Ασπρόχωμα: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα βλέπουν οι κάτοικοι για την πολεοδόμηση

Ασπρόχωμα: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα βλέπουν οι κάτοικοι για την πολεοδόμηση

22 Φεβ
2016
 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΜΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ 
Ή αποδέχεστε να δώσετε περισσότερη γη, ώστε η πολεοδομική μελέτη να καταστεί εφαρμόσιμη ή μένετε στα σημερινά και η μελέτη δεν θα εφαρμοστεί ποτέ λόγω ελλείμματος 130 στρεμμάτων! Μπροστά σε αυτό το δίλημμα βρέθηκαν οι κάτοικοι του Ασπροχώματος χθες, κατά την ενημέρωση που τους έκαναν οι εκπρόσωποι του Δήμου Καλαμάτας. Κάποιοι προβληματίστηκαν, είπαν ότι δεν είναι προς όφελος της περιοχής να μην εφαρμοστεί η μελέτη, οι περισσότεροι όμως διαμαρτυρήθηκαν, ορισμένοι μάλιστα υποστήριξαν ότι η δημοτική αρχή τους εξαπάτησε για ψηφοθηρικούς λόγους, διότι αντί να τους ενημερώσει για το έλλειμμα γης τους έλεγε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο εκπρόσωπος της δημοτικής αρχής, αντιδήμαρχος Πολεοδομίας Ανδρέας Καραγιάννης, κάλεσε τους κατοίκους να αποφασίσουν τι θέλουν, χωρίς ωστόσο να πει ποια είναι η θέση της δημοτικής αρχής…

Την ενημέρωση στους κατοίκους έκανε η διευθύντρια της Υπηρεσίας Δόμησης, Παναγιώτα Κουράκλη. Όπως σημείωσε, στα τέλη του 2014 ψηφίστηκε νέος πολεοδομικός νόμος, ο οποίος επιβάλλει αυξημένες εισφορές σε γη για την πολεοδόμηση περιοχών. Ωστόσο, διευκρίνισε, το Ασπρόχωμα μπορεί να μην εφαρμόσει τον καινούργιο νόμο, αφού την περίοδο που αυτός ψηφίστηκε βρισκόταν στην τελική της φάση η μελέτη της πράξης εφαρμογής. Όμως, η κ. Κουράκλη σημείωσε ότι αν η πολεοδόμηση του Ασπροχώματος γίνει με τις εισφορές που προβλέπει ο νόμος βάσει του οποίου εκπονήθηκε η πολεοδομική μελέτη (Προεδρικό Διάταγμα του ’85) δημιουργείται ένα έλλειμμα γης 130 στρεμμάτων. Αντίθετα, αν η πολεοδόμηση γίνει με το νέο νόμο τότε η πολεοδομική μελέτη είναι απολύτως εφαρμόσιμη, χωρίς να δημιουργείται έλλειμμα γης και αντίθετα δημιουργείται περίσσευμα 40 στρεμμάτων περίπου.
Επίσης, η διευθύντρια της Υπηρεσίας Δόμησης σημείωσε ότι με το νέο νόμο ο Δήμος θα πρέπει να αποζημιώσει μέσα σε διάστημα πέντε χρόνων από την κύρωση της πράξης εφαρμογής τα οικόπεδα που θα δεσμευτούν για την εφαρμογή του Σχεδίου Πόλης. Αυτό σημαίνει, όπως εξήγησε, ότι αν η πράξη εφαρμογής κυρωθεί με τα ποσοστά των εισφορών που ορίζει το Προεδρικό Διάταγμα του 1985, τότε ο Δήμος θα πρέπει να πληρώσει ποσό 15.000.000 ευρώ για να αποζημιώσει τους ιδιοκτήτες των οικοπέδων που θα δεσμευτούν. Σημείωσε όμως ότι ο Δήμος δεν έχει τέτοια οικονομική δυνατότητα, οπότε μετά από πέντε χρόνια τα οικόπεδα θα αποδεσμευτούν και η πολεοδόμηση θα τιναχτεί στον αέρα.
Κάτοικοι αλλά και ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας, Μανώλης Μάκαρης, που παρακολούθησε μέρος της ενημέρωσης, ρώτησαν πότε έγινε γνωστό ότι υπάρχει έλλειμμα γης 130 στρεμμάτων, δεδομένου ότι, όπως σημείωσαν, η δημοτική αρχή δήλωνε ότι όλα εξελίσσονται χωρίς προβλήματα.
Η απάντηση της Παναγιώτας Κουράκλη ήταν ότι η ακριβής έκταση του ελλείμματος γης προσδιορίστηκε με την εκπόνηση της πράξης εφαρμογής, πρόσθεσε ωστόσο ότι θέμα ελλείμματος είχε τεθεί από το 2005 και μάλιστα σημείωσε ότι πολεοδόμος είχε εκτιμήσει ότι το έλλειμμα θα ανέλθει στα 200 στρέμματα περίπου.
Ο αντιδήμαρχος, Ανδρέας Καραγιάννης, τόνισε από την πλευρά του ότι όχι μόνο δεν θέλησε ποτέ να κρύψει τίποτα αντίθετα υπογράμμισε ότι ήταν ο πρώτος που αποφάσισε να «εκτεθεί» και να ζητήσει να υπάρξει αυτή η ενημέρωση των κατοίκων.
Κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν ότι η δημοτική αρχή τους κοροϊδεύει, υποστηρίζοντας ότι επί 15 χρόνια είναι σε ομηρία η περιουσία τους. Επιχειρηματίας σημείωσε ότι αγόρασε γη στο Ασπρόχωμα για την επιχείρησή της, γνωρίζοντας ότι θα δώσει συγκεκριμένη έκταση γης για την πολεοδόμηση, η οποία όμως έκταση τώρα αυξάνεται με τρόπο άδικο.
Ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Ασπροχώματος, Παναγιώτης Κονταξής, υποστήριξε ότι με το νέο νόμο ουσιαστικά διπλασιάζεται η εισφορά σε γη που καλούνται να δώσουν οι Ασπροχωματαίοι, όπως επίσης είπε ότι περισσότερο επιβαρύνονται οι μικροί σε σχέση με τους μεγάλους ιδιοκτήτες.
Ο επίσης πρώην πρόεδρος της Κοινότητας, Δημήτρης Τσίχλης, από την πλευρά του σημείωσε ότι το έλλειμμα γης αποκλείεται να είναι 130 στρέμματα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι έχουν γίνει υπερβολικοί υπολογισμοί από τον μελετητή, ενώ και ο ίδιος ανέφερε ότι είναι άδικο να κληθούν τώρα οι κάτοικοι της περιοχής να εισφέρουν με ακόμη περισσότερη γη για την πολεοδόμηση του Ασπροχώματος.
Πάντως η διευθύντρια Παναγιώτα Κουράκλη αντέκρουσε και τις δύο αυτές τοποθετήσεις.
Στ.Μ.

Ένας ποιητής καταθέτει- Συνέντευξη με τον ποιητή Δήμο Χλωπτσιούδη

 
 Δήμος Χλωπτσιούδης

Ο ποιητής παλεύει από ένα μετερίζι να αλλάξει τον κόσμο. Ίσως να δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο, ουτοπικό

Του Αντρέα Πολυκάρπου*

Ο Δήμος Χλωπτσιούδης είναι ένα πνεύμα ανήσυχο. Ένα ποιητής παλμογράφος της σημερινής εποχής που, όμως, μπορεί να γράφει ποιητικά σε μια στείρα εποχή.

Εισήγαγε στην ποίηση τον όρο “γενιά της αγανάκτησης”. Είναι κι ο ίδιος ποιητής της αγανάκτησης. Ο ποιητής που δεν αφήνει την εποχή να μείνει με τα στραβά και τα ανάποδα της. Με τη γραφίδα του κρίνει. Κρίνει, όμως, όχι στείρα και δασκαλίστικα αλλά με έναν τρόπο ποιητικά λεκτικό.

Μέσα από τους στίχους του δεν αφήνει την κοινωνία να εφησυχάσει. Σαν μια πλατωνική αλογόμυγα κεντρίζει τους ανθρώπους βγάζοντας τους από τη ραθυμία τους. 

Οι στίχοι του πολλές φορές είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Ένας καθρέφτης που πλάθει εικόνες αλλά ταυτόχρονα μας δείχνει και την ενδότερη τραγική μας κατάσταση. Το πετυχαίνει, όμως, με έναν τρόπο, ποιητικό.

Είναι ο ποιητής της εποχής του μα και ο ποιητής κάθε διαχρονικής αναζήτησης που δεν αποδέχεται αυτό που μας ταλανίζει.

Ο Δήμος Χλωπτσιούδης έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: “Η οργή της Πεταλούδας” (2013)  και “Κατάστιχα” (2014).

Παράλληλα έχει εκπονήσει αρκετά πολιτικά δοκίμια- βιβλία ενώ έχει αρθρογραφήσει σε σημαντικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.  Διατηρεί, επίσης, το πολιτιστικό ιστολόγιο tovivlio.net μέσα από το οποίο δίνει χώρο έκφρασης σε αρκετούς νέους δημιουργούς.

Ας τον ακολουθήσουμε…

•    Πως αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα μέσα στη σύγχρονη ζωή;
Η ποίηση δεν είναι ούτε ταυτότητα ούτε ετερότητα. Είναι μία ιδιότητα, μία καλλιτεχνική ενασχόληση, μίας διέξοδος ίσως από όσα πονούν το δημιουργό. Ωστόσο, δεν θέλω να την δω ως μία τυχαία ψυχική εκτόνωση. Περιλαμβάνει μία διαδικασία αναζήτησης υλικών και μηνυμάτων, πειραματισμών και αναζητήσεων, τη δική της μελέτη.

•    Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό;  
Μάλλον κάπου ανάμεσα στα δύο. Σαφώς και η ποιητική δημιουργία δεν είναι μία ψεύτικη εικόνα του δημιουργού, αλλά σίγουρα δεν είναι κι ενστικτώδης. Η μία θέση αποκλείει την ειλικρίνεια και υπερτονίζει την επεξεργασία του στίχου και η άλλη θέση προσπερνά ως ανύπαρκτο το δούλεμα του στίχου.

Ο ποιητής παλεύει από ένα μετερίζι να αλλάξει τον κόσμο. Ίσως να δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο, ουτοπικό. Αλλά για μένα η ουτοπία είναι ο οδηγός προς το μέλλον. Χωρίς οδηγό την ουτοπία, απλά κλειδωνόμαστε στην σκληρότητα της καθημερινότητας.

Ο ποιητής είναι ένας πολεμιστής των λέξεων. Με τους στίχους του ρίχνει λίθους στον ωκεανό της υποκουλτούρας και της απ-ανθρωπιάς για να οικοδομηθεί μία νησίδα πολιτισμού κι ανθρωπιάς.

Με σισύφειο σθένος συμβάλλει προσωπικά προκειμένου να σωρευτούν νέες πέτρες σε κείνες των προηγούμενων ποιητών, ώστε να δημιουργηθεί μία νησίδα μέσα στον ωκεανό του εμπορευματοποιημένου τίποτα που μας κατακλύζει, μία νήσος προστασίας των ανθρώπων, ένα καταφύγιο φωτεινό.

•    Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική;
Η τέχνη και η ποίηση δεν είναι η λύση σε κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, είναι αυτή που μπορεί να λειτουργήσει μέσα από το συναίσθημα ως καθρέφτης της κοινωνίας. Άλλωστε, ο καλλιτέχνης είναι μέλος της κοινότητας, εκφράζει -στον ένα ή άλλο βαθμό- αξίες κι αρχές της κοινωνίας.

Ωστόσο, -όσο κι αν φανεί εγωιστικό- θεωρώ ότι ο δημιουργός διακρίνεται από μία ευαισθησία χωρίς την οποία δε θα ασχολούνταν με την τέχνη.

Όχι ότι ευαισθησία δεν υπάρχει σε άλλους, αλλά το θεωρώ αναγκαία συνθήκη για έναν ποιητή, αναφέρομαι σχεδόν αποκλειστικά στην ποίηση στην οποία δεν υπάρχει προσδοκία οικονομικών απολαβών (ειδικά σήμερα). 

•    Πιστεύετε ότι ακολουθείτε το δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στη γραφή σας;
Σαφώς και υπάρχουν πάντα επιρροές από άλλους ποιητές, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε όλους μας. Υπάρχει μία μακρά λογοτεχνική παράδοση, ειδικά για έναν φιλόλογο και κριτικό που διαβάζει συνεχώς ποίηση ή σχετικά με την ποίηση.

Πιο εμφανείς στην περίπτωσή μου θα έλεγα είναι οι υπερρεαλιστικές επιρροές μέσα όμως από το σύγχρονο κοινωνικό πλέγμα. Με συναρπάζει ο σουρεαλιστικός παραλογισμός που έρχεται σε αντίθεση με το δόγμα του ορθολογισμού, με το οποίο μας πυρπολούν καθημερινά… Ωστόσο, ποιητικά αναζητώ και την επεξεργασία των υλικών μας, των λέξεων. Και σε αυτό ο υπερρεαλισμός είναι πολύτιμος βοηθός.

•    Ποιές εικόνες κρατάτε μέσα σας από τη ζωή σας; Ποιές εικόνες με άλλα λόγια εφορμούν στη γραφή σας;
Εικόνες κοινωνικές (συχνά πόνου) και ερωτικές. Με γοητεύει ποιητικά το κοινωνικό περιθώριο, όσα μαυρίζουν τη ζωή μας. Αλλά ο έρωτας και η αλληλεγγύη είναι το φως σε αυτό το μαύρο. Η φύση για έναν κάτοικο μιας υποβαθμισμένης τσιμεντούπολης, όπως εγώ, αποτελεί το περιβάλλον στοιχείο στο κάδρο μου που πάντα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο• τα όνειρά του, τον πόνο του, το ταξίδι/προσφυγιά, τον έρωτά του.

•    Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που ζούμε;
Δύσκολη ερώτηση. Ο ποιητής πάντα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες της εποχής του, είτε αυτό εκφράζει τις ανάγκες μίας ιστορικής ελίτ (επική ποίηση, ιπποτική ποίηση) είτε των λαϊκών μαζών (δημοτικό τραγούδι, λυρική ποίηση).

Σήμερα, μια εποχή απογοητεύσεων και ανατροπών, κατεδάφισης ονείρων και σχεδίων, διάλυσης ζωών, η ποίηση δεν μπορεί παρά να επηρεαστεί από αυτά. Και ο ποιητής καλείται να απαντήσει σε αυτά. Βέβαια κ καθένας απαντά με τον τρόπο του.

Η τέχνη και η ποίηση καλούνται να παίξουν έναν πιο ενεργητικό ρόλο, να μιλήσουν για την κοινωνία. Σε μια εποχή στην οποία οι αριθμοί φαίνεται να θριαμβεύουν -ως απόδειξη του φενάκη “ορθολογισμού”-, η ποίηση είναι η τέχνη εκείνη που παλεύει να φέρει στο προσκήνιο τον Άνθρωπο και την κοινωνία. Απέναντι στο τεχνοκρατικό ιδεώδες και την οικονομική λιτότητα, η ποίηση αντιπροτείνει τη λιτότητα στην έκφραση και τη συναισθηματική φόρτιση που αυτή γεννά, επενδύει στην ίδια την ψυχή. 

•    Εισαγάγατε τον όρο «γενιά της αγανάκτησης»…
Σήμερα παρατηρούμε το καινοφανές φαινόμενο, άτομα διαφόρων ηλικιακών ομάδων να εμφανίζονται στην ποίηση μέσα στην κρίση. Θεωρώ -για να έχουμε σημείο αναφοράς- εναρκτήρια χρονολογία το 2004, το απόγειο της εποχής της ευμάρειας (ψευδεπίγραφης ή υπαρκτής, δε μας απασχολεί εδώ). Από τότε παρατηρείται το φαινόμενο της επιστροφής της ποίησης στην κοινωνία, στην αποτύπωση κοινωνικών παραστάσεων.

Η αγανάκτηση των ποιητών εμφανίζεται ως μία συνολική εικόνα. Είναι η ίδια εικόνα που διαπνέει το συνολικό θυμικό της κοινωνίας. Πρόκειται για μία έμπρακτα εκφρασμένη αγανάκτηση απέναντι στην κρυπτική τέχνη, μία αγανάκτηση απέναντι στο ελιτισμό της ποίησης.

Και η νεώτερη ποιητική γενιά -στην οποία εντάσσομαι κι εγώ- παρακολουθεί  την κοινωνία, ζει μέσα σε αυτήν και την εκφράζει στην παρούσα φάση της. Εκφράζουν την απογοήτευση, την αγανάκτηση, το φόβο για το μέλλον, την αβεβαιότητα, την ένδεια ακόμα ακόμα και την προσφυγιά.

•    Ποιο το νόημα της λέξης στην ποίηση; Μια απλή μορφή έκφρασης ή ένα ψυχικό αποτύπωμα; 
Η λέξη είναι το βασικό υλικό της ποίησης. Απαιτεί τη δική της επεξεργασία ώστε να τροφοδοτεί το συναίσθημα που θέλει ο ποιητής να εξάγεται. Η λέξη στην ποίηση όμως χάνει το βασικό της νόημα• μετατρέπεται σε συναίσθημα, μεταμορφώνεται σε ψυχικό σύμβολο, σε εικόνα, σε κοινωνική αναπαράσταση.

•    Είναι η ποίηση το καταφύγιο του ανθρώπου; 
Ναι. Για όποιον αναζητά λύσεις η ποίηση δεν θα τον ικανοποιήσει. Όποιος όμως αναζητά ένα συναισθηματικό καταφύγιο, ένα μέρος να αισθανθεί μαζί με άλλους, εκεί θα βρει ό,τι χρειάζεται. Είναι το κερί σ’ ένα σκοτεινό ξωκλήσι με φευγάτους όλους τους αγίους, είναι ένα παυσίπονο για τον καθημερινό ωκεανό λύπης (Κική Δημουλά)…

•    Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά;
Μία ζωή ποιητική, σημαίνει να ζεις με ευαισθησία, να συμπονάς τον Άλλο, τον Διαφορετικό, τον Ξένο. Στην εποχή των διακρίσεων, όπου για το αυτονόητο πρέπει να νομοθετηθεί με αντιπροσώπους πολιτών που θα το καταψηφίσουν, φοβάμαι ότι είναι ουτοπία να περιμένουμε να ζήσει ο κόσμος ποιητικά.

Ωστόσο, και μόνο ως όραμα ή ουτοπία είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να παλεύουμε. Όσο περισσότεροι ευαισθητοποιηθούν, όσο περισσότεροι σκεφτούν οικουμενικά το χώρο μας, τη φύση και το συνάνθρωπο, όσο πιο πολλοί συναισθανθούν μέσα από την ποίηση -και την τέχνη γενικότερα- τόσο πιο κοντά θα έρθουμε στην ουτοπία. Και για μένα αυτό είναι μέγα κέρδος.

Η αισιοδοξία μου δεν κρύβεται στο αποτέλεσμα μίας πορείας, αλλά στη διάρκεια του αγώνα. Ο αγώνας για αλλαγή, ακόμα και απέναντι σε ένα ουτοπικό ή αβέβαιο μέλλον είναι κάτι το αισιόδοξο. Ίσως χάσουμε ίσως πετύχουμε κάποιες νίκες, αλλά σίγουρα δε θα έχουμε υποταχθεί σαν συνειδήσεις, σαν άνθρωποι, σαν άνθρωποι των γραμμάτων

*Ο Αντρέας Πολυκάρπου  είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού με ερευνητικό του αντικείμενο  τις τελετουργίες της έκστασης, τα αναστενάρια και τη φιλοσοφία της θέωσης/ μανίας. Επιστημονικά άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές στην Κύπρο και το 2013 εξέδωσε την τρίτη του ποιητική συλλογή «Απρόσωπα Φαγιούμ», στις εκδόσεις Άπαρσις στην Αθήνα. Το 2014 εκδόθηκε το θεατρικό του έργο «Κατά Ιωάννη Αποκαθήλωση» από τις εκδόσεις Vakxikon.gr στην Αθήνα. Ποιήματα του δημοσιεύτηκαν σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά ενώ μεταφράστηκαν στα αγγλικά και συμπεριλήφθηκαν στο συλλογικό τόμο: World Poetry Yearbook 2015, που εκδόθηκε στην Κίνα. 

Ο άνθρωπος που φωτογράφισε θεούς και δαίμονες – Parallaxi Magazine

Έφυγε πλήρης ημερών, ο φωτογράφος της Θεσσαλονίκης, Ο Ιωάννης επί κλίμακος, ο Γιάννης Κυριακίδης. Η πόλη του οφείλει πολλά.

Πηγή: Ο άνθρωπος που φωτογράφισε θεούς και δαίμονες – Parallaxi Magazine

Διημερίδα αυτοδιοίκησης: Το λιμάνι, το παραλιακό μέτωπο και η συνεταιριστική οικονομία μοχλοί ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης

Ιάσων Μπάντιος – Σε κεντρικά – μητροπολιτικά ζητήματα που απασχολούν και ταλαιπωρούν τους πολίτες και την πόλη της Θεσσαλονίκης επικεντρώθηκε η πρωινή συζήτηση την δεύτερη μέρα της Διημερίδας της δημοτικής κίνησης «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη». Η αξιοποίηση αλλά και η ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης, η διαχείριση του παραλιακού μετώπου αλλά και η συνέχιση και ολοκλήρωση του πολύπαθου Μετρό Θεσσαλονίκης ήταν τα βασικά ζητήματα.

Πηγή: Διημερίδα αυτοδιοίκησης: Το λιμάνι, το παραλιακό μέτωπο και η συνεταιριστική οικονομία μοχλοί ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης – Στο κόκκινο

Το σύγχρονο Bankspeak και το οργουελικό Newspeak

22 Φεβρουαρίου 2016   Τάσος Τσακίρογλου

Την ιδέα της «αποικιοποίησης του ανθρώπινου φαντασιακού από την πρόοδο» την έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια ο Σερζ Λατούς .

 
 

Serge Latouche - Festival Economia 2012.JPGΟ Σερζ Λατούς Γεννήθηκε 12 Ιανουαρίου 1940 στο Βαν Γαλλίας οικονομολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου  . Ο Σερζ Λατούς (γαλλικά: Serge Latouche) είναι Γάλλος ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris-Sud και ειδικός στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις Βορρά-Νότου. Τα τελευταία χρόνια έχει αφιερωθεί στη μελέτη της αποανάπτυξης.

Ο Γάλλος φιλόσοφος και οικονομολόγος έχει αναλύσει εκτενώς στα βιβλία του το πώς ο μύθος της αέναης προόδου, η οποία ταυτίζεται αποκλειστικά με την οικονομική μεγέθυνση, έχει εμποτίσει την κοινωνική συνείδηση, συμβάλλοντας αποφασιστικά για δεκαετίες στη γιγάντωση της κατανάλωσης μέσω της διαρκούς επέκτασης της παραγωγής και της διαφήμισης.«Είμαστε οι άθεοι της οικονομίας, της πραγματικής θρησκείας της νεωτερικότητας», μας λέει ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Paris-Sud 11 (Orsais), ειδικός στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις Βορρά-Νότου.Ο Σ. Λατούς ήρθε στην Ελλάδα προσκεκλημένος από κινήσεις εναλλακτικής κοινωνικής και οικολογικής προσέγγισης. Σερζ Λατούς: Λιτή αφθονία,ο νέος τρόπος ζωής Συνέντευξη στον Γιάννη Eλαφρό (Καθημερινή)

Στην περίοδο της κρίσης πολλοί είναι εκείνοι που θυμούνται τα χρόνια της ανάπτυξης (και της κατανάλωσης) με ένα αίσθημα νοσταλγίας και μια πίκρα που αφήνει η αίσθηση του χαμένου παραδείσου. Έτσι εξηγείται και το γιατί πολλοί ήταν έτοιμοι να ακούσουν στο παρελθόν ότι «λεφτά υπάρχουν» ή ότι μια αναδιανομή πλούτου είναι εφικτή, αρκεί να τοποθετηθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κυβέρνηση.

Πρόκειται για μια οιονεί μεταφυσική πίστη που θέλει να αγνοεί τα πραγματικά δεδομένα και αρκείται στην επαναφορά του status quo ante. Είναι δηλαδή προσανατολισμένη στο παρελθόν και όχι στο μέλλον.

Ετσι, είναι καθησυχαστική, αφού δεν απαιτεί από τους πολίτες διαρκή επαγρύπνηση, κινητοποίηση, επιλογές και ανάληψη ευθύνης. Είναι μια πράξη που προσομοιάζει στο τηλεοπτικό ζάπινγκ, αφού με το πάτημα ενός κουμπιού (συγκεκριμένα της ψήφου) μπορούμε ν’ αλλάξουμε το μενού της πραγματικότητας και να πάμε από το «θρίλερ» στη «ρομαντική κομεντί».

Την έννοια του «εποικισμού» ήρθε να μου τη θυμίσει μια συνέντευξη του ποιητή Θοδωρή Χιώτη, ανθολόγου της ποιητικής συλλογής «Εικόνες από το μέλλον: τα ποιήματα για την ελληνική κρίση».

Ο φιλόλογος και μεταφραστής αναφέρει εύστοχα ότι «η γλώσσα των οικονομικών συναλλαγών έχει “εποικήσει” την καθημερινότητά μας» και προσθέτει ότι τα ποιήματα της ανθολογίας «θέλουν να θέσουν ερωτήματα γύρω από τις βεβαιότητες, αλλά και τον απάνθρωπο χαρακτήρα μιας τέτοιας γλώσσας». Ονομάζει δε αυτή την απάνθρωπη γλώσσα «bankspeak», γλώσσα δηλαδή που χρησιμοποιείται στις οικονομικές συναλλαγές.

Η αναφορά παραπέμπει έμμεσα στη Newspeak στο «1984» του Όργουελ . Στο ολοκληρωτικό κράτος, στην προσπάθεια να ελεγχθεί και, τελικά, να καταργηθεί η σκέψη, χρησιμοποιείται η γλώσσα. Η εξουσία ετοιμάζει τη «Νέα Ομιλία».
Ο Όργουελ με το στόμα του Σάιμ αναφέρει:

[…] η Νέα Ομιλία είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που το λεξιλόγιό της λιγοστεύει κάθε χρόνο […]», για να προσθέσει: «[…] ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης. Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς […]

Φυσικά στις μέρες μας δεν έχουμε ολοκληρωτικό κράτος, αλλά μια ολοκληρωτική αντίληψη σε επίπεδο κοινωνίας, με την απόλυτη κυριαρχία της οικονομικής «επιστήμης», της στατιστικής, της λογιστικής και της ποσοτικής αντιμετώπισης των πάντων. Όλα αποτιμώνται σε χρήμα, όλα χρήζουν «αξιοποίησης», όλα είναι μετρήσιμα και εμπορεύσιμα. Ακόμα και οι ζωές μας, εμείς οι ίδιοι. Αξιολόγηση, ΑΕΠ, χρέος, έλλειμμα, λιτότητα, περιοριστική πολιτική, αξιόχρεο, έσοδα, έξοδα και πάει λέγοντας.

  Όμως όσο πιο πολύ μετράμε τόσο πιο πολλά (από την πραγματική ζωή) χάνουμε. Τόσο λιγοστεύει η ποιότητα και ό,τι συνδέεται μαζί της: ανθρώπινες σχέσεις, δικαιώματα, πρόσβαση στη γνώση, ελεύθερος χρόνος, ανθρώπινα γηρατειά. Ώρα λοιπόν για απο-αποικιοποίηση του μυαλού και της σκέψης μας από τον οικονομισμό και τη βία που ασκεί πάνω μας.

Πηγή: ΕΦΣΥΝ