Δ. Μπίρμπα Έχουμε σημαντικές διαφωνίες, αυτό δεν μας εμποδίζει από το να έχουμε ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο

Το ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΕ πραγματοποιήθηκε στη Χαλκιδική από 7 έως 9 Μαΐου 2015.

Η τοποθέτηση του Δ. Μπίρμπα

Έχουμε σημαντικές διαφωνίες, αυτό δεν μας εμποδίζει από  το να έχουμε ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο

Ευγενικά αλλά σε υψηλούς τόνους απάντησε ο Δημήτρης Μπίρμπας, μέλος Δ.Σ. ΚΕΔΕ και εκπρόσωπος της «Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας»στις πολιτικές αιχμές και τα σχόλια που ακούστηκαν από το βήμα του συνεδρίου, για το χώρο που εκπροσωπεί. Αποσαφήνισε ότι, το μοναδικό που δεν πρέπει να κάνει η Αυτοδιοίκηση αυτή τη στιγμή, είναι, να μπει σε ανούσιους καβγάδες και πρόσθεσε ότι θεωρεί τιμή του ότι είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και «δεν απεμπολεί τη σχετική αυτονομία που πρέπει να έχει η Αυτοδιοίκηση, σημειώνοντας πως η παράταξη επειδή είχε αντίρρηση για την ΠΝΠ, την κατέθεσε στο Δ.Σ της ΚΕΔΕ και συμμετείχε κανονικά στη διαδικασία παρόλο που δε συμφωνούσε απόλυτα με την ΚΕΔΕ, όταν άλλοι που  ασκούν κριτική δεν έκλεισαν τους Δήμους. Σεβαστήκαμε απόλυτα τα συλλογικά όργανα», είπε.
Ο Δ. Μπίρμπας στο πλαίσιο αυτό δήλωσε τη στήριξή του, στην κυβέρνηση και στην προσπάθειά της, και σε σκωπτικό σχόλιο για «δεύτερη φορά κυβέρνηση αριστεράς», υπογράμμισε πως όλες οι αποφάσεις των κυβερνήσεων Τζανετάκη και Ζολώτα, ψηφίστηκαν ομόφωνα στη Βουλή, αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκαν από τα δύο κόμματα του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού, όταν ήταν στην κυβέρνηση. Συμπλήρωσε δε ότι και η αριστερά θα κάνει λάθη, αλλά δεν είναι στις προθέσεις της και το αποδεικνύει με τις άμεσες διορθώσεις που κάνει, όπως στην ΠΝΠ.

Ανούσια επικοινωνιακά παιχνίδια και βερμπαλισμοί

Σχολιάζοντας τις τοποθετήσεις πολιτικών εκπροσώπων, σε σχέση με τον κ. Σαμαρά, τον χαρακτήρισε τον τελευταίο πρωθυπουργό της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ανέφερε ότι του «θύμισε εκείνο τον πατροκτόνο που έχοντας σκοτώσει τους γονείς του ζητά από το δικαστήριο την επιείκεια γιατί είναι ορφανός».
Αναφερόμενος στο γεγονός ότι η παράταξή του δεν παραβρέθηκε σε όλη την εκδήλωση προς τιμή του Επίτροπου Δ. Αβραμόπουλου, αυτό συνέβη «επειδή είχαν προγραμματίσει συνάντηση στις 20.00 που την ξεκίνησαν στις 21.00, όταν ο Επίτροπος, ήταν προγραμματισμένο, να μιλήσει στις 19.30».
Ξεκαθάρισε δε ότι η παράταξη, ήταν πάντα, υπέρ της συζήτησης και με τα εθνικά και με τα ευρωπαϊκά όργανα. Πρόσθεσε δε ότι, χωρίς να κάνει άλλο σχολιασμό, «γίναμε μάρτυρες μια χολιγουντιανού τύπου εκδήλωσης, αρχηγικής εμφάνισης, του Επιτρόπου. Δεν ξέρω ποιους αφορά, να το λύσουν μόνοι τους».
Σχετικά με την κα Γεννηματά, σχολίασε πως αναφέρθηκε μόνο στα προηγούμενα χρόνια, προκειμένου να κρύψει τις μεγαλύτερες περικοπές που έγιναν στο χώρο της Αυτοδιοίκησης κατά τη διάρκεια του μνημονίου.  Τέλος για την τοποθέτηση του κου Θεοδωράκη, ανέφερε ότι «θύμισε σενάριο     διαφημιστικού σποτ. Τέσσερις εικόνες, τέσσερις λέξεις και μια υπερδύναμη».
«Τα λέω αυτά γιατί θα πρέπει να καταλάβουμε ως Αυτοδιοίκηση, επειδή πραγματικά πιστεύουμε στη δύναμή της, ότι δεν πρέπει να καταναλωνόμαστε σε ανούσια επικοινωνιακά παιχνίδια, ούτε σε βερμπαλισμούς …»,κατέληξε ο κ. Μπίρμπας.
Έχουμε επίγνωση των τεράστιων και κρίσιμων προβλημάτων της χώρας
Ο εκπρόσωπος της «Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας», τόνισε πως θεωρεί ότι όλοι έχουμε επίγνωση των τεράστιων και κρίσιμων προβλημάτων που περνά η χώρα, γιατί αυτή τη στιγμή δεν είναι ένα παιχνίδι μεταξύ μας. Είναι ένα παιχνίδι της χώρας, της Ελλάδας, με τους δανειστές, οι οποίοι προχωρούν σε ωμούς εκβιασμούς με σαφέστατες προθέσεις».

Στηρίζουμε τις κόκκινες γραμμές διαπραγμάτευσης της χώρας, όχι της κυβέρνησης

Και πρόσθεσε: «Δεν θα πω τίποτα άλλο, τα έχει περιγράψει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις συναντήσεις του, τα έχουν περιγράψει το σύνολο του πολιτικού κόσμου  το οποίο ενδιαφέρεται για τη χώρα και λέω ότι σε αυτή τη διαδικασία εμείς δεν μπορούμε να είμαστε ουδέτεροι παρατηρητές. Δεν μπορεί εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα και να τοποθετούμαστε γενικά. Εγώ θα μιλήσω συγκεκριμένα.
Στηρίζουμε τις κόκκινες γραμμές διαπραγμάτευσης της χώρας, όχι της κυβέρνησης, γιατί  θεωρώ ότι είναι οι κόκκινες γραμμές όλων μας. Να μη μειωθούν συντάξεις και μισθοί,  να μην δημιουργηθούν νέα προβλήματα με τις  γενικευμένες απολύσεις, να μην υπάρχουν εκποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, να υπάρξουν ασφαλιστικά και εργατικά δικαιώματα.
Και είναι λάθος να ξεχνάμε αυτά τα κοινά σημεία, και θα πρέπει αυτό να είναι το πολιτικό μήνυμα, ότι, η χώρα στο σύνολό της αντιστέκεται απέναντι σε αυτά τα ζητήματα.  Και όποιος διαφωνεί ας μας πει πού.
Αν διαβάσουμε όλες τις τοποθετήσεις μας, αν δούμε όλα τα στοιχεία, εκεί καταλήγουμε. Γιατί δεν το λέμε; Γιατί δεν το λέμε σε ένα κείμενο δικό μας; Τονίζουμε, ότι η Αυτοδιοίκηση είναι ο δεύτερος πολιτειακός θεσμός του ενιαίου πολιτικού και διοικητικού συστήματος της χώρας.
Το κράτος είναι η κεντρική διοίκηση και οι αποσυγκεντρωμένες κρατικές Περιφέρειες. Και από την άλλη υπάρχει η αιρετή Περιφέρεια και η Πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση.
Απαιτείται η συνέργεια των  τεσσάρων αυτών  θεσμικών πόλων. Γι’ αυτό ο ρόλος είναι κατεξοχήν πολιτικός. Δεν είμαστε ένα τυπικό συνδικαλιστικό όργανο, να παραθέτουμε αιτήματα, γιατί εμείς θέλουμε αναβαθμισμένο τον ρόλο της Αυτοδιοίκησης και θεωρούμε ότι η Αυτοδιοίκηση μπορεί να είναι ο ενοποιητικός παράγοντας της κοινωνίας, ως ο εγγύτερος θεσμός στους πολίτες.
Δεν επιβεβαιώθηκε  στην κρίση ότι η Αυτοδιοίκηση πήρε ένα πολύ μεγαλύτερο από ότι της αναλογεί μέρος του κοινωνικού κράτους και με την  ενεργοποίηση της κοινωνίας; Δεν είναι στα θετικά όλων μας; Γιατί είμαστε έτσι; Το κράτος είναι ουδέτερο; Δεν ασκούνται πολιτικές; Δεν ασκήθηκαν ακραίες νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές πολιτικές; Τι ήταν; Φυσικά φαινόμενα ήταν; Κάποιος κακός που έτυχε; Να βγάλουμε τον Σαμαρά και να έρθει ο Τσίπρας, γιατί είναι πιο ωραίο παιδί, είναι μικρός και συμπαθητικός;
Το λέω αυτό το πράγμα γιατί κάποτε πρέπει να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους».
«Θα πρέπει να τελειώσουμε τη συζήτηση με τον Καλλικράτη», είπε στη συνέχεια ο Δ. Μπίρμπας. «Για τον Καλλικράτη είχαμε καταθέσει έγκαιρα τις ενστάσεις μας στο συνολικό θεσμικό πλαίσιο, ότι τον θεωρούμε νεοσυγκεντρωτισμό, μοντέλο το οποίο αποξενώνει τις δημοτικές αρχές από τη βάση τους, δεν υπάρχουν εγγυήσεις τοπικής  δημοκρατίας και ότι θα δημιουργούσε όπως και δημιούργησε, μια σειρά λειτουργικά του προβλήματα, που επιδείνωσε το μνημόνιο και οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές.
Όλα αυτά τα λειτουργικά προβλήματα που οι υπερασπιστές του  Καλλικράτη περιέγραψαν, ποιανού απόρροια ήταν; Των μνημονίων; Δεν το είπανε. Των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών; Ούτε αυτό το είπαν. Των κακών Δημάρχων που άλλαξαν; Ούτε αυτό το είπαν.
Επειδή δεν πρέπει να κυνηγάμε φαντάσματα, υπάρχει ένας καταστατικός χάρτης που δεν αντιστοιχεί, γιατί δεν υπάρχει σε καμία χώρα ευρωπαϊκή στο σύνολό του αυτό το νομοθετικό πλέγμα.
Εμείς λέμε ναι στη σύγκλιση με την ευρωπαϊκή Αυτοδιοίκηση. Να γίνει νόμος του κράτους ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας. Συνταγματικά όμως τα όριά μας σήμερα και για το άμεσο μέλλον, είναι όπως τα περιγράφει ο καταστατικός χάρτης της χώρας. Εμείς δεν λέμε τίποτα παραπάνω. Να υλοποιηθεί το άρθρο 102 του Συντάγματος. Επιτέλους. Και αυτό θα πρέπει να το πιέσουμε οποιαδήποτε κυβέρνηση και να είναι. Και σε πόρους και σε θεσμούς.
Αν δεν το κάνουμε αυτό, αυτό που λέμε εδώ στο  Συνέδριό μας, η αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τους πολίτες μπροστά, δεν πρόκειται να γίνει.

Κόκκινη γραμμή για μας ο διάλογος με την Τοπική Αυτοδιοίκηση πριν από σημαντικές αποφάσεις

Δεν πρόκειται να υπάρχει Αυτοδιοίκηση αν δεν χαράξουμε μια  στρατηγική, η οποία εμείς λέμε και μπορεί να είναι ενωτική, παρά τις σαφέστατες αντιθέσεις που έχουμε σε πάρα πολύ συγκεκριμένα ζητήματα.
Δεν είναι στις προθέσεις μας ούτε η δαιμονοποίηση των πολιτικά αντιπάλων παρατάξεων στην Αυτοδιοίκηση ούτε η αγιοποίηση της Κυβέρνησης, που σφόδρα, πολιτικά υποστηρίζουμε. Τουναντίον.
Στόχος μας είναι ο εξορθολογισμός των όποιων πολιτικών συγκρούσεων και διαφορών, η ανάδειξη και εμβάθυνση των πολλών κοινών σημείων και θέσεων και εντός της Αυτοδιοίκησης και στην σχέση Αυτοδιοίκησης με κυβέρνηση και ενωτική  προσπάθεια διεκδίκησης και η διαρκής διάθεση γόνιμης προωθητικής σύνθεσης.
Έχουμε σημαντικές διαφωνίες στον τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων, που είναι ιδεολογικές. Έχουμε σημαντικές διαφωνίες για την τοπική δημοκρατία. Έχουμε σημαντικές διαφωνίες για το σύστημα της απλής αναλογικής και για τον τρόπο που θα πρέπει να λειτουργούν τα όργανα.Αυτό δεν μας εμποδίζει από  το να έχουμε ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο».
Ο Δ.Μπίρμπας, τόνισε επίσης ότι, λαμβάνει υπόψη του σοβαρά, όσα επεσήμαναν ο πρόεδρος και οι άλλοι επικεφαλής. «Πρέπει, συμπλήρωσε, να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις αξιοπιστίας και πρέπει στο διάλογο που ξεκίνησε και εντός της Αυτοδιοίκησης και της Αυτοδιοίκησης με κυβέρνηση, για ένα νέο καταστατικό χάρτη, μετά την αποτυχία του Καλλικράτη.
Προσερχόμαστε σε αυτό το διάλογο  με ανοιχτή καρδιά, συγκροτημένο πλαίσιο προτάσεων,  και κόκκινες γραμμές. Τις  κόκκινες γραμμές της Αυτοδιοίκησης απέναντι σε οποιαδήποτε κρατική αυθαιρεσία.

Ανοιχτή καρδιά γιατί θεωρούμε ότι εχθρός μας είναι τα προβλήματα της κοινωνίας και οι πολιτικές που τα δημιουργούν και όχι οι διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις εντός της Αυτοδιοίκησης.

Συγκροτημένο πλαίσιο προτάσεων που καταθέτουμε με άξονες

-την διασφάλιση συνταγματικά κατοχυρωμένης διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας των ΟΤΑ, με επάρκεια πόρων οικονομικών και ανθρώπινων για την άσκηση των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων
-την εδαφική και κοινωνική συνοχή που πρέπει να αποτυπώνονται στην ιεράρχηση του πολιτικού σχεδιασμού του αλλά και στο χωροταξικό
-την ουσιαστική εφαρμογή του δημοκρατικού προγραμματισμού και των αρχών της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης, στην προσπάθεια της αειφόρου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, στον σχεδιασμό και στην διαχείριση των υφιστάμενων εθνικών και Ευρωπαϊκών πόρων.
-την ουσιαστική λειτουργία της τοπικής δημοκρατίας και την θεσμοθέτηση α) της απλής αναλογικής σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης και λειτουργίας των ΟΤΑ και των συλλογικών του οργάνων και β) με βάση τις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, νομοθέτηση πλαισίων αντιδημοτικής αποκέντρωσης, κοινωνικής συμμετοχής και ελέγχου (συμμετοχικός προϋπολογισμός, τοπικά δημοψηφίσματα, συνελεύσεις γειτονιάς κλπ)
-την συμβολή της στην διαμόρφωση μιας ανοιχτής πλουραλιστικής δημοκρατικής κοινωνίας, στη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας αλλά και την ανάπτυξη της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, την καλλιέργεια του μαζικού και ερασιτεχνικού αθλητισμού και κουλτούρας του “ευ αγωνίζεσθε”
Κόκκινες γραμμές που διατυπώνουμε πάντα με σαφήνεια
-δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας των υπηρεσιών και των δομών με αξιοκρατική και δημοκρατική λειτουργία
-σταθερή σχέση εργασίας με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ.
-κατάργηση του οικονομικού Παρατηρητηρίου, αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και απλοποίηση όλου του γραφειοκρατικού και αντιαναπτυξιακού πλαισίου των επάλληλων πολλαπλών ελέγχων (που πολλές φορές είναι έλεγχοι σκοπιμότητας)
-ουσιαστικό σεβασμό και διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση πριν από σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τις τοπικές κοινωνίες, γιατί οι ΟΤΑ δεν είναι ΔΕΚΟ
-απόδοση των νομοθετημένων κατ’ αρχήν πόρων και των νέων παρακρατηθέντων ως μερίσματος ανάπτυξης, βάσει των οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας.
Αυτό είναι επιγραμματικά το πλαίσιο και οι όροι που καταθέτουμε για την εκκίνηση αυτής της διαδικασίας διαμόρφωσης της Αυτοδιοίκησης του άμεσου μέλλοντος. Μια διαδικασία που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ενδιαφέροντος και συμμετοχής της κοινωνίας, της Αυτοδιοίκησης και του κεντρικού πολιτικού συστήματος.
Πρέπει επίσης να υπάρξει ουσιαστικός σεβασμός-και είναι κόκκινη γραμμή μας αυτή και διάλογος με την Τοπική Αυτοδιοίκηση πριν από σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τις τοπικές κοινωνίες, γιατί οι ΟΤΑ δεν είναι ΔΕΚΟ. Αυτό είναι πραγματικά το πλαίσιο που εμείς καταθέτουμε στην εκκίνηση αυτής της διαδικασίας διαμόρφωσης της Αυτοδιοίκησης του μέλλοντος.
Και εδώ θέλουμε να είμαστε και ειλικρινείς μεταξύ μας, γιατί η επιτυχία μιας τέτοιας διαδικασίας κατά τη γνώμη μας πρέπει να σημάνει και υπέρβαση κατεστημένων συμπεριφορών, πελατειακής αντίληψης και σε κεντρικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Θα πρέπει να υπερβούμε ανούσιες επικοινωνιακές πολιτικές φωτο-καταιγισμού και όψιμου αντικαθεστωτισμού.
Δεν έχουμε ανάγκη ούτε εύκολες μεγαλοστομίες, ούτε προκάτ απαντήσεις παντός καιρού.
Απαιτεί ένα άνοιγμα στην κοινωνία, έναν διάλογο μαζί της, να ξεπεράσουμε τις δικές μας βεβαιότητες και τις αγκυλώσεις μας σε συνεννόηση με την κοινωνία, και να προσπαθήσουμε μαζί της να λύσουμε τα προβλήματα.
Κεντρικό ρόλο έχουν εδώ οι εργαζόμενοι που πρέπει κατ’ αρχήν να τους διασφαλιστεί μια σταθερή σχέση, πλήρους εργασίας με αξιοκρατική αντιμετώπιση και εξέλιξη.
Κεντρικό ρόλο έχουν εδώ οι εργαζόμενοι που πρέπει κατ’ αρχήν να τους διασφαλιστεί η σταθερή σχέση, πλήρους εργασίας με αξιοκρατική αντιμετώπιση και εξέλιξη.
Από την άλλη διατηρώντας την δημιουργική συμβολή τους και την αγωνιστική κριτική τους στάση, οφείλουν να αναμετρηθούν με τις υπαρκτές συντεχνιακές αντιλήψεις και τον εύκολο, ισοπεδωτικό καταγγελτικό λόγο, που εμφιλοχωρεί σε σημαντικό κομμάτι τους και που προσφέρει λίπασμα στην προωθούμενη αντίληψη “κοινωνικού αυτοματισμού”, που συστηματικά καλλιεργούν οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες ελίτ και τα συστημικά media.
Απαιτείται όλοι μας αιρετοί και εργαζόμενοι να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων, ξεπερνώντας τη δική μας κακοδαιμονία, για να είμαστε αξιόπιστοι στην απαίτηση να ξεπεραστούν οι οπισθοδρομικές αντιλήψεις των εκάστοτε Κυβερνήσεων και της κοινωνίας.
Σήμερα έχουμε, κατά την γνώμη μας, την ευκαιρία να το προσπαθήσουμε με καλύτερους όρους, γιατί έχουμε μια Κυβέρνηση που χωρίς να αποφύγει κάποιες ατυχείς επιλογές, κάτω από την πίεση της διαπραγμάτευσης, από την πρώτη στιγμή έδειξε ένα άλλο πρόσωπο απέναντι στην Αυτοδιοίκηση.
Συζήτησε ουσιαστικά μαζί της, ζήτησε από πριν την γνώμη της για νομοθετήματα της (εξαιρείται η γνωστή Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που θα αναφερθούμε στην συνέχεια), έκανε δεκτές προτάσεις και παρατηρήσεις της στο νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις, στους προϋπολογισμούς των κόκκινων Δήμων, το επισιτιστικό πρόγραμμα, την πεντάμηνη κοινωφελή εργασία, την επανασύσταση της Δημοτικής αστυνομίας, στην επαναπρόσληψη των σχολικών φυλάκων, την απελευθέρωση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου για τα ανταποδοτικά, τον προγραμματισμό πρόσληψης των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ, την ακύρωση της αξιολόγησης – απόλυσης και άλλα πολλά.

Απόφαση για αποτροπή διάθεσης των ταμειακών μας διαθεσίμωνθα βαθύνει ρήγματα στην Αυτοδιοίκηση
Το τακτικό μας Συνέδριο πρέπει να αποτελέσει και θέλουμε να αποτελέσει την αφετηρία για μια ουσιαστική ανατροπή της μέχρι σήμερα φθίνουσας πορείας της Αυτοδιοίκησης. Μια φθίνουσα πορεία της Αυτοδιοίκησης που επιδείνωσαν και ο Καλλικράτης και τα μνημόνια.
Απαιτούνται τρία πράγματα. Ενότητα σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο. Το πλαίσιο που εμείς καταθέτουμε ως βάση συζήτησης είναι το ψήφισμα με μεγάλη πλειοψηφία της Περιφερειακής Ένωσης των Δήμων Αττικής.
Το δεύτερο. Σημαίνει υπεύθυνη στάση απέναντι στην κρισιμότητα της στιγμής. Για εμάς μετά τις διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού, την τροπολογία και τις τοποθετήσεις όλων μας ότι δεν μπαίνει ζήτημα ασφάλειας των καταθέσεων αλλά πρόβλημα είμαστε σε πλήρη διαφωνία με εκείνους τους συναδέλφους οι οποίοι λένε ότι πρέπει εδώ να επιβεβαιώσουμε πολιτικά την αποτροπή στη διάθεση των ταμειακών μας διαθεσίμων. Εμείς πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να παρθεί τέτοια απόφαση γιατί ενώ θέλουμε την ενότητα, αυτή η απόφαση θα βαθύνει ρήγματα στην Αυτοδιοίκηση, και δεν οδηγεί πουθενά. Δεν οδηγεί πουθενά.Το λέω αυτό γιατί θα πρέπει να είναι μια ουσιαστική συζήτηση γιατί πάμε για μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση του κράτους, γιατί Αυτοδιοίκηση χωρίς μεταρρύθμιση του κράτους δεν υπάρχει. Η συζήτηση είναι ανοιχτή».
Τρίτον. Θα πρέπει να πάμε σε μια τεκμηριωμένη επεξεργασία θέσεων. Εγώ άκουσα ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις από πάρα πολλούς συναδέλφους και ειδικά μέσα από τις θεματικές εισηγήσεις που μπορεί να αποτελέσουν οι θεματικές εισηγήσεις, με τις επιμέρους διαφωνίες μας, ένα πλαίσιο συζητήσεων ως πλαισίου διαδικασίας και παρέμβασης της ΚΕΔΕ σε όλο αυτό το διάστημα που θα ξεκινά η συζήτηση με την κυβέρνηση. Απαιτείται να υπάρχει μια πολύ καλά επεξεργασμένη θέση και από εμάς και θα πρέπει να συμμετέχουν όλοι.
Τελειώνοντας, κλειδί κάθε επιτυχίας για εμάς και πιστεύω για όλους μας, είναι η συμμετοχή της κοινωνίας. Αν δεν αλλάξουμε την κουλτούρα του πολίτη της ανάθεσης σε έναν πολίτη ο οποίος έχει την κοινοτική αντίληψη, την συμμετοχή, την ανάληψη και προσωπικής ευθύνης, για τον σεβασμό του δημόσιου χώρου, των δημόσιων αγαθών και αν θέλετε την ενεργή συμμετοχή στην επίλυση του καθημερινού προβλήματος, πιστεύουμε ότι αυτή η χώρα δεν έχει μέλλον και δεν θα γίνει ποτέ το σύνθημα που έχουμε πίσω, η αναβάθμιση της Αυτοδιοίκησης, και της κοινωνίας θα συμπλήρωνα, με τους πολίτες μπροστά.
Σας ευχαριστώ και συγνώμη για κάποιες εντάσεις.

Ο άγγελος της Iστορίας

Του Κώστα Λιβιεράτου

«“Μια από τις πιο αξιοσημείωτες ιδιομορφίες της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης”, λέει ο Λότσε, “είναι η γενική έλλειψη φθόνου που επιδεικνύει το εκάστοτε παρόν απέναντι στο μέλλον του, παρά τις τόσες επιμέρους ιδιοτέλειες”. Αυτή η παρατήρηση σημαίνει ότι η εικόνα της ευτυχίας που φέρουμε χρωματίζεται εξολοκλήρου από τον καιρό στον οποίο μας έχει τάξει η πορεία της ύπαρξής μας. Ευτυχία ικανή να μας προξενήσει φθόνο υπάρχει μόνο στον αέρα που εμείς έχουμε αναπνεύσει, αφορά ανθρώπους στους οποίους εμείς θα είχαμε μπορέσει να μιλήσουμε, γυναίκες που θα μπορούσαν να μας είχαν δοθεί. Μ’ άλλα λόγια, η παράσταση της ευτυχίας φέρει αξεδιάλυτα μέσα της την παράσταση της λύτρωσης. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με την παράσταση του παρελθόντος που ενδιαφέρει την Ιστορία. Το παρελθόν φέρει έναν μυστικό δείκτη που το παραπέμπει στη λύτρωση. Δεν θωπεύει τάχα κι εμάς τους ίδιους μια πνοή του αέρα που περιέβαλλε τους προγενέστερούς μας; Δεν υπάρχει στις φωνές που αφουγκραζόμαστε μια ηχώ φωνών που έχουν σήμερα σιγήσει; Οι γυναίκες που πολιορκούμε μήπως δεν έχουν αδελφές που δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν; Αν είναι έτσι, οι προηγούμενες γενιές έχουν ορίσει μυστικά να συναντηθούν με τη δική μας. Αν είναι έτσι, η εποχή μας στη γη ήταν αναμενόμενη. Αν είναι έτσι, έχουμε προικιστεί όπως κάθε προηγούμενη γενιά με μια ασθενή μεσσιανική δύναμη, απέναντι στην οποία το παρελθόν εγείρει αξιώσεις. Δεν είναι εύκολο να τα βγάλουμε πέρα μ’ αυτές. Ο ιστορικός υλιστής το γνωρίζει καλά».

(Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την έννοια της Iστορίας, Β΄, 1940, μετάφραση Γ. Φαράκλας- Α. Μπαλτάς, Ο Πολίτης-Δεκαπενθήμερος, 43, 21-11-1997)

Αυτή η δεύτερη από τις πολύκροτες «θέσεις» του Μπένγιαμιν Για τη φιλοσοφία της Iστορίας έχει διττή σημασία, υπαρξιακή και πολιτική. Ξεκινώντας από μια παρατήρηση του Γερμανού φιλόσοφου Χέρμαν Λότσε, αναγνωρίζει ότι μας είναι δύσκολο -σχεδόν αδιανόητο- να ζηλέψουμε μια μελλοντική εποχή, ακόμη και για επιτεύγματα που μπορούμε να φανταστούμε ότι θα γνωρίσει (και δίχως καν να λογαριάσουμε τα νέα δεινά που θα της τύχουν). Καλώς ή κακώς, δεν δυστυχούμε επειδή δεν θα προλάβουμε έναν κόσμο όπου ενδεχομένως θα έχει θεραπευτεί ο καρκίνος, οι άνθρωποι θα μπορούν να πετάνε με ατομικές συσκευές ή ο αληθινός κομμουνισμός θα έχει θριαμβεύσει… Η αντίληψη της ευτυχίας φαίνεται να συνδέεται με συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα που έχουμε συναντήσει στη δική μας οσοδήποτε ταπεινή ή μεγαλόπρεπη ζωή. Γι’ αυτό και το γοητευτικό στην επιστημονική φαντασία δεν είναι οι ίδιοι οι εξελιγμένοι κόσμοι του αύριο που παρουσιάζονται, παρά ο τρόπος με τον οποίο φαίνεται να απορρέουν από κρυμμένες δυνατότητες, ροπές και προεκτάσεις του σήμερα.

Η άλλη όψη της ίδιας σκέψης είναι ότι οι ταλαιπωρίες ή οι θυσίες των ανθρώπων μιας εποχής δεν δικαιώνονται σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Το «θαύμα» της βιομηχανικής επανάστασης, της οποίας είμαστε ακόμα κληρονόμοι, δεν μπορεί να εξαγοράσει τις τσακισμένες ζωές τόσων προλετάριων που, διωγμένοι από τη γη τους μετά τις «περιφράξεις», βρέθηκαν στοιβαγμένοι σε εξαθλιωμένες συνοικίες και εργοστάσια μεγάλων πόλεων, να δουλεύουν ολημερίς (κι όχι μόνο οι άντρες αλλά και γυναίκες και παιδιά) για ένα κομμάτι ψωμί – και περισσότερο ή λιγότερο πιοτό το σαββατόβραδο. Η βαναυσότητα στην οποία υποβλήθηκαν μπορεί να αποσιωπηθεί ή να εμφανιστεί δικαιολογημένη και εξωραϊσμένη, μόνο από τη θέση ενός υψιπέτη παρατηρητή, ο οποίος σαρώνει και αποτιμά αιώνες Ιστορίας, πολύ πέρα από την κλίμακα της ανθρώπινης ζωής, με κριτήριο την «πρόοδο» που εντέλει(;) επιτυγχάνεται (ή αλλιώς: από τη θέση της συμβατικής Ιστορίας και του ακαδημαϊκού ιστορικισμού που αντιμάχεται ο ιστορικός υλισμός του Μπένγιαμιν). Αν, όμως, το παρελθόν δεν δικαιώνεται, το μέλλον μπορεί να εκδικηθεί για λογαριασμό του, διότι, ενώ οι άνθρωποι δεν έχουν μεγάλη ιδέα για τους αγέννητους διαδόχους τους, δεν παύουν να στοιχειώνονται από τους νεκρούς. Ερχόμαστε, έτσι, στην πολιτική σημασία του ζητήματος.

***

«[Η σοσιαλδημοκρατία] προτιμούσε να αναθέτει στην εργατική τάξη το ρόλο του λυτρωτή των επερχόμενων γενεών. Έτσι απονεύρωνε τις μεγαλύτερες δυνάμεις της. Με αυτή τη διαπαιδαγώγηση η τάξη ξέμαθε τόσο να μισεί όσο και να θυσιάζεται. Διότι και τα δύο τροφοδοτούνται από την εικόνα των σκλαβωμένων προγόνων, όχι από το ιδεώδες των απελευθερωμένων εγγονών» (στο ίδιο, ΙΒ΄). Αυτό ήταν το νόημα της προαναφερμένης μυστικής συνάντησης των περασμένων γενιών με τη δική μας: εκείνες της ζητούν -για την ακρίβεια, η ίδια νιώθει να της ζητούν- να εμφανιστεί ως ένας έστω και αδύναμος Μεσσίας (Β΄), η τελευταία καταπιεσμένη «εκδικήτρια τάξη», που «ολοκληρώνει το έργο της απελευθέρωσης στο όνομα των ηττημένων γενιών» (ΙΒ΄). Η συλλογιστική αυτή έχει αντίκρισμα στην ιστορική εμπειρία. Μπορεί, λόγου χάρη, να υποθέσει κανείς ότι η μνήμη των προσώπων και των γεγονότων της Κατοχής ή του Εμφυλίου στάθηκε πιο κρίσιμη για την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς απ’ ό,τι το σχέδιο ενός καλύτερου κόσμου – μ’ άλλα λόγια, η παράδοση μετράει περισσότερο από το πρόγραμμα (όσο κι αν κουβαλάει μαζί της ιδεοληψίες και αγκυλώσεις). Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος, πέρα από τις όποιες σκοπιμότητες, που το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων αγγίζει τόσες ευαίσθητες χορδές.

Όμως το παρόν δεν είναι μόνο το λίκνο της δυνητικής ευτυχίας που μας δείχνει ο κόσμος γύρω μας, ούτε το εφαλτήριο για τη λύτρωση του παρελθόντος. Είναι επίσης (όπως έδειξαν ο Νίτσε και ο Μπλανκί) ο τόπος της καταθλιπτικής αιώνιας επιστροφής του ίδιου, της παγωμένης ιστορίας και της καθηλωμένης ζωής. Συγκλίνουν εδώ τόσα φαινόμενα που σφράγισαν τη σύγχρονη εποχή, όπως η επαναληπτική μηχανική εργασία, ο αδιάκοπος πολλαπλασιασμός των ίδιων ή παραλλαγμένων εμπορευμάτων, η γραφειοκρατική τυποποίηση διαδικασιών και εξελίξεων, η εμμονή των τραυμάτων και των συμπλεγμάτων που παραλύουν την ψυχική ζωή και ξορκίζουν την πράξη, την αλλαγή και τον άλλον. Κι όλα αυτά κάτω από τη φανταστική καταιγίδα της προόδου, που με το άλλοθι της τεχνολογικής εξέλιξης, υποβάλλει την ιδέα ότι η ιστορία προχωράει και η κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, βελτιώνεται. Αυτή η τόσο φθαρμένη κεντρική επαγγελία του επίσημου Διαφωτισμού μένει λοιπόν να ανασκευαστεί. «Η έννοια της προόδου πρέπει να θεμελιωθεί στην ιδέα της καταστροφής. Ότι τα πράγματα “συνεχίζουν να πηγαίνουν με τον ίδιο τρόπο”, ιδού η καταστροφή. Τούτη δεν είναι το εκάστοτε επικείμενο αλλά το εκάστοτε υπάρχον. Σκέψη του Στρίντμπεργκ: Η κόλαση δεν είναι κάτι που μας περιμένει, αλλά αυτή εδώ η ζωή» (Μπένγιαμιν, Κεντρικό πάρκο, 35, 1938-39).

***

Εδώ που είμαστε σήμερα δεν θα μπορούσε να τεθεί πιο εφιαλτικά αυτό το ζήτημα. Στο όνομα της αποφυγής μιας υποτίθεται οριστικής καταστροφής, η διαρκής ανακύκλωση της κρίσης στοιχειώνει το παρόν, η μνημονιακή θεραπεία την αναζωπυρώνει αντί να την καταπολεμά, η αδιάκοπη αναμετάδοσή της διαμορφώνει το ολοκληρωτικό επικοινωνιακό και βιοπολιτικό περιβάλλον του χρεωμένου ανθρώπου: μια «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που καταλήγει, στην πραγματικότητα, να είναι ο κανόνας (Για την έννοια της ιστορίας, Η΄). Αυτή ακριβώς είναι η κόλαση – και είναι εδώ και τώρα. Η διαπραγμάτευση που υπόσχεται να μας βγάλει απ’ αυτήν κινδυνεύει να γίνει απλώς το καθαρτήριο της διπλανής πόρτας. Μόνο πραγματικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης πυροδοτημένες από τα κάτω μπορούν να διαρρήξουν το συνεχές της ιστορίας. Η Αντίσταση, το Πολυτεχνείο, ο Δεκέμβρης, το Σύνταγμα ήταν τέτοιες – και άλλη δεν θα πρέπει, λένε, «με καμία κυβέρνηση», να υπάρξει…

Άραγε, ο «άγγελος της Ιστορίας» θα μπορέσει να γλιτώσει από την καταιγίδα και να ξανακάνει στάση εδώ;

Είναι δυνατό να ασκηθεί μια κριτική με επιχειρήματα, ιδεολογικά καθορισμένα

Οι πολιτικές πεποιθήσεις που μπορεί ο καθένας από εμάς να έχει, σίγουρα καθορίζουν την στάση και την δράση του στο κοινωνικό πεδίο.                                                                       
3624997715_1dd3d4578a_xlarge

 Υπάρχουν άραγε όρια στο πόσο απροκάλυπτα θα «βαπτίσεις”  πολιτικά ή ακόμα και κομματικά, έναν κοινωνικό φορέα, που  υποτίθεται ότι είναι πέρα από κομματικές γραμμές ,παρ’ όλο που  σίγουρα τον αφορούν τα αποτελέσματα των πολιτικών που  εφαρμόζονται; Έτσι πίστευα…

 Δυσάρεστα με εξέπληξε ένα δελτίο τύπου – ψήφισμα που εξέδωσε η Ένωση Συλλόγων Γονέων του Δήμου Καλαμάτας, στου οποίου το Δ.Σ. συμμετείχα μέχρι πρόσφατα. (http://enosigoneonkalamatas.blogspot.gr/p/blog-page_8.html… ).

Εκφράζει την εναντίωση της Ένωσης στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της κυβέρνησης, για την μεταφορά των ταμειακών διαθέσιμων δήμων, περιφερειών κλπ. Να σημειωθεί για το τυπικό, ότι τελικά η πρόταση κατατέθηκε στη Βουλή, έγινε ακρόαση φορέων, και στη συνέχεια συζητήθηκε και ψηφίστηκε από την πλειοψηφία, διαδικασία που ίσως όφειλε να ακολουθηθεί από την αρχή.

Ίσως να κατανοώ τις όποιες επιφυλάξεις μπορεί να είχαν τα μέλη του Δ.Σ κι εξέφρασαν τις συγκεκριμένες αντιρρήσεις, παρ’ όλο που είναι σαφές ότι ούτε για δήμευση πρόκειται, ούτε αφορά σε ποσά που καλύπτουν τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες πληρωμών των δήμων.

Αυτό που δεν κατανοώ, είναι η απόλυτα και κραυγαλέα κομματική σφραγίδα που δόθηκε -εμμέσως πλην σαφέστατα- σε αυτήν την ανακοίνωση. Ένα άκρως επιθετικό κείμενο προς συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους και φυσικά προς την κυβέρνηση, με μια γλώσσα που παραπέμπει μονοσήμαντα σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.
Ο ρόλος της Ένωσης δεν είναι να προάγει συγκεκριμένες ιδεολογικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας, αλλά να εργάζεται και κυρίως να συνεργάζεται, για το καλύτερο αποτέλεσμα που αφορά την μαθητική κοινότητα. Πέρα από κομματικές οδηγίες. Εννοείται ότι θέλουμε τα Δημόσια σχολεία να πληρούν τις καλύτερες προϋποθέσεις για τους μαθητές. Ποιος το αρνείται αυτό; Στην ανακοίνωση, σίγουρα τίθενται κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζει η παιδεία και τα δημόσια σχολεία, και που πρέπει να λυθούν, χωρίς αμφιβολία. Εκεί λοιπόν είναι που η Ένωση πρέπει να συνεργαστεί και να προσφέρει ότι καλύτερο μπορεί για την λύση των συγκεκριμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε με συγκεκριμένες, υλοποιήσιμες θέσεις και προτάσεις.

Κατά την «θητεία” μου ως Γενική Γραμματέας της Ένωσης μέχρι πρόσφατα, είδα και δυστυχώς βλέπω ακόμη, ότι κάποιοι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την Ένωση για επιδιώξεις άσχετες με το σκοπό της, το ρόλο της και το πεδίο που καλύπτει.

Στις δύσκολες και κρίσιμες στιγμές που βιώνουμε ως χώρα, ως λαός, ως μαθητές, ως γονείς, τώρα προστίθενται και τα συστηματικά καπελώματα συγκεκριμένων πολιτικών χώρων στην παραμικρή κοινωνική πρωτοβουλία, με τις γνωστές καταγγελτικές συνταγές παντός καιρού, που στο βάθος κρύβουν την πλήρη υποτίμηση για τα καθημερινά «μικρά” θέματα τα οποία καλούνται να διαχειριστούν συλλογικότητες όπως οι Σύλλογοι Γονέων.

Αν μη τι άλλο, ξεχωρίζουν εύκολα τα ερίφια από τους αμνούς. Ποιοι είναι ποιοι, το αφήνω να το κρίνει ο καθένας… 

Είναι δυνατό να υπάρξει σύνθεση απόψεων σε έναν κοινωνικό χώρο, που δραστηριοποιούνται άνθρωποι με διαφορετική πολιτική προέλευση, όταν τα επιχειρήματα μιας συγκεκριμένης πλευράς, προϋποθέτουν ότι όλοι πρέπει να αποδέχονται ως δεδομένο, το σύνολο της ιδεολογίας και της πολιτικής της; 

Μήπως σκοπός είναι απλώς να αποκλείονται εκ των προτέρων όλες οι άλλες οπτικές; Ας αναλογιστούμε…

Ναυσικά Λαγωνικάκου