Αρχείο κατηγορίας ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας»

Ξεκινούν οι αιτήσεις για τα «Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας»

Δημοσιεύθηκε η δημόσια πρόσκληση υποβολής αιτήσεων χρηματοδότησης για τη δράση «Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικον

Στόχος της δράσης, που χρηματοδοτείται με το συνολικό ποσό των 11.303.000€, είναι η υποστήριξη της ανάπτυξης του θεσμού της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο), με πρώτο βήμα τη σύσταση από φορείς Κ.ΑΛ.Ο. 89 Κέντρων Στήριξης σε όλη τη χώρα.

Τα Κέντρα Στήριξης θα λειτουργήσουν ως «σημεία ενημέρωσης» για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, ως δομές συμβουλευτικής υποστήριξης κοινωνικών επιχειρηματιών και υποψηφίων κοινωνικών επιχειρηματιών και ως δομές υποστήριξης της δημιουργίας και ανάπτυξης άλλων φορέων Κ.ΑΛ.Ο.

Στα Κέντρα Στήριξης θα παρέχονται:

• υπηρεσίες ενημέρωσης/ δημοσιότητας που απευθύνονται στο γενικό πληθυσμό, σε φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν για τα ζητήματα της Κ.ΑΛ.Ο., όπως επίσης και σε υποψήφιους κοινωνικούς επιχειρηματίες (α’ δέσμη ενεργειών) και

• υπηρεσίες υποστήριξης και συμβουλευτικής σε υφιστάμενους Φορείς Κ.ΑΛ.Ο. ή/και σε φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται για την ίδρυση φορέων Κ.ΑΛ.Ο. (β’ δέσμη ενεργειών).

Το ύψος της επιδότησης ανέρχεται σε 127.000 ευρώ ανά Δικαιούχο και καλύπτει δαπάνες για λειτουργικά έξοδα, αμοιβές τρίτων, δαπάνες μισθοδοσίας/αμοιβές μελών συνεταιρισμών εργαζομένων, δαπάνες προβολής- δημοσιότητας και δικτύωσης, δαπάνες για αγορά εξοπλισμού/λογισμικού, δαπάνες διαμόρφωσης χώρου μικρής κλίμακας και δαπάνες μετακινήσεων των στελεχών των Κέντρων Στήριξης.

Η περίοδος υποβολής αιτήσεων θα διαρκέσει έως τις 14/9/2018 (ώρα 13:00) και η αίτηση χρηματοδότησης υποβάλλεται ηλεκτρονικά στο Πληροφοριακό Σύστημα Κρατικών Ενισχύσεων (ΠΣΚΕ) που παρέχει το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης στην διεύθυνση www.ependyseis.gr/mis με την ένδειξη: «ΚΕΝΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΛΟ».

Συμφωνία για το χρέος, «μην κλαίς και μη γελάς, μονάχα να καταλαβαίνεις»

Πηγή: Συμφωνία για το χρέος, «μην κλαίς και μη γελάς, μονάχα να καταλαβαίνεις»

Η κυβέρνηση έλεγε ότι η πολιτική που εφάρμοζε δεν ήταν δική της  και πράγματι δεν θα μπορούσε να είναι αριστερή πολιτική αυτή που εφάρμοζε. Τώρα που το τέλος της ασφυκτικής μνημονιακής επιτήρησης είναι  κοντά, πρέπει να υπάρξει ένα συνολικό πρόγραμμα ανάπτυξης με κέντρο την κοινωνία, τους νέους (ανέργους και εργαζόμενους) και όλους αυτούς που χτυπήθηκαν  από την καπιταλιστική κρίση.

 

Τοπική Αυτοδιοίκηση και Κοινωνική Οικονομία

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως συμπράττων εταίρος

http://koinoniki–oikonomia.blogspot.gr/p/blog-page_5901.html

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να συμμετέχει συστηματικά σε κοινωνικές συμπράξεις, να χρησιμοποιεί κοινωνικούς συνεταιρισμούς για την προσφορά κοινωνικών υπηρεσιών προς τους πολίτες, για δράσεις ανθρωπιστικής βοήθειας και προστασίας του περιβάλλοντος αξιοποιώντας την συμμετοχή των εθελοντικών οργανώσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης Τοπική Αυτοδιοίκηση και Κοινωνική Οικονομία

Spiegel: Δημιούργημα των δανειστών οι working poor στην Ελλάδα

Ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για τους νέους στην Ελλάδα δημοσίευσε η ιστοσελίδα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel. Αναφέρεται στους σκληρά εργαζόμενους, που όμως βγάζουν χρήματα που φτάνουν να καλύψουν μόνο τις άμεσες ανάγκες τους για φαγητό.
«Πρόκειται για τους «working poor», νέοι σπουδασμένοι και με προσόντα, αλλά με αποδοχές που μόλις φτάνουν για να καλύψουν το φαγητό τους»

Ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για τους νέους στην Ελλάδα δημοσίευσε η ιστοσελίδα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel. Αναφέρεται στους σκληρά εργαζόμενους, που όμως βγάζουν χρήματα που φτάνουν να καλύψουν μόνο τις άμεσες ανάγκες τους για φαγητό.


Κάνει λόγο για μια νέα κοινωνική τάξη στη χώρα μας, τους «working poor», δηλαδή τους «εργαζόμενους φτωχούς».

H χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας που επέβαλαν οι δανειστές της Ελλάδας φταίει για τη δημιουργία μιας νέας κατηγορίας εργαζόμενων φτωχών,γράφει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. «Πρόκειται για τους «working poor», νέοι σπουδασμένοι και με προσόντα, αλλά με αποδοχές που μόλις φτάνουν για να καλύψουν το φαγητό τους. Οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρεται το δημοσίευμα έχουν ονοματεπώνυμο. Είναι η Στέλλα Αντωνίου, 24 ετών, μπαργούμαν με σπουδές στις γλώσσες και στη λογοτεχνία, ο Γιώργος Γεωργιάδης, 27 ετών, καθηγητής Αγγλικών, με 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αλλά με αποδοχές 15 ωρών και ο Μάρκος Καρύδης, 30 χρονών, εργαζόμενος σε φαστφουντάδικο, με σπουδές στην Φυσική Αγωγή».

«Η χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας επέφερε ακριβώς το αντίθετο από το σκοπούμενο», επισημαίνει στο δημοσίευμά του το περιοδικό. «Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι».

Παρά τις αντιδράσεις, μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι προτιμότερη από την ανεργία.

To Spiegel σημειώνει: «Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία».

Όπως εκτιμά το Spiegel «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνει για να ζήσει. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό? Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ».

Το άρθρο κάνει και σύγκριση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα σε ότι αφορά στο κόστος ζωής. «Για παράδειγμα, στο Βερολίνο οι τιμές για προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης είναι μόλις 14,5% υψηλότερα από ότι στην Αθήνα, παρά το ό,τι στη γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι 117%».

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Γιατί απότυχε η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης των δανειστών

Ελλείψει (εθνικών) εργαλείων άσκησης οικονομικής πολιτικής, και υπό το καθεστώς των συμφωνιών με τους βασικούς εταίρους της Ελλάδας, οι κυβερνήσεις της χώρας από το 2010 και έπειτα ήταν υποχρεωμένες να εφαρμόσουν μια πολιτική εσωτερικής υποτίμησης. Βασικός στόχος της πολιτικής αυτής είναι η μείωση των τιμών στο εσωτερικό της χώρας σε σχέση με τις τιμές που επικρατούν στο  εσωτερικό των βασικών εμπορικών εταίρων της Ελλάδας.

Οι υπέρμαχοι αυτής της πολιτικής ισχυρίζονται ότι αν αυτό επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό, τότε τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν πιο ανταγωνιστικά, οι έλληνες παραγωγοί θα αποκτήσουν μεγαλύτερα μερίδια παραγωγής στο εξωτερικό και θα αυξηθεί η εγχώρια παραγωγή και συνεπώς το ΑΕΠ.

Η εφαρμογή της πολιτικής αυτής άρχισε να αποδίδει ορισμένα μικρής κλίμακας αποτελέσματα σε ονομαστικούς όρους από το 2012, το έτος δηλαδή κατά το οποίο ο εγχώριος πληθωρισμός άρχισε να κινείται σε χαμηλότερα επίπεδα από τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό

Σε πραγματικούς όρους, ωστόσο, τα αποτελέσματα δεν ήταν θετικά. Η υποτίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας, ή εναλλακτικά η μείωση του λόγου των τιμών των εμπορεύσιμων προς τις τιμές των μη εμπορεύσιμων αγαθών, δεν προκάλεσε την αναμενόμενη μεταφορά πόρων από τον τομέα των μη εμπορεύσιμων αγαθών στον τομέα των διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών . Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η διατομεακή κινητικότητα της επιχειρηματικότητας δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά όταν το ζητούμενο είναι η μετακίνηση επιχειρηματιών από τομείς «ρηχής επιχειρηματικότητας» (π.χ. εμπόριο) σε τομείς υψηλών απαιτήσεων (π.χ. μεταποίηση). Σημαντικό αρνητικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισε και η αδυναμία του εγχώριου τραπεζικού συστήματος να στηρίξει χρηματοδοτικά αυτή την αλλαγή, καθώς παράλληλα με τη διαδικασία της εσωτερικής του αναδιάρθρωσης έπρεπε να αντιμετωπίσει και τις ολοένα μειούμενες καταθέσεις.

Η αδυναμία του τομέα παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας αναπληρώνοντας τα κενά που δημιουργήθηκαν στους άλλους τομείς, σε συνδυασμό με την ένταση της ύφεσης και το μείγμα πολιτικής που ακολουθήθηκε, εκτόξευσε τα ποσοστά της ανεργίας και των μακροχρόνια ανέργων σε ύψη χωρίς ιστορικό προηγούμενο

Tα τελευταία 6-7 χρόνια υπήρξε μια τεράστιας κλίμακας αποεπένδυση στη χώρα.
Προκειμένου να υπάρξει επαναφορά του επιπέδου του παγίου κεφαλαίου της ιδιωτικής οικονομίας στα επίπεδα του 2009, εκτιμάται ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες ανέρχονται περίπου σε 80 δις €. Το επενδυτικό κενό από το 2009 μέχρι σήμερα υπολογίστηκε με βάση το άθροισμα των ετήσιων διαφορών μεταξύ των πραγματικών επενδύσεων και των επενδύσεων που θα απαιτούνταν προκειμένου να διατηρηθεί κάθε έτος ο λόγος ακαθάριστου σχηματισμού παγίου κεφαλαίου (ΑΣΠΚ)/ΑΕΠ στο επίπεδο του 2009-13.
Το απαιτούμενο αυτό κεφάλαιο των 80 δις είναι πολλαπλάσιο των διαθέσιμων πόρων του Δημοσίου (ΕΣΠΑ, ΠΔΕ, πόροι του Αναπτυξιακού Νόμου ή άλλων εναλλακτικών χρηματοδοτικών εργαλείων). Είναι επομένως απαραίτητο να διασφαλιστεί ότι τα επόμενα χρόνια θα πραγματοποιηθεί πολύ σημαντικός αριθμός ιδιωτικών επενδύσεων στη χώρα (προερχόμενων από την Ελλάδα και το εξωτερικό), ώστε να καταστεί εφικτή η αντιστροφή της τάσης αποεπένδυσης και να βρεθεί η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης.

Εως και 10% η εξοικονόμηση δαπανών από τους ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς

Εξοικονόμηση δαπανών που φτάνει ακόμη και το 10%, ή μόνο σε μία χρονιά τα 340 εκατ. ευρώ, προκύπτει από την ηλεκτρονικοποίηση των διαγωνισμών για τις δημόσιες συμβάσεις. Πρόκειται, αν μη τι άλλο, για εντυπωσιακή επίδοση, δεδομένου, μάλιστα, ότι στα στοιχεία αυτά δεν περιλαμβάνονται οι ηλεκτρονικοί διαγωνισμοί για τα δημόσια έργα, καθώς αυτά τώρα αρχίζουν να εντάσσονται στο Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΣΗΔΗΣ).

Είναι δε από τις ελάχιστες φορές που σε καιρό μνημονίου η εξοικονόμηση δημοσίων δαπανών δεν προέρχεται από περικοπές σε συντάξεις και μισθούς. Οταν, μάλιστα, το ΕΣΗΔΗΣ λειτουργήσει πλήρως και όταν εξαλειφθούν τα φαινόμενα αδιαφάνειας που ακόμη υπάρχουν σε ορισμένους φορείς, οι οποίοι εξακολουθούν να μην αναρτούν τα αιτήματα για προμήθειες άνω των 1.000 ευρώ στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημοσίων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ), όπως επίσης ορίζει η νομοθεσία, τότε η εξοικονόμηση δαπανών υπολογίζεται ότι μπορεί να φτάσει ακόμη και το 20%.

Υπενθυμίζεται ότι βάσει της νομοθεσίας όλες οι δημόσιες συμβάσεις που αφορούν στην προμήθεια προϊόντων, υπηρεσιών και δημοσίων έργων αξίας άνω των 60.000 ευρώ θα πρέπει να γίνονται μέσω του ΕΣΗΔΗΣ.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε χθες στο πλαίσιο ειδικής εκδήλωσης ο κ. Α. Φρατζέσκος, διευθυντής ανάπτυξης και τεχνικής στήριξης του ΕΣΗΔΗΣ, η εξοικονόμηση δαπάνης σε σχέση με την προϋπολογισθείσα δαπάνη από την πραγματοποίηση των διαγωνισμών ηλεκτρονικά ανήλθε σε 8,39% το 2015 και αυξήθηκε σε 9,49% το 2016 για το σύνολο των φορέων. Παρατηρείται, μάλιστα, σημαντική βελτίωση από χρονιά σε χρονιά στις διάφορες κατηγορίες φορέων που πραγματοποιούν δημόσιες συμβάσεις, όπως για παράδειγμα στον τομέα της υγείας, όπου το ποσοστό εξοικονόμησης από 6,31% αυξήθηκε σε 10,5%. Η αξία των ηλεκτρονικών διαγωνισμών για το 2016 ανέρχεται συνολικά σε 3,31 δισ. ευρώ από 2,78 δισ. ευρώ το 2015, ενώ το 2014 είχε διαμορφωθεί σε 217,4 εκατ. ευρώ.

Ακόμη πιο μεγάλο είναι το όφελος όταν ο ηλεκτρονικός διαγωνισμός γίνεται μέσω ηλεκτρονικού πλειστηριασμού. Οπως ανέφερε χθες ο γ.γ. Εμπορίου κ. Αντώνης Παπαδεράκης, σε πρόσφατο πλειστηριασμό που διενεργήθηκε για την προμήθεια ιατρικών αντιδραστηρίων η εξοικονόμηση που επιτεύχθηκε ήταν 10 εκατ. ευρώ, καθώς ενώ η προϋπολογισθείσα δαπάνη ήταν 33 εκατ. ευρώ, τελικά η προμήθεια κατακυρώθηκε στα 23 εκατ. ευρώ, κατά 30% χαμηλότερα. Υπάρχουν, μάλιστα, περιπτώσεις ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, όπου η αξία κατακύρωσης ήταν έως 58,78% χαμηλότερη σε σχέση με την προϋπολογισθείσα.

Η επιτυχία του ΕΣΗΔΗΣ αποτυπώνεται και στα στοιχεία για τον αριθμό των προσφορών. Αν και, δυστυχώς, στην πλειονότητα των διαγωνισμών οι προσφορές που υποβάλλονται εξακολουθούν να είναι 1-2 (47% το 2016 και 48% το 2015), αυξάνεται σταδιακά το ποσοστό των διαγωνισμών όπου υποβάλλονται περισσότερες προσφορές. Το 2016, 3-5 προσφορές υποβλήθηκαν στο 28% των διαγωνισμών (από 24% το 2015), 6-10 προσφορές υποβλήθηκαν στο 13% των διαγωνισμών (από 8% το 2015), ενώ πάνω από δέκα προσφορές υποβλήθηκαν στο 4% των διαγωνισμών (από 3% το 2015). Το σχετικά παρήγορο είναι ότι μειώνεται το ποσοστό των διαγωνισμών που κηρύχθηκαν άγονοι λόγω απουσίας προσφορών σε 8% το 2016 από 17% το 2015.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το προαναφερθέν όφελος σε χρήματα αφορά στη διαγωνιστική διαδικασία αυτή καθαυτήν, δηλαδή στην αξία των συμβάσεων και δεν περιλαμβάνει την εξοικονόμηση δαπανών από τη μείωση του διοικητικού κόστους. Στα τρία χρόνια που πραγματοποιούνται ηλεκτρονικοί διαγωνισμοί υπολογίζεται ότι το ελληνικό Δημόσιο εξοικονόμησε 700.000 ευρώ μόνο από τη χρήση λιγότερου χαρτιού.

Τα στοιχεία, αν μη τι άλλο, είναι ενθαρρυντικά και ελπιδοφόρα. Ωστόσο, δεν μπορεί κάποιος να μην αναλογισθεί πόσο δημόσιο χρήμα θα είχε εξοικονομηθεί εάν το ΕΣΗΔΗΣ είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του όταν εξαγγέλθηκε πρώτη φορά, δηλαδή το 2002, ή έστω όταν προκηρύχθηκε ο σχετικός διαγωνισμός, δηλαδή το 2006. Τελικώς, η υπογραφή με την ανάδοχο κοινοπραξία υπεγράφη το 2011 και η κατασκευή του περιελήφθη στο μνημόνιο

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το «υπερταμείο» που αντικαθιστά το ΤΑΙΠΕΔ – Στο κόκκινο – 105,5 FM

Η Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας που έρχεται να αναλάβει τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας με στόχο την αξιοποίηση και εξυγίανση της, θα εφαρμόσει μία ενιαία και μακροπρόθεσμη στρατηγική. Δείτε αναλυτικά πώς θα επιτευχθεί αυτό, ποια θα είναι η σχέση με τις ΔΕΚΟ, τις ιδιωτικοποιήσεις, καθώς και το πώς θα αξιοποιηθούν τα έσοδα που θα προκύψουν.

Πηγή: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το «υπερταμείο» που αντικαθιστά το ΤΑΙΠΕΔ – Στο κόκκινο – 105,5 FM

Προσωρινή εξαίρεση δημόσιων έργων από τους ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς

 14.01.2016 Συντάκτης:  Βασίλης Γεώργας

Εκτός ενιαίου πλαισίου για τις κρατικές προμήθειες μένουν τα δημόσια έργα. Η κυβέρνηση εξαιρεί για τουλάχιστον έναν χρόνο την υποχρεωτική διενέργεια ηλεκτρονικών διαγωνισμών για τις εργολαβίες υπουργείων, Περιφερειών, δήμων κ.ά. μέσω του Εθνικού Συστήματος Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων, επικαλούμενη ελλιπή προετοιμασία.

Ετσι, το νομοσχέδιο με το οποίο καθορίζεται το νέο θεσμικό πλαίσιο που θα ισχύει για όλες τις κρατικές προμήθειες, και το οποίο θα δοθεί εντός της άλλης εβδομάδας για δημόσια διαβούλευση με στόχο να ψηφιστεί τον Φεβρουάριο, θα αφορά μόνο τους ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς για τις προμήθειες αγαθών και υπηρεσιών σε όλο το Δημόσιο.

Παρότι το εθνικό σύστημα προμηθειών αποτελεί μια από τις πιο φιλόδοξες παρεμβάσεις που υλοποιούνται αυτή την περίοδο στη χώρα και επιδιώκει να φωτίσει τον σκοτεινό κόσμο των υπερτιμολογήσεων και της διαφθοράς στις κρατικές προμήθειες, που με πρόχειρους υπολογισμούς, ελλείψει στοιχείων, η κυβέρνηση εκτιμά ότι ξεπερνούν σε αξία τα 18,5 δισ. ευρώ (στοιχεία 2014), από την πλατφόρμα θα εξαιρεθούν μέχρι τις 30 Απριλίου 2017 οι διαγωνισμοί για τα δημόσια έργα και τις μελέτες.

Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα Εμπορίου και Προστασίας του Καταναλωτή, Αντώνη Παπαδεράκη, ο οποίος παρουσίασε χθες τη λειτουργία του νέου συστήματος, η εξαίρεση έχει ζητηθεί από το υπουργείο Υποδομών «προκειμένου να προσαρμοστούν οι φορείς και το ηλεκτρονικό σύστημα στις αυξημένες απαιτήσεις των τεχνικών έργων και να ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του προσωπικού».

Στο μεσοδιάστημα οι διαγωνισμοί θα συνεχίσουν να «τρέχουν» μέσω του υπουργείου Υποδομών, ενώ οι προκηρύξεις θα δημοσιεύονται κανονικά στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημόσιων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ).

Η προσωρινή εξαίρεση των δημόσιων έργων από το Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων δημιουργεί ερωτήματα, όχι μόνο επειδή ο σχεδιασμός για τη δημιουργία ενιαίου πλαισίου προμηθειών είναι γνωστός ήδη από τον νόμο του 2013, αλλά και εξαιτίας των διαφορετικών απόψεων που επικρατούν -σύμφωνα με πληροφορίες- εντός της κυβέρνησης.

Για το θέμα υπήρξαν στο πρόσφατο παρελθόν διαφωνίες μεταξύ των συναρμόδιων υπουργών Οικονομίας Γιώργου Σταθάκη και Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη, με τον τελευταίο να έχει την άποψη πως πρέπει να υπάρχει ξεχωριστό θεσμικό πλαίσιο και ξεχωριστή πλατφόρμα για τους διαγωνισμούς που αφορούν δημόσια έργα και μελέτες έργων, και τον υπουργό Οικονομίας να εμμένει στη θέση ότι πρέπει και οι διαγωνισμοί για τα δημόσια έργα να ενταχθούν στο Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων, την ευθύνη του οποίου θα έχει η Γενική Γραμματεία Εμπορίου και Προστασίας του Καταναλωτή, η οποία ανήκει στο ΥΠΑΝ.

Ενόψει κατάθεσης του νομοσχεδίου, που αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση, η κυβέρνηση φαίνεται πως κατέληξε στη «σολομώντεια λύση» να ενταχθούν μεν τα δημόσια έργα στο ενιαίο σύστημα κρατικών προμηθειών και να μην υπάρξει ξεχωριστό πλαίσιο γι’ αυτά, αλλά να παραταθεί για έναν ακόμη χρόνο σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες προμηθειών η διενέργεια των διαγωνισμών δημόσιων έργων μέσω του Εθνικού Συστήματος Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων.

Η παράταση αυτή δεν είναι η μοναδική. Στον νόμο του 2013, προβλεπόταν ως καταληκτική ημερομηνία για την ηλεκτρονική διενέργεια όλων των διαγωνισμών από όλους τους φορείς η 1η Οκτωβρίου 2015, ανεξάρτητα αν αφορούν προμήθειες αγαθών, νοσοκομεία ή δημόσια έργα κ.λπ.

Ειδικά για τις αναθέσεις δημόσιων έργων και τις μελέτες έργων, είχε δοθεί παράταση με υπουργική απόφαση (Μάρτιος και Σεπτέμβριος 2015) για την 1η Δεκεμβρίου 2015, ενώ στις 8 Δεκεμβρίου δόθηκε νέα παράταση για τις 30 Απριλίου 2017.

Παρ’ όλα αυτά, ο γενικός γραμματέας Εμπορίου, Αντώνης Παπαδεράκης, εκτίμησε χθες πως «στο τέλος του 2017 θα έχουμε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο λειτουργίας για το σύστημα δημόσιων προμηθειών σε σχέση με τον σημερινό, οι σκοτεινές ζώνες του οποίου ενισχύουν τη διαπλοκή επιχειρηματικών συμφερόντων και εκτρέφουν ένα σύστημα κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών με μοναδικό πελάτη το κράτος, την ώρα που χιλιάδες άλλες εταιρείες αποκλείονται».

Διαμόρφωση στρατηγικής

Ο ίδιος χαρακτήρισε το Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων μια από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο, σημειώνοντας ότι μέσω αυτού το κράτος μπορεί όχι μόνο να πετύχει εξοικονόμηση πόρων και βελτίωση υπηρεσιών, αλλά και να διαμορφώσει στρατηγική για την οικονομία και την επιχειρηματικότητα, ανακατανέμοντας σε περισσότερες επιχειρήσεις-προμηθευτές την πίτα των 18 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τον Αντ. Παπαδεράκη, «ακόμη και από αυτά τα 18 δισ. ευρώ ένα κλάσμα μόνο μετατρέπεται σήμερα σε πραγματικό έργο, καθώς, λόγω των υπερτιμολογήσεων, των χρονοβόρων διαδικασιών και του πληθωρισμού των διαφορετικών προδιαγραφών, υπάρχουν μεγάλες διαρροές πόρων».

Προκειμένου να ανοίξει η αγορά των προμηθευτών, με το νέο θεσμικό πλαίσιο θα δίνεται η δυνατότητα ακόμη και σε επιχειρήσεις που έχουν «μικρά χρέη προς το Δημόσιο» να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς του Δημοσίου, αν και δεν διευκρινίζεται πώς θα ξεπεραστεί ο σκόπελος της έλλειψης φορολογικής ή ασφαλιστικής ενημερότητας.

Οι 5 βασικοί άξονες του σχεδίου

Το σχέδιο για τις κρατικές προμήθειες έχει μεταξύ άλλων βασικούς άξονες:

1. Την ενοποίηση του κανονιστικού πλαισίου των δημόσιων συμβάσεων ώστε η χώρα να αποκτήσει ενιαίο πλαίσιο και προδιαγραφές για τους κρατικούς διαγωνισμούς.

2. Την υποχρεωτική διαίρεση των διαγωνισμών με διαφορά κριτήρια, π.χ. γεωγραφικά κ.λπ., ώστε να διευκολυνθεί η συμμετοχή περισσότερων επιχειρήσεων.

3. Την απλοποίηση των διαδικασιών υποβολής με ελάχιστα πιστοποιητικά.

4. Τη μείωση των προθεσμιών υποβολής προσφορών από τις 52 ημέρες σε 35, με δυνατότητα περαιτέρω μείωσης στις 30 ή και στις 15 μέρες, αν γίνεται προδημοσίευση διαγωνισμού.

5. Τη δημιουργία νέων μορφών προμηθειών, όπως οι συμφωνίες-πλαίσιο 4ετούς διάρκειας, οι «πράσινες συμβάσεις» και οι συμβάσεις με συνεταιρισμούς.

Τρεις Αρχές Προμηθειών

Η αρχιτεκτονική του συστήματος θα στηρίζεται πλέον σε τρεις Εθνικές Αρχές Προμηθειών: μία για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που προμηθεύεται το Δημόσιο, μία για τις υπηρεσίες Υγείας και μία για δημόσια έργα.

Κάτω από αυτές θα διακλαδώνονται οι κεντρικές αρχές αγορών και οι αναθέτουσες αρχές, που από 5.000 θα περιοριστούν σε περίπου 800 έως 1000. Θα δημιουργηθούν επίσης ανεξάρτητες αρχές εξωδικαστικής αντιμετώπισης προσφυγών, καθώς και δομές υποστήριξης του συστήματος.

Σταδιακά από το 2014 μέχρι σήμερα, μέσω του Εθνικού Συστήματος Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων, έχουν γίνει 5.600 ηλεκτρονικοί διαγωνισμοί, έχουν κατατεθεί 13.100 ηλεκτρονικές προσφορές, έχουν εγγραφεί 8.728 επιχειρήσεις και έχουν γίνει 1,5 εκατ. αναρτήσεις, ενώ εκτιμάται ότι μέχρι σήμερα έχει επιτευχθεί μεσοσταθμική μείωση 20% στην αξία των προμηθειών συγκεκριμένων διαγωνισμών.

Τι είναι το ΕΣΗΔΗΣ

Το Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων περιλαμβάνει:

■ Ενα ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα (πλατφόρμα) μέσω του οποίου όλοι οι φορείς του δημόσιου τομέα θα πραγματοποιούν πλέον με ηλεκτρονικό τρόπο όλους τους διαγωνισμούς άνω των 60.000 ευρώ.

■ Το Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημόσιων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ), στο οποίο δημοσιεύονται τα στοιχεία όλων των δημόσιων συμβάσεων, ανεξαρτήτως ποσού, για προϊόντα, υπηρεσίες και δημόσια έργα, όλων των φορέων που εκτελούν δημόσιες συμβάσεις στη χώρα.

Το ΕΣΗΔΗΣ φιλοξενείται διαδικτυακά στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.promitheus.gov.gr

 

 

Τακτικές τακτικών για ΚΑλΟ ή όχι

Του Φώτη – Νεκτάριου Σαγώνα*

Όσοι έχουν ζυμωθεί με την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑλΟ) τα χρόνια της κρίσης στη χώρα μας, θα έχουν διαπιστώσει δύο διαφορετικά ρεύματα στον χώρο αυτό.

Το ένα πλατύ και ρηχό, να πηγάζει από κείνα τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ όπου ΜΚΟ και άλλες δομές ιδρύονταν με περισσή ευκολία και στηρίζονταν ακόμη ευκολότερα με κρατικό και κοινοτικό χρήμα. Ένα ρεύμα που έπαψε να τροφοδοτείται από το 2012 και ύστερα και όσο στέρευε η χρηματοδότηση των δομών του τόσο λίμναζε και άπλωνε δυσωδία στα περιβάλλοντα που επιχειρούσε να απλωθεί ως «Κοινωνική Επιχειρηματικότητα».

Το άλλο ρεύμα της ΚΑλΟ ανάβλυσε μέσα στα χρόνια της κρίσης. Μικρές αυτόνομες δομές αλληλεγγύης, συνεργατικά και συνεταιριστικά σχήματα, μικρά δροσερά ρυάκια που ρέουν παράλληλα και πλέκονται μεταξύ τους σε μια κοινή κατεύθυνση, η οποία ορίζεται από τις ιδέες και τις αξίες που τη διέπουν. Αρκετά από αυτά τα σχήματα αρνούνται κρατικές ή άλλες χρηματοδοτήσεις και πιότερο προσφέρουν παρά λαμβάνουν!

Στους τελευταίους μήνες μιας διακυβέρνησης για την οποία η Κοινωνική Οικονομία αποτελεί θεμελιώδη επιλογή οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης, έγιναν τα πρώτα βήματα αποκατάστασης των πληγών που έχει αφήσει μια σκληρή καπιταλιστική και διεφθαρμένη εξουσία.

Και όσο ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζονταν για έναν χρόνο να καθαρίσει το τοπίο, σε κρατικό και περιφερειακό επίπεδο, τόσο πιο λυσσαλέα γινόταν η επίθεση εναντίον του από εκφραστές του ρεύματος της προηγούμενης εποχής, με τακτικές λάσπης και αποδόμησης της αριστερής διακυβέρνησης και, κάτω από τον μανδύα μιας «κοινωνίας των πολιτών», με αμφισβήτηση ακόμη και του δικαιώματος μιας αριστερής κυβέρνησης να διαχειρίζεται κρατικό και κοινοτικό χρήμα!

Και όσο «έπαιζε» πολιτικά η προοπτική μιας «αριστερής παρένθεσης» τόσο σκληρότερες οι επιθέσεις με αρθρογραφία που κατάγγειλε την κρατική διαφθορά και την ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί κονδύλια κοινωνικής οικονομίας! Από ανθρώπους που για χρόνια τριγύριζαν σε υπουργεία διαπλοκής, παριστάνοντας τους «κοινωνικούς επιχειρηματίες του γλυκού νερού» (γιατί πώς χαρακτηρίζεται κάποιος που δεν επενδύει χρήματά του, αλλά μόνο απομυζεί από το κράτος για να υφίσταται η «επιχείρησή του» και να συνεχίζει να αντλεί χρήματα;), με το ένα πόδι να πατά στα οικεία γι’ αυτούς διαπλεκόμενα συμφέροντα και με το άλλο να ισορροπεί σε έναν ασταθή αριστερό χώρο, που ούτε τον κατανοούν και ούτε σκοπεύουν να προσφέρουν!

Κι ενώ ο νέος νόμος για την ΚΑλΟ ετοιμάζεται για διαβούλευση από το υπουργείο, συγκεκριμένοι πυρήνες ανθρώπων, εκφραστές του παλιού «ρεύματος», οργανώνονται για να διεκδικήσουν την πρωτοκαθεδρία στην Κοινωνική Οικονομία στην Ελλάδα. Οι ίδιοι που εμφανίστηκαν σε στελέχη και όργανα του ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας πρωταγωνιστικούς ρόλους, ως «φίλοι του κόμματος», παρ’ ότι συνεργάτες τους έχουν καταγγελθεί από το 2013 για αθλιότητες στον χώρο της ΚΑλΟ!

Για όποιους ενδιαφέρονται, πολλά είναι τα κείμενα και τα άρθρα που αποδεικνύουν σχεδιασμό τακτικών για χειραγώγηση της ΚΑλΟ στην Ελλάδα. Πρωτοβουλίες που στοχεύουν στη δημιουργία μιας ελεγχόμενης από λίγους υπερδομής, που όχι απλά θα εκπροσωπεί συνδικαλιστικά τον χώρο, αλλά θα συνενώνει διάφορα «ορφανά» συμφέροντα του παρελθόντος, τόσο σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όσο και σε έναν υπερκρατικό μηχανισμό ο οποίος:

* Θα αξιοποιεί το σύνολο της εθελοντικής προσφοράς στην Ελλάδα ως κεφάλαιο προς κερδοσκοπία!

* Θα αξιολογεί κάθε δομή και πρωτοβουλία ΚΑλΟ στη χώρα μας.

* Θα διαχειρίζεται, εάν όχι το σύνολο, μεγάλο μέρος των κοινοτικών και κρατικών χορηγήσεων.

* Θα αξιοποιεί προς όφελος της ηγετικής ομάδας του δημόσια περιουσία (πάρκα, χώρους αναψυχής κ.ά.).

* Θα διεκδικεί ακόμη και την αξιοποίηση των ολυμπιακών ακινήτων.

Τακτικές για την απλοποίηση αυτού του, τραγικού σε σύλληψη, στρατηγικού στόχου ήταν η πρόσκληση κομματικών και κυβερνητικών στελεχών σε ημερίδες, αξιοποίηση διάφορων ΜΚΟ ως συνεργάτες, η συνεργασία με διάφορους πανεπιστημιακούς, ανύποπτους για το «μεγάλο κάδρο», και συνεχόμενες, αόριστες, πιεστικές καταγγελίες κατά της διαφθοράς προς την κυβέρνηση!

Το ζήτημα είναι κρίσιμο και απλώνεται πολύ περισσότερο από ένα άρθρο. Στο μόνο που αξίζει να σταθούμε αυτή τη στιγμή είναι πως, ούτε ο δημόσιος χώρος είναι προνομιακός για «επιχειρηματίες του γλυκού νερού», ούτε η Κοινωνική Οικονομία ο εύκολος χώρος πλουτισμού επιτηδείων που, μάλιστα, έχουν παρουσιάσει και μηδαμινό κοινωνικό αποτύπωμα!

Για την αριστερά η ΚΑλΟ είναι όραμα, είναι ανθρώπινες αξίες, αλλά κυρίως είναι στρατηγικός στόχος για δίκαιο εμπόριο, δίκαιη εργασία, συνεταιριστική και παραγωγική ανάπτυξη που θα αναδασώσουν ένα κατακαμένο ελληνικό τοπίο!

* Ο Φώτης – Νεκτάριος Σαγώναςείναι ιδρυτικό μέλος της Αλληλέγγυας Κουζίνας Red Kitchen, μέλος του Τμήματος Κοινωνικής Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος ΚΑλΟ στην Α’ Αθηνών

Πηγή: Τακτικές τακτικών για ΚΑλΟ ή όχι