά καύσιμα και την κατεύθυνση προς τα συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) τα οποία πρέπει να γίνουν η κύρια πηγή παροχής ενέργειας. Για να επιτευχθεί η μετάβαση από την ενεργειακή τροφοδότηση του δομημένου περιβάλλοντος από ορυκτά καύσιμα σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αναπτύχθηκε η έννοια της Ηλιακής Πόλης και του Αειφόρου Ηλιακού Αστικού Σχεδιασμού, ο οποίος βασίζεται στην εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας.

Η ηλιακή ενέργεια στον αστικό σχεδιασμό δεν είναι κάτι καινούριο, αφού τα οφέλη του ηλιακού σχεδιασμού ήταν γνωστά και στους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι τοποθετούσαν τις κατοικίες τους με τέτοιο τρόπο ώστε να συλλέγουν τις ακτίνες του χειμερινού ήλιου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ελληνικής πόλης «Πριήνη», η οποία μετά από μετεγκατάστασή της, αναπτύχθηκε σε ένα αστικό ιστό στο οποίο οι δρόμοι κινούνταν στην διεύθυνση Ανατολής – Δύσης, επιτρέποντας έτσι τον νότιο προσανατολισμό των κτιρίων. Η κύρια διαφοροποίηση που προκύπτει σήμερα, είναι η βαρύτητα που δίνεται στην ηλιακή ενέργεια με στόχο την ενεργητική προσέγγιση – δεδομένης της κατεύθυνσης που υπάρχει προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στην περίπτωση των BISS (Building Integrated Solar Systems), που θα αποτελέσουν μία σημαντική πηγή παραγωγής ενέργειας στις σύγχρονες πόλεις, ο Αειφόρος Ηλιακός Αστικός Σχεδιασμός είναι θεμελιώδης για την βιωσιμότητα, αλλά και την απόδοσή τους.   Κωνσταντίνος Βασιλειάδης   

Βαρκελώνη :Μέσα σε ένα Superblock

πηγή www.citybranding.gr

Σε ένα από τα δημοφιλέστερα κείμενα που έχουμε δημοσιεύσει στο blog μας παρουσιάσαμε την ιδέα των superblocks στη Βαρκελώνη. Το σχέδιο να μειωθεί η κυκλοφορία των αυτοκινήτων μέσα σε μια γειτονιά και να αποκτήσουν προτεραιότητα οι πεζοί, οι ποδηλάτες και δευτερευόντος τα αυτοκίνητα των κατοίκων και των επαγγελματιών της γειτονιάς δεν είναι χωρίς αντιδράσεις.Αυτοί που επιμένουν στη χρήση του αυτοκινήτου είδαν να μεγαλώνει ο χρόνος μετάβασης από το ένα σημείο στο άλλο. Οι μετασχηματισμοί που στηρίζονται στις αρχές της Βιώσιμης Κινητικότητας έχουν συνεπάρει πολεοδόμους, αστικές αρχές, κατοίκους σε πολλές πόλεις του κόσμου.Όμως υπάρχουν και αντιδράσεις.
# Κείμενο της LAURA BLISS ,  7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018 στο CITYLAB
Μια ταινία μικρού μήκους αποκαλύπτει τις εσωτερικές λειτουργίες των περίφημων και αμφιλεγόμενων αναβαθμίσεων των δρόμων της Βαρκελώνης.

Συνέχεια ανάγνωσης Βαρκελώνη :Μέσα σε ένα Superblock

Πωλείται το κτήριο του Γαλλικού Ινστιτούτου | Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ

Η οικία Εφεσίου αποτελεί το σημαντικότερο και το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα του νεοκλασικισμού στην πόλη της Καλαμάτας. Κατά κύριο λόγο η διάκριση αυτή οφείλεται στην πλούσια- και για την περιοχή μοναδική- διακόσμηση των ταβανιών όλου του πρώτου ορόφου και της εισόδου του κλιμακοστασίου με περίτεχνες οροφογραφίες και τοιχογραφίες. Η οικία Εφεσίου, όπως σώζεται, είναι έργο Ιταλού αρχιτέκτονα του τέλους του 19ου αιώνα.

Πηγή: Πωλείται το κτήριο του Γαλλικού Ινστιτούτου | Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ