Ο Σπ. Τζόκας απαντά στην ΚΕΔΕ: Οι ανέραστοι της Αυτοδιοίκησης

 

Κοινοποίηση στο Facebook
Κάντε Tweet στο Twitter

Με αιχμές και έντονο ύφος απάντησε με άρθρο του, ο αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Αθήνας, Σπύρος Τζόκας, στην ΚΕΔΕ, με αφορμή τη τελευταία επιστολή του Γ. Πατούλη που ζητά την παρέμβαση του υπουργού Εσωτερικών Π. Σκουρλέτη και του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξη Χαρίτση, καταγγέλοντας «πελατειακές σχέσεις» μεταξύ των αντιπεριφερειαρχών και δήμαρχων για τα δημοτικά έργα.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Σπύρου Τζόκα:

Οι ανέραστοι της αυτοδιοίκησης είναι εκείνοι που δεν αγαπούν την αυτοδιοίκηση, την χρησιμοποιούν για αλλότριους στόχους και σκοπούς και συνεπώς με τις πράξεις τους μόνον κακό πράττουν. Στην κατηγορία αυτή θεωρώ ότι εντάσσεται και η πρόσφατη ανακοίνωση της ΚΕΔΕ, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, προκαλεί ρήγμα στην ενότητα της αυτοδιοίκησης.

Δεν γράφω, βέβαια, αυτές τις γραμμές για να υπερασπιστώ τις Περιφέρειες της χώρας, καθώς αυτό θα μπορούσε, αν ήθελε, να το πράξει κάλλιστα η Ένωση Περιφερειαρχών (ΕΝΠΕ), έτσι τη λέω και έτσι είναι και όχι Ένωση Περιφερειών, αλλά αυτό είναι μια άλλη αμαρτωλή υπόθεση και δεν είναι της ώρας. Ούτε το κάνω για να υπερασπιστώ κάποιον, επίσης ανεγκέφαλο και ανέραστο (εννοώ αυτοδιοικητικά) αντιπεριφερειάρχη που ενδεχομένως επιλέγει Δημάρχους για να διανείμει τα χρήματα του λαού σαν να είναι δικά του. Όχι δεν το κάνω για τέτοιους ευτελείς λόγους.

Το κάνω για την τιμή, την όποια τιμή έχει απομείνει, της αυτοδιοίκησης της χώρας μας. Το κάνω για τους ιστορικούς Δημάρχους που έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους στην αυτοδιοίκηση της πατρίδας μας. Το κάνω για την ένδοξη αυτοδιοίκηση της κυβέρνησης του βουνού, που ευτελίζεται και εκχυδαϊζεται στις μέρες μας. Το κάνω για τους μακροχρόνιους αγώνες των εραστών της αυτοδιοίκησης να γίνει αιρετός, από κρατικός που ήταν, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης και να συνεργάζονται οι δύο αιρετοί βαθμοί αυτοδιοίκησης. Οι νεόκοποι της αυτοδιοίκησης ας κάνουν τον κόπο και ας αφιερώσουν λίγο χρόνο να διαβάσουν τα πρακτικά του συνεδρίου της τότε ΚΕΔΚΕ στην Κυλλήνη και τις προτάσεις της.

Το κάνω ενδεχομένως γιατί, προφανώς διακατέχομαι από μια εμμονή (μάλλον ψυχοπαθητικού τύπου)  ή ασθένεια που προέρχεται από τα τόσα χρόνια ενασχόλησης μου με την Αυτοδιοίκηση, τα οποία σχεδόν υπερβαίνουν τα συντάξιμα ενός υπαλλήλου και ακόμα πιστεύω πως η αυτοδιοίκηση μπορεί να βγει από την κλίνη του Προκρούστη και τότε να βοηθήσει ουσιαστικά την πατρίδα μας να βγει από την κρίση και το λαό μας να ανασάνει βαθιά. Γιατί πίστευα και πιστεύω ότι η πραγματική αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνον η πεμπτουσία της Δημοκρατίας και κάποιες φορές και της άμεσης, αλλά και το εργαλείο για την ανάπτυξη, πρόοδο και προκοπή του λαού μας. Η αυτοδιοίκηση που δεν στηρίζεται σε μηχανισμούς, εκκλησία, μικρο-μεγάλα συμφέροντα αλλά στο λαό που τον ενεργοποιεί διαρκώς.

Αφορμή για το ας το πούμε ξέσπασμα αυτό ήταν η αλγεινή εντύπωση που μου προκαλούν απόψεις που διχάζουν την αυτοδιοίκηση και ενεργοποιούν κοινωνικούς αυτοματισμούς που αν δεν είναι επικίνδυνοι, τουλάχιστον αποπροσανατολίζουν από τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα και δίνουν ένα ακόμα χτύπημα στην ήδη τραυματισμένη αν όχι «κλινικά νεκρή» αυτοδιοίκηση. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που η αυτοδιοίκηση των μνημονιακών εποχών πεθαίνει αργά και βασανιστικά, όπως εξάλλου και η Ελλάδα. Και αυτή η αφορμή δεν είναι άλλη από την ανακοίνωση της ΚΕΔΕ που για ακόμα φορά βάζει σε δοκιμασία τη συνοχή των δυο βαθμών αυτοδιοίκησης.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου κάνει ότι στην ανακοίνωση της ΚΕΔΕ που μιλάει για επιλεκτικές συμπεριφορές των Περιφερειών απέναντι στους Δημάρχους με βάση κάποιων κομματικών ή άλλων κριτηρίων και τους καλεί σε εγρήγορση έρχεται αρωγός ένας έμπειρος άνθρωπος της αυτοδιοίκησης του δεύτερου βαθμού ο κ. Σγουρός όταν λέει: «Υπάρχουν κραυγαλέες αποκλίσεις στην κατανομή πόρων ακόμη και ανάμεσα σε γειτονικούς δήμους της Αττικής, που είναι εμφανές ότι πλέον χωρίζονται σε αρεστούς και μη. Σε αυτό συνηγορούν και οι κατά καιρούς ανακοινώσεις της ΚΕΔΕ, που κάνει λόγο για bullying της Περιφέρειας σε βάρος ορισμένων δήμων, γεγονός που συνιστά αδιανόητη για τα δεδομένα της αυτοδιοίκησης θεσμική εκτροπή.»

Μακάρι αυτές τις «κραυγαλέες αποκλίσεις» να μας τις ονομάτιζε και κ. Σγουρός και όσοι άλλοι τις γνωρίζουν. Τότε θα πρόσφεραν υπηρεσία στην αυτοδιοίκηση που υπηρετούν. Διαφορετικά συμβάλλουν εκούσια ή ακούσια στην απαξίωση της.

Γιατί το πολιτικό σύστημα και το κεντρικό κράτος αντιπαλεύει μια ισχυρή, υγιή και ενωμένη αυτοδιοίκηση. Δεν συμφέρει και είναι πολλοί οι λόγοι που πολλές φορές έχουν καταγραφεί. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η αυτοδιοίκηση ήταν απλά “η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων” ούτε καν η διαχείρισή τους. Έτσι λειτούργησε ιστορικά σαν μια μικρογραφία του κράτους και του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε τοπικό επίπεδο κι όχι σαν μια διακριτή, πόσω μάλλον εναλλακτική, δομή πολιτικής εξουσίας. Περιττό είναι δε να σημειωθεί ότι αν η αυτοδιοίκηση δεν ήταν τόσο «καχεκτική», όσο άλλωστε και η δημοκρατία μας, θα είχε πιθανότατα και τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να εξασφαλίσει το δημοκρατικό μετασχηματισμό του στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η οποία, πέρα από οικονομική, έχει και σαφέστατο πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι στην Ελλάδα η αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ αυτο-κυβέρνηση, δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς συμμετοχής εντός του οποίου η τοπικότητα απολαμβάνει δικαιώματα πολιτικού αυτοπροσδιορισμού.

Επειδή, λοιπόν  ο χώρος της Αυτοδιοίκησης, είναι ο χώρος που φαίνεται να συμπυκνώνεται το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών σε όλα τα πεδία: Εργασιακές σχέσεις, υπονόμευση και αποσάθρωση των κοινωνικών του δομών, γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, λιμάνια, αεροδρόμια, φτώχεια, ανεργία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, περιορισμός των δημοσίων πόρων και πάει λέγοντας και επειδή παρόμοιοι αποπροσανατολισμοί και αυτοματισμοί που θέλουν τους δυο βαθμούς σε σύγκρουση είναι επικίνδυνοι, θα συνιστούσα ψυχραιμία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Διαφορετικά οι κοινωνικοί αυτοματισμοί που έχουν ενεργοποιηθεί πανταχόθεν δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Και αυτό βέβαια δεν είναι καλό για την αυτοδιοίκηση και όσους θεωρούν ότι την υπηρετούν ή δηλώνουν εραστές της.

Την κατηφόρα αυτή  δεν πρέπει να διευκολύνουμε με πράξεις, παραλείψεις, αστοχίες και ωχαδελφισμό και πολύ περισσότερο με αναχωρητισμούς. Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την Αυτοδιοίκηση. Ο κίνδυνος μιας «κλινικά νεκρής» αυτοδιοίκησης είναι σαφής αλλά και ορατός. Η υπέρβαση των όρων υπό τους οποίους διεξάγεται αυτή τη στιγμή ο πολιτικός αγώνας προϋποθέτει την εμπλοκή της κοινωνικής βάσης, την κινητοποίηση των τοπικών, ενδογενών πόρων της και, κυρίως, την ενδυνάμωση και ενότητα των δυο βαθμών”.

Δημοκρατία και ανάπτυξη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

21.11.2016  Κώστας Πουλάκης *

Αν το κράτος θεωρείται στην Ελλάδα ο «μεγάλος ασθενής», τότε σίγουρα οι παθογένειές του έχουν «μεταδοθεί» και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως αναπόσπαστο μέρος του. Συσσωρευμένα προβλήματα – που στο παρελθόν επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστούν είτε εκ του προχείρου, κρύβοντας «κάτω από το χαλί» τις πραγματικές τους αιτίες και διαστάσεις, είτε με μεγαλόστομες διακηρύξεις που έμειναν «στα χαρτιά», είτε με εχθρική διάθεση απέναντι στην Αυτοδιοίκηση –σήμερα επανέρχονται πιεστικά στο προσκήνιο.

Αναγνωρίζοντας αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση –σύμφωνα με την προγραμματική της δέσμευση– συνέστησε ειδική Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Θεσμικού Πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με τη συμμετοχή επιτελικών στελεχών της διοίκησης, ειδικών επιστημόνων και εκπροσώπων των αιρετών και των εργαζομένων στους ΟΤΑ.

Ποιες, όμως, κοινωνικές ανάγκες καλείται να ικανοποιήσει μια τέτοια μεταρρύθμιση σήμερα; Συνθηματολογικά, θα ξεχώριζα κατ’ αρχήν τρεις: Δημοκρατία, Αποτελεσματικότητα και Δίκαιη Ανάπτυξη.

Ως προς το πρώτο, οι «πλατείες» ήταν σαφείς: πραγματική Δημοκρατία.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο την απλή αναλογική, στην οποία αντιδρούν δήμαρχοι και περιφερειάρχες, παρόλο που σε όλες τις δημοσκοπήσεις συγκεντρώνει τη συντριπτική υποστήριξη της κοινής γνώμης. Μεταφράζεται επίσης στην καθιέρωση ποικίλων θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών στη λήψη της αποφάσεων –από ηλεκτρονικές διαβουλεύσεις και τοπικά δημοψηφίσματα, μέχρι συνελεύσεις γειτονιάς ή ειδικές επιτροπές για συγκεκριμένα θέματα– και τον κοινωνικό έλεγχο των αιρετών, ενώ αφορά και την εσωτερική διοίκηση των ΟΤΑ, με ενίσχυση των συλλογικών τους οργάνων έναντι των μονοπρόσωπων, αναβάθμιση του ρόλου της μειοψηφίας, προαγωγή των συναινετικών διαδικασιών, συμμετοχή των εργαζομένων κ.λπ.

Δεύτερο απολύτως κρίσιμο αίτημα είναι η Αποτελεσματικότητα.

Η Αυτοδιοίκηση έχει πράγματι υποστεί σημαντικές απώλειες σε πόρους και ανθρώπινο δυναμικό λόγω των μνημονιακών πολιτικών, τις οποίες το ΥΠΕΣΔΑ προσπαθεί συστηματικά να αποκαταστήσει, ανάλογα με τη συνολική πορεία της χώρας.

Υπάρχουν ωστόσο πολλά να γίνουν πέραν αυτού, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν θετική επίπτωση τόσο στην ποιοτική λειτουργία των ΟΤΑ και την καθημερινότητα των πολιτών, όσο και στα ίδια τα δημοσιονομικά μεγέθη.

Ενδεικτικά: Το ζήτημα της αποσαφήνισης και απλοποίησης του συστήματος επιμερισμού των αρμοδιοτήτων μεταξύ των διαφορετικών διοικητικών βαθμίδων, ώστε όλες οι αρμοδιότητες να ασκούνται αποτελεσματικά και γρήγορα, στο εγγύτερο δυνατό προς τον πολίτη επίπεδο είναι μείζον και αποτελεί βασική αιχμή της σχεδιαζόμενης μεταρρύθμισης.

Το ίδιο ισχύει και για την είσπραξη των ιδίων εσόδων των ΟΤΑ –η οποία σε πολλές περιπτώσεις βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, τόσο για αντικειμενικούς λόγους όσο όμως και λόγω μιας εσφαλμένης αντίληψης περί κοινωνικής ευαισθησίας κάποιων δημοτικών αρχών –ή για την πλήρη διαφάνεια κατά την κατάρτιση και εκτέλεση των προϋπολογισμών, ώστε ο πολίτης να βλέπει πού πηγαίνουν τα χρήματά του.

Τελευταίο σημείο, ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην επίτευξη του στόχου της Δίκαιης Ανάπτυξης –που θα συνδυάζει την οικονομική μεγέθυνση με δίκαιη κατανομή βαρών και ωφελειών, κοινωνική αλληλεγγύη, περιβαλλοντική βιωσιμότητα και υπέρβαση των περιφερειακών και τοπικών ανισοτήτων.

Μέχρι σήμερα, η Αυτοδιοίκηση είχε στα θέματα αυτά εκτελεστικού χαρακτήρα αρμοδιότητες κατά κύριο λόγο, ενώ οι διεκδικήσεις της περιορίζονταν στη διαχείριση μεριδίου από την «πίτα» των χρηματοδοτικών εργαλείων, και κυρίως του ΕΣΠΑ.

Στόχος είναι να διαμορφωθούν τα κατάλληλα θεσμικά, επιστημονικά και χρηματοδοτικά εργαλεία, που θα δημιουργήσουν συνέργειες στο πλαίσιο της νέας Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής, θα προωθήσουν την αξιοποίηση της περιουσίας των ΟΤΑ, θα ενισχύσουν την κοινωνική πολιτική, όχι μόνο ως προς τη λειτουργία των προνοιακών δομών, αλλά κυρίως με τη σύνδεση της Αυτοδιοίκησης με τα τοπικά εγχειρήματα αλληλεγγύης και, τέλος, θα εντάξουν ως προτεραιότητα και στους αυτοδιοικητικούς σχεδιασμούς την προώθηση της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας.

Σαφώς, στο πλαίσιο του εκτεταμένου δημοκρατικού διαλόγου που έχει ήδη ανοίξει με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, θα κατατεθούν πολλές απόψεις, θα επισημανθούν επιμέρους αδυναμίες, περισσότερο ή λιγότερο τεχνικού χαρακτήρα, και βέβαια θα προωθηθούν από τους αρμόδιους φορείς οι προτάσεις και τα αιτήματα των αιρετών και των εργαζομένων στους ΟΤΑ, τα οποία λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και σε πολλές περιπτώσεις απηχούν την άποψη και του υπουργείου.

Ωστόσο, βασικός κριτής κάθε πολιτικής πρωτοβουλίας είναι, σε τελική ανάλυση, οι ίδιοι οι πολίτες, στους οποίους όλοι λογοδοτούμε. Και μέτρο της όποιας επιτυχίας μας θα είναι η λύση των δικών τους προβλημάτων και η επιτυχής απάντηση των κοινωνικών αιτημάτων.

* Γ.Γ. του υπουργείου Εσωτερικών & Δ.Α. – πρόεδρος της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Θεσμικού Πλαισίου της Τ.Α.

Στ. Μπένος: Αρχαία Θουρία και Μεσσήνη, τα δύο κορυφαία μνημεία της περιοχής

Πρώτη Δημοσίευση: 19/11/2016 

Ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται σήμερα στους χώρους της Πανεπιστημιακής Σχολής της Καλαμάτας το σεμινάριο για το περιβάλλον και τον πολιτισμό, το οποίο διοργανώνεται από το Γραφείο Σχολικών Δραστηριοτήτων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μεσσηνίας, σε συνεργασία με το Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Το σεμινάριο άνοιξε χθες με ομιλία του ο πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Διάζωμα», Σταύρος Μπένος, με θέμα «Αξία και μαγεία των συνεργειών». Μαζί του ήταν ο Ευδόκιμος – Νίκων Φρέγκογλου, υπεύθυνος Πολυμεσικών Εφαρμογών του «Διαζώματος», ο οποίος μίλησε για την «τεχνολογία στην υπηρεσία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς».

Συνέργεια και Καλαμάτα
Το κορυφαίο θέμα που απασχολεί τη χώρα, αλλά και η μεγάλη παθογένειά της, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό, είναι οι συνέργειες, αφού, όπως εξήγησε, «είναι πολύ ωραίο πράγμα να καθόμαστε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι και να συνεργαζόμαστε για μεγάλα οραματικά σχέδια».
Όπως υποστήριξε, «τη συνέργεια οι Καλαματιανοί την έχουμε ζήσει και, μάλιστα, σε δραματική στιγμή, αυτή των σεισμών του 1986, αφού τότε καθίσαμε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι και προέκυψε το θαύμα που βλέπουμε σήμερα».
Στη συνέχεια ανέφερε ότι αυτόν τον τρόπο δουλειάς χρησιμοποιεί το «Διάζωμα», ώστε να φέρει τα μνημεία στο κέντρο της ζωής, χαρακτηρίζοντας τα αποτελέσματα που προκύπτουν θεαματικά σε όλη τη χώρα.
Μιλώντας για πρώτη φορά δημόσια για τα σχέδια που έχουν οραματιστεί οι άνθρωποι του «Διαζώματος» για την Αρχαία Θουρία και την Αρχαία Μεσσήνη, ανάφερε ότι υπάρχουν προγράμματα γι’ αυτά τα δύο κορυφαία μνημεία. Ειδικότερα για την Αρχαία Μεσσήνη, είπε ότι υπάρχει ένα νέο πρόγραμμα για την ιστορική εξέλιξή της. Θα περιλαμβάνει δε έναν περιβαλλοντικό μανδύα από νέα παιδιά της Μεσσήνης, ώστε να δημιουργηθεί το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα και όχι μόνο το αρχαιολογικό. Όλο αυτό εντάσσεται σε ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα, που είναι η Τοπική Ανάπτυξη μέσω Τοπικών Κοινοτήτων. Όπως επισήμανε, έχει γίνει πολλή δουλειά με το Δήμο Μεσσήνης, ώστε να δημιουργηθεί αυτό το πρότυπο πρόγραμμα συνεργειών της Αρχαίας και Νέας Μεσσήνης, καθώς και όλων των παραγωγικών δυνάμεων της περιοχής, αξιοποιώντας όλο το περιβαλλοντικό και πολιτιστικό απόθεμα.
Σχετικά με την Αρχαία Θουρία, είπε: «Και στο συγκεκριμένο χώρο πρέπει όλοι να συνεργαστούμε, προκειμένου το μνημείο αυτό να πάρει την εξαιρετική πορεία στην οποία μας οδήγησε ο Πέτρος Θέμελης για την Αρχαία Μεσσήνη».
Η Αρχαία Θουρία, όπως είπε, είναι ένα εκπληκτικό μνημείο, που τώρα έρχεται στο φως και «είμαστε μόνο στα πρώτα βήματα της αποκάλυψης. Πρέπει όλοι να φροντίσουμε να αναδειχθεί».

Η «ήττα» της Καλαμάτας 
Ερωτώμενος ο κ. Μπένος για το αποτέλεσμα όσον αφορά στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα του 2021, δήλωσε ότι η πόλη δούλεψε εξαιρετικά, κάτι που φαίνεται από την πρόκρισή της στην τελική τριάδα. Αυτό οφείλεται σε όλους, από το δήμαρχο μέχρι όσους στρατεύτηκαν να βοηθήσουν.
Κατά την άποψή του, δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε για τη μη νίκη, αφού δεν ήταν αυτοσκοπός, καθώς η πόλη έχει δυνάμεις πολιτιστικές, ενώ ο ίδιος δε θεωρεί αποτυχία το αποτέλεσμα, λέγοντας πως δεν πρέπει να γίνει καμιάς μορφής εκμετάλλευση.
Το μήνυμα του Σταύρου Μπένου είναι ότι η πόλη θα πρέπει το φάκελο που έκανε να τον αξιοποιήσει, ανεξαρτήτως του αν κέρδισε ή όχι αυτό το συμβολικό στοίχημα. Το ουσιαστικό για αυτόν στοίχημα η πόλη το έχει κερδίσει και «θα πρέπει όλοι μαζί να δουλέψουμε τώρα και πάνω στις ιδέες που συγκροτούν το φάκελο, σαν να κερδίσαμε τον τίτλο.  Σημασία σε αυτό έχει εμείς τι κάνουμε και όχι τι κάνουν οι άλλοι, αν θέλουμε ένα λαμπρό μέλλον για την πόλη».
Σύμφωνα με τον κ. Μπένο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελευσίνα μεγάλη σημασία έπαιξε η υπανάπτυξη που επικρατεί, «ήταν η πόλη που είχε δημιουργηθεί ο πρώτος βιομηχανικός πυρήνας της χώρας. Αυτό είναι που αξιοποίησε η Ελευσίνα και αποτέλεσε το δυνατό της χαρτί. Το χαρτί της Καλαμάτας ήταν ότι η πόλη είχε προχωρήσει πολύ πολιτιστικά, αλλά της Ελευσίνας το χαρτί είναι πιο ανθρώπινο και βαραίνει πιο πολύ».

Η συνεχόμενη αναφορά στο 1821
Τέλος, σχετικά με τη συνεχόμενη αναφορά του 1821 στο φάκελο της Καλαμάτας και τη μη μεγάλη αναφορά στους προαναφερθέντες αρχαιολογικούς χώρους, ο πρώην υπουργός απάντησε ότι θεωρεί ότι όλα έγιναν πετυχημένα, ότι η επιλογή να «πατήσουν» πάνω στο 1821 ήταν επιτυχία και ότι το «ξαναγεννιέται», όπως ξαναγεννήθηκε η πόλη μετά το σεισμό, ήταν μια πολύ επιτυχής επικοινωνιακή καμπάνια, «και το τονίζω απερίφραστα».  

Βοήθεια και πολιτικές παρεμβάσεις
Αναφορικά με τη μη «βοήθειά του» στο έργο της συγκρότησης του φακέλου υποψηφιότητας, δήλωσε ότι είναι ψέμα, κι αυτό γιατί πολλές φορές μέλη του Γραφείο Υποψηφιότητας τον επισκέφθηκαν, ο ίδιος είπε τις ιδέες του και, μάλιστα, συμπεριλήφθηκαν στο φάκελο.
«Η πόλη γι’ αυτό τον τίτλο δούλεψε όμορφα, δούλεψε αποφασιστικά και είναι λάθος να έχουμε μεμψιμοιρία και κριτική» σχολίασε.
Σχετικά με το σενάριο περί πολιτικών παρεμβάσεων που ακούγεται για την επιλογή, ο κ. Μπένος είπε ότι δεν πιστεύει ότι υπήρξαν τέτοια πράγματα και τόνισε ξανά ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αναδιπλώσεις στην Καλαμάτα. «Στην Καλαμάτα έχουμε δείξει ότι θριαμβεύουμε, όταν σκεπτόμαστε θετικά, αυτό πρέπει να γίνει και τώρα».

Άλλοι ομιλητές
Το λόγο στη συνέχεια πήραν η επίκουρος καθηγήτρια Αρχαιογνωσίας και Ιστορίας του Πολιτισμού Ιωάννα Σπηλιοπούλου, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας, Βυζαντινής Νομισματικής και Σιγιλλογραφίας Βασιλική Πέννα και ο αναπληρωτής καθηγητής Αρχαιομετρίας, πρόεδρος Τμήματος ΙΑΔΠΑ Νικόλαος Ζαχαριάς, ενώ στο τέλος πραγματοποιήθηκε ξενάγηση στο Εργαστήριο Αρχαιομετρίας που λειτουργεί στο χώρο του Πανεπιστημίου.

Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση

Πικρές αλήθειες για το ΓΠΣ

Βασίλης Κοσμόπουλος: «Πικρές αλήθειες για το ΓΠΣ»

Πρώτη Δημοσίευση: 16/11/2016 17:05 – Τελευταία Ενημέρωση: 16/11/2016 17:05
Οι δηλώσεις του κ. δημάρχου στο Δημοτικό Συμβούλιο της 07ης/11/2016, ότι «το ΓΠΣ ψηφίστηκε από όλες τις παρατάξεις» και ότι «συμπληρώθηκε ο κρίσιμος χρόνος για να κάνουμε προσφυγή για αλλαγή στο ΓΠΣ», συνιστούν, αφ’ ενός, συνειδητή διαστρέβλωση της αλήθειας και, αφ’ ετέρου, έμμεση παραδοχή της λανθασμένης τακτικής που ακολουθήθηκε για τις απαιτούμενες τροποποιήσεις σε αυτό.
Συνειδητή διαστρέβλωση της αλήθειας, διότι η 466/29-10-2009 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με την οποία εγκρίθηκε η Β2 φάση της μελέτης του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΓΠΣ), δεν ψηφίστηκε από όλες τις παρατάξεις, αλλά εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία (ΥΠΕΡ οι παρόντες σύμβουλοι της πλειοψηφίας, ΚΑΤΑ οι παρόντες σύμβουλοι της δημοτικής παράταξης «ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΠΟΛΗ ΖΩΗΣ» και ΛΕΥΚΟ οι παρόντες σύμβουλοι της δημοτικής παράταξης «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ»). Η δημοτική παράταξη «Ανθρώπινη και Όμορφη Πόλη», της οποίας είχα την τιμή να είμαι επικεφαλής, συμμετείχε σε όλες τις συζητήσεις που έγιναν για το ΓΠΣ στο Δημοτικό Συμβούλιο και κατέθεσε σειρά παρατηρήσεων – προτάσεων που αφορούσαν στις χρήσεις γης, την εκτός σχεδίου δόμηση, το νέο λιμάνι, την περιοχή του Νέδοντα κ.λπ., οι οποίες δεν έγιναν αποδεκτές από τη Δημοτική Αρχή και κατά συνέπεια ψήφισε λευκό, αναγνωρίζοντας παράλληλα και τα πολλά θετικά στοιχεία που περιέχει.
Λανθασμένη τακτική, γιατί παρά το γεγονός ότι ο κ. δήμαρχος γνώριζε ότι είχε δικαίωμα να προβεί σε αναθεώρηση του ΓΠΣ πέντε χρόνια μετά την έγκρισή του, επέλεξε την κατάθεση προσφυγής για την ακύρωσή του στο Συμβούλιο Επικρατείας, ρισκάροντας μετά την πάροδο πενταετίας μία απόφαση με δεσμευτικούς όρους. Η επιλογή αυτή μπορεί να εξηγηθεί είτε ως μία προσπάθεια να αντιμετωπισθούν οι πιέσεις των θιγομένων από το ΓΠΣ πολιτών με μία χειροπιαστή κίνηση είτε για άλλους λόγους, οι οποίοι είναι δύσκολο να κατανοηθούν.
Η 1242/2016 απόφαση του Ε’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας στο αίτημα του Δήμου να ακυρωθεί το ΓΠΣ διότι δεν τηρήθηκε η διαδικασία της στρατηγικής περιβαλλοντικής εκτίμησης, είναι κόλαφος για τη Δημοτική Αρχή, καθώς αναφέρει: «Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως άνευ εννόμου συμφέροντος προβαλλόμενος, διότι ο αιτών Δήμος, με πρωτοβουλία του οποίου κινήθηκε η διαδικασία εκπονήσεως του προσβαλλόμενου σχεδίου, εγείρει το ζήτημα αυτό το πρώτον με την κρινόμενη αίτηση, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να το έχει θέσει επικαίρως, διατυπώνοντας δηλαδή επιφυλάξεις ως προς τη νομιμότητα της διαδικασίας εγκρίσεως του σχεδίου με μία από τις διαδοχικές εκδοθείσες πράξεις του Δημοτικού Συμβουλίου».
Οι περισσότερες διαμαρτυρίες των δημοτών αφορούσαν στις προβλέψεις του ΓΠΣ για τη ζώνη του Ταϋγέτου, τις περιοχές Κάμπου και Μπουρνιά, τις περιαστικές περιοχές, τις ημιορεινές και το περιβαλλοντικό πάρκο του Νέδοντα. Είναι δυνατόν αυτές να αναθεωρηθούν μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας; Φοβούμαι πως όχι μετά τις δεσμεύσεις που αυτή επιβάλλει. Ειδικότερα:
Α) Για τη ζώνη του ΤΑΫΓΕΤΟΥ αναφέρει ότι «Οι επίμαχες ρυθμίσεις, με τις οποίες επιβάλλεται απαγόρευση κατασκηνώσεων και εγκαταστάσεων διανυκτέρευσης στην περιοχή προστασίας των ορεινών όγκων και των δασικών περιοχών, εισάγονται νομίμως και δεν υπερβαίνουν το αναγκαίο μέτρο, είναι δε απορριπτέα ως αβάσιμα όσα περί του αντιθέτου προβάλλονται. Αβασίμως, περαιτέρω, προβάλλεται ότι με τις εισαχθείσες ρυθμίσεις επέρχεται κατ’ αποτέλεσμα στέρηση της εξουσίας του κανονιστικού νομοθέτη να διαμορφώσει ελευθέρως το περιεχόμενο του σχεδίου διαχείρισης του Ταϋγέτου…».
Β) Για τις περιοχές ΚΑΜΠΟΥ και ΜΠΟΥΡΝΙΑ σημειώνει ότι «από το γεγονός ότι τμήματα μόνον των περιοχών Κάμπου και Μπουρνιά αποτελούν γεωργικώς καλλιεργούμενες εκτάσεις που απολαμβάνουν το καθεστώς αυξημένης προστασίας των αγροτικών γαιών υψηλής παραγωγικότητας, ουδόλως συνάγεται ότι, για τα υπόλοιπα τμήματα της ίδιας περιοχής, η διοίκηση πρέπει να επιτρέψει την οικιστική αξιοποίησή τους κατά τους όρους της εκτός σχεδίου δομήσεως, όπως εσφαλμένως υπολαμβάνει ο αιτών Δήμος, …».
Γ) Για τις ΠΕΡΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ (ΠΠ 1-5) (περιοχές Βέργας, Μαντίνειας, Λεΐκων κ.λπ.) τονίζει ότι «…εφαρμόζονται οι γενικώς ισχύοντες όροι και περιορισμοί δομήσεως, πλην αυτών που αφορούν στα όρια αρτιότητας και κατατμήσεως που καθορίζονται αυξημένα. Η ρύθμιση αυτή, κατά το μέρος που συνεπάγεται την εφαρμογή αυστηρότερων από τους γενικώς ισχύοντες όρων δομήσεως, δικαιολογείται μεν από την ανάγκη ανάσχεσης της εκτός σχεδίου οικιστικής ανάπτυξης, διαφύλαξης του χαρακτήρα των περιοχών ως περιαστικών και αποτροπής του κινδύνου μετεξελίξεώς τους σε απλές επεκτάσεις του πολεοδομικού συγκροτήματος της Καλαμάτας».
Δ) Για τις ΗΜΙΟΡΕΙΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ (Π 1) (ευρύτερη περιοχή Βέργας, Μαντίνειας κ.λπ.) διαπιστώνει ότι «…οι ρυθμίσεις του προσβαλλόμενου σχεδίου, με τις οποίες στις ημιορεινές περιοχές του αιτούντος Δήμου επιτρέπεται η ανέγερση αγροικιών μεγίστου εμβαδού 80 τ.μ. και λοιπών εγκαταστάσεων για την εξυπηρέτηση γεωκτηνοτροφικών σκοπών και επιβάλλεται κατώτατο όριο αρτιότητας έξι στρεμμάτων, δικαιολογούνται από το χαρακτήρα των ημιορεινών περιοχών ως ζωνών ανάπτυξης αγροτικών και κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων και ως περιοχών μετάβασης από το αστικό τοπίο στο υψηλής οικολογικής και αισθητικής αξίας τοπίο του ορεινού όγκου του Ταϋγέτου» και
Ε) Για το περιβαλλοντικό πάρκο του ΝΕΔΟΝΤΑ αναφέρει ότι «….λόγω του χαρακτήρα της ως περιοχής εξόδου του φαραγγιού του Νέδοντα και εισόδου του ομωνύμου ποταμού στην πόλη της Καλαμάτας, κρίθηκε σκόπιμο να μετατραπεί σε αδόμητη περιαστική ζώνη πρασίνου και ανάπτυξης ήπιων μορφών αναψυχής…. Για το λόγο αυτό η ένταξη στο περιβαλλοντικό πάρκο περιοχών που, κατά τους ισχυρισμούς του αιτούντος, έχουν χαρακτήρα προαστικής ζώνης και αποτελούσαν προ της εισαγωγής του προσβαλλόμενου σχεδίου, περιοχές εν δυνάμει επεκτάσεως του πολεοδομικού συγκροτήματος της Καλαμάτας (Καλλιθέα και Τούρλες) δεν καθιστά παράνομες τις πληττόμενες ρυθμίσεις,….».
Είναι αυτονόητο ότι οι ρυθμίσεις του ΓΠΣ, για τις οποίες αντέδρασαν οι συνδημότες μας και ζήτησαν την τροποποίησή τους, εξοπλίστηκαν πλέον και με τις τεκμηριωμένες σκέψεις – απόψεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και η αλλαγή τους πλέον καθίσταται τρομερά δύσκολη έως ανέφικτη. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που ο κ. δήμαρχος επιζητά πολιτική !!!! παρέμβαση για να ξεπεραστούν τα προβλήματα.
Εάν σε όσα αναφέρθηκαν προσθέσουμε και τη με αρ. 1243/2016 απόφαση του Ε’ Τμήματος του Συμβουλίου Επικρατείας με την οποία απορρίπτεται η χωροθέτηση Νέου Λιμανιού και για την οποία μετ’ επιτάσεως είχε επιμείνει ο κ. Νίκας παρά τις δικές μας αντιρρήσεις, είναι φανερό ότι αποτελεί ήττα του κ. δημάρχου ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το ΓΠΣ.
 
Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ
Πολιτικού μηχανικού, τ. δημοτικού συμβούλου

Κυριολεκτικά στον ύπνο πιάστηκε ο κρατικός μηχανισμός στην καταστροφή της 7ης Σεπτέμβρη – Kalamata Journal

Πηγή: Κυριολεκτικά στον ύπνο πιάστηκε ο κρατικός μηχανισμός στην καταστροφή της 7ης Σεπτέμβρη – Kalamata Journal