Αρχείο κατηγορίας Άρθρα ” ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΓΝΩΜΗΣ”

Η πρώτη σελίδα

 

Κράτα το

Η απλή αναλογική , τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πηγάζει από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες . Χρειάζεται πεδίο ωρίμανσης για την ορθότερη και αποτελεσματικότερη εφαρμογή της.  Βάση της λειτουργίας του νέου εκλογικού συστήματος είναι η ύπαρξη συγκροτημένης  δημοτικής  παράταξης, η αυτοτελής λειτουργία της, η παραγωγική προωθητική  σχέση  με τα πολιτικά κόμματα, οι τεκμηριωμένες προγραμματικές επεξεργασίες της κάθε δημοτικής παράταξης με βάση τις γενικότερες πολιτικές πεποιθήσεις του ελληνικής κοινωνίας και του δίπολου συντήρηση πρόοδος. Συνέχεια ανάγνωσης Η απλή αναλογική , τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη

Τζόκας ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ: Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν

Σπύρος Τζόκας πανεπιστημιακός- Αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα Αθηνών

23/4/2018
ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ: Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν

Το κοινό Συνέδριο ΕΝΠΕ – ΚΕΔΕ που για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε είναι, αναμφίβολα, μια θετική εξέλιξη για την Αυτοδιοίκηση και τη συνολική της δραστηριότητα. Η θέσπιση κοινού Συνεδρίου παρακολουθεί τους μακροχρόνιους αγώνες της αυτοδιοίκησης να γίνει αιρετός, από κρατικός που ήταν, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης και από κοινού με τον πρώτο να συμβάλλουν στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της κοινωνίας.

Η θέσπιση κοινού συνεδρίου της Αυτοδιοίκησης αντιπαλεύει ένα νοσηρό κλίμα που και στις μέρες μας καλλιεργείται με απόψεις και θέσεις    που διχάζουν την αυτοδιοίκηση και ενεργοποιούν κοινωνικούς αυτοματισμούς που αν δεν είναι επικίνδυνοι, τουλάχιστον αποπροσανατολίζουν από τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα και δίνουν ένα ακόμα χτύπημα στην  ήδη τραυματισμένη αν όχι  «κλινικά νεκρή» αυτοδιοίκηση. Με άλλα λόγια, συμβάλλουν  εκούσια ή ακούσια στην απαξίωση της.

Γιατί το πολιτικό σύστημα και το κεντρικό κράτος αντιπαλεύει μια ισχυρή, υγιή και ενωμένη αυτοδιοίκηση. Δεν συμφέρει και είναι πολλοί οι λόγοι που πολλές φορές έχουν καταγραφεί. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η αυτοδιοίκηση ήταν απλά «η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων” ούτε καν η διαχείρισή τους. Έτσι λειτούργησε ιστορικά σαν μια μικρογραφία του κράτους και του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε τοπικό επίπεδο κι όχι σαν μια διακριτή, πόσο μάλλον εναλλακτική, δομή πολιτικής εξουσίας.

Περιττό είναι δε να σημειωθεί ότι αν η αυτοδιοίκηση δεν ήταν τόσο «καχεκτική», όσο άλλωστε και η δημοκρατία μας, θα είχε πιθανότατα και τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να εξασφαλίσει το δημοκρατικό μετασχηματισμό του στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η οποία, πέρα από οικονομική, έχει και σαφέστατο πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι στην Ελλάδα η αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ αυτο-κυβέρνηση, δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς συμμετοχής εντός του οποίου η τοπικότητα απολαμβάνει δικαιώματα πολιτικού αυτοπροσδιορισμού.

Το σημαντικό αυτό κοινό Συνέδριο, όμως, ναρκοθετείται από τις ηγεσίες των δυο συλλογικών οργάνων και από τους νεόκοπους της αυτοδιοίκησης και υποτάσσεται σε μικροκομματικές μεθοδεύσεις που παρακολουθούν και συμπληρώνουν την παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης και του Υπουργείου Εσωτερικών που εδώ και ένα χρόνο βγάζει και κρύβει το νομοσχέδιο. Έτσι διεξάγεται ένα Συνέδριο που θα μπορούσε να δώσει φιλί ζωής στην πληγωμένη αυτοδιοίκηση «εν κενώ» με υποθέσεις και φαντασιώσεις.

Ένα Συνέδριο όπου παράγοντες και παραγοντίσκοι της πολιτικής ζωής σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του τόπου – θου κύριε φυλακή τω στόματι μου –συγκεντρώθηκαν σαν μια νέα «φιλική εταιρεία» να σώσουν το έθνος από τους μιαρούς και να ξορκίσουν την τρισκατάρατη απλή αναλογική που απειλεί τις παραδόσεις μας και τις αξίες μας, δηλαδή την καρέκλα μας. Και όλα αυτά στο όνομα της λεγόμενης κυβερνησιμότητας, η οποία λειτουργεί ως αυτοσκοπός και όχι ως μέσο που έλεγε και η περίφημη «Πολιτεία» του Πλάτωνα. Η κυβερνησιμότητα υπεράνω όλων και από τη βούληση του λαού, η οποία νοθεύεται. Δεν ενδιαφέρει αν Δήμαρχοι ή Περιφερειάρχες με 18% την πρώτη Κυριακή κατέχουν τα 3\5 των εδρών του Συμβουλίου. Ψιλά γράμματα.

Και η πανστρατιά αυτή είναι «περί όνου σκιάς», καθώς ο θησαυρός είναι άνθρακας. Η απλή αναλογική  θα ισχύσει για τους πληβείους, τους δημοτικούς, δηλαδή, και περιφερειακούς συμβούλους. Οι πατρίκιοι, οι Περιφερειάρχες και οι Δήμαρχοι, διατηρούν την ισχύ τους και μάλιστα γίνονται κυρίαρχοι, καθώς εκλέγονται χωριστά στο δεύτερο γύρο.  Μια νοθευμένη αναλογική που δεν θέτει σε κίνδυνο το σημερινό μοντέλο του Δημαρχοκεντρισμού και του περιφερειαρχοκεντρισμού.

Και όμως το κοινό Συνέδριο θα μπορούσε να είναι μια νέα, ελπιδοφόρα αρχή για την Αυτοδιοίκηση, αν ήταν το αποτέλεσμα μιας γόνιμης και οργανωμένης διαδικασίας που θα είχε στόχο να παράξει  έργο χρήσιμο για την κοινωνία και όχι για τους κομματικούς σχηματισμούς ή τη σωτηρία Δημάρχων και Περιφερειαρχών. Ένα τέτοιο Συνέδριο θα έδινε επεξεργασμένες και δημοκρατικά αποφασισμένες απαντήσεις σε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο που θα είχε δοθεί για διαβούλευση. Θα συσκέπτονταν και θα αποφάσιζαν τα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια, οι ΠΕΔ της χώρας, τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης και όλα αυτά τα συμπεράσματα θα κατέληγαν σε ένα καλά οργανωμένο κοινό Συνέδριο. Τώρα τίποτα από αυτά δεν έχει γίνει. Τώρα διεξάγεται ένα Συνέδριο «εν κενώ»  χωρίς να γνωρίζουμε καν τις θέσεις της Κυβέρνησης. Και αναρωτιόμαστε, όταν η Κυβέρνηση δώσει στη διαβούλευση τις θέσεις της θα κάνουμε και πάλι Συνέδριο;

Ίσως.  Έτσι και αλλιώς στο πληγωμένο σώμα της Αυτοδιοίκησης γίνονται όλα τα πειράματα.  Το πείραμα αυτό που γίνεται στη χώρα μας συμπαρασύρει μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες. Μεταξύ αυτών στοχεύει και στην Αυτοδιοίκηση…. με τρόπο μεθοδικό και με συνεργούς αρκετούς λεγόμενους αυτοδιοικητικούς. Η Αυτοδιοίκηση πλήττεται βάναυσα και στα χρόνια της μνημονιακής πολιτικής πνέει τα λοίσθια.  Ο «Καλλικράτης» αυτό ακριβώς το πείραμα έρχεται να υλοποιήσει στην Αυτοδιοίκηση. Επιχειρεί, δηλαδή, να χρησιμοποιήσει την Αυτοδιοίκηση ως ιμάντα μεταφοράς των αντιλαϊκών εκείνων πολιτικών που παράγονται στο εργαστήρι των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.  Προωθεί τη χειραγώγηση του λαού κάτω από την κυρίαρχη πολιτική.

Ο χώρος της Αυτοδιοίκησης, είναι ο χώρος που φαίνεται να συμπυκνώνεται το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών σε όλα τα πεδία: Εργασιακές σχέσεις, υπονόμευση και αποσάθρωση των κοινωνικών του δομών, γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, λιμάνια, αεροδρόμια, φτώχεια, ανεργία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, περιορισμός των δημοσίων πόρων και πάει λέγοντας και επειδή παρόμοιοι αποπροσανατολισμοί και αυτοματισμοί είναι επικίνδυνοι, επιβάλλεται ψυχραιμία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Διαφορετικά οι κοινωνικοί αυτοματισμοί που έχουν ενεργοποιηθεί πανταχόθεν δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Και αυτό βέβαια δεν είναι καλό για την αυτοδιοίκηση και όσους θεωρούν ότι την υπηρετούν ή δηλώνουν εραστές της.

Την κατηφόρα  αυτή  δεν πρέπει να διευκολύνουμε με πράξεις, παραλείψεις, αστοχίες και ωχαδελφισμό και πολύ περισσότερο με αναχωρητισμούς. Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την Αυτοδιοίκηση. Η υπέρβαση των όρων υπό τους οποίους διεξάγεται αυτή τη στιγμή ο πολιτικός αγώνας προϋποθέτει την εμπλοκή της κοινωνικής βάσης,  την κινητοποίηση των τοπικών, ενδογενών πόρων της και, κυρίως, την ενδυνάμωση και ενότητα των δυο βαθμών.

Το διακύβευμα, επομένως, είναι κρίσιμο και εξαιρετικά επίκαιρο: η Αυτοδιοίκηση θα λειτουργήσει ως ένας πυλώνας λαϊκής εξουσίας και συμμετοχής των πολιτών ή θα παραμείνει ένας γραφειοκρατικός, αποστεωμένος θεσμός παραγωγής παραγόντων και παραγοντίσκων προθύμων να υπηρετήσουν τις κεντρικές πολιτικές που θα τους υπαγορευτούν; Η υποτίμηση του θεσμού της Αυτοδιοίκησης που υπάρχει όχι αδικαιολόγητα, εξαιτίας των φαινομένων αναπαράστασης των πολιτικών και της πολιτικής με την κεντρική σκηνή, θα έχει ως φυσικό αποτέλεσμα το τέλος ενός δυνάμει λαϊκού θεσμού. Και αυτό ακριβώς επιδιώκεται. Ο αγώνας είναι διμέτωπος, στα κινήματα, στη συγκρότηση μετώπων αντίστασης, αλλά  και στην  επεξεργασία εναλλακτικών προτάσεων για το μέλλον της χώρας και της Αυτοδιοίκησης.

Δ. Μπίρμπα Από τον Καλλικράτη στον Κλεισθένη

άρθρο Δ.Μπίρμπα , δήμαρχος Αιγάλεω και μέλος ΔΣ της ΚΕΔΕ

 

Ξαναβρίσκοντας το νήμα για την αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση και Δημοκρατία
Επιλέγοντας να ονοματοδοτήσεις μια αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση, με τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας – πόλης/κράτους, χωρίς να την θεμελιώνεις στο περιβάλλον άμεσης δημοκρατίας που τα δημιούργησε, ήταν σίγουρο ότι θα αποτύχεις, όπερ και εγένετο, παρά τις τεχνοκρατικές βελτιώσεις και την τομή της αιρετής Περιφέρειας.

Η επιλογή της ονοματοδότησης του μεταρρυθμιστικού σχεδίου της παρούσας κυβέρνησης ως “Κλεισθένης”, νοηματοδοτεί την αναγκαία επιστροφή στις ρίζες και την επαναθεμελίωση του “Καλλικράτη” με βάση τις δημοκρατικές αρχές που του έλειψαν.
Τελειώνοντας με την ιστορική σημειολογία, το πρώτο μεταρρυθμιστικό βήμα της κυβέρνησης στην δομή του κρατικού και αυτοδιοικητικού συστήματος είναι πραγματικότητα.
Τα όρια του καθορίζονται, δυστυχώς εκ των προτέρων, από τις θεσμικές και οικονομικές “δουλείες” της περιόδου. Συνταγματικοί περιορισμοί και μνημονιακή επιτροπεία, σκληρό γραφειοκρατικό πλέγμα και ένδεια πόρων, οικονομικών και ανθρώπινων.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, σε μια εποχή που στην χώρα απαιτούνται προγραμματικές συγκλίσεις και συνθέσεις για την πολιτική και παραγωγική της ανάταξη, καθίσταται αναγκαία η θεσμική τομή της απλής αναλογικής, για την αλλαγή κουλτούρας και συμπεριφοράς διοίκησης.
Προβληματική είναι όμως η ανυπαρξία μέτρου «εισόδου» στα Δημοτικά Συμβούλια, με ισχυρή έτσι την πιθανότητα της έκρηξης τοπικισμών, πολλαπλών υποκειμενισμών και φιλοδοξιών, που θα υπονομεύσουν στην πράξη, την πρώτη μεταπολιτευτική εφαρμογή της, με εμφανείς κινδύνους  κοινωνικής απαξίωσής της, λόγω ρευστοποίησης και πιθανόν προβλημάτων κυβερνησιμότητας.
Θετική τομή επίσης, η κατηγοριοποίηση των Δήμων και η διεύρυνση των κριτηρίων ανακατανομής των ΚΑΠ. Προϋπόθεση όμως αποδοχής και μη σύγκρουσης, η διασφάλιση ότι όλοι οι Δήμοι θα έχουν βελτίωση των οικονομικών τους.
Γεγονός που συνδέεται με μια συζήτηση για  το μεταμνημονιακό περιβάλλον που δεν γίνεται και αποτελεί την αναγκαία συνθήκη οποιουδήποτε μεταρρυθμιστικού βήματος, την συμφωνία απόδοσης των παρακρατηθέντων και την σταδιακή απελευθέρωση των προσλήψεων εξειδικευμένου προσωπικού ,πέραν της θετικής εξέλιξης με τα ανταποδοτικά. Η απουσία τους γεννά αμηχανία που διαπερνά όλο το κείμενο, όπου είναι απαραίτητη η συγκεκριμενοποίηση πόρων.
Θετική τομή η θεσμοθέτηση του επόπτη (ελεγκτή νομιμότητας) των ΟΤΑ, ως έναρξη της διαδικασίας αποδυνάμωσης της Αποκεντρωμένης διοίκησης. Η αποτελεσματικότητά του, θα κριθεί από την στελέχωσή του, την ταχύτητα διεκπεραίωσης και από την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη “αφαίρεση” επικαλυπτόμενων ελέγχων άλλων φορέων.
Στον σχεδιασμό του πρώτου μεταρρυθμιστικού βήματος συμπεριλαμβάνονται θετικά στοιχεία, όσον αφορά:
  • στον δημοκρατικό έλεγχο,
  • Αναβάθμιση συλλογικών οργάνων,
  • Τοπικά δημοψηφίσματα,
  • Δημοτικός και περιφερειακός διαμεσολαβητής,
  • στην λειτουργική βελτίωση.
  • Προϋπολογισμός, η τμηματική ψήφισή του ανά κωδικό δαπάνης και έργου, καθιστά σχεδόν αδύνατο το μπλοκάρισμά του
  • Προγραμματικές συμβάσεις, διεύρυνση δυνατοτήτων και ευκολία συμπράξεων
  • Ηλεκτρονικό μητρώο Δημοτικών ακινήτων, εκμίσθωση ακινήτων
  • Διαδημοτικοί Σύνδεσμοι των Τεχνικών Υπηρεσιών που έρχονται να απαντήσουν στην προφανή έλλειψη πόρων, κατά τη γνώμη μου αυτό οφείλει να επεκταθεί και στις ΥΔΟΜ.
  • στην αναβάθμιση του αναπτυξιακού ρόλου των ΟΤΑ
  • Θεσμοθέτηση δυνατότητας συμμετοχής σε ενεργειακές συμπράξεις, σε εταιρείες διαχείρισης και παραγωγής ενέργειας και επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας κλπ.
  • Θεσμοθέτηση επιτροπής παρακολούθησης και υλοποίησης χωρικών και αναπτυξιακών σχεδίων
  • Θεσμοθέτηση επιτροπής διερεύνησης των δυνατοτήτων παρέμβασης στον αγροτικό τομέα και αξιοποίησης των δημοτικών εδαφών
  • Δυνατότητα δανειακής σύμβασης για βελτίωση ενεργειακής αποδοτικότητας κλπ.
  • στην ενίσχυση της καταστατικής θέσης των αιρετών
  • Επαναφορά της ιδιάζουσας δωσιδικίας, απλοποίηση διαδικασιών πειθαρχικών ελέγχων κλπ.
  • στην αναβάθμιση του θεσμικού ρόλου της Τ.Α.
  • Μέσω της διυπουργικής επιτροπής καταπολέμησης της πολυνομίας – κακονομίας και των επικαλύψεων στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, με συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης
  • Μέσω της μόνιμης επιτροπής αρμοδιοτήτων, παρακολούθησης και ελέγχου του διαρκώς παραγόμενου νομοθετικού έργου και τις επιπτώσεις του στην Αυτοδιοίκηση. Καλύτερο θα ήταν να ονομασθεί “Επιτροπή Διαπίστωσης Τήρησης των Αρχών του Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας στο σχεδιασμό Δημόσιων Πολιτικών”, ενισχύοντας την θεσμική της διάσταση με αναδιάρθρωση επί το έλαττον των συμμετεχόντων, χωρίς υπηρεσιακούς.
Αυτά είναι και τα πιο σημαντικά στοιχεία του Νομοσχεδίου που προδιαθέτουν για την θετική εξέλιξη της πορείας του οδικού χάρτη:
 Κλεισθένης Ι – Συνταγματική Αναθεώρηση / έξοδος από σκληρή Μνημονιακή Επιτροπεία – Κλεισθένης ΙΙ.
Ουσιαστική μεταρρύθμιση χωρίς Συνταγματική Αναθεώρηση, αναβάθμιση και αποσαφήνιση του ρόλου της Τ.Α. (άρθρα 101 – 102 – 103) σε σχέση με το κράτος, στο πλαίσιο της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης,  σταδιακή απόδοση των παρακρατηθέντων και επαναφορά του ύψους των ΚΑΠ στο 2009, δεν μπορεί να υπάρξει.
Εκ των ων ουκ άνευ, η δημιουργία ενός επιχειρησιακού, επενδυτικού υποστηρικτικού σχεδίου για την άρση των ενδοπεριφερειακών και ενδοδημοτικών ανισοτήτων.
Σημαντικά τα ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ αλλά δεν αρκούν.
Τέλος, βαρύνουσας σημασίας θα ήταν η κατάργηση στο άρθρο 1 της παραγράφου 2 του Ν. 3852/2010, που “μειώνει” τον συνταγματικό ρόλο της Τ.Α. σε αυτοδιοικούμενα Νομικά Πρόσωπα δημοσίου Δικαίου, υπευθύνων μόνο κατά τόπο, και η επαναφορά του ορισμού των ΟΤΑ σύμφωνα με τον Ν. 3463/2006 (Κώδικας) και το Σύνταγμα.
Η διοικητική – τεχνοκρατική προσέγγιση, απέναντι στην Τ.Α., την υποβιβάζει σε μια “άλλου τύπου” κρατική υπηρεσία και όχι σε έναν ελεγχόμενο μεν αλλά παράλληλο πολιτειακό θεσμό προς το κεντρικό κράτος, ουσιαστικό συμμέτοχο στην ανάπτυξη, υπεύθυνο για την “εδαφική και κοινωνική συνοχή” σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές συνθήκες αλλά και το άρθρο 102 του Συντάγματος.
Επίλογος
Ο περιορισμός από το Υπουργείο της “τυπικής διαβούλευσης” στα όρια του Νόμου, 18 ημερών, σίγουρα δεν βοηθά το κλίμα, όταν το Σχέδιο Κλεισθένης Ι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Υπουργείου αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τον Ιούνιο.
Άρα υπάρχει τουλάχιστον ένας μήνας και πλέον, ουσιαστικής συζήτησης εντός της κοινωνίας,  μέσα στις Επιτροπές της Βουλής και στις λοιπές Κοινοβουλευτικές διαδικασίες πριν την ψήφιση του.
Η τυπική διαβούλευση θα μπορούσε να είχε επεκταθεί τουλάχιστον για 10 ημέρες, όπως είχαμε προτείνει στο κοινό Συνέδριο ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ.
Δεν μπορεί όμως αυτό να αποτελέσει και πάλι, αιτία στρεψοδικίας και μη ουσιαστικής συζήτησης για την αντικυβερνητική πολιτική πλειοψηφία, στα όργανα της Αυτοδιοίκησης, ξεκινώντας έναν νέο κύκλο ατέρμονης καταστροφολογίας.
Η αναγκαία για την ελληνική κοινωνία, παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προϋποθέτει το τέλος του υπερσυγκεντρωτικού κράτους, την αποκέντρωση, με αυτοδιοίκηση και δημοκρατία, που σημαίνει πέραν των άλλων συγκλίσεις και συνέργειες.
Ο Κομφούκιος λέει ότι “ένα μεγάλο ταξίδι ξεκινά με το πρώτο βήμα” και κατά τη γνώμη μας αυτό γίνεται, ας το βοηθήσουμε να συνεχισθεί.

 

Απλή αναλογική, «κυβερνησιμότητα» και άλλες ιστορίες…

Της Δανάης Κολτσίδα*

Κρίνοντας από την πρόσφατη δημόσια συζήτηση με αφορμή τη μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, φαίνεται πως εν αρχή ην η απλή αναλογική. Με δεδομένο ότι

Υπουργείο Εσωτερικών

ως εκλογικό σύστημα -ως μηχανισμός δηλαδή μετατροπής των ψήφων σε έδρες- αναμφίβολα αποτυπώνει γνησιότερα τη βούληση του εκλογικού σώματος επί της αρχής, κανείς δεν τολμάει να αμφισβητήσει ευθέως τη δικαιοπολιτική της βάση. Διότι, τότε θα έπρεπε να αμφισβητήσει τις αρχές της δημοκρατίας και της ισότητας. Γι’ αυτό και η αμφισβήτηση της απλής αναλογικής δεν είναι ποτέ ευθεία, αλλά διατυπώνεται εμμέσως, με την επίκληση της περιβόητης «κυβερνησιμότητας». Με άλλα λόγια, αυτό που λέγεται είναι ότι η απλή αναλογική είναι, θεωρητικά, σωστή, αλλά «δεν δουλεύει».

Πρώτα απ’ όλα, κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει τι είναι η «κυβερνησιμότητα». Προφανώς δεν είναι μια ιδιότητα που έχει ή στερείται μία περιφέρεια ή ένας δήμος. Δεν υπάρχουν «κυβερνήσιμοι» δήμοι. Επομένως, κατά την αντίληψη όσων την επικαλούνται, «κυβερνησιμότητα» σημαίνει την εξασφαλισμένη στήριξη της πλειοψηφίας του Δημοτικού ή Περιφερειακού Συμβουλίου, ως αποφασίζοντος οργάνου, στην πολιτική του ηγέτη – εν προκειμένω του δημάρχου ή του περιφερειάρχη.

Ωστόσο, είναι αυταπάτη ο ισχυρισμός ότι υπάρχει κάποια «μαγική» νομοθετική ρύθμιση τέτοια, που -χωρίς να παραβιάζει κατάφωρα τη δημοκρατική αρχή, χωρίς δηλαδή να αλλοιώνει τη σύνθεση των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων ή χωρίς να τα καθιστά απλώς διακοσμητικά, στερώντας τους τις ουσιαστικές αποφασιστικές αρμοδιότητες- θα μπορούσε παρ’ όλα αυτά να εξασφαλίζει ότι, βρέξει χιονίσει, θα υπερψηφίζονται οι εισηγήσεις του δημάρχου ή του περιφερειάρχη.

Άλλωστε, ακόμα και υπό την ισχύ των σημερινών, ενισχυμένων, εκλογικών συστημάτων, τόσο σε εθνικό όσο και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο, η πρόσφατη ελληνική εμπειρία αποδεικνύει αυτό που έχει κατ’ επανάληψη γραφτεί: ότι στη δημοκρατική διακυβέρνηση καμία θεσμική δικλείδα, παρά μόνο η γενικευμένη κοινωνική ευημερία μπορεί να εξασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη και αυτή, με τη σειρά της, να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις της πολιτικής και κυβερνητικής σταθερότητας.

Κατά την τελευταία οκταετία, μονοκομματικές κυβερνήσεις με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν άντεξαν την κοινωνική πίεση. Θηριώδεις αυτοδιοικητικές πλειοψηφίες, σαν κι αυτές που εξασφάλιζε μέχρι σήμερα ο «Καλλικράτης», εξανεμίστηκαν όταν η παράταξη του δημάρχου ή του περιφερειάρχη διασπάστηκε, πολύ συχνά όχι λόγω τοπικών εντάσεων, αλλά ακολουθώντας τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις.

Άρα, λοιπόν, η «κυβερνησιμότητα» μπορεί να γίνει νοητή μόνο ως η αναγκαία πολιτική συνθήκη που επιτρέπει τη διαμόρφωση συναινέσεων και, κατ’ επέκταση, πλειοψηφιών. Πλειοψηφιών, όμως, που δεν θα είναι πάντα και αναγκαστικά υπέρ της άποψης του δημάρχου ή του περιφερειάρχη. Ως τέτοια λογιζόμενη, η «κυβερνησιμότητα» αποτελεί προφανώς έγκυρο και εύλογο στόχο, αφού αποτελεί τον πυρήνα της εύρυθμης λειτουργίας ενός οργανισμού και φυσικά δεν έρχεται σε αντίθεση -κάθε άλλο- προς την απλή αναλογική.

Υπάρχει βέβαια και η προσπάθεια όσων θα ήθελαν να παραμείνει η απλή αναλογική μόνο στη σφαίρα της θεωρίας, να της «φορτώσουν» τις δικές τους υποκειμενικές αδυναμίες, την αδράνεια και την ανωριμότητα ενός πολιτικού προσωπικού που δεν θέλει να ξεβολευτεί.

Οι μεν, όσοι έχουν συνηθίσει στα φιλόξενα έδρανα της αντιπολίτευσης των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, αντιλαμβάνονται ότι με την απλή αναλογική ένα μέρος της ευθύνης, έστω όχι το κύριο, μετατίθεται και σε εκείνους. Ο ρόλος του δημοτικού και του περιφερειακού συμβούλου, ακόμα και της πιο μικρής σε δύναμη παράταξης, αναβαθμίζεται. Δεν θα αρκεί πια να λέει όχι σε ό,τι κι αν προτείνει η διοίκηση. Θα χρειαστεί να τεκμηριώνει τις αρνήσεις του με κάτι περισσότερο από γενικόλογες κεντρικού πολιτικού χαρακτήρα καταγγελίες. Θα χρειαστεί να μπει στη βάσανο της στάθμισης, της διατύπωσης εναλλακτικής πρότασης. Και θα χρειαστεί να ακούει περισσότερο, για κάθε θέμα, την τοπική κοινωνία.

Οι δε, όσοι έχουν συνηθίσει να διοικούν με τη στήριξη μιας στοιχισμένης και -λόγω εκλογικού συστήματος- πειθαρχημένης πλειοψηφίας, αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να κάνουν κάτι περισσότερο από το να ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους στο Δημοτικό ή το Περιφερειακό Συμβούλιο πριν αυτές, αυτομάτως, υιοθετηθούν. Θα χρειαστεί να ακούσουν και άλλες απόψεις. Θα χρειαστεί να κοπιάσουν για να πείσουν για την ορθότητα της πρότασής τους, αλλά και να είναι έτοιμοι να συνθέσουν, ακόμα και να προσχωρήσουν στην αντίθετη άποψη.

Κι αυτή την εκατέρωθεν απροθυμία δεν την ομολογεί κανείς ευθέως. Λέει μόνο πως ίσως σε άλλες κοινωνίες αυτά να λειτουργούν, αλλά «η ελληνική κοινωνία δεν είναι ώριμη ακόμα». Μόνο που η ελληνική κοινωνία, περνώντας διά πυρός και σιδήρου εδώ και μια δεκαετία, έχει ωριμάσει κι έχει αλλάξει. Ίσως μάλιστα και να είναι πιο μπροστά, σε πολλά πράγματα, από τους εκπροσώπους της.

 

* Η Δανάη Κολτσίδα είναι δικηγόρος, πολιτική επιστήμονας

«ΓΙΟΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ» Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΙ – ΒΑΛΤΑ

Επικεφαλής της περιφερειακής παράταξης Δημοκρατική Πελοποννησιακή Συνεργασία – Πράξη Ανάπτυξης
πρ. Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Μεσσηνίας

Η αναγκαιότητα για βελτίωση και εκσυγχρονισμό του δρόμου Γαργαλιάνοι Βάλτα, αναδεικνύεται εκτός των άλλων και από τις προσπάθειες του καποδιστριακού Δήμου Γαργαλιάνων από το 2010 και τις πολύχρονες διεκδικήσεις των κατοίκων της περιοχής.

Άστοχες όμως ενέργειες αρχικά της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας και σήμερα της Περιφερειακής Αρχής , το σημαντικό αυτό έργο έχει περάσει από «σαράντα κύματα» με πολλές υποσχέσεις και προσωπικές δεσμεύσεις , αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Τελικά το 2014 ξεμπλοκαρίστηκαν όλες οι εκκρεμότητες και ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες (συμπληρωματικές μελέτες διαπλάτυνσης του γεφυριού της Βάλτας κλπ) και το σημαντικό αυτό έργο ήταν ώριμο να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ.

Δυστυχώς με απόφαση του Περιφερειάρχη κ Τατούλη το Μάρτιο του 2015 το έργο απεντάχθηκε. Συνεπώς η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον Περιφερειάρχη για την μη υλοποίηση του σπουδαίου αυτού οδικού άξονα.

Θεωρείται μάλιστα εμπαιγμός για τους κατοίκους της Βάλτας, η πενιχρή χρηματοδότηση του έργου με 400.000€ , από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων όπως ανακοίνωσε η Περιφερειακή Αρχή στο προχθεσινό Περιφερειακό Συμβούλιο.

Στην ουσία πρόκειται για μικροβελτιώσεις και «μπαζώματα» και όχι ένα σύγχρονο οδικό άξονα, όπως προβλεπόταν από την μελέτη που είχε ενταχθεί στο ΕΣΠΑ, με προϋπολογισμό ύψους 2.300.000€.

Οφείλει η Περιφερειακή Αρχή να επανορθώσει άμεσα με χρηματοδότηση του έργου, στο ύψος του προϋπολογισμού που προβλεπόταν στην αρχική εγκριθείσα μελέτη , είτε προέλθει από το Π.Δ.Ε. είτε απ΄ οποιοδήποτε άλλο χρηματοδοτικό εργαλείο.

 

Υ.Γ. 1 : Ένας οδικός άξονας με σύγχρονες προδιαγραφές και προϋπολογισμό 2.300.000€ , δεν μπορεί  να αντικαθίσταται με μερεμέτια και φτωχό προϋπολογισμό των 400.000€.

Υ.Γ. 2 : Μετά το φιάσκο του αλιευτικού καταφυγίου της Μαραθόπολης, άλλος ένας εμπαιγμός της Περιφέρειας για έργα της Τριφυλίας, ο δρόμος Γαργαλιάνοι – Βάλτα.

 

Καλαμάτα 22-03-2018                                   Ο επικεφαλής της Παράταξης

 

 

Παναγιώτης Αλευράς

Περιφερειακός Σύμβουλος

Πρ. Αντιπεριφερειάρχης

ΠE Μεσσηνίας

 

30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΪΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Σαν σήμερα, στις 11.05.1987, ξεκινούσε η κατασκευή του Σαϊνοπούλειου Αμφιθεάτρου. Ένα Αμφιθέατρο γεννιόταν σε αυτόν τον τόπο ! Ακριβώς πριν 30 χρόνια, ένα αμφιθέατρο που έμελε να παίξει τον κυρίαρχο ίσως και τον αποκλειστικό ρόλο στα πολιτιστικά δρώμενα της Σπάρτης και της Λακωνίας γενικότερα.
Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, πάνω από όλα πατριώτης και οραματιστής, ο Γιώργος Σαϊνόπουλος με το δικό του «ειδικό βάρος», έκανε προσωπική του υπόθεση τα ζητήματα πολιτισμού αυτού του τόπου και σηματοδοτούσε τα επόμενα χρόνια σε αυτόν τον τομέα.

Πουλοκέφαλος Γιώργος Πολιτικός Μηχανικός Πρώην Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου

Στην ιδιόκτητη έκταση του στη Μαγούλα και με αποκλειστικά δικές του δαπάνες που προέρχονταν κυρίως από εκποίηση δικών του περιουσιακών στοιχείων, αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, έχτισε βήμα- βήμα αυτό το πολιτιστικό «απόσταγμα».
Που έκτοτε και ανελλιπώς καλύπτει με τις παραστάσεις του το κενό που υπήρχε σε θέματα πολιτισμού.

Ο υποφαινόμενος ως μελετητής και επιβλέπων μηχανικός του έργου έχει πολλά να θυμάται από αυτή τη συνεργασία ! Από την αγωνία, την επιμονή , τη θέληση και το όραμα αυτού του μοναδικού ανθρώπου.

Αξίζει κυρίως για τους επιγενόμενους μια μικρή αναφορά ώστε να εμβαθύνουμε στην σκέψη και στο πείσμα του ακούραστου Γιώργου Σαϊνόπουλου για να στηθεί και να ολοκληρωθεί αυτό το έργο.
Ξεκινήσαμε ένα χρόνο σχεδόν νωρίτερα με τα προκαταρκτικά, τα προσχέδια, συζητήσεις και ξενύχτια ατελείωτα, εκεί στο μικρό και φιλόξενο γραφειάκι της Κων/νου Παλαιολόγου! Απορρίψαμε προτάσεις, ξανασχεδιάσαμε! Ώρες ατελείωτες , ώρες δημιουργικές!

Ο μεταβολισμός της ενέργειας έπρεπε να δώσει απτά αποτελέσματα ! Πάντα με τη δική του έμπνευση αλλά και την επίσης υποστηρικτική στάση της συζύγου του της κ. Χρυσαυγής προχωρούσαμε, μελετούσαμε, σβήναμε, ξαναφτιάχναμε μέχρι να καταλήξουμε στην οριστική πρόταση.

Επισκεφθήκαμε ενδιάμεσα άλλες πόλεις που είχαν ανοιχτά θέατρα όχι για να αντιγράψουμε, αλλά για να δούμε τις αδυναμίες στην πράξη τέτοιων κατασκευών!
Θέλαμε έτσι και αλλιώς το δικό μας να είναι μοναδικό και κυρίως αυθεντικό!

Και ξεκινήσαμε μετά τις τυπικές διαδικασίες και τις αδειοδοτήσεις ακριβώς στις 11 Μαΐου του 1987 . Την Άνοιξη! Ώστε να έχουμε ολόκληρη την πρόσφορη κατασκευαστική περίοδο μπροστά μας ! Δεν έπρεπε να καθυστερήσουμε ούτε μία μέρα αλλά ούτε και να χαθεί καμία μέρα !

Πρώτα οι χωματουργικές εργασίες για την διαμόρφωση του χώρου και κατόπιν τις σκυροδετήσεις. Ο χώρος που επιλέχθηκε από τον ίδιο τον Γιώργο Σαϊνόπουλο ήταν ένα φυσικό πρανές που προσιδίαζε με μία κοίλη επιφάνεια που ακριβώς απέναντι της είχε τα φυσικά και μοναδικά σκηνικά !

Τον Ταΰγετο και το Μυστρά !

Δεν θα μπορούσε πραγματικά να υπάρχει άλλο μέρος που να συνδυάζει αθροιστικά αυτές τις παραμέτρους με αυτά τα πλεονεκτήματα.
Αξίζει βέβαια μία αναφορά στο αποτέλεσμα της ακουστικής που υπάρχει στο κατασκευασμένο θέατρο για τον τρόπο με τον οποίο επιτεύχθηκε αυτό. Ο αρχικός σχεδιασμός του κοίλου του θεάτρου δεν ήταν ο σημερινός αλλά 4.00 μέτρα δυτικότερα!

Όταν τα χωματουργικά μηχανήματα είχαν διαμορφώσει το κοίλο στην αρχική θέση, το ανήσυχο πνεύμα του Γιώργου Σαϊνόπουλου επιζητούσε ακόμη καλύτερη ακουστική. Εφοδιαστήκαμε για αυτές τις ανάγκες με ένα ντεσιμπελόμετρο της εποχής και αρχίσαμε να μετράμε τα ηχητικά αποτελέσματα. Αυτό όμως δεν τον ικανοποιούσε !

Έτσι μία μέρα μου έδειξε δύο πέτρες ποταμίσιες και μου υπέδειξε να μείνω στο κέντρο του θεάτρου και να χτυπώ τις πέτρες ρυθμικά και σταθερά με την ίδια ένταση. Αυτό γινόταν μόνον τα απογεύματα όταν είχαν αποχωρήσει όλοι από το εργοτάξιο και είχαμε απομείνει οι δυο μας!

Ο ίδιος διέτρεχε ολόκληρο το κοίλο του θεάτρου και άκουγε τα χτυπήματα των δύο πετρών. Ταυτόχρονα μου απέρριψε το νεσιμπελόμετρο ως μη αποτελεσματικό και για την μέτρηση της ακουστικής για αυτόν αρκούσαν μόνον οι πέτρες.

Με δεδομένη αυτήν την μεθοδολογία μετρούσε την ακουστική ο ίδιος, με την δική μου συνδρομή μόνον στο χτύπημα. Είπαμε να προχωρήσουμε την εκσκαφή του κοίλου κατ αρχήν 1 μέτρο ανατολικότερα . Η βελτίωση της ακουστικής ήταν εντυπωσιακή. Στη συνέχεια μετρώντας με μόνο αξιόπιστο μέσο τις 2 πέτρες και προχωρώντας η εκσκαφή του κοίλου έφθασε στα 4 μέτρα σε σχέση με την αρχική, που ήταν και η τελική θέση.

Πόση ήταν αυτή η βελτίωση της ακουστικής σύμφωνα με το ντεσιμπελόμετρο που μέτρησα στην αρχή και στο τέλος ! Βελτίωση κατά 65% σε σχέση με την αρχική τοποθέτηση του θεάτρου !

Μεγάλη βέβαια χαρά για τον υπογράφοντα που πριν μερικά χρόνια ξαναβρήκα αυτές τις 2 πέτρες στο γραφείο μου, που είχα χάσει μετά από κάποια μετακόμιση και που θα πρέπει να παραδώσω κάποια στιγμή ως ιστορικό στοιχείο στο Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα. Για να γνωρίσουν οι νεώτεροι τον τρόπο με τον οποίο ο αείμνηστος Γιώργος Σαϊνόπουλος επέλεξε να μετρήσει και να βελτιώσει την ακουστική του Θεάτρου!

Θα μπορούσαν να γραφούν και υπάρχουν ένα πλήθος ακόμη από μικρές ιστορίες με γεμάτες αναμνήσεις από εκείνη τη συνεργασία. Κυρίως όμως θα παραμένει εσαεί ως θύμηση , η έμπνευση, το πάθος για δημιουργία, το όραμα και η θέληση αυτού του μοναδικού ανθρώπου που ήθελε να βάλει και έβαλε σε άλλη βάση τον πολιτισμό στον αγαπημένο του τόπο την Σπάρτη !!!

Σπάρτη 11.05.2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ

Φωτογραφία του Γιώργος Πουλοκέφαλος.
Φωτογραφία του Γιώργος Πουλοκέφαλος.
 

 

Κράτα το

Κράτα το

Επισπεύδει η κυβέρνηση το έργο ΣΔΙΤ στη διαχείριση απορριμμάτων της Πελοποννήσου

 

 

Για “σημαντικές βελτιώσεις” σε σχέση με την προηγούμενη σύμβαση έκανε λόγο ο πρόεδρος της διυπουργικής επιτροπής και υπουργός Επκρατείας Αλ. Φλαμπουράρης. Εξειδίκευσε τα σημεία βελτίωσης στην μείωση του χρόνου διάρκειας της αρχικής σύμβασης από 28 σε 21 χρόνια, στη μείωση της εγγυημένης ποσότητας που θα αποδίδεται στην κεντρική διαχείριση από 150.000 χιλιάδες τόνους σε 100.000 χιλιάδες τόνους, στην κατασκευή επτά σταθμών μεταφόρτωσης απορριμμάτων αντί για δύο.

Την επίσπευση των γραφειοκρατικών διαδικασιών έως τα τέλη Απριλίου για την έναρξη των έργων διαχείρισης απορριμμάτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου μέσω σύμπραξης Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) με σύμβαση παραχώρησης με μέγιστο ορίζοντα το 2045 αποφάσισε η διυπουργική επιτροπή για τα μεγάλα έργα στην τελευταία σύσκεψη με την παρουσία του περιφερειάρχη Π. Τατούλη και εκπροσώπων του Φορέα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων της περιφέρειας.

Για “σημαντικές βελτιώσεις” σε σχέση με την προηγούμενη σύμβαση έκανε λόγο ο πρόεδρος της διυπουργικής επιτροπής και υπουργός Επκρατείας Αλ. Φλαμπουράρης. Εξειδίκευσε τα σημεία βελτίωσης στην μείωση του χρόνου διάρκειας της αρχικής σύμβασης από 28 σε 21 χρόνια, στη μείωση της εγγυημένης ποσότητας που θα αποδίδεται στην κεντρική διαχείριση από 150.000 χιλιάδες τόνους σε 100.000 χιλιάδες τόνους, στην κατασκευή επτά σταθμών μεταφόρτωσης απορριμμάτων αντί για δύο.

Επίσης προβλέπεται ανταποδοτική παροχή ρεύματος σε κατοίκους της περιοχής, το οποίο θα προέρχεται από δωρεά της κατασκευάστριας εταιρείας μετά από την κατασκευή φωτοβολταϊκών πάρκων.

Ανακυκλώσιμα υλικά απορριμμάτων

Για «τέλος στην τραγωδία των σκουπιδιών στην Πελοπόννησο» έκανε λόγο ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Π. εκτιμώντας ότι με την ολοκλήρωση της γραφειοκρατικής διαδικασίας έως τα τέλη Απριλίου “θα ακολουθήσει η υπογραφή της σύμβασης”.

“Οι όποιες βελτιώσεις στο έργο ΣΔΙΤ είναι τέτοιες που δεν θα μειώσουν την τιμή κόστους ανά νοικοκυριό” σχολιάζει στην “Α” ο Ν. Πατσαρίνος, επικεφαλής της παράταξης “Πελοπόννησος Πρώτα”.

Υπενθυμίζοντας ότι οι “χωροθετήσεις” των εγκαταστάσεων γίνονται “ετεροβαρώς”, καθώς δίνεται προτεραιότητα σε Αρκαδία, Μεσσηνία και Λακωνία, ενώ από τον σχεδιασμό “έχουν αποκλεισθεί η Κορινθία και η Αργολίδα”, ο Ν. Πατσαρίνος τονίζει ότι “από την στιγμή εφαρμογής του έργου ΣΔΙΤ με μέγιστο χρονικό ορίζοντα το 2045 δεν εξασφαλίζονται ο δημόσιος έλεγχος και η δημόσια παρακολούθηση”.

Υπογραμμίζει, μάλιστα, ότι “το έργο ΣΔΙΤ δεν υπακούει στις οδηγίες της Ε.Ε. ούτε στο νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων και στη μείωση των αποβλήτων”. “Συνεπώς η διαχείριση απορριμμάτων μπορεί να αποβεί αναποτελεσματική, καθώς για τα χρόνια εφαρμογής της σύμβασης παραχώρησης δεν θα υπάρχει δυναμική παρέμβαση για την ένταξη νέων επιστημονικών και τεχνολογικών μεθόδων” τονίζει ο Ν. Πατσαρίνος υποστηρίζοντας:

“Αυτό θα έχει αποτέλεσμα η διαχείριση απορριμμάτων να είναι στατική και να μην απομειώνεται η ταφή των όποιων υπολειμμάτων”.

 

Κράτα το

Επέλεξαν Τατούλη! – Messinia Press

Σύσσωμη η παράταξη Τατούλη εξέδωσε σκληρή ανακοίνωση κατά των 9 βουλευτών της ΝΔ και του Αντώνη Σαμαρά. Την ανακοίνωση – άδειασμα στους «γαλάζιους» βουλευτές υπογράφουν, μεταξύ άλλων, σημαντικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας στην Πελοπόννησο και στη Μεσσηνία! Σκληρή ανακοίνωση εναντίον του Αντώνη Σαμαρά και των 9 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι κατέθεσαν ερώτηση στη…

Πηγή: Επέλεξαν Τατούλη! – Messinia Press

Μια παραίτηση για την Αρκαδία

     Τάκη  Γατσόπουλου, Περιφερειακού Συμβούλου Αρκαδίας – Αντιπροέδρου Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου.

 

Ι. Στην προχθεσινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, η Περιφερειακή Αρχή Τατούλη μέσα από μια διαδικασία απρόκλητων ύβρεων και ανοίκειων χαρακτηρισμών, που προσβάλλουν όχι μόνο το θεσμό και πρόσωπα αλλά και το πολιτισμικό αίσθημα του Πελοποννησιακού Λαού, απέναντι στη σύσσωμη δημοκρατική αντιπολίτευση και τις θέσεις των δημοτικών αρχών της πλειοψηφίας των πολιτών της Πελοποννήσου, ψήφισε το Περιφερειακό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ).

Το ΠΕΣΔΑ ήταν το κοστούμι της σύμβασης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) με την ΤΕΡΝΑ για την διαχείριση των απορριμμάτων της Πελοποννήσου που η Περιφερειακή Αρχή σχεδιάζει χρόνια στην πλάτη των ανυποψίαστων για το περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος της πολιτών της και είναι το μοναδικό μεγάλο σε δύο θητείες της έργο που θα έχει αν πραγματοποιηθεί το ανεξίτηλο ένοχο αποτύπωμά της .

 

Διαφωνούμε κάθετα με το Σχέδιο αυτό για λόγους θεσμικούς, περιβαλλοντικούς, κοινωνικούς αλλά και οικονομικούς, δηλαδή βαθύτατα πολιτικούς και προτείνουμε, ως «Πελοπόννησος Πρώτα» την αποκεντρωμένη, ορθολογική και περιβαλλοντικά συμβατή αλλά και οικονομικά συμφέρουσα διαχείριση των απορριμμάτων με Δημόσιο έλεγχο και τη συμμετοχή της κοινωνίας σε αυτήν με σκοπό την επιστροφή του οφέλους της διαχείρισης σε αυτήν.

 

 Διεκδικούμε την άμεση χρηματοδότηση και συνδρομή των δήμων και των φορέων τους για την υλοποίηση της πιο πάνω εναλλακτικής πρότασης, που περιλαμβάνει ενημέρωση – πρόληψη – μείωση – οργανωμένη διαλογή στην πηγή – ανακύκλωση – ανάκτηση – κομποστοποίηση – λιπασματοποίηση και υγειονομική ταφή του υπολείμματος, του οποίου η ποσότητα και ο βαθμός επικινδυνότητας με βελτιούμενη στο χρόνο ποσοτικά και ποιοτικά διαχείριση και τη συμμετοχή της ήδη εκφρασμένης θέλησης των πολιτών θα βαίνουν συνεχώς μειούμενα.

 

Όμως στην Περιφέρεια Πελοποννήσου που το γνώριμο πολιτικό σύστημα την κατάντησε την πιο βρώμικη της χώρας θριαμβεύει τώρα σε σύγχρονη έκδοση κάθε εταιρεία πρόθυμων «επενδυτών» και όχι η κοινωνία των δημιουργικών πολιτών της..

 

ΙΙ. Στο πλαίσιο μάλιστα της Κεντρικής Υπερσυγκεντρωτικής διαχείρισης του ΠΕΣΔΑ που η πλειοψηφία ψήφισε και της ΣΔΙΤ που αυτή προωθεί, εντάσσεται και ο σχεδιασμός παράνομα χωροθετημένης μονάδας στην Παλιόχουνη Βαλτετσίου Τριπόλεως Αρκαδίας, για τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αργολίδας!!!!, της Κορινθίας!!!! και του συνόλου σχεδόν της Αρκαδίας, η οποία όμως σε συνδυασμό με τα αναγνωριζόμενα ολοένα προβλήματα χωροθέτησης των αρχικά προβλεπόμενων άλλων δύο μονάδων σε Μεσσηνία και Λακωνία και το χαρακτηρισμό όλης της Περιφέρειας κατά το ΠΕΣΔΑ για πρώτη φορά ως μιας διαχειριστικής ενότητας, κινδυνεύει αυτή να είναι η μόνη πλέον για ολόκληρη την Πελοπόννησο!!!!

 

Όμως καθώς η Αρκαδία με βάση τα στατιστικά στοιχεία του ίδιου του ΠΕΣΔΑ από όλες τις Περιφερειακές Ενότητες της Πελοποννήσου είναι:

 

η Περιφερειακή Ενότητα που παράγει τα λιγότερα απορρίμματα,

η Περιφερειακή Ενότητα που έχει τη μεγαλύτερη τάση μείωσης του πρωτογενούς τομέα,

η Περιφερειακή Ενότητα που έχει τη μεγαλύτερη ανεργία σε μια Περιφέρεια που η ανεργία αυξάνεται με φρενήρεις ρυθμούς και

η Περιφερειακή Ενότητα που έχει τον πιο γηρασμένο πληθυσμό,

είναι παντελώς άδικη, ανομιμοποίητη και  εκτός κάθε αναλογίας η πιο πάνω καταστροφική για το μέλλον της χωροθέτηση, που ως φθηνή και βολική η επιτήδεια εργολάβος με την εκχώρηση της άδειας της Περιφερειακής Αρχής κυριαρχικά στον τόπο μας επέλεξε.

 

Η μονάδα αυτή χωρίς αβασάνιστους τοπικισμούς, θα επιβαρύνει υπέρμετρα την περιοχή με την ήδη υποβαθμισμένη γειτονική Μεγαλόπολη αλλά και γενικότερα την Αρκαδία, με την πρόσθεση αέναου κυκλοφοριακού φόρτου απορριμματοφόρων στους οδικούς άξονές της, τις κάθε είδους αναμφισβήτητες εκπομπές της μονάδας και το τεράστιο προς ταφή κακής ποιότητας υπόλειμμά της, ώστε η Αρκαδία μας  θα γίνει στο εξής η χωματερή της Πελοποννήσου.

 

Αυτά όταν η Τρίπολη για δεκαετίες δεχόταν από παντού σκουπίδια  στο μεγαλύτερο ΧΑΔΑ της Περιφέρειας στο «Πλάτωμα», ενώ ελέω και της Περιφερειακής Απραξίας που έστρωνε το δρόμο στην ΤΕΡΝΑ έχει και δύο τεράστιους «νεότευκτους» ΧΑΔΑ στην «Αγία Τριάδα» και τον «΄Αγιο Βλάσση».

 

ΙΙΙ. Με τα δεδομένα αυτά και την επιπλέον ευθύνη μου ως υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης της παράταξης «Πελοπόννησος Πρώτα» στην Αρκαδία, όπου γεννήθηκα μεγάλωσα, εργάζομαι και ζω με την οικογένειά μου και για εκείνη άδολα ονειρεύομαι, ψήφισα φυσικά αρνητικά  στην εισήγηση της πλειοψηφίας για αυτό το ΠΕΣΔΑ.

Όμως η ψήφος μου δεν ήταν αρκετή όπως προεκτέθηκε για να αποτρέψει την υπερψήφιση του ΠΕΣΔΑ που δυστυχώς διαμόρφωσε και η δίβουλη με καθυστερήσεις και εκτροπές πολιτική της Κυβέρνησης που έσυρε για δύο χρόνια την αντιμετώπιση του προβλήματος για να υποχωρήσει στο τέλος στην επιλογή της υιοθέτησης της ΣΔΙΤ, αντίθετα όχι μόνο με τις θέσεις της αλλά και με κάθε έννοια  «δίκαιης ανάπτυξης»  για την Αρκαδία.

 

ΙV. Aγαπητοί συμπολίτες, η πιο πάνω ψήφος μου ήταν η τελευταία στο Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου,

όμως καθώς  τα μεγάλα εγκλήματα και οι μεγάλες συμφωνίες συνοδεύονται από εκκωφαντική σιωπή,

για να ενισχύσω τη φωνή της ψήφου μου για  την Αρκαδία και να αναδείξω στο μέτρο των μικρών δυνάμεών μου το πρόβλημα μιας διαχείρισης των απορριμμάτων που θα πληγώνει και θα δηλητηριάζει τον τόπο μας  και τη ζωή όχι μόνο των παιδιών μας αλλά και των επόμενων γενεών και ταυτόχρονα θα μας επιβαρύνει πανάκριβα, μέσω των λογαριασμών του ρεύματος με απειλή διακοπής του,

 παραιτούμαι της ιδιότητας του περιφερειακού συμβούλου εκλεγμένου στην περιφερειακή ενότητα Αρκαδίας,

συνεχίζοντας αδιαπραγμάτευτα και ενωτικά να δεσμεύομαι με  όσους παλεύουν μέσα και έξω από το Περιφερειακό Συμβούλιο στον αγώνα κατά της ΣΔΙΤ απορριμμάτων Πελοποννήσου και συνακόλουθα του ΤΕΡΝΑτουργήματος στην Αρκαδία……. ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ.

 

Καλώ  παράλληλα τους πολίτες, τις συλλογικότητές τους και ιδίως τους Δημάρχους, το Φο.δ.σ.α. Π.Π., τα Κόμματα, τους Βουλευτές και την Κυβέρνηση να αναλάβουν ΤΩΡΑ τις σχετικές ιστορικές ευθύνες τους απέναντι στο μέλλον.

                                

                                 Τρίπολη 23-2-1017

                                

                                    

                                     Τάκης  Γατσόπουλος

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙ ΤΑΚΤΙΚΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΑΡΧΗΣ

 

(Διαπαραταξιακό Δελτίο Τύπου )

Ο κύριος Περιφερειάρχης για άλλη μια φορά επέδειξε την «ικανότητά» του, αυτή της εφαρμογής της Δημοκρατίας κατά το δοκούν. Φυσικά για την αντιπολίτευση του ΠΕΣΥ, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη μιας και οι αντιδημοκρατικές του πρακτικές είναι γνωστές, τουλάχιστον σε εμάς. Ωστόσο οφείλουμε να ενημερώσουμε τους πολίτες αυτού του τόπου πως ενώ στο προηγούμενο Περιφερειακό Συμβούλιο ζητήσαμε να συζητηθεί το θέμα των δασικών χαρτών, η πλειοψηφία του κυρίου Περιφερειάρχη αποφάσισε το θέμα να συζητηθεί στο επόμενο τακτικό Περιφερειακό Συμβούλιο. Όμως στην πρόσκληση που εστάλλει στις 16-2 για τη σημερινή συνεδρίαση

Δήμητρα Λυμπεροπούλου

Περιφερειακή σύμβουλος Πελοποννήσου Επικεφαλής Περιφερειακής Παράταξης «Πελοπόννησος Οικολογική”

Επικεφαλής της περιφερειακής παράταξης Δημοκρατική Πελοποννησιακή Συνεργασία – Πράξη Ανάπτυξης

πρ. Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Μεσσηνίας

Νίκος Πατσαρίνος Επικεφαλής της παράταξης Πελοπόννησος Πρώτα

(20-2-2017) του ΠΕΣΥ ,δεν το συμπεριέλαβε στα θέματα της ημερήσιας διάταξης. Και βεβαίως ο κύριος Περιφερειάρχης-κατά την προσφιλή του τακτική της καταστρατήγησης των αποφάσεων- συγκάλεσε Έκτακτο Περιφερειακό Συμβούλιο την Παρασκευή 17/2/2017 ενημερώνοντας τους Περιφερειακούς Συμβούλους την ίδια μέρα….προφανώς για να συζητήσει μόνος του αφού μάλλον δεν άντεχε την κριτική μας. Να σημειώσουμε εδώ πως ενώ οι χάρτες της Μεσσηνίας αναρτήθηκαν στις 23/1/2017  ο κύριος Περιφερειάρχης  θεώρησε το θέμα ως έκτακτο και σοβαρό σχεδόν ένα μήνα μετά….ενώ η αντιπολίτευση ζητούσε να συζητηθεί το θέμα εδώ και δύο περίπου εβδομάδες.

Όσον αφορά το θέμα της δακοκτονίας είναι βεβαίως σημαντικό θα μπορούσε όμως να συζητηθεί σήμερα προ ημερήσιας διάταξης θέμα, με τη δέουσα σοβαρότητα και σωστή προετοιμασία με τεκμηριωμένες προτάσεις.

  • Τι άραγε ήθελε να προλάβει ο κύριος Τατούλης;

  • Μήπως τις εξαγγελίες για νομοθετικές ρυθμίσεις όσον αφορά τους δασικούς χάρτες;

Δυστυχώς όμως για αυτόν δεν πρόλαβε και έμεινε «εκτεθειμένος» , γιατί την Παρασκευή στις 17-2-2017 η διυπουργική σύσκεψη μεταξύ άλλων, δεσμεύτηκε για την συνέχιση της γεωργικής εκμετάλλευσης , εκτάσεων που είναι ενταγμένες στο ΟΣΔΕ και αλληλοεπιδρούν με τους δασικούς χάρτες.

Για όλους αυτούς του λόγους και οι έξι παρατάξεις της αντιπολίτευσης, απείχαμε από την «κατεπείγουσα » συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Δεν μας εκπλήσσουν οι πολιτικές που εφαρμόζει ο κύριος Περιφερειάρχης διότι είναι  οι ίδιες πρακτικές που εφάρμοσε η παράταξη που εκφράζει και που βούλιαξαν την χώρα μετά από 40 χρόνια διακυβέρνησης.

Καλαμάτα 20-2-2017

ΟΙ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ Π.Σ.

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΠΡΩΤΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ