ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑ­ΝΝΗ ΜΠΑ­ΣΚΟ­ΖΟ, ΜΕ­ΛΟΣ ΤΗΣ ΚΕ­ΝΤΡΙ­ΚΗΣ Ε­ΠΙ­ ΤΡΟ­ΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Πολιτικός Παράπλους ΣΥΡΙΖΑ

Sharing is caring!

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χρειά­ζε­ται α­να­συ­γκρό­τη­ση εν κι­νή­σει

BY EPOHI 

** Η οι­κο­δό­μη­ση ε­νός πλειο­ψη­φι­κού α­ρι­στε­ρού, δη­μο­κρα­τι­κού, προο­δευ­τι­κού με­τώ­που και μιας με­γά­λης πα­ρά­τα­ξης θα α­ντι­με­τω­πί­σει το α­ντί-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπλο­κ
** Μας χρειά­ζε­ται μια ει­λι­κρι­νής, στοι­χειο­θε­τη­μέ­νη, συ­ντρο­φι­κή α­πο­τί­μη­ση. Εί­ναι ο μό­νος τρό­πος για να υ­πο­στη­ρί­ξου­με το λαό αυ­τή την πε­ρίο­δο της ε­πί­θε­σης α­πό την πο­λι­τι­κή της ΝΔ.

Ριζοσπαστική αριστερά, μιλώντας γενικά, δεν σημαίνει, νομίζω, μόνο άρνηση ενσωμάτωσης στο κυρίαρχο σύστημα, κινηματική λογική, προχωρημένες ιδέες και ταξική μεροληψία υπέρ των αδύναμων. Σημαίνει και απαγκίστρωση από στερεότυπα, δογματισμούς και φανατικές προσκολλήσεις. Σημαίνει δημοκρατία και πίστη στη δύναμη της συμμετοχής των μελών αλλά και ευρύτερα του λαού. Αν αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της ριζοσπαστικής αριστεράς μένοντας στο έδαφος της ουσίας της και του κατακτημένου ιδεολογικού και πολιτικού της φορτίου, μπορεί να λειτουργήσει και να κάνει και αυτές τις κατηγορίες που είπες, που έφυγαν ή μας ψήφισαν αλλά παρακολουθούν από απόσταση, κριτικά, να θέλουν να δεθούν οργανωτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να κατακτήσει πλήρως την έννοια κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τότε που δημιουργήθηκε, είναι κόμμα εν κινήσει άρα και σήμερα χρειάζεται ανασυγκρότηση εν κινήσει για να αντιστοιχηθεί καλύτερα με τις ανάγκες της κοινωνίας. Στο κόμμα τώρα προσέρχονται, μην το ξεχνάμε, μετά από ήττα, από την καταρρέουσα σοσιαλδημοκρατία προέρχονται, από αριστερούς χώρους, ακόμη και από φιλελεύθερους χώρους. Είναι κόσμος καλοδεχούμενος, στις ΟΜ ακούς απ’ αυτούς πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις και ιδέες, με ενθουσιασμό για το κόμμα που τον μεταδίδουν. Το φορτίο της εμπειρίας τους και ο αναστοχασμός τους είναι απόλυτα σεβαστά. Υπάρχουν, όμως, κάποιοι που προσέρχονται μαζί με παθογένειες παλαιών εντάξεών τους που ο λαός έχει καταδικάσει. Υπάρχουν και όσοι θεωρούν ότι μπορεί να επαναληφθεί το πείραμα «Ανδρέας Παπανδρέου – ΠΑΣΟΚ» που στη σημερινή εποχή μόνο σαν καρικατούρα μπορεί να το φανταστούμε.

Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ρε
ο Παύ­λος Κλαυ­δια­νός

Μό­λις ψη­φί­στη­κε ο προϋπο­λο­γι­σμός, και η κυ­βέρ­νη­ση προ­βαί­νει σε νέες ε­ξαγ­γε­λίες. Εκτι­μά ά­ρα­γε, ό­τι δεν ι­κα­νο­ποίη­σε και τό­σο η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή της;
Αί­σθη­σή μου εί­ναι ό­τι η κοι­νω­νία, με­τά το πρώ­το πε­ντά­μη­νο της δια­κυ­βέρ­νη­σης της ΝΔ, αρ­χί­ζει να κα­τα­λα­βαί­νει α­κρι­βώς, πού το πά­ει ο προϋπο­λο­γι­σμός αλ­λά και ο­ρι­σμέ­να μέ­τρα, που έ­χουν παρ­θεί πριν τη ψή­φι­σή του. Τα με­γά­λα λό­για πε­ρί α­να­κού­φι­σης των με­σαίων στρω­μά­των, τα ο­ποία τά­χα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ε­πι­βά­ρυ­νε και αυ­τοί θα τα ε­λά­φρυ­ναν, έ­χουν πά­ει πε­ρί­πα­το. Αλλά και οι μι­σθω­τοί δεν έ­χουν να δουν τί­πο­τε ού­τε α­πό τις νέες ε­ξαγ­γε­λίες ού­τε α­πό τον και­νούρ­γιο προϋπο­λο­γι­σμό. Οι αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι ε­πί­σης, ό,τι φαί­νε­ται να γλυ­τώ­νουν α­πό τη φο­ρο­λο­γι­κή ε­λά­φρυν­ση εί­ναι σα­φές, με βά­ση τις ε­ξαγ­γε­λίες, ό­τι θα το πλη­ρώ­σουν μέ­σα α­πό τις α­σφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές. Ακό­μα, ό­ποιος νο­μί­ζει ό­τι θα πλη­ρώ­σει μι­κρό­τε­ρο Ε­ΝΦΙΑ τα ε­πό­με­να χρό­νια θα πρέ­πει να α­νη­συ­χή­σει α­πό τις α­ντι­κει­με­νι­κές τι­μές που ε­τοι­μά­ζο­νται, και μά­λι­στα στις λαϊκές γει­το­νιές. Στις πα­ρο­χές, πχ, το μέ­ρι­σμα, που οι της ΝΔ έ­λε­γαν στην πε­ρίο­δο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ό­τι εί­ναι ψί­χου­λα, α­φο­ρά λι­γό­τε­ρους δι­καιού­χους και για μι­κρό­τε­ρα πο­σά. Όσο για τη 13η σύ­ντα­ξη, που δεν ή­ταν α­κρι­βώς 13η σύ­ντα­ξη πρέ­πει να ο­μο­λο­γή­σου­με πως ί­σως α­πο­τέ­λε­σε, με τον τρό­πο που ε­ξαγ­γέλ­θη­κε, έ­να ση­μα­ντι­κό λά­θος της κυ­βέρ­νη­σής μας. Ήταν, ω­στό­σο κά­τι θε­σμι­κά δια­σφα­λι­σμέ­νο, ό­τι θα δί­νε­ται κά­θε χρό­νο και εί­χε την προο­πτι­κή να γί­νει πραγ­μα­τι­κή 13η σύ­ντα­ξη. Τώ­ρα το κό­βει κι αυ­τό. Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά, λαϊκά στρώ­μα­τα και αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι και γε­νι­κώς τα με­σαία στρώ­μα­τα δεν έ­χουν να πε­ρι­μέ­νουν το 2020 κά­τι το συ­ντα­ρα­κτι­κό με βά­ση τις ε­ξαγ­γε­λίες και τον προϋπο­λο­γι­σμό.

Κα­τα­στο­λή και τα­ξι­κή με­ρο­λη­ψία υ­πέρ των ε­χό­ντω­ν

Αν ε­δώ η κυ­βέρ­νη­ση εί­ναι πο­λύ σφι­κτή, έ­χει ό­μως «α­φθο­νία μέ­τρων» ό­σον α­φο­ρά την κα­τα­στο­λή. Γί­νε­ται αυ­τό, κυ­ρίως, για ε­πι­κοι­νω­νια­κούς λό­γους, να κα­λύ­πτει δυ­σά­ρε­στες πο­λι­τι­κές ή εί­ναι κά­τι πιο ε­πι­τε­λι­κά σχε­δια­σμέ­νο;
Δεν έ­χει μό­νο ά­φθο­νη κα­τα­στο­λή στη φα­ρέ­τρα της η κυ­βέρ­νη­ση. Έχει και εμ­φα­νέ­στα­τη τα­ξι­κή με­ρο­λη­ψία υ­πέρ των ε­χό­ντων. Ό,τι έ­χει κά­νει το α­πο­κα­λύ­πτει αυ­τό, ι­δίως μέ­σω της φο­ρο­λο­γίας η ο­ποία α­παλ­λάσ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο τους έ­χο­ντες και λι­γό­τε­ρο ό­σους έ­χουν α­νά­γκη. Εί­ναι, δε, αυ­τό ε­γκλη­μα­τι­κό στην κα­τά­στα­ση ό­που η χώ­ρα μας βγαί­νει α­πό τα μνη­μό­νια. Το χά­σμα που προ­κα­λεί η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης θα προ­κα­λέ­σει ο­πωσ­δή­πο­τε κοι­νω­νι­κές α­ντι­δρά­σεις και γι’ αυ­τό παίρ­νουν τα μέ­τρα τους α­πό τώ­ρα. Δεν γί­νε­ται, λοι­πόν, για ε­πι­κοι­νω­νια­κά ο­φέ­λη ή για να α­πο­προ­σα­να­το­λί­σει αυ­τή η πο­λι­τι­κή. Για­τί τι πιο σπου­δαίο α­πό τη δη­μο­κρα­τία και τα δι­καιώ­μα­τα που θί­γο­νται απ’ αυ­τή την πο­λι­τι­κή της ά­γριας κα­τα­στο­λής; Εί­ναι ση­μα­ντι­κό αυ­τό κα­θε­αυ­τό. Εντάσ­σε­ται στην πο­λι­τι­κή για «Νό­μο και Τά­ξη» που εί­χαν υ­πο­σχε­θεί προ­ε­κλο­γι­κά, λό­γω και του αι­σθη­τού ρό­λου που παί­ζει η α­κρο­δε­ξιά πτέ­ρυ­γα της ΝΔ, αλ­λά και στο πλαί­σιο της προ­ε­τοι­μα­σίας εν ό­ψει ο­ποιασ­δή­πο­τε κι­νη­το­ποίη­σης ή­θε­λε προ­κύ­ψει.

Το α­ντι-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σύν­δρο­μο και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Στις δη­μο­σκο­πή­σεις βλέ­πει κα­νείς ό­τι η ΝΔ δεν έ­χει, α­κό­μη, υ­πο­στεί φθο­ρά. Πού το α­πο­δί­δεις; Πώς αυ­τό μπο­ρεί ν’ αλ­λά­ξει;
Για το πρώ­το σκέ­λος της ε­ρώ­τη­σης, η α­πά­ντη­ση εί­ναι η αυ­το­νό­η­τη α­νο­χή – έ­τσι συμ­βαί­νει ό­ταν έ­χου­με νέα κυ­βέρ­νη­ση – των πρώ­των μη­νών. Αυ­τό ο­δή­γη­σε τη ΝΔ να α­κο­λου­θή­σει την τα­κτι­κή του «μπο­ρού­με», ή αλ­λιώς «κά­νου­με ό,τι θέ­λου­με». Το «μπο­ρού­με» υ­πο­νο­εί ό­τι «δεν μπο­ρεί­τε να α­ντι­δρά­σε­τε», το λαϊκό κί­νη­μα δεν έ­χει τη δυ­να­τό­τη­τα να την α­ντι­με­τω­πί­σει. Αυ­τό, ελ­πί­ζω, ό­τι τε­λειώ­νει γρή­γο­ρα, αλ­λά ό­χι και αυ­τό­μα­τα. Γι’ αυ­τό χρειά­ζε­ται και α­πο­τί­μη­ση της δια­δρο­μής και του έρ­γου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία της α­νό­δου και της κυ­βερ­νη­τι­κής θη­τείας του, αλ­λά και της ήτ­τας του Ιού­λιου για να ε­ντο­πί­σου­με και τα αί­τια της ήτ­τας. Όχι βέ­βαια για να φά­με τις σάρ­κες μας, αλ­λά μας χρειά­ζε­ται μια α­πο­τί­μη­ση ει­λι­κρι­νής, στοι­χειο­θε­τη­μέ­νη, συ­ντρο­φι­κή διό­τι αυ­τό εί­ναι ο μό­νος τρό­πος για να υ­πο­στη­ρί­ξου­με το λαό αυ­τή την πε­ρίο­δο της ε­πί­θε­σης α­πό την πο­λι­τι­κή της ΝΔ, να ξα­να­γυ­ρί­σου­με σύ­ντο­μα στη δια­κυ­βέρ­νη­ση. Ένα πράγ­μα, ό­μως, μπο­ρώ να το πω α­πό τώ­ρα. Η δε­ξιά πό­ντα­ρε, βο­η­θώ­ντας και στην οι­κο­δό­μη­σή του, σ’ αυ­τό που ο­νο­μά­ζου­με α­ντί-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σύν­δρο­μο. Δη­λα­δή, κα­τά­φε­ραν, και α­πο­κλείε­ται να μην έ­χου­με ε­δώ κά­ποιες ευ­θύ­νες και ε­μείς, να συ­γκρο­τη­θεί έ­να πλειο­ψη­φι­κό ρεύ­μα το ο­ποίο ή­ταν ε­να­ντίον του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αυ­τό ή­ταν βα­σι­κή αι­τία που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έ­χα­σε τις ε­κλο­γές. Ενώ συ­σπεί­ρω­σε τις δυ­νά­μεις του, δεν μπό­ρε­σε, ό­μως – δεν προ­λά­βαι­νε ί­σως – να υ­περ­βεί το πλειο­ψη­φι­κό α­ντί-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μέ­τω­πο.

Πώς α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται, για­τί λει­τουρ­γεί και τώ­ρα.
Πρέ­πει να δού­με κα­ταρ­χάς πώς οι­κο­δο­μή­θη­κε, με ποιες αι­τίες, δυ­νά­μεις, τι ύ­λη και πώς μπο­ρού­με να το σπά­σου­με. Γι’ αυ­τό και συμ­φω­νώ ό­τι χρειά­ζε­ται η οι­κο­δό­μη­ση ε­νός πλειο­ψη­φι­κού α­ρι­στε­ρού, δη­μο­κρα­τι­κού, προο­δευ­τι­κού με­τώ­που και μιας με­γά­λης πα­ρά­τα­ξης που θα α­ντι­με­τω­πί­σει το α­ντί-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπλοκ. Όμως, πρώ­τον ο κό­σμος αυ­τής της ευ­ρείας πα­ρά­τα­ξης δεν εί­ναι σω­στό να εί­ναι ό­λοι μέ­σα σε έ­να, στο ί­διο κόμ­μα. Έχου­με ψη­φί­σει την α­πλή α­να­λο­γι­κή και αυ­τή θέ­λει συμ­μά­χους. Δεύ­τε­ρον, σε κα­μιά πε­ρί­πτω­ση αυ­τό δεν ση­μαί­νει ό­τι πρέ­πει να χα­λά­σου­με το ερ­γα­λείο που έ­χου­με, το Κόμ­μα, που έ­χει πά­ντα ι­κα­νή δυ­να­μι­κή. Πι­στεύω ό­τι το δί­δυ­μο η­γέ­της – ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρεί να τα βγά­λει πέ­ρα, να δρα προω­θη­τι­κά και να εί­ναι ο πό­λος, αυ­τό το κόμ­μα, που θα συ­σπει­ρώ­σει την ευ­ρύ­τε­ρη προο­δευ­τι­κή πα­ρά­τα­ξη. Όχι να με­τα­τρα­πεί το ί­διο σε μια ά­μορ­φη μά­ζα που θα τη λέ­με προο­δευ­τι­κή πα­ρά­τα­ξη.

Το κόμ­μα προς το συ­νέ­δριο

Ο βαθ­μός ε­μπι­στο­σύ­νης στην α­ξία της α­πλής α­να­λο­γι­κής ε­πη­ρεά­ζει και τις α­πό­ψεις για το κόμ­μα, την ά­σκη­ση πο­λι­τι­κής και ι­δίως την πο­λι­τι­κή συμ­μα­χιών που εί­ναι λυ­δία λί­θος για την Αρι­στε­ρά. Υπάρ­χουν α­πο­χρώ­σεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας βέ­βαια το ξε­κα­θά­ρι­σε, το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, το θέ­μα αυ­τό ε­παρ­κώς και εί­ναι πο­λύ ση­μα­ντι­κό.
Όντως, και ε­γώ πα­ρα­κο­λου­θώ προ­σε­κτι­κά αλ­λά ταυ­τό­χρο­να εί­μαι και πο­λύ ι­κα­νο­ποιη­μέ­νος που ο Αλέ­ξης μί­λη­σε, ως προς αυ­τό, πολ­λές φο­ρές τε­λευ­ταία με αυ­τή την προ­σέγ­γι­ση. Το ε­πα­νέ­λα­βε και στην ει­σή­γη­σή του στην πρώ­τη συ­νε­δρία­ση του νε­ο­σύ­στα­του Πο­λι­τι­κού Συμ­βου­λίου. Οφεί­λω δε να α­πο­δώ­σω τα εύ­ση­μα στον σύ­ντρο­φο Δρα­γα­σά­κη που τον ά­κου­σα να το λέει με σα­φή­νεια. Ανα­συ­γκρο­τού­με, μα­ζι­κο­ποιού­με, οι­κο­δο­μού­με, λοι­πόν, το κόμ­μα μας, τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πη­γαί­νο­ντας προς το 3ο συ­νέ­δριο, το α­να­συ­γκρο­τού­με και α­να­ζη­τού­με, διευ­ρύ­νο­ντάς το, νέες δυ­νά­μεις, αυ­τό που λέ­με Προο­δευ­τι­κή Συμ­μα­χία, α­να­ζη­τού­με συμ­μά­χους. Δεν συ­γκρο­τού­με, ό­μως, έ­να κόμ­μα ό­που χω­ρούν ό­λοι. Χω­ρούν ό­λοι αυ­τοί, και χαι­ρό­μα­στε πο­λύ που προ­σέρ­χο­νται κα­τά χι­λιά­δες, που συμ­φω­νούν με την ο­μό­φω­να ψη­φι­σμέ­νη δια­κή­ρυ­ξή μας α­πό την Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή Ανα­συ­γκρό­τη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – Προο­δευ­τι­κή Συμ­μα­χία. Αυ­τή η ευ­τυ­χής, γό­νι­μη συ­νά­ντη­ση, ό­λων αυ­τών των αν­θρώ­πων θα γί­νει στο έ­δα­φος της Αρι­στε­ράς, του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Προ­σέρ­χο­νται κα­τά χι­λιά­δες – έως τώ­ρα πε­ρί­που 20.000 – νέα μέ­λη, εί­ναι έ­νας με­γά­λος α­ριθ­μός. Και δεν φθά­νει, αλ­λά δεί­χνει ό­τι μπο­ρού­με να τα κα­τα­φέ­ρου­με.

Συμ­φω­νώ α­πο­λύ­τως. Υπάρ­χει, ω­στό­σο, νο­μί­ζω, μια κά­ποια α­να­ντι­στοι­χία, α­νά­με­σα στον κό­σμο που προ­σέρ­χε­ται στη βά­ση, που βελ­τιώ­νει τους ποιο­τι­κούς δεί­κτες μας και στο στε­λε­χι­κό δυ­να­μι­κό, ό­πως το εί­δα­με στο διή­με­ρο στο ΣΕΦ. Ισχύει αυ­τό κα­τά τη γνώ­μη σου;


Θα ή­ταν λά­θος, κα­ταρ­χάς, να πού­με ό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι α­κρι­βώς το κόμ­μα που θέ­λου­με. Όχι. Χρειά­ζε­ται α­να­συ­γκρό­τη­ση, διεύ­ρυν­ση, ποιο­τι­κή και πο­σο­τι­κή α­να­βάθ­μι­ση. Χρεια­ζό­μα­στε, λοι­πόν, τους αν­θρώ­πους που προ­σέρ­χο­νται και ε­φό­σον δέ­χο­νται και πι­στεύουν αυ­τά που λέ­με στη δια­κή­ρυ­ξη δεν έ­χω κα­νέ­να πρό­βλη­μα να εί­ναι και πλειο­ψη­φία. Από τη στιγ­μή που κά­ποια/ος γί­νε­ται μέ­λος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν υ­πάρ­χει διά­κρι­ση νέ­οι – πα­λιοί. Όλα τα μέ­λη ι­σό­τι­μα και θε­σμο­θε­τη­μέ­να θα ο­δη­γή­σουν το κόμ­μα στο τρί­το συ­νέ­δριο, μέ­σα ό­μως α­πό τις θε­σμο­θε­τη­μέ­νες δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες, με βά­ση το κα­τα­στα­τι­κό. Τα κόμ­μα­τα ού­τε αλ­λά­ζουν ού­τε δια­λύο­νται με την κου­βέ­ντα κά­ποιου. Αλλά­ζουν μό­νο μέ­σα α­πό τις θε­σμο­θε­τη­μέ­νες δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες που πρέ­πει να υ­πο­στη­ρί­ζου­με ό­λοι με κά­θε δύ­να­μη.

Η ρι­ζο­σπα­στι­κή α­ρι­στε­ρά

Υπάρ­χει, ό­μως, ο κό­σμος και α­πό τ’ α­ρι­στε­ρά, θα λέ­γα­με, του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: ό­σοι φύ­γαν το 2015 – μέ­ρος τους στή­ρι­ξε ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – αλ­λά, και ο κό­σμος, στη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία νέ­οι, που μας ψή­φι­σαν στις ε­θνι­κές ε­κλο­γές, κι­νή­μα­τα που εμ­φο­ρού­νται α­πό α­ντι­συ­στη­μι­κές ι­δέες και στά­σεις ό­πως για την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή κτλ. Δεν φαί­νε­ται να α­πευ­θύ­νε­ται και σ’ αυ­τούς. Όλο το εν­δια­φέ­ρον εί­ναι, μι­λώ­ντας σχη­μα­τι­κά, στον κό­σμο των δε­κα­ε­τιών του 1980 και 1990.
Ρι­ζο­σπα­στι­κή α­ρι­στε­ρά, μι­λώ­ντας γε­νι­κά, δεν ση­μαί­νει, νο­μί­ζω, μό­νο άρ­νη­ση εν­σω­μά­τω­σης στο κυ­ρίαρ­χο σύ­στη­μα, κι­νη­μα­τι­κή λο­γι­κή, προ­χω­ρη­μέ­νες ι­δέες και τα­ξι­κή με­ρο­λη­ψία υ­πέρ των α­δύ­να­μων. Ση­μαί­νει και α­πα­γκί­στρω­ση α­πό στε­ρεό­τυ­πα, δογ­μα­τι­σμούς και φα­να­τι­κές προ­σκολ­λή­σεις. Ση­μαί­νει δη­μο­κρα­τία και πί­στη στη δύ­να­μη της συμ­με­το­χής των με­λών αλ­λά και ευ­ρύ­τε­ρα του λα­ού. Αν αυ­τά εί­ναι τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της ρι­ζο­σπα­στι­κής α­ρι­στε­ράς μέ­νο­ντας στο έ­δα­φος της ου­σίας της και του κα­τα­κτη­μέ­νου ι­δε­ο­λο­γι­κού και πο­λι­τι­κού της φορ­τίου, μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει και να κά­νει και αυ­τές τις κα­τη­γο­ρίες που εί­πες, που έ­φυ­γαν ή μας ψή­φι­σαν αλ­λά πα­ρα­κο­λου­θούν α­πό α­πό­στα­ση, κρι­τι­κά, να θέ­λουν να δε­θούν ορ­γα­νω­τι­κά με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αρκεί να κα­τα­κτή­σει πλή­ρως την έν­νοια κόμ­μα­τος της ρι­ζο­σπα­στι­κής α­ρι­στε­ράς. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, α­πό τό­τε που δη­μιουρ­γή­θη­κε, εί­ναι κόμ­μα εν κι­νή­σει ά­ρα και σή­με­ρα χρειά­ζε­ται α­να­συ­γκρό­τη­ση εν κι­νή­σει για να α­ντι­στοι­χη­θεί κα­λύ­τε­ρα με τις α­νά­γκες της κοι­νω­νίας. Στο κόμ­μα τώ­ρα προ­σέρ­χο­νται, μην το ξε­χνά­με, με­τά α­πό ήτ­τα, α­πό την κα­ταρ­ρέ­ου­σα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία προέρ­χο­νται, α­πό α­ρι­στε­ρούς χώ­ρους, α­κό­μη και α­πό φι­λε­λεύ­θε­ρους χώ­ρους. Εί­ναι κό­σμος κα­λο­δε­χού­με­νος, στις ΟΜ α­κούς απ’ αυ­τούς πο­λύ εν­δια­φέ­ρου­σες α­πό­ψεις και ι­δέες, με εν­θου­σια­σμό για το κόμ­μα που τον με­τα­δί­δουν. Το φορ­τίο της ε­μπει­ρίας τους και ο α­να­στο­χα­σμός τους εί­ναι α­πό­λυ­τα σε­βα­στά. Υπάρ­χουν, ό­μως, κά­ποιοι που προ­σέρ­χο­νται μα­ζί με πα­θο­γέ­νειες πα­λαιών ε­ντά­ξεών τους που ο λαός έ­χει κα­τα­δι­κά­σει. Υπάρ­χουν και ό­σοι θεω­ρούν ό­τι μπο­ρεί να ε­πα­να­λη­φθεί το πεί­ρα­μα «Ανδρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου – ΠΑ­ΣΟΚ» που στη ση­με­ρι­νή ε­πο­χή μό­νο σαν κα­ρι­κα­τού­ρα μπο­ρεί να το φα­ντα­στού­με.

Σε ποιους ά­ξο­νες θα έ­πρε­πε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να α­να­πτύ­ξει τη δρά­ση του;


Κα­ταρ­χάς, το πρό­γραμ­μά του να προ­κύ­ψει α­πό μια συλ­λο­γι­κή δια­δι­κα­σία, να έ­χει α­ρι­στε­ρά ρι­ζο­σπα­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Να το­νί­ζει τη σα­φή α­νά­γκη υ­πε­ρά­σπι­σης της μι­σθω­τής ερ­γα­σίας, με έμ­φα­ση στα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα, τον κοι­νω­νι­κό μι­σθό, τους μι­σθούς, την κοι­νω­νι­κή και πα­ρα­γω­γι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση με έμ­φα­ση στα θέ­μα­τα κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής και πε­ρι­βάλ­λο­ντος, την προά­σπι­ση των αν­θρω­πί­νων και δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των, των συμ­φε­ρό­ντων των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων της πό­λης και της υ­παί­θρου. Η πο­λι­τι­κή μας ο­φεί­λει να στη­ρί­ζε­ται στο έ­δα­φος των α­να­γκών των αν­θρώ­πων.

Ο α­σθε­νής με­τα­τρέ­πε­ται σε πε­λά­τη

Στη βου­λή ο πρω­θυ­πουρ­γός προ­α­ναγ­γέ­λο­ντας μέ­τρα ι­διω­τι­κο­ποίη­σης του Ε­ΣΥ, α­πευ­θυ­νό­με­νος στην πτέ­ρυ­γα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εί­πε: «και τώ­ρα θα πω κά­τι που θα α­να­τρι­χιά­σε­τε». Πα­ρα­κά­μπτω το ψυ­χα­να­λυ­τι­κό βά­θος της δια­τύ­πω­σης, αλ­λά τι σχε­διά­ζουν;


Δυ­στυ­χώς, δεν α­να­τρί­χια­σα για­τί εί­μαι προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος. Όσοι α­σχο­λού­μα­στε με την υ­γεία, που ζή­σα­με την κα­τά­στα­σή της τα προ­η­γού­με­να χρό­νια, ξέ­ρου­με ό­τι το σύ­μπλεγ­μα, ό­πως το λέ­με, της άρ­χου­σας τά­ξης που εκ­φρά­ζε­ται α­πό τη ΝΔ δεν εί­ναι κα­θό­λου ευ­χα­ρι­στη­μέ­νο αν πα­ρε­μπο­δί­ζε­ται να αν­τλεί πό­ρους και υ­πε­ρα­ξία α­κό­μη και α­πό την υ­γεία. Όσο και αν θέ­λει η ΝΔ να κρύ­ψει πί­σω α­πό κε­ντρο­δε­ξιές ή κε­ντρώες τα­μπέ­λες την ει­κό­να εί­ναι έ­να κόμ­μα της α­κραίας νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης δε­ξιάς. Αυ­τή α­να­τρι­χιά­ζει με την ύ­παρ­ξη δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος υ­γείας, με την προ­σπά­θεια που έ­γι­νε την προ­η­γού­με­νη πε­ντα­ε­τία να στα­θεί στα πό­δια του για να μην κα­τα­ταρ­ρεύ­σει πε­ραι­τέ­ρω – κα­τά­στα­ση ό­που αυ­τοί το εί­χαν φέ­ρει – και α­να­τρι­χιά­ζουν με την ι­δέα ό­τι η πραγ­μα­τι­κή λύ­ση εί­ναι αυ­τό το σύ­στη­μα να α­να­πτύσ­σε­ται ώ­στε να α­ντι­στοι­χεί στις α­νά­γκες του λα­ού. Γνω­ρί­ζου­με ό­τι οι πο­λί­τες, ό­λα τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, α­ντι­με­τω­πί­ζουν δυ­σκο­λίες στην πρό­σβα­σή τους σε ποιο­τι­κές υ­πη­ρε­σίες υ­γείας αν και εί­ναι θε­σμο­θε­τη­μέ­νη πια η πρό­σβα­ση α­νε­ξάρ­τη­τα α­πό την α­σφα­λι­στι­κή τους κα­τά­στα­ση. Η θε­σμο­θέ­τη­ση, ό­μως, εί­ναι το πρώ­το βή­μα. Για να έ­χει και νό­η­μα πρέ­πει να φέ­ρεις ο­λό­κλη­ρο το Ε­ΣΥ, τα ε­πι­μέ­ρους του τμή­μα­τα, σε ε­πί­πε­δο ό­που ό­ταν προ­σφεύ­γει ο πο­λί­της ως α­σθε­νής να βρί­σκει την υ­πη­ρε­σία που θέ­λει, α­ντί­στοι­χη της α­ξιο­πρέ­πειας και της προ­η­γού­με­νης ζωής του. Το βα­σι­κό πράγ­μα για τον πο­λί­τη και τον α­σθε­νή εί­ναι να μην χά­νει την α­ξιο­πρέ­πειά του ό­ταν πη­γαί­νει στο νο­σο­κο­μείο, και φο­βά­μαι ό­τι α­κό­μη και σή­με­ρα, με­ρι­κές φο­ρές, τη χά­νει, πχ α­πό έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού, ε­παρ­κών χώ­ρων υ­γιει­νής, έλ­λει­ψη πε­ρι­ποίη­σης των δο­μών των νο­σο­κο­μείων, έλ­λει­ψη δο­μών α­πο­κα­τά­στα­σης με­τά τη θε­ρα­πεία που εί­ναι ε­πί­σης βα­σι­κό πράγ­μα. Στο νέο μας πρό­γραμ­μα ε­κτός α­πό τον στό­χο της α­να­βάθ­μι­σης των υ­πο­δο­μών την ε­πάρ­κεια σε προ­σω­πι­κό, υ­γειο­νο­μι­κό και μη, την α­να­βάθ­μι­ση των α­πο­δο­χών του, θα πρέ­πει να δού­με τι ι­σχύει ό­ταν γί­νει κα­λά ο άρ­ρω­στος ή α­κό­μα και αν δεν γί­νει, αλ­λά πρέ­πει να βγει και να πά­ει σπί­τι. Οι υ­πη­ρε­σίες στο σπί­τι και η α­πο­κα­τά­στα­ση εί­ναι κρί­σι­μα για μια πο­λι­τι­σμέ­νη κοι­νω­νία.

Η ΝΔ α­πα­ντά σε ό­λα αυ­τά μέ­σω της α­γο­ράς, θα λέ­γα­με;


Ναι, ό­λα αυ­τά τα υ­παρ­κτά προ­βλή­μα­τα τα «λύ­νει» αλ­λιώς: «δεν μπο­ρούν να λυ­θούν με το Δη­μό­σιο, δεν υ­πάρ­χουν χρή­μα­τα, δεν υ­πάρ­χουν δυ­να­τό­τη­τες στο υ­πάρ­χον Ε­ΣΥ του α­κραίου κρα­τι­σμού Η μό­νη λύ­ση εί­ναι να α­νοι­χτού­με στην ι­διω­τι­κή πρω­το­βου­λία». Να ξε­χω­ρί­σου­με, ό­μως, δυο πράγ­μα­τα. Υπάρ­χει η συ­νύ­παρ­ξη δη­μό­σιου – ι­διω­τι­κού το­μέα ή με αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νους που θα συμ­βλη­θεί το δη­μό­σιο για να κα­λύ­ψει τα κε­νά του – και γί­νε­ται αυ­τό – και υ­πάρ­χει και αυ­τό που λέ­γε­ται ΣΔΙΤ και δο­κι­μά­στη­κε στην Αγγλία και α­πέ­τυ­χε. Η δεύ­τε­ρη εκ­δο­χή εί­ναι η σιω­πη­ρή α­πά­ντη­ση: «για­τρέ δεν σου δί­νω αρ­κε­τά χρή­μα­τα στο νο­σο­κο­μείο, θα σου δώ­σω τη δυ­να­τό­τη­τα να κά­νεις ια­τρείο έ­ξω». Επί­σης, λέει: «ι­διώ­τη δεν έ­χεις δυ­να­τό­τη­τα να μπο­ρείς, πχ, να χει­ρουρ­γή­σεις τον άρ­ρω­στό σου θα σου δώ­σω πρό­σβα­ση στο Ε­ΣΥ να πας τον α­σθε­νή σου». Ή το σπου­δαιό­τε­ρο, ε­λά­τε α­σφα­λι­στι­κές ε­ται­ρίες και με­γά­λα ι­διω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα να συν­δια­χει­ρι­στού­με τις υ­πο­δο­μές του Ε­ΣΥ. Τι υ­πο­κρύ­πτε­ται πί­σω α­πό αυ­τά; Ότι ο α­σθε­νής με­τα­τρέ­πε­ται σε πε­λά­τη εί­τε του ι­διώ­τη για­τρού έ­ξω εί­τε του νο­σο­κο­μεια­κού. Εκτός του ό­τι η υ­γεία εί­ναι κοι­νω­νι­κό δι­καίω­μα εάν σπά­σει ο φλοιός προ­στα­σίας που προ­σφέ­ρει τώ­ρα το Ε­ΣΥ, μ’ ό­λα του τα προ­βλή­μα­τα, οι άν­θρω­ποι, ει­δι­κά οι μη έ­χο­ντες, θα βρε­θούν τε­λείως α­νυ­πε­ρά­σπι­στοι. Θυ­μό­μα­στε ή έ­χου­με α­κού­σει την ε­πο­χή ό­που στο νο­σο­κο­μείο έ­μπαι­νες με μέ­σο ή περ­νού­σες α­πό το γρα­φείο του διευ­θυ­ντή.

Εύ­κο­λα γί­νε­ται α­πο­δε­κτό στην κοι­νω­νία τέ­τοιο πι­σω­γύ­ρι­σμα;


Όχι, γι’ αυ­τό η ΝΔ βά­ζει τους προ­πο­μπούς της να το προ­ε­τοι­μά­σουν, ό­πως τις συ­ντη­ρη­τι­κές ε­λίτ του ια­τρι­κού κό­σμου που βρί­σκο­νται και στην η­γε­σία του ΠΙΣ και άλ­λους ια­τρι­κούς συλ­λό­γους. Υπε­ρα­κο­ντί­ζουν τέ­τοιες προ­τά­σεις, α­πο­προ­σα­να­το­λί­ζο­ντας τους για­τρούς α­πό άλ­λες διεκ­δι­κή­σεις: α­να­βαθ­μι­σμέ­νους μι­σθούς, α­ξιο­πρε­πείς ό­ρους ά­σκη­σης του ε­παγ­γέλ­μα­τος ως ι­διώ­τες σε σχέ­ση με την α­σφά­λι­σή τους, τη φο­ρο­λο­γία, τη σύ­ντα­ξη. Κλεί­νει το μά­τι σε συ­ντε­χνια­κές α­ντι­λή­ψεις, που θα ο­δη­γή­σουν, τε­λι­κά, αν θε­σμο­θε­τη­θούν αυ­τά τα μέ­τρα, στην πε­ρι­θω­ριο­ποίη­ση με­γά­λου μέ­ρους ι­διω­τών για­τρών, των μι­κρών αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων. Υπέρ της α­νά­πτυ­ξης με­γά­λων ε­πι­χει­ρή­σεων ή αυ­τών που κρα­τούν τα κλει­διά στα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία.

Τε­λι­κά δεν κα­ταρ­γεί, ό­πως έ­λε­γε η ΝΔ, την πρω­το­βάθ­μια φρο­ντί­δα υ­γείας;


Ναι, δεν θα ή­ταν κα­θό­λου εύ­κο­λο για­τί υ­πάρ­χουν δε­σμεύ­σεις α­πέ­να­ντι στην ΕΕ και τους ε­ταί­ρους. Απο­δει­κνύε­ται η ορ­θό­τη­τα της σύλ­λη­ψης για α­νά­γκη με­ταρ­ρύθ­μι­σης στην πρω­το­βάθ­μια φρο­ντί­δα με τους οι­κο­γε­νεια­κούς για­τρούς, ο­μά­δα υ­γείας με έμ­φα­ση στην α­γω­γή υ­γείας και την πρό­λη­ψη, τις το­πι­κές μο­νά­δες. Πρέ­πει να δο­θεί με­γά­λη προ­σο­χή και στη στε­λέ­χω­ση του δεύ­τε­ρου πυ­λώ­να της πρω­το­βάθ­μιας, τα Κέ­ντρα Υγείας με ει­δι­κούς για­τρούς. Μό­νο έ­τσι θα εί­ναι πιο εύ­κο­λη η πρό­σβα­ση στην πρω­το­βάθ­μια και θα α­πο­συμ­φο­ρη­θούν τα νο­σο­κο­μεία. Θέ­λω, ό­μως, να πω κά­τι ως συ­μπέ­ρα­σμα: ό­πως και πριν δεν μπο­ρού­σα­με να κά­νου­με θαύ­μα­τα – και ή­ταν λά­θος αν δί­να­με τέ­τοια ε­ντύ­πω­ση – με τους προϋπο­λο­γι­σμούς που εί­χα­με, έ­τσι και τώ­ρα πρέ­πει να δε­σμευ­τού­με ό­τι ε­μείς θα φθά­σου­με, σε βά­θος πε­ντα­ε­τίας, τον προϋπο­λο­γι­σμό για την υ­γεία στο 7% του προϋπο­λο­γι­σμού, που εί­ναι ο μέ­σος ευ­ρω­παϊκός. Δια­φο­ρε­τι­κά δεν θα κά­νου­με τί­πο­τε α­πό αυ­τά που θα λέει το πρό­γραμ­μά μας.