Αρχείο κατηγορίας Αστικό περιβάλλον

Ακρόπολη: Τα κτίρια που πέρασαν από την αποθέωση στην κατακραυγή…!  | ECOPRESS

Πηγή: Ακρόπολη: Τα κτίρια που πέρασαν από την αποθέωση στην κατακραυγή…!  | ECOPRESS

κοινοποίησε το:

Το «Δικαίωμα στην επισκευή»για την αποδοτικότητα και την επισκευή των ψυγείων και των πλυντηρίων πιάτων

Το κίνημα για το «Δικαίωμα στην επισκευή» κερδίζει έδαφος και μπορεί να χτυπήσει σκληρά τους κατασκευαστές

Triantafyllos Petrinos

Τα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ψηφίζουν αυτή την εβδομάδα για την αποδοτικότητα και την επισκευή των ψυγείων και των πλυντηρίων πιάτων. Αν αυτό ακούγεται βαρετό, τότε πρέπει να εξετάσετε την τελευταία φορά που το δικό σας πλυντήριο πιάτων  χάλασε. Με τους σωστούς κανόνες που θα ίσχυαν, θα ήταν μια φτηνή και εύκολη λύση η επισκευή του. Ωστόσο, δεν επιτρέπεται να «πειράξετε» το μηχάνημα, διότι θα ακυρώσει την εγγύηση και σε πολλές περιπτώσεις είναι παράνομο. Έτσι λοιπόν, πηγαίνετε να αγοράσετε ένα νέο μοντέλο και να πετάξετε το παλιό στη χωματερή.

Ενώ αυτό είναι καλό για τους κατασκευαστές, γίνεται όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα για τους καταναλωτές. Στην ΕΕ και σε τουλάχιστον 18 αμερικανικές πολιτείες, οι ρυθμιστικές αρχές αρχίζουν να ακούν και να εξετάζουν προτάσεις που αντιμετωπίζουν τον αντίκτυπο της προγραμματισμένης απαξίωσης, καθιστώντας τα οικιακά αγαθά ισχυρότερα και ευκολότερα επισκευάσιμα, αναφέρει το BBC.

Η ψηφοφορία για τα πλυντήρια πιάτων αυτής της εβδομάδας ήταν μόνο μία από μια σειρά που αναθεώρησε την οδηγία Ecodesign Directive, του 2009, η οποία διέπει τα πάντα, από την ποσότητα ενέργειας που μπορεί να χρησιμοποιήσει μια ηλεκτρική σκούπα που πωλείται στην ΕΕ, καθώς επίσης σε πόσες οικιακές συσκευές και ηλεκτρονικά προϊόντα ανακυκλώνονται. Συνολικά, η ΕΕ εξετάζει τους κανόνες κατασκευής που αφορούν τα πάντα, από τον φωτισμό έως τις τηλεοράσεις και τις μεγάλες οικιακές συσκευές, όπως τα πλυντήρια ρούχων και τα ψυγεία.

Ταυτόχρονα, οι ακτιβιστές έχουν εισαγάγει νομοσχέδια στις Η.Π.Α. που επιδιώκουν να δώσουν στους καταναλωτές μεγαλύτερο έλεγχο στον τρόπο με τον οποίο επιδιορθώνουν και διατηρούν την ιδιοκτησία τους. Η Αμερικανική Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου αποφάσισε το 2015 ότι οι αγρότες θα μπορούσαν να τροποποιήσουν το λογισμικό αν χρειαζόταν για την επισκευή συσκευών όπως τα τρακτέρ, προκαλώντας αντίδραση από τον κατασκευαστή τρακτέρ John Deere και πολλές νομοθετικές μάχες σε αρκετές γεωργικές περιοχές.

Οι οργανώσεις Consumer Reports (CR) και iFixit   και πολλοί άλλοι συμμετέχοντες στο κίνημα για το δικαίωμα για επισκευή, έχουν προωθήσει πρότυπα που θα αναγκάσουν τους κατασκευαστές να το κάνουν νόμιμο και πρακτικό για τους καταναλωτές ή τα ανεξάρτητα συνεργεία επισκευής να επισκευάζουν τις συσκευές τους. Στην πραγματικότητα, χρειάστηκε μια τέτοια πίεση για να μπορέσουν οι τοπικοί μηχανικοί αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, να μπορούν να διορθώνουν τα ηλεκτρονικά στα αυτοκινητα  αναφέρει η CR

Αυτό συμβαίνει επειδή οι κατασκευαστές προτιμούν να διατηρούν τον έλεγχο των προϊόντων τους όσο το δυνατόν περισσότερο. Για παράδειγμα, ο σύνδεσμος βιομηχανιών Digital Europe είπε στο BBC ότι τα «σχέδια των κανονισμών της Ευρώπης περιορίζουν την πρόσβαση στην αγορά, αποκλίνουν από τις διεθνώς αναγνωρισμένες βέλτιστες πρακτικές και παραβιάζουν την πνευματική ιδιοκτησία».

Ο Gay Gordon-Byrne του The Repair Association πρόσθεσε στην CR: «Μάχονται ενάντια στους πελάτες τους. Δεν νομίζω ότι είναι μια στρατηγική νίκης. »

Πηγή άρθρου: http://fortune.com/

κοινοποίησε το:

Το σχέδιο για αστικές αναπλάσεις, διατηρητέα και εγκαταλελειμμένα κτίρια | ECOPRESS

Πηγή: Το σχέδιο για αστικές αναπλάσεις, διατηρητέα και εγκαταλελειμμένα κτίρια | ECOPRESS

σχετικά άρθρα

Διατηρητέα Καλαμάτας, προκαλεί η εγκατάλειψή τους, σωτηρία η παρέμβαση

Ημερίδα ΤΕΕ: Θα διατηρήσουμε τα διατηρητέα;

κοινοποίησε το:

HABITAT III

  • Η ΝΕΑ ΑΣΤΙΚΗ AGENDA (2016 – 2036) Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΤΟ

ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ  ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ι.  ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Κατά τον αιώνα που διανύουμε, είναι δεδομένο ότι η πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει σε αστικά κέντρα. Εκτιμάται μάλιστα ότι το 54,5 % του πληθυσμού ζει ήδη σε αστικές περιοχές. Η Διάσκεψη του HABITAT III στο Κίτο (Quito), πρωτεύουσα του Ισημερινού (Equador), είναι η πρώτη Διάσκεψη HABITAT που διοργανώθηκε σε μια ιστορική καμπή κατά την οποία η πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αστική. Το γεγονός αυτό κατέστησε τη Διάσκεψη του HABITAT III ακόμη πιο επιτακτική, τόσο στην κλίμακα της παγκόσμιας διακυβέρνησης όσο και στην εθνική.

Συνέχεια ανάγνωσης HABITAT III
κοινοποίησε το:

Διαδρομή πρασίνου με φόντο τον Iλισό

Εικόνες σαν και αυτή, του ανοιχτού Ιλισού στο κέντρο της Αθήνας, φιλοδοξεί να αναβιώσει η πρόταση της «Ανάπλασης Αθήνας Α.Ε.» για αποκάλυψη της κοίτης του ποταμού σε μήκος 1,2 χλμ. και δημιουργία γραμμικού πάρκου, που θα ενώσει το Ολυμπιείο με το ΕΜΣΤ στο Φιξ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ

Για πολλούς, η κάλυψη του ποταμού Iλισού ήταν ένα από τα πολλά «εγκλήματα» που συντελέστηκαν στην Αθήνα στο όνομα της προόδου. Στην εποχή της βέβαια, θεωρήθηκε ένα σημαντικό έργο υποδομής, ακόμα ένα βήμα «εκμοντερνισμού» της πρωτεύουσας, που επικύρωνε την επερχόμενη μονοκρατορία του αυτοκινήτου. 

Περισσότερο από 60 χρόνια μετά, η αποκάλυψη ενός τμήματος της κοίτης του μπαίνει στη δημόσια συζήτηση, αλλά με τον πλέον αναπάντεχο τρόπο: λόγω της σημαντικής διάβρωσης που έχει υποστεί ο υπόγειος αγωγός. Η αποκάλυψη του Iλισού θα σημάνει τη δημιουργία ενός γραμμικού πάρκου, μήκους 1,2 χιλιομέτρου, που θα ενώσει τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου με το –αποκομμένο σήμερα– ΕΜΣΤ στο Φιξ.

Η πρόταση ανήκει στην «Ανάπλαση Αθήνας Α.Ε.», το σχήμα που δημιουργήθηκε πέρυσι ως «διάδοχο» της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων (ΕΑΧΑ). «Η κάλυψη του Iλισού ολοκληρώθηκε τις δεκαετίες ’50 και ’60», λέει ο Νίκος Μπελαβίλας, πρόεδρος της «Ανάπλαση» και αναπλ. καθηγητής αστικού σχεδιασμού στο ΕΜΠ. «Επί μισό αιώνα, ο κλειστός αγωγός παρέμεινε χωρίς συντήρηση. Επιπλέον, η ΕΥΔΑΠ και άλλοι φορείς τον “έσπαγαν” πολλές φορές για να περάσουν τα δίκτυά τους, κάνοντας “μπαλώματα”. Κάπως έτσι φθάσαμε πέρυσι τον Οκτώβριο στην απόφαση να σταματήσει η διέλευση του τραμ πάνω από το τελευταίο τμήμα, που κρίθηκε επικίνδυνο στατικά. Η ιδέα μας λοιπόν ξεκίνησε από εκεί: γιατί να διαθέσουμε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για την ανακατασκευή του επικίνδυνου τμήματος της εγκιβωτισμένης κοίτης του Iλισού και να μην την αποκαλύψουμε με πολύ λιγότερα χρήματα;».

Η πρόταση της «Ανάπλαση Αθήνας» είναι να ανοιχτεί και πάλι η κοίτη του ποταμού κάτω από την οδό Καλλιρρόης, στο τμήμα από τη συμβολή με την Αρδηττού μέχρι το Φιξ. «Να δημιουργηθεί μια πράσινη και γαλάζια διαδρομή που να ξεκινάει από την Αγία Φωτεινή, όπου βρίσκεται και το μοναδικό τμήμα της αρχαίας κοίτης που σώζεται, και να καταλήγει 1,2 χλμ. μετά στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ενα γραμμικό πάρκο πλάτους 30-40 μέτρων που θα πλημμυρίζει τον χειμώνα και θα μένει ξηρό το καλοκαίρι. Το έργο αυτό θα λειτουργήσει θετικά με πολλούς τρόπους, όχι μόνο ως διαδρομή πρασίνου και αντιπλημμυρικό έργο, αλλά και ως ένας περίπατος που θα συνδέσει το αποκομμένο σήμερα ΕΜΣΤ με τον μεγάλο περίπατο». Η ανάγκη προώθησης των έργων είναι επιτακτική. «Αν καταρρεύσει η σήραγγα του Iλισού, θα φράξει την πορεία του νερού και θα πλημμυρίσει ολόκληρο το κέντρο», λέει ο κ. Μπελαβίλας. «Είναι ένα ενδεχόμενο που κανείς μας δεν θέλει να σκεφθεί».

Η ιδέα προτάθηκε στους υπουργούς Υποδομών και Πολιτισμού, καθώς και στην Περιφέρεια Αττικής. Κατόπιν ιδρύθηκε μια ομάδα εργασίας στην οποία συμμετέχει ο Δήμος Αθηναίων και η «Αττικό Μετρό» (που είναι υπεύθυνη για το τραμ). Η παραλλαγή που εξετάζεται για τη διαδρομή του τραμ είναι να εισέρχεται χαμηλότερα στη λεωφόρο Συγγρού από το ύψος του Φιξ (από την οδό Κασομούλη στην Καλλιρρόης και μέσω της οδού Φρατζή να στρίβει στη λεωφόρο Συγγρού) και ακολούθως στη λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας έως το Σύνταγμα. Η λύση αυτή θα «απελευθερώσει» τη Βασιλίσσης Ολγας από τη διέλευση του τραμ και θα κάνει ευκολότερο το σχέδιο πεζοδρόμησής της.

Πεζοδρόμηση Βασ. Ολγας

Αν βέβαια η πρόταση αυτή προχωρήσει, θα ήταν μια καλή ευκαιρία να συνδυαστεί με την πεζοδρόμηση της Βασιλίσσης Ολγας, που θα ενοποιήσει τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου με το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο. Η πεζοδρόμηση έχει μελετηθεί από την ΕΑΧΑ, ως κομμάτι του «μεγάλου περιπάτου» και θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ωστόσο «ατύχησε» καθώς ζητήθηκε από τον Οργανισμό Αθήνα 2004 να παραμείνει σε κυκλοφορία. Το έργο επανήλθε στο προσκήνιο το 2010-11, οπότε και η μελέτη επικαιροποιήθηκε και εγκρίθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο το 2012.

Η σχεδιαζόμενη επέμβαση, όπως έχει μελετηθεί, θα δημιουργήσει έναν χώρο 20 στρεμμάτων στο πνεύμα της ΕΑΧΑ, με λιτές αρχιτεκτονικές χειρονομίες, έμφαση στη φύτευση και περιορισμένες νέες κατασκευές με στόχο ο χώρος να μένει ζωντανός το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας. Το έργο είχε εκτιμώμενο προϋπολογισμό 3,5 εκατ. ευρώ (ένα ποσό που δεν θεωρείται απαγορευτικό), αλλά πέρασε σε δεύτερη μοίρα όπως και τα υπόλοιπα έργα ανάπλασης που προωθούνταν την εποχή που ξεκίνησε η οικονομική κρίση.

Κάλυψη με επίκληση κινδύνου επιδημιών

«Σήμερον θάπτομεν τον Ιλισσόν». Η φράση του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά κατά τη θεμελίωση των έργων κάλυψης του ποταμού το 1939 έμεινε στην ιστορία, ωστόσο, δεν επρόκειτο για την πρώτη παρέμβαση που γινόταν στη φυσική κοίτη του Ιλισού.

Το ποτάμι, που πηγάζει από τον Υμηττό, δέχθηκε την πρώτη μεγάλη παρέμβαση στις αρχές του 20ού αιώνα. Επρόκειτο για την εκτροπή της κοίτης του ανάμεσα στην Καλλιθέα και στο Μοσχάτο, ώστε να εκβάλει στον φαληρικό όρμο (και όχι στον Κηφισό, όπου αρχικά κατέληγε).

Η κάλυψη του Ιλισού στο κέντρο της Αθήνας συνδέθηκε αρχικά με την κατασκευή του αποχετευτικού συστήματος της πρωτεύουσας. Η πρώτη μελέτη αφορούσε τη διευθέτησή του σε κλειστό αγωγό από τη σχολή Χωροφυλακής έως την οδό Σταδίου.

Τα έργα αυτά ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’30. Οι λόγοι που οδήγησαν στην πλήρη κάλυψη του ποταμού είναι πολλοί: σύμφωνα με τους μελετητές της ιστορίας του Ιλισού, προβαλλόταν ο κίνδυνος επιδημιών λόγω των ακάθαρτων στάσιμων υδάτων του.

Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε και το οικονομικό συμφέρον, καθώς η κάλυψη ήταν ένα «μεγάλο έργο» με πολλούς ισχυρούς υποψήφιους μνηστήρες.

Ο ακαδημαϊκός Δημήτριος Καμπούρογλου είχε πει για την κάλυψη του Ιλισού ότι «πρόκειται περί καταστροφής δευτέρας μετά την του Παρθενώνος, με την διαφοράν ότι εκείνον μεν τον κατέστρεψαν ξένοι, αυτόν δε πρόκειται να τον καταστρέψουν Ελληνες, ως τοιούτοι τουλάχιστον φέρονται εις τα μητρώα των αρρένων».

Σύγχρονες λεωφόροι

Τα έργα διευθέτησης και κάλυψης του Ιλισού ξεκίνησαν και πάλι τη δεκαετία του ’50 και ολοκληρώθηκαν μία δεκαετία αργότερα, στο πλαίσιο του «εκσυγχρονισμού» της πρωτεύουσας. Αυτή τη φορά η κάλυψη του ποταμού εξυπηρέτησε τη δημιουργία «σύγχρονων» λεωφόρων, που θα εξυπηρετούσαν τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό αυτοκινήτων.

Στη θέση του Ιλισού δημιουργήθηκαν η οδός Μιχαλακοπούλου, η Βασιλέως Κωνσταντίνου μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο, η Καλλιρρόης. Απέμεινε μόνο ένα μικρό ανοιχτό τμήμα (περί τα 200 μέτρα) κοντά στο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, στην πίσω πλευρά του αρχαιολογικού χώρου του Ολυμπιείου, το οποίο σύλλογοι της περιοχής (όπως ο σύλλογος «Ο Αρδηττός») προσπαθούν επί χρόνια να διασώσουν και να αναδείξουν.

Πηγή: Διαδρομή πρασίνου με φόντο τον Iλισό, του Γιώργου Λιάλιου | Kathimerini

κοινοποίησε το:

Εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λ. Αλεξάνδρας που αγωνίστηκε η αξέχαστη καθηγήτρια Άννη Βρυχέα.

http://www.bloko.gr/2016/08/blog-post_961.html

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, αυτοκίνητο, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Πηγή https://www.facebook.com/nikos.belavilas

Δες και εδώ : Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας: Από την εγκατάλειψη στην προσπάθεια ανάπλασης

Αποψη από τα προσφυγικά

http://www.avgi.gr/article/10813/7339560/ta-prosphygika-brekan-te-dike-tous-stege

Εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ. Έχουμε κάθε λόγο να το γιορτάσουμε! Το συγκρότημα σώθηκε από την κατεδάφιση και στη συνέχεια από την πώληση μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, χάρη στις πολύχρονες κινητοποιήσεις πολιτών, συλλόγων, φοιτητών και καθηγητών του ΕΜΠ School of Architecture, National Technical University of Athens. Πρωτοστάτησε σε αυτό η αξέχαστη καθηγήτρια Άννη Βρυχέα. Πέρασε στην Περιφέρεια Αττικής και πρόκειται να στεγάσει στα 220 διαμερίσματα του, ξενώνα συνοδών ασθενών του νοσοκομείου ‘Αγιος Σάββας, κοινωνική κατοικία, τους δικαιούχους 53 ιδιοκτήτες που συνεχίζουν να κατοικούν εκεί και μουσειακή έκθεση Μικρασιατικής Μνήμης.Το έργο συντονίζεται από την Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ / Athens Anaplasis SA και θα εκτελεστεί από την Περιφέρεια Αττικής.Πρόκειται για οκτώ μοντερνιστικές πολυκατοικίες που κτίστηκαν το 1932 για να στεγάσουν πρόσφυγες. Σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Κίμωνα Λάσκαρη και τον πολιτικό μηχανικό Δημήτρη Κυριακό.

 Δες και εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/sta-skaria-shedio-gia-lepti-heiroyrgiki-anaplasi-0

κοινοποίησε το:

Λίντενχολ, μια αγορά που λειτουργεί από το 1321

Λίντενχολ, μια αγορά που λειτουργεί από το 1321

Ευρώπη, 1321. Περίοδος πολιτικής παρακμής. Κυβερνούν στην Κωνσταντινούπολη ο αντιδημοφιλής αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος, στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο Λουδοβίκος Δ’ των Βίτελσμπαχ με διεκδικητή του θρόνου τον κατοπινό συμβασιλέα του Φρειδερίκο τον Ωραίο των Αψβούργων, στη Γαλλία ο Φίλιππος Ε’ ο Υψηλός, γνωστός για το φιάσκο της Σταυροφορίας των Βοσκών, το Κίνημα των Λεπρών και τους αντισημιτικούς αστικούς μύθους που διακινούν οι εχθροί του, ενώ στη Βενετία κυβερνά το Συμβούλιο των Δέκα, το οποίο, αν και με εντολή δίμηνης έκτακτης εξουσίας, θα παραμείνει σε αυτή για 487 χρονιά, έως το 1797.

Στην Αγγλία τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα. Στον θρόνο βρίσκεται ο Εδουάρδος ο Β’. Θα γίνει παγκοσμίως γνωστός από το ομώνυμο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου που εκτυλίσσεται γύρω από τη σχέση του βασιλιά με τον Πιρς Γκάβεστον και την προβληματική βασιλεία του.

Μπορεί λοιπόν αυτοκρατορίες να δημιουργούνται, να παρακμάζουν και να διαλύονται, όμως την ίδια χρονιά, το 1321, ιδρύεται στο Λονδίνο μια αγορά, η Λίντενχολ, η οποία όχι μόνο θα ακμάσει και θα γίνει διάσημη, αλλά θα μακροημερεύσει και το 2021 θα γιορτάσει τα 700 χρόνια λειτουργίας της. Τον 13ο αιώνα, ένας ευγενής ονόματι Χιου Νέβιλ ζει σε μια λονδρέζικη κατοικία με μολυβένια οροφή. Το 1309 θα οργανωθεί στον κήπο της εμποροπανήγυρη τροφίμων. Κάτω από αυτή βρίσκεται η αρχαία ρωμαϊκή αγορά, η οποία θα αποκαλυφθεί το 1896. Στο υλικό της οροφής οφείλει σύμφωνα με μία εκδοχή το όνομά της η αγορά Λίντενχολ, η οποία θα δημιουργηθεί το 1321. Πρώτοι παραγωγοί που έρχονται εδώ για να εμπορευτούν τα προϊόντα τους οι ορνιθοπώλες, και θα ακολουθήσουν το 1397 οι τυροκόμοι.

Περνώντας το 1411 η κυριότητα του χώρου στη δημοτική αρχή του Λονδίνου, θα συρρεύσουν κρεατέμποροι, ψαράδες, κτηνοτρόφοι και καλλιεργητές καλαμποκιού.

Ο χώρος θα αναδιαμορφωθεί μεταξύ 1440 και 1449 σε σχέδια του Τζον Κρόκστον, αποκτώντας τετράγωνο σχήμα, διώροφα καταστήματα, δημόσια σιταποθήκη, αποθηκευτικούς χώρους και ναΐσκο. Η ύπαρξη του τελευταίου, όπως και ενός σχολείου, μαρτυρά ότι ο χώρος αποτελεί κάτι περισσότερο από αγορά, μια μικρή κοινότητα. Η δημιουργία πυργίσκων και επάλξεων δείχνει ότι οι κατασκευαστές λαμβάνουν μέτρα για πιθανές ταραχές σε περιπτώσεις σιτοδείας, οχυρώνοντας την αγορά.

Πλέον, αυτή θα λειτουργεί εντός στεγασμένου χώρου και όχι πια στα στενά δρομάκια γύρω του και θα αναδειχθεί στη μεγαλύτερη λονδρέζικη αγορά του Μεσαίωνα. Επί δυναστειών Τιδόρ και Στούαρτ θα φιλοξενήσει γιορτές και άλλα δρώμενα. Θα ανακατασκευαστεί μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 1666, αν και με μικρότερες ζημίες από την πυρκαγιά του 1484 όταν κάηκε ολοσχερώς, και το 1881 θα εγκατασταθεί η χαρακτηριστική οροφή από γυαλί και σίδερο του αρχιτέκτονα Οράτιου Τζόουνς.

Ο γερο-Τομ

Τον 19ο αιώνα, πιο γνωστή προσωπικότητα της αγοράς δεν είναι άνθρωπος, αλλά ένας χήνος από τη βελγική Οστάνδη, που ήρθε στην Αγγλία περνώντας το Καλαί και οδηγώντας 500 χήνες. Μαθαίνοντας την ιστορία του, θυμάμαι αμέσως το ισλανδικό τζιν με σήμα τον κόλυμβο, πτηνό το οποίο μοιάζει αρκετά με χήνα, το Ολντ Τομ, γνωστό και ως «τζιν των ψαράδων» όπως αποκαλούν το Himbrimi Old Tom. Δεν έμαθα όμως αν ο κατασκευαστής εμπνεύστηκε την ονομασία του τζιν από τον χήνο ή αν πρόκειται για σύμπτωση.

Ο Τομ γλίτωσε από τη σφαγή των 34.000 χηνών μέσα σε ένα διήμερο και έγινε η δημοφιλής μασκότ της αγοράς, με τους εστιάτορες να τον κερνούν διάφορες λιχουδιές. Ο γερο-Τομ θα ζήσει ώς τις 19 Μαρτίου 1835, σε ηλικία 37 ετών, 9 μηνών και 6 ημερών. Θα ταφεί στην αγορά, με τους “Times” να του αφιερώνουν επικήδειο στις 16 Απριλίου 1835. Ο συντάκτης του δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο πάχος που του προκάλεσαν οι γενναιόδωροι καταστηματάρχες ταΐζοντάς τον. Σήμερα λειτουργεί μπαρ με το όνομά του, το Old Tom’s Bar.

Για να φτάσω στην αγορά, παίρνω τη μαύρη γραμμή του μετρό από την Archway και με κατεύθυνση Βορρά – Νότου σε 19’ κατεβαίνω στη στάση Bank. Μετά από ελάχιστο περπάτημα φτάνω στην αγορά, στο επιχειρηματικό κέντρο του Λονδίνου, ανάμεσα στην Γκρέιστσερτς, όπου βρίσκεται η κύρια είσοδος δυτικά, τη Γουίτινγκτον, όπου βρίσκεται η βόρεια είσοδος με τους γρύπες στο μαρμάρινο αέτωμά της, και τη Λάιμ στα ανατολικά, από όπου ένα στενό οδηγεί σε ακόμη μία πύλη εισόδου. Η δε Λίντενχολ στα βόρεια έχει διατηρήσει τον αρχικό της μεσαιωνικό σχεδιασμό. Η ατμόσφαιρα αναδύει μια πολυτέλεια η οποία καμιά σχέση δεν έχει με τη μεσαιωνική Λίντενχολ που ήταν δυσάρεστη, καθώς ανάμεσα στις άλλες χρήσεις της ήταν και σφαγείο όπου καθάριζαν κρέατα οι χασάπηδες.

Όλο το 24ωρο

Στην αγορά στεγάζονται μπαρ, πιτσαρίες, εστιατόρια με ιταλική κουζίνα, ιαπωνική, μεξικανική, με θαλασσινά, ασφαλιστικές εταιρείες, πολυκαταστήματα, μικρότερα καταστήματα, φωτογραφικά εργαστήρια, κομμωτήρια, κάβες, βιβλιοπωλεία και εν γένει βιτρίνες που εύκολα δελεάζουν τον καταναλωτή. Εξίσου ενδιαφέρων είναι ο περίπατος στην αγορά και μετά το ωράριο εργασίας καταστημάτων, καθώς ως δημόσιος χώρος παραμένει ανοιχτή 24 ώρες, οπότε είναι μια ευκαιρία να περιεργαστεί κάποιος την εξαιρετική αρχιτεκτονική της. Το αξιοθέατο δεν είναι μόνο η αγορά ως αγορά, αλλά ως αρχιτεκτονικό κόσμημα και ως ιστορία. Δεν επελέγη τυχαία να χρησιμοποιηθεί ως «Diagon Alley» στην ταινία του 2001 «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος» ή ως μία από τις τοποθεσίες των υπαίθριων πάρτι που διοργανώθηκαν κατά την αδαμάντινη επέτειο της βασίλισσας Ελισάβετ.

Πηγή: Λίντενχολ, μια αγορά που λειτουργεί από το 1321

κοινοποίησε το: