Κεντρική πλατεία τη δεκαετία του 1950

Κεντρική πλατεία τη δεκαετία του 1950

 Το παρκάκι στη βόρεια πλευρά της πλατείας, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Αντικριστά Παπαφλέσσας και Αναγνωσταράς, γεωμετρικά σχέδια και διαμόρφωση των φυτών, το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στη θέση του και η πιάτσα ταξί απέναντι από το θερινό «Εσπερο”.

[Από καρτ ποστάλ εποχής]

Η Σιδηροδρομικού Σταθμού πριν από 90 χρόνια

Γράφτηκε από την 
Η Σιδηροδρομικού Σταθμού πριν από 90 περίπου χρόνια, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη η εκατέρωθεν ανοικοδόμηση.

Δείχνει το δρόμο στη συμβολή του με την Αριστομένους (διακρίνονται ο στύλος και οι γραμμές του τραμ). Υπό κατασκευή το κτήριο που στέγασε το ξενοδοχείο «Ακταίον” («Γαλάξια” και άλλα καταστήματα τα νεότερα χρόνια) στην αριστερή πλευρά του δρόμου και φυσικά χωματόδρομοι τόσο η Σταθμού, όσο και η Αριστομένους.

 [Από το λεύκωμα των ΓΑΚ Αν. Μηλίτση-Νίκα, Χρ. Θεοφιλοπούλου-Στεφανούρη «Καλαμάτα Οδοιπορικό σε πλατείες και δρόμους της πόλης 1830-1940” σελ. 123]

Όταν κτιζόταν το Λιμενικό Ταμείο Καλαμάτας

 

    25 Ιανουαρίου 1939 κτίζεται το Λιμενικό Ταμείο (πρόσθια όψη, προς νότο)       25 Ιανουαρίου 1939 κτίζεται το Λιμενικό Ταμείο (πρόσθια όψη, προς νότο). Δύο τραμ διασταυρώνονται σε αυτό το σημείο.  Στις 25 Νοεμβρίου του ίδιου έτους η συγκοινωνία των τραμ τερματίζεται οριστικά.[Κείμενο και φωτογραφία από το λεύκωμα των ΓΑΚ / Αν. Μηλίτση-Νίκα, Στ. Βερράρου "Η Καλαμάτα μέσα από το φακό του

 

 

25 Ιανουαρίου 1939 κτίζεται το Λιμενικό Ταμείο (πρόσθια όψη, προς νότο). Δύο τραμ διασταυρώνονται σε αυτό το σημείο.

Στις 25 Νοεμβρίου του ίδιου έτους η συγκοινωνία των τραμ τερματίζεται οριστικά.[Κείμενο και φωτογραφία από το λεύκωμα των ΓΑΚ / Αν. Μηλίτση-Νίκα, Στ. Βερράρου «Η Καλαμάτα μέσα από το φακό του Χρήστου Αλειφέρη 1937-1974” σελ. 46]

Κράτα το

Κράτα το

Συνύπαρξη μεταφορικών μέσων στην Αριστομένους

Γράφτηκε από την 

Συνύπαρξη μεταφορικών μέσων στην Αριστομένους
Καλαμάτα: Όλα τα μεταφορικά μέσα της δεκαετίας του 1950 σε… παράταξη στην Αριστομένους .

Όλα τα μεταφορικά μέσα της δεκαετίας του 1950 σε… παράταξη στην Αριστομένους .

Το λεωφορείο που κάνει το δρομολόγιο για την Παραλία, η άμαξα έξω από την Εθνική Τράπεζα, και από τη Νικηταρά… σκάει μύτη το κάρο. Εχουν όμως ήδη ξηλωθεί οι στύλοι και οι γραμμές του τραμ.

[Από καρτ-ποστάλ εποχής]

«Αδιαβούλευτος” κατατίθεται ο φάκελος της υποψηφιότητας για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα…

Επιτροπή Διαβούλευσης ως γλάστρα του «δημοτικού διαλόγου” σε προϋπολογισμό υποψηφιότητας, ύψους 21.000.000 ευρώ
Αριστερά ο Έκτωρ Τσατσούλης και δίπλα του ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαβούλευσης, αντιδήμαρχος Ανδρέας Καραγιάννης

kalamatajoyrnal         κείμενα και   φωτογραφία από

26 Νοε 2015

Σε ό,τι αφορά την πρόσκληση της Επιτροπής Διαβούλευσης σε συνεδρίαση για το ζήτημα την τελευταία στιγμή, ο πρόεδρός της, αντιδήμαρχος Ανδρέας Καραγιάννης, σχολίασε, απαντώντας και σε σχετικές παρατηρήσεις των δημοτικών συμβούλων Σταμάτη Μπεχράκη και Δημήτρη Φαββατά, ότι για το θέμα αυτό δεν είναι υποχρεωτική η πραγματοποίηση διαβούλευσης, ενώ ακόμη σημείωσε ότι το Γραφείο Υποψηφιότητας εργάζεται και διαβουλεύεται επί δύο  χρόνια περίπου.

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Χωρίς διαβούλευση κατατίθεται μέχρι τη Δευτέρα, στο υπουργείο Πολιτισμού, ο φάκελος της υποψηφιότητας της Καλαμάτας για Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2021.

Η δημοτική αρχή περίμενε να συγκαλέσει την Επιτροπή Διαβούλευσης προκειμένου να γίνει συζήτηση για τα οικονομικά, τα οργανωτικά και τις υποδομές της υποψηφιότητας, το μεσημέρι της προτελευταίας εργάσιμης ημέρας πριν λήξει η προθεσμία υποβολής της υποψηφιότητας!… Έτσι, τα μέλη της Επιτροπής δεν πήγαν στη συνεδρίαση που είχε προγραμματιστεί να γίνει το μεσημέρι, θεωρώντας πιθανώς μάταιη την ενασχόλησή τους με ένα προαποφασισμένο περιεχόμενο του φακέλου υποψηφιότητας. Το βράδυ αναμένεται να πάρει τη σχετική απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο.

Σημειώνεται ότι προκειμένου να έχει απαρτία η Επιτροπή Διαβούλευσης χρειάζεται να παρευρίσκονται τουλάχιστον 22 από τα μέλη της. Το μεσημέρι όμως προσήλθαν μόλις 7!
Πάντως ο εκτελεστικός διευθυντής του Γραφείου Υποψηφιότητας KALAMATA:21, Έκτωρ Τσατσούλης, προέβη σε μια ενημέρωση των παρισταμένων για τον προϋπολογισμό της υποψηφιότητας, ύψους 21.000.000 ευρώ, για τον φορέα που προτείνεται να δημιουργηθεί και ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για την πραγματοποίηση του προγράμματος και για τις υποδομές που θα χρειαστεί η πόλη.
Ο κ. Τσατσούλης τόνισε, όσον αφορά τον προϋπολογισμό, ότι το Γραφείο Υποψηφιότητας παρουσίασε στη δημοτική αρχή μια εισήγηση συνολικού κόστους 29.000.000 ευρώ. Όπως σχολίασε, η πρόταση αυτή θα διασφάλιζε την πρόκριση της Καλαμάτας στη β’ βάση του διαγωνισμού για την επιλογή της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Πρόσθεσε ωστόσο ότι η δημοτική αρχή απάντησε ότι η οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει να ξεπεράσει ο προϋπολογισμός τα 21.000.000 ευρώ, εκτός εάν τα πράγματα αρχίσουν να βελτιώνονται το επόμενο διάστημα και τότε θα μπορεί να γίνει αναπροσαρμογή προς τα πάνω.
Σημείωσε επίσης ότι από τις 14 ελληνικές υποψήφιες πόλεις, οι 11 έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους να κυμανθεί ο προϋπολογισμός των προτάσεών τους στα 20.000.000 ευρώ.
Πάντως, ο κ. Τσατσούλης υπογράμμισε ότι το πιο σημαντικό ζήτημα δεν είναι ο προϋπολογισμός αλλά τα οργανωτικά, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι εάν δεν έχεις καλή οργάνωση τότε όσα χρήματα και αν διαθέτεις είτε δεν θα μπορέσεις να τα απορροφήσεις είτε δεν θα τα αξιοποιήσεις σωστά. Όσον αφορά λοιπόν τα οργανωτικά, το Γραφείο Υποψηφιότητας προτείνει την ίδρυση ανώνυμης εταιρείας, με μέλη που δεν θα έχουν αιρετή πολιτική ιδιότητα.
Για τις υποδομές ο εκτελεστικός διευθυντής σημείωσε ότι η Καλαμάτα είναι επαρκής όσον αφορά τα ελάχιστα που χρειάζεται να έχει μια πόλη που φιλοξενεί το θεσμό της πολιτιστικής πρωτεύουσας. Υπογράμμισε πάντως ότι το κύριο είναι να αξιοποιηθεί το Μέγαρο Χορού και να αποδοθεί στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα ο Σιδηροδρομικός Σταθμός της Καλαμάτας με τα περιφερειακά κτήριά του και τις εγκαταστάσεις του, καθώς και ο παλιός κινηματογράφος Ηλέκτρα.
Μια υστέρηση της Καλαμάτας, σημείωσε ο εκτελεστικός διευθυντής, είναι ότι διαθέτει λίγες κλίνες για επισκέπτες, κάτι που μπορεί να επηρεάσει στην αξιολόγηση της υποψηφιότητας.
Από την άλλη όμως τόνισε ότι το πλεονέκτημα της Καλαμάτας είναι πως υπερτερεί στην τεχνογνωσία, έναντι των άλλων υποψήφιων πόλεων, όσον αφορά τα διαδικαστικά για τα ζητήματα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.

Σχετικά με το καλλιτεχνικό πρόγραμμα

Σχετικά με το καλλιτεχνικό πρόγραμμα που θα καταθέσει η Καλαμάτα και το οποίο θα απορροφήσει το μεγαλύτερο κομμάτι του προϋπολογισμού, ο Έκτωρ Τσατσούλης τόνισε ότι αυτό το αντικείμενο δεν είναι στις αρμοδιότητες των Δημοτικών Συμβουλίων, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή!
Στ.Μ.

Ο δεκάλογος της θεωρίας της Maria Montessori

Η Μοντεσόρι γεννήθηκε στο Κιαραβάλλε της Ανκόνα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, από όπου αποφοίτησε ως η πρώτη γυναίκα γιατρός της πατρίδας της. Μέσα από την παιδιατρική οδηγήθηκε, ως ψυχολόγος και ταλαντούχος παιδαγωγός που ήταν, στην προσπάθεια για την ψυχολογική και νοητική ανάπτυξη του παιδιού, ασχολούμενη αρχικά με παιδιά με νοητική καθυστέρηση ή ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Σε αυτόν τον αγώνα έδωσε ολόκληρη τη ζωή της.[1]

Έφτιαξε παιδαγωγικό υλικό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παιδιού για όλα τα μαθήματα, θετικά και θεωρητικά, που αφορούν τη μόρφωσή του. Δημιούργησε μόνη της εποπτικά μέσα διδασκαλίας και παιδαγωγικό υλικό για να γίνονται μέσω των αισθήσεων κατανοητά τα μαθήματα του σχολείου.[2]

Η επιτυχία της μεθόδου της αναστάτωσε τον παιδαγωγικό κόσμο διεθνώς. Ακόμα και παιδιά με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, έμπαιναν σιγά-σιγά στις κανονικές τάξεις του σχολείου, καθώς απελευθερωνόταν το πνεύμα και η ψυχή τους. Γι’ αυτό μερικοί άνθρωποι, ακόμη και επιστήμονες, συνέδεσαν το όνομά της με τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Η Μαρία Μοντεσσόρι όμως ασχολήθηκε κατά βάση σε όλη τη ζωή της με όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως δείκτη νοημοσύνης ή μαθησιακής ικανότητας, και ίδρυσε σχολές σε πολλά κράτη για να εκπαιδεύεται προσωπικό στη χρησιμοποίηση του παιδαγωγικού υλικού αυτού, αλλά κυρίως στην κατανόηση της φιλοσοφίας της μεθόδου της, γιατί δίδαξε πως αυτό είναι το πρώτο θέμα για την επιτυχία.

Η Maria Montessori είναι η γυναίκα που δίδαξε στα παιδιά την αγάπη για τη μάθηση και στους μεγάλους την αγάπη για το κάθε παιδί.
Η Maria Montessori (1870-1952) σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και έγινε η πρώτη γυναίκα γιατρός στην Ιταλία! Κατά τη διάρκεια της πρακτικής της στην Ιατρική, οι κλινικές παρατηρήσεις της την οδήγησαν στο να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν.

Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά κατασκευάζουν αυτά που θα μάθουν από ότι υπάρχει στο περιβάλλον τους.

Το 1902 ξεκίνησε τις σπουδές της στην παιδαγωγική, την πειραματική ψυχολογία και την ανθρωπολογία.Έδωσε διαλέξεις για εκπαιδευτικές μεθόδους που αφορούν σε παιδιά που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες.

Το 1907 εγκαινιάστηκε το «Casa de Bambini”. Ήταν το πρώτο σπίτι στη συνοικία San Lorenzo της Ρώμης και έγινε η πηγή της μεθόδου Montessori για τους εκπαιδευτικούς.

Το 1911 φεύγει από τον κλάδο της Ιατρικής και ασχολείται με το εκπαιδευτικό έργο. Το 1913 ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ και η σύζυγός του Mαμπέλ εγκαινίασαν τoν Μορφωτικό Σύλλογο Μontessori (Montessori Educational Association) στην Ουάσινγκτον.

Εισέρχεται στον κόσμο της Παιδαγωγικής μια νέα μέθοδος, στην οποία τα υλικά είναι κύρια πηγή μάθησης κατά την προσχολική περίοδο. Η μέθοδος αυτή βασίζεται στην προώθηση της πρωτοβουλίας και την ανταπόκριση του παιδιού με τη χρήση ενός ειδικά σχεδιασμένο εκπαιδευτικό υλικό. Το παιδί πρέπει να μαθαίνει σύμφωνα με το δικό του ρυθμό και έτσι να ανακαλύπτει τη γνώση.

o-dekalogos-tis-theorias-tis-maria-montessori.jpg

Ο Δεκάλογος

1. Μην αγγίζετε ένα παιδί παρά τη θέληση του.

2. Μην μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί και μην χρησιμοποιείτε άσχημα λόγια όταν αναφέρεστε σε αυτό κατά την απουσία του.

3. Επικεντρωθείτε στο να ενισχύσετε και να βοηθήσετε να αναπτυχθούν τα θετικά στοιχεία και οι υπάρχουσες ικανότητες του παιδιού ώστε να μην αφήνουν χώρο για το «κακό”.

4. Βοηθήστε το να συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία του περιβάλλοντος μάθησης. Αφιερώστε σχολαστική και συνεχή φροντίδα σε αυτό. Βοηθήστε το παιδί να συνάψει εποικοδομητική σχέση με το περιβάλλον του. Δείξτε του το περιβάλλον μέσα στο οποίο κρύβονται τα μέσα που θα βοηθήσουν την ανάπτυξη του και υποδείξετε του την κατάλληλη χρήση τους.

5. Να είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα ενός παιδιού που έχει την ανάγκη σας και πάντα να ακούτε και να απαντάτε στο παιδί που σας απευθύνεται.

6. Σεβαστείτε το παιδί που κάνει κάτι λάθος και μπορεί αργότερα να εντοπίσει μόνο του το λάθος και να διορθωθεί, αλλά να διακόψετε άμεσα και ρητά κάθε καταχρηστική χρήση του περιβάλλοντος και κάθε κίνηση που μπορεί να θέτει σε κίνδυνο το παιδί,το περιβάλλον του ή τους άλλους.

7. Σεβαστείτε το παιδί τη στιγμή που ξεκουράζεται ή τη στιγμή που παρακολουθεί άλλους να εργάζονται ή όταν συλλογίζεται τι έχει κάνει ή τι θέλει να κάνει. Μην το κατευθύνετε ούτε να το αναγκάζετε σε άλλες μορφές δραστηριοτήτων.

8. Βοηθήστε το παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση κάποιας δραστηριότητας και δεν μπορεί να βρει τι θέλει να κάνει.

9. Να είστε ακούραστοι στο να επαναλαμβάνετε αυτό που θέλετε στο παιδί που αρνήθηκε λίγο νωρίτερα να σας ακούσει, να βοηθάτε το παιδί να αποκτήσει ό, τι δεν έχει ακόμη κατακτήσει και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες του. Κάνετε το δημιουργώντας το μαθησιακό περιβάλλον με φροντίδα, εξοπλισμένοι με αυτοσυγκράτηση και σιωπή, χρησιμοποιώντας ήπια λόγια και γεμάτη αγάπη παρουσία. Κάνετε αισθητή την παρουσία σας στο παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση και αποστασιοποιηθείτε από το παιδί που έχει βρει τις απαντήσεις του.

10. Πάντα να συμπεριφέρεστε στο παιδί χρησιμοποιώντας τους καλύτερους τρόπους σας και να του προσφέρετε τον καλύτερο εαυτό σας .

 

Πηγή: tvxs.gr

Σύστημα Μοντεσσόρι: Τι είναι και τι διδάσκει

Ανεξαρτησία, ελευθερία με όρια και σεβασμός για την φυσική ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού είναι το τρίπτυχο που αποτελεί την ουσία του Μοντεσσοριανού συστήματος εκπαίδευσης, το οποίο συνεχίζει, αν και με αρκετές παραλλαγές, να εφαρμόζεται σε χιλιάδες σχολεία ανά τον κόσμο, ενώ έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και τις καθημερινές συνήθειες τόσο της οικογένειας όσο και της κοινωνίας.

Η αρχή μιας ιδέας

Το Μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης προέρχεται από την Μαρία Μοντεσσόρι, η οποία γεννήθηκε το 1870 στην Ιταλία, σπούδασε Ιατρική και στην συνέχεια Παιδαγωγικά, Φιλοσοφία και Ψυχολογία, στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Στην ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου ασχολήθηκε με παιδιά με νοητική υστέρηση και διαπίστωσε ότι η Παιδαγωγική πρέπει να συνεργαστεί με την Ιατρική για την θεραπεία αυτών των παιδιών. «Ακόμα και αυτά τα άτυχα παιδιά, όταν ενθαρρύνονται κατάλληλα, αποκτούν ένα αυθόρμητο ενδιαφέρον στη μάθηση και μία αυθόρμητη αυτοπειθαρχία», είχε πει χαρακτηριστικά.
Την μέθοδό της στην συνέχεια εφάρμοσε και στα ομαλώς αναπτυσσόμενα παιδιά, τα οποία παρατήρησε ότι «έμεναν πίσω» σε σχέση με τις δυνατότητές τους εξαιτίας των εκπαιδευτικών αρχών που ακολουθούνταν μέχρι τότε στην Ιταλία. Σαν υφηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ρώμης ίδρυσε και οργάνωσε κέντρα προσχολικής αγωγής, «σπίτια του παιδιού». Εκεί τα παιδιά λάμβαναν «την αγωγή των αισθήσεων, την αγωγή των μυών, την αγωγή της ευφυΐας, την αγωγή των κοινωνικών συναισθημάτων και την ηθική της βούλησης», όπως η ίδια γράφει.

Η φιλοσοφική και ψυχολογική βάση της μεθόδου της, η οποία είναι το άτομο, σαν πυρήνας της κοινωνίας, και η ελευθερία του, επεκτάθηκε με την πάροδο των ετών πέρα από τα όρια του εκπαιδευτικού συστήματος και έφερε αλλαγές τόσο στο πλαίσιο της οικογένειας όσο και στο πλαίσιο της κοινωνίας.

Οι θεωρίες του Μοντεσσοριανού συστήματος

Η βάση του Μοντεσσοριανού συστήματος είναι η βαθιά εμπιστοσύνη στο παιδί και ο απεριόριστος σεβασμός στις ικανότητές του να αναπτυχθεί από μόνο του. Μότο δε της μεθόδου αποτελεί το «βοήθησέ με να το κάνω μόνος μου» και γι’αυτό η αγωγή του παιδιού πρέπει να είναι τέτοια ώστε να σέβεται την ανάγκη του για προσωπική ελευθερία, τον ατομικό του ρυθμό και τα ενδιαφέροντά του. Όσο για το ζήτημα της πειθαρχίας, αυτή, σύμφωνα με την Μοντεσσόρι, βρίσκεται εν δυνάμει στο βαθύτερο «είναι» το παιδιού.

Μοντεσσοριανά κέντρα εκπαίδευσης

Το μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης εφαρμόζεται σήμερα σε περίπου 20.000 σχολεία παγκοσμίως, στα οποία συμμετέχουν παιδιά από την γέννησή της έως τα δεκαοκτώ τους έτη.

Κάτω από την ταμπέλα «Μοντεσσόρι» έχουν με την πάροδο των χρόνων εξελιχθεί διάφορες εκπαιδευτικές πρακτικές. Ωστόσο, σύμφωνα τουλάχιστον με τον Διεθνή Μοντεσσοριανό Σύνδεσμο και την Αμερικανική Μοντεσσοριανή Κοινότητα, τα ουσιαστικά στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζουν τα σχολεία αυτά είναι:

-Μεικτές ηλικιακές τάξεις, συνήθως με παιδιά από 2 ½ έως 9 ετών.

-Επιλογή δραστηριοτήτων από τους ίδιους τους μαθητές, από μία γκάμα προκαθορισμένων επιλογών.

-Αδιάλειπτοι χρονικοί «κύκλοι» εργασίας.

-Εποικοδομητικό ή «εξερευνητικό» μοντέλο, στο οποίο οι μαθητές μαθαίνουν την έννοια της εργασίας μέσω υλικών και όχι μέσω απευθείας καθοδήγησης.

-Εξειδικευμένα εκπαιδευτικά υλικά, δημιουργημένα από την Μοντεσσόρι και τους συνεργάτες της.

Το Παιδαγωγικό Σύστημα Μοντεσσόρι σήμερα εφαρμόζεται κυρίως στην προσχολική αγωγή (από τα 3 έως τα 6 έτη) και ανήκει ολοκληρωτικά στον ιδιωτικό τομέα εκπαίδευσης.

Διαφορές κλασικής και μοντεσσοριανής εκπαίδευσης

Πολλοί είναι αυτοί σήμερα που θεωρούν το σύστημα Μοντεσσόρι ξεπερασμένο, με την έννοια ότι αυτά που πρεσβεύει έχουν εν πολλοίς γίνει αυτονόητες διαδικασίες στο μεγάλωμα ενός παιδιού. Ο μόνος τομέας τον οποίον δεν επηρέασε σε τόσο μεγάλο βαθμό, παραδόξως, είναι η εκπαίδευση: Η κλασική εκπαίδευση παραμένει επικρατούσα και παρόλο που πολλά έχουν αλλάξει τα τελευταία 50 χρόνια, οι αρχές της παραμένουν ίδιες: Ο εκπαιδευτικός παραμένει το κεντρικό πρόσωπο στην τάξη, είναι αυτός που θα επιβάλλει την πειθαρχία, ενώ οι γνώσεις που μεταλαμπαδεύονται είναι συγκεκριμένες και τυποποιημένες.

Αντίθετα, στη μοντεσσοριανή εκπαίδευση κυρίαρχο ρόλο στην τάξη έχει το παιδί, το οποίο μαθαίνει να αυτοπειθαρχεί μέσα από το περιβάλλον και την μέθοδο που του διδάσκεται. Επιπλέον, η γνώση αναπτύσσεται σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα και τον προσωπικό ρυθμό του κάθε παιδιού, ενώ οι τάξεις-ομάδες αποτελούνται από παιδιά διαφόρων ηλικιών που συνεργάζονται και βοηθούν το ένα το άλλο.

Πέρα από την εκπαίδευση

Στο πλαίσιο της μεθόδου Μοντεσσόρι περιλαμβάνονται δραστηριότητες της πρακτικής ζωής, όπως φροντίδα του σώματος που οδηγεί το παιδί στην αυτοπαρατήρηση και γνωριμία με το σώμα του, φροντίδα ζώων και φυτών, δραστηριότητες ευγένειας (π.χ. χαιρετισμός), συζητήσεις όπου το παιδί μαθαίνει να ρωτά και να απαντά, δραστηριότητες φυσικής και ψυχοκινητικής αγωγής, εικαστικές δραστηριότητες κ.λ.π.

Για τις διδασκαλία αυτών των δραστηριοτήτων έχει δημιουργηθεί κατάλληλη υλικό (αισθητηριακό, λογικομαθηματικό, γλωσσικό και υλικό χώρου), δηλαδή παιχνίδια και αντικείμενα που είτε υπάρχουν στο περιβάλλον του παιδιού είτε μπορεί κανείς να βρει εύκολα σήμερα στο εμπόριο .

Ενδεικτικά:

-Παιχνίδια κατάλληλα για την ανάπτυξη των αισθήσεων. Για παράδειγμα, υλικό για χρώματα, σχήματα, μεγέθη. Ήχοι φυσικών και τεχνητών αντικειμένων. Υλικά που πλάθονται, τρίβονται, κόβονται. Υλικά που βοηθούν στην διάκριση των γεύσεων.

-Παιχνίδια λογικομαθηματικών δραστηριοτήτων, π.χ. ταξινόμησης, αντιστοίχησης, σειροθέτησης, σύγκρισης, απαρίθμησης κ.λ.π. Πιο συγκεκριμένα, ιδιαίτερη παιδαγωγική αξία έχουν τα δομημένα ανεικονικά υλικά, όπως τα χρωματιστά ραβδάκια, οι κύβοι, τα αβάκια, τα αριθμητήρια, καρτέλες με γράμματα και εικόνες, εικονογραφημένα κείμενα κ.λ.π.

-Υλικό αντίληψης του χώρου: Ο χώρος στον οποίον κινούνται τα παιδιά είναι εξίσου σημαντικός στην ομαλή ανάπτυξή τους. Υλικά που μπορούν να βοηθήσουν στην καλύτερη αντίληψη του χώρου είναι διάφορα χαρτόνια που αναπαριστάνουν επίπεδα σχήματα (τρίγωνα, τετράγωνα κ.λ.π.), στέρεα αντικείμενα (έπιπλα, κιβώτια) που αναπαριστάνουν στέρεα σώματα (κύβους, κυλίνδρους, πυραμίδες).

Κύριες φάσεις της Ελληνικής Περιφερειακής Πολιτικής

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΉ «Μελέτη τουριστικής ανάπτυξης. Η περίπτωση του νομού Πέλλας» ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΒΛΕΠΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ  Δρ. ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΑΝΤΡΕΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010

Κύριες φάσεις της Ελληνικής Περιφερειακής Πολιτικής

Η εμφάνιση και θεμελίωση της Περιφερειακής Πολιτικής στην Ελλάδα ακολουθεί την πορεία των ευρωπαϊκών χωρών. Ο περιφερειακός προγραμματισμός αρχίζει σταδιακά μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σχεδόν παράλληλα με την προσπάθεια αναπτυξιακού προγραμματισμού σε εθνικό επίπεδο και συμπληρώνεται με διάφορα νομοθετήματα για την ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης, καθώς επίσης και με τη σταδιακή βελτίωση του πλαισίου προγραμματισμού και διοικητικής αποκέντρωσης της χώρας. Ωστόσο, για αρκετό καιρό δεν μπορούμε να μιλάμε για μία συστηματική πολιτική περιφερειακής ανάπτυξης, αλλά βασικά για μία πρακτική χρηματοδότησης μεμονωμένων έργων εκτός συγκεκριμένου προγραμματικού πλαισίου. Το σκηνικό αυτό αλλάζει ουσιαστικά με την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και πιο συγκεκριμένα με την έναρξη της εφαρμογής των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ) το 1986, που για πρώτη φορά τίθεται σε εφαρμογή η διαδικασία εκπόνησης και υλοποίησης πολυταμειακών περιφερειακών (και τομεακών, με σαφή χωρική διάσταση) επιχειρησιακών προγραμμάτων. Ειδικότερα, η διαχρονική πορεία της Περιφερειακής Πολιτικής στην Ελλάδα ακολουθεί πέντε περιόδους (Konsolas et al 2002, Παπαδασκαλόπουλος και Χριστοφάκης 2002).

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟς

1η Περίοδος (1948-1964)

Αναφέρεται στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο και στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας. Ήδη από το 1948 είχαν αρχίσει να εφαρμόζονται δράσεις για την ενίσχυση της βιομηχανικής ανάπτυξης στις περιφέρειες και για την προστασία της επαρχιακής βιομηχανίας. Αφορούσαν κυρίως αυξημένες αποσβέσεις, παρακρατήσεις κερδών για να επενδυθούν σε επεκτάσεις κ.λπ. Ουσιαστικά ωστόσο, η πορεία θεμελίωσης της Περιφερειακής Πολιτικής στη χώρα μας αρχίζει στο τέλος της δεκαετίας του 1950, μαζί με τις πρώτες προσπάθειες προγραμματισμού της εθνικής οικονομικής ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, για πρώτη φορά στο «Πενταετές Πρόγραμμα Οικονομικής Ανάπτυξης της Ελλάδος 1960-1964» τέθηκε η ανάγκη άσκησης Περιφερειακής Πολιτικής για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα των περιφερειακών ανισοτήτων.

2η Περίοδος (1964-79)

Η περίοδος αυτή χωρίζεται σε δύο υποπεριόδους . Η πρώτη αφορά στη δεκαετία 1964-74, που χαρακτηρίζεται από την καθιέρωση χρηματοδοτικών κινήτρων, το διαχωρισμό των περιφερειών ανάλογα με το αναπτυξιακό τους επίπεδο, την εφαρμογή ειδικών προγραμμάτων για υπανάπτυκτες περιοχές, την ίδρυση Βιομηχανικών Περιοχών, την υποτυπώδη ενίσχυση πολικού συστήματος αστικών κέντρων, την ενεργοποίηση των Υπηρεσιών Περιφερειακής Ανάπτυξης κ.ά.
Η δεύτερη, περιλαμβάνει την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας η Περιφερειακή Πολιτική ενισχύεται περαιτέρω με την υιοθέτηση ειδικών νομοθετημάτων και την εκπόνηση ειδικών προγραμμάτων. Συγκεκριμένα, στην περίοδο 1975-1979 δίνεται έμφαση στην παροχή κινήτρων για την ανάπτυξη των παραμεθόριων περιοχών, καθιερώνεται η ενίσχυση των επιχειρήσεων ανάλογα με τον κλάδο που ανήκουν, χρησιμοποιούνται ευρύτερα τα πιστωτικά κίνητρα και ενισχύονται τα ειδικά προγράμματα περιοχών (π.χ. για το νομό Έβρου), καθώς και τα προγράμματα έργων υποδομής (π.χ. Βιομηχανικές Περιοχές, υποδομές μεταφορών κ.λπ.).

3η Περίοδος (1980-86)

Η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) συνοδεύεται από μία προσπάθεια σταδιακής σύνδεσης της ελληνικής Περιφερειακής Πολιτικής με την Περιφερειακή Πολιτική της Ε.Ο.Κ. Κορύφωση αυτής της προσπάθειας αποτελούν η ψήφιση του Νόμου 1116/81, που κύριο χαρακτηριστικό του είναι η εντατικοποίηση των παρεμβάσεων με την καθιέρωση των επιδοτήσεων κεφαλαίου με περιφερειακή κλιμάκωση, η εκπόνηση του πρώτου ειδικού «Προγράμματος Περιφερειακής Ανάπτυξης 1981-1985», η είσπραξη των πρώτων ενισχύσεων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και των πρώτων δανείων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ακολουθεί η ψήφιση του Νόμου 1262/82, ο οποίος ενισχύει τις αποκεντρωτικές διαδικασίες και η κατάρτιση του «Πενταετούς Προγράμματος 1983-1987», στο οποίο καθιερώνεται η διαδικασία του «Δημοκρατικού Προγραμματισμού» μέσω της ενεργούς συμμετοχής των τοπικών φορέων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και προγραμματισμού.

4η Περίοδος (1986-2006)

Η έναρξη της περιόδου αυτής σηματοδοτείται με την εφαρμογή των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ), 1986-1992, τα οποία δρομολογούν μια μεγάλη στροφή στο πλαίσιο και στις μεθόδους άσκησης της Περιφερειακής Πολιτικής. Κύρια χαρακτηριστικά του νέου πλαισίου είναι η σύνταξη ολοκληρωμένων πολυετών και πολυταμειακών επιχειρησιακών προγραμμάτων, με προκαθορισμένους πόρους για κάθε έτος εφαρμογής, τα οποία στηρίζονται σε μια αναλυτική αποτύπωση της κατάστασης κάθε περιφέρειας και σε μια διατυπωμένη ιεράρχηση στόχων, στην ομαδοποίηση των έργων σε συγκεκριμένα μέτρα ανά στόχο, στη δημιουργία θεσμών παρακολούθησης της πορείας υλοποίησης των προγραμμάτων και αξιολόγησης των αποτελεσμάτων τους. Τα ΜΟΠ αποτέλεσαν το «πρόπλασμα» των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης (ΚΠΣ), τριών μέχρι το 2006, (1989-1993, 1994-1999 και 2000-2006). Η ελληνική Περιφερειακή Πολιτική εντάσσεται πλέον λειτουργικά στις διαδικασίες της Περιφερειακής Πολιτικής της Κοινότητας. Από την έναρξη του πρώτου ΚΠΣ το 1989 μέχρι και την ολοκλήρωση του τρίτου το 2006, η Ελλάδα απολαμβάνει το μέγιστο των ενισχύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), καθώς εντάσσεται όλη στις περιφέρειες της ΕΕ με το μέγιστο βαθμό προβληματικότητας, δηλαδή στις περιφέρειες του Στόχου 1 της Διαρθρωτικής Πολιτικής της Ένωσης (αφού όλες οι περιφέρειες παρουσίασαν και για τις τρεις προγραμματικές περιόδους, κατά κεφαλήν ΑΕΠ μικρότερο του 75% του μέσου κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ΕΕ, που είναι το κριτήριο ένταξης στο Στόχο 1).
Σ’ αυτή την περίοδο επίσης, ο Νόμος 1622/86 για τη συγκρότηση των Περιφερειών της χώρας, οι Νόμοι 2218/1994 και 2240/1994 για τη θεσμοθέτηση και λειτουργία του Δεύτερου Βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης και γενικότερα για την ενίσχυση της αποκέντρωσης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και ο Νόμος 2539/97 για την ανασυγκρότηση της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μέσω του οποίου προέκυψαν οι 1.033 νέοι πρωτοβάθμιοι ΟΤΑ, διαμορφώνουν το θεσμικό πλαίσιο της Περιφερειακής Πολιτικής. Τέλος, οι διάφοροι Αναπτυξιακοί Νόμοι που προωθήθηκαν τα τελευταία χρόνια (1892/90, 2234/94, 2601/98 και 3299/04) για την παροχή επενδυτικών κινήτρων με χωρική διαφοροποίηση, συμπληρώνουν το πλαίσιο αυτό.

5η Περίοδος (2007-2013)

Το έτος 2007 αποτελεί σημείο σταθμό για την ελληνική Περιφερειακή Πολιτική και τον Προγραμματισμό. Η πολυάριθμη διεύρυνση της ΕΕ, στις αρχές της νέας χιλιετίας, από 15 σε 25 μέλη αφενός και αφετέρου η βελτίωση του επιπέδου ανάπτυξης ορισμένων περιφερειών της χώρας λόγω των επιδράσεων της πολυετούς προσπάθειας μείωσης του χάσματος με τις λοιπές περιφέρειες της Ένωσης, έχουν ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό, για πρώτη φορά στην ιστορία των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων μέσω των ΚΠΣ, ελληνικών περιφερειών από τα προγράμματα της μέγιστης Κοινοτικής συνδρομής του Στόχου 1 της νέας προγραμματικής περιόδου (2007-13).
Στη νέα αυτή προγραμματική περίοδο δρομολογούνται επίσης σημαντικές αλλαγές στις διαδικασίες του προγραμματισμού και της άσκησης της Περιφερειακής Πολιτικής της ΕΕ και κατ’ επέκταση των χωρών – μελών της. Η προσπάθεια γενναίας μεταρρύθμισης της Κοινοτικής Διαρθρωτικής Πολιτικής αντικατοπτρίζεται πρωταρχικά στους νέους στόχους προτεραιότητας για τις ενισχυόμενες δράσεις και στην αντικατάσταση του καθιερωμένου πλέον όρου των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης (ΚΠΣ) από το νέο όρο Εθνικά Πλαίσια Στρατηγικής Αναφοράς (ΕΠΣΑ), παράλληλα με τη διαδοχή του σχετικά νεότερου όρου των Σχεδίων Ανάπτυξης (ΣΑ) από τα Εθνικά Στρατηγικά Σχέδια Ανάπτυξης (ΕΣΣΑ).
Από την έναρξη εφαρμογής των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων το 1986 έως το 2006, που τελειώνει η προγραμματική περίοδος του 3ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο θα έχουν καταρτίσει σαράντα πέντε προγράμματα περιφερειακής ανάπτυξης (Konsolas et al, 2002). Σημαντικότατες επίσης περιφερειακές επιπτώσεις έχουν και τα τομεακά επιχειρησιακά προγράμματα, καθώς και οι μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και των μεταφορών, που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Συνοχής. Καθόλου αμελητέα βέβαια δεν είναι και η συνεισφορά των Κοινοτικών Πρωτοβουλιών και των λοιπών ανταγωνιστικών προγραμμάτων της ΕΕ, που υλοποιήθηκαν ή υλοποιούνται όλα αυτά τα χρόνια.
Με τη συστηματική λοιπόν συνδρομή της ΕΕ η χώρα μας τις τελευταίες δύο δεκαετίες προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αναπτυξιακής υστέρησης των περιφερειών της και να μειώσει το χάσμα με τις λοιπές περιφέρειες της Ένωσης. Στην προσπάθεια αυτή οι διάφορες στρατηγικές επιλογές προσαρμόσθηκαν κάθε φορά στις ειδικές ανάγκες των χωρικών μονάδων, στις εκάστοτε κοινωνικές προτιμήσεις και στο γενικότερο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί η χώρα.
Στο πλαίσιο αυτό, η πρώτη περίοδος εφαρμογής της Διαρθρωτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης 1986-93 (που περιλαμβάνει την περίοδο υλοποίησης των ΜΟΠ και του πρώτου ΚΠΣ) χαρακτηρίζεται για την Ελλάδα από μια στρατηγική επιλογή που δίνει έμφαση στη χωροταξική ισότητα, η οποία προωθείται μέσω μιας Περιφερειακής Πολιτικής διασποράς μικρών υποδομών σε όλη την επικράτεια. Μια εκ των υστέρων εκτίμηση του κύριου στόχου τη περίοδο αυτή, είναι η μείωση της υστέρησης των αγροτικών περιοχών της χώρας όσον αφορά βασικές υποδομές διευκόλυνσης της διαβίωσης και στήριξης της οικονομικής δραστηριότητας. Η ταχεία αστικοποίηση της δεκαετίας του 1970 και η αλλαγή των καταναλωτικών προτύπων της υπαίθρου, λόγω της αύξησης του γεωργικού εισοδήματος μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, ώθησαν στην επιλογή αυτής της στρατηγικής. Οι κύριες κατευθύνσεις των δράσεων προσανατολίσθηκαν κυρίως στην ποσοτική επέκταση των δημοσίων επενδύσεων (όπως οι μεταφορές και οι τηλεπικοινωνίες) σε ορισμένους τομείς και περιοχές με σημαντική έλλειψη, καθώς επίσης και των ιδιωτικών επενδύσεων σε κάποιους άλλους (όπως οι νέες ξενοδοχειακές μονάδες). Όμως η στρατηγική αυτή παραμέριζε διαστάσεις που αναφέρονται στην παραγωγικότητα, στην ποιότητα ή την αειφορία. Οδήγησε επιπλέον σε καθυστέρηση την έναρξη των μεγάλων έργων υποδομής εθνικής και υπερεθνικής εμβέλειας, που προβάλλουν την εξωστρέφεια και προωθούν την ευρύτερη δικτύωση της χώρας (ΙΠΑ-Οικονομικός Ταχυδρόμος, 2000).
Για τους λόγους αυτούς, στην επόμενη προγραμματική περίοδο 1994-99, η έμφαση μετατοπίζεται στην οικονομική αποτελεσματικότητα μέσα από τη συγκέντρωση των πόρων σε συγκεκριμένες, μεγάλης κλίμακας, παρεμβάσεις. Ωστόσο, την περίοδο αυτή δεν εγκαταλείπεται τελείως ο στόχος μιας πιο ισόρροπης κατανομής της βασικής υποδομής για την ενίσχυση των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών. Έτσι, τα μεγάλα, εθνικής και υπερεθνικής εμβέλειας, έργα μεταφορών (ΠΑΘΕ, Εγνατία Οδός, Αεροδρόμιο Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος», Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου κ.ά.), αποτελούν το μείζον χαρακτηριστικό της προγραμματικής περιόδου 1994 – 1999. Συγκεντρώνουν περίπου το 30% των συνολικών πόρων του 2ου ΚΠΣ, ενώ ενισχύονται παράλληλα με σημαντικές χρηματοδοτήσεις από το Ταμείο Συνοχής. Σε τέσσερις περιπτώσεις εφαρμόζεται για πρώτη φορά σύστημα συγχρηματοδότησης έργων με ιδιωτικά κεφάλαια, μέσω συμβάσεων παραχώρησης της εκμετάλλευσής τους (ΙΠΑ-Οικονομικός Ταχυδρόμος, 2000).
Η προετοιμασία της χώρας για την ένταξη στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, η αξιοποίηση της γεωγραφικής της θέσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, εν όψει και της επικείμενης διεύρυνσης και η υπέρβαση των εμποδίων που προκαλεί η γεωφυσική δομή του εθνικού χώρου δικαιολογούν τη στρατηγική αυτή επιλογή. Η περαιτέρω ανάπτυξη των προβληματικών περιοχών κρίνεται πλέον ως άμεσα συνδεόμενη με τη βελτίωση της συνολικής ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας συνολικά. Γίνεται επίσης ορατή η επιστροφή της προσοχής στα αστικά κέντρα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, όπου η υστέρηση της κοινωνικής υποδομής και η ταχεία επιδείνωση των κυκλοφοριακών και περιβαλλοντικών συνθηκών απαιτούσαν άμεσες παρεμβάσεις. Παράλληλα η εντεινόμενη ανεργία εισάγει τις πολιτικές απασχόλησης στις περιφερειακές προτεραιότητες. Σταδιακά σημαίνουσα βαρύτητα αποκτά κατά τη περίοδο αυτή και η ενίσχυση της εξωστρέφειας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων με έμφαση σε θέματα ποιότητας και οργανωτικού εκσυγχρονισμού (Konsolas et al, 2002).
Στην περίοδο του τρίτου ΚΠΣ, 2000-2006 είναι σαφές ότι τα έργα εθνικής και υπερεθνικής εμβέλειας παραμένουν σε πρώτη προτεραιότητα. Παρότι τα νέα μεγάλα έργα είναι ολιγάριθμα, σημαντικότατοι πόροι δεσμεύονται για τη λειτουργική ολοκλήρωση των έργων της περιόδου 1994-99. Προωθούνται επίσης συμπληρωματικά έργα για την επέκταση, διασύνδεση και παραγωγική αξιοποίηση των μεγάλων έργων, ενώ ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στο σύστημα συγχρηματοδότησης με ιδιωτικά κεφάλαια, το οποίο επεκτείνεται σε νέες κατηγορίες παρεμβάσεων. Παράλληλα όμως, στην περίοδο αυτή το ενδιαφέρον στρέφεται στα έντονα προβλήματα που προκαλούν οι ισχυρές και χρόνιες ενδοπεριφερειακές ανισότητες, ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές και στο νησιωτικό χώρο. Επίσης, μία επιπλέον διάσταση του περιφερειακού προβλήματος της Ελλάδας που αναφέρεται στις μεγάλες ενδοαστικές ανισορροπίες, με έμφαση στα δύο μεγάλα μητροπολιτικά κέντρα της χώρας, χρήζει ειδικής αντιμετώπισης. Τα προβλήματα αυτά αποτελούν εμπόδιο στο νέο ρόλο που καλούνται να αναλάβουν η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, ως κόμβοι διεθνούς οικονομικής δραστηριότητας για την ενίσχυση της εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας. Συμπληρωματικά με τα παραπάνω, έμφαση δίνεται στην αξιοποίηση της καινοτομίας και της κοινωνίας της πληροφορίας σε όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων (παραγωγικοί τομείς, δημόσια διοίκηση, τοπική αυτοδιοίκηση, κοινωνικές υπηρεσίες, προστασία περιβάλλοντος κ.λπ.), σε περιφερειακό και σε τομεακό επίπεδο.
Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι στο τρίτο ΚΠΣ διαπιστώνεται ένας πιο εξισορροπημένος, σε σχέση με τις προηγούμενες περιόδους, συνδυασμός των κριτηρίων της συνολικής οικονομικής αποτελεσματικότητας και της περιφερειακής ισότητας.
Στη νέα προγραμματική περίοδο 2007-2013, τα δεδομένα του περιφερειακού σχεδιασμού στην Ελλάδα άλλαξαν, καθώς ορισμένες ελληνικές περιφέρειες έχουν ήδη ξεφύγει από τα όρια επιλεξιμότητας με βάση το 75% του μέσου κοινοτικού όρου. Πρόκειται για τη Στερεά Ελλάδα και το Ν. Αιγαίο. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, επίπεδο ανάπτυξης πάνω από 75% έχουν ακόμα δύο περιφέρειες, η Αττική και η Δ. Μακεδονία. Δηλαδή παρά το γεγονός ότι το μέσο επίπεδο ανάπτυξης μειώνεται, εξακολουθούν να υπάρχουν εννέα ελληνικές περιφέρειες με επίπεδο ανάπτυξης κάτω του 75% του κοινοτικού μέσου όρου.

Κράτα το

Μόνο στρατιωτικές πτήσεις στην Τρίπολη Αρκαδίας

Για τις πολιτικές χρειάζονται μεγάλες και δαπανηρές παρεμβάσεις

Μόνο στρατιωτικές πτήσεις στην Τρίπολη Αρκαδίας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  18/11/2015

Αμφίβολο είναι αν θα πραγματοποιηθεί η μετατροπή του αεροδρομίου Τρίπολης από στρατιωτικό σε μεικτής χρήσης, σύμφωνα με έγγραφα της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) και τις κατευθυντήριες γραμμές χρηματοδότησης αερολιμένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και λόγω της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας.

Η πρωτοβουλία για την αλλαγή του χαρακτήρα του αεροδρομίου είναι ένα παλιό αίτημα της Αρκαδίας το οποίο έχει υιοθετήσει στον στρατηγικό σχεδιασμό της η Περιφέρεια Πελοποννήσου, η οποία ζητεί μάλιστα την εκχώρησή του από την κεντρική κυβέρνηση στην περιφερειακή αρχή.

Μια ΚΥΑ που έμεινε στα χαρτιά

 

Τον Σεπτέμβριο του 2014 οι τότε υπουργοί Υποδομών και Αμυνας κ.κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και Δημήτρης Αβραμόπουλος είχαν υπογράψει κοινή υπουργική απόφαση (ΚΥΑ) η οποία μετέτρεπε στα χαρτιά το αεροδρόμιο από στρατιωτικό σε μεικτής χρήσης. Ωστόσο δεν υπήρξε συνέχεια ούτε από την κυβέρνηση του κ. Αντώνη Σαμαρά, την οποία ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Πέτρος Τατούλης κατηγόρησε ότι δεν πήρε νομοθετική πρωτοβουλία για την εκχώρηση του αεροδρομίου, αλλά ούτε και από την κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα.
Το στρατιωτικό αεροδρόμιο χρειάζεται να λύσει σημαντικά προβλήματα προκειμένου να φιλοξενήσει πολιτικές πτήσεις, όπως η επέκταση του υπάρχοντος διαδρόμου, η στροφή του κατά 7,5 μοίρες και η αναβάθμιση των αεροβοηθημάτων του αεροδρομίου. Σύμφωνα με πηγές της κατασκευαστικής αγοράς, απαιτούνται τουλάχιστον 20 εκατ. ευρώ για να εφαρμοστούν αυτές οι αλλαγές, τα οποία είναι δυσεύρετα στον κρατικό προϋπολογισμό και δεν μπορούν να αντληθούν από το ΕΣΠΑ.

Σύμφωνα με έγγραφο της ΥΠΑ που διαβιβάστηκε στη Βουλή από τον υπουργό Υποδομών κ. Χρήστο Σπίρτζη σε απάντηση σχετικών ερωτήσεων του βουλευτών Αργολίδας κ.κ. Γιάννη Μανιάτη (ΠαΣοΚ) και Γιάννη Ανδριανού (ΝΔ), σημειώνεται ότι το 2005 μελέτη που εκπονήθηκε για λογαριασμό της ΥΠΑ έδειξε ότι «δεν ήταν εφικτή η ασφαλής επιχειρησιακή αξιοποίηση του αεροδρομίου Τρίπολης για την εξυπηρέτηση πτήσεων δημοσίων μεταφορών με jet αεροσκάφη εξαιτίας των σημαντικών υφιστάμενων ορεινών όγκων και εμποδίων, καθώς και λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή».

 

Εναλλακτικά σενάρια

 

Στην πορεία προέκυψε νέα μελέτη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου η οποία εξετάζει εναλλακτικά σενάρια. «Το κύριο σημείο της νέας μελέτης αφορά τον επανασχεδιασμό του διαδρόμου διά της στροφής αυτού κατά 8 μοίρες περίπου προς τα δυτικά προκειμένου να αμβλυνθούν κατά το δυνατόν τα παρουσιαζόμενα εμπόδια» σημειώνεται. «Η εν λόγω στροφή του διαδρόμου επιβάλλει κατασκευή νέου διαδρόμου και τροχοδρόμων με την ανάλογη οικονομική επιβάρυνση» σημειώνει η ΥΠΑ.
«Προκειμένου να αμβλυνθούν τα προβλήματα ενόργανης προσέγγισης – απογείωσης που παρουσιάζονται λόγω της μορφολογίας πέριξ του αεροδρομίου, ο μελετητής υπέβαλε πρόταση βασιζόμενη σε χρήση και αξιοποίηση δορυφορικών διαδικασιών (EGNOS) στη νέα προτεινόμενη θέση» σημειώνει η ΥΠΑ.

Μεταξύ άλλων τα συμπεράσματα της μελέτης, αναφέρει η ΥΠΑ, είναι ότι «ο υφιστάμενος διάδρομος ως θέση και προσανατολισμός δεν είναι κατάλληλος για την ανάπτυξη εμπορικών πτήσεων καθ’ όσον επηρεάζονται άμεσα οι υφιστάμενες εγκαταστάσεις και το σύμπλεγμα των υποδομών της Πολεμικής Αεροπορίας».

 

Ανυπέρβλητα εμπόδια

 

Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΥΠΑ, σχολιάζοντας τη μελέτη, παρατήρησαν πάντως ότι «δεν υπάρχει δυνατότητα εγκατάστασης συμβατικών συστημάτων πλοήγησης είτε για τον υφιστάμενο είτε για τον στραμμένο διάδρομο».

«Από πλευράς διαδικασιών ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας για τον υπάρχοντα διάδρομο δεν είναι εφικτή η εκπόνηση συμβατικών ενόργανων διαδικασιών άφιξης και αναχώρησης για πτήσεις IFR αξιοποιήσιμες από αεροσκάφη Πολιτικής Αεροπορίας» σημειώνει η ΥΠΑ και παρατηρεί ότι «δεν είναι εφικτή ούτε και η εκπόνηση ενόργανων διαδικασιών PBN για πτήσεις IFR αξιοποιήσιμες από αεροσκάφη Πολιτικής Αεροπορίας».

 

«Κρίσιμο μέγεθος για την οριστική αξιολόγηση της εν λόγω πρότασης θα αποτελέσουν τα συμπεράσματα της ανάλυσης κόστους – οφέλους, η οποία θα εκπονηθεί εφόσον επιλυθούν οι ανωτέρω δυσχέρειες, καθώς προτεραιότητα της πολιτικής ηγεσίας πρέπει να είναι η διασφάλιση της οικονομικής βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας των παρεμβάσεων της Πολιτείας» καταλήγει ο διοικητής της ΥΠΑ κ. Κωνσταντίνος Λιντζεράκος.
Στο μεταξύ, σε άλλη ερώτηση του βουλευτή Ηρακλείου και τομέαρχη Υποδομών της ΝΔ κ. Λευτέρη Αυγενάκη για το αεροδρόμιο της Μυκόνου, έγγραφο που διαβίβασε ο υπουργός Οικονομίας κ. Γιώργος Σταθάκης επιβεβαιώνει ότι στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Υποδομές Μεταφορών, Περιβάλλον & Αειφόρος Ανάπτυξη» του νέου ΕΣΠΑ τα αεροδρόμια και η αεροναυτιλία χρηματοδοτούνται με μόλις 85 εκατ. ευρώ.

ελευθεριαΤο αεροδρόμιο Καλαμάτας πύλη της Πελοποννήσου

Γράφτηκε από τον 

Το αεροδρόμιο Καλαμάτας πύλη της Πελοποννήσου 

Στο πλαίσιο της στρατηγικής μας για την ανάπτυξη του τουρισμού, μια από τις πρώτες προτεραιότητες για την Περιφέρεια Πελοποννήσου ήταν η προσέλκυση νέων αεροπορικών εταιρειών στο αεροδρόμιο της Καλαμάτας, τη διεθνή πύλη της Πελοποννήσου και ένα από τα πιο δυναμικά αναπτυσσόμενα αεροδρόμια της Ελλάδας και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης”. Αυτό αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση της Περιφέρειας Πελοποννήσου για την έναρξη των πτήσεων της British Airways που θα συνδέσουν το Λονδίνο με την Καλαμάτα, και όλα δείχνουν ότι ο περιφερειάρχης Πέτρος Τατούλης μάλλον εγκαταλείπει το ανεδαφικό σχέδιο για δημιουργία αεροδρομίου στην Τρίπολη και προσγειώνεται στην πραγματικότητα με στόχο να αξιοποιήσει τον αερολιμένα της Καλαμάτας

Ελπίζουμε μόνο να πιστεύει αυτά που γράφει στην χθεσινή ανακοίνωση και να μην έχει άλλες προτεραιότητες μετά από δυο – τρεις μήνες.

Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος της ανάδειξης του αεροδρομίου της Καλαμάτας  σε πύλη για την Πελοπόννησο περνάει από το γραφείο του περιφερειάρχη,  αφού μόνο η Περιφέρεια μπορεί να πείσει τους ξενοδόχους των άλλων νομών ότι δεν χρειάζεται οι πελάτες τους να έρχονται στο Μοριά από το “Ελευθέριος Βενιζέλος”. Δυστυχώς μέχρι τώρα η αλλοπρόσαλλη πολιτική της Περιφέρειας Πελοποννήσου έχει οδηγήσει πολλούς ξενοδόχους και ιδιοκτήτες ενοικιαζόμενων δωματίων από την Αρκαδία, τη Λακωνία και την Αργολίδα σε τοπικιστικές διεκδικήσεις για λειτουργία νέων αεροδρομίων στους τρεις νομούς. Αντί λοιπόν οι ξενοδόχοι αυτών των νομών να γράφουν στην ιστοσελίδα της επιχείρησής τους ότι το κατάλυμά τους απέχει το πολύ 2,5 ώρες από το αεροδρόμιο της Καλαμάτας, κάθονται και γράφουν επιστολές διαμαρτυρίας για τη μείωση της τουριστικής κίνησης. Κάπως έτσι στο αεροδρόμιο της Ρόδου αφίχθησαν 2.000.000 τουρίστες και στης Καλαμάτας λιγότεροι από 100.000.

 Μακάρι τα επόμενα χρόνια να έρθουν και στην Πελοπόννησο 3.000.000 τουρίστες, όπως πάνε στην Κρήτη, και τότε θα δημιουργηθεί από μόνη της η ανάγκη για λειτουργία και δεύτερου αεροδρομίου. Μέχρι τότε η Περιφέρεια Πελοποννήσου πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πείσει όλους τους Πελοποννήσιους όχι μόνο ότι το αεροδρόμιο της Καλαμάτας είναι πύλη για τον εισερχόμενο τουρισμό αλλά και πύλη για την Ευρώπη. Αν το αεροδρόμιο ήταν ιδιωτικό, η επιχείρηση θα έβαζε διαφήμιση στην Ηλεία για να πείσει τους Πυργιώτες να ταξιδεύουν στο Λονδίνο από την Καλαμάτα και όχι από το “Ελευθέριος Βενιζέλος”. Επειδή όμως το αεροδρόμιο είναι κρατικό, την προβολή του πρέπει να την αναλάβει η Περιφέρεια Πελοποννήσου.

lathnasis@yahoo.gr

Θανάσης Λαγός

Επεκτάθηκε η σύμβαση για τα σκουπίδια στη «Μαραθόλακκα»

ΘΑΡΡΟς 18/11/2015

Κατά πλειοψηφία εγκρίθηκε χθες από την Οικονομική Επιτροπή η επέκταση της σύμβασης για τη λειτουργία της κινητής μονάδας διαχείρισης Αστικών Στερεών Αποβλήτων του Δήμου Καλαμάτας, με στόχο την ανάκτηση-αξιοποίηση όλων των παραγόμενων προϊόντων (κομπόστ, ανακυκλώσιμα, κ.λπ.), για όσο χρόνο απαιτηθεί μέχρι την ολοκλήρωση του διεθνούς διαγωνισμού (με προβλεπόμενο διάστημα 4 μηνών) που θα προκηρυχθεί από το Δήμο Καλαμάτας με αντικείμενο την επεξεργασία των απορριμμάτων του.
Τη διαφωνία τους με την επέκταση εξέφρασαν οι σύμβουλοι της μείζονος μειοψηφίας ψηφίζοντας λευκό, καθώς και ο εκπρόσωπος της «Λαϊκής Συσπείρωσης», Αναστ. Νιάρχος, ο οποίος την καταψήφισε.Μείωση κόστους
Η συζήτηση κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Εισηγούμενος το θέμα ο αντιδήμαρχος Θαν. Βασιλόπουλος ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, πως υπάρχουν προβλήματα με τον ανάδοχο και πως άλλαξε το κόστος από 71,30 σε 59,91 ευρώ.
Απαντώντας σε ερωτήσεις που του έγιναν από τους Δημ. Φαββατά και Μιχ. Αντωνόπουλο, ο κ. Βασιλόπουλος είπε πως η διαφορά των 11,40 ευρώ οφείλεται στο ότι η Δημοτική Αρχή δεν είναι ευχαριστημένη από τον τρόπο που διαχειρίζεται τα υπολείμματα ο ανάδοχος, τα οποία θα παραμένουν στη «Μαραθόλακκα». Επίσης, είπε πως η σύμβαση είναι ίδια με την προηγούμενη και πρόσθεσε πως αν υπάρξει διαθέσιμος ΧΥΤΥ, θα αλλάξουν όλα τα δεδομένα.
Επισήμανε ότι θα τροποποιηθεί η Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων, προκειμένου να βρίσκονται νόμιμα στη «Μαραθόλακκα» τα υπολείμματα, καθώς και ότι τα υπολείμματα έχουν δεματοποιηθεί σε 2.000 μπάλες, σημειώνοντας πως η μείωση είναι προς όφελος του Δήμου.

Τοποθετήσεις
Για μη ξεκάθαρο σχεδιασμό της Δημοτικής Αρχής μίλησε ο Μιχ. Αντωνόπουλος, σημειώνοντας πως ο Δήμος δεν κάνει ενέργειες για την εξεύρεση ΧΥΤΥ.
Σε αδιέξοδο βρίσκεται η κατάσταση με τα σκουπίδια τόνισε ο Αναστ. Νιάρχος. Επισήμανε, ανάμεσα σε άλλα, πως η πολιτική του Δήμου στην καθαριότητα κινείται σε λάθος κατεύθυνση, καθώς όλα προωθούνται για ιδιωτικοποιήσεις και τάχθηκε υπέρ της διαχείρισης των απορριμμάτων από δημόσιο φορέα, σημειώνοντας πως δεν πρόκειται για σκουπίδια, αλλά για χρυσάφι στα χέρια των εργολάβων.
Από την πλευρά του, ο Δημ. Φαββατάς έκανε λόγο για ερασιτεχνισμό της Δημοτική Αρχής, υποστήριξε πως θάβονται σκουπίδια στη «Μαραθόλακκα», ζητώντας να σταματήσει αυτή η ενέργεια και πρόσθεσε πως η συνοικιακή κομποστοποίηση έχει αποτύχει.
Τα λεγόμενα του κ. Φαββατά προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του αρμόδιου αντιδημάρχου, ο οποίος διέψευσε τους ισχυρισμούς του. «Ή παρουσιάστε στοιχεία ή μη λέτε λόγια του αέρα», είπε χαρακτηριστικά.
του Χάρη Χαραλαμπόπουλου