Αρχείο κατηγορίας Αριστερά και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Θέσεις Αριστεράς για την τοπική Αυτοδιοίκηση κομματων παρατάξεων

Αλέξης Χαρίτσης: Τέλος στο δημαρχοκεντρικό μοντέλο και το μονοπαραταξιακό έλεγχο των επιτροπών

Συνεντευξεις

21 Οκτώβριος, 2018

·Η Αυγή

Τη συνέντευξη πήρε ο Βασίλης Ρόγγας

Συνέχεια ανάγνωσης Αλέξης Χαρίτσης: Τέλος στο δημαρχοκεντρικό μοντέλο και το μονοπαραταξιακό έλεγχο των επιτροπών

Φωτεινή Βάκη: Αυτοδιοικητικές συμμαχίες στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων

Σύγκλιση του ΣΥΡΙΖΑ με δυνάμεις του σοσιαλιστικού και προοδευτικού χώρου στην κατεύθυνση της προάσπισης της Ευρώπης της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους – Το πρόγραμμα της Ν.Δ. είναι ανατριχιαστικό, είναι πρόγραμμα κοινωνικής κατεδάφισης – Καλούμαστε να επικαιροποιήσουμε το κοινωνικό συμβόλαιο με τους πολίτες της Κέρκυρας όσον αφορά το πρόβλημα των απορριμμάτων

Συνέχεια ανάγνωσης Φωτεινή Βάκη: Αυτοδιοικητικές συμμαχίες στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων

Δύο διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται

 Σεπτέμβριος 23, 2018  Αρθρογραφία

Δύο διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

Αλέξης Χαρίτσης

Οι εξαγγελίες του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας στη ΔΕΘ έδωσαν τη δυνατότητα στους πολίτες να αποκτήσουν μια καθαρή εικόνα του μέλλοντος που «οραματίζεται» για αυτούς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν ποτέ καταφέρει να γίνει κυβέρνηση.

Συνέχεια ανάγνωσης Δύο διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται

Βαρκελώνη :Μέσα σε ένα Superblock

πηγή www.citybranding.gr

Σε ένα από τα δημοφιλέστερα κείμενα που έχουμε δημοσιεύσει στο blog μας παρουσιάσαμε την ιδέα των superblocks στη Βαρκελώνη. Το σχέδιο να μειωθεί η κυκλοφορία των αυτοκινήτων μέσα σε μια γειτονιά και να αποκτήσουν προτεραιότητα οι πεζοί, οι ποδηλάτες και δευτερευόντος τα αυτοκίνητα των κατοίκων και των επαγγελματιών της γειτονιάς δεν είναι χωρίς αντιδράσεις.Αυτοί που επιμένουν στη χρήση του αυτοκινήτου είδαν να μεγαλώνει ο χρόνος μετάβασης από το ένα σημείο στο άλλο. Οι μετασχηματισμοί που στηρίζονται στις αρχές της Βιώσιμης Κινητικότητας έχουν συνεπάρει πολεοδόμους, αστικές αρχές, κατοίκους σε πολλές πόλεις του κόσμου.Όμως υπάρχουν και αντιδράσεις.
# Κείμενο της LAURA BLISS ,  7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018 στο CITYLAB
Μια ταινία μικρού μήκους αποκαλύπτει τις εσωτερικές λειτουργίες των περίφημων και αμφιλεγόμενων αναβαθμίσεων των δρόμων της Βαρκελώνης.

Barcelona’s Superblocks: Change the Grid, 
Change your Neighborhood from STREETFILMS on Vimeo.


H υπέρβαση της κυκλοφορίας, αδιευκρίνιστη ρύπανση, έλλειψη χώρου πρασίνου: Τα προβλήματα αυτά δεν είναι μοναδικά για τη Βαρκελώνη.Αλλά η απάντηση της πόλης είναι.

Τα Superblocks, χώροι έκτασης περίπου 40 acres σε μορφή πλέγματος δρόμων μετασχημάτησαν το περιβάλλον της πόλης σε φιλικό για τους πεζούς, έχουν εκτοξεύσει την πρωτεύουσα της Καταλονίας στην αιχμή του αστικού σχεδιασμού από τότε που η Δήμαρχος Ada Colau ανέλαβε καθήκοντα το 2015. Σχεδίαση έμπνευσης από το ιστορικό σχέδιο της πόλης, η Colau επικέντρωσε την πολιτική μεταφορών γύρω από την ευρεία πεζοδρόμηση της πόλης, με στόχο τη μείωση χρήσης των ιδιωτικών αυτοκινήτων και της χρήσης δίκυκλων κατά 21%.

Ένα νέο σύντομο ντοκιμαντέρ από το Streetfilms προσφέρει μια οικεία ματιά στο superblock Poblenou, το πρώτο από αυτό το νέο κύμα παρεμβάσεων στους δρόμους που άνοιξε το 2016. Μόλις πριν από λίγα χρόνια, πολλαπλές λωρίδες έσπρωξαν τα οχήματα έξω από το μπλοκ σε αυτή τη βιομηχανική γειτονιά, που φιλοξενεί οικογένειες και καλλιτέχνες . Τώρα μια μόνο στενή λωρίδα  δρόμου χωρίς διαχωριστικά οδηγεί τα αυτοκίνητα σιγά-σιγά γύρω από την περίμετρο ενός τετραγώνου που αποτελείται από εννέα μικρότερα  μπλοκ ( τρία επί τρία ) . 

Ο υπόλοιπος χώρος είναι ελεύθερος για τους πεζούς, τους ποδηλάτες και τα παιδιά να μετακινούνται ανάμεσα σε ποδήλατα, ανοιχτά μονοπάτια, δέντρα, γλυπτά, αστικό εξοπλισμό και εξοπλισμό παιδικών χαρών.
Το οπτικό αποτέλεσμα αυτών των μεγάλων, συνδεδεμένων διαδρόμων του δημόσιου χώρου με πολλαπλές χρήσεις είναι κάπως υπερβολικό. Σε αντίθεση με ένα μικρό «πάρκο τσέπης» ή ακόμα και ένα εμπορικό κέντρο σχεδιασμένο για καταναλωτές, στο οποίο το περιβάλλον δίκτυο εξακολουθεί να απομακρύνει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, η λογική του superblock είναι ότι, ενώ τα αυτοκίνητα μπορούν να εισέλθουν, οι άνθρωποι έρχονται πρώτοι. Άλλες πόλεις παρακολουθούν τη Βαρκελώνη με μεγάλο ενδιαφέρον .


» Το είδος των πραγμάτων που θα κάνατε όταν περπατάτε γύρω από μια γειτονιά, είναι ότι στη μέση αυτών των δρόμων, θα  κάνετε τα ίδια πράγματα που θα κάνατε στο χώρο του πάρκου», λέει στην ταινία ο Mike Lydon, ο συγγραφέας του οδηγού για τον αστικό σχεδιασμό  Tactical Urbanism .
Η ιδέα του superblock δεν είναι εντελώς νέα. Ο πρώτος μεγάλος πεζόδρομος ήρθε στην συνοικία El Born της πόλης το 1993. Αλλά το σχέδιο της Colau είναι πολύ πιο ολοκληρωμένο, με ένα όραμα για περίπου 500 superblocks που θα κάλυπταν σχεδόν όλη τη Βαρκελώνη. Αυτό δεν θα είναι εύκολο – οι διαμάχες που έχει προκαλέσει το έργο στη γειτονιά Poblenou, με κάποιους κατοίκους να διαμαρτύρονται για τους περιορισμούς της κυκλοφορίας και μόνο λίγα νέα superblocks έχουν ανοίξει από το 2016. 

Μερικοί από τους κατοίκους της  Βαρκελώνης ανησυχούν για το τι θα φέρουν οι αστικές αναπλάσεις  που μπορούν να φέρουν τα «πράσινα» έργα αναδιαμόρφωσης. (Στο Poblenau, το superblock βρίσκεται ανάμεσα σε κατοικίες με επιδοτούμενο ενοίκιο )

Αναρτήθηκε από Κωστής Μοχιανάκης στις Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2018

Ετικέτες ΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ , ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ , ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι ένας απλός κοινωνικός φορέας

Σταμάτης Μπεχράκης:

Ο Σταμάτης Μπεχράκης είναι δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας  και μέλος στο Δ. Σ της Π.Ε.Δ. Πελοποννήσου

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πήγασε από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες.

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλά ένας κοινωνικός φορέας της τοπικής κοινωνίας όπως διατείνονται ορισμένοι . Η καθολική ψηφοφορία από όλους τους εγγεγραμμένους πολίτες στους εκλογικούς καταλόγους για την εκλογή των συλλογικών οργάνων δείχνει τον ακριβή χαρακτήρα της. Είναι τοπική διακυβέρνηση  οργανικό μέρος του συνολικού πολιτικού συστήματος της χώρας με καθορισμένες συνταγματικές αρμοδιότητες. Όπως έγραφε πάνω σ αυτό το θέμα  σε ένα άρθρο του ο Π. Ευθυμίου «…Ο εξοβελισμός της πολιτικής από την αυτοδιοικηση είναι προσχηματικός τουλάχιστον.  Το γεγονός αυτό παρουσιάζεται είτε ως υποκρισία, όσων ομνύουν στην «ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση» και μετά την καπηλεύονται κομματικά, είτε ως άλλο ένα δείγμα «τριτοκοσμικής υστέρησης» της Ελλάδας έναντι της ανεπτυγμένης Ευρώπης. Πριν από όλα, όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη όχι απλώς είναι παρόμοια με τα εν Ελλάδι, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη Γαλλία ή στο Βέλγιο, δεν υπάρχει καν ασυμβίβαστο στην ταυτόχρονη άσκηση κεντρικού πολιτικού και αυτοδιοικητικού αξιώματος. Στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών επίσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι βαθύτατα πολιτικοποιημένη”

Ο τρόπος εκλογής του Δήμαρχου και Δημοτικού Συμβουλίου είναι πολύ σημαντικός για την λειτουργία του θεσμού και το βαθμό εμπιστοσύνης των δημοτών σε αυτόν.  Προφανώς  χρειάζεται περισσότερος χρόνος και πεδίο ωρίμανσης κάποιων αυτοδιοικητικών περιόδων για την ορθότερη και αποτελεσματικότερη εμπέδωση  της απλής αναλογικής από τους πολίτες ,τους αυτοδιοικητικούς και τα κόμματα.

Τα πρόσωπα των υποψηφίων δημάρχων παίζουν σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα της νέας συλλογικότερης φάσης που διανύει η τοπική αυτοδιοίκηση . Σημαντικότερο όλων όμως είναι η στάση αυτών που θα τεθούν  ως επικεφαλής  συνδυασμών απέναντι στη βάση της λειτουργίας του νέου εκλογικού συστήματος ,την ύπαρξη συγκροτημένης  δημοτικής  παράταξης. Η αυτοτελής λειτουργία της οποίας βεβαίως ενισχύθηκε ουσιαστικά με νέο θεσμικό πλαίσιο.

Ελπίδα και προσπάθεια όλων πρέπει να είναι η παραγωγική προωθητική  σχέση των  παρατάξεων της πρωτοβάθμιας  αυτοδιοίκησης με τα  πολιτικά κόμματα και το σεβασμό των δεύτερων στις πρώτες που ως εγγύτερες συλλογικότητες είναι και ευρύτερες από τους κομματικούς συσχετισμούς. Φυσικό άλλα και αναγκαίο είναι  οι προγραμματικές επεξεργασίες της κάθε δημοτικής παράταξης  να γίνονται με βάση τις γενικότερες πολιτικές πεποιθήσεις του ελληνικής κοινωνίας αλλά και προφανώς του υπαρκτού ενεργού δίπολου συντήρηση -πρόοδος της πολιτικής ζωής γιατί μόνο έτσι η τοπική αυτοδιοίκηση αποκτά δυναμική αποτελεσματικότητα και πηγή ενέργειας.

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 

Antonis Liakos  

Ως πρόσφατα ζούσα στην Ανατολική Αττική. Το μονοπάτι της ακτογραμμής από το Κόκκινο Λιμανάκι έως τον Μαραθώνα, το έχω περπατήσει αμέτρητες φορές, απολαμβάνοντας την ομορφιά αλλά και αγανακτώντας από την βουλιμία και την αλαζονεία των ισχυρών της περιοχής. Συρματόπλεξη ως τη θάλασσα, το μονοπάτι κόβεται πολλές φορές. Έχω περπατήσει και οδηγήσει στα στενά και αδιέξοδα δρομάκια. Και ομολογώ ότι δεν υπήρξε ούτε μια φορά που θαυμάζοντας το πράσινο να μη σκεφτώ την πυρκαγιά. Όλη η Ελλάδα έχει καεί. Θα γλύτωνε τούτη; Τη βραδιά της φωτιάς βρέθηκα πολύ κοντά από την αρχή. Στις 5.30 ήμουν σε υπερυψωμένο σημείο της Αττικής οδού. Φοβήθηκα από τα 12 μποφορ, δεν μπορούσα να ελέγξω το αυτοκίνητο, δεν έχω ξαναζήσει παρόμοια εμπειρία ανέμου. Σταμάτησα για να προφυλαχτώ. Είδα τους καπνούς προς την Νταού Πεντέλη, τηλεφώνησα στον αδελφό μου που μένει εκεί κοντά. Την ξέρω εκείνη την περιοχή, το μονοπάτι από το μοναστήρι είναι περπατήσιμο έως τη Μάκρη. Είχε ξανακαεί. Από Νότο προς Βορρά. Τώρα με το δυτικό άνεμο και την ελάχιστη απόσταση έως τη θάλασσα το έργο ολοκληρώθηκε. Σέβομαι τη λέξη θεομηνία και μπορώ να καταλάβω το δέος με το οποίο πλάστηκε και χρησιμοποιείται. Θεομηνία που επέπεσε σε μια έτοιμη για να καεί παγίδα . Όλα τα άλλα είναι τυμβωρυχία και δημιουργία ηθικού πανικού. Με λύπη βλέπω σοβαρούς ανθρώπους, και φίλους μου, να παρασύρονται. 
Εγραψα για την ΕφΣυν, και δημοσιεύεται σήμερα το άρθρο αυτό: 
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 
Αν θες να μην καταλάβεις τίποτε από μια μεγάλη καταστροφή, ρίξ’ την στο μύλο της κομματικής αντιπαράθεσης. Αναζήτησε Ιφιγένειες ή αποδιοπομπαίους τράγους. Αναζήτησε ενόχους. Στην επόμενη καταστροφή θα καμώνεσαι πάλι την έκπληκτη και αγανακτισμένη στρουθοκάμηλο. Έτσι δεν έγινε με την προηγούμενη μεγάλη πυρκαγιά του 2007; Τότε έκαψε την Ελλάδα ο Καραμανλής, τώρα την καίει ο Τσίπρας. Αύριο κάποιος άλλος. Πάντως θα καίγεται. 
Στο πλαίσιο της τρέχουσας πολιτικής συζήτησης, πώς να μιλήσεις για κλιματική αλλαγή, για την καλπάζουσα υπερθέρμανση του πλανήτη; Πώς να εξηγήσεις ότι ο Ασπρόπυργος και οι πλημμύρες, το Μάτι και οι πυρκαγιές συνδέονται με μια κλιμάκωση ακραίων φαινομένων που δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα; Πώς να εξηγήσεις ότι αυτά τα φαινόμενα είναι ακόμη πιο φονικά γιατί μπαζώσαμε τα ρέματα, χτίσαμε στο δάσος, συρματοπλέξαμε τις ακτές, δηλαδή παραβιάσαμε όλες τις πολεοδομικές αρχές και δημιουργήσαμε ένα χωροταξικό περιβάλλον χωρίς κανόνες, που επιδεινώνει την τρωτότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές; Πώς να εξηγήσεις ότι το ανθρώπινο είδος, δεν είναι πλέον φιλοξενούμενο είδος πάνω στον πλανήτη, αλλά τον συνδιαμορφώνει; Ότι οι άνθρωποι αποτελούν κι αυτοί γεωλογική και κλιματική δύναμη. Ότι περάσαμε στην ανθρωπόκαινο περίοδο της ιστορίας της γης κι ότι αυτά δεν αφορούν μόνο τον ΟΗΕ αλλά τη βιωσιμότητα και της ελληνικής κοινωνίας, ότι τα πληρώνουμε καθημερινά; Δεν παράγεις εκλογικά αποτελέσματα με αυτά, δεν παράγεις πολιτική. 
Αλλά εδώ βρίσκεται το επιχείρημα που θέλω να αναπτύξω. Χρειάζεται να προσεγγίσουμε καταστροφές όπως τούτη, τοποθετώντας την σε διαδοχικούς κύκλους. Στον πρώτο, περιέχοντα κύκλο πρέπει να βάλεις τις μεγάλες περιβαλλοντικές μεταβολές, που εκδηλώνονται πλέον με μεγάλη πυκνότητα, αλλά και διαφορετικότητα επίσης. Γιατί δεν είναι μόνο οι φωτιές, δεν είναι μόνο οι πλημμύρες, δεν είναι μόνο η ερημοποίηση και η λειψυδρία. Έχουμε σκεφτεί το μεταναστευτικό φαινόμενο ως μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών εξαιτίας αυτών ακριβώς των ίδιων κλιματικών μεταβολών που προκαλούν θύματα από φωτιές και πλημμύρες; Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι εξωτερικά ως προς την πολιτική ύλη. Γίνονται ζητήματα πολιτικής επειδή έχουν μαζικές επιπτώσεις στις κοινωνίες. Αφορούν όχι ένα υπουργείο ή μια υπηρεσία, αλλά το σύνολο των λειτουργιών της πολιτείας. Αφορούν το τι είναι, και τι αφορά η πολιτική. Θέτουν ζήτημα επαναπροσδιορισμού της έννοιας «κανονικότητα». Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι η νέα κανονικότητα. 
Επομένως πολιτική σημαίνει στρατηγική ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Δεν βρισκόμαστε πια σε μια ουδέτερη και επίπεδη ιστορική κατάσταση με διακυμάνσεις. Δεν πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τα φαινόμενα χωριστά στα κουτάκια τους. Στρατηγική σημαίνει ότι στα μετόπισθεν των επί μέρους πολιτικών, θα πρέπει να υπάρχει μια ενιαία σύλληψη, ικανή να αποδώσει συνεκτικότητα στις διαφορετικές δράσεις. Για ένα μεγάλο ιστορικό διάστημα αυτή ήταν η έννοια της προόδου, της ανάπτυξης, η υπόσχεση του σοσιαλισμού. Τώρα όλα αυτά πρέπει να τα δούμε υπό το πρίσμα της ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Αποδίδοντας στις καταστροφές την κεντρική θέση πού ούτως ή άλλως έχουν, αποκτώντας μια επιστημονική κατανόηση των καταστροφών στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, ενδεχομένως θα είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τα ευάλωτα σημεία, το πεδίο και το βαθμό της επικινδυνότητας, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε για να περιορίσουμε, όσο το δυνατό, θύματα και ζημιές. Να γιατί είναι αποπροσανατολιστική η συζήτηση για παραιτήσεις υπουργών ή της κυβέρνησης. Δίνει εντελώς λανθασμένο μήνυμα στην κοινωνία. Όπως και η αναζήτηση συνομωσίας εμπρηστών. Εμπρηστής είναι το πλαίσιο αποχαρακτηρισμού των δασών, αναγνώρισης των αυθαιρέτων, αλλαγών χρήσης της γης. 
Έχει ταξικό πρόσημο η ανθεκτικότητα; Ναι, γιατί οι καταστροφές πλήττουν πρώτα και κύρια τους φτωχούς. Σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Γι αυτό η στρατηγική ανθεκτικότητας πρέπει να γίνει κεντρική επιλογή της Αριστεράς. Αντί να περιορίζεται η κυβέρνηση στα άμεσα μικρο-μέτρα ανακούφισης, πρέπει να βγει ο πρωθυπουργός με μια μεγάλη στρατηγική. Στρατηγική συγκεκριμένη για το περιβάλλον, τα δάση, το χωροταξικό, τους κανόνες πολεοδομίας, την αντιμετώπιση των κινδύνων, όλα εκείνα τα ζητήματα που είναι ήδη διατυπωμένα από το επιστημονικό δυναμικό της χώρας, τους πολεοδόμους, τους μηχανικούς, τους περιβαντολόγους. Υπάρχουν αυτές οι προτάσεις. Η Αριστερά και η προοδευτική Ελλάδα από τη δεκαετία του 60 πάντοτε τις είχε ως άξονα αναφοράς. Δεν έγινε αυτό μετά τις φονικές πυρκαγιές της Πελοποννήσου το 2007. Τώρα, έχοντας πίσω τα θύματα της καταστροφής αυτής, τώρα είναι η ώρα να μπουν κανόνες για όλη την Ελλάδα, και ακόμη να ξαναχτιστούν οι περιοχές αυτές πλέον υποδειγματικά. 
Η πολιτική προστασία δεν μπορεί να είναι υπόθεση φιλανθρωπίας, όπως έδειξε η απίστευτη πρόταση να αναλάβει το Ίδρυμα Νιάρχου τη συντήρηση των πυροσβεστικών αεροπλάνων! Όταν μια χώρα σαν την Ελλάδα, δαπανά πάνω από το 2% του ΑΕΠ για την Εθνική Άμυνα, είναι δυνατόν να μην χωράει τον μόνο πόλεμο με θύματα που διεξάγεται στην Ελλάδα, δηλαδή των φυσικών καταστροφών; Το δόγμα της άμυνας πρέπει να είναι ενιαίο και η δημοκρατική πολιτεία εγγυητής της συλλογικής ασφάλειας.

Antonis Liakos 27 Ιουλίου · Αν θες να ΜΗΝ καταλάβεις τίποτε από μια μεγάλη καταστροφή, ρίξ’ την στο μύλο της κομματικής διαμάχης. Αναζήτησε Ιφιγένειες να θυσιαστούν ή συνωμοσίες εμπρηστών. Θα εκφράσεις τον θυμό, θα τον έχεις διοχετεύσει στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων αλλά θα έχεις κλείσει τα μάτια σου και ξαναχώσεις το κεφάλι σου βαθειά στην άμμο. Η επόμενη καταστροφή θα σε βρει το ίδιο αθώο και αγανακτισμένο. (φωτο: John Liakos)


ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ! 
Αν θες να μην καταλάβεις τίποτε από μια μεγάλη καταστροφή, ρίξ’ την στο μύλο της κομματικής αντιπαράθεσης. Αναζήτησε Ιφιγένειες ή αποδιοπομπαίους τράγους. Αναζήτησε ενόχους. Στην επόμενη καταστροφή θα καμώνεσαι πάλι την έκπληκτη και αγανακτισμένη στρουθοκάμηλο. Έτσι δεν έγινε με την προηγούμενη μεγάλη πυρκαγιά του 2007; Τότε έκαψε την Ελλάδα ο Καραμανλής, τώρα την καίει ο Τσίπρας. Αύριο κάποιος άλλος. Πάντως θα καίγεται. 
Στο πλαίσιο της τρέχουσας πολιτικής συζήτησης, πώς να μιλήσεις για κλιματική αλλαγή, για την καλπάζουσα υπερθέρμανση του πλανήτη; Πώς να εξηγήσεις ότι ο Ασπρόπυργος και οι πλημμύρες, το Μάτι και οι πυρκαγιές συνδέονται με μια κλιμάκωση ακραίων φαινομένων που δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα; Πώς να εξηγήσεις ότι αυτά τα φαινόμενα είναι ακόμη πιο φονικά γιατί μπαζώσαμε τα ρέματα, χτίσαμε στο δάσος, συρματοπλέξαμε τις ακτές, δηλαδή παραβιάσαμε όλες τις πολεοδομικές αρχές και δημιουργήσαμε ένα χωροταξικό περιβάλλον χωρίς κανόνες, που επιδεινώνει την τρωτότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές; Πώς να εξηγήσεις ότι το ανθρώπινο είδος, δεν είναι πλέον φιλοξενούμενο είδος πάνω στον πλανήτη, αλλά τον συνδιαμορφώνει; Ότι οι άνθρωποι αποτελούν κι αυτοί γεωλογική και κλιματική δύναμη. Ότι περάσαμε στην ανθρωπόκαινο περίοδο της ιστορίας της γης κι ότι αυτά δεν αφορούν μόνο τον ΟΗΕ αλλά τη βιωσιμότητα και της ελληνικής κοινωνίας, ότι τα πληρώνουμε καθημερινά; Δεν παράγεις εκλογικά αποτελέσματα με αυτά, δεν παράγεις πολιτική. 


Αλλά εδώ βρίσκεται το επιχείρημα που θέλω να αναπτύξω. Χρειάζεται να προσεγγίσουμε καταστροφές όπως τούτη, τοποθετώντας την σε διαδοχικούς κύκλους.

Στον πρώτο, περιέχοντα κύκλο πρέπει να βάλεις τις μεγάλες περιβαλλοντικές μεταβολές, που εκδηλώνονται πλέον με μεγάλη πυκνότητα, αλλά και διαφορετικότητα επίσης. Γιατί δεν είναι μόνο οι φωτιές, δεν είναι μόνο οι πλημμύρες, δεν είναι μόνο η ερημοποίηση και η λειψυδρία. Έχουμε σκεφτεί το μεταναστευτικό φαινόμενο ως μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών εξαιτίας αυτών ακριβώς των ίδιων κλιματικών μεταβολών που προκαλούν θύματα από φωτιές και πλημμύρες; Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι εξωτερικά ως προς την πολιτική ύλη. Γίνονται ζητήματα πολιτικής επειδή έχουν μαζικές επιπτώσεις στις κοινωνίες. Αφορούν όχι ένα υπουργείο ή μια υπηρεσία, αλλά το σύνολο των λειτουργιών της πολιτείας. Αφορούν το τι είναι, και τι αφορά η πολιτική. Θέτουν ζήτημα επαναπροσδιορισμού της έννοιας «κανονικότητα». Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι η νέα κανονικότητα. 
Επομένως πολιτική σημαίνει στρατηγική ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Δεν βρισκόμαστε πια σε μια ουδέτερη και επίπεδη ιστορική κατάσταση με διακυμάνσεις. Δεν πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τα φαινόμενα χωριστά στα κουτάκια τους. Στρατηγική σημαίνει ότι στα μετόπισθεν των επί μέρους πολιτικών, θα πρέπει να υπάρχει μια ενιαία σύλληψη, ικανή να αποδώσει συνεκτικότητα στις διαφορετικές δράσεις. Για ένα μεγάλο ιστορικό διάστημα αυτή ήταν η έννοια της προόδου, της ανάπτυξης, η υπόσχεση του σοσιαλισμού. Τώρα όλα αυτά πρέπει να τα δούμε υπό το πρίσμα της ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Αποδίδοντας στις καταστροφές την κεντρική θέση πού ούτως ή άλλως έχουν, αποκτώντας μια επιστημονική κατανόηση των καταστροφών στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, ενδεχομένως θα είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τα ευάλωτα σημεία, το πεδίο και το βαθμό της επικινδυνότητας, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε για να περιορίσουμε, όσο το δυνατό, θύματα και ζημιές. Να γιατί είναι αποπροσανατολιστική η συζήτηση για παραιτήσεις υπουργών ή της κυβέρνησης. Δίνει εντελώς λανθασμένο μήνυμα στην κοινωνία. Όπως και η αναζήτηση συνομωσίας εμπρηστών. Εμπρηστής είναι το πλαίσιο αποχαρακτηρισμού των δασών, αναγνώρισης των αυθαιρέτων, αλλαγών χρήσης της γης. 
Έχει ταξικό πρόσημο η ανθεκτικότητα; Ναι, γιατί οι καταστροφές πλήττουν πρώτα και κύρια τους φτωχούς. Σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Γι αυτό η στρατηγική ανθεκτικότητας πρέπει να γίνει κεντρική επιλογή της Αριστεράς. Αντί να περιορίζεται η κυβέρνηση στα άμεσα μικρο-μέτρα ανακούφισης, πρέπει να βγει ο πρωθυπουργός με μια μεγάλη στρατηγική. Στρατηγική συγκεκριμένη για το περιβάλλον, τα δάση, το χωροταξικό, τους κανόνες πολεοδομίας, την αντιμετώπιση των κινδύνων, όλα εκείνα τα ζητήματα που είναι ήδη διατυπωμένα από το επιστημονικό δυναμικό της χώρας, τους πολεοδόμους, τους μηχανικούς, τους περιβαντολόγους. Υπάρχουν αυτές οι προτάσεις. Η Αριστερά και η προοδευτική Ελλάδα από τη δεκαετία του 60 πάντοτε τις είχε ως άξονα αναφοράς. Δεν έγινε αυτό μετά τις φονικές πυρκαγιές της Πελοποννήσου το 2007. Τώρα, έχοντας πίσω τα θύματα της καταστροφής αυτής, τώρα είναι η ώρα να μπουν κανόνες για όλη την Ελλάδα, και ακόμη να ξαναχτιστούν οι περιοχές αυτές πλέον υποδειγματικά. 
Η πολιτική προστασία δεν μπορεί να είναι υπόθεση φιλανθρωπίας, όπως έδειξε η απίστευτη πρόταση να αναλάβει το Ίδρυμα Νιάρχου τη συντήρηση των πυροσβεστικών αεροπλάνων! Όταν μια χώρα σαν την Ελλάδα, δαπανά πάνω από το 2% του ΑΕΠ για την Εθνική Άμυνα, είναι δυνατόν να μην χωράει τον μόνο πόλεμο με θύματα που διεξάγεται στην Ελλάδα, δηλαδή των φυσικών καταστροφών; Το δόγμα της άμυνας πρέπει να είναι ενιαίο και η δημοκρατική πολιτεία εγγυητής της συλλογικής ασφάλειας.

ΣΥΡΙΖΑ – Η στρατηγική για τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Η Πολιτική Απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

– Οι βασικές κατευθύνσεις της στρατηγικής του…για τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Οι βασικές κατευθύνσεις της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ για τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αναπτύσσονται εκτενώς στο κείμενο της πολιτικής απόφασης που έλαβε η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το περασμένο Σάββατο 19/5.

Όπως αποφασίστηκε, επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συγκρότηση συνδυασμών νίκης που θα διοικήσουν την επόμενη μέρα τους δήμους και τις Περιφέρειες και θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο σε κάθε περιοχή, με προϋπόθεση για να γίνει αυτό, να υπάρξουν οι «ευρύτερες δυνατές συνεργασίες, που θα βασίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτικές συγκλίσεις».

Παράλληλα, μέσα από την αποτύπωση της πολιτικής συγκυρίας, παρουσιάζονται και κεντρικές στοχεύσεις του κυβερνώντος κόμματος.

«Σήμερα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί τη χώρα σε έξοδο από τα μνημονιακά προγράμματα και μάλιστα με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το κοινωνικό σώμα, με την κοινωνία όρθια», αναφέρεται στην πολιτική απόφαση, όπου διαπιστώνεται πως «μέσα από σκληρό αγώνα και με μάχες στο εσωτερικό μέτωπο για την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής, η χώρα ανακτά την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και την οικονομική της κυριαρχία. Ταυτόχρονα, ανακτά τη χαμένη γεωπολιτική δυναμική της. Μέσα από σημαντικές πρωτοβουλίες στην εξωτερική πολιτική, η διεθνής θέση και εικόνα της χώρας αναβαθμίζονται».

Εκτιμάται ότι «όσο μάλιστα πλησιάζουμε στην οριστική απεμπλοκή της χώρας από την εποχή των μνημονίων με την υπογραφή μιας αριστερής κυβέρνησης, τόσο οι αντιδραστικές επιθέσεις θα εντείνονται, τόσο τα εμπόδια που θα προσπαθεί να βάλει το «μαύρο» αυτό μέτωπο θα αυξάνονται». Απέναντι στην προσπάθεια του «παλιού συστήματος» για επιστροφή, ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει την προτεραιότητα ανάληψης πρωτοβουλιών «για τη διαμόρφωση προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα αμφισβητούν το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο». Προαναγγέλλεται δε, ότι σε επόμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, θα συζητηθεί το στρατηγικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη ενός μεγάλου μετώπου σε Ελλάδα και Ευρώπη, «ενός προοδευτικού πόλου που θα διευρύνεται συνεχώς με τη συμμετοχή όλο και περισσότερων δυνάμεων, οι οποίες αντιλαμβάνονται τον ισχυρό συμβολισμό της διακυβέρνησης με κορμό την Αριστερά και κατανοούν πως η λύση δεν μπορεί να δοθεί στο πλαίσιο της σημερινής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης, αλλά με τον προοδευτικό μετασχηματισμό της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης».

Αναφορά γίνεται επίσης στον ρόλο των περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων, στην αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σχετικά με την αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της τοπικής αυτοδιοίκησης, τονίζεται ότι «είναι μια εξαιρετικά σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία και αποτελεί τον καρπό πολύμηνων διαβουλεύσεων και συζητήσεων» και ότι «αποτελεί ένα πρώτο βήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικής αλλαγής και αποτύπωσης της κοινωνικής απαίτησης για ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας, της συμμετοχής των πολιτών, της αλληλεγγύης και της ανάπτυξης».

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 θα διεξαχθούν σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό κλίμα από εκείνο των αντίστοιχων εκλογών του 2014 και υπογραμμίζει ότι στόχος του κόμματος «πρέπει να είναι η εδραίωση της ενισχυμένης παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην Αυτοδιοίκηση», με αξιοποίηση της εμπειρίας του 2014 για αποφυγή λαθών. Τονίζεται ότι «η αλλαγή του εκλογικού συστήματος με την καθιέρωση της απλής αναλογικής, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ενδυνάμωση της κουλτούρας των συνεργασιών, φέρνει νέες δυνάμεις στο προσκήνιο και προωθεί δημοκρατικές, προοδευτικές και προγραμματικές συγκλίσεις».

«Οφείλουμε», σημειώνεται μεταξύ άλλων, «να κατανοήσουμε τις συνέπειες και να αποφύγουμε την αρνητική εμπειρία από τις λογικές «καθαρότητας» και «καταγραφής» που οδηγούν σε απομόνωση, χωρίς όμως εκπτώσεις από τις αρχές και τις αξίες μας». Ορίζεται ως επιδίωξη η «συγκρότηση συνδυασμών νίκης, που θα διοικήσουν την επόμενη μέρα τους δήμους και τις Περιφέρειες και θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο σε κάθε περιοχή» . Ως προϋπόθεση για να συμβεί αυτό, ορίζονται «οι ευρύτερες δυνατές συνεργασίες, που θα βασίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτικές συγκλίσεις».

Ολόκληρη η Πολιτική Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ:

1. Η πολιτική συγκυρία

Διανύουμε μια ιδιαίτερα σημαντική και κρίσιμη περίοδο με ορατή πλέον την έξοδο από τα μνημόνια και την επιτροπεία. Το τέλος των μνημονιακών προγραμμάτων δεν συνεπάγεται και το τέλος της κρίσης, διότι η κρίση στη χώρα δεν υπήρξε αποκλειστικά δημοσιονομική, αλλά ευρύτερη δομική κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Η επώδυνη και καταστροφική περίοδος των μνημονίων, προκάλεσε ή όξυνε προβλήματα, οι συνέπειες των οποίων θα χρειαστούν πολύ καιρό για να ξεπεραστούν, αφήνοντας βαθύ το αποτύπωμά της στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας διέλυσαν τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό, παρασύροντας τη χώρα σε ένα ολέθριο σπιράλ ύφεσης και αποεπένδυσης. Την εξαετία 2009-2014, το ΑΕΠ της Ελλάδας υπέστη μείωση κατά 25%, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 27% και μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού οδηγήθηκαν στη φτωχοποίηση.

Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων στα χρόνια των μνημονίων, είχαν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Η πλειοψηφία αυτή ήρθε αντιμέτωπη με τις κυρίαρχες πολιτικοοικονομικές ελίτ και έθεσε τέρμα στις καταστροφικές πολιτικές των συγκυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας.

Στο πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκαν επίσης κρίσιμες αλλαγές.

– Η Νέα Δημοκρατία έχει εδώ και χρόνια υιοθετήσει τις πιο ακραία νεοφιλελεύθερες και κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές, που συνοδεύονται από υπερσυντηρητικές και ακροδεξιού χαρακτήρα επιλογές. Ταυτόχρονα, η προάσπιση των πιο ακραία διαπλεκομένων συμφερόντων αποτελεί στρατηγική επιλογή της ΝΔ, η οποία – απροκάλυπτα πλέον – στέκεται ευθέως απέναντι σε κάθε μέτρο κοινωνικής στήριξης, θεσμικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας και υπεράσπισης των δικαιωμάτων.

– Η πλήρης προσχώρηση του ΠΑΣΟΚ στις νεοφιλελεύθερες, αντικοινωνικές πολιτικές, είχε ως αποτέλεσμα τη διάρρηξη των σχέσεων και των δεσμών ανάμεσα στην σοσιαλδημοκρατία και τις κοινωνικές δυνάμεις που τη στήριζαν παραδοσιακά.

Σήμερα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί τη χώρα σε έξοδο από τα μνημονιακά προγράμματα και μάλιστα με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το κοινωνικό σώμα, με την κοινωνία όρθια. Με αργά αλλά σταθερά βήματα, μέσα από σκληρό αγώνα και με μάχες στο εσωτερικό μέτωπο για την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής, η χώρα ανακτά την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και την οικονομική της κυριαρχία. Ταυτόχρονα, ανακτά τη χαμένη γεωπολιτική δυναμική της. Μέσα από σημαντικές πρωτοβουλίες στην εξωτερική πολιτική, η διεθνής θέση και εικόνα της χώρας αναβαθμίζονται. Η Ελλάδα αποτελεί δύναμη σταθερότητας που προωθεί την ειρήνη, τη συνεργασία και τον διάλογο σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή όπως αυτή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.

Το παλιό σύστημα προσπαθεί και θα συνεχίσει να προσπαθεί με όλα τα μέσα, προκειμένου να επιστρέψει στην εξουσία και στη συνέχιση όλων εκείνων των καταστροφικών πολιτικών που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στη δίνη της λιτότητας και της επιτροπείας. Όσο μάλιστα πλησιάζουμε στην οριστική απεμπλοκή της χώρας από την εποχή των μνημονίων με την υπογραφή μιας Αριστερής κυβέρνησης, τόσο οι αντιδραστικές επιθέσεις θα εντείνονται, τόσο τα εμπόδια που θα προσπαθεί να βάλει το «μαύρο» αυτό μέτωπο θα αυξάνονται.

Ο λαός όμως δεν ξεχνά και δεν θα βάλει σε κίνδυνο, όλα όσα ο ίδιος με θυσίες και κόπους έχει υποστεί για να οδηγηθούμε στην σημερινή κατάσταση, στην οριστική έξοδο από τα μνημόνια και στο δρόμο για την βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη.

Στην κατεύθυνση αυτή, προέχει η ανάληψη πρωτοβουλιών από τον ΣΥΡΙΖΑ, για τη διαμόρφωση προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα αμφισβητούν το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Η ρωγμή που δημιουργήθηκε πρέπει να βαθύνει και να συμπεριλάβει εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν ιδεολογική και πολιτική εκπροσώπηση. Κρίσιμη είναι η συνειδητοποίηση της συγκυρίας.

Είναι η ώρα για την ανασύνταξη των δυνάμεών μας, για την αξιολόγηση της μέχρι τώρα πορείας, για τον σχεδιασμό της επόμενης φάσης. Είναι ανάγκη να διαμορφώσουμε το δικό μας στρατηγικό σχέδιο για τη μεταμνημονιακή εποχή.

Σε επόμενη Κ.Ε. θα συζητηθεί το στρατηγικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη ενός μεγάλου μετώπου σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ενός προοδευτικού πόλου που θα διευρύνεται συνεχώς με τη συμμετοχή όλο και περισσότερων δυνάμεων, οι οποίες αντιλαμβάνονται τον ισχυρό συμβολισμό της διακυβέρνησης με κορμό την Αριστερά και κατανοούν πως η λύση δεν μπορεί να δοθεί στο πλαίσιο της σημερινής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης, αλλά με τον προοδευτικό μετασχηματισμό της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

Η προοδευτική συμμαχία στο Ευρωκοινοβούλιο, το Φόρουμ των προοδευτικών δυνάμεων στη Μασσαλία, καθώς και το πρόσφατο Προοδευτικό Φόρουμ στην Αθήνα, συνιστούν μεταξύ άλλων το πλαίσιο των ενεργειών και των πρωτοβουλιών που πρέπει να συνεχιστούν σε όλα τα επίπεδα.

2. Ο ρόλος των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων στην αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Η διενέργεια των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων συνιστά μια πρωτόγνωρη πολιτική διαδικασία. Η διαβούλευση με την ίδια την κοινωνική βάση (τοπική αυτοδιοίκηση – επαγγελματικά επιμελητήρια – πανεπιστημιακά ιδρύματα – σωματεία εργαζομένων – αγρότες- ενεργοί πολίτες) αποτελεί τομή για την πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας.

Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί δεκατέσσερα περιφερειακά συνέδρια. Η κοινωνική μόχλευση που προκλήθηκε στις περιοχές καθώς και η συμμετοχή του μεγαλύτερου μέρους των φορέων, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων, έδειξε ότι εκφράζεται κοινή αγωνία για το μέλλον κάθε περιοχής. Το εύρος της συμμετοχής έδωσε στις διαδικασίες τα χαρακτηριστικά λαϊκής διαβούλευσης. Αναδείχθηκε η ανάγκη για αποκέντρωση, σε ένα πλαίσιο άμβλυνσης των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων, με στόχο την δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη. Εδραιώνεται στην αντίληψη της κοινωνίας πως η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν τόσο την ειλικρινή διάθεση, όσο και ένα υπό διαμόρφωση συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Γνωρίζουν ότι η διαδικασία των αναπτυξιακών συνεδρίων δεν εξαντλείται με το τέλος τους. Θα υπάρχει συνεχής παρακολούθηση των δεσμεύσεων καθώς και η αξιοποίηση των προτάσεων των διαφόρων παραγωγικών και κοινωνικών φορέων και συλλογικοτήτων που πήραν μέρος και συνέβαλαν σε αυτή την διαδικασία.

3. Η στρατηγική μας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί τον εγγύτερο προς τους πολίτες δημοκρατικό και συγχρόνως συμμετοχικό θεσμό διοίκησης, καθώς και τον δεύτερο πυλώνα του πολιτικοδιοικητικού μας συστήματος. Η Αυτοδιοίκηση είναι θεσμός δημοκρατίας, αποκέντρωσης λαϊκής συμμετοχής και ανάπτυξης. Στη χώρα μας ωστόσο η Τοπική Αυτοδιοίκηση ήταν διαχρονικά όμηρος πελατειακών δικτύων, σχέσεων εξάρτησης και διαπλοκής, μικρών και μεγάλων συμφερόντων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Η αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι μια εξαιρετικά σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία και αποτελεί τον καρπό πολύμηνων διαβουλεύσεων και συζητήσεων.

Βασικά της στοιχεία συνιστούν η καθιέρωση της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος και για τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η ενίσχυση των διαδικασιών διαβούλευσης και συμμετοχής (δημοψηφίσματα, λαϊκές συνελεύσεις κλπ.)

Αποτελεί ένα πρώτο βήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικής αλλαγής και αποτύπωσης της κοινωνικής απαίτησης για ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας, της συμμετοχής των πολιτών, της αλληλεγγύης και της ανάπτυξης.

Είναι προφανές πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 θα διεξαχθούν σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό κλίμα από εκείνο των αντίστοιχων εκλογών του 2014.

Στόχος μας πρέπει να είναι η εδραίωση της ενισχυμένης παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην Αυτοδιοίκηση. Αξιοποιώντας την εμπειρία του 2014, πρέπει να αποφύγουμε τα λάθη που διαμόρφωσαν ένα αρνητικό αποτέλεσμα, καθώς υπήρξε μεγάλη αναντιστοιχία, τόσο του κοινωνικού ρεύματος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και του εκλογικού σώματος που τον εμπιστεύτηκε δύο φορές το 2015. Οφείλουμε να μην αγνοήσουμε ξανά τις πολιτικές ιδιαιτερότητες της αυτοδιοίκησης, την ανάγκη συνεχών παρεμβάσεων σε τοπικό επίπεδο διαμέσου ευρύτερων αυτοδιοικητικών σχημάτων, την ανάδειξη στελεχών – όχι μόνο με βάση την πολιτική τους συγκρότηση και κομματική τους ένταξη, αλλά και με βάση την ενεργοποίησή τους στην επίλυση των τοπικών προβλημάτων. Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος με την καθιέρωση της απλής αναλογικής δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ενδυνάμωση της κουλτούρας των συνεργασιών, φέρνει νέες δυνάμεις στο προσκήνιο και προωθεί δημοκρατικές, προοδευτικές και προγραμματικές συγκλίσεις.

Οφείλουμε να κατανοήσουμε τις συνέπειες και να αποφύγουμε την αρνητική εμπειρία από τις λογικές «καθαρότητας» και «καταγραφής» που οδηγούν σε απομόνωση, χωρίς όμως εκπτώσεις από τις αρχές και τις αξίες μας.

Επιδιώκουμε τη συγκρότηση συνδυασμών νίκης, που θα διοικήσουν την επόμενη μέρα τους Δήμους και τις Περιφέρειες και θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο σε κάθε περιοχή. Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι οι ευρύτερες δυνατές συνεργασίες, που θα βασίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτικές συγκλίσεις.

Με βάση τα παραπάνω, η κατεύθυνσή μας το επόμενο χρονικό διάστημα δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή του δρόμου της συγκροτημένης λειτουργίας των αυτοδιοικητικών κινήσεων, της δραστήριας παρουσίας τους στα αυτοδιοικητικά πράγματα και στην κοινωνία, της καλλιέργειας του προγραμματικού λόγου τους και της αναζήτησης συνεργασιών σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, με προγραμματικό πλαίσιο γύρω από τους παρακάτω άξονες:

• Την ευρύτερη δυνατή συμφωνία για το ρόλο της Αυτοδιοίκησης στο πολιτικό-διοικητικό σύστημα της χώρας, σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις που προωθούνται για τους ΟΤΑ, με την ενίσχυση της δημοκρατίας και με τη συμμετοχή των πολιτών.

• Ένα συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο βασισμένο στις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών (όπως αυτές αποτυπώθηκαν και μέσα από τα περιφερειακά συνέδρια), με σεβασμό στο περιβάλλον.

• Τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, το φασισμό, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την ομοφοβία. Συνεχής και συνεπής υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

• Την εφαρμογή κοινωνικής και πολιτιστικής – πολιτισμικής πολιτικής (υγεία, παιδεία, αλληλεγγύη), με την ενίσχυση δημοτικών και κοινωνικών υπηρεσιών με σταθερές και πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας (8500 προσλήψεις στις ανταποδοτικές υπηρεσίες).

• Την προώθηση της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας ως εναλλακτικού οικονομικού παραδείγματος, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη πολιτικών απασχόλησης, ενισχύοντας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο την κοινωνία των πολιτών και το κοινωνικό της κεφάλαιο.

• Τη θεσμοθέτηση της τακτικής λογοδοσίας.

• Τη χρηστή και διαφανή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, με την αξιοποίηση και διάχυση νέων τεχνολογιών για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών.

Στο παραπάνω προγραμματικό πλαίσιο θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η διεθνής διάσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στόχος μας είναι η ενισχυμένη εκπροσώπηση της ΤΑ στην Επιτροπή Περιφερειών της Ε.Ε. -όπου ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά μπορούν να διεκδικήσουν την αναβάθμιση του ρόλου της Επιτροπής- καθώς επίσης η συνεργασία της ΤΑ με διεθνή δίκτυα όπως «Διεθνής Συνασπισμός Πόλεων κατά του ρατσισμού» και «Δήμαρχοι για την Ειρήνη».

Για την καλύτερη οργάνωση της δουλειάς μας μπορούμε να διακρίνουμε δύο κατηγορίες Δήμων και Περιφερειών:

• Περιπτώσεις που είμαστε διοίκηση. Το βασικό επιχείρημα θα είναι το έργο που επιτελούν αυτές οι δημοτικές-περιφερειακές αρχές, οι οποίες οφείλουν να το επικοινωνούν στους πολίτες με στόχο την ενεργοποίηση τοπικών κοινωνικών ομάδων ή κινημάτων που μπορούν να προσανατολισθούν σε θετικές και παράλληλες με τις αυτοδιοικητικές αρχές, ενέργειες και όχι μόνο. Η συμμετοχή των δημοτών, ή τουλάχιστον των μελών των παρατάξεων που διοικούν μέσα από συγκροτημένες διαδικασίες, αποτελεί σημαντικό παράγοντα πολιτικής αναζωογόνησης τους.

• Περιπτώσεις όπου βρισκόμαστε στην αντιπολίτευση ή δεν συμμετέχουμε στα Συμβούλια. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει άμεσα να πρωτοστατήσουμε σε πρωτοβουλίες συγκρότησης προοδευτικών αυτοδιοικητικών σχημάτων, μέσα από αυθεντικές δημοκρατικές διαδικασίες, επιδιώκοντας τη συμμετοχή των πολιτών που είναι δραστήριοι κοινωνικά, σε κινήσεις, συλλόγους, κοινωνικές οντότητες κ.λ.π.

Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε μια πολύ σημαντική πολιτική διάσταση: Οι Αυτοδιοικητικές εκλογές, η πορεία προς αυτές και τα αποτελέσματά τους μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση της προώθησης βημάτων για ευρύτερες προοδευτικές πολιτικές συγκλίσεις μεταξύ κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων, μέσα από τα κατάλληλα, κάθε φορά, πρόσωπα και τις πλέον κατάλληλες πρακτικές.

4. ‘Αξονες προγραμματισμού

α. Οι βασικές μας επιλογές ως προς τα αυτοδιοικητικά σχήματα, τους επικεφαλής, τις συμμαχίες, τους συνδυασμούς πρέπει να έχουν δρομολογηθεί – απαραίτητα – μέσα στο επόμενο 6μηνο, ως ακρότατο χρονικό όριο.

β. Οι τελικές επιλογές πρέπει να είναι αντικείμενο διαβουλεύσεων των παραταξιακών μας σχημάτων, συζητήσεων με τους συμμάχους μας, ζύμωσης μέσα στις τοπικές κοινωνίες.

Στο κομματικό επίπεδο, απαιτείται η εμπλοκή των τοπικών οργανώσεων, των νομαρχιακών επιτροπών, των περιφερειακών επιτροπών, καθώς και των κεντρικών οργάνων του κόμματος. Το τελευταίο αφορά οπωσδήποτε τις περιφέρειες, τις πρωτεύουσες νομών και όλους τους μεγάλους Δήμους.