Αρχείο κατηγορίας Βιβλιοαναγνώσεις

Μελαγχολική Αριστερά

Εντσο Τραβέρσο
enzo traverso

Εντσο Τραβέρσο

«Η μελαγχολία, σαν σκιά, ακολουθεί τα βήματα της επανάστασης: ανεπαίσθητη τη στιγμή της ακμής της, μεγαλώνει κατά την υποχώρησή της και την τυλίγει μετά την ήττα της», γράφει ο Ιταλός ιστορικός Εντσο Τραβέρσο στο βιβλίο του «Αριστερή μελαγχολία», που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2017). Η ήττα και η αποτυχία των επαναστάσεων γεννούσαν πάντα μια βαθιά μελαγχολία στους ηττημένους.

Στο παρελθόν, ωστόσο, το πένθος δεν κατέπνιγε την ελπίδα. Οι ήττες των επαναστάσεων του 1848, της Παρισινής Κομμούνας, των σπαρτακιστών, θεωρούνταν μόνο χαμένες μάχες που αναγγέλλανε τη μελλοντική νίκη. Συνέχεια ανάγνωσης Μελαγχολική Αριστερά

Η αυτοκτονία του δήμου

"H αυτοκτονία του δήμου" αναλύει την ιστορική διαδρομή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, από το θρίαμβο ως την κατάλυσή της.

Η αυτοκτονία του δήμου -Κωνσταντίνος Τσουκαλάς

Η αυτοκτονία του δήμου -Αλέξανδρος Κεσσόπουλος

Η αυτοκτονία του δήμου -Νίκος Αλεβιζάτος

Η αυτοκτονία του δήμου -Μιχάλης Τσαπόγας

Η αυτοκτονία του δήμου -Σία Αναγνωστοπούλου

Η αυτοκτονία του δήμου

Πολιτική κρίση και συνταγματικός λόγος στη Βαϊμάρη

Αλέξανδρος Κεσσόπουλος

Ευρασία, 2018
ISBN 978-618-5027-81-0

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 οι συνέπειες της διεθνούς ύφεσης προκαλούν ένα ντόμινο εξελίξεων, το οποίο πλήττει και τη γερμανική οικονομία. Απέναντι στην ανάγκη της άμεσης δημοσιονομικής εξυγίανσης, τα πολιτικά κόμματα διχάζονται ως προς τον τρόπο επιμερισμού των βαρών της κρίσης, με αποτέλεσμα να διαλυθεί ο τελευταίος πλειοψηφικός κυβερνητικός συνασπισμός. Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας θέτει σε προτεραιότητα την εφαρμογή ενός προγράμματος αυστηρής λιτότητας, κατά παράκαμψη της Βουλής.
Πράγματι, η συστηματική λήψη έκτακτων οικονομικών μέτρων από τον Πρόεδρο του Ράιχ, βάσει του δικαίου της ανάγκης, ματαιώνει την κοινοβουλευτική αντιπαράθεση και, συνεπώς, προσδίδει στην αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας μια διάσταση μονοδρόμου. Από τη στιγμή, μάλιστα, που η σοσιαλδημοκρατία αποφασίζει να ανεχθεί τις πρακτικές αυτές με την ψήφο της, τίθεται μοιραία σε κίνηση η διαδικασία διάρρηξης των δεσμών αντιπροσώπευσης ανάμεσα στην κοινωνική πλειοψηφία και το σύνολο των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου.

Παράλληλα με την ιστορική ανάλυση, το ανά χείρας βιβλίο θέτει σε πρώτο πλάνο τη διαμάχη που συντελείται στο χώρο της συνταγματικής θεωρίας. Η επικράτηση της σκέψης του Carl Schmitt στο πεδίο αυτό νομιμοποιεί τη διαρκή επίκληση μιας κατάστασης εξαίρεσης, η οποία επιφέρει την απαξίωση των συνταγματικών θεσμών και την επιβολή μιας κοινωνικά επώδυνης πολιτικής.

Σε αυτό το οικονομικό, πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο δεν αργεί να προβάλει ως σωτήρας του γερμανικού λαού ένας ορκισμένος εχθρός της δημοκρατίας. Και ο δήμος τον ακολουθεί…

«Ο Εμφύλιος μοιάζει να μην έχει τελειώσει…»

Αλέξης Πανσέληνος

Συναντώ τον Αλέξη Πανσέληνο, ένα ηλιόλουστο μεσημέρι του Φλεβάρη. Του λέω πως για μέρες έχω βυθιστεί στον κόσμο των βιβλίων του. Είδα στους ήρωές του ανάγλυφη την ελληνική πραγματικότητα· το μεγαλείο της κάποιες φορές, τη φθορά και την παρακμή κάποιες άλλες. Μας μοιάζουν, κι ας είναι πλάσματα φανταστικά, όπως λέει. Μπορεί να είμαστε εμείς, μπορεί και να συναντήσουμε τυχαία κάποιον από αυτούς στον δρόμο.

Με ησυχάζει πάντως πως, κάπου, σε κάποιο σημείο της Αθήνας, βρίσκεται ένας σπουδαίος συγγραφέας, που έχει την ικανότητα να συνθέτει το παρελθόν και το παρόν και αθόρυβα, δίχως τυμπανοκρουσίες και επικοινωνιακά ταρατατζούμ, γράφει βιβλία που δεν μπορείς να ξεχάσεις εύκολα.

● Πώς ξεκίνησε η διάθεσή σας να εκδοθούν αυτές οι 48 αποστροφές, τα «Σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής» (Κίχλη);

Ξεκίνησε από το facebook. Μικρές αναρτήσεις ανά λίγες ήμερες. Κάποια σχετική δυσκολία σ’ αυτά ήταν η διατύπωση. Στα αφοριστικά κείμενα, η διατύπωση πρέπει να είναι πολύ προσεγμένη και πολύ ακριβής, για να μην υπάρχει έδαφος μεγάλης παρερμηνείας.

● Αλήθεια, πώς βλέπετε το facebook;

Το βλέπω πολύ θετικά σαν μέσο επικοινωνίας. Οπως σε όλα τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, εξαρτάται από τη χρήση που θα τους κάνεις. Αλλά νομίζω πως το ίδιο το μέσο παρέχει πάρα πολλά καλά για την επικοινωνία μας. Αντικαθιστά κατά κάποιον τρόπο την έξοδο και την παρέα με ανθρώπους που δεν θα γνώριζες ποτέ διαφορετικά.

● Οι επικριτές λένε ότι είναι ένα «Matrix» και κάπου έξω είναι η αληθινή ζωή…

Κι έξω υπάρχει «Matrix», νομίζω. Πολλές σχέσεις που νομίζουμε ότι είναι πραγματικές επειδή συναντιόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανθρώπους αποδεικνύονται κάποια στιγμή πως δεν είναι.

● Λέτε σε μια αποστροφή: «Οι άξιοι τεχνίτες είναι άνθρωποι καταδεκτικοί, γιατί η τέχνη τούς έχει διδάξει την ταπεινότητα. Η πόζα είναι η στάση των ασήμαντων που πιστεύουν πως είναι πιο σπουδαίοι από αυτό που υπηρετούν». Είναι διαδεδομένη η πόζα γενικότερα;

Ναι, ευρέως διαδεδομένη κατάσταση. Οταν δηλαδή γράφεις σε μια γλώσσα, τη δική μας συγκεκριμένα, και έχεις διαβάσει όλη την παλιά και νέα ελληνική λογοτεχνία και έχεις δει τα μεγέθη που υπάρχουν -τεράστια μεγέθη-, σου δίνει ένα μέτρο σύγκρισης με τον εαυτό σου. Βλέπεις ότι υπάρχουν σπουδαιότεροι από σένα.

Υπάρχουν αυτοί που σου μάθανε την τέχνη, αυτοί που σε πήραν μαζί τους και σε γοήτευσαν, σε ταξιδέψανε σε βάθη, σε πλάτη, σε μήκη.

Τώρα, μπορώ εγώ, όσο καλή ιδέα και να έχω για τον εαυτό μου, να συγκριθώ με τον Βιζυηνό; Τι να πω; Εγώ είμαι ο Πανσέληνος και δίπλα μου ο Βιζυηνός συνάδελφος; Δεν μου πάει.

Παλιά, δεν έλεγα ότι είμαι συγγραφέας. Προτιμούσα να λέω ότι είμαι δικηγόρος.

● Ο ήρωάς σας στο βιβλίο «Η μεγάλη πομπή», ο Νότης, είχε ένα είδωλο, τον Λάνσετρις. Ο Νότης είχε μια μηχανή, ο Λάνσετρις ένα άλογο. Είναι ανάγκη μας να υποδυόμαστε κάποιον που θαυμάζουμε για να επιβιώσουμε;

Ναι, είναι. Ολοι κάποιον υποδυόμαστε. Μ’ έχω πιάσει μερικές φορές, όταν ζορίζομαι, να λειτουργώ σαν πρόσωπο μιας ταινίας. Βλέπεις συχνά τον εαυτό σου σαν ήρωα ενός έργου.

Βασίλης Μαθιουδάκης

● Κι αν τώρα βλέπατε τον εαυτό σας σ’ αυτό εδώ το τραπέζι, τι θα σκεφτόσασταν γι’ αυτό το πρόσωπο;

Αυτή την εποχή, είμαι πολύ ευτυχισμένος! Η ευτυχία μου περιορίζεται στο γεγονός ότι έχω έτοιμο ένα καινούργιο βιβλίο που περιμένω να βγει στα τέλη Μαρτίου. Στο επίπεδο της δουλειάς, έχω μια ηρεμία και μια ικανοποίηση.

Αν τραβηχτεί λίγο πιο πίσω η κάμερα, θα δείξει έναν άνθρωπο που παλεύει να πληρώσει τους φόρους του και διάφορα άλλα τέτοια βασανιστικά πράγματα, που κάνουν κι εμένα έναν αρκετά ταλαιπωρημένο άνθρωπο.

● Στο κάδρο θα βάζαμε και μια γυναίκα. Τη συγγραφέα Λουκία Δέρβη…

Η Λουκία είναι η δεύτερη γυναίκα μου. Ήμουν ξανά παντρεμένος και χήρεψα. Τη γνώρισα κατ’ αρχάς σαν συγγραφέα. Είχα διαβάσει δυο βιβλία που είχε βγάλει. Μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον.

Έτυχε να κάνει παρέα με έναν φίλο μου συγγραφέα, ο οποίος μου είπε γι’ αυτήν ότι είναι και πολύ ωραίος άνθρωπος.

Πράγματι, η Λουκία είναι ένα κορίτσι ανυπόκριτο, ένας άνθρωπος ευθύς. Έχει μια ωραία παιδικότητα. Με βοήθησε, ξαναζωντάνεψα σε μια περίοδο που νομίζει κανείς ότι τα αφήνει όλα.

Ήμουν πάρα πολύ τυχερός. Παρ’ όλο που όλοι μου έλεγαν «μην παντρεύεσαι συγγραφέα, θα έχετε κόντρες». Δεν έχουμε ποτέ, δεν επεμβαίνει ο ένας στη δουλειά του άλλου.

● Πάντως, κυκλοφορεί μια φήμη που λέει ότι δεν πρέπει να ερωτεύονται οι άντρες γυναίκες που διαβάζουν…

Ευτυχώς που υπάρχουν οι γυναίκες που διαβάζουν! Διότι, αν δεν μας διάβαζαν οι γυναίκες, δεν θα μας διάβαζε κανείς. Οι άντρες έχουν εγκαταλείψει το σπορ!

● Για να σωθεί κανείς, πιστεύετε τελικά όντως πως η μόνη διαχρονική λύση είναι να παντρευτεί κανείς την άσχημη εξαδέλφη με τη μεγάλη προίκα, όπως γίνεται στη «Μεγάλη πομπή»;

Οχι! Αυτή είναι η κακή εξέλιξη. Πολύς κόσμος την ακολουθεί. Είτε γιατί αναγκάζεται είτε γιατί οι δυσκολίες είναι ανυπέρβλητες.

Την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο αυτό, ήταν μεγάλο θέμα οι αυτοκτονίες φαντάρων στα στρατόπεδα, υπήρχε μια δυσκολία ανυπέρβλητη των παιδιών να συμφιλιωθούν με τον κόσμο που τους περιμένει. Δεν μπορούσαν να τον αντέξουν και αποχωρούσαν με αυτόν τον τραγικό τρόπο.

Η πρώτη μου ιδέα ήταν να γράψω μια τέτοια ιστορία αυτοκτονίας στη σκοπιά. Επειδή όμως δεν μ’ αρέσουν τα δακρύβρεχτα βιβλία, σκέφτηκα ότι καλύτερο και πιο δύσκολο θα ήταν να γράψω, αντιθέτως, για ένα παιδί που όχι μόνο δεν αυτοκτονεί, αλλά περνάει από τη μηχανή και μετατρέπεται σε αυτό το οποίο στην αρχή σιχαίνεται. Είναι ένα σκοτεινό βιβλίο.

Εκείνη την εποχή, είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και στα παιδιά που ανήκαν στην Αριστερά. Και στα πολιτιστικά του ΚΚΕ…

● Δηλαδή; Με ποιον τρόπο;

Θυμάμαι, με φώναξε μια μέρα η μάνα μου στο πατρικό και μου λέει θέλει να σε γνωρίσει η Ρούλα Κουκούλου (σ.σ. πρώτη γυναίκα του Νίκου Ζαχαριάδη, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ). Πήγα και εκεί ήταν και άλλα στελέχη νεότερης γενιάς.

Η Κουκούλου με έβαλε κάτω και με δίκασε κανονικά. Γιατί, μου λέει, τόσο μαύρο τέλος; Και γιατί βάζεις την κνίτισσα να κάνει έρωτα στην τουαλέτα; Γιατί; -απαντώ εγώ- έχετε την εντύπωση ότι οι κνίτισσες δεν κάνουν έρωτα στην τουαλέτα;

Κοιτάξτε, της λέω, η δική μας δουλειά είναι να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα που βλέπουμε να υπάρχει, ελπίδες στον κόσμο δώστε εσείς, οι πολιτικοί, αλλά δεν βλέπω να τα πολυκαταφέρνετε.

Η μάνα μου είχε πρασινίσει, διότι δεν περίμενε τέτοιο πράγμα. Οι νεολαίοι του κόμματος, όμως, με πήραν στο διπλανό δωμάτιο και μου λένε μην ακούς, εμείς ενθουσιαστήκαμε! Ήταν η εποχή των ανανεωτικών, πριν διασπαστεί το ΚΚΕ, μια περίοδος πολύ ελπιδοφόρα.

● Σήμερα, ένα κομμάτι της ανανεωτικής Αριστεράς βρίσκεται στη διακυβέρνηση της χώρας…

Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι αυτό θα γινόταν κάποια στιγμή. Το προηγούμενο πολιτικό καθεστώς, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δηλαδή, είχαν τελείως «ξεβρακωθεί» και ο κόσμος δεν τους ήθελε πια. Βέβαια, η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν πιστεύω ότι οφείλεται σε μια ξαφνική στροφή του ελληνικού λαού στην Αριστερά. Η Αριστερά στην Ελλάδα ήταν πάντα μειοψηφία.

Είμαστε ένας πολύ συντηρητικός λαός. Πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε. Αν ανέβηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, έγινε γιατί οι περισσότεροι πίστεψαν ότι θα γλιτώσουν τον ΕΝΦΙΑ, μην κοροϊδευόμαστε.

Δεν έγινε Αριστερά από τη μια στιγμή στην άλλη όλο αυτό το δεξιό πράγμα που μετεμφυλιακά αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε.

Εφαγε και λάδωσε τ’ άντερό του, έκανε ματσαράγκες, με λεφτά από την Ευρώπη που ήταν για άλλα πράγματα.

Παρ’ όλο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα ξαναψηφιστούν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.

Άλλωστε, η πτώση αυτή είναι σχεδόν αναμενόμενη για ένα κόμμα το οποίο βρίσκεται στην κυβέρνηση και διαχειρίζεται (όπως και όσο το κάνει – που είναι ένα θέμα, βέβαια) την κρίση.

● Τα τελευταία χρόνια, ένα ποσοστό του ελληνικού λαού ακολουθεί ρεύματα φασιστικά…

Είναι γενικό το φαινόμενο στην Ευρώπη. Υπάρχει στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία.

● Ναι, αλλά σ’ αυτές τις χώρες υπήρχε μια συνέχεια, στην Ουγγαρία, ας πούμε, που ήταν οι πιο αιμοβόροι υποστηρικτές του Χίτλερ. Στην Ελλάδα γιατί;

Και εδώ είχαμε τα ποσοστά μας στον χώρο. Οι θαυμαστές του Μεταξά, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι υποστηρικτές της χούντας του ’67 δεν είναι τόσο ορατοί, αλλά υπάρχουν και δίνουν το «παρών» κατά καιρούς – με τη συνεπικούρηση και της Εκκλησίας ή των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων. Το γενικό φαινόμενο, και εδώ και κυρίως στο εξωτερικό, είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της κατάρρευσης του σοσιαλισμού.

Γιατί; Γιατί η εφαρμογή του στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ ήταν λανθασμένη. Καταρρέοντας, ο σοσιαλισμός έδωσε επιχειρήματα στον καπιταλισμό και στον ακραίο φιλελευθερισμό να πει «αυτοί απέτυχαν, εμείς είμαστε η απάντηση».

Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι πίστεψαν πως η εξαφάνιση του κράτους θα λύσει τα προβλήματα του κόσμου, αφήνοντας την αγορά ελεύθερη. Οταν η αγορά είναι ελεύθερη, τρώει τον εαυτό της.

Βλέπετε και τώρα οι μεγάλες εταιρείες πριονίζουν το κλαδί που κάθονται. Οταν καταστρέφεται η μεσαία τάξη, ποιος θα αγοράσει τα προϊόντα των βιομηχανιών; Το κράτος πρέπει να παραμένει ως πάροχος της κοινωνίας για τα βασικά πράγματα.

● Αν είχαμε εδώ στην παρέα μας τον πατέρα σας, τον Ασημάκη Πανσέληνο, ο οποίος υπήρξε ένας πολύ θερμός υποστηρικτής της Αριστεράς, τι θα έλεγε;

Ο Ασημάκης ήταν αριστερός, αλλά είχε σε πολύ μεγάλο βαθμό μια αναρχική σκέψη. Και νομίζω ότι η αναρχική σκέψη έχει τελικά πολλά υπέρ, με την έννοια ότι δεν δέχεται αυθεντίες και δεν ανέχεται τη στασιμότητα, την οποία υποθάλπει η συντήρηση. Ακόμα και η Επανάσταση, από τη στιγμή που θα γίνει καθεστώς, πρέπει να ανατραπεί. Τα καθεστώτα πρέπει να ανατρέπονται για να αλλάζουν.

● Έχω μάθει ότι είστε συλλέκτης βινιλίων, ισχύει;

Είμαι συλλέκτης βινιλίων από πολύ παλιά. Από τότε που μου έδιναν οι γονείς μου χαρτζιλίκι…

● Ποια είναι τα «πολύτιμά» σας;

Η κλασική μουσική και η τζαζ.

● Και τα «ελαφρά ελληνικά τραγούδια»; Που είναι και ο τίτλος του καινούργιου σας μυθιστορήματος;

Τα παλιά ελαφρά τραγούδια είναι οι απαρχές της σχέσης μου με τη μουσική. Οταν ήμουν παιδί, δεν υπήρχε τηλεόραση, μόνο ραδιόφωνο. Ηταν μαγεία να βλέπεις να περνάνε οι πόλεις του κόσμου μπροστά στα μάτια σου κοιτώντας το καντράν του ραδιοφώνου, πόλεις άγνωστες, σουηδικές, δανέζικες, ταξίδευες. Ακούγαμε Βέμπο, Γούναρη, Μαρούδα, Πολυμέρη… Δεκαετία του πενήντα και δεκαετία του εξήντα.

Είχα μουσικό αυτί, τα μάθαινα απ’ έξω. Οχι μόνο τα λόγια, αλλά και την ενορχήστρωση. Αυτό ήταν το μουσικό μου σχολείο. Ετυχε να ακούσω αργότερα κλασική μουσική και κόλλησα. Από την κλασική, πέρασα στην τζαζ.

Διάλεξα το θέμα των ελαφρών ελληνικών τραγουδιών, γιατί η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται την εποχή εκείνη. Εγώ ήμουν περίπου δέκα χρόνων και έχω αρκετές αναμνήσεις της εποχής.

Το βιβλίο μιλάει, συγκεκριμένα, για την περίοδο από το ’50 ώς το ’53, μετεμφυλιακά, σε μια εποχή πολύ μαύρη.

● Είναι ένα πολιτικό μυθιστόρημα;

Ολα τα μυθιστορήματα είναι πολιτικά, εφόσον μιλούν για μια εποχή και απεικονίζουν μια κοινωνία. Είναι ασφαλώς και πολιτικό το νέο μου μυθιστόρημα, χωρίς να βγάζει λόγους και χωρίς να αποτελεί μπροσούρα, αφού μιλάει για μια εποχή που σημάδεψε τη μεταπολεμική περίοδο στην Ελλάδα και τη σημαδεύει μέχρι σήμερα. Δυστυχώς, ο Εμφύλιος μοιάζει να μην έχει τελειώσει. Ηταν μια εποχή που τη θυμάμαι σκοτεινή και μαύρη.

● Αν ήταν εδώ δίπλα σας ο Ασημάκης Πανσέληνος, πιστεύετε πως θα σας έλεγε καλή η μυθιστορία, αλλά το «Τότε που ζούσαμε» (αληθινή βιογραφία μιας εποχής που έγραψε εκείνος και που εξακολουθεί ύστερα από 44 χρόνια να πουλάει πολύ) είναι η πιο δυνατή ιστορία;

Μα, αν το βιβλίο αυτό έχει τη δύναμη που έχει, είναι ακριβώς γιατί η γραφή του στη μυθιστορία παραπέμπει πιο πολύ παρά στη βιογραφία ή στην ιστορική μαρτυρία.

Θα του αντέτασσα ακριβώς αυτό, είναι κάτι που πιστεύω. Πως πιο αληθινή γεύση της ιστορίας δίνει στον αναγνώστη το μυθιστόρημα απ’ όσο η ιστορική μελέτη.

Με τον πατέρα μου διαφωνίες δεν είχαμε, απλώς ήμασταν δυο τελείως διαφορετικοί συγγραφείς. Ηταν ζόρικος άνθρωπος ο Ασημάκης, είχαμε τις διαφορές που θα περίμενε κανείς από δυο τόσο διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και δυο τόσο διαφορετικές γενιές.

● Παρ’ όλα αυτά, γράψατε σε ένα κείμενο ότι τελικά γίνατε ίδιος μ’ αυτόν…

Πιάνω τον εαυτό μου να του μοιάζει. Στο σουλούπι, στις κινήσεις, στα νεύρα, στα καλά και στα κακά που είχε. Και βλέπω τελικά ότι δεν ξεφεύγει κανείς από το DNA. Πολύ συχνά είμαι και η μητέρα μου βέβαια!

Ηταν κι οι δύο πολύ έντονες προσωπικότητες γι’ αυτό και χώρισαν πάρα πολύ νωρίς, πράγμα το οποίο ήταν καλό για μένα σε έναν βαθμό. Μου έδωσε μια ανεξαρτησία δηλαδή και μου επέτρεψε να έχω μια πιο ψύχραιμη κριτική στάση απέναντί τους.

● Ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία, κατά τη γνώμη μου, αλλά και άλλων πολλών, της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας είναι το βιβλίο σας «Ζαΐδα ή Η καμήλα στα χιόνια». Εκεί λέτε: «Τα πρόσωπα μου φαίνεται πως κουβαλούν το στίγμα μιας καταδίκης που δεν θα αργούσε να πέσει πάνω τους. Ήμουν ο ίδιος ένα από αυτά…». Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το παιχνίδι καμιά φορά για τους συγγραφείς;

Υπάρχουν σκοτεινά πράγματα που βγαίνουν από μέσα μας και δεν τα ελέγχουμε απόλυτα. Αλλά κατά κάποιον τρόπο, έρχονται και συνταιριάζουν μ’ αυτό που έχεις συλλάβει ως κατασκευή. Εσωτερικά πράγματα ξεπροβάλλουν συχνά αθέλητά σου, το αυτοβιογραφικό στοιχείο.

● Στο ίδιο βιβλίο λέτε: «Η επαναστατική πράξη βρίσκεται εδώ και λέγεται Καπετάν Γκέκας και Καπετάν Τσάρας, ούτε Ροϊλός, ούτε Καποδίστριας, ούτε Μπενάκης…». Τι θέλετε να μας πείτε;

Οτι η πολιτική ανατροπή γίνεται πάντα με κάποια επανάσταση. Και, για να γίνει η επανάσταση, πρέπει να χυθεί αίμα ενδεχομένως και αθώων. Πολιτική πράξη λέγεται αυτό, ο Καπετάν Γκέκας, οι Σουλιώτες που επαναστατούν. Βεβαίως, συμβάλλει και ο Σολωμός με τον «Υμνο στην Ελευθερία» και την ποίησή του. Αλλά η πολιτική πράξη πάντα μυρίζει αίμα.

● Ποιον στίχο του Σολωμού σκέφτεστε συχνά;

«Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός ευθύς γέμισε με άνθη…».

● Γεννηθήκατε 2 Δεκέμβρη, σας έχουν διηγηθεί οι γονείς σας καμιά ιστορία από εκείνη τη μέρα;

Δεν ξέρω αν μου το μετέδωσαν αργότερα γιατί μου το περιγράψανε ή αν είναι πραγματικά βρεφική μνήμη ότι κλαίω, χτυπάει το κουδούνι, και κρύβουν το καλάθι όπου κοιμόμουν μέσα κάτω από το κρεβάτι. Κλείνουν την πόρτα και τα φώτα για να παραστήσουν ότι δεν είναι κανείς στο σπίτι. Το ’43 έγινε αυτό. Προφανώς, χτυπούσαν οι Γερμανοί την πόρτα.

Θυμάμαι και το ’47 που κρύβεται ο πατέρας μου σ’ ένα κοφίνι της μπουγάδας στο υπόγειο της πολυκατοικίας. Από τους Αγγλους αυτή τη φορά, που θέλανε να τους μεταφέρουν στην Ελ-Ντάμπα και η μητέρα μου με παίρνει και καταφεύγουμε στο σπίτι της Καραπάνου, στην Αίγινα. Μένουμε στο σπιτάκι του κηπουρού. Θυμάμαι να παίζω μέσα σ’ ένα ντουλάπι.

● «Χειμερινή λιακάδα του Φλεβάρη κι ο κόσμος ζει σε αιώνια αποκριά…» σαν και τώρα, ένας στίχος του πατέρα σας…

Είναι αυτή η προσπάθεια που κάνουμε όλοι να πάρουμε κουράγιο, να επιπλεύσουμε, να επιβιώσουμε, να ερωτευτούμε, να δημιουργήσουμε…

Δημιουργία δεν είναι μόνο να γράφεις βιβλία, είναι να ζωγραφίζεις, να φροντίζεις τις γλάστρες του βασιλικού σου κι άλλα πράγματα καθημερινά.

Η ομορφιά, που μας βοηθά να συνεχίσουμε να ζούμε. Αυτή την ομορφιά κυνηγάμε όλοι. Ακόμα και όταν καταφεύγουμε στην ασχήμια, την ομορφιά επικαλούμαστε.

Πανσέληνος, Αλέξης

Ο Αλέξης Πανσέληνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Ο πατέρας και η μητέρα του είναι γνωστοί συγγραφείς της Γενιάς του 30. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος με ειδίκευση το ναυτιλιακό δίκαιο. Δημοσίευσε σχετικά αργά το πρώτο του βιβλίο, το 1982 («Ιστορίες με σκύλους”, διηγήματα, Κέδρος). Ως σήμερα έχουν εκδοθεί άλλος ένας τόμος με διηγήματα («Τέσσερις ελληνικοί φόνοι”), τέσσερα μυθιστορήματα, ένας τόμος με δοκίμια και άρθρα και ένας τόμος με προσωπικές σκέψεις σχετικά με το βιβλίο και την ανάγνωση. Έχει αρθρογραφήσει σε μεγάλες εφημερίδες γύρω από θέματα τόσο της τέχνης όσο και της πολιτικής και έχει γράψει λογοτεχνική κριτική για σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά. Το μυθιστόρημά του «Η μεγάλη πομπή” τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό βραβείο μυθιστορήματος το 1986. Το μυθιστόρημά του «Σκοτεινές επιγραφές” τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω” 2012. Από τα βιβλία του, «Η μεγάλη πομπή” έχει μεταφραστεί, μέχρι σήμερα, στα γαλλικά (Griot) και τα ιταλικά (Crocetti), και το «Ζαΐδα ή Η καμήλα στα χιόνια” στα γαλλικά (Gallimard), τα ιταλικά (Crocetti) και τα γερμανικά (Berlin Verlag). Παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, μοιράζει τον χρόνο του, από το 1996 και μετά, μεταξύ Αθήνας και του νησιού της Πάρου, όπου συχνά αποσύρεται για να γράψει. Έχει μεταφράσει βιβλία από τα αγγλικά και τα γερμανικά. Το 1997 ήταν η ελληνική υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Εκτός από τη λογοτεχνία οι ασχολίες του περιλαμβάνουν και μια ιδιαίτερα μεγάλη συλλογή δίσκων κλασικής μουσικής, με την οποία έχει πολύ ιδιαίτερη σχέση, αφού άλλωστε η αρχική του φιλοδοξία ήταν να γίνει μουσικός. Η μουσική κατέχει σημαντική θέση στα λογοτεχνικά του έργα.

«Kaboom»

Το γνωστό on line περιοδικό και σε έντυπη έκδοση

δεν είναι τίποτε άλλο από τη λέξη που έφτιαξαν οι κομίστες για να δηλώσουν την έκρηξη, αυτό το «μπουμ» με τα αστεράκια και τους μικρούς κεραυνούς τυπωμένα στα καρέ των ιστοριών τους. Στην προκειμένη περίπτωση, έρχεται να υποδηλώσει μια πολύ δυναμική ομάδα πολύ νέων επιστημόνων και καλλιτεχνών που καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος γύρω μας δεν μπορεί να προχωρήσει με τα σημερινά μοντέλα και στερεότυπα και αναπτύσσουν έναν γόνιμο προβληματισμό γύρω από την κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική, την τέχνη. Ξεκίνησαν διαδικτυακά.

Ως on line περιοδικό απέκτησε φήμη και φίλους. Κι εκεί, στη συνθήκη του like και του share, η ομάδα έκανε το δικό της… «Kaboom». Και σε αντίθεση με τα δεδομένα της εποχής, από το Διαδίκτυο πέρασε και στην έντυπη μορφή. Βέβαια, ο υπότιτλος του περιοδικού «Ημερολόγια πριν από τη μεγάλη έκρηξη» παραπέμπει στη σοβαρή συνθήκη της σήμερον, υποδηλώνει ότι πρόκειται για κείμενα που γράφονται πριν από μια νέα κοσμογονία ή μια κοινωνική αλλαγή, δεδομένου ότι ζούμε σε μια νέα κοσμογονία.

«Θεωρήσαμε ότι με το πέρασμα και στο έντυπο μπορούμε να εμβαθύνουμε τους προβληματισμούς γύρω από τους θεματικούς άξονες που ήδη μας απασχολούσαν από το Διαδίκτυο, η Πολιτική Θεωρία, η σύνδεσή της με την πράξη, η Ψυχανάλυση και η σχέση της με την κοινωνία αλλά και η τέχνη. Ουσιαστικά, το έντυπο σου επιτρέπει να γίνεις πιο αναλυτικός να αποτυπώσεις έναν προβληματισμό σε μεγαλύτερο βάθος ακόμα και από την άποψη του μεγέθους ενός κειμένου».

Ο Γιάννης Κτενάς, 25χρονος υποψήφιος διδάκτορας στην Πολιτική Επιστήμη, αλλά και οι πάνω-κάτω συνομήλικοί του Βαγγέλης Δαρούσος, υποψήφιος διδάκτορας Ναυτιλιακής Οικονομικής και Διακυβέρνησης, και ο Δημήτρης Χαλιάσος, ο γραφίστας που ευθύνεται για την όψη και την αισθητική του περιοδικού και στην έντυπη, και στην ηλεκτρονική του μορφή, οι οποίοι μοιράζονται το εγχείρημα μαζί με μια διευρυμένη ομάδα συνεργατών που συνεισφέρουν, φαίνεται καθαρά ότι δεν φοβήθηκαν να πάνε αντίθετα στο ρεύμα. «Σε μια εποχή όπου η πολιτική και κάθε άλλου είδους συζήτηση διεξάγονται με όρους συνθημάτων, συνθήκη που έχει οξυνθεί από το Διαδίκτυο, θελήσαμε να επανεισάγουμε αξίες όπως η προσεκτική γραφή και ανάγνωση ενός κειμένου και η ενδελεχής ανάλυση που προσπαθεί να υπερβεί τις γενικεύσεις και εν πολλοίς τη συνωμοσιολογική προσέγγιση του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Πιστεύουμε ότι η ριζοσπαστική κριτική του καπιταλισμού, την οποία επιχειρούμε, πρέπει να γίνεται με σοβαρούς όρους και όχι με τη συνθηματολογία και την οπαδική πρακτική που τείνει να επικρατήσει στο Διαδίκτυο και γενικότερα στα μέσα ενημέρωσης» μας λένε.

Το περιοδικό θα εξακολουθήσει να εκδίδεται στην ηλεκτρονική και δύο φορές τον χρόνο και στην έντυπη μορφή του γιατί «έτσι θα μας δοθεί η δυνατότητα το περιεχόμενο να συνάδει με το μέσο, δηλαδή στο Διαδίκτυο να υπάρχουν μικρότερα κείμενα που απλώς να θέτουν ένα ερώτημα και να συνοδεύονται από πολυμέσα όπως εικόνες και βίντεο, ενώ στο έντυπο θα μπαίνουν τα μεγαλύτερα κείμενα και οι πιο θεωρητικές αναλύσεις».

Το «Kaboom» φέρνει στο προσκήνιο μια νέα γενιά θεωρητικής σκέψης η οποία επικοινωνεί με παρεμφερή έντυπα και εκδοτικά σχήματα όπως τα περιοδικά «Το Έρμα» και «Κοινοί τόποι», οι εκδόσεις «Εξάρχεια» και «Στάσει εκπίπτοντες». «Όπως μου έλεγε ο φίλος μου Νίκος Κατσιαούνης από τις εκδόσεις Εξάρχεια, ένα στοιχείο που μπορεί να μας κάνει σήμερα να ελπίζουμε είναι μικρές παρέες ανθρώπων που, από τη μεριά τους και όσο τους αντιστοιχεί, κάνουν καλά αυτό με το οποίο ασχολούνται. Ένα τέτοιο ‘διανοητικό παρεάκι’ θελήσαμε να συγκροτήσουμε κι εμείς στο μέτρο που μας αναλογεί, όπως λέει και στο editorial το τελευταίο τεύχος του περιοδικού ‘Πανοπτικόν’. Ακόμα και ο τυπογράφος μας, ο Νίκος Καρακώστας, λειτουργεί τρόπον τινά ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ’ αυτούς τους κύκλους κι έτσι χαρήκαμε πολύ που συνεργαστήκαμε και μας βοήθησε».

Με πυρήνα την Πολιτική Θεωρία, το περιοδικό ασχολείται επίσης με την Οικονομία και την Ψυχανάλυση και επιδιώκει να φιλοξενεί μια πρωτότυπη καλλιτεχνική δημιουργία σε κάθε τεύχος του. Έτσι σ’ αυτό το τεύχος, αν ο Φοίβος Δεληβοριάς επιλέγει να γράψει με αφορμή την ταινία «Τόνι Έρντμαν», ο Άγης Πετάλας, συγγραφέας της «Δύναμης του Κυρίου Δ*» (εκδ. Αντίποδες), καταθέτει το ολοκαίνουργιο διήγημά του «Θεωρία των Άκρων».

«Έχουμε τις αξίες και τις πεποιθήσεις μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να κόψουμε και να ράψουμε την πραγματικότητα για να μοιάζει σύμφωνη μ’ αυτές» λέει ο Γιάννης Κτενάς και προσθέτει: «Η ριζοσπαστική πολιτική θεωρία απαιτεί διανοητική εντιμότητα και τη συνειδητοποίηση ότι, ιδίως όταν μιλάμε για πολιτική πράξη, τα ιδανικά μας να διαμεσολαβούνται από την πραγματικότητα. Αν μέσα από την έκδοση του εντύπου μας συνεισφέρουμε έστω και λίγο σε μια ουσιαστική κριτική του υπάρχοντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος των αδικιών και των παραλογισμών του, θα έχουμε πετύχει τον στόχο μας».

Στο πρώτο έντυπο τεύχος του «Kaboom», το οποίο διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας και σε κοινωνικούς χώρους, στη συμβολική τιμή των 5 ευρώ προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα έξοδα έκδοσης και των εκδηλώσεων που ετοιμάζει η ομάδα του, ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει μεταξύ άλλων κείμενα των Ρεζινάλντ Μπλανσέ «Μια αληθινή ψυχανάλυση δεν είναι ποτέ δωρεάν», Αλέξανδρου Σχισμένου «Κοινωνικό φαντασιακό, ερμηνευτική και δημιουργία», Κώστα Γαλανόπουλου «Ο πολυθεϊσμός του κανενός θεού», Γιώργου Καλλή «Αποανάπτυξη: Χειρόφρενο σε ένα τρένο εκτός ελέγχου», Nicolas Poirier «Η ανάλυση του γραφειοκρατικού φαινομένου στις σελίδες του ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’» κ.ά., ενώ οι φωτογραφίες είναι της Αυγής Τσολάκου και της Αγγελίνας Μπάρλα.

Στο επόμενο τεύχος, που θα κυκλοφορήσει σε περίπου έξι μήνες, μεταξύ άλλων προγραμματίζονται συνέντευξη του γνωστού συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη αλλά και της ψυχιάτρου – ψυχαναλύτριας Νάσιας Λινάρδου για τις σχέσεις και τις ρήξεις της Βιολογίας και της Ψυχανάλυσης, καθώς και η μετάφραση μιας διάλεξης του φιλοσόφου Ιβάν Ίλιτς για την πληροφορική.

Κράτα το

Μαγιακόφσκι: ο ποιητής του Σοσιαλισμού

Η εκρηκτική προσωπικότητα του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, του πιο ειλικρινούς και αφοσιωμένου αχθοφόρου και οδοκαθαριστή της Οκτωβριανής Επανάστασης που τον ανέδειξε, έρχεται στο εκδοτικό προσκήνιο με δύο νέα βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα. Το επικό ποίημα «Λένιν», στην πλήρη μη λογοκριμένη εκδοχή του, σε μετάφραση του Αλέξη Πάρνη και η μελέτη της Ιταλίδας συγγραφέα, κριτικού και μεταφράστριας Σερένα Βιτάλε «Ο μακαρίτης σιχαινόταν το κουτσομπολιό».

Πηγή: Μαγιακόφσκι: ο ποιητής του Σοσιαλισμού

Πρόσφυγες, Τρόμος και άλλα Προβλήματα με τους Γείτονες

Βιογραφία: Σλάβοϊ Ζίζεκ

  • Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ είναι σλοβένος φιλόσοφος και ψυχοαναλυτής.
  • Θεωρείται  ανήσυχο μυαλό αριστερός, αλλά ασκεί επίσης κριτική στον παγκόσμιο καπιταλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό.
  • Μέσω του τελευταίου του έργου “Απέναντι στον διπλό εκβιασμό: Πρόσφυγες, τρόμος και άλλοι μπελάδες με τους γείτονες” ο Σλάβοϊ Ζίζεκ αναπτύσσει την θεωρία μιας νέας ταξικής διαμάχης σε παγκόσμιο επίπεδο
  • Είναι ένας διεθνώς γνωστός ερευνητής στα Πανεπιστήμια της Λιουμπλιάνας, του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Στο νέο του βιβλίο αναλύει το αντίστοιχο πεδίο της πολιτικής που πρέπει να εμβαθύνουν  τα ευρωπαϊκά αριστερά κόμματα και τονίζει πως πρέπει να δεχθούν ότι υπάρχουν πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των προσφύγων και των Ευρωπαίων.Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ ανησυχεί για τη στάση της Ευρώπης προς τους πρόσφυγες. Δεν αναφέρεται όμως στα ακροδεξιά λαϊκιστικά κόμματα, όπως το UKIP της Βρετανίας ή το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας ή ακόμα και τη Χρυσή Αυγή της Ελλάδας, που έχουν εμφυσήσει ένα κύμα ξενοφοβίας σε όλη την Γηραιά Ήπειρο. Είναι οι αριστεροί αυτοί για τους οποίους ανησυχεί.
Σλάβοϊ Ζίζεκ Σλοβένος φιλόσοφος και ψυχαναλυτής
Σλάβοϊ Ζίζεκ Σλοβένος φιλόσοφος και ψυχαναλυτής

Το βιβλίο μου είναι απλά μια μεγάλη, απελπισμένη έκκληση για να μην μένουμε σιωπηλοί σχετικά με αυτό το θέμα

Στο τελευταίο του βιβλίο, «Πρόσφυγες, Τρόμος και άλλα Προβλήματα με τους Γείτονες», το οποίο θα κυκλοφορήσει  τον επόμενο μήνα, ο φιλόσοφος ροκ σταρ εξετάζει την τρέχουσα κρίση των μεταναστών και των προσφύγων στην Ευρώπη και προσδιορίζει αυτά που βλέπει ως άβολες πτυχές του προβλήματος: τις αντιθέσεις μεταξύ των δυτικών αξιών και αυτών των χιλιάδων ανθρώπων που φθάνουν στην Ευρώπη από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, την απειλή της τρομοκρατίας από τους μετανάστες και τις αναπόφευκτες εντάσεις που δημιουργούνται από τον ανταγωνισμό για τις θέσεις εργασίας και τους πόρους.

Ζιζεκ
Πρόσφυγες, Τρόμος και άλλα Προβλήματα με τους Γείτονες

«Η αριστερά προσπαθεί να αγνοήσει το πρόβλημα, για παράδειγμα, προσπαθεί να υποβαθμίσει τα προβλήματα με τους μετανάστες», τόνισε ο Ζίζεκ σε συνέντευξή του στο Quartz. «Το βιβλίο μου είναι απλά μια μεγάλη, απελπισμένη έκκληση για να μην μένουμε σιωπηλοί σχετικά με αυτό το θέμα».

Ο Ζίζεκ, το έργο του οποίου αγγίζει τα πάντα, από την ψυχανάλυση μέχρι τις μελέτες για ταινίες, έχει αποκτήσει εδώ και καιρό μια ισχυρή φωνή στη σύγχρονη πολιτισμική κριτική. Ονομάστηκε  «ο φιλόσοφος- διασημότητα» από το περιοδικό Foreign Policy, έχοντας διατυπώσει εικονοκλαστικές απόψεις για τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό, την πολιτική ορθότητα και τη σεξουαλικότητα. Η έντονα αντιδραστική προσωπικότητα του, τον έχει μετατρέψει σε cult φιγούρα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Έχουμε θεμελιώδεις διαφορές και η αληθινή αλληλεγγύη πρέπει να υπάρξει παρά όλες αυτές τις διαφορές

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι το 2015, ο Ζίζεκ προειδοποίησε ότι οι αριστεροί θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τα ταμπού που εμποδίζουν την ανοικτή συζήτηση για τα προβλήματα που προέρχονται από την εισδοχή των ανθρώπων των δ%cf%83%ce%bb%ce%b1%ce%b2%cf%8c%ce%b9-%ce%b6%ce%b9%ce%b6%ce%b5%ce%ba-3ιαφόρων πολιτισμών στην Ευρώπη, και ιδίως την αρνητική %cf%83%ce%bb%ce%b1%ce%b2%cf%8c%ce%b9-%ce%b6%ce%b9%ce%b6%ce%b5%ce%ba-2στάση στο γεγονός ότι υπάρχει κίνδυνος από πρόσφυγες για τη δημόσια ασφάλεια.

Η σιωπή της Αριστεράς, πιστεύει ο Ζίζεκ, προέρχεται από μια εσφαλμένη πεποίθηση. «Ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η ανθρωπιστική προσέγγιση ότι αν μιλήσετε πραγματικά μαζί τους θα ανακαλύψετε ότι είμαστε όλοι ίδιοι», εξηγεί ο ίδιος. «Όχι, δεν είμαστε. Έχουμε θεμελιώδεις διαφορές και η αληθινή αλληλεγγύη πρέπει να υπάρξει παρά όλες αυτές τις διαφορές».

Η κατανόηση και η αποδοχή, ότι υπάρχουν πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των Ευρωπαίων και εκείνων που αναζητούν καταφύγιο στην Ευρώπη, υποστηρίζει ο φιλόσοφος, είναι θεμελιώδους σημασίας για την αληθινή αποδοχή.

Οι πρόσφυγες ως «γείτονες»

Αυτός είναι ο λόγος που αναφέρεται στους πρόσφυγες ως «γείτονες». «Στο Χριστιανισμό», εξηγεί, «ο γείτονας δεν είναι ένας συνάνθρωπος, αυτός που είναι σαν εμάς.  Ο γείτονας είναι ακριβώς κάποιος που νομίζετε ότι είναι κοντά σε σας και στη συνέχεια, κάνει κάτι αναπάντεχο και τότε λέτε στον εαυτό σας “Θεέ μου δεν τον ήξερα τελικά αυτόν τον άνθρωπο”».

«Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η χριστιανική ρήση “Να αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”, δεν είναιζιζεκι τόσο απλή όσο φαίνεται» εξηγεί ο Ζίζεκ.

Ένα άλλο πρόβλημα με την αριστερά,  γράφει στο βιβλίο του ο φιλόσοφος, είναι μια επικίνδυνη τάση να δημιουργεί τον μύθο για τους πρόσφυγες ότι είναι  ιδιαίτερα ευγενείς  λόγω της ταλαιπωρίας τους: «Δεν μου αρέσει αυτή η ρομαντική ψευδής ιδέα ότι ο πόνος σε εξαγνίζει και σου δημιουργεί  ένα ευγενές πρόσωπο. Δεν το κάνει! Αντίθετα, θα σε κάνει να κάνεις τα πάντα για να επιβιώσεις».

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη θα πρέπει να είναι λιγότερο αφοσιωμένη στη φροντίδα των απελπισμένων ανθρώπων που αναζητούν καταφύγιο, λέει, αλλά οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να εξετάσουν πιο ρεαλιστικά  το είδος της προσπάθειας που χρειάζεται για να το πράξουν. «Είναι εύκολο να είσαι ανθρωπιστής εάν η αρχή σου είναι ότι αυτοί τους οποίους βοηθάς, είναι καλοί, ζεστοί και φιλικοί άνθρωποι» λέει. «Και αν δεν είναι; Η θέση μου είναι ότι ακόμη και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να τους βοηθήσουμε».

 «Οι πρόσφυγες είναι το τίμημα που πληρώνει η ανθρωπότητα  για την παγκόσμια οικονομία», γράφει ο Ζίζεκ, και αν και ο ίδιος είναι πεπεισμένος ότι η μόνη πραγματική λύση μακροπρόθεσμα είναι «μια ριζική οικονομική αλλαγή που καταργεί τις συνθήκες που δημιουργούν πρόσφυγες», εν τούτοις αυτό δεν δίνει λύση στην άμεση ανάγκη. Η μόνη επιλογή της Ευρώπης τώρα, λέει, είναι να δεσμευτεί για τη διασφάλιση μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους τους πρόσφυγες που φτάνουν στις ακτές της.

Η άρνηση της αριστεράς να αντιμετωπίσει τις πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των προσφύγων και των Ευρωπαίων, ο φιλόσοφος θεωρεί ότι προωθεί στην πραγματικότητα τη μισαλλοδοξία: «Οι μόνοι που μιλάνε γι `αυτό ανοιχτά είναι αυτοί οι ακροδεξιοί  και τους αφήνουμε αυτό το πεδίο» εξηγεί ο ίδιος.

 

Αντί να «απαγορεύει κάθε κριτική του Ισλάμ ως μια περίπτωση ισλαμοφοβίας», η ευρωπαϊκή αριστερά θα έπρεπε να έχει το θάρρος να συζητήσει ανοιχτά τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων αξιών, λέει.

 «Είναι ένα απλό γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες προέρχονται από έναν πολιτισμό που είναι ασυμβίβαστος με τη Δυτικοευρωπαϊκή έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», γράφει ο Ζίζεκ. «Το πρόβλημα εδώ είναι, ότι η προφανής ανεκτική λύση (αμοιβαίος σεβασμός των ευαισθησιών), είναι προφανές ότι δεν λειτουργεί».

Ο Ζίζεκ, μάλιστα, το πηγαίνει ακόμη πιο μακριά, λέγοντας ότι η εισροή των προσφύγων στην Ευρώπη  και η άνοδος των λαϊκιστικών κινημάτων που επιδιώκουν να τους μπλοκάρουν ή να τους διώξουν, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια επανεξέταση της ίδιας της έννοιας της δημοκρατίας.

Εκείνοι που είναι υπέρ των προσφύγων λένε “θα πρέπει να είμαστε ανοιχτοί δημοκράτες” σημειώνει ο φιλόσοφος και αναρωτιέται «αλλά τι ακριβώς εννοείτε με τη δημοκρατία; Η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι σαφώς σε βάρος των μεταναστών».

Παρόλα αυτά, συνεχίζει, «για λογαριασμό ενός υψηλότερου ηθικού προτύπου θα πρέπει να δεχτούμε τους πρόσφυγες και να τους φροντίσουμε , ακόμη και αν η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι εναντίον των μεταναστών». Το κλειδί, λέει, είναι η παραδοχή ότι αυτή η στάση δεν είναι μια δημοκρατική απόφαση, αλλά μια επιβολή.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Με αφορμή την 21 Απριλίου .Ένας χρήσιμος συσχετισμός.

image

Η χούντα τότε προσπαθούσε να συγκαλύπτει τις ενέργειες της με απλές πρακτικές. Σήμερα τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί. Τα μέσα ενημέρωσης συγκαλύπτουν με άλλον τρόπο τη νεοφιλελεύθερη βαρβαβρότητα των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και οικονομικά εξαθλιωμένων πολιτών. Ένα επίκαιρο άρθρο με τιτλο η «Θύελλα μιντιακού συντηρητισμού” (22 Απρ. 2014)
γραμμένο από το Δήμο Χλωπατσιούδη εξηγεί πως γινεται ο αποπροσανατολισμός στις μέρες μας.

Έχει παρατηρηθεί ότι τα τελευταία χρόνια τα κυρίαρχα μέσα επικοινωνίας έχουν αγγίξει το χειρότερο επίπεδο συντηρητισμού (χωρίς να αποκλείεται να ξεπέσουν κι άλλο). Ενώ κάποτε διακρίνονταν για κάποιο σχετικό κοινωνικό φιλελευθερισμό, σήμερα κάνουμε λόγο για μία νεοσυντηρητική στροφή. Και ο λόγος ξεπερνά τον ολοφάνερο πολιτικό συντηρητισμό και την έκφραση κραυγαλέας προπαγάνδας υπέρ της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής.

Συνέχεια ανάγνωσης Με αφορμή την 21 Απριλίου .Ένας χρήσιμος συσχετισμός.

«Ξύλινα, Χάλκινα, Κρουστά” του Πάνου Σκουρολιάκου


ξυλινα χαλκινα Κρουστα εξωφ
Εκδόσεις του Αυγούστου 
Συγγραφέας: Πάνος Σκουρολιάκος
Τίτλος: Ξύλινα, Χάλκινα, Κρουστά Διηγήματα 
Σελίδες 88 Μαλακό εξώφυλλο 
Τιμή: 10,60 ευρώ 
Στο εξώφυλλο: 
Η φιλαρμονική της Καλαμάτας το 1952

«Ξύλινα, Χάλκινα, Κρουστά”: Δύο συλλογές διηγημάτων του Πάνου Σκουρολιάκου Ημερομηνία: 21/07/2013 15:42 Κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις του Αυγούστου, δύο συλλογές  διηγημάτων του Πάνου Σκουρολιάκου, με γενικό τίτλο “Ξύλινα, Χάλκινα, Κρουστά”. Ο κόσμος του θεάτρου μπερδεύεται με τον κόσμο τής λογοτεχνίας δίνοντας κείμενα γοητευτικά, ξεχωριστά και με έντονο προσωπικό ύφος. Είναι διηγήματα με ιδιαίτερη και έντονη γραφή μιας άλλης εποχής γεμάτη μνήμες, συγκινήσεις, και συναρπαστικά χρώματα. Η “Αγκούσα”, Κάλβος 1980 και η “Άδεια πλατεία”, Υάκινθος 1986, συναντήθηκαν σ’ αυτήν τη συγκεντρωτική έκδοση, κουβαλώντας το άρωμα του παρελθόντος και παραμένοντας το ίδιο ελκυστικές  μέχρι σήμερα, για να ταξιδέψουνε προς το αύριο.

Τα διηγήματα “Ξύλινα, Χάλκινα, Κρουστά” είναι, όπως σημειώνει και ο ίδιος ο συγγραφέας:

“Νεανικές αμαρτίες… Διηγήματα γραμμένα πριν από πολλά χρόνια… Επηρεασμένος από τους ποιητές της γενιάς του `70 και ιδιαιτέρως από τον Γιώργη Μαρκόπουλο”… …“Μικρός, που έπαιζα στη φιλαρμονική του Παλαιού Φαλήρου και η μπάντα αποτελείτο από ξύλινα, χάλκινα και κρουστά όργανα, ονειρευόμουνα να γίνω ή ηθοποιός ή συγγραφέας. Ή και τα δυό…”.

ΠΑΝΟΣ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΣ  Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και Θέατρο στις Σχολές «Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου» και Πέλου Κατσέλη (1978). Ως ηθοποιός συνεργάσθηκε με το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου, με το «Θεσσαλικό Θέατρο», τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας και Κομοτηνής, τη «Νέα Ελληνική Σκηνή», το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» και πολλούς θιάσους του ελευθέρου θεάτρου. Πρωταγωνίστησε σε έργα των: Αριστοφάνη, Μένανδρου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Κορνάρου, Αισχύλου, Μπέκετ, Σαίξπηρ, Μολιέρου, Ρουτζάντε, Νεσίν, Χουρμούζη, Μισιτζή, Κ. Μουρσελά, Γ. Σκούρτη, Γ. Αρμένη, Γ. Διαλεγμένου, Α. Σακελλάριου, Ψαθά, Μ. Κορρέ, Ρ. Κόσσα, Ρ. Κούνεϊ, Μ. Τσαίης, κ.α. Σκηνοθέτησε στο θέατρο: Ρουτζάντε, Ψαθά, Σακελλάριο, Γιαννακόπουλο, Άννινο, Λάσκαρη, Σουρή, Λέοναρντ, Μισιτζή, Π. Μέντη, Α. Δήμου, Μ. Χουρμούζη, κ.α. Έπαιξε και σκηνοθέτησε για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Έγραψε και έπαιξε επιθεώρηση στα μεγαλύτερα θέατρα του είδους. Έπαιξε στις ταινίες «Φτάσαμε» του Στ. Τσιώλη, «Ο Ηλίας του 16ου» του Ν. Ζαπατίνα, «Αν έχεις τύχη διάβαινε» του Σπ. Πετρόπουλου, καθώς και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και τηλεοπτικά προγράμματα. Συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά δημοσιεύοντας κείμενα γύρω από τον πολιτισμό και την πεζογραφία. Εξέδωσε τις συλλογές διηγημάτων «Αγκούσα» (Κάλβος 1981) και «Άδεια Πλατεία» (Υάκινθος 1987) . Διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ ΡΟΥΜΕΛΗΣ (1977 – 2007), Διευθυντής Σπουδών της «Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης» του Πειραϊκού Συνδέσμου (2007-2013), Αντιπρόεδρος του «Οργανισμού Εταιρικών Θιάσων» του Σ.Ε.Η. , ενώ δίδαξε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. (2005- 2012). Σημείωμα του συγγραφέα Νεανικές αμαρτίες… Διηγήματα γραμμένα πριν από πολλά χρόνια… Επηρεασμένος από τους ποιητές της γενιάς του `70 και ιδιαιτέρως από τον Γιώργη Μαρκόπουλο. Του οφείλω ευχαριστίες. Καθώς και στον Μάριο Ποντίκα που ως εισηγητής των εκδόσεων «Κάλβος» πρότεινε να εκδοθεί η «Αγκούσα». Τότε δεν γνώριζε πως ο «πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας» σπουδάζει θέατρο, ούτε και ποιος είναι… Ευχαριστήρια και στον Γιώργο Χατζόπουλο τον εκδότη, αλλά και στους Ηλία Καφάογλου και Γιώργο Φίλη που εξέδωσαν το δεύτερο βιβλίο μου «Άδεια Πλατεία» στις εκδόσεις «Υάκινθος». Και τον Δημήτρη Καλοκύρη που δημοσίευσε το πρώτο γραπτό μου στο «Τραμ» (το τελευταίο…) και στους Αντώνη Φωστιέρη και Θανάση Θ. Νιάρχο της «Λέξης» στον Κώστα Γ. Παπαγεωργίου με τα «Γράμματα και Τέχνες» και στον αξέχαστο Κώστα Σταματίου που δημοσίευσε τρία από αυτά στην εφημερίδα «Τα Νέα». Το 1985 μπήκε μια μεγάλη τελεία σ αυτού του είδους τον γραπτό λόγο από μέρους μου. Και να που έρχεται το 2013 η Δόνη Μιχηλίδου, ομότεχνη στην μεγάλη συντεχνία του Θεάτρου και με τις «Εκδόσεις του Αυγούστου» επανακυκλοφορούν οι συλλογές αυτές συγκεντρωτικά υπό τον τίτλο «Ξύλινα Χάλκινα Κρουστά». Τις τελευταίες ευχαριστίες στη Δόνη. Μικρός, που έπαιζα στη φιλαρμονική του Παλαιού Φαλήρου, και η μπάντα αποτελείτο από ξύλινα, χάλκινα και κρουστά όργανα, ονειρευόμουνα να γίνω ή ηθοποιός, ή συγγραφέας. Ή και τα δύο…. Βρείτε το βιβλίο στις «Εκδόσεις του Αυγούστου”

TZVETAN TODOROV «Οι εσωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας» Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου, Μαριάννα Κουτάλου Εκδόσεις Πατάκη, σελ. 275

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Του Θανάση Γιαλκέτση
Η δημοκρατία είχε πάντοτε εχθρούς. Κατά τον ιστορικό κύκλο που άνοιξε με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έκλεισε με την πτώση του Τείχους, οι εχθροί της δημοκρατίας ήταν, θα λέγαμε, «εξωτερικοί εχθροί». Ο φασισμός, για παράδειγμα, εμφανιζόταν ως υπέρβαση της κρίσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Και ο κομμουνισμός παρουσιαζόταν ως ένα καθεστώς ανώτερο από τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Αυτός ο ιστορικός κύκλος που αντιπαρέθετε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και τη δημοκρατία έχει κλείσει. Υπάρχουν όμως σήμερα νέοι εχθροί της δημοκρατίας. Ο Τσβετάν Τοντορόφ κατονομάζει και αναλύει τρεις: τον πολιτικό μεσσιανισμό, τον υπερφιλελευθερισμό και τον ξενόφοβο λαϊκισμό. Οι παλαιότεροι «εξωτερικοί εχθροί» αρνούνταν τις ίδιες τις αρχές της δημοκρατίας και υποστήριζαν ότι θα τις αντικαταστήσουν με κάτι που το θεωρούσαν «ανώτερο». Οι νέοι εχθροί είναι «εσωτερικοί» γιατί είναι τέκνα της ίδιας της δημοκρατίας, με την έννοια ότι αποτελούν στρεβλώσεις των αρχών της. Ακριβώς επειδή επικαλούνται τις δημοκρατικές αρχές, είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν και να τους καταπολεμήσουμε. Σύμφωνα με τον Τοντορόφ, η δημοκρατία προσδιορίζεται από ένα σύνολο αρχών και χαρακτηριστικών που συνδυάζονται μεταξύ τους, σχηματίζοντας μια πολύπλοκη σύνθεση. Οι αρχές αυτές (λαϊκή κυριαρχία, ατομική ελευθερία, πρόοδος κ.ά.) έχουν διαφορετικές πηγές και υπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς, αλλά περιορίζονται και ισορροπούν αμοιβαία. Οι κίνδυνοι γεννιούνται όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται. Και αυτό συμβαίνει συνήθως όταν μια από τις αρχές, που αποτελούν συστατικά στοιχεία της δημοκρατίας, ξεφεύγει από κάθε προσπάθεια περιορισμού και αναπτύσσεται υπερτροφικά εις βάρος των άλλων, απειλώντας τη συνοχή του συνόλου. Η υπέρμετρη και απεριόριστη επέκταση της ελευθερίας των ατόμων γεννάει τον κίνδυνο μιας νέας τυραννίας, η οποία υποτάσσει την κοινωνία στους νόμους της αγοράς και στις ιδιωτικές δυνάμεις της οικονομίας. Η επιθυμία επιτάχυνσης της προόδου μπορεί να μεταβληθεί σε πνεύμα σταυροφορίας, που επιχειρεί να μεταμορφώσει τον κόσμο με τη βία. Ο λαός, που υποτίθεται ότι στη δημοκρατία είναι κυρίαρχος, μπορεί να μετατραπεί σε χειραγωγούμενη μάζα, που κατευθύνεται από ανεύθυνους δημαγωγούς. Η δημοκρατία δεν υπόσχεται τον επίγειο παράδεισο. Παρουσιάζεται από την αρχή ως ένα ατελές καθεστώς, φτιαγμένο για ατελείς ανθρώπινες υπάρξεις και όχι για τους αγγέλους ή τους ήρωες. Διαθέτει ωστόσο τα νόμιμα μέσα και τις διαδικασίες για να βελτιώνεται, για να διορθώνει τα λάθη της και τις αδυναμίες της, αλλάζοντας τις κυβερνήσεις ή τροποποιώντας τη νομοθεσία και διασφαλίζοντας την ελευθερία άσκησης κριτικής στην εξουσία και στους ισχυρούς. Πιστή σε αυτό το σημείο στο πνεύμα του Διαφωτισμού και του ουμανισμού, η δημοκρατία πρεσβεύει ότι, χάρη στην πρωτοβουλία και την ευθύνη των ανθρώπων, το καλύτερο είναι δυνατό, αλλά το απόλυτο καλό είναι ανέφικτο. Σε αντίθεση με τη μετριοπάθεια της δημοκρατίας, ο πολιτικός μεσσιανισμός προβάλλει έναν δικό του ανώτερο σκοπό (τη μεταμόρφωση του κόσμου σύμφωνα με κάποιο ιδεώδες, τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας και ενός νέου ανθρώπου, την εξαγωγή της επανάστασης ή της δημοκρατίας με τη δύναμη των όπλων) και στο όνομα του μεγαλείου αυτού του σκοπού δικαιολογεί τη χρήση ακόμη και των πιο τρομερών μέσων. Στη λογική του πολιτικού μεσσιανισμού εγγράφονται ο πόλεμος την επαύριον του 1789 για τη διάδοση της επανάστασης σε άλλες χώρες, το κομμουνιστικό σχέδιο μετά το 1917 και, πιο πρόσφατα, οι απόπειρες επιβολής του δημοκρατικού καθεστώτος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων διά της βίας μετά το 1989. Εκτός από τη μεσσιανική φιλοδοξία, ακόμη και ορισμένες χρήσεις της ελευθερίας μπορεί να γίνουν απειλητικές για τη δημοκρατία. Η πλήρης και απόλυτη ελευθερία, για παράδειγμα, που διεκδικούν μόνον για τον εαυτό τους οι πλούσιοι και οι ισχυροί, αποτελεί ένα μέσο με το οποίο ενισχύουν την κυριαρχία τους στην κοινωνία. Ηδη το 1848, ο Δομινικανός ιερέας Ανρί-Ντομινίκ Λακορντέρ σημείωνε: «Μεταξύ του δυνατού και του αδυνάτου, του πλούσιου και του φτωχού, του αφέντη και του υπηρέτη, είναι η ελευθερία που υποδουλώνει και ο νόμος που απελευθερώνει». Παραχωρώντας απεριόριστη ελευθερία στην αγορά και τις επιχειρήσεις, ο νεοφιλελευθερισμός αποδυνάμωσε την κυριαρχία του νόμου, κλονίζοντας έτσι τα ίδια τα θεμέλια της δημοκρατίας. Η λαϊκή κυριαρχία γίνεται κενό γράμμα όταν η πανίσχυρη και παγκοσμιοποιημένη πλέον ιδιωτική οικονομική εξουσία όχι μόνον δεν υπόκειται στον πολιτικό έλεγχο των κρατών, αλλά και υπαγορεύει τη βούλησή της στις εθνικές κυβερνήσεις. Ο λαϊκισμός, τέλος, εκμεταλλεύεται τις ανησυχίες και τους φόβους των πολλών και προτείνει απλές αλλά ανεφάρμοστες λύσεις, ακόμη και για τα πιο πολύπλοκα προβλήματα. Ο λαϊκιστικός λόγος φορτώνει συνήθως την ευθύνη για τα δεινά μας στους ξένους και καταφεύγει στον εθνικισμό και την ξενοφοβία.

26/05/2013

Η ελληνική πόλη σε ιστορική προοπτική

 Η αστική ιστορία… διαφέρει από την τοπική ιστορία στο μέτρο που αφορά μια πιο γενική-διεισδυτική ιστορική διαδικασία, και από τη δημοτική ιστορία αφού συνδέεται με περισσότερες μορφές τοπικής διακυβέρνησης, διαφέρει… από την κοινωνική ιστορία στην ειδική υποχρέωση που έχει να ερμηνεύει τόσο τον αστικό περίγυρο όσο καΗ ελληνική πόλη σε ιστορική προοπτική ι τις χρήσεις του, και από την κοινωνιολογία στο βασικό σκοπό της να ερμηνεύει το αστικό παρελθόν, διαφέρει από την οικονομική ιστορία και γεωγραφία, λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που έχει στα ανθρωπιστικά και λειτουργικά στοιχεία που συνθέτουν τον αστικό χώρο, και διαφέρει από άλλες ιστορικές ειδικότητες, όπως αγροτική ιστορία, βιομηχανική ιστορία, ιστορία των επιχειρήσεων, των μεταφορών, του στρατού και της πολεοδομίας στο ότι αφορά ειδικές δραστηριότητες…”. (H. J. Dyos, 1974)

Εμμανουήλ Μαρμαράς, Αργυρώ Λουκάκη, Νίκος Μπόμπολος, Σάββας Ε. Τσιλένης, Νικόλας Καραχάλης, Ευάγγελος Κυριαζόπουλος, Νικόλαος Λουράντος, Γιάννης Ρέντζος, Νίκος Κ. Γιαννούλης, Γιάννης Καλλίνικος, Βάσω Θεοδώρου, Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Μυρτώ Δημητροπούλου, Ζωή Μολφέτα – Φωτιάδη, Γιάννης Γαρύφαλλος, Gila Hadar, Ευγενία Π. Μπιτσάνη, Βίλμα Χαστάογλου, Τέλης Τύμπας, Σπύρος Τζόκας, Σάκης Η. Γκέκας, Κατερίνα Μπρέγιαννη, Μανόλης Αρκολάκης, Σταματίνα Μαλικούτη, Λυδία Σαπουνάκη – Δρακάκη, Μαριάνθη Κοτέα

Ευγενία Π. Μπιτσάνη, «Η ιστορική διαδρομή του «εν Καλαμάτα Αλεξανδράκειου Γηροκομείου” και η συμβολή του στην κοινωνική ανάπτυξη της πόλης”

επιμέλεια: Λυδία Σαπουνάκη – Δρακάκη

Διόνικος, 2005
262 σελ.
ISBN 960-6619-03-6, ISBN-13 978-960-6619-03-8, [Κυκλοφορεί]

Πόλεις [DDC: 307.76]
Αστική ανάπτυξη [DDC: 307.1]
Τιμή€ 19,17

Περιεχόμενα:

Πρόλογος
Λυδία Σπουνάκη – Δρακάκη, Εισαγωγή

Πρώτο Μέρος: Πολεοδομία και Αστικός Μετασχηματισμός
– Εμμανουήλ Μαρμαράς, «Οι αρχές προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς και η εφαρμογή τους στους ιστορικούς πολεοδομικούς πυρήνες: Παραδείγματα από την ευρωπαϊκή και ειδικότερα την ελληνική εμπειρία”
– Αργυρώ Λουκάκη, «Η ευδαιμονία του ορατού: πολεοδομικός σχεδιασμός, αστική ορατότητα και πολιτιστικό δυναμικό της Πάτρας”
– Νίκος Μπόμπολος, «Εξωστρέφεια και αστική εικονογραφία. Ο σχεδιασμός στην αθηναϊκή αστική ανάπτυξη”
– Σάββας Τσιλένης, «Η αρχιτεκτονική και πολεοδομική εξέλιξη της Κωνσταντινούπολης και η συμβολή της ελληνορθόδοξης κοινότητας στη διαμόρφωση της πόλης (1878-1908), το παράδειγμα του κάλφα Περικλή Δ. Φωτιάδη”
– Νικόλας Καραχάλης, Ευάγγελος Κυριαζόπουλος, Νικόλαος Λουράντος, «Η επαναχρησιμοποίηση βιομηχανικών χώρων σε λιμάνια – Η περίπτωση της πόλης
του Πειραιά και του Μουσείου Ναυτικής Παράδοσης”
– Ιωάννης, Ρέντζος, Νίκος Γιαννούλης, Γιάννης Καλλίνικος, «Πολιτεία, κοινωνία και αγορά στην Πρέβεζα – Ιστορικός χρόνος και ιστορικό κέντρο σε μια μικρή ελληνική πόλη”

Δεύτερο Μέρος: Κοινωνία και Πολιτιστικά Δίκτυα
– Βάσω Θεοδώρου, «Πολιτικές και πρακτικές αντιμετώπισης της επαιτείας στη Αθήνα και τον Πειραιά το 19ο αιώνα: το παράδειγμα της Ελεήμονος Εταιρείας”
– Μυρτώ Δημητροπούλου, «Η Αθήνα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα: χαρακτηριστικά του μεταναστευτικού ρεύματος. Μια πρώτη προσέγγιση”
– Παναγιώτης Ηλιόπουλος, «Δημογραφική συγκρότηση και μεταναστευτικά ρεύματα της πόλης-λιμάνι των Πατρών την περίοδο του Μεσοπολέμου”
– Ζωή Μολφέτα – Φωτιάδη, «Νέα Ιωνία: η μεταλαμπάδευση ενός πολιτισμού”
– Gila Hadar, «Ρεζί Βαρντάρ: μια εβραϊκή «κηπούπολη ” στη Θεσσαλονίκη (1917-1943)”
– Ευγενία Π. Μπιτσάνη, «Η ιστορική διαδρομή του «εν Καλαμάτα Αλεξανδράκειου Γηροκομείου” και η συμβολή του στην κοινωνική ανάπτυξη της πόλης”

Τρίτο Μέρος: Υποδομές και Τεχνολογικά Δίκτυα
– Βίλμα Χαστάογλου, «Τεχνικές καινοτομίες και διαχείριση της πόλης: τα λιμενικά έργα στην Ανατολική Μεσόγειο, 1850-1920”
– Σάκης Γκέκας, «Μετανάστευση και Επιχειρηματικά Δίκτυα στις πόλεις-λιμάνια το 19ο αιώνα: ιστορία, ιστοριογραφία και συγκρίσεις”
– Τέλης Τύμπας, Σπύρος Τζόκας, Για΄ννης Γαρύφαλλος, «‘Το μεγαλείτερον υδραγωγείον της Ευρώπης’: αντιπαραθετικοί υπολογισμοί μηχανικών για την Αθήνα και την ύδρευση της”
– Κατερίνα Μπρεγιάννη, «Νεωτερικότητα και οικονομική όσμωση γύρω από ένα περιφερειακό σιδηροδρομικό δίκτυο. Θεσσαλία, τέλη του 19ου αιώνα”
– Μανόλης Αρκολάκης, «Σιδηρόδρομοι Κρήτης. Νεωτερικότητα και ανολοκλήρωτοι σχεδιασμοί στην περίοδο της Κρητικής Πολιτείας (1899-1913)”
– Σταματίνα Μαλικούτη, «Οι επιπτώσεις των έργων υποδομής στον αστικό πυρήνα του νεότερου Πειραιά”

Αντί Επιλόγου
– Λυδία Σαπουνάκη – Δρακάκη, Μαριάνθη Κοτέα, «Η Ελληνική αστική ιστοριογραφία στο νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος”