Αρχείο κατηγορίας Άρθρα -‘Συνεντεύξεις – Παρεμβάσεις

Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Να ξαναμπούν οι κοινωνίες στο προσκήνιο της πολιτικής

·Η Αυγή

Ο Μιχάλης Σπουρδαλάκης είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

Συνέντευξη στον Σπύρο Ραπανάκη

 Στην τελική ευθεία για τις ευρωεκλογές, πώς βλέπετε να διαμορφώνονται τα επίδικα της κάλπης;

Συνέχεια ανάγνωσης Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Να ξαναμπούν οι κοινωνίες στο προσκήνιο της πολιτικής

Για τη Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση

Με αφορμή το βιβλίο «Τομές Δημοκρατίας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση»

Της Ρένας Δούρου*

Το βιβλίο του Δημήτρη Κατσούλη «Τομές Δημοκρατίες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση» έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο για τον τόπο και για την ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση. Λίγους μόλις μήνες πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές της άνοιξης, οι «Τομές δημοκρατίας στην τοπική αυτοδιοίκηση» θέτουν, με θάρρος και επιστημονική πληρότητα, όλα τα κρίσιμα διακυβεύματα Δημοκρατίας, Αυτοτέλειας και Αυτονομίας ενός θεσμού διακυβέρνησης, που παρότι βρίσκεται εγγύτερα στον πολίτη, τα προβλήματα και τις αγωνίες του, συνεχίζει να διεκδικεί την ολοκληρωμένη χειραφέτησή του από την κεντρική εξουσία.

Συνέχεια ανάγνωσης Για τη Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση

βιντεο “Η Ευρώπη στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης Τσακαλώτος Ευκλείδης”

Το ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς διοργάνωσε μία εξαιρετική συζήτηση για την Ευρώπη και την Αριστερά. 
Άξιζε να ήταν περισσότερες και περισσότεροι εκεί, κυρίως αυτοί που εκφέρουν δημόσιο λόγο για την Ευρώπη.
Αξίζει τον κόπο να δείτε τα βίντεο όλων των ομιλητών.

η τεχνοκρατική προσέγγιση και η ψυχολογικοποίηση των ανθρώπινων ζητημάτων

ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Συνέχεια ανάγνωσης η τεχνοκρατική προσέγγιση και η ψυχολογικοποίηση των ανθρώπινων ζητημάτων

Εκλέγονται τυχοδιώκτες όταν κάθε ψήφος έχει την ίδια αξία;

ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΔΗΜΟΣ

Είναι βέβαιο πως το ΔΣ που θα προκύψει θα είναι -πέρα από πιο αυθεντικά αντιπροσωπευτικό- και πιο αναβαθμισμένο απ΄ ότι θα μπορούσε ποτέ να μας δώσει η ενισχυμένη αναλογική . 

Του Γιώργου Γιαννόπουλου*

Διατυπώνεται , με τρόπο άκομψο είναι η αλήθεια, τις τελευταίες μέρες ο φόβος μήπως ο δήμος Καλαμάτας καταστεί -ελέω απλής αναλογικής- έρμαιο τυχοδιωκτών που στοχεύουν σε οφφίκια, και είναι διατεθειμένοι να εκβιάσουν γι’ αυτό.


Το βασικό υπόστρωμα απόψεων σαν τις παραπάνω, είναι η απέχθεια προς την δημοκρατία και η προτίμηση σε ολιγαρχικότερες μορφές διακυβέρνησης, που έρχονται μεν από το παρελθόν, αλλά επανέρχονται ως “νέες” με τρόπο απροκάλυπτο και προκλητικό. Πρόσφατα ο “Φιλελεύθερος” είχε στο πρωτοσέλιδο απόσπασμα συνέντευξης του Δ. Νανόπουλου, με τον τίτλο “Χρειάζεται ένα άλλο πολίτευμα, η Δημοκρατία per se αρχίζει να έχει προβλήματα”. Θα μπορούσε να συμφωνήσει κανείς με την διαπίστωση, προτείνοντας σαν διέξοδο την “περισσότερη δημοκρατία” σε όλα τα επίπεδα. Όμως οι συγκεκριμένοι κύκλοι εννοούν και οραματίζονται τη συρρίκνωση της δημοκρατίας.
Εκτός από αντιδημοκρατικές όμως οι συγκεκριμένες απόψεις , με δεδομένο το τοπίο των συνδυασμών που κατεβαίνουν στο δήμο μας, και – ας μου επιτραπεί η παρατήρηση- με δεδομένα τα ονόματα των επικεφαλής τους τουλάχιστον (που δεν είναι λίγοι, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι δημοτικοί σύμβουλοι την επαύριο των εκλογών), είναι και εντελώς αβάσιμες.
Είναι βέβαιο πως το ΔΣ που θα προκύψει θα είναι -πέρα από πιο αυθεντικά αντιπροσωπευτικό- και πιο αναβαθμισμένο απ΄ ότι θα μπορούσε ποτέ να μας δώσει η ενισχυμένη αναλογική . 
Το ίδιο το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής όχι μόνο εξασφάλιζε δυσανάλογο αριθμό δημοτικών συμβούλων στην πλειοψηφία, αλλά απέτρεπε και υπαρκτές δυνάμεις από το να διεκδικήσουν την εκπροσώπησή τους, με αποτέλεσμα να έχουμε ντεφάκτο πλειοψηφίες στα ΔΣ με τους ευνοούμενους του ενός.
Κραυγαλέο παράδειγμα ο δήμος Αθηναίων όπου με μόλις 21% στον πρώτο γύρο η δημοτική παράταξη της πλειοψηφίας έχει 28 δημοτικούς συμβούλους με μόλις 21 για όλους μαζί τους υπόλοιπους. 
Το ίδιο παράδειγμα ακυρώνει και το επιχείρημα ότι ειδικά με την απλή αναλογική μπορεί ο καθένας να μαζέψει 5 συγγενείς και φίλους, να κάνει συνδυασμό και να εκλεγεί στο ΔΣ με μόνο σκοπό να εκβιάσει έμμισθη θέση. Αυτή την ευχέρεια την έδινε στον υποτιθέμενο επίδοξο “τυχοδιώκτη” και το προηγούμενο εκλογικό σύστημα.Στον δήμο Αθηναίων είχαμε πανσπερμία υποψηφιοτήτων και στις προηγούμενες εκλογές, και εκπροσώπηση στο ΔΣ παρατάξεων που πήραν 2,30% ή και 1,97%. 
Και βέβαια την ίδια ευχέρεια μπορεί να πει κανείς ότι έδινε σε επίδοξους “τυχοδιώκτες” και το προηγούμενο καθεστώς, μέσω της ένταξής τους σε συνδυασμούς που οι μισές τους έδρες στο ΔΣ ήταν “δώρο” του εκλογικού συστήματος. Τώρα τον λόγο και για την αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου, έχουν αποκλειστικά οι ψηφοφόροι.
Πέραν αυτών, είναι επιπόλαιο να προεξωφλήσει κανείς ότι οι εκλεγμένοι που θα προκύψουν από τον συγκεκριμένο χάρτη υποψηφιοτήτων στην πόλη μας, θα αρνηθούν για λόγους μικροπολιτικούς τη συνεργασία επί των εκάστοτε θεμάτων, διακινδυνεύοντας την ομαλή πορεία του δήμου.
Αυτό που χρειάζεται -και δεν έχουμε ακόμα στο βαθμό που θα έπρεπε- είναι να υπάρξουν και πραγματικές αυτοδιοικητικές παρατάξεις -ευρύτερες από το εκάστοτε ψηφοδέλτιο- με συνέχεια , πρόγραμμα, αυτοτέλεια, και δημοκρατικές εσωτερικές διαδικασίες. 
Αλλά αυτό είναι κάτι που απαιτεί μια κουλτούρα η οποία μόνο στην πράξη και στο περιβάλλον απλής αναλογικής μπορεί να καλλιεργηθεί.

*Ο Γιώργος Γιαννόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός, μέλος του “Ανοιχτού Δήμου”

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δελτίο Τύπου 1-3-2019

ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

Επτά νέοι υποψήφιοι με το συνδυασμό “Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες”

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ – ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Δελτίο τύπου -28/2/2019

ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

Συνάντηση Μανώλη Μάκαρη με τη Διοίκηση του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ – ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Περιοδεία στα χωριά του δήμου Καλαμάτας που ερημώνουν

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ – ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΘΕΣΕΙΣ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

STATHOPOULOS/DEVART© 2018 – 2019 Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες Καλαμάτας

H επιστροφή της πολιτικής

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ & ΤΟΥ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

«Σε καιρούς παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια επαναστατική πράξη», κατά τον Τζορτζ Όργουελ. Τι συμβαίνει όμως με την αλήθεια; Είναι υποκειμενική; Ή μήπως είναι σχετική; Ποια είναι τα δεδομένα και τα πραγματικά γεγονότα στα οποία (δεν) βασίζεται; Υπάρχει Η αλήθεια;

Η πρόσφατη, σχετικά, εισαγωγή του όρου «fake news» στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα συνδέθηκε με σημαντικές πολιτικές εξελίξεις και σχετίστηκε με την έννοια της μετα-αλήθειας (post-truth).

Η μετα-αλήθεια (και τα λεγόμενα post-truth politics) είναι η λέξη της χρονιάς (2016) για το βρετανικό λεξικό Oxford.[1] Αναφέρεται στις «συνθήκες υπό τις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από τις επικλήσεις προς το θυμικό και προς τις προσωπικές απόψεις». Ο όρος «post-truth» εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1992 στο περιοδικό The Nation, ωστόσο μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως. Είναι ενδεικτικό ότι από το 2015 ως το 2016 η συχνότητα χρήσης του όρου αυξήθηκε κατά 2.000%. [2]

Στην εποχή της μετα-αλήθειας

Η εμφάνιση της έννοιας και η σύνδεσή της με την πολιτική οδήγησε σε αναζήτηση των θεωρητικών της χαρακτηριστικών. Δεν μπορούμε να πούμε ότι η μετα-αλήθεια είναι το αντίθετο της αλήθειας. Στο πλαίσιό της τα «εναλλακτικά γεγονότα» (και ο συνδυασμός τους) αντικαθιστούν τα πραγματικά γεγονότα. Τα συναισθήματα, το θυμικό, έχουν περισσότερο βάρος από τα στοιχεία. Η μετα-αλήθεια δεν αναφέρεται στην πραγματικότητα αλλά στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν προς την πραγματικότητα. [3]

Για τους λόγους αυτούς, στην ηλεκτρονική εποχή της καταιγιστικής ψηφιακής διάδοσης της πληροφορίας η μετα-αλήθεια συνδέεται τόσο με την ενίσχυση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως πηγής ενημέρωσης όσο και με την αυξανόμενη καχυποψία του κοινού απέναντι σε γεγονότα που παρουσιάζονται μέσω των καθιερωμένων διαύλων. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν έρχεται και η σύνδεσή της με την πολιτική και η διαμόρφωση του όρου «post-truth politics».[4]

Ακαδημαϊκοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι υποστηρίζουν ότι ολοένα και περισσότερο ζούμε στην εποχή των post-truth politics. [5] H κουλτούρα της εποχής μας, μιας εποχής στην οποία «τα πολιτικά, η κοινή γνώμη και οι ιστορίες των ΜΜΕ έχουν σχεδόν αποσυνδεθεί εντελώς από την ουσία της πολιτικής», έχει συνδιαμορφωθεί από την ολοένα εντεινόμενη απογοήτευση των πολιτών από τους πολιτικούς θεσμούς, τους πολιτικούς και τους διαμορφωτές πολιτικής. Θεωρίες συνωμοσίας και κινδυνολογία ανθούν σε ένα τέτοιο πλαίσιο, με τις φωνές του ακροδεξιού λαϊκισμού να εκμεταλλεύονται το ευνοϊκό αυτό έδαφος για να διασπείρουν τις προπαγανδιστικές τους θέσεις σε ένα εντέλει σαστισμένο κοινό, που διακατέχεται από άγνοια τόσο ως προς τις πληροφορίες όσο και ως προς τα Μέσα από τα οποία προέρχονται.

To δημοψήφισμα που σήμανε την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο προεδρικό αξίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών, κυρίως όμως η επιχειρηματολογία όσων υποστήριξαν τις εξελίξεις αυτές, αποτελούν σημεία αναφοράς στη μετάβαση στην εποχή της μετα-αλήθειας.

Μετα-αλήθεια «από τα πάνω» και «από τα κάτω»

Χαρακτηριστικό παράδειγμα μετα-αλήθειας στην τρέχουσα συγκυρία αποτελεί το ζήτημα των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών στην Ευρώπη. Ο ακροδεξιός/εθνικιστικός λαϊκισμός διασπείρει fake news με στόχο τη διαμόρφωση κλίματος ξενοφοβίας και εχθρότητας απέναντι στους πρόσφυγες με επιχειρήματα όπως «οι πρόσφυγες συνιστούν απειλή για την ασφάλεια των δυτικών κοινωνιών», «οι πρόσφυγες ζημιώνουν την οικονομία της χώρας υποδοχής». Αυτή, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι μια τάση «από τα κάτω».

Υπάρχει όμως παράλληλα η κίνηση της μετα-αλήθειας «από τα πάνω» και η σύνδεσή της με το νεοφιλελευθερισμό. Το κίνημα των ιδεών της μετα-αλήθειας δεν απηχεί κάποια βαθύτερη αναζήτηση της εποχής, αλλά είναι μια ευκαιριακή εκδήλωση του πνεύματος του νεοφιλελευθερισμού.[6] Ο νεοφιλελευθερισμός εδράζεται με έναν ιδιότυπο τρόπο στην τεχνογνωσία, στις τεχνοκρατικές γνώσεις και στην (οικονομική) επιστήμη, αποτελώντας μια ιδιάζουσα μορφή μετα-αλήθειας της εποχής μας, περισσότερο συγκαλυμμένη. Στην πολιτική επιστήμη, στην οικονομική επιστήμη, στις κοινωνικές επιστήμες εν γένει, δεν μπορεί να υπάρξει αντικειμενικό γεγονός: Υπάρχει πάντα μια αξιακά φορτισμένη ιθύνουσα ιδέα πίσω από κάθε επιχείρημα. Το περικάλυμμα της τεχνοκρατίας κρύβει συχνά βαθιά μέσα του την υποκειμενική θέαση των πραγμάτων. Και για το λόγο αυτό συνιστά μία ακόμη μορφή μετα-αλήθειας, πιο δύσκολα ανιχνεύσιμη κι εντοπίσιμη από τον ακροδεξιό λαϊκισμό, όμως εξίσου «μετα-αληθή».

Η επιστροφή της πολιτικής απέναντι στα posttruthpolitics

Πώς όμως μπορεί να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα, μια ασπίδα προστασίας απέναντι σε αυτή την επικίνδυνη σχετικοποίηση της αλήθειας; Το σίγουρο είναι ότι πρέπει πάντα να αντικρούουμε το ψέμα. Παρότι οι φωνές που ψεύδονται μπορεί να είναι δυνατές, είναι σημαντικό να διαθέτουμε τα στοιχεία, τα πραγματικά γεγονότα, τα ντοκουμέντα. [7] O κίνδυνος της μετα-αλήθειας δεν είναι ότι επιτρέπουμε στις απόψεις και τα συναισθήματά μας να παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση του τι θεωρούμε αληθές και πραγματικό γεγονός, αλλά το ότι, εάν το κάνουμε, κινδυνεύουμε να αποξενωθούμε από την ίδια την πραγματικότητα. [8]

Για τους λόγους αυτούς, η απάντηση στο πρόβλημα των «fake news» και της μετα-αλήθειας περνά μέσα από την αναζήτηση των αιτιών της διάδοσής τους. Γιατί απαξιώθηκαν τα παραδοσιακά media; Σε ποιες κοινωνικές αντιθέσεις και αντιφάσεις αντιστοιχεί μια τέτοια εξέλιξη και πώς εκφράζονται αυτές στον δημόσιο χώρο; Ποια είναι η επίδραση της πολιτικής οικονομίας του διαδικτύου; Εάν δεν σκεφτούμε με βάση τα παραπάνω ερωτήματα, οι απαντήσεις που θα δώσουμε δεν θα είναι επαρκείς για την κατανόηση και αντιμετώπιση του φαινομένου.

Στην ουσία, στον πυρήνα του προβλήματος κρύβεται το ζήτημα της κρίσης της πολιτικής. Πώς αντιμετωπίζουμε την κρίση των θεσμών, των φορέων και των διαδικασιών της πολιτικής; Πώς ενεργοποιούμε τη δημοκρατική συμμετοχή; Πώς αποκαθιστούμε την εμπιστοσύνη των πολιτών;

Η ουσιαστική «επιστροφή της πολιτικής» και ο διαρκής αγώνας για την εξάλειψη των πραγματικών αιτιών των κοινωνικών φαινομένων, που εντοπίζονται στις ποικίλες ανισότητες, είναι αναγκαία και φαντάζουν ως μοναδική λύση απέναντι στους εκφραστές της μετα-αλήθειας, συντηρητικούς, νεοφιλελεύθερους και ακροδεξιούς.

Αν δεν αλλάξει αυτό, τότε τα γεγονότα θα παραμείνουν σχετικά και η αλήθεια σχετικοποιημένη. Η γνώση μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε την πραγματικότητα. [9] Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει απέναντι στον καταιγισμό ψευδών και ψευδεπίγραφων ειδήσεων, δύναται να επικρατήσει.

* Το κείμενο αποτελεί την εισήγηση του web, social media & community manager του ΕΝΑ, Βαγγέλη Βιτζηλαίου, σε συζήτηση με θέμα: «“Our truth is the intersection of independent lies.” – Politics between alternative facts, fake news, and the desire for authenticity» στο πλαίσιο του Progressive Youth Academy που διοργάνωσε το  Ίδρυμα Friedrich Ebert .

[1] Βλ. https://en.oxforddictionaries.com/word-of-the-year/word-of-the-year-2016

[2] Βλ. https://www.bbc.com/news/uk-37995600

[3] McIntyre, Post-Truth, Τhe MIT Press Essential Konowledge Series, London, 2018, p. 124

[4] Βλ. https://www.hoddereducation.co.uk/media/Documents/magazine-extras/Politics%20Review/Pol%20Rev%20Vol%2026%20No%202/Politics_e-review_Oct16.pdf?ext=.pdf

[5] Davies W., The Age of Post-Truth Politics, New York Times, 24 Αυγούστου 2016, διαθέσιμο στο https://www.nytimes.com/2016/08/24/opinion/campaign-stops/the-age-of-post-truth-politics.html

[6] Γεωργίου Θ., Τι σημαίνει «μετα-αλήθεια»;, Εφημερίδα των Συντακτών, 2 Ιανουαρίου 2017

[7] McIntyre, Post-Truth, Τhe MIT Press Essential Konowledge Series, London, 2018, p. 116

[8] ό.π. σ. 123

[9] Hansen & Stahl, The Fallacy of Post-Truth, Jacobin, 14 Δεκεμβρίου 2016, διαθέσιμο στο https://www.jacobinmag.com/2016/12/post-truth-fake-news-trump-clinton-election-russia/

Νίκος Φίλης: Χρειάζεται σχέδιο για αμφίπλευρο άνοιγμα

πηγή: Αυγή

Η νέα διαιρετική τομή (που αντικαθιστά την παλαιότερη Δεξιά – Αντιδεξιά), από τη μια νεοφιλελευθερισμός – εθνικισμός και από την άλλη κοινωνικό κράτος και δημοκρατία, διαμορφώνει τον νέο διπολισμό που αντανακλά την κοινωνική πόλωση ως επακόλουθο των Μνημονίων.

Με ποιο σχέδιο ο ΣΥΡΙΖΑ θα δημιουργήσει όρους ιδεολογικής ηγεμονίας και προγραμματικών συγκλίσεων σε μια περίοδο τόσο μεταβατική για το πολιτικό σύστημα, αλλά και τόσο απρόβλεπτη για τις κοινωνικές συμπεριφορές και προσδοκίες;

Με ποιο σχέδιο ο ΣΥΡΙΖΑ θα δημιουργήσει όρους ιδεολογικής ηγεμονίας και προγραμματικών συγκλίσεων σε μια περίοδο τόσο μεταβατική για το πολιτικό σύστημα, αλλά και τόσο απρόβλεπτη για τις κοινωνικές συμπεριφορές και προσδοκίες; Πώς θα ξαναγίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα λαϊκό ανάχωμα δημοκρατίας σε μια περίοδο που η παραδοσιακή Δεξιά και κυρίως η Ακροδεξιά ενισχύονται σε ολόκληρη την Ευρώπη;

Η νέα διαιρετική τομή (που αντικαθιστά την παλαιότερη Δεξιά – Αντιδεξιά), από τη μια νεοφιλελευθερισμός – εθνικισμός και από την άλλη κοινωνικό κράτος και δημοκρατία, διαμορφώνει τον νέο διπολισμό που αντανακλά την κοινωνική πόλωση ως επακόλουθο των Μνημονίων. Η αντίθεση Αριστερά – Δεξιά προσλαμβάνει νέο χαρακτήρα με πρωτεύουσα σημασία στη μάχη των ιδεών και της ταυτότητας.

Δεν είναι λοιπόν λύση η παλινδρόμηση σε πολυσυλλεκτικά κόμματα που συγκλίνουν στο κέντρο χωρίς ευκρινείς κοινωνικές αναφορές, κόμματα που ισορροπούν γύρω από ένα αρχηγοκεντρικό μοντέλο. Χρειαζόμαστε κόμματα αρχών που γι’ αυτόν τον λόγο θα είναι ικανά να δημιουργούν κοινωνικές – πολιτικές συμμαχίες και τελικά ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα, εμπνέοντας πρώτα και κύρια τους νέους, δίνοντας φωνή στον κόσμο των «από κάτω».

Μέσα στο ανάγλυφο του νέου διπολισμού, η Αριστερά δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τον χώρο του Κέντρου, αν και πρέπει να επηρεάσει ένα μεγάλο μέρος του προς την κατεύθυνση της προοδευτικής ανασυγκρότησής του. Πάντοτε ελλοχεύει το φάντασμα της «ιταλοποίησης».

Η διάλυση της ιταλικής Αριστεράς επισυνέβη μετά από μια σύντομη περίοδο ψευδαισθήσεων κυβερνητικής πρωτοβουλίας, καθώς η μεγάλη ιστορική παράδοση της Αριστεράς ανεπαισθήτως «κεντροποιήθηκε» με τις γνωστές επιπτώσεις, κυριότερη από τις οποίες είναι η ενίσχυση της Ακροδεξιάς τύπου Σαλβίνι.

Δεν τρέχω, ούτε μεταφέρω μηχανιστικά τις εμπειρίες. Οφείλουμε όμως να ακούσουμε ανησυχίες και εύλογα ερωτήματα που δημιουργούνται με αφορμή π.χ. τον τελευταίο «μικρό ανασχηματισμό». Δεν αναφέρομαι κυρίως στην κριτική στα πρόσωπα, που κι αυτή έχει τη σημασία της, αλλά στο γεγονός ότι δεν έχει συζητηθεί και συνομολογηθεί στο κόμμα και στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς το αναγκαίο σχέδιο για συγκλίσεις με προοδευτικές δυνάμεις στο έδαφος των αριστερών αξιών και προγραμματικών προτάσεων.

Και έτσι άθελά μας βοηθούμε την προπαγάνδα των αντιπάλων μας, που θέλουν να συκοφαντήσουν την Αριστερά ότι ενδίδει στην Κίρκη της εξουσίας. Μια τέτοια εικόνα μας απομακρύνει από τον ζωτικό χώρο εκατομμυρίων συμπολιτών μας κι ανάμεσά τους ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι παρακολουθούν με κριτική στάση ή και απόσταση την προσπάθειά μας και είναι πιθανό με τέτοιες κινήσεις να απομακρυνθούν ακόμη περισσότερο.

Η ανασυγκρότηση του προοδευτικού πόλου περνάει μέσα από αμφίπλευρο άνοιγμα αφενός προς την Αριστερά και αφετέρου προς τις διάφορες εκδοχές της Κεντροαριστεράς, αρκεί βέβαια το ένα άνοιγμα να μην ακυρώνει το άλλο.

* Ο Νίκος Φίλης είναι βουλευτής Α’ Αθήνας και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ