Ψηφιακός άτλαντας αρχαίων κλιβάνων στην Αρχαία Ελλάδα

 
 
Μια μοναδική στο είδος της διαδικτυακή βάση δεδομένων δημιουργήθηκε με σκοπό να βοηθήσει την αρχαιολογική έρευνα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πρώτο συγκεντρωτικό ψηφιακό άτλαντα αρχαίων κλιβάνων, των κατασκευών όπου γινόταν η όπτηση (το «ψήσιμο») των κεραμικών της αρχαιότητας.

Επικεφαλής του προγράμματος είναι η Δρ. Ελένη Χασακή, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας στις ΗΠΑ, στη διδακτορική διατριβή της οποίας στηρίχτηκε η ιδέα της δημιουργίας ενός διαδικτυακού εργαλείου για τις ταπεινές δομές, που όμως είχαν καίρια σημασία στην καθημερινή ζωή της αρχαιότητας.
«Βασικός στόχος του προγράμματος είναι να διαμορφώσουμε μία σύγχρονη και ενημερωμένη βάση δεδομένων, εύκολα προσβάσιμη, η οποία θα χρησιμοποιείται ως εργαλείο έρευνας από τους αρχαιολόγους της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, από τους ερευνητές που ζουν ή εργάζονται στην Ελλάδα αλλά και από φοιτητές που καταπιάνονται με το θέμα της αρχαίας ελληνικής πυροτεχνολογίας» δηλώνει η κ. Χασακή, που συμπληρώνει ενδιαφέροντα στοιχεία ως προς τον ρόλο των κλιβάνων.
«Ο κλίβανος ως δομή όπτησης των κεραμικών τεχνέργων διαδραμάτισε εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην κεραμική διαδικασία. Γενικά, ο πηλός χαρακτηρίζεται ίσως ως το πιο κοινό υλικό κατασκευής αντικειμένων διαχρονικά. Μαγειρικά σκεύη, αποθηκευτικά αγγεία, κεραμίδια, αγωγοί, τούβλα αλλά και αντικείμενα λατρείας όπως τα ειδώλια, ακόμα και παιδικά παιχνίδια, αποτελούν μερικά μόνο από τα πήλινα αντικείμενα που εντοπίζουμε σε όλες τις ανασκαφικές έρευνες ανεξαρτήτου περιόδου. Η όπτηση όλων αυτών έπρεπε να είναι επιτυχής διότι σε αντίθετο αποτέλεσμα όλη η εργασία του κεραμέα, δηλαδή η συλλογή της αργίλου, ο καθαρισμός της, η διαμόρφωση του αντικειμένου και τέλος, η όπτησή του, πήγαινε εντελώς χαμένη» σημειώνει.

Συνέχεια ανάγνωσης Ψηφιακός άτλαντας αρχαίων κλιβάνων στην Αρχαία Ελλάδα

Προμηθέας δεσμώτης – Αισχύλος

Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1908 στο Καστέλι Κισσάμου, στην Κρήτη. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του έμπορου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από τη Μεγαλόνησο.
Τον μικρό Μάνο γοήτευε το ποδόσφαιρο. Έπαιζε αρχικά στην ομάδα του «Κεραυνού» και μετά στον «Αθηναϊκό». Κάποια στιγμή σε νεαρή ηλικία αναγκάζεται να γίνει ο προστάτης της οικογένειας, καθώς ο πατέρας του λείπει πια συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδερφός του Γιάννης είναι ήδη ξενιτεμένος στην Αμερική.
Γρήγορα πάντως το ταλέντο του θα ανακαλυφθεί. Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας θα ενθουσιαστεί από το μπρίο και τη δυναμικότητα του νεαρού και έτσι ένα χρόνο αμέσως μετά θα παίξει στην πρώτη βουβή ταινία «Το λάβαρο του ’21» (1928). Ταυτόχρονα σχεδόν συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θιάσων, όπως του «Θιάσου Νέων» του Ανδρέα Παντόπουλου και του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, μέχρις ότου καταφέρνει να μπει στο Εθνικό Θέατρο (1931).
Από κει και πέρα όλα άλλαξαν ραγδαία για τον Κατράκη. Η δεκαετία του ’30 έφερε την καταξίωσή του στο θεατρικό σανίδι, τη γνωριμία του με εξέχουσες προσωπικότητες του καιρού (όπως ήταν η φιλία του με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο) αλλά και τον πρώτο του γάμο, σε ηλικία 25 ετών, με την επίσης ηθοποιό, Άννα Λώρη. Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935, όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό θέατρο.
Ο γάμος του τέλειωσε σύντομα και γρήγορα ήρθε ο πόλεμος κι η κατοχή. Συμμετείχε στο μέτωπο και πολέμησε γενναία αλλά δραματικά γεγονότα στιγμάτισαν την τότε ζωή του: ένας δεύτερος γάμος που κι αυτός δεν ορθοπόδησε, ο χαμός κατά τη γέννα των μοναδικών δίδυμων παιδιών του, η ένταξή του στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ, που τον έβαλαν αργότερα στο στόχαστρο των συντηρητικών παρατάξεων. Το 1943, όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού θεάτρου Θεσσαλονίκης, όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, όταν επαναπροσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο για ένα έτος. Τότε, αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας» εξορίστηκε στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τον Άγιο Ευστράτιο, μέχρι το 1952. Η φιλία του και η κοινή πορεία με συναγωνιστές του, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Γιάννης Χοντζέας, τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τις δραματικές αυτές στιγμές. Ταυτόχρονα είχε τη δύναμη να εμψυχώνει όποιον συναντούσε στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.
Όταν πια στις αρχές της δεκαετίας του ’50 επιστρέφει στην Αθήνα οριστικά, το μετεμφυλιακό κλίμα είναι βαρύ. Λίγες πόρτες ανοιχτές, λίγες δουλειές. Αναγκάζεται να εργαστεί ευκαιριακά (στο ραδιόφωνο στην αρχή) αλλά σιγά-σιγά κατορθώνει να πάρει μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο.
Επίσης το 1951 – 1952 διοργανώνει «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Το 1952 πρωταγωνίστησε στον «Προμηθέα» του Αισχύλου με τον Θυμελικό θίασο του Καρζή σε Δελφούς και Αθήνα, όπου μετά την παράσταση δέχεται την έκφραση συγχαρητηρίων από τους Βασιλείς. Ακολούθως πρωταγωνίστησε στον θίασο της Κοτοπούλη και το 1953 οργάνωσε δικό του θίασο. Από το 1954 είναι πρωταγωνιστής του «Θεάτρου Αθηνών» και από το επόμενο έτος του «Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου», στο οποίο ανέβαιναν συνεχώς παραστάσεις και με μεγάλη επιτυχία.
Στα 1954 θα γνωρίσει την πιο σημαντική σύντροφο της ζωής του και μετέπειτα σύζυγό του (τρίτη και τελευταία), τη Λίντα Άλμα μετά από μία θεατρική πρεμιέρα. Από κείνη τη μέρα και μετά δε θα τους χωρίσει τίποτα, μονάχα ο θάνατος του μεγάλου ηθοποιού, τριάντα χρόνια αργότερα.
Η επόμενη περίοδος ήταν η πιο λαμπρή για τον Κατράκη, τον καθιέρωσε και τον καταξίωσε ως μεγάλο άνθρωπο της τέχνης στη συνείδηση όλων.
Οι μεγάλες αγάπες του Μάνου Κατράκη ήταν, εκτός από το θέατρο και την τέχνη γενικότερα το ότι (σκιτσάριζε και έγραφε ποίηση), οι γυναίκες και ο ιππόδρομος. Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτά του τα πάθη, ωστόσο το μόνο αναμφισβήτητο είναι το αστείρευτο και φυσικό του ταλέντο, η υπέροχη φωνή του (π.χ. όταν απαγγέλλει το «Άξιον Εστί» του Ελύτη ή το «Πέντε η ώρα που βραδιάζει» από τον Θρήνο για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας του Λόρκα), τα αδιαπραγμάτευτα ιδανικά του.
Η συνεχής καταπόνηση του οργανισμού του δημιούργησε με τον καιρό προβλήματα και η υγεία του εξασθένησε. Μανιώδης καπνιστής, σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του, αρνήθηκε να ακολουθήσει αυστηρό πρόγραμμα θεραπείας. Έτσι, λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας, στην οποία πρωταγωνίστησε -το Ταξίδι στα Κύθηρα με σκηνοθέτη τον Θόδωρο Αγγελόπουλο– άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, σε ηλικία 76 ετών.

Ο αντιδικτατορικός αγώνας των Ελλήνων στη Γερμανία

Η έκθεση του πολιτικού Ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ δείχνει ότι σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης η δράση ενάντια στο χουντικό καθεστώς την περίοδο 1967-1974 δεν είχε πάρει ανάλογες μαζικές διαστάσεις όπως στη Γερμανία

Source: Ο αντιδικτατορικός αγώνας των Ελλήνων στη Γερμανία

Διατηρητέα αναζητούν στηρίγματα λίγο προτού καταρρεύσουν

https://www.topografos-online.gr/

27/11/2017 9:09 πμ.

Έχεις διατηρητέο; Ισως μπορέσεις να το σώσεις. Τα διατηρητέα κτίρια στα αστικά κέντρα, και κυρίως στην Αθήνα, τίθενται στον αστερισμό της μεταμνημονιακής εποχής. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διαμορφώνει σχέδιο, στο πλαίσιο αναπτυξιακών δράσεων, ώστε να αξιοποιηθούν τα διατηρητέα που βρίσκονται υπό κατάρρευση, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας των ιδιοκτητών τους να τα αποκαταστήσουν.

Η νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας θα περιλαμβάνει την αποκατάσταση και αξιοποίηση διατηρητέων ακινήτων – με τη συναίνεση των ιδιοκτητών τους – από δήμους, εταιρείες του Δημοσίου, πιθανώς και ιδιώτες. Μετά τις πρώτες συνεδριάσεις τους, τα μέλη της ειδικής Ομάδας Εργασίας που είχε συσταθεί πριν από ενάμιση χρόνο από τη γενική γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος κυρία Ρένα Κλαμπατσέα κατέληξαν σε κάποιες γενικές παρατηρήσεις. Σύμφωνα με αυτές, η χρήση ενός διατηρητέου κτιρίου, ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα, θα μπορεί να μεταβιβάζεται εφόσον οι ιδιοκτήτες το επιθυμούν, με προσυμφωνημένο αντάλλαγμα. Οσο για τη συμμετοχή ιδιωτικών funds, υπάρχει η σκέψη να συμμετέχουν, «αλλά με όρους διαφάνειας», όπως αναφέρει στο «Βήμα» στέλεχος του υπουργείου.

Αναζητώντας κίνητρα

Η «καυτή» αυτή υπόθεση αναμένεται να μονοπωλήσει τις συζητήσεις για τα θέματα του αστικού περιβάλλοντος από τον νέο χρόνο. Μετά την ολοκλήρωση του τελευταίου νόμου για τα αυθαίρετα (Ν. 4495/17), το επόμενο δίμηνο θα είναι αφιερωμένο στην έκδοση των υπουργικών αποφάσεων για την εφαρμογή του. Επειτα, όπως επισημαίνει πηγή του υπουργείου, «θα πιάσουμε δουλειά για τα εγκαταλειμμένα και κενά κτίρια, η οποία θα καταλήξει σε ένα σχέδιο νόμου, το πρώτο τρίμηνο του επόμενου χρόνου, το οποίο θα διασφαλίζει την αποκατάστασή τους, τη δημόσια ασφάλεια, αλλά και τις περιουσίες των πολιτών». Αναζητείται μια λύση που να μην προσκρούει σε εσωκομματικές αντιδράσεις και να σέβεται τα αξιακά φορτία πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την προστασία, τη διατήρηση και την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η συντήρηση των διατηρητέων ακινήτων ήταν ανέκαθεν ένα οικονομικό μαρτύριο για τους ιδιοκτήτες τους, το οποίο στα χρόνια της οικονομικής ύφεσης μετατράπηκε σε Γολγοθά. Εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες συζητείται η θέσπιση κινήτρων, προκειμένου να μην τα αφήνουν να ρημάζουν και να προχωρούν σε εργασίες αποκατάστασης, αναπαλαίωσης, αναστήλωσης ή συντήρησης. Τίποτε όμως δεν έχει προχωρήσει. Η Ομάδα Εργασίας του υπουργείου αναζητεί τα κατάλληλα κίνητρα προκειμένου η νέα νομοθεσία να «δουλέψει» προς όφελος του ιστορικού κτιριακού αποθέματος.

Την τελευταία προσπάθεια, το 2014 επί κυβερνήσεως ΝΔ – ΠαΣοΚ, ακολούθησαν σφοδρές αντιδράσεις. Το σχέδιο νόμου που είχε τότε παρουσιαστεί πρότεινε ειδική διαδικασία αναγκαστικής εξαγοράς κτιρίων από ιδιώτες, εφόσον οι ιδιοκτήτες είτε αρνούνταν να συμμετάσχουν στη διαδικασία αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού των κτιρίων, σε περίπτωση συνιδιοκτησίας, είτε αδρανούσαν.

Ενταξη ιδιωτικών ακινήτων σε ΕΣΠΑ

Σε πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή η υπουργός Πολιτισμού κυρία Λυδία Κονιόρδου, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση σχετικά με την αποκατάσταση του κατεστραμμένου νεοκλασικού κτιρίου του Ερνστ Τσίλλερ, που στέγαζε τους κινηματογράφους ΑΤΤΙΚΟΝ και ΑΠΟΛΛΩΝ δήλωσε ότι «είμαστε σε συνεργασία με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτιρίων και Μνημείων για την ένταξη και ιδιωτικών έργων στο ΕΣΠΑ».

Ωστόσο, όπως τονίζει στο «Βήμα» ο πρόεδρος του συλλόγου και επίτιμος διευθυντής Αναστήλωσης Νεότερων και Σύγχρονων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού κ. Νίκος Χαρκιολάκης, τα προβλήματα των συγκεκριμένων κτιρίων δεν επιλύονται απλά με την ένταξη κάποιων από αυτά στο ΕΣΠΑ. «Τα προβλήματα ξεκινούν από τη συναρμοδιότητα υπουργείων και υπηρεσιών, από την ύπαρξη αντικινήτρων και την έλλειψη κινήτρων και κυρίως από τις μεγάλες αντιφάσεις, αγκυλώσεις ή ακόμη και αντισυνταγματικές διατάξεις σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ιδιοκτητών των διατηρητέων, που παρουσιάζει ο λεγόμενος “αρχαιολογικός νόμος” 3028/2002» σημειώνει ο πρόεδρος των ιδιοκτητών διατηρητέων κτιρίων.

Στο πλαίσιο της «δίκαιης ανάπτυξης» και της ανάγκης επενδύσεων που εναγωνίως αναζητεί η κυβέρνηση, ίσως ήλθε η ώρα να αναδειχθούν και να επιλυθούν με αποτελεσματικό τρόπο τα προβλήματα που καθιστούν τα διατηρητέα βάρος για τους ιδιοκτήτες τους.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτιρίων και Μνημείων έχει επεξεργαστεί και έχει υποβάλει, από καιρό, επεξεργασμένες προτάσεις σε όλα τα συναρμόδια υπουργεία (Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Ανάπτυξης, Τουρισμού κ.λπ.) με σχέδιο ΠΔ για τις επιχορηγήσεις των ιδιοκτητών των διατηρητέων, πρόταση ενός ειδικού πιλοτικού Προγράμματος ένταξης των Διατηρητέων που ανήκουν σε ιδιώτες στο ΕΣΠΑ 2014-2020 και μια «Εργαλειοθήκη» για τη θέσπιση κινήτρων, αντίστοιχων με όσα ισχύουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. «Ισως η πρόσφατη θετική δήλωση της υπουργού Πολιτισμού να αποτελεί την αρχή της επίλυσης των προβλημάτων αυτού του ταλαιπωρημένου τομέα της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς» υπογραμμίζει ο κ. Χαρκιολάκης.

Πάντως, όπως αναφέρει ο ίδιος, το τελευταίο διάστημα έχουν δύο εταιρείες, οι οποίες δραστηριοποιούνται στον χώρο των αναπαλαιώσεων κτιρίων «μας ζήτησαν μια λίστα με τους ιδιοκτήτες που ενδιαφέρονται να παραχωρήσουν (έναντι ενοικίου από την αρχή της συμφωνίας) τα ακίνητά τους για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα».

Πρότειναν, εάν το ακίνητο βρίσκεται σε καλή κατάσταση, να υπογραφεί συμβόλαιο για δέκα χρόνια, ενώ εάν απαιτεί σοβαρές εργασίες για τριάντα χρόνια. «Ενδιαφέρονται κυρίως για κτίρια στην περιοχή της Πλάκας, προφανώς για τουριστική αξιοποίηση» τονίζει.

Αλλωστε, ακόμη και στη «hot» περιοχή της Πλάκας, υπάρχουν περί τις 180 κενές ιδιοκτησίες, αν και οι περισσότερες από αυτές ανήκουν στο υπουργείο Πολιτισμού. Αλλά και εκατοντάδες αξιόλογα κτίρια στο κέντρο της Αθήνας και σε όλη τη χώρα στέκουν ως φαντάσματα, έτοιμα να καταρρεύσουν. Πολλά από αυτά ανήκουν σε Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, για τα οποία τον περασμένο Ιούλιο η υπουργός Εργασίας κυρία Εφη Αχτσιόγλου, σε συνεργασία με το ΕΜΠ, παρουσίασε σχέδιο αξιοποίησης.

Ομορφα κτίρια, όμορφα καταρρέουν

Επειτα από μια μακρά περίοδο σιωπής, ο εκκωφαντικός ήχος της κατάρρευσης ενός νεοκλασικού κτιρίου στα μέσα Οκτωβρίου στο κέντρο του Πειραιά – ευτυχώς χωρίς θύματα, αλλά με υλικές ζημιές – επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της διαχείρισης και προστασίας των διατηρητέων που στέκουν ως φαντάσματα, υποκύπτοντας στη φθορά του χρόνου. Και δεν είναι η πρώτη κατάρρευση. Πριν από μια διετία στου Ψυρρή άλλο ένα κτίριο σωριάστηκε υπό το βάρος των υλικών του. Την ίδια τύχη, αν δεν μεσολαβήσουν άμεσα κάποιες ενέργειες για τη διάσωσή του, θα έχει και άλλο διατηρητέο στην οδό Σαχτούρη, πάνω από την πλατεία Κουμουνδούρου.

Αλλά και το περίφημο Ελληνικό Ωδείο, στην οδό Φειδίου, ως αδειανό κουφάρι, αποσυντίθεται ημέρα με την ημέρα. Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1919 αφού είχε φιλοξενήσει λαμπερούς χορούς από το 1840 και μετά, ως κατοικία του πρώτου αυστριακού πρέσβη στην Αθήνα.

«Είναι ένα έγκλημα η εγκατάλειψή του, όπως και δεκάδων άλλων, μεταξύ των οποίων και η περίφημη οικία Λαπαθιώτη στα Εξάρχεια» λέει η αρχαιολόγος κυρία Ειρήνη Γρατσία, συντονίστρια της οργάνωσης Monumenta για την προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Η νεοκλασική διώροφη οικία, με εσωτερική αυλή και εξωτερική πέτρινη σκάλα, όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του (έως τον τραγικό θάνατό του) ο εστέτ ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα (αρχές δεκαετίας 1880).

Δύο δεκαετίες αργότερα (1900 – 1902) χτίστηκε και η βίλα Κλωναρίδη, στα Πατήσια, η οποία, όπως επισημαίνει ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Καββαδάς, συνεργάτης της Monumenta είναι πιθανώς έργο του Ερνστ Τσίλλερ. Χαρακτηριστικό το κόκκινο χρώμα, του οποίου ακόμη διακρίνονται υπολείμματα. Σήμερα ρημάζει, όπως τόσα άλλα αξιόλογα κτίρια της Αττικής, αλλά και άλλων αστικών κέντρων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε καταμέτρηση που είχε γίνει στη Θεσσαλονίκη από το Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, είχε προκύψει ότι περισσότερα από 200 διατηρητέα κτίρια της πόλης είναι εγκαταλειμμένα στη φθορά του χρόνου.

Στην Αθήνα, μετά την καταγραφή των κτιρίων της περιόδου 1830-1940, που πραγματοποίησε η MONUMENTA το διάστημα 2013-2015 με τη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, προέκυψε ότι στα επτά διαμερίσματα του Δήμου Αθηναίων υπάρχουν περί τα 10.600 αξιόλογα παλιά κτίρια. Από αυτά, περίπου 3.000 έχουν κηρυχθεί διατηρητέα από τα υπουργεία Πολιτισμού και Περιβάλλοντος, εκ των οποίων αρκετά βρίσκονται σε κακή κατάσταση διατήρησης. «Η εγκατάλειψη και η επιδείνωση της κατάστασής τους θα συνεχίζονται αν δεν υπάρξουν μέτρα από την Πολιτεία και όταν λέμε μέτρα αναφέρομαι στη νομοθέτηση κινήτρων για τους ιδιοκτήτες αξιόλογων κτιρίων, διατηρητέων και μη. Ποτέ δεν δόθηκαν κίνητρα και δεν υπήρξε μια πολιτική συνεργασίας με απλούστερες διαδικασίες για τη σύνταξη και την υποβολή αρχιτεκτονικών μελετών, με απάλειψη της γραφειοκρατίας, με ενημέρωση των πολιτών. Στην περίοδο της οικονομικής ύφεσης μπορούμε να μιλάμε για αντικίνητρα, λόγω της υπερφορολόγησης. Οι πολίτες αδυνατούν πια να επωμισθούν το βάρος της διατήρησης και αποκατάστασης» υπογραμμίζει η κυρία Γρατσία.

Οι… δυστυχείς κληρονόμοι

Τέσσερα χρόνια πριν, η κυρία Σίλια Καλλιμάνη κληρονόμησε έναν πύργο. Εναν ονειρεμένο νεογοτθικό πύργο, ο οποίος είχε καταφέρει να επιβιώσει από την μπουλντόζα της χρυσής εποχής των αντιπαροχών, και σήμερα εξακολουθεί να στέκει, στον αριθμό 54 της οδού Θήρας, στο κέντρο της Αθήνας, «στριμωγμένος» ανάμεσα σε κακόγουστες πολυκατοικίες και απέναντι σε ένα μοντέρνο δημόσιο σχολείο. Αλλά όχι αλώβητος από τη φθορά του χρόνου. Η πρόσβαση στο εσωτερικό του κρίνεται επικίνδυνη και σήμερα κατοικείται μόνον από… γάτες. Τον περιβάλλει ένας πυκνός, εγκαταλειμμένος κήπος, στον οποίο ωστόσο φιλοξενούνται, καιρού επιτρέποντος, διάφορες εκδηλώσεις ανοιχτές στην πολυπολιτισμική γειτονιά της πλατείας Αμερικής.

«Μόλις τον κληρονόμησα, ο στόχος μου ήταν να ανοίξω τον χώρο ώστε να το χαρεί η γειτονιά. Γι’ αυτό ίδρυσα μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία προκειμένου να παρέχονται δωρεάν υπηρεσίες στους κατοίκους της περιοχής με εργαστήρια βιβλιοδεσίας, με τη δημιουργία θεατρικής ομάδας, με διάφορα μαθήματα, όπως Ιστορίας της Τέχνης κ.λπ. Υπάρχει ένας πυρήνας ανθρώπων – καλλιτέχνες, συγγραφείς κ.λπ. – που ενδιαφέρονται να προσφέρουν. Το παλεύω τέσσερα χρόνια τώρα, για να φτιαχτεί το εσωτερικό και να λειτουργήσει. Επεσα σε δύσκολους καιρούς, αλλά δεν παραιτούμαι» λέει η ιδιοκτήτρια.

Χτισμένος το 1914 από την αρχοντική κεφαλλονίτικη οικογένεια Τυπάλδου (της Χρυσής Βίβλου), με ρίζες από τη Νάπολι της Ιταλίας, ο πύργος είναι ακατοίκητος από το 1993, χαρακτηρισμένος διατηρητέος από το 2008. Εχει υποστεί σημαντικές ζημιές από σεισμούς, καιρικά φαινόμενα, αλλά και από εισβολές αγνώστων. Στην εποχή του ήταν πρότυπο «βίλας εξοχής» και σήμερα αποτελεί ένα από τα σπάνια δείγματα εφαρμογής του νεογοτθισμού, με τη φρουριακού τύπου αρχιτεκτονική του.

Ετσι, με τη σχετική εισήγηση στα χέρια της (από τη MONUMENTA και το Πανεπιστήμιο Πάτρας) για την παθολογία και αποκατάσταση του κτιρίου, η κυρία Καλλιμάνη είχε έρθει το 2015 σε μια πρώτη συμφωνία με την Περιφέρεια Αττικής, όμως μετά τα capital controls η διαδικασία πάγωσε. «Αν δεν είχα πληρώσει τόσο μεγάλο φόρο κληρονομιάς και δεν με φορολογούσαν σαν να έχω δύο πολυκατοικίες, θα μπορούσα να διαθέσω ένα κονδύλι για εργασίες διατήρησης. Δυστυχώς πλέον μόνο στον κήπο κάνουμε κάποιες εκδηλώσεις όσο ο καιρός είναι καλός» επισημαίνει.

Το παράδειγμα της Κομοτηνής: Δίκτυο συνεργατικών λαχανόκηπων εξασφαλίζει τροφή σε 240 οικογένειες – Ερανιστής

Το παράδειγμα της Κομοτηνής: Δίκτυο συνεργατικών λαχανόκηπων εξασφαλίζει τροφή σε 240 οικογένειες

Source: Το παράδειγμα της Κομοτηνής: Δίκτυο συνεργατικών λαχανόκηπων εξασφαλίζει τροφή σε 240 οικογένειες – Ερανιστής

Προσλήψεις σε δήμους με την διαδικασία της αναπλήρωσης από κενά επιτυχόντων του ΑΣΕΠ

Την δυνατότητα δήμους και τα νομικά πρόσωπα αυτών, εφόσον διαπιστώσουν την αναγκαιότητα για κάλυψη θέσεων, επειδή δεν μπορούν να καλύψουν θέσεις από τους επιτυχόντες του ΑΣΕΠ, να αιτηθούν την πλήρωση των κενών θέσεων με τις διαδικασίες αναπλήρωσης, δίνει τροπολογία που κατατέθηκε στην Βουλή.

Με την τροπολογία, συμπληρώνονται οι διατάξεις του άρθρου 81 του ν.4483/2017, σχετικά με διορισμούς προσωπικού σε ο.τ.α. α’ βαθμού και νομικών προσώπων αυτών, βάσει πινάκων οριστικών αποτελεσμάτων του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού ΑΣΕΠ που έχουν εκδοθεί κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-2009 έως 31-12-2015 και συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι, σε περιπτώσεις όπου, διαπιστώνεται ότι, συντρέχει σοβαρή υπηρεσιακή ανάγκη, οι εν λόγω θέσεις μπορούν να καλυφθούν σύμφωνα με τη διαδικασία της υποχρεωτικής αναπλήρωσης των θέσεων που δεν καλύπτονται από τους καταταγέντες στους οριστικούς πίνακες επιτυχόντων, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα.

Διό της προτεινόμενης ρύθμισης σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, σκοπείται η κάλυψη των υπηρεσιακών αναγκών των ΟΤΑ α’ βαθμού και των νομικών προσώπων αυτών, εφόσον αυτές εξακολουθούν να υφίστανται, με καταταγέντες σε πίνακες που είχαν ήδη εκδοθεί κατά τα έτη 2009-2015, στο πλαίσιο προκηρύξεων τακτικού προσωπικού, χωρίς να απαιτείται η έκδοση νέας προκήρυξης.

Για το λόγο αυτό, με την προτεινόμενη ρύθμιση δίδεται η δυνατότητα στους εν λόγω δήμους και τα νομικά πρόσωπα αυτών, εφόσον διαπιστώσουν την αναγκαιότητα αυτή, να αιτηθούν την πλήρωση των κενών θέσεων με τις διαδικασίες αναπλήρωσης

Παράλληλα αναφέρεται ότι η πολυετής αναστολή προσλήψεων τακτικού προσωπικού στους φορείς του Δημοσίου, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοβάθμιων ΟΤΑ και των νομικών τους προσώπων, λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών, έχει οδηγήσει σε αποψίλωση των υπηρεσιών των ΟΤΑ και δημιουργία οργανικών κενών, φαινόμενα που προκαλούν δυσλειτουργίες στους φορείς και υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες.

ΠΗΓΗ: dikaiologitika.gr

Αστικά ποτάμια: Επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση της φύσης με την πόλη

Λάρισα :«Αστικά ποτάμια: Επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση της φύσης με την πόλη»

Ελληνικό Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια

Θα παρέμβουν οι δήμοι Μεσσήνης και Καλαμάτας;

το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου

Η σχέση φυσικού και αστικού περιβάλλοντος αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα που τίθενται στο πλαίσιο της αντιμετώπισης των φαινομένων της κλιματικής αλλαγής και των ολοκληρωμένων αστικών πολιτικών. 

Ο Δήμος Λαρισαίων συμμετέχει ενεργά στο «Ελληνικό Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια». Σκοπός του Δικτύου είναι η ανάδειξη της σημασίας των ποταμών, όχι μόνο ως χώρων ανάπτυξης δράσεων αλλά και ως έκφραση του φυσικού περιβάλλοντος, μέσα σε ένα πολυδιάστατο πλέγμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων, όπως είναι οι πόλεις.

Στο πλαίσιο αυτό ο Δήμος Λαρισαίων θα διοργανώσει, σε συνεργασία με το Ελληνικό Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια, διήμερο συνέδριο στις 8 & 9 Δεκεμβρίου 2017 με τίτλο: «Αστικά ποτάμια: Επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση της φύσης με την πόλη (Urban rivers: re-defining the connection between nature and city)». Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτιρίου της ΔΕΥΑΛ, Τέρμα Τυχερού.

Διαβάστε το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου :

Συνέχεια ανάγνωσης Αστικά ποτάμια: Επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση της φύσης με την πόλη

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό