2003 : Η συνέντευξη του οδηγού του τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου

«Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας»: Η συνέντευξη του οδηγού του τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου

Τα λόγια του μετανιωμένου οδηγού, του καταραμένου τανκ, δεν φωτίζουν μόνο εκείνη την ιστορική στιγμή, αλλά και το τι επικρατούσε μέσα στο στράτευμα, στους επίλεκτους της χούντας και πως οι πρωτεργάτες της επταετίας και τα τσιράκια τους μεταμόρφωναν τα απλά φανταράκια σε τέρατα, βασανιστές, πειθήνια όργανά τους.

 

Το τανκ προ της πύλης του Πολυτεχνείου – η ιστορική φωτογραφία του Αρ. Σαρρηκώστα

Ο Ελληνισμός της Νότιας Αφρικής και ο ΠτΔ τίμησαν τον Μεσσήνιο Γιώργο Μπίζο – Messinia Press

Ο Ελληνισμός της Νότιας Αφρικής και ο ΠτΔ τίμησαν τον Μεσσήνιο Γιώργο ΜπίζοΔημοσίευση: Νοέμβριος 5, 2017Παρουσία του υφυπουργού Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ, ο ελληνισμός της Νότιας Αφρικής τίμησε, σε ειδική εκδήλωση, τον Γιώργο Μπίζο, μια κορυφαία εμβληματική προσωπικότητα της Νοτίου Αφρικής, δικηγόρου του Νέλσον Μαντέλα και ενός από τους τρεις συντάκτες του Συντάγματος της αφρικανικής χώρας. Υπενθυμίζεται οτι ο Γ. Μπίζος είναι Μεσσήνιος και συγκεκριμένα από το Βασιλίτσι.Η εκδήλωση, κατά την οποία ο κ. Κουίκ διάβασε χαιρετισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου για τον Γ. Μπίζο, διοργανώθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ, με ευθύνη της Ελληνικής Ομοσπονδίας, από όλους τους φορείς του Ελληνισμού (Ελλάδα και Κύπρος) της Νότιας Αφρικής, παρουσία των δύο Πρέσβεων και του Αρχιεπισκόπου κ. Δαμιανού.Ο Γιώργος Μπίζος είναι ο Έλληνας που λατρεύουν σε αυτήν τη χώρα και μάλιστα πριν από λίγες μέρες του αφιέρωσαν ειδική πτέρυγα στο όνομά του, στο μουσείο του Απαρτχάιντ.Τον χαιρετισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εκδήλωση διάβασε ο υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ, ο οποίος, όπως του είπε «σήμερα εδώ στο Γιοχάνεσμπουργκ όπου γιορτάζονται τα 90στά σας γενέθλια, σας μεταφέρω κ. Μπίζο – και το διαβάζω αμέσως – χαιρετισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας κ Προκόπη Παυλόπουλου, όπως και ένα δώρο με το Εθνόσημο και την υπογραφή του».Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στον χαιρετισμό του στάθηκε στην πολυδιάστατη δράση του Γιώργου Μπίζου, χαρακτηρίζοντας «μαχητή της ελευθερίας» και «πολίτη του κόσμου».Ο χαιρετισμός του κ. Παυλόπουλου: «Η σημερινή ημέρα είναι μια ημέρα συγκίνησης και γιορτής, που μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε στην πολυδιάστατη δράση του Γεώργιου Μπίζου, του πρώτου Έλληνα μαχητή κατά του Απαρτχάιντ, του μαχητικού δικηγόρου της δίκης της Ριβάνια, ο οποίος υπήρξε ο αρχιτέκτονας του Νέου Συντάγματος της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής, ενός από τα πιο προοδευτικά συνταγματικά κείμενα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών παγκοσμίως. Ιδιαίτερα σημαντική και καθοριστική για την δημοκρατική του δράση υπήρξε η στενή φιλική σχέση του με τον Νέλσον Μαντέλα, στον οποίο ενέπνευσε τον σεβασμό για την Ελλάδα και τις διαχρονικές της αξίες.Μαχητής της ελευθερίας, πολίτης του κόσμου, γνήσιος Έλληνας, ο Γεώργιος Μπίζος, πρωτοστάτησε στη δημιουργία του εκπαιδευτηρίου ΣΑΧΕΤΙ, ενός φάρου των ελληνικών γραμμάτων, με καθολική αναγνώριση στην Νότιο Αφρική. Ως δικηγόρος υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και Πρόεδρος της Επιτροπής της Νοτίου Αφρικής για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, γνωρίζει ότι η επανένωση του Μνημείου αποτελεί όχι μόνο νόμιμο δικαίωμα της πατρίδας μας, αλλά και χρέος του Ελληνισμού προς την ανθρωπότητα.Θα ήθελα να απευθύνω τις θερμότερες ευχές μου στον κ. Μπιζο για την ημέρα των γενεθλίων του και να τον ευχαριστήσω προσωπικά για την μακρά προσφορά του στον αγώνα της υπεράσπισης των ιδανικών της ελευθερίας, αλλά και για τη σταθερή υποστήριξή του στην Ελληνική Ομογένεια.Θερμές ευχαριστίες επίσης, στην Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων και Σωματείων Νοτίου Αφρικής για την αναγνώριση του έργου του κ. Μπίζου και τη διοργάνωση της σημερινής εκδήλωσης».

Πηγή: Ο Ελληνισμός της Νότιας Αφρικής και ο ΠτΔ τίμησαν τον Μεσσήνιο Γιώργο Μπίζο – Messinia Press

Θύτες και θύματα το ίδιο;

25/8/2017

Σπύρος Τζόκας Αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα Αθηνών
Ο Φρύνιχος τιμωρήθηκε από τους Αθηναίους, όταν τους θύμισε με τρόπο δραματικό, στο θέατρο, την άλωση της Μιλήτου, «οι Αθηναίοι ζημίωσαν τον Φρύνιχο ως υπομνήσαντα οικεία κακά». Αυτό σημαίνει ότι η Ιστορία τους πλήγωνε και ήθελαν να την ξεχάσουν ή να την διαγράψουν. Η λήθη, όμως, δεν απέτρεψε τους περσικούς πολέμους, δεν απέτρεψε τους αντιπάλους να φτάσουν στον Μαραθώνα. Αντίθετα η δυναμική απάντηση των αθηναίων και των συμμάχων απέτρεψαν την άλωση της Αθήνας.

Αντίστοιχες προσπάθειες διαγραφής της ιστορίας ή προσαρμογής αυτής στα μέτρα της πολιτικής συγκυρίας σημειώθηκαν πολλές από τότε. Μια τέτοια βίαιη επιχείρηση αναθεώρησης της Ιστορίας διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια και στην Ε.Ε, στην οποία συμμετέχουν πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί και άλλοι.

Ημέρα μνήμης λένε η 23η Αυγούστου. Στις 23 Αυγούστου 1939 η Σοβιετική Ένωση και η ναζιστική Γερμανία προχώρησαν στην υπογραφή συμφώνου μη επίθεσης, το οποίο έμεινε γνωστό στην Ιστορία ως σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ, από τα ονόματα των Υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών. Χύθηκε πολύ μελάνι από τότε για τη συμφωνία αυτή και διατυπώθηκαν πολλές απόψεις και έχει φωτισθεί από κάθε πλευρά, δικαιώνοντας κυρίως την πολιτική επιλογή της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι σε έναν τότε εχθρικό κόσμο.

Απομονώνουν, λοιπόν, χοντροκομμένα το γεγονός αυτό από την μετέπειτα προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης στον αντιφασιστικό αγώνα με τα τόσα θύματα και τολμούν να εξισώνουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό και να οικοδομούν την ασεβή και προκλητική θεωρία των δύο άκρων. Φανταστείτε λοιπόν την εξίσωση του αγωνιστή – κομμουνιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη που εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τους Ναζί με τον δήμιο του, τον διοικητή του στρατοπέδου Χαϊδαρίου Φίσσερ!!!

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι τωρινό, δεν είναι σημερινό. Δεν το ξεκίνησε η Εσθονία με τη σημερινή διεθνή διάσκεψη για τα εγκλήματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού, όπως ισχυρίζεται. Η εσθονική προεδρία απλά εκμεταλλεύεται τη συγκυρία για τη διοργάνωση μιας αντικομμουνιστικής φιέστας και εκτελεί συμβόλαιο, αδιαφορώντας για το αίμα των θυμάτων της αντιφασιστικής νίκης. Βρίσκεται στη γραμμή της παραχάραξης της Ιστορίας και του προκλητικού συμψηφισμού των θυτών με τα θύματα.

Εδράζεται στη γιγαντιαία επιχείρηση του “ιστορικού αναθεωρητισμού”, την οποία ξεκίνησαν Γερμανοί ιστορικοί, ήδη από τη δεκαετία του ’60, την συνέχισαν επαξίως Γάλλοι, Άγγλοι, Αμερικανοί και εσχάτως προστέθηκαν και οι ημέτεροι ιστορικοί με τις “ακριβείς” καταμετρήσεις σκοτωμένων από την ΟΠΛΑ αφ’ ενός, τους ταγματασφαλίτες και λοιπούς δωσίλογους αφ’ ετέρου. Μπορείτε να φανταστείτε το αποτέλεσμα των καταμετρήσεων αυτών: η κόκκινη τρομοκρατία ήταν αγριότερη και μαζικότερη από τη μαύρη τρομοκρατία!!! Έλεος.

Ψήγματα μόνο αυτής της επιχείρησης φτάνουν και στη δημοσιότητα από αστοχίες ή βολιδοσκοπήσεις των παραπάνω…. μόνο ψήγματα, καθώς η δουλειά είναι οργανωμένη και καλά στημένη. Εκσυγχρονισμός, συμβιβασμός, υποχώρηση και αναθεώρηση της Ιστορίας συμβαδίζουν. Αυτή η πολιτική και ακαδημαϊκή ιντελιγκέντσια επιχειρεί να επιβάλλει τις μεταμοντέρνες – πλην υπόδουλες – απόψεις στους μελλοντικούς δασκάλους της νέας γενιάς, ώστε να αλλάξει η Ιστορία.

Για τους μη εξοικειωμένους σ’ αυτού του είδους την ιστορική μπακαλική, να προσθέσω ότι ο “ιστορικός αναθεωρητισμός”, όχι όμως και το τέκνο του ο “ιστορικός αρνητισμός” (:”δεν υπήρξε ολοκαύτωμα”) κ.λπ. – δεν αποσιωπούν τα εγκλήματα του ναζισμού. “Απλώς”, λιγοστεύουν, τεχνηέντως ή χονδροειδώς, το μερίδιο αίματος του ναζισμού κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το επιρρίπτουν στην ευθύνη αποκλειστικά μιας μερίδας γνωστών ηγετών ναζί και των SS – μέχρι του σημείου ώστε οι θανατωθέντες Εβραίοι στα στρατόπεδα να μην ξεπερνούν, κατ’ αυτούς, τα δύο με τρία το πολύ εκατομμύρια.

Από την άλλη πλευρά αυγατίζουν τα θύματα εις βάρος των Γερμανών και των συμμάχων τους, π.χ. εξαιτίας των συμμαχικών βομβαρδισμών πόλεων και μη στρατιωτικών εγκαταστάσεων, και έτσι, στον σχετικό ισολογισμό, ναζί και σύμμαχοι έρχονται πάτσι. Θύτες και θύματα το ίδιο. Ξεχνιέται έτσι η φρίκη, αθωώνονται τα εγκλήματα και οδηγούν τους λαούς στη λήθη.

Αυτή είναι η “θεωρία”, ήδη λεπτουργημένη στα χρόνια του Μεσοπολέμου και κύριο ιδεολογικό και θεωρητικό εργαλείο του “ελεύθερου κόσμου” τα ατέλειωτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Ίσως, θα νόμιζε κανείς, ότι τώρα πλέον η πολεμική δεν έχει ανάγκη τα μέσα που χρησιμοποίησε επί Ψυχρού Πολέμου.. Ουδαμώς. Οι ιδεολόγοι τους γνωρίζουν πολύ καλά αυτό που γνωρίζουμε όλοι. Ότι δηλαδή το παρελθόν νοηματοδοτεί το παρόν και στο παρόν επινοείται το μέλλον μολονότι όχι γραμμικά και όχι νομοτελειακά.

Στη μεταμοντέρνα μας όμως εποχή, που εδράζεται αποκλειστικά στο παρόν, όπου τα πάντα είναι παροντικά, δεν μπορεί να επιβιώνει μια ζώσα ιστορία, ένα παρελθόν δηλαδή που κάτι ακόμη μπορεί να προσκομίσει στο παρόν. Σ’ αυτή την περίπτωση οι διαχειριστές του παρόντος ανακατασκευάζουν το παρελθόν αυθαιρέτως αλλά αληθοφανώς, ώστε να συνάδει και να συνηγορεί προς τη χρεία του παρόντος. Μια κατασκευή, λέγεται, είναι η ιστορία, το πραγματικό κατασκευάζεται κι αυτό: μια αφήγηση είναι και το παρελθόν. Έκαστος και η αφήγησή του περί του παρελθόντος!!!

Πρέπει, λοιπόν, το παρελθόν να εξορκισθεί ανέκλητα και οριστικά, να μην ταράξει ξανά τις συνειδήσεις των ανθρώπων και να τους εμπνεύσει παραδείγματα. Να ξεχαστεί η θεωρία της πάλης των τάξεων ή καλύτερα να ενοχοποιηθεί ή να σαρκασθεί, καθώς το φάντασμα εξακολουθεί να πλανιέται ακόμη πάνω απ’ την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Και ιδού η εργαλειακή χρησιμότητα ορισμένων αφηγήσεων στη μεταμοντέρνα εποχή μας: από τους Ελασίτες ως τους μαχητές του Στάλινγκραντ και του Κιούρσκ, από το “κόμμα των εκτελεσμένων” (ΚΚΓ) ως τους μαχητές των Βιετκόγκ, από τα υπόγεια της παρανομίας ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από το μαχόμενο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα ως τις απόπειρες θεμελίωσης λαϊκής εξουσίας, όλα αυτά, άνθρωποι, ιδέες, αγώνες ήταν όργανα του κακού!!! Να τα καταδικάσουμε, όπως καταδικάσαμε την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, το ολοκαύτωμα της Κανδάνου, της Βιάννου, των Καλαβρύτων, του Διστόμου, του Μεσοβούνου της Πτολεμαίδας και τόσα άλλα.

Ο τρόπος της καταδίκης και της ιστορικής αναθεώρησης είναι θεολογικός και η πρακτική συνέπεια, όπως η θεολογία επιτάσσει, είναι η ανάνηψις, ή μετάνοια. Άπειρες οι μορφές της μετάνοιας, κι όχι ίδιες μ’ εκείνες που εξάγονταν παλιά στα κρατητήρια της Ασφάλειας.

Με λίγα λόγια αυτό είναι το στοίχημα. Αυτή η ιστορία των λαών, οι θυσίες να αποδομηθούν από τη νέα τάξη πραγμάτων, ως γραφική, πεπερασμένη και εθνοκεντρική. Οι λαοί να ευτελιστούν, να χάσουν την αυτογνωσία τους, να ενοχοποιηθούν ενδεχομένως και, εν τέλει, να μην έχουν ούτε αυτοσεβασμό, ούτε αξιοπρέπεια.

Αυτό είναι το στοίχημα, καθώς οι λαοί έχουν κάθε συμφέρον να θυμούνται, να πενθούν και να γιορτάζουν. Οι αστικές τάξεις έχουν κάθε συμφέρον να διαχέουν στις μάζες τη λήθη, ώστε να ξαναστέλνουν τους λαούς στα σφαγεία , προκειμένου να αρπάζουν τον πλούτο των εθνών, τον πλούτο των εργατών…

Απότοκος τέτοιων απόψεων είναι και οι πολιτικές εκείνες που ενέκριναν τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, τις «ανθρωπιστικές» εισβολές στο Ιράκ, την «εξαγωγή της Δημοκρατίας» στον Αραβικό Κόσμο, τις πορτοκαλί επαναστάσεις, την εφαρμογή του Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο και εν τέλει των μνημονίων στην Ελλάδα.

Απότοκος τέτοιων κινήσεων είναι και τα σημερινά… Αίφνης προχθές η κυρία Καγκελάριος ενεθυμήθη το προηγούμενο των βαλκανικών συρράξεων και το «εξόρκισε» ως πιθανότητα σήμερα και κίνδυνο να επαναληφθούν σ’ αυτήν την περιοχή (που πρώτη η Γερμανία ρήμαξε τη δεκαετία του 1990).

Παραλλήλως, η ίδια ομού με τον πρώην κ. Ολάντ διακήρυσσαν ότι τα «εθνικά κράτη είναι αναχρονισμός» – αλλά δεν είναι αναχρονισμός ο εθνικισμός με τον οποίον ο Γαλλογερμανικός Αξων βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία στην Ουκρανία, την Πολωνία, τις Δημοκρατίες της Βαλτικής, την Τουρκία και αλλαχού, εκεί όπου οι δημοκρατίες… ανθούν και η κοινωνική δικαιοσύνη καλπάζει καβάλα στα άλογα του Αττίλα.

Συνεπώς, όλη αυτή η ορολογία της (μετα)νεωτερικότητας, του μεταεθνικού κράτους, της πολυπολιτισμικότητας, εφόσον δεν σχετίζεται με σοσιαλιστικά κράτη και σοσιαλιστικές κοινωνίες, αποτελεί σφυρί στα χέρια της καπιταλιστικής αποθηρίωσης. Σφυρί για την πολιτισμική καθήλωση των λαών, την πολιτική εξουδετέρωση των φιλολαϊκών δυνάμεων και τον αφοπλισμό των προσώπων από την αξιοπρέπεια και τις προσδοκίες τους.

Τελικά η αλήθεια πρέπει να είναι μόνον θέμα διαπίστωσης και όχι πολιτικό πρόταγμα. Διότι η αλήθεια ως διαπίστωση σημαίνει λίγα, αλλά ως αφορμή σκέψεων και κίνητρο πράξεων σημαίνει τα πάντα…

23 Αυγούστου 1942: H έναρξη πολιορκίας του Στάλινγκραντ

 

23 Αυγούστου 1942: Οι Γερμανοί στα προάστια του Στάλινγκραντ

Η μεγαλύτερη και φονικότερη μάχη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της παγκόσμιας ιστορίας γενικότερα. Υπολογίζεται ότι πάνω από 1.500.000 άνθρωποι (στρατιώτες και πολίτες) έχασαν τη ζωή τους. Όταν κάνουμε λόγο για «Μάχη του Στάλινγκραντ», εννοούμε μια σειρά πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ Γερμανών και Σοβιετικών, που έλαβαν χώρα από τις 23 Αυγούστου 1942 έως τις 2 Φεβρουαρίου 1943 στα περίχωρα και στο κέντρο της πόλης του Στάλινγκραντ (νυν Βόλγκογκραντ).

 

Η μάχη του Στάλινγκραντ 1949 με ελληνικούς υπότιτλους

 

 

 
23 Αυγουστου 2017

Ετσι , η 23η Αυγούστου 1942 θεωρείται ημερομηνία ορόσημο για τη μάχη του Στάλινγκραντ γιατί από τη μέρα εκείνη η μάχη μεταφέρεται στα προάστια και αργότερα στις συνοικίες της πόλης.

Μετά την καταστροφική επιχείρηση του 1941 για την κατάληψη της Μόσχας, οι Γερμανοί σταθεροποίησαν τις θέσεις τους στην Ουκρανία και την άνοιξη του 1942 ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν νέα επίθεση κατά της Νότιας Ρωσίας. Ο Χίτλερ, με την παρότρυνση των οικονομολόγων του Τρίτου Ράιχ, επιδίωκε να θέσει υπό τον έλεγχό του τις πετρελαιοφόρες περιοχές του Καυκάσου, προκειμένου να εξασφαλίσει τις αναγκαίες ποσότητες πετρελαίου, που θα του επέτρεπαν να συνεχίσει τον πόλεμο. Η μάχη του Στάλινγκραντ τελείωσε στις 2 Φλεβάρη 1943 με την παράδοση των κυκλωμένων γερμανικών στρατευμάτων. Στη διάρκεια της σοβιετικής αντεπίθεσης καταστράφηκαν δυο γερμανικές, μια ιταλική και δύο ρουμανικές στρατιές. Εξοντώθηκαν ολοκληρωτικά 32 γερμανικές μεραρχίες και 3 ταξιαρχίες, άλλες 16 μεραρχίες έχασαν το 50-75% της δύναμής τους και έπαψαν να είναι αξιόμαχες. Οι απώλειες των Γερμανών στη διάρκεια αυτής της μάχης ανήλθαν σε περισσότερους από 800 χιλιάδες άνδρες, 2 χιλιάδες άρματα μάχης και θωρακισμένα πυροβόλα, πάνω από 10 χιλ. πυροβόλα και όλμους, 3 χιλιάδες μαχητικά και μεταγωγικά αεροπλάνα και 70 χιλιάδες αυτοκίνητα. Στην περίοδο 17 Ιούλη 1942 έως 2 Φλεβάρη 1943 οι στρατοί του φασιστικού συνασπισμού έχασαν το 25% της δύναμης που είχαν παρατάξει στο γερμανοσοβιετικό μέτωπο.

Η συντριβή των Γερμανών στο Βόλγα σήμαινε την αρχή της αποφασιστικής στροφής στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και σε όλο το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχιζε πια η εκδίωξη των εισβολέων από το σοβιετικό έδαφος και η απελευθέρωση της Ευρώπης από το ναζιστικό ζυγό. Μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ ο σοβιετικός στρατός αποσπά τη στρατηγική πρωτοβουλία και δεν την αφήνει μέχρι την οριστική συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας. Ο ηρωικός αγώνας των κατοίκων του Στάλινγκραντ και του σοβιετικού στρατού απέσπασαν το παγκόσμιο θαυμασμό. Τόσο η βρετανική, όσο και η αμερικάνικη ηγεσία αναγνώρισαν με τον πιο επίσημο τρόπο τον καθοριστικής σημασίας αγώνα των υπερασπιστών του Στάλινγκραντ για την τελική έκβαση του πολέμου.

ο οικονομολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, πολιτικός της Αριστεράς και Βουλευτής Μιχάλης Παπαγιαννάκης

«Αν υπήρχε πιθανότητα να αφήσω τον Συνασπισμό, θα ήμουν ο τελευταίος που θα το έκανα – θα κλείδωνα και την πόρτα» αστειευόταν.

Στις 19 Αυγούστου 1941, γεννήθηκε στην Καλαμάτα, ο οικονομολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, πολιτικός της Αριστεράς και Βουλευτής Μιχάλης Παπαγιαννάκης.  

Σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι. 

Εργάστηκε ως καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελιέ. Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987. 

Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και είχε συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά,Ισπανικά και Ιταλικά.

Ως το 1963 ήταν μέλος της ΕΔΑ. Κατά τη στρατιωτική χούντα (1967-1973) εντάχθηκε στη Δημοκρατική ‘Aμυνα. 

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Εθνικής Γραμματείας της. Όταν το κόμμα του εντάχθηκε στο Συνασπισμό, ο Παπαγιαννάκης έγινε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και εν συνεχεία της Πολιτικής Γραμματείας του, υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογία και Ποιότητα της Ζωής. Το 1993 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, όμως ηττήθηκε στην πρώτη ψηφοφορία και στήριξε το Νίκο Κωνσταντόπουλο που τελικά εξελέγη.

Ο Παπαγιαννάκης είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με το ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του 1989, του 1994 και του 1999. Το 2004 δεν είχε διεκδικήσει επανεκλογή στο ευρωκοινοβούλιο, επιθυμώντας να δραστηριοποιηθεί στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Στο 4ο Συνέδριο του Συνασπισμού (Δεκέμβριος 2004) ήταν ξανά υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, αλλά ηττήθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο. Στις εθνικές εκλογές του 2007 εκλέχθηκε βουλευτής στη Β’ Αθηνών, τρίτος σε σταυρούς μέσα στο κόμμα του.

Ανήκε στην τάση Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού.

Πέθανε στις 26 Μαΐου του 2009 σε ηλικία 68 ετών, μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο.

Κράτα το

Κράτα το

Η πόλη των Φαρών

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017 08:35

Πηγή: https://www.eleftheriaonline.gr/themelis

Γράφτηκε από τον  Πέτρο Θέμελη

 
 
Η πόλη των Φαρών

 

 

Του καθηγητή Πέτρου Θέμελη

O Παυσανίας στα «Μεσσηνιακά» του δηλώνει ρητά ότι η πόλη των Φαρών απέχει 6 μόλις στάδια από τη θάλασσα (κάτι περισσότερο δηλαδή από χίλια μέτρα) και εβδομήντα στάδια (13 περίπου χιλιόμετρα) από την Aβία, στην περιοχή της σημερινής Παλιόχωρας, της Μικρής και της Μεγάλης Μαντίνειας, που βρισκόταν κοντά στο Αλμυρό. Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει ότι οι Φαρές βρίσκονται δίπλα στις εκβολές του ποταμού Νέδοντα και απέχουν από τη θάλασσα 5 μόλις στάδια, λιγότερο δηλαδή από ένα χιλιόμετρο. O ίδιος προσθέτει ότι στην παραλία των Φαρών υπήρχε «ύφορμον θερινόν», δηλαδή αγκυροβολείο ασφαλές μόνο κατά τους θερινούς μήνες. H κατά ένα στάδιο (190 περίπου μέτρα) διαφορά της απόστασης της πόλης των Φαρών από τη θάλασσα που δίνει ο Παυσανίας, από εκείνη του Στράβωνα, οφείλεται ίσως στο γεγονός ότι από τον 1ο αι. π.X. (χρόνος επίσκεψης του Στράβωνα) ως τα μέσα του 2ου αι. μ.X. (χρόνος επίσκεψης του Παυσανία), η παραλία είχε απομακρυνθεί λόγω των προσχώσεων του Νέδοντα.

Σημαντική είναι και η πληροφορία του ιστορικού Ξενοφώντα («Ελληνικά» 4.8.7) ότι την άνοιξη του 393 π.X. (22 χρόνια πριν από την ίδρυση της Μεσσήνης) κατέπλευσαν στις Φαρές ο Αθηναίος ναύαρχος Kόνων και ο σύμμαχός του Πέρσης Σατράπης, Φαρνάβαζος. Λεηλάτησαν την ύπαιθρο χώρα και με σύντομες αποβάσεις προξενούσαν σοβαρά προβλήματα στον πληθυσμό. Φοβούμενοι όμως την «αλιμενότητα της χώρας», σημειώνει ο Ξενοφών, καθώς και την «σπανοσιτίαν» -την έλλειψη δηλαδή σιταριού που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει με τις λεηλασίες τους και την πυρπόληση των χωραφιών-, απέπλευσαν και προσορμίστηκαν στον Φοινικούντα. 

 

ΜΙΑ ΕΡΗΜΙΚΗ ΑΚΤΗ ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

 

ΚΑΛΑΜΑΤΑ 1880
H παραλία της Kαλαμάτας κράτησε τη μορφή που είχε στην αρχαιότητα, ώς τις αρχές του 19ου αιώνα. Τα σπίτια συνωστίζονταν γύρω στο κάστρο σε απόσταση μισής ώρας περίπου από τη θάλασσα, χωρίς οδική σύνδεση με αυτήν. H εικόνα της παραλίας εκείνη την εποχή ήταν «μια απέραντη ερημική ακτή, γεμάτη λίμνες, τέλματα και άναρχη βλάστηση, που διαδέχονταν τα πλούσια περιβόλια στις νότιες παρυφές της πόλης». 

Στο δυτικό τμήμα αυτής της έκτασης, στη συνοικία της Aνάληψης, βρίσκονταν οι εκβολές του ποταμού Nέδοντα, ενώ στα ανατολικά έρρεε ο Kερεζένιας που κατέβαινε από τα Γιαννιτσάνικα. Aνατολικότερα από το «Πανελλήνιο» υπήρχε μια μεγάλη λίμνη γνωστή ως λίμνη «Λινάρδου». Στη συνοικία της Aνάληψης, κοντά στο ποτάμι υπήρχαν μαγαζιά, το Tελωνείο (η γνωστή Nτουάνα) και πολλά βυρσοδεψεία, τα Tαμπάκικα, ώς τα μέσα του 20ού αιώνα περίπου.

O Παυσανίας, ερχόμενος από τη Μεσσηνιακή Μάνη (τα σημερινά Καμποχώρια), εισήλθε στη Μεσσηνία από τα νότια, περνώντας πρώτα από τη Χοίρειο Νάπη, τη Χαράδρα του Χοίρου, που οι ντόπιοι ονομάζουν φαράγγι της Κοσκάρακας και Γουρνολάγκαδο, φυσικό όριο μεταξύ Λακωνίας και Μεσσηνίας. Πάνω από τη χαράδρα αυτή με τον χείμαρρο της Σάνταβας ή Αβουρο, ανάμεσα στα χωριά Πηγάδια και Βόρειο Γαϊτσών, βρισκόταν κατά μία άποψη ένα ιερό της Αρτέμιδος. Το φημισμένο όμως από τα αρχαϊκά χρόνια μεγάλο ιερό της Λιμνάτιδος φαίνεται ότι βρισκόταν στη θέση Βόλυμος (ή Βόλυμνος), δυο περίπου ώρες ΒΔ του χωριού Αρτεμισία, όπου κτίστηκε το 1910 το εκκλησάκι της Παναγιάς Βολυμνιώτισσας ή Καψοχεροβολούσας. Ο Ludwig Ross είχε εντοπίσει το 1840 έξι θραύσματα αρχαίων επιγραφών εντοιχισμένα στο εκκλησάκι. Οι επιγραφές αυτές, ρωμαϊκών κυρίως χρόνων, αναφέρονται σε γιορτή και σε αγώνες προς τιμήν της θεάς Αρτέμιδος Λιμνάτιδος. Ενεπίγραφα χάλκινα κάτοπτρα, αναθήματα γυναικών στην Αρτέμιδα Λιμνάτιδα, πόρπες και άλλα αντικείμενα έχουν έλθει κατά καιρούς στο φως και δημοσιευθεί από αρχαιολόγους.

 

ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΙΕΡΑ

Στη συνέχεια ο Παυσανίας περνάει μέσα από την Aβία και το Αλμυρόν ύδωρ (το σημερινό Αλμυρό) και καταλήγει στην πόλη των Φαρών. H πόλη, κτισμένη γύρω από το σημερινό κάστρο της Καλαμάτας, βρισκόταν σε παρακμή στα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. O περιηγητής σημειώνει την παρουσία δύο μόνο ιερών στις Φαρές. Tο ένα ήταν αφιερωμένο στη λατρεία των ηρώων θεραπευτών Νικόμαχου και Γόργασου, γιων του Μαχάονα και εγγονών του Ασκληπιού. Tο δεύτερο ιερό ήταν αφιερωμένο στη λατρεία της Τύχης και περιελάμβανε ναό με άγαλμα που ο Παυσανίας αποκαλεί «αρχαίον» – για να το ξεχωρίσει προφανώς από τα πολύ κοινά και διαδεδομένα στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια αγάλματα Τύχης, που ακολουθούν έναν συγκεκριμένο τύπο. 

Σύμφωνα με πληροφορία του Στράβωνα (8.360), στις Φαρές υπήρχε και ιερό της Αθηνάς Νεδουσίας: «Παρά δε Φηράς Νέδων εκβάλλει ρέων διά της Λακωνικής έτερος Νέδας· έχει δε ιερόν επίσημον Αθηνάς Νεδουσίας». O Παυσανίας δεν αναφέρει το ιερό αυτό, επειδή την εποχή του είχε πιθανώς εγκαταλειφθεί ή πέσει σε αφάνεια. 

 

Λίθινες αυτοκρατορικές επιστολές

 

Ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος (161-180 μ.Χ.) και ο συναυτοκράτορας γιος του Κόμμοδος έστειλαν το 177/8 μ.Χ. δύο επιστολές στις Φαρές, οι οποίες σώζονται αποσπασματικά χαραγμένες σε λίθινη στήλη. Οι επιστολές δίνουν θετική απάντηση σε υπόμνημα της Βουλής των Φαραίων, σχετικό μάλλον με συνοριακές διαφορές προς τους γείτονες Σπαρτιάτες· υπόμνημα που είχε μεταφέρει στη Ρώμη πρεσβεία Φαραίων με επικεφαλής πρεσβευτή.

 

 

ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΕΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Ο περιηγητής μας επισκέφτηκε και το ιερό άλσος του Κάρνειου Απόλλωνα, όπου υπήρχε πηγή νερού σε μικρή απόσταση από τις Φαρές, πιθανώς στην περιοχή Πέρα Καλαμίτσι, ΒΑ της Καλαμάτας. Ολοι οι Δωριείς λάτρευαν τον Κάρνειον Απόλλωνα· υπάρχουν μάλιστα ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της άποψης ότι τα Κάρνεια, ως αγροτική-ποιμενική γιορτή αρχικά, προϋπήρχαν της καθόδου των Δωριέων στην Πελοπόννησο οι οποίοι την υιοθέτησαν και της έδωσαν πολεμικό χαρακτήρα. 

Tα Κάρνεια γιορτάζονταν επί εννέα ημέρες κατά το μήνα Καρνείον (μέσα Αυγούστου – μέσα Σεπτεμβρίου) με θυσία κριαριού, πομπή, χορό, αγώνες μουσικούς και γυμνικούς. Το κυρίως δρώμενο των Καρνείων τελούνταν από άγαμους νέους άνδρες, πέντε από κάθε φυλή, που ονομάζονταν Καρνεάται ή Καρνιασταί και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην οργάνωση της εορτής για μια περίοδο τεσσάρων ετών. Ενας από τους Καρνεάτες, ονομαζόμενος «σταφυλοδρόμος», έτρεχε στεφανωμένος με ταινίες, ενώ οι υπόλοιποι τον κυνηγούσαν. Αν τον έπιαναν, ήταν καλό σημάδι για την πόλη, αν όχι, ήταν κακό. 

 

Η Αθηνά και η Παναγιά

Το «επίσημον» ιερό της Αθηνάς Νεδουσίας δεν βρισκόταν αναγκαστικά στις εκβολές του ποταμού Νέδοντα, αλλά είχε τη θέση του στην ακρόπολη της πόλης όπου βρίσκεται σήμερα το μεσαιωνικό κάστρο. Πέρα από τη γνωστή συνήθεια και πρακτική των αρχαίων, να ιδρύουν ιερά της Αθηνάς σε κορφές υψωμάτων και ακροπόλεις, το επίθετο της Παναγιάς ως Καλομάτας (με τα ωραία μεγάλα έντονα μάτια) ενδέχεται να αποτελεί επιβίωση των μαρτυρημένων στη Λακωνία και αλλού αρχαίων λατρευτικών επιθέτων της θεάς Αθηνάς, τα οποία σχετίζονται άμεσα με τα έντονα μάτια και το οξύ βλέμμα της, όπως «Γλαυκώπις», «Οφθαλμίτις», «Οπτιλλέτις» και «Οξυδερκής» που διασώζει ο Παυσανίας.

 

 

ΤΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ

Tη συστηματική έρευνα των Φαρών την άρχισε ο Αλέξανδρος Πετρίδης με το βιβλίο του «Αρχαιολογική και ιστορική έρευνα περί Φαρών και Καλαμών, 1875». 

Tον ακολούθησε ο Ανδρέας Σκιάς το 1911, ο οποίος μεταξύ άλλων εντόπισε θεμέλια πύργου και τείχος της κλασικής οχύρωσης των Φαρών, σε απόσταση 250 μέτρων περίπου νότια από το κάστρο. O ίδιος ερευνητής εντόπισε στην αριστερή όχθη του Νέδοντα, βόρεια από το κάστρο της Καλαμάτας, στη θέση «Λιθωμένο Φίδι», αρχαϊκές επιγραφές χαραγμένες στα βράχια. Περιλαμβάνουν κυρίως ονόματα ανδρών που υποδηλώνουν ομοφυλοφιλικές σχέσεις, ενώ μια επιγραφή φαίνεται να σχετίζεται με τον τραγοπόδαρο, σκανδαλιάρη και ζωηρό ερωτικά θεό Πάνα, που έφερε εδώ το επίθετο «Κορθιάτας», σύμφωνα με μια επιγραφή. 

Νέα ώθηση στη μελέτη της μεσσηνιακής αρχαιολογίας έδωσαν οι έρευνες των Αμερικανών αρχαιολόγων William McDonald και Hope Simpson (1961 και 1964). Με τις έρευνές τους ήλθαν στο φως θραύσματα αγγείων Υστεροελλαδικής III εποχής (1200-1100 π.X.) στη νότια πλαγιά της ακρόπολης, καθώς και ένας λαξευτός τάφος της ίδιας εποχής στο λόφο Τούρλες, ανατολικά του Kάστρου. 

Στον ίδιο λόφο, τις Τούρλες, είχα την τύχη να περισυλλέξω το 1966 θραύσματα πήλινων αναθηματικών πλακιδίων, που πρέπει να ανήκουν σε αποθέτη ιερού χθόνιου ήρωα των αρχαϊκών και των κλασικών χρόνων. Δεν αποκλείεται, ο λατρευτικός αποθέτης στη θέση αυτή στο λόφο Τούρλες, να σχετίζεται με ένα από τα ιερά που μνημονεύει ο Παυσανίας, κατά προτίμηση το ιερό των ηρώων ιατρών Νικόμαχου και Γόργασου. 

O αρχαιολόγος Νίκος Γιαλούρης, σε ανασκαφή που πραγματοποίησε το 1964/5 στην περιοχή της πλατείας της Υπαπαντής, έφερε στο φως τοίχους μεγάλου οικοδομήματος δημόσιου χαρακτήρα, διαστάσεων 100Χ20 μ. περίπου, κτισμένους με καλοδουλεμένα αγκωνάρια, που θα μπορούσαν να ανήκουν σε στοά της αγοράς ή στο Γυμνάσιο των Φαρών. Στην περιοχή της Υπαπαντής βρισκόταν, όπως φαίνεται, το κέντρο της αρχαίας πόλης με την αγορά και τα συναφή δημόσια οικοδομήματα γύρω της. Η ανασκαφή του Γιαλούρη στην πλατεία της Υπαπαντής έφερε στο φως και θραύσματα αγγείων Γεωμετρικών και Αρχαϊκών χρόνων. Ως το 1937, στην οδό Υπαπαντής σωζόταν και η λεγόμενη Μεγάλη Πηγάδα, κτισμένη με αρχαία αγκωνάρια.

Επιγραφή του 1ου αι. π.X. από την Καλαμάτα που φυλάγεται στο Εθνικό Μουσείο Αθηνών (αρ. 4226) αποτελεί ανάθημα γυναικός ονόματι [Eυ]νομίας στο Δία. Πάνω από την επιγραφή εικονίζεται ανοιχτή δεξιά παλάμη σε ανάγλυφο. 

 

 

Κράτα το

Κράτα το

ΜΑΗΣ 1934: Η ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ – inred.gr

ΜΑΗΣ 1934: Η ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Πηγή: ΜΑΗΣ 1934: Η ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ – inred.gr