Αρχείο κατηγορίας Άρθρα -‘Συνεντεύξεις – Παρεμβάσεις

Γιατζόγλου «Νέος προοδευτικός πόλος»: περί τίνος ακριβώς πρόκειται;

Δημήτρης Γιατζόγλου

Η αποδοχή από την Αριστερά ότι το μέγιστο που μπορούμε να πετύχουμε είναι η επιστροφή σε μια σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της «χρυσής εποχής», δεν μπορεί να ηγεμονεύσει στις κοινωνικές συνειδήσεις, έναντι του επιθετικού ακροδεξιού λαϊκισμού. Και ταυτόχρονα είναι ιστορικά ανέφικτη.

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή υπήρξε μια πολιτική ήττα αυτών που επιχειρούν να κερδοσκοπήσουν στο έδαφος ανορθολογικών στερεοτύπων και φοβικών συνδρόμων ενός αγοραίου πατριωτισμού. Θα απαιτηθεί, ωστόσο, επίμονος ιδεολογικός αγώνας, ώστε η συμφωνία να ενσωματωθεί σε μια εθνική ταυτότητα που θεμελιώνει τη συνοχή της σ’ έναν κριτικό αναστοχασμό του ιστορικού παρελθόντος, απελευθερωμένη από τις σκοτεινές μυθολογίες του εθνικισμού. Οι δυνάμεις που στήριξαν τη συμφωνία έχουν χρέος να ηγηθούν αυτού του αγώνα με σταθερότητα· για να αναδιαμορφωθεί το λαϊκό αίσθημα σ’ αυτή την κατεύθυνση και να ματαιωθούν απόπειρες διχασμού.

Δεν θα είναι εύκολο. Η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι η διαλεκτική εθνικού – διεθνικού γίνεται όλο και πιο περίπλοκη. Υπερεθνικές ολοκληρώσεις, που συντελούνται με τη βίαιη περιθωριοποίηση των υποτελών τάξεων και στρωμάτων, εγγράφουν στο φαντασιακό των ανθρώπων την εθνική περιχαράκωση ως τη μόνη διέξοδο. Και, βεβαίως, ο εθνικισμός δεν είναι μόνο σημαία της Ακροδεξιάς· είναι προνόμιο και των πλούσιων χωρών της Ευρώπης. Με τον εθνικισμό των ελλειμμάτων του ευρωπαϊκού Νότου συνυπάρχει και ο εθνικισμός των γερμανικών πλεονασμάτων και ο παγκοσμιοποιημένος, νεοφιλελεύθερος εθνικισμός εναντίον των απόκληρων του πλανήτη.

Στο μέτωπο αυτού του αγώνα δεν θα βρεθούν ούτε η Ν.Δ. ούτε το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη, επειδή τελεί υπό την ηγεμονία της ακροδεξιάς της πτέρυγας. Το δεύτερο, επειδή αναζητά ρόλο μέσω ενός καιροσκοπικού πραγματισμού. Είναι όμως κρίμα να μη βρεθούν εκείνες οι δυνάμεις της Αριστεράς που επέλεξαν την άρνηση, δραπετεύοντας από τη συγκυρία και επιστρατεύοντας τη ρητορική των εν γένει «αρχών» και ενός υπεριστορικού αντιιμπεριαλισμού.

Πέρα από την αυτοτελή πολιτική σημασία της, η Συμφωνία εξώθησε τις αντιφάσεις τής υπάρχουσας κομματικής δομής στα όριά τους, επιτείνοντας τα φαινόμενα της ρευστότητας: οδήγησε στη ρήξη της κυβερνητικής συμμαχίας (επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχουν για την Αριστερά πολιτικές συμμαχίες που δεν υπάγονται στο «γκραμσιανό υπόδειγμα» άσκησης πολιτικής και, πολύ περισσότερο, ιδεολογικής ηγεμονίας). Ενεργοποίησε τάσεις διάλυσης κομματικών σχηματισμών (υπενθυμίζοντας ότι θολές και αμφίσημες ιδεολογικές ταυτότητες οδηγούν σε συγκυριακά πολιτικά υβρίδια).

Αυτά μπορεί να διαβαστούν ως συμπτώματα μιας παρατεταμένης κρίσης ενός πολιτικού συστήματος, σχεδόν αυτιστικού, που αυτονομείται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες και τα ερωτήματα της κοινωνίας. Μπορούν όμως να διαβαστούν και από τη σκοπιά ενός πολιτικού διλήμματος: αν η ρευστότητα και η αστάθεια θα δικαιώσουν τον μεταδημοκρατικό λαϊκισμό που υποβαθμίζει τον ρόλο των κομμάτων σε διεκπεραιωτές και απολογητές του νεοφιλελευθέρου μονόδρομου· ή αν θα μορφοποιηθούν σε μια πολιτική δυναμική από την οποία θα προκύψουν πολιτικές στρατηγικές και προγραμματικές λύσεις υπέρ των δυνάμεων της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων, για την αποτροπή μιας ακραίας συντηρητικής ηγεμονίας μακράς διάρκειας.

Και είναι το δίλημμα αυτό που μπορεί να οδηγήσει στην επιθυμητή και αενάως προβλεπόμενη «ανασύνθεση» των πολιτικών συσχετισμών, με τη διαμόρφωση δύο διακριτών και ανταγωνιστικών πολιτικών «πόλων»· ανταγωνιστικών όχι ως προς τη ρητορική, αλλά ως προς το περιεχόμενο αντίπαλων πολιτικών σχεδίων. Μόνον έτσι η συγκρότηση μιας «προοδευτικής συμμαχίας» μπορεί να υπάρξει, όχι ως έκφραση μιας συμβατικής υποχρέωσης που απορρέει από τον πολιτικό φετιχισμό της Αριστεράς περί συμμαχιών, αλλά ως ζωντανή διεργασία διασταύρωσης ιδεών και προταγμάτων που αφορούν την πραγματική ζωή των ανθρώπων σήμερα.

Η προοδευτική συμμαχία, λοιπόν. Ως δυνατότητα, αλλά κυρίως ως πρόβλημα. Ως ένα δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί ακριβείς απαντήσεις σε μια σειρά συγκεκριμένα ζητήματα. Η Συμφωνία των Πρεσπών υπήρξε η αφορμή για να τεθεί το πρόβλημα. Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι συνιστά μια «νέα διαιρετική τομή» στους πολιτικούς συσχετισμούς (με όλη την υπερβολή της εκτίμησης), δεν θα λειτουργήσει ως αυτόματος πιλότος για το εγχείρημα. Η συμμαχία ως «μέτωπο» που θα υλοποιήσει ένα «ελάχιστο κοινό πρόγραμμα» δράσεων στα ζητήματα της συγκυρίας (ξεκινώντας ίσως από τις επόμενες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις);

Η ιστορική εμπειρία των μετώπων δεν είναι πολύ ενθαρρυντική. Η συμμαχία ως «πόλος», δηλαδή ως διπλή ένταξη στη συγκυρία και στη στρατηγική προοπτική των αντικαπιταλιστικών μετασχηματισμών; Υπάρχουν εν δυνάμει σύμμαχοι που να θέτουν αυτό το πρόταγμα; Ποιος είναι ο προγραμματικός ορίζοντας και τα όρια συμμετοχής στο εγχείρημα; Η αντιμετώπιση «των πιο ακραίων εκδοχών του νεοφιλελευθερισμού»; Ποιες είναι οι λιγότερο ακραίες; Στις προϋποθέσεις του εγχειρήματος εντάσσεται και το «mea culpa» του ΣΥΡΙΖΑ για την προκυβερνητική του περίοδο; Σε ποιο «προοδευτικό» υπόδειγμα ανήκει η εναντίωση στον λαϊκισμό του Σαλβίνι με την ταυτόχρονη αποσιώπηση των αδιεξόδων του Συμφώνου Σταθερότητας; Το εύρος της συμμαχίας, για παράδειγμα, θα εκτείνεται «από τον Τσίπρα έως τον Βενιζέλο»;

Η συζήτηση γύρω από τα ως άνω ερωτήματα (συζήτηση δημόσια, με την οργάνωση π.χ. ενός μόνιμου φόρουμ) θα βοηθούσε να καθοριστούν με ακρίβεια οι όροι και τα όρια του εγχειρήματος και ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ η ευθύνη να την οργανώσει. Και ταυτόχρονα ο ίδιος βεβαίως είναι υποχρεωμένος να αποσαφηνίσει τα παρακάτω κρίσιμα σημεία που τον αφορούν:

  •  Ανεξαρτήτως της πρόθεσής του να εμμείνει στη ριζοσπαστική του ταυτότητα, η διεύρυνση της πολιτικής του εμβέλειας με προσλήψεις εποχικού πολιτικού προσωπικού είναι πιθανό να οδηγήσει στη μεταμόρφωσή του σε κόμμα ενός ασπόνδυλου προγραμματικά πολυσυλλεκτισμού, εγκλωβισμένου αποκλειστικά στο πεδίο του κράτους.
  •  Η επιλογή να κινηθεί στο πλαίσιο μιας πολύ έντονης αντίφασης, ανάμεσα στην αποδοχή να υλοποιήσει ένα μεταμνημονιακό, νεοφιλελεύθερο εν πολλοίς πρόγραμμα και στη στρατηγική δέσμευσή του για μια κοινωνία της ισότητας και της δημοκρατίας, έχει αναγκαστικά ημερομηνία λήξης. Οι αντιφάσεις κάποια στιγμή λύνονται μέσω ανέλεγκτων ιστορικών αυτοματισμών, οι οποίοι κατά κανόνα ευνοούν την ισχυρότερη πλευρά της αντίφασης. Και όλοι καταλαβαίνουμε ποια είναι αυτή.
  •  Η αποδοχή από την Αριστερά ότι το μέγιστο που μπορούμε να πετύχουμε είναι η επιστροφή σε μια σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της «χρυσής εποχής», δεν μπορεί να ηγεμονεύσει στις κοινωνικές συνειδήσεις, έναντι του επιθετικού ακροδεξιού λαϊκισμού. Και ταυτόχρονα είναι ιστορικά ανέφικτη.

Ολα τα παραπάνω, ως σύνολο, καταδεικνύουν τη συνθετότητα του εγχειρήματος. Το αποκαλύπτουν ως πορεία σ’ ένα αχαρτογράφητο έδαφος, απογυμνωμένο από την ύπαρξη ενός πολιτικού και προγραμματικού πλουραλισμού, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολλαπλότητα εκδοχών. Και οι «κάτοχοι τεχνογνωσίας» για το πώς χτίζονται συμμαχίες επιστρατεύουν δάνεια από περασμένες εποχές που δεν ισχύουν. Δεν μας επιτρέπεται λοιπόν να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι.

Αν το πιστεύουμε, πρέπει να προετοιμαστούμε για μια περίοδο ανίχνευσης και πειραματισμών, με τ’ αυτιά ανοιχτά σε όσα μηνύματα μας στέλνει η κοινωνία, έστω και μέσα από την απογοήτευση και την οργή για τις διαψεύσεις της. Και καλό θα είναι να θυμηθούμε τη ρήση: «Μη ρωτάς να σου πει τον δρόμο κάποιον που “ξέρει”. Κινδυνεύεις να χαθείς». Ας το ψάξουμε, λοιπόν, απευθύνοντας την πρόσκληση και σε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Και ας το κάνουμε χωρίς αμετροέπεια, ηγεμονισμούς και μικρομεγαλισμούς. Προπαντός χωρίς ιδιοτέλεια. Έντυπη έκδοση

http://www.efsyn.gr/arthro/neos-proodeytikos-polos-peri-tinos-akrivos-prokeitai

κοινοποίησε το:

Άμα θέλετε, μαζί. Αν όχι, γεια

Πηγή: Άμα θέλετε, μαζί. Αν όχι, γεια

Δημήτρης Σεβαστάκης

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

  Εδώ και εννέα χρόνια στον τόπο μας άρχισε να επικρατεί ο κίνδυνος. Η ειδησεογραφία, ιδίως της πρώτης περιόδου, έμοιαζε με δελτίο ακραίων καιρικών φαινομένων. Η οικονομική…

Εδώ και εννέα χρόνια στον τόπο μας άρχισε να επικρατεί ο κίνδυνος. Η ειδησεογραφία, ιδίως της πρώτης περιόδου, έμοιαζε με δελτίο ακραίων καιρικών φαινομένων. Η οικονομική θύελλα έρχεται. Όπως το 2000 είχε γεμίσει ο τόπος χρηματιστηριακούς αναλυτές, προποτζήδες της λογιστικής, το 2009 – 2010 γέμισε με ωροσκόπους της οικονομίας. Από τους προποτζήδες στους ωροσκόπους. Μεγάλη εξέλιξη…

Την οδυνηρή συνέχεια τη γνωρίζουμε. Χρεοκοπία, μνημονιακά προγράμματα, μείωση εισοδημάτων – αύξηση κόστους ζωής, πολιτική αποσταθεροποίηση, ανάδυση μιας επιθετικής Ακροδεξιάς. Το χειρότερο για τον πολίτη ήταν η τρομοκρατημένη αναμονή για το χειρότερο. Κάθε δέσμη σκληρών μέτρων ακολουθούσε επόμενος κύκλος αίματος. Άρχισε να επικρατεί κατοχική συνείδηση. Τα σπίτια, από παράγοντας σταθερότητας, έγιναν οικονομική φορολογική απειλή. Μια τάση απόδρασης από κάθε δουλεία, από τα δάνεια, τις υποχρεώσεις, άρχισε να επεκτείνεται, να κυριεύει την καρδιά, την αντίληψη, την κουλτούρα. Ο καθένας ποθούσε να βγάλει το κεφάλι απ’ τα λασπόνερα.

Περασμένα; Η παιδεία, τα πολιτικά ρεφλέξ, οι ιεραρχήσεις, έχουν ποτίσει τη πραγματικότητα, τους ανθρώπους, την ίδια την πολιτική.

Τι μένει; Πίκρα. Και, παρ’ όλη τη σταθεροποίηση, τα βήματα μιας εύθραυστης ανάκαμψης, τα βήματα προόδου, την αίσθηση μιας μεγαλύτερης ασφάλειας, η πίκρα είναι πίκρα. Κούραση. Αίσθηση του αβοήθητου. Αίσθηση των εσωτερικών προγραφών. Συμπεριφορές στα όρια του συναισθηματικού εκβιασμού. Καμιά φορά συντροφικό ενδομίσος.

Η ποιότητα των εσωτερικών, των συντροφικών σχέσεων αποτελεί τον κόσμο που οικοδόμησες ιδίως στα χρόνια του πολέμου. Αυτός ο κόσμος είναι πολύτιμος. Και πρέπει να τον υπερασπίζονται όλοι. Όχι παιχνίδια εξουσιαστικής σκακιστικής. Είναι ρηχά, τζούφια, αφήνουν κακή επίγευση. Ο πόλεμος με αντίπαλους σκληρούς, συνδυασμένους, πολλαπλούς, έχει αφήσει ψυχικά χαλάσματα. Καμιά φορά δεν έχει σημασία τόσο το γεγονός όσο το σημάδι που αφήνει στην καρδιά.

Τι μπορεί να κάνει ο αριστερός σήμερα; Με το προσφυγικό, τον πολιτιστικό τρόμο και την ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση που προκαλεί (λόγω και της δικής μας επιχειρησιακής αδυναμίας), με το «Μακεδονικό» και τον μεγαλοκρατισμό που φουσκώνει (λόγω αντιπολιτευτικού καννιβαλισμού, αλλά και συστηματικής παραπληροφόρησης), με τη διάχυτη, άτυπη, υπόρρητη Ακροδεξιά να εξαπλώνεται ανίκητα, ποιο είναι το έδαφος για τον επίμονο αριστερό; Στο πέτρινο έδαφος της βαθιάς νέας Δεξιάς, τι μένει στον επίμονο αριστερό;

Η συντροφικότητα κατ’ αρχήν, για λόγους στοιχειώδους συναισθηματικής στήριξης. Για λόγους δικαίωσης και επούλωσης των πιο σκληρών επιλογών που εξέθεσαν και καμιά φορά κουρέλιασαν την αυτοεκτίμηση. Μένει η συνέχιση της σύγκρουσης με τα μεγαλύτερα προβλήματα, που είναι η διεφθαρμένη γραφειοκρατία, η «πειρατική» επιχειρηματικότητα, ο έλεγχος του πολιτικού χρήματος από ένα πολυετές ολιγοπώλιο.

Μένει όμως και μια άλλη εκκρεμότητα. Η ανάκτηση μιας πολιτικής ποιότητας που θα περιέχει κάποιες πλευρές του ιδεολογικού αποθέματος το οποίο περιθωριοποιήθηκε στα δύσκολα χρόνια των Μνημονίων. Μένει η ανάκτηση της έξοχης ψευδαίσθησης ότι είμαστε δεμένοι, σύντροφοι, συναγροικητές. Όλα αυτά εκκρεμούν για να μπορέσουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς αυτό που μας περισσεύει.

Παρεμβάσεις

Άμα θέλετε, μαζί. Αν όχι, γειά

Μεταμφίεση και κουτσουλιά…

Oι λουφαδόροι, oι μπεσαλήδες, oι εκτροπείς

Ανάμεσα στους δύο χτύπους

Η Επέτειος του Πολυτεχνείου και η περιφρούρηση της Δημοκρατίας μας

Η αντοχή στο εχθρικό περιβάλλον

Συντροφικά μόνος

Η ελάχιστη και ελαφρόμυαλη Δεξιά

Η πίστωση χρόνου που μεγαλώνει το χρέος

Πάνος Γαβαλάς, λύπη ή μνήμη;

Οι «δικοί μας»

Στου κουφού την πόρτα…

Το αληθινό Πάσχα

Η μικροκόλαση της εξαίρεσης

Μικροσκοπεύσεις στο σκοπιανό ζήτημα

Αναδρομές, τύψεις, ελπίδες

Ο αγριόγατος, ο φουρόγατος, ο ανταρτόγατος

Ο καλός μου, ο γλυκός μου Δημήτρης Μυταράς

κοινοποίησε το:

Mια ναζιστοχίπστερ καρικατούρα δημοσιογράφου

Άγγελος Τσέκερης

Ο Άγγελος Τσέκερης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός και εργάζεται ως δημοσιογράφος.

Ο πολύς Γιάννης Πρετεντέρης, δημοσιογραφικός πυλώνας του συγκροτήματος που «έπαιρνε δάνεια με αέρα» και πρύτανης της υπερφίαλης εξυπνάδας, έμφορτος από τσαντίλα που η Ν.Δ. έσπασε το εμπάργκο στην ΕΡΤ, ανήγγειλε από το ραδιόφωνο του «Πρώτου Θέματος» τον όλεθρο που θα πέσει στα κεφάλια της “Αυγής”, της ΕΡΤ και όλων των άλλων απίστων μόλις «αλλάξουν τα πράματα». Τραβάει μεγάλο ζόρι ο άνθρωπος, κατανοητό.

Παραλλήλως, μια ναζιστοχίπστερ καρικατούρα δημοσιογράφου, που δίνει καθημερινές δωρεάν παραστάσεις στο Twitter για μια θεσούλα στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ., χαριεντίζεται με «μαιάνδριους εθνικιστές» υποσχόμενος τάνκς να γκρεμίζουν την πύλη της δημόσιας τηλεόρασης, επίσης «μόλις αλλάξουν τα πράγματα».

Ζούμε στις εποχές που το να περιφέρεις την εμπάθεια και τα κόμπλεξ σου στον δημόσιο χώρο θεωρείται κλειδί για τη δημοσιογραφική σου καταξίωση, αλλά και για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Κρίμα που δεν υπάρχει ένα βραβείο για τέτοιες περιπτώσεις.

Συνεχίστε το θέατρο σκιών, παιδιά. Μας έχετε κατατρομάξει.

κοινοποίησε το:

Εκ βαθέων , ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ και οι ψηφοφοροι του ΣΥΡΙΖΑ στην καλαματα


Γενικά υπάρχει μια θετική ενέργεια, που εκλύεται μόνιμα από τον “πολιτικό αντιδραστήρα”, που μας κινητοποιεί συνεχώς και είναι η σημασία που έχει για μας η αυτοδιοίκηση, για την πολιτική χειραφέτηση της κοινωνίας, την συνειδητοποίηση των πολιτών στην εκμάθηση της αυτοκυβέρνησής τους και της ισαξίας της αυτοδιοίκησης με την κεντρική πολιτική σκηνή


Συνέχεια ανάγνωσης Εκ βαθέων , ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ και οι ψηφοφοροι του ΣΥΡΙΖΑ στην καλαματα
κοινοποίησε το:

Οι αυτάρεσκες υπερ-πλειοψηφίες τέλειωσαν

http://xydakis.gr 

Νίκος Ξυδάκης
Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ



Η δημοκρατία, τώρα περισσότερο από ποτέ, απαιτεί αυτοκριτική, παρρησία, δεσμεύσεις, αυτοϋπερβάσεις, έλλογες συγκρούσεις. Η δημοκρατία δεν κληρονομείται ευτυχώς, μα και δεν είναι αυτονοήτως κραταιά χωρίς τη διαρκή ενεργό συνδρομή μας. Αυτή είναι και η βαθύτερη ουσία της προοδευτικής συμπαράταξης που κινητοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.


Η χθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή, πέραν του διαδικαστικού συνωστισμού, που προμηθεύει  την ειδησεογραφία χυμώδεις, ενίοτε ευτράπελους, τίτλους, πρέπει να αναγνωσθεί πολλαπλώς. Κατά την εκτίμησή μου, είναι συνέχεια και απόληξη της τριπλής πλειοψηφίας που κέρδισε η κυβέρνηση τις περασμένες εβδομάδες: ψήφιση προϋπολογισμού, ψήφος εμπιστοσύνης, κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Συνεκδοχικά, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη μετατόπιση της Κ.Ο. των ΑΝΕΛ εκτός κυβερνητικής πλειοψηφίας και τη διάλυση της Κ.Ο. του Ποταμιού, η απαιτητέα πλειοψηφία κατά την ψήφιση νομοσχεδίων εφεξής θα καταγράφεται ονομαστικά.

Καινοφανές; Ναι. Οχι όμως παράδοξο ούτε μη αναμενόμενο. Είναι προφανές εδώ και πολύ καιρό ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα πολιτική εποχή, που δοκιμάζει τις εδραιωμένες πεποιθήσεις και τα στερεότυπα της τεσσαρακονταετούς μεταπολίτευσης. Οι αυτάρεσκες υπερ-πλειοψηφίες τέλειωσαν. Η ιστορικών διαστάσεων κρίση που άρχισε το 2009-10 αναδιευθετεί, συχνά βιαίως και πάντως διαρκώς, τον κοινωνικό σχηματισμό και την οικονομία· από δε το 2012 η αναδιάταξη αποτυπώνεται και στην τυπική έκφραση του πολιτικού, στον κοινοβουλευτικό χάρτη. Κραταιά κόμματα εξαφανίζονται , νέα γεννιούνται και διαλύονται, τηλεπερσόνες διαγράφουν κομητικές τροχιές,  μεταφασιστικά μορφώματα φορούν κοινοβουλευτικά προσωπεία είτε αυτοτελώς είτε δια εισοδισμού.

Από το 2011 όλες οι κυβερνήσεις σχηματίζονται από συνασπισμούς κομμάτων. Δεν πρόκειται για παροδική τάση· θα συνεχιστεί και θα επιταθεί, ιδίως με την εφαρμογή της απλής αναλογικής από τις μεθεπόμενες εκλογές. Η βαθιά πολύμορφη κρίση αναγκάζει κόμματα και πολιτικούς, παλαιούς και νέους, να αλλάξουν. Να συνομιλήσουν, να συνθέσουν, να ανταγωνιστούν, να εκφράσουν πρωτίστως τους εντολείς τους, με τόλμη και παρρησία, να συγκρουσθούν και να δεσμευτούν, να συνεργαστούν, με βάση προγράμματα, ιδέες, πράξεις.

Η λογική της αναμονής του ώριμου φρούτου, η ρουτινιέρικη εναλλαγή στην εξουσία, η επετηρίδα των κομματικών προεστών, τα πελατειακά δίκτυα, κομματικά, φυλαρχικά ή προσωπικά, ο εκμαυλισμός και η αμοιβαία εξαχρείωση, η διαπλοκή με την ολιγαρχία, όλες αυτές οι λαμπρές πρακτικές οδήγησαν στην ιστορική χρεοκοπία. Και πλέον, τροφοδοτούν σαν βενζίνη την πυρκαγιά του no politica και του νεοδεξιού φονταμενταλισμού, τις φλόγες του αντικοινοβουλευτισμού. Ήδη μια διαφαινόμενη τάση στον σφοδρά ματαιωμένο λαό, στο πλήθος των βουβών, είναι βαθιά αντικοινοβουλευτική και αντιδημοκρατική· το βουβό πλήθος εύκολα μετατρέπεται σε υποχείριο κάθε δημαγωγού.

Η δημοκρατία, τώρα περισσότερο από ποτέ, απαιτεί αυτοκριτική, παρρησία, δεσμεύσεις, αυτοϋπερβάσεις, έλλογες συγκρούσεις. Η δημοκρατία δεν κληρονομείται ευτυχώς, μα και δεν είναι αυτονοήτως κραταιά χωρίς τη διαρκή ενεργό συνδρομή μας. Αυτή είναι και η βαθύτερη ουσία της προοδευτικής συμπαράταξης που κινητοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

~~~

Το άρθρο του Ν. Ξυδάκη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ στις 31 Ιανουαρίου 2019.

κοινοποίησε το:

Αν καταρρεύσει η Συμφωνία των Πρεσπών εδραιώνεται ο όρος “Δημοκρατία της Μακεδονίας”

Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, καθηγητής, κοσμήτορας της Σχολής Οικονομικών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, μιλά στο News 24/7 για το πως οι φοιτητές αντιλαμβάνονται το Μακεδονικό, την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην πολιτική εκμετάλλευση του Μακεδονικού που είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργήσει στάσεις και αντιστάσεις στην κοινωνία, με αποτέλεσμα να χρειαστεί χρόνος και κόπος για να πειστούν οι φανατικοί, κάνει λόγο ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, κοσμήτορας της Σχολής Οικονομικών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία.

Μάλιστα όπως τονίζει, στο News 24/7, η Συμφωνία των Πρεσπών « τερματίζει μια αρνητική εκκρεμότητα που είχε βαλτώσει την περιοχή, και δεύτερον εκκινεί ένα σύνθετο πλέγμα συνεργασιών. Δίνει τη δυνατότητα να γυρίσουμε σελίδα στις διακρατικές σχέσεις στην περιοχή» προσθέτοντας ότι «το αν θα γίνει ιστορική είναι στο χέρι των κυβερνήσεων που θα την εφαρμόσουν. Μόνο τότε θα μπορούμε να τη κρίνουμε με ασφάλεια».

Αναλυτικά η συνέντευξη του καθηγητή Κωνσταντίνου Τσιτσελίκη

Πηγή: Τσιτσελίκης: Αν καταρρεύσει η Συμφωνία των Πρεσπών εδραιώνεται ο όρος “Δημοκρατία της Μακεδονίας”

κοινοποίησε το:

O νέος προοδευτικός πόλος, η δημοκρατική διακυβέρνηση και τα νέα καθήκοντα της Αριστεράς

Του Χριστόφορου Βερναρδάκη – Στη συγκρότηση και μορφοποίηση του νέου προοδευτικού μπλοκ εξουσίας είναι κρίσιμης σημασίας ζήτημα να διευκρινίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να μετασχηματιστεί σε ένα κόμμα της «Κεντροαριστεράς». Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι να παραμείνει η «αριστερή ατμομηχανή» του νέου προοδευτικού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου

Πηγή: O νέος προοδευτικός πόλος, η δημοκρατική διακυβέρνηση και τα νέα καθήκοντα της Αριστεράς

κοινοποίησε το: