Αρχείο κατηγορίας Κοινωνικά Δικαιώματα

Χρ. Παπαδόπουλος: Η Συνταγματική Αναθεώρηση ως κατοχύρωση και διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων


Χρ. Παπαδόπουλος: Η Συνταγματική Αναθεώρηση ως κατοχύρωση και διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων

Η δική μου τοποθέτηση θα προσπαθήσει να κάνει έναν διάλογο με προηγούμενες τοποθετήσεις για συμπτώσεις και αποκλίσεις.  Άκουσα χθες προσεκτικά την τοποθέτηση του κ. Γκιόκα, όπως και διάβασα στα Πρακτικά την προχθεσινή ομιλία του κ. Δελή. Σε πολλά σημεία συμφωνώ και με τους δύο. Αναρωτιέμαι, όμως, για ποιον λόγο υιοθετείται ένα πολεμικό ύφος με έναν καταγγελτικό τρόπο, ιδιαίτερα για ζητήματα που στον πυρήνα τους έχουμε κοινές απόψεις, που λίγο πολύ προτείνονται και στην Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Κατανοώ τον κομματικό ανταγωνισμό, δεν τον συμμερίζομαι, όμως, όταν τα διακυβεύματα αφορούν ζητήματα μεγάλης σημασίας για τη ζωή και την προοπτική του κόσμου της εργασίας. Και αυτά τα διακυβεύματα είναι πολύ σαφές ότι και αυτή την περίοδο, αλλά και ως πολιτική βούληση στην αναθεώρηση του Συντάγματος αφορούν τη διεύρυνση και την κατοχύρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων, την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστήμιου και την προστασία των κοινών και δημόσιων αγαθών.

Φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι την ίδια περίοδο καταβάλλουμε από κοινού αγώνες και προσπάθειες για την αναχαίτιση του εθνικισμού, του ρατσισμού και της ακροδεξιάς απειλής ή ακόμα και ότι συμφωνούμε στην αλλαγή του νόμου περί ευθύνης Υπουργών.

Γνωρίζω, βεβαίως, ότι δεν έχουμε ακριβώς τα ίδια θεωρητικά εργαλεία για την ανάλυση της πραγματικότητας με τους φίλους του ΚΚΕ. Για παράδειγμα, εκείνοι υιοθετούν ότι στο θεσμικό πλαίσιο του Συντάγματος και των νόμων υπάρχει μόνο η επιβολή και η δύναμη των από πάνω, δεν κατανοούν ότι την ίδια στιγμή εγγράφονται στους θεσμούς και οι αγώνες των από κάτω. Αυτή τη διαπίστωση που έκαναν οι μαρξιστές του 20ου αιώνα, ο δικός μας ο Πουλαντζάς, ο Αλτουσέρ και άλλοι, είναι ακριβώς και η δικαιολόγηση –αν θέλετε- ή η εξήγηση πώς παρ’ όλη την επιβολή των από πάνω έχουμε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, δημόσιο σύστημα υγείας και τόσες άλλες κατακτήσεις των αγώνων των από κάτω, παρ’ όλη τη δικτατορία, όπως λένε οι φίλοι μας, της αστικής τάξης.

Με άλλα λόγια, αν δεν υπήρχε αυτό το στοιχείο και η σημερινή μας συζήτηση θα ήταν άσκοπη, θα ήταν μόνο διακηρυκτική, ενώ εμείς φιλοδοξούμε να έχει καινά αποτελέσματα, θεσμική δηλαδή κατάληξη με την οποία να εκφράζονται συμφέροντα κοινωνικών κατηγοριών.

Χθες ο κ. Χατζηδάκης και ο κ. Βενιζέλος ισχυρίστηκαν ότι δεν χρειάζεται αναθεώρηση του Συντάγματος στο κεφάλαιο των δικαιωμάτων, γιατί αυτά προστατεύονται επαρκώς από το σημερινό μας Σύνταγμα και από τις διεθνείς συμβάσεις. Είναι προφανές ότι σβήνουν από τον χάρτη του συνυπολογισμού τα οκτώ χρόνια του μνημονίου. Ξεχνούν, δηλαδή, εκθέσεις και διεθνών οργανισμών με αφορμή κυρίως την Ελλάδα, οι οποίες μιλούν για το καθεστώς της εξαίρεσης.

Συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο του 2014 κοινοποιήθηκε, δημοσιοποιήθηκε η έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Σας θυμίζω ότι αυτή η Διεθνής Ομοσπονδία ήταν εκείνη η οποία είχε δώσει στην έκθεσή της τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών.

Λέει μεταξύ των άλλων η έκθεση, τα συμπεράσματα της έκθεσης είναι τα εξής:

«Κυβερνήσεις και διεθνή ιδρύματα κατέβαλαν ελάχιστη προσπάθεια για να συμμορφωθούν και να ενσωματώσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στις στρατηγικές και τα προγράμματα για τη διαχείριση της κρίσης. Η κρίση είχε σοβαρές και μακροχρόνιες επιπτώσεις στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα, μεταξύ άλλων, καλπάζουσα ανεργία, η οποία, όμως, στην Ελλάδα έφθασε σε πρωτοφανή επίπεδα, ειδικά στις νεότερες γενιές, υποβάθμιση της προστασίας του εργατικού δυναμικού, της ασφάλειας και της υγείας στις συνθήκες εργασίας, καθώς και της συλλογικής διαπραγμάτευσης, σοβαρές περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, στην κοινωνική ασφάλιση και την κοινωνική προστασία, φορολογικές μεταρρυθμίσεις που εντείνουν τη φτώχεια και τον αποκλεισμό, πτώση του βιοτικού επιπέδου -συνήθως κάτω από το επίπεδο που θεωρείται επαρκές, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο- αύξηση του αριθμού των αστέγων, περιορισμοί στο δικαίωμα στην εκπαίδευση λόγω των περικοπών στον προϋπολογισμό για την παιδεία και το διδακτικό προσωπικό, περικοπές στη δαπάνη για την υγεία.»

Αυτά είναι πράγματα τα οποία τα γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε και τα νούμερα για την πτώση του επιπέδου, γνωρίζουμε και για τις απολύσεις στο Δημόσιο. Είναι μια σειρά πραγμάτων τα οποία γνωρίζουμε. Όμως, αυτά είναι πια και αντικείμενο μελέτης.

Την προηγούμενη βδομάδα ήρθε στα χέρια μου μια έκθεση της «διαΝΕΟσις» του κ. Δασκαλόπουλου, με επιμελητή μάλιστα της έρευνας τον κ. Ματσαγγάνη, οι οποίοι δεν μπορεί να θεωρηθούν άνθρωποι του περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ. Απομονώνω δυο στοιχεία που περιγράφουν πιο γλαφυρά το πρόβλημα που εντοπίζει η έκθεση. Όσον αφορά τα προγράμματα στήριξης ανέργων, το 2010 τα προγράμματα στήριξης ανέργων αφορούσαν το 35% των ανέργων. Το 2014 αφορούσαν το 9%.Άλλο στοιχείο: Από το 2009 ως το 2012 χάθηκαν εξακόσιες τέσσερις χιλιάδες θέσεις εργασίας. Το συνταρακτικό ξέρετε ποιο είναι; Ότι από αυτές τις θέσεις οι διακόσιες είκοσι δύο –το 1/3 και παραπάνω- αφορούσαν θέσεις εργασίας στην υγεία και στην παιδεία. Δηλαδή, αυτό που λέμε «κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους» λίγο πολύ εμφανίζεται με τα στοιχεία.

Σε όλα αυτά τα πράγματα είχαμε να αντιμετωπίσουμε ως Κυβέρνηση και ένα καθεστώς απουσίας οποιασδήποτε πρόνοιας για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Όλη μας η προσπάθεια αυτά τα τρία, τέσσερα χρόνια είναι να προστατεύσουμε τους αποκλεισμένους, τους φτωχούς, εκείνους που δεν είχαν δικαιώματα.

Ξέρετε, ένα από τα επιχειρήματα, που ήταν πραγματικό επιχείρημα, με το οποίο καταφέραμε και διασώσαμε τις συντάξεις απέναντι στο ΔΝΤ, είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πρόνοια, δεν υπάρχουν κοινωνικά επιδόματα και με αυτή την έννοια η σύνταξη καλύπτει όλη την οικογένεια και όλους τους αδύνατους συγγενείς που δεν έχουν άλλη δυνατότητα και άλλο πόρο εκτός από τη σύνταξη. Και αυτό ήταν το επιχείρημα -και τα στοιχεία, φυσικά, που το αποδείκνυαν- που ήταν αρκετά πειστικό, ώστε να εξασφαλίσουμε και να μην περικοπούν οι συντάξεις και να μην περάσουν τα μέτρα του ΔΝΤ.

Όσον αφορά αυτό το ζήτημα, ο κ. Βενιζέλος έβαλε δύο παραμέτρους για το πώς μπορεί να υπάρχει ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας και κοινωνικής ασφάλισης. Επικαλέστηκε το δημοσιονομικό πλαίσιο και τη συνομιλία με τη νομολογία. Ξέρετε, κανείς δεν θέλει να εκτροχιάζεται ο προϋπολογισμός. Μόνο που το επιχείρημα ότι, αν έχουμε λεφτά, έχουμε κοινωνική πολιτική, αν δεν έχουμε λεφτά, συρρικνώνουμε αποκλειστικά την προστασία των ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών και της εργασίας, χρησιμοποιήθηκε στη νέα περίοδο και ειδικά από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας από τον Μπλερ και τους Νέους Εργατικούς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος σε ένα δίχτυ προστασίας μόνο για τους ευάλωτους και να μείνουν έξω από την προστασία εκείνες οι κοινωνικές κατηγορίες, που μπορεί να μην ήταν εξαθλιωμένες, αλλά είχαν ανάγκη κοινωνικής προστασίας, και με αυτήν την έννοια και να μεγαλώσουν οι ανισότητες και να πάψει να υπάρχει η έννοια -που εμείς προτείνουμε με έμφαση- της καθολικότητας απέναντι κυρίως στα κοινωνικά δικαιώματα.

Πολλή κουβέντα έγινε για τον νεοφιλελευθερισμό. Ο κ. Τζαβάρας ισχυρίστηκε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια έννοια του 1932, όταν οι πρώτοι θεωρητικοί προσπάθησαν να τον θεμελιώσουν. Ξεχνάει, όμως, τον έμπρακτο νεοφιλελευθερισμό, που ξεκινάει ιστορικά στη νέα περίοδο από το 1976 με την πετρελαϊκή κρίση -στην Ελλάδα έρχεται λίγο αργότερα, το 1985-, που έχει ορισμένα συστατικά. Αυτό το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα ονομάστηκε «Η συναίνεση της Ουάσιγκτον», γιατί την ίδια περίοδο από την ευρωπαϊκή μεριά ήταν η Θάτσερ και από την αμερικανική ο Ρίγκαν που υλοποιούσαν αυτό το πρόγραμμα σε όλη του την έκταση.

Τι περιελάμβανε ο νεοφιλελευθερισμός; Κατ’ αρχάς την παράδοση όλων των πεδίων της κοινωνικής αναπαραγωγής -παιδεία, υγεία- στα ιδιωτικά κεφάλαια, δεύτερον, υποβάθμιση της προστασίας της εργασίας, κατοχύρωση ελαστικών εργασιακών σχέσεων, της επισφάλειας, της μερικής, τριγωνικής απασχόλησης –εργασία μέσω υπηρεσιών, εξωτερίκευση, δηλαδή, της εργασίας- και μια σειρά από ζητήματα, που αν τα διαβάσουμε σήμερα και τα συγκρίνουμε, δεν ξέρω πόσο απέχει το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας από τον κανόνα του νεοφιλελευθερισμού και δεν ξέρω πόσο διατεθειμένο είναι το ΚΙΝΑΛ να αποστασιοποιηθεί από μια τέτοια πολιτική διάσταση, που τουλάχιστον στα χρόνια της Συγκυβέρνησης τα έδωσε διά παραδειγματικής κυβερνητικής πράξης.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι η σημερινή μας κουβέντα πρέπει να έχει ως τελική κατάληξη τη σύμπτωση και τη σύγκλιση σε εκείνα τα πεδία που θεωρούνται ώριμα για να μπορούμε να δημιουργήσουμε συναινέσεις. Την ίδια στιγμή, όμως, πρέπει να έχει και έναν παιδαγωγικό χαρακτήρα, να μην κρύβουμε, δηλαδή, ποια είναι η πραγματικότητα, από πού ξεκινάει, ποια είναι η αφετηρία του καθενός και της καθεμιάς για να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις.

κοινοποίησε το:

Γαλλία: Τα 42 αιτήματα των «Κίτρινων Γιλέκων»

Γαλλία: Τα 42 αιτήματα των «Κίτρινων Γιλέκων»

Τα 42 αιτήματα των Κίτρινων Γιλέκων φέρουν στοιχεία από όλα τα πολιτικά κόμματα και αφορούν κοινωνικά, φορολογικά, εργασιακά θέματα. Τα Κίτρινα Γιλέκα ζητούν από τους εκλεγμένους να μετατρέψουν τις διεκδικήσεις τους σε νόμους. Και όπως φαίνεται θέλουν να έχουν «λόγο» για όλα… από το  εκλογικό σύστημα, μέχρι την παιδεία και το προσφυγικό. 

Όσο για τις 42 διεκδικήσεις τους;

1. Κανένας άστεγος στον δρόμο.

2. Αύξηση του βασικού μισθού στα 1.300 ευρώ.

3. Επιπλέον αναλογικότητα του φόρου στο εισόδημα.

4. Υιοθέτηση πιο ευνοϊκής πολιτικής για τους μικρομεσαίους εμπόρους. Όριο στη δημιουργία μεγάλων εμπορικών ζωνών γύρω από τις μεγάλες πόλεις, κάτι που «σκοτώνει» τα μικρά μαγαζιά και δωρεάν παρκινγκ στο κέντρο των μεγάλων πόλεων. 

5. Σχέδιο ενεργειακής απομόνωσης των κατοικιών για μεγαλύτερη οικονομία των νοικοκυριών και οικολογική πολιτική.

6. Φόροι: Οι «μεγάλοι» ( όπως Google, Amazon,Μc Donalds) να πληρώνουν πολλά και οι «μικροί» λίγα.

7. Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης να είναι ίδιο για όλους.

8. Το σύστημα συνταξιοδότησης πρέπει να παραμείνει αλληλέγγυο άρα σοσιαλιστικό.

9. Καμία σύνταξη κάτω από 1.200 ευρώ.

10. Πάγωμα των φόρων στα καύσιμα και ακύρωση της επιπλέον επιβάρυνσης στους τεχνικούς ελέγχους.

11. Υιοθέτηση του αναλογικού εκλογικού συστήματος με στόχο τη σωστότερη εκπροσώπηση του γαλλικού λαού στο Κοινοβούλιο. 

12. Όλοι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι θα έχουν δικαίωμα σε έναν μεσαίο μισθό. Τα έξοδα τους θα ελέγχονται και εφόσον δικαιολογούνται θα τους επιστρέφονται τα χρήματα. Θα έχουν δικαίωμα στο «κουπόνια εστιατορίου και στα «τσεκ διακοπών».

13. Οι μισθοί όλων των Γάλλων εργαζομένων και συνταξιούχων, καθώς και τα επιδόματα τους θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό.

14. Προστασία της γαλλικής βιομηχανίας. Απαγόρευση της μετεγκατάστασης τους. Η προστασία της βιομηχανίας μας είναι η προστασία της τεχνογνωσίας μας, του savoir-faire και των θέσεων εργασίας.

15. Τέλος της αποσπασμένης εργασίας. Είναι αφύσικο για άτομο που εργάζεται σε γαλλικό έδαφος να μην επωφελείται των ίδιων δικαιωμάτων και του ίδιου μισθού. Όλοι οι άνθρωποι έχουν άδεια να εργάζονται στο γαλλικό έδαφος θα πρέπει να είναι ίσοι εργασιακά με τους Γάλλους πολίτες και οι εργοδότες τους να τους αμείβουν με τον ίδιο τρόπο που αμείβουν έναν Γάλλο εργαζόμενο.

16. Επιπλέον περιορισμός του αριθμού των συμβάσεων ορισμένου χρόνου για τις μεγάλες εταιρείες. Θέλουμε περισσότερες συμβάσεις αορίστου χρόνου.

17. Όχι πια παρακράτηση στην πηγή του εισοδήματος.

18. Τέλος στις προεδρικές αποζημιώσεις εφόρου ζωής. 

19. Να ευνοηθεί η μεταφορά των εμπορευμάτων δια μέσου σιδηροδρόμων. 

20. Τέλος για το CICE – την έκπτωση φόρου για την απασχόληση και την ανταγωνιστικότητα. Αξιοποίηση αυτών των χρημάτων για το λανσάρισμα της γαλλικής βιομηχανίας αυτοκινήτων υδρογόνου (το οποίο είναι πιο οικολογικό από το ηλεκτρικό αυτοκίνητο).

21. Να τελειώσει η πολιτική λιτότητας. Να πάψουμε να πληρώνουμε τους τόκους φόρων που έχουν κριθεί παράνομοι και να αρχίσουμε να πληρώνουμε το χρέος χωρίς να παίρνουμε τα χρήματα από τους φτωχούς και τους λιγότερο φτωχούς. Να αναζητήσουμε τα 80 δισεκατομμύρια της φοροδιαφυγής.

22. Να αντιμετωπιστούν οι αιτίες της μετανάστευσης.

23. Οι αιτούντες άσυλο να έχουν μια καλή μεταχείριση. Τους οφείλουμε στέγη, ασφάλεια τροφή και παιδεία για τους ανηλίκους. Συνεργασία με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών έτσι ώστε οι χώροι υποδοχής  να είναι ανοιχτοί σε πιο πολλές χώρες του κόσμου ενόσω οι άνθρωποι περιμένουν την απόφαση σχετικά με το αίτημα ασύλου.

24. Να οδηγούνται στις χώρες προέλευσης τους εκείνο που λαμβάνουν αρνητική απάντηση στο αίτημα τους για άσυλο. 

25. Να υλοποιηθεί μια πραγματική πολιτική ένταξης. Το να ζει κάποιος στη Γαλλία σημαίνει να γίνεται Γάλλος (μαθήματα γαλλικών, ιστορίας και πολιτικής εκπαίδευσης). Να δίνεται πιστοποιητικό στο τέλος των μαθημάτων. 

26. Ο ανώτατος μισθός να οριστεί στα 15.000 ευρώ. 

27. Να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τους ανέργους.

28. Αύξηση των αναπηρικών επιδομάτων.

29. Μείωση των ενοικίων (ιδίως για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους χωρίς σταθερή εργασία).

30.  Να απαγορευθεί η πώληση περιουσίας της Γαλλίας ( π.χ αεροδρόμια).

31. Να πληρώνονται οι υπερωρίες των σωμάτων ασφαλείας ( στρατού και αστυνομίας) αλλά και του δικαστικού σώματος.

32. Τα χρήματα που έχουν εξοικονομηθεί από τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη συντήρηση των αυτοκινητόδρομων και των δρόμων της Γαλλίας όπως και για την οδική ασφάλεια.

33. Να μειωθεί η τιμή του φυσικού αερίου και του ρεύματος, που αυξήθηκε μετά τις ιδιωτικοποιήσεις. Να γίνουν ξανά δημόσια!

34. Τέλος στα λουκέτα των μικρών ταχυδρομείων, σχολείων και παιδικών σταθμών.

35. Εξασφάλιση ευ ζην για τους ηλικιωμένους. Να μην υπάρχει αισχροκέρδεια από τους ανθρώπους τρίτης ηλικίας. 

36. Να φοιτούν μάξιμουμ 25 μαθητές σε κάθε τάξη, από τον παιδικό σταθμό μέχρι το τέλος του σχολείου.

37. Αύξηση των πόρων για την Ψυχιατρική.

38. Διοργάνωση τακτικών δημοψηφισμάτων. Το Λαϊκό Δημοψήφισμα να μπει στο Σύνταγμα.

39. Επιστροφή στη θητεία επτά χρόνων για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (η εκλογή των βουλευτών δυο έτη μετά την εκλογή του Προέδρου θα επιτρέπει την αποστολή ενός σήματος θετικού ή αρνητικού στον Πρόεδρο όσον αφορά στην πολιτική του. Αυτό θα επιτρέπει έτσι να εισακουστεί η φωνή του λαού).

40. Συνταξιοδότηση στα 60 έτη για όλους και στα 55 έτη για τα άτομα που έχουν εργαστεί σε ένα επάγγελμα όπου έχει χρειαστεί να κάνουν χρήση του σώματός τους. Όπως για τους οικοδόμους. 

41. Να συνεχιστεί το σύστημα βοήθειας Pajemploi που προσφέρει φύλαξη σε παιδιά μέχρι 10 ετών έτσι ώστε να διευκολύνονται οι εργαζόμενοι γονείς.

42. Νέος φόρος στα ναυτιλιακά καύσιμα και στην κηροζίνη αεροσκαφών.TAGS

https://www.altsantiri.gr/advertorial/ta-kitrina-gileka-kai-to-kinima-tis-aspris-tsepis/?utm_medium=notification&utm_source=signal&utm_campaign=signal&utm_content=post
https://www.altsantiri.gr/advertorial/ta-kitrina-gileka-kai-to-kinima-tis-aspris-tsepis/?utm_medium=notification&utm_source=signal&utm_campaign=signal&utm_content=post
κοινοποίησε το:

«Είμαστε φοιτητές, όχι πελάτες!» Στους δρόμους για τέταρτη ημέρα οι φοιτητές της Αλβανίας- Ζητούν πιο φθηνά δίδακτρα


Solidarnost je naša snaga! Solidariteti është forca jonë! 
Η Αλληλεγγύη είναι η δύναμη μας! 

Στα δημόσια πανεπιστήμια, τα δίδακτρα κυμαίνονται από 160 ως 2.560 ευρώ, όταν ο μέσος μισθός ανέρχεται σε περίπου 350 ευρώ .     


Για τέταρτη μέρα και κατά χιλιάδες διαδήλωσαν σήμερα οι φοιτητές της Αλβανίας, ζητώντας μείωση των διδάκτρων στα πανεπιστήμια.  

Διαβάστε επίσης: Αλληλεγγύη στον αγώνα των φοιτητών της Αλβανίας

Για τέταρτη μέρα και κατά χιλιάδες διαδήλωσαν σήμερα οι φοιτητές της Αλβανίας, ζητώντας μείωση των διδάκτρων στα πανεπιστήμια.    Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις έγιναν στα Τίρανα, όμως πραγματοποιούνται και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, όπως η Κορυτσά στον νότο, το Ελμπασάν στο κέντρο και το Δυρράχιο στα δυτικά.  


«Μια νεολαία που δεν διαμαρτύρεται είναι μια νεκρή νεολαία»


Τα αιτήματα τους περιλαμβάνουν:
• Μείωση στο μισό όλων των πανεπιστημιακών διδάκτρων.
• Αύξηση των κρατικών δαπανών για το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.
• Ίδρυση δημόσιου οργανισμού παροχής δωρεάν εκπαιδευτικών εγχειριδίων σε όλους τους μαθητές.

Στα δημόσια πανεπιστήμια, τα δίδακτρα αυτά κυμαίνονται από 160 έως 2.560 ευρώ, ποσό σημαντικό σ’ αυτή τη φτωχή χώρα όπου ο μέσος μισθός ανέρχεται σε περίπου 350 ευρώ.  

Οι διαμαρτυρίες ξέσπασαν μετά την απόφαση να χρεώνονται οι εξετάσεις της δεύτερης εξεταστικής περιόδου, μέτρο από το οποίο έκανε πίσω χθες η κυβέρνηση χωρίς ωστόσο να διαλύσει τον θυμό μεταξύ των περίπου 110.000 φοιτητών του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος αυτής της χώρας των 3 εκατομμυρίων κατοίκων.       «Μια νεολαία που δεν διαμαρτύρεται είναι μια νεκρή νεολαία», «Είμαστε φοιτητές, όχι πελάτες!», φώναζαν οι διαδηλωτές μπροστά από το υπουργείο Παιδείας. «Είμαστε το μέλλον της Αλβανίας, οι αρχές οφείλουν να μας ακούν, θέλουμε να μειωθούν τα δίδακτρα», λέει ο Φλοριάν Κόλα, φοιτητής κοινωνιολογίας.   Χθες το βράδυ, στον λογαριασμό του στο Facebook, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Έντι Ράμα δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει το σχέδιο κατασκευής, με τη βοήθεια της γερμανικής κυβέρνησης, μιας πανεπιστημιούπολης αξίας 18,8 εκατομμυρίων ευρώ. «Είναι ένα σχέδιο που θα γίνει πραγματικότητα», γράφει.       Πριν από δύο ημέρες, είχε προκαλέσει την οργή πολυάριθμων φοιτητών εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του, και πάλι στο Facebook, για το γεγονός ότι οι φορολογούμενοι πληρώνουν γι’ αυτούς που αποτυγχάνουν στην πρώτη εξεταστική περίοδο.    

Οι διαδηλωτές ζητούν επίσης βελτίωση των εγκαταστάσεων, καλύτερη αντιπροσώπευση στα διοικητικά συμβούλια των πανεπιστημίων και αύξηση του προϋπολογισμού για την παιδεία, ο οποίος αναλογεί μόλις στο 3,3% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών.   «Θα είμαστε εδώ μέχρι να γίνουν δεκτά όλα τα αιτήματά μας», φώναζαν σήμερα οι διαδηλωτές.   Με πληροφορίες από ΑΠΕ- ΜΠΕ Πηγή: www.lifo.gr

κοινοποίησε το:

Γιώργος Κυρίτσης: Το know-how του δρόμου είναι πολύτιμη παρακαταθήκη των κοινωνιών – Commonality

Πηγή: Γιώργος Κυρίτσης: Το know-how του δρόμου είναι πολύτιμη παρακαταθήκη των κοινωνιών – Commonality

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Γιώργος Κυρίτσης: Το know-how του δρόμου είναι πολύτιμη παρακαταθήκη των κοινωνιών

Η παρακαταθήκη του Δεκέμβρη του 2008 ήταν οπωσδήποτε προοδευτική, οποιαδήποτε δίκαια εξέγερση ή έκρηξη αφήνει πίσω της μία προοδευτική παρακαταθήκη, την υπόμνηση ότι οι άνθρωποι καμιά φορά ξεσηκώνονται κιόλας. Είναι καλό οι κοινωνίες να έχουν το know-how της αντίστασης, είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης μιλώντας Στο Κόκκινο και τον Νίκο Σβέρκο.

«Κοιτάζοντάς τα από μία απόσταση … δεν ξέρω αν μπορώ να εντάξω σε ένα πλαίσιο τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, κυρίως εκείνης της ημέρας, να πω ότι ήταν συνέχεια του κινήματος του 2006 για το πανεπιστήμιο, ή προείκασμα της κρίσης που ερχόταν, κτλ.», είπε ο κ. Κυρίτσης. «Το σίγουρο, ήταν μία έκρηξη οργής απόλυτα δικαιολογημένη, με όλα τα στοιχεία που θα την έκαναν να φουντώσει. Πρώτον, μία εν ψυχρώ δολοφονία παιδιού από αστυνομικό στα Εξάρχεια, από μόνο του ικανό να πυροδοτήσει την κατάσταση. Δεύτερο, τα σχολεία που “το πήραν πάνω τους”, ακόμη και των “καλών” περιοχών, που κατέβαιναν από τα βόρεια προάστια, όπως και των δυτικών συνοικιών, συγκρούονταν, περικύκλωναν τα αστυνομικά τμήματα, γίνονταν διάφορα. Υπήρχε φοβερή οργή στην μαθητική νεολαία».

Αυτές οι ημέρες «ήταν και μία φωτοβολίδα … φώτισε διάφορες πτυχές εκείνης της περιόδου. Είχαμε μία κατάσταση ψευδούς, επίπλαστης ευδαιμονίας, με 4% ανάπτυξη, με Ολυμπιακούς Αγώνες, διακοποδάνεια… κάτω από αυτά όμως έβραζε ταυτόχρονα το προανάκρουσμα της κρίσης. Μιλούσαμε για την γενιά των 700 ευρώ, εκείνη την εποχή η νεολαία το είχε μπροστά της, το έβλεπε. Ως παρακαταθήκη κρατάω επίσης ότι βοήθησε διάφορα λουλούδια να ανθίσουν, όπως η διαδικασία της κατάληψης της Λυρικής Σκηνής … θυμάμαι να κλείνει ξαφνικά η Ακαδημίας, επειδή έχουν βγει 20-25 άτομα από την Λυρική, χορεύουν ένα δημοτικό και ξαναμπαίνουν μέσα. Και τα αυτοκίνητα ούτε κορνάρουν, ούτε δυσανασχετούν, οι οδηγοί βγαίνουν και χειροκροτούν, ήταν ωραίες εικόνες», συνέχισε ο ίδιος, αν και «υπήρχε και το στοιχείο της μητροπολιτικής βίας, με τα πλιάτσικα κτλ. που πάντα συμβαίνουν σε περιόδους αναταραχής».

Αναφέρθηκε επίσης στον διχασμό «στις πολιτικές δυνάμεις και το πολιτικό προσωπικό … Από την μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ που έβλεπε με κατανόηση το ξέσπασμα της νεολαίας. Ταυτόχρονα, είχαμε “τις δυνάμεις του νόμου και της τάξεως”, από τότε έβριζαν τον Πρ. Παυλόπουλο (υπουργό Εσωτερικών και υπεύθυνο για την αστυνομία) που “δεν κατέβασε τα τανκς”… Οι δυνάμεις που αυτή την στιγμή βρίσκονται στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και διάφοροι που εγγράφονταν στο “εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ”, το ΚΚΕ με τον δικό του τρόπο, είχαν σταθεί όλοι με σαφή αντιπαλότητα απέναντι στο κίνημα, από τις προτάσεις σκληρής καταστολής από το Μητσοτακέϊκο και το “σημιτικό” ΠΑΣΟΚ μέχρι την συνήθη προβοκατορολογία του ΚΚΕ … θυμάμαι σε πάνελ να κραδαίνουν το ημερολόγιο της Αυγής και να λένε το ένα και το άλλο… Μέχρι συζητήσεις για το κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ένα νόμιμο κόμμα, να εγγράφεται στο συνταγματικό τόξο, αυτές τις μπούρδες ακούγαμε τότε».

Θύμισε ωστόσο ότι «είχαμε και το κυβερνών κομμάτι της τότε ΝΔ, το “καραμανλικό”, που καταλάβαινε την σπουδαιότητα των στιγμών, είχε μία άλλη αίσθηση ιστορικότητας. Ο Πρ. Παυλόπουλος είχε την εμπιστοσύνη του Κ. Καραμανλή και μπορούσε να χειριστεί το θέμα, είχε αυτή την στάση που -δεν θα έλεγα ακριβώς ήπια- προσπάθησε να μην ρίξει λάδι στη φωτιά. Σχετικά γρήγορα συνελήφθησαν οι Κορκονέας-Σαραλιώτης ώστε να μην υπάρχει εικόνα πλήρους κουκουλώματος. Όλα αυτά βοήθησαν, είναι η αλήθεια…».

Καταλήγοντας, ο κ. Κυρίτσης σημείωσε ότι η παρακαταθήκη όλων αυτών «ήταν οπωσδήποτε προοδευτική, οποιαδήποτε δίκαια εξέγερση ή έκρηξη αφήνει πίσω της μία προοδευτική παρακαταθήκη, με την υπόμνηση ότι οι άνθρωποι καμιά φορά ξεσηκώνονται κι όλας. Είναι καλό οι κοινωνίες να έχουν το know-how της αντίστασης… Και το λέω εγώ, τώρα που είμαστε εμείς κυβέρνηση. Πιστεύω βαθύτατα ότι το know-how του δρόμου είναι πολύτιμη παρακαταθήκη των κοινωνιών και πρέπει να υπάρχει».

Πηγή: Στο Κόκκινο

κοινοποίησε το:

diktuo. org Απειλείται άμεσα η ελευθερία του Τύπου




Συγκέντρωση στα χέρια ενός μεγαλοεπιχειρηματία μεγάλου μέρους των εκδοτικών δραστηριοτήτων

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο τις επιχειρήσεις του Τύπου, τους εργαζομένους σε αυτές και τους αναγνώστες των εφημερίδων. Πρόκειται για κορυφαίο ζήτημα λειτουργίας της δημοκρατίας 26.11.2018,

Συντάκτης: ΕΦ.ΣΥΝ.

Η «Εφημερίδα των Συντακτών», η μόνη ανεξάρτητη συνεταιριστική εφημερίδα στην Ελλάδα σήμερα, που συμπλήρωσε πριν από λίγες μέρες έξι χρόνια κυκλοφορίας, είναι υποχρεωμένη να ενημερώσει τους πάντες για την άμεση απειλή που αντιμετωπίζει η ίδια, αλλά και ο Τύπος στο σύνολό του.

Μέσα στις συνθήκες της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, διαμορφώθηκε στη χώρα μας ένα πρωτοφανές μονοπώλιο, το οποίο παίρνει ολοένα και περισσότερο ασφυκτικές διαστάσεις, παραβιάζοντας κάθε έννοια ελεύθερου ανταγωνισμού και εξαναγκάζοντας τις εφημερίδες να επιλέξουν μεταξύ της υποταγής τους σε αυτό το μονοπώλιο ή της εξαφάνισής τους.

Κινητοποίηση κοινωνικών κινημάτων κυβέρνησης ,των δημοκρατικών κομμάτων, τα οποία έχουν κάθε συμφέρον να υπερασπιστούν την πολυφωνία του Τύπου και να αποκρούσουν τη γιγάντωση ενός μονοπωλίου ενημέρωσης

Το βασικό στοιχείο αυτού του μονοπωλίου είναι η συγκέντρωση στα χέρια ενός μεγαλοεπιχειρηματία μεγάλου μέρους των εκδοτικών δραστηριοτήτων, αλλά κυρίως ο έλεγχος από τον ίδιο του μοναδικού τρόπου διάθεσης των εντύπων σε ολόκληρη την επικράτεια, δηλαδή του πρακτορείου διανομής.

Αυτή τη στιγμή, η εταιρεία Αλτερ Εγκο, συμφερόντων του κ. Ευάγγελου Μαρινάκη, έχει αποκτήσει τα περιουσιακά στοιχεία του πρώην ΔΟΛ (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε.), αλλά, δι’ αυτών, και το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών (περίπου 70%) της «ΑΡΓΟΣ Ανώνυμη Εταιρεία Πρακτορεύσεως, Διαχειρίσεως και Μεταφορών», η οποία ασκεί πλέον μονοπωλιακά το έργο της διανομής του Τύπου, εφόσον έχει καταρρεύσει το άλλο πρακτορείο που υπήρχε («Ευρώπη»).

Συνέχεια ανάγνωσης diktuo. org Απειλείται άμεσα η ελευθερία του Τύπου
κοινοποίησε το:

Ερώτηση βουλευτών στον υπουργό Δικαιοσύνης για τον Βασίλη Δημάκη

Ερώτηση κατέθεσαν 23 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για τον Βασίλη Δημάκη με θέμα «το δικαίωμα του κρατουμένου φοιτητή Βασίλη Δημάκη στις εκπαιδευτικές άδειες»

Όπως είναι γνωστό, ο φοιτητής και κρατούμενος Βασίλειος Δημάκης βρίσκεται σε απεργία πείνας και δίψας λόγω της απόρριψης από το αρμόδιο Συμβούλιο Φυλακών αιτήματός του να λαμβάνει άδειες για εκπαιδευτικούς λόγους, δηλ. για την παρακολούθηση μαθημάτων στη σχολή του, στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η περίπτωση του Δημάκη δεν συναντιέται συχνά στο ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που φυλακίστηκε πρώτη φορά 19 ετών, στο τότε τμήμα Ε’ Ανηλίκων των Φυλακών Κορυδαλλού. Έκτοτε πέρασε το σύνολο σχεδόν της ενήλικης ζωής του στις φυλακές, πλην μερικών μηνών οπότε διέπραξε ληστείες και συνελήφθη, χωρίς πάντως να ασκήσει σωματική βλάβη σε άλλο άνθρωπο. Είναι 39 ετών σήμερα και έχει παραμείνει φυλακισμένος για 17 έτη.

Κάποια στιγμή, κατόρθωσε αυτό που οφείλει να είναι το ζητούμενο για το σωφρονιστικό σύστημα: αντί να υποπέσει σε αντικοινωνικές συμπεριφορές ή σε χρήση ναρκωτικών εντός της φυλακής, αναζήτησε την αλλαγή του μέσω της μόρφωσης. Αποφοίτησε από εσπερινό λύκειο με άριστα (κρατούμενος ων), εισήχθη στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, δεύτερος ανάμεσα στους αποφοίτους των εσπερινών λυκείων της χώρας και ολοκλήρωσε επιτυχώς τις σπουδές του Α’ εξαμήνου. Την επιτυχία του χαιρέτισε ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος του απένειμε και έπαινο.

Μετά την εισαγωγή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, ο Δημάκης μετήχθη στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού προκειμένου να μπορεί να παρακολουθεί μαθήματα, υπό το καθεστώς της ηλεκτρονικής επιτήρησης. Εντούτοις ούτε η μεταγωγή ούτε ο έπαινος από τον Υπουργό στάθηκαν αρκετά ώστε ο Δημάκης να μπορεί παρακολουθεί τα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο, όπως σύμφωνα με τον νόμο δικαιούται.

Δυστυχώς, το αίτημά του να παρακολουθεί τα μαθήματα, λαμβάνοντας άδεια με χρήση ηλεκτρονικού συστήματος γεωεντοπισμού («βραχιολάκι»), απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Φυλακών. Το Συμβούλιο Φυλακών υποστήριξε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο, εφόσον διασφαλίζεται η εξ αποστάσεως παρακολούθηση μέσα από τη φυλακή. Ωστόσο είναι γνωστό ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν  υλοποιηθεί όσα η νομοθεσία ορίζει (Κ.Υ.Α. 29809) για την εξ αποστάσεως φοίτηση στο Κ.Κ. Κορυδαλλού.  Συνάγεται ότι η εξ αποστάσεως φοίτηση του Δημάκη δεν είναι δυνατό να καλύψει τις εκπαιδευτικές του ανάγκες, τη στιγμή που υπάρχουν σοβαροί περιορισμοί (όπως η πρόσβαση στο Διαδίκτυο για μια ώρα εβδομαδιαίως).

Οι ίδιοι οι καθηγητές του Δημάκη έχουν υποστηρίξει εγγράφως την αναγκαιότητα να παρακολουθεί τις παραδόσεις και τα σεμινάρια της Σχολής, ενώ την ίδια άποψη έχουν εκφράσει, συμπαραστεκόμενοι στο αίτημα, οι καθηγητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και οι καθηγητές του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας του Παντείου.

Κατόπιν αυτών, ερωτάται ο κ. Υπουργός:

* Ποιες πρωτοβουλίες, θεσμικές και πολιτικές, προτίθεται να αναλάβει, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, για να μην απειληθεί η ζωή και η σωματική ακεραιότητα του απεργού πείνας και δίψας Βασιλείου Δημάκη;

* Σε ποιες ενέργειες, διοικητικές ή και νομοθετικές, μπορεί να προβεί το υπουργείο Δικαιοσύνης ώστε να υποβοηθούνται αποτελεσματικά στην παρακολούθηση των σπουδών τους κρατούμενοι φοιτητές και μαθητές;

 

Οι ερωτώντες βουλευτές

1.Νικόλαος Ξυδάκης
2.Νικόλαος Φίλης
3. Αθανασία Αναγνωστοπούλου
4. Φωτεινή Βάκη
5. Γεώργιος Δημαράς
6. Θεόδωρος Δρίτσας
7. Δημήτριος Εμμανουηλίδης
8. Μαρία Θελερίτη
9.  Χρήστος Καραγιαννίδης
10.  Αναστάσιος Κουράκης
11.  Γεώργιος Κυρίτσης
12.  Νικόλαος Μανιός
13.  Χρήστος Μαντάς
14.  Τριαντάφυλλος Μηταφίδης
15.  Θεμιστοκλής Μουμουλίδης
16.  Αριστείδης Μπαλτάς
17.  Γεράσιμος Μπαλαούρας
18.  Γεώργιος Πάλλης
19.  Γεώργιος Παπαφιλίππου
20.  Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος
21.  Αφροδίτη Σταμπουλή
22.  Αντώνης Συρίγος
23.  Αναστασία Χριστοδουλοπούλου

Πηγή: Left

κοινοποίησε το:

Μηνύματα έστειλε η ακτιβίστρια Άντζελα Ντέιβις

Πολλαπλά μηνύματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού, έστειλε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου η ακτιβίστρια, συγγραφέας και καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Άντζελα Ντέιβις, που βρέθηκε στην Ελλάδα για περίπου 48 ώρες.

κοινοποίησε το: