Εγώ

Σημαντικοί στοχαστές υποστηρίζουν ότι η επιθυμία είναι η κινητήρια δύναμη του ανθρώπινου βίου. Και διευκρινίζουν: η επιθυμία δεν αποσκοπεί σε τούτο ή εκείνο. Αποσκοπεί σε μιαν άλλη επιθυμία, στην επιθυμία του Άλλου. Αυτό που επιθυμώ είναι να με επιθυμήσει ο Άλλος.

Τα επιμέρους αντικείμενα της επιθυμίας μου είναι ό,τι εκλαμβάνω ότι επιθυμεί ο Άλλος να έχω -ή να είμαι- προκειμένου, ακριβώς, να με επιθυμήσει. Δύναμη, δόξα, χρήμα, εμφάνιση, είναι απλώς μέσα που επιδιώκουν να σαγηνεύσουν τον Άλλο. Να προσελκύσουν την επιθυμία του. Ο Άλλος είναι ο Πατέρας, ο Νόμος, το Κόμμα, ο Θεός. Εκείνος του οποίου η επιθυμία μετράει απόλυτα. Αλλά αν η δική μου επιθυμία είναι η κινητήρια δύναμη του βίου μου, τότε η εκπλήρωσή της -η κατάκτηση της επιθυμίας του Άλλου- ταυτίζεται με την απόλυτη καταξίωσή μου στα μάτια του Άλλου. Ταυτίζεται με τον ολοκληρωτικό «έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών«, με «τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε«. Ο «έπαινος» αυτός συνιστά την αναγνώρισή μου. Ολόκληρος ο βίος μου κινείται έτσι από την επιθυμία να με αναγνωρίσει ο Άλλος. Να με αναγνωρίσει γιαυτό που είμαι. Εγώ. Αλλά ποιος είμαι εγώ που κινούμαι από μια τέτοια αβυσσαλέα επιθυμία; Το «εγώ» είναι παραγωγή του ασυνειδήτου. Δεν ανάγεται σε ό,τι πιστεύω πως είμαι ή θέλω να είμαι. Συνιστά μόνον ασταθές σημείο ισορροπίας ανάμεσα στην αβυσσαλέα, ακριβώς, επιθυμία για αναγνώριση και στους πραγματικούς όρους με τους οποίους μέρος της παρέχεται ή δεν παρέχεται. Ασταθές σημείο ισορροπίας ανάμεσα στην υποτίμηση και στην υπερεκτίμηση, ανάμεσα στο να εκλαμβάνω τον εαυτό μου -ή να νομίζω πως με εκλαμβάνουν οι άλλοι- είτε ως τίποτα είτε ως γίγαντα.

Υπάρχουν χώροι όπου η αναγνώριση αποτελεί νόρμα. Χώροι όπου αυτό που μου αρέσει -που επιθυμώ- γίνεται επάγγελμα. Έτσι η εξέλιξη του πανεπιστημιακού εξαρτάται ρητά από την «αναγνώριση» του έργου του. Και μάλιστα διεθνή. Ο καλλιτέχνης την προσμετρά σε αριθμό εμφανίσεων ή εκθέσεων, σε εισιτήρια παραστάσεων, σε έργα που πούλησε, σε αντίτυπα βιβλίων. Ο ασχολούμενος με την πολιτική την αποτιμά σε αξιώματα και σε αριθμό ψήφων.

Αλλά τα «δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε» δεν είναι ποτέ αρκετά. Η αβυσσαλέα επιθυμία για αναγνώριση δεν ικανοποιείται ποτέ πλήρως. Οπότε, ειδικά σε τέτοιους χώρους, το «Εγώ» τείνει να διογκώνεται μέχρι σκασμού και να γίνεται επιθετικό: Γιατί εκείνος και όχι εγώ; Τι είναι εκείνος που δεν είμαι εγώ; Αφού εγώ έχω πασιφανώς προσφέρει, πετύχει, αποδείξει…, τόσα και τέτοια ενώ εκείνος είναι, εξίσου πασιφανώς, λίγος, ανάξιος, καιροσκόπος,…

Ο Μάριος Μαρκίδης (Αυγή, 16.11.2014) το διατυπώνει επιγραμματικά: «Μόλις ξεπεράσω το ρίγος των δικών μου ποιημάτων  θα ασχοληθώ με τον κόσμο των πραγμάτων… δεν με αποθαρρύνει της συνθέσεως η βραδύτης.… Είναι καλύτερος από εμένα ο Ελύτης;»  Τουλάχιστον στον χώρο της πολιτικής, η διόγκωση του «Εγώ» χαλιναγωγείται μέσω του ελέγχου που ασκεί η συλλογικότητα. Αλλά όταν αυτή τείνει να εκλείψει, τότε, ιδίως λίγο πριν μια δημόσια δοκιμασία της «αναγνώρισης», ο χώρος μπορεί να μετατραπεί σε ζούγκλα.

Ας το έχουμε κατά νου εν όψει εκλογών. Που προϋποθέτουν, βέβαια, επιλογή υποψηφίων…

Αριστείδης Μπαλτάς

Δούρου για την απόπειρα πολιτικής παρέμβασης του ΥΠΕΚΑ στην αναθεώρηση των ΠΕΣΔΑ

δελτιοτυπουδουρουΡένα Δούρουδυναμη ζωης Αττική  

 

Δήλωση της Περιφερειάρχη Ρένας Δούρου για την απόπειρα πολιτικής παρέμβασης του ΥΠΕΚΑ στην αναθεώρηση των ΠΕΣΔΑ

Δήλωση της Περιφερειάρχη Ρένας Δούρου κατά τη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, σχετικά με το άρθρο 17 του νομοσχεδίου του ΥΠΕΚΑ για την «Ενίσχυση της ανακύκλωσης και βελτίωση της διαχείρισης των αποβλήτων» και την απόπειρα της κυβέρνησης να κηδεμονεύσει την αναθεώρηση των Περιφερειακών Σχεδιασμών Διαχείρισης Απορριμμάτων. Η Περιφερειάρχης ανακοίνωσε ότι το θέμα θα τεθεί προς συζήτηση στη συνεδρίαση του Συμβουλίου την ερχόμενη Τρίτη. Με διαδικασίες «εξπρές» το ΥΠΕΚΑ επιχειρεί ωμή πολιτική παρέμβαση σε βάρος των Περιφερειών, επιχειρώντας να ελέγξει και να κηδεμονεύσει τη διαδικασία αναθεώρησης των Περιφερειακών Σχεδιασμών Διαχείρισης Απορριμμάτων. Και τούτο επιχειρείται σήμερα, μέσω του άρθρου 17 στο νομοσχέδιο για την «Ενίσχυση της ανακύκλωσης και βελτίωση της διαχείρισης των αποβλήτων». Στη συγκεκριμένη διάταξη γίνεται φανερή προσπάθεια χειραγώγησης των περιφερειακών σχεδιασμών καθώς προβλέπεται ο δεσμευτικός χαρακτήρας της γνώμης του ΥΠΕΚΑ για τους εκπονούμενους περιφερειακούς σχεδιασμούς (ΠΕΣΔΑ) και επίσης ότι «ο αρμόδιος φορέας σχεδιασμού οφείλει να προβεί, σύμφωνα με τις σχετικές υποδείξεις, στις απαραίτητες τροποποιήσεις του ΠΕΣΔΑ» (άρθρο 1). Επίσης στο άρθρο 2 δίνεται η δυνατότητα παράκαμψης από το ΥΠΕΚΑ των Περιφερειών και των περιφερειακών φορέων διαχείρισης (όπως είναι ο ΕΔΣΝΑ), με την κατάρτιση με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου ειδικού σχεδίου δράσης για τη διαχείριση των αστικών αποβλήτων μιας Περιφέρειας, ή μέρους αυτής, εφόσον συντρέχουν «λόγοι επιτακτικού δημόσιου συμφέροντος, σε περιπτώσεις υποθέσεων καταγγελίας παραβίασης νομοθεσίας τη ΕΕ για τα απόβλητα που εκδικάζονται από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάσει των διαδικασιών του άρθρου 260 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Οι προτεινόμενες δηλαδή ρυθμίσεις ισοδυναμούν με ουσιαστική αφαίρεση από τους φορείς διαχείρισης και τις Περιφέρειες της αρμοδιότητας να σχεδιάζουν και να υλοποιούν τη διαχείριση των αποβλήτων και οδηγούν στη μέγιστη συγκεντροποίησή της. Και αυτή η μεθόδευση δεν είναι τυχαίο ότι επιχειρείται σήμερα. Επιχειρείται σήμερα τη στιγμή που η νέα Περιφερειακή Αρχή Αττικής έχει διατυπώσει την ανάγκη αλλαγής του σημερινού, αποτυχημένου συστήματος διαχείρισης των απορριμμάτων. Επιχειρείται σήμερα τη στιγμή που η νέα Περιφερειακή Αρχή Αττικής έχει αναλάβει πολιτική πρωτοβουλία, δηλώνοντας δημόσια την πρόθεσή της να ακυρώσει τους διαγωνισμούς για τα τέσσερα εργοστάσια επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων, να προχωρήσει σε αναθεώρηση του ΠΕΣΔΑ Αττικής, στη λογική της αποκέντρωσης των δραστηριοτήτων, με έμφαση στην προδιαλογή των υλικών. Και να ζητήσει από τους δήμους να συμβάλλουν σε αυτό, καταρτίζοντας τοπικά σχέδια διαχείρισης. Επιχειρείται σήμερα αυτή η μεθόδευση από το ΥΠΕΚΑ, το οποίο φέτος τον Απρίλιο ανακοίνωσε άρον – άρον «επικαιροποίηση» των ΠΕΣΔΑ – μια «επικαιροποίηση – φάντασμα» για την οποία ουδείς έχει μάθει τίποτε. Γιατί δεν υπήρξε καμία δημοσιοποίηση. Μια «επικαιροποίηση- φερετζές» προκειμένου να διασφαλίσει την τυπική νομιμοποίηση ενός συγκεντρωτικού και αντιπεριβαλλοντικού μοντέλου διαχείρισης, υψηλού κόστους κατασκευής και διαχείρισης, με διατήρηση των εγγυημένων ποσοτήτων σύμμεικτων, των φαραωνικών εγκαταστάσεων, με ΣΔΙΤ. Η νέα Περιφερειακή Αρχή Αττικής δηλώνει κατηγορηματικά την αντίθεσή της σε αυτή τη μεθόδευση, η οποία συνιστά τεράστια οπισθοδρόμηση και υποκρύπτει απαράδεκτη πολιτική σκοπιμότητα, αυτήν της εξυπηρέτησης των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Για το λόγο αυτό η νέα Περιφερειακή Αρχή Αττικής καλεί το ΥΠΕΚΑ και την κυβέρνηση να αποσύρουν εδώ και τώρα την απαράδεκτη τροπολογία και να μην επιχειρήσουν κάτι αντίστοιχο και στο μέλλον. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και για το σύνολο του σχεδίου νόμου, που επιχειρούν να «νομιμοποιήσουν» με μια τυπική διαδικασία διαβούλευσης μιας βδομάδας. Για περισσότερες πληροφορίες: www.dinamizois.gr www.renadourou.gr Fb: /renaperifereia Twitter: @renadourou Το Γραφείο Τύπου, 20/11/14

Περιεχόμενο, δομή και τρόπος υποβολής των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των ΟΤΑ

Περιεχόμενο, δομή και τρόπος υποβολής των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των ΟΤΑ [1]/13

Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 2014

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Αριθ. Πρωτ.: 41179

προγραμματισμόςΓΕΝ. ∆/ΝΣΗ OIKON. ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ∆/ΝΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ & ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΩΝ ΠΡΟΓΡ/ΤΩΝ ΟΤΑ

ΤΑΧ. ∆/ΝΣΗ: Σταδίου 27 ΤΑΧ. ΚΩ∆ΙΚΑΣ: 101 83

Πληροφορίες: Π. Σαμαρτζής, Ν. Μπιλά

ΤΗΛ.: 213 136 4519-4516 FAX: 210 37 44 713 e-mail: psamartzis@ypes.gr  a.mpila@ypes.gr

Θέμα: «Περιεχόμενο, δομή και τρόπος υποβολής των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (O.T.A.) α’ βαθμού για τη δημοτική περίοδο 2014- 2019».

ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Έχοντας υπόψη:

  1. Την παράγραφο 1 του άρθρου 266 του ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α ́87/7.6.2010) «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης ∆ιοίκησης- Πρόγραμμα Καλλικράτης», όπως αναδιατυπώθηκε με την παράγραφο 10 κα ́ του άρθρου 18 του ν.3870/2010 (ΦΕΚ Α ́138/9.8.2010) και τροποποιήθηκε με την παρ.1 του άρθρου 79 του ν.4172/2013 (ΦΕΚ Α’167/23.7.2013)
  2. Τις διατάξεις του άρθρου 205 και της παρ.5 του άρθρου 206 του ν. 3463/2006

(ΦΕΚ Α’ 114/8.6.2006) «Κώδικας ∆ήμων και Κοινοτήτων».

  1. Τις διατάξεις του ν. 3882/2010 (ΦΕΚ Α’ 166/22.9.2010) «Εθνική Υποδομή Γεωχωρικών Πληροφοριών – Εναρμόνιση με την Οδηγία 2007/2/ΕΚ το Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του συμβουλίου της 14ης Μαρτίου 2007 και άλλες διατάξεις. Τροποποίηση του ν.1647/1986 «Οργανισμός Κτηματολογίου και Χαρτογραφήσεων Ελλάδας (ΟΚΧΕ) και άλλες σχετικές διατάξεις (ΦΕΚ 141 Α)»
  2. Τις διατάξεις του ν. 4269/2014 (ΦΕΚ Α’142/28.6.2014) «Χωροταξική και Πολεοδομική μεταρρύθμιση – Βιώσιμη Ανάπτυξη» 5. Τις διατάξεις του άρθρου 90 του Κώδικα Νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα Κυβερνητικά Όργανα που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του π.δ/τος 63/2005 (ΦΕΚ Α’ 98/22.4.2005).
  3. Το π.δ. 65/2011 (ΦΕΚ Α’ 147/27.6.2011), «∆ιάσπαση του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής ∆ιακυβέρνησης στα Υπουργεία α) Εσωτερικών και β) ∆ιοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής ∆ιακυβέρνησης»
  4. Το π.δ. 89/2014 (ΦΕΚ Α’ 134/10.6.2014) «∆ιορισμός, Υπουργών, Αναπληρωτών

Υπουργών και Υφυπουργών»

  1. Το π.δ. 185/2007 (ΦΕΚ Α’ 221/12.9.2007) «Όργανα και διαδικασία κατάρτισης, παρακολούθησης και αξιολόγησης των επιχειρησιακών προγραμμάτων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) α ́ βαθμού» όπως τροποποιήθηκε με το π.δ. 89/2011 (ΦΕΚ Α’ 213/29.9.2011).
  2. Την υπ’ αριθμ. 4062/2014 Απόφαση του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Εσωτερικών (ΦΕΚ Β’ 2110/1.8.2014) «Ανάθεση αρμοδιοτήτων στον Υφυπουργό Εσωτερικών, Γεώργιο Ντόλιο»
  3. Τις διατάξεις του άρθρου 3 παρ. γ. της αριθμ. 32797/2013 (ΦΕΚ Β’ 2139/30.8.2013) Κ.Υ.Α. των Υπουργών Οικονομικών, Εσωτερικών, ∆ιοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής ∆ιακυβέρνησης «Αναδιάρθρωση της Γενικής ∆ιεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Εσωτερικών».
  4. Τις διατάξεις της υπ’ αριθμ. 18183/2.4.2007 (ΦΕΚ Β’ 534/13.4.2007) Υπουργικής Απόφασης «Περιεχόμενο, δομή και τρόπος υποβολής των επιχειρησιακών προγραμμάτων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) α’ βαθμού» όπως τροποποιήθηκε με την αριθμ. 5694/11.3.2011 όμοια.
  5. Το υπ’ αριθμ. 30748/7.8.2014 έγγραφό μας προς την ΚΕ∆Ε αναφορικά με τη διατύπωση γνώμης της ΚΕ∆Ε επί του Σχεδίου Υπουργικής Απόφασης για το περιεχόμενο τη δομή και τον τρόπο υποβολής των Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των ΟΤΑ α’ βαθμού
  6. Το υπ’ αριθμ. 2197/3.10.2014 έγγραφο της ΚΕ∆Ε, με την υπ’ αριθμ. 152/30.9.2014 συνημμένη απόφαση του ∆ιοικητικού Συμβουλίου της σχετικά με τη γνώμη της ΚΕ∆Ε επί του σχεδίου Υπουργικής Απόφασης για τα Επιχειρησιακά Προγράμματα
  7. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της παρούσας δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος

του κρατικού προϋπολογισμού.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

καθορίζουμε το περιεχόμενο, τη δομή και τον τρόπο υποβολής των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ βαθμού, για τη δημοτική περίοδο 2014-2019 ως εξής:

Για το περιεχόμενο, τη δομή και τον τρόπο υποβολής των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης

 

Άρθρο 1 Περιεχόμενο Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων

Τα Πενταετή Επιχειρησιακά Προγράμματα συνιστούν ολοκληρωμένα προγράμματα τοπικής και οργανωτικής ανάπτυξης των Ο.Τ.Α. α’ βαθμού. Αφορούν στις υποδομές και στις τοπικές επενδύσεις, καθώς και στη βελτίωση της υφιστάμενης οργάνωσης και λειτουργίας των Ο.Τ.Α., μεριμνώντας για τη βελτίωση της διοικητικής ικανότητας του ∆ήμου και την παροχή ποιοτικότερων υπηρεσιών προς τους πολίτες. Καλύπτουν όλο το φάσμα των αρμοδιοτήτων του ∆ήμου και εν δυνάμει το σύνολο των τοπικών υποθέσεων.

Για την κατάρτισή τους λαμβάνονται απαραίτητα υπ’ όψη οι κατευθύνσεις του αναπτυξιακού σχεδιασμού σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, ο υφιστάμενος χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός καθώς και οι προτεραιότητες που απορρέουν από θεσμοθετημένα χρηματοδοτικά μέσα, αναδεικνύοντας την τοπική τους διάσταση.

Άρθρο 2 Υπόχρεοι εκπόνησης

Οι ∆ήμοι της χώρας καταρτίζουν Πενταετή Επιχειρησιακά Προγράμματα τα οποία εξειδικεύονται κατ’ έτος σε Ετήσια Προγράμματα ∆ράσης .

Τα Πενταετή Επιχειρησιακά Προγράμματα συμπεριλαμβάνουν όλες τις δράσεις των Νομικών Προσώπων των ∆ήμων, εφόσον οι οικείες αποφάσεις των οργάνων διοίκησής τους έχουν εγκριθεί από το δημοτικό συμβούλιο κατά τα προβλεπόμενα στον κανονισμό λειτουργίας τους.

 

ΜΕΡΟΣ Α: ΠΕΝΤΑΕΤΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Άρθρο 3 ∆ομή των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων

Τα Πενταετή Επιχειρησιακά Προγράμματα περιλαμβάνουν:

  1. Στρατηγικό Σχέδιο. 2. Επιχειρησιακό Σχέδιο. 3. ∆είκτες Παρακολούθησης και Αξιολόγησης.

1. Στρατηγικό Σχέδιο

Στο Στρατηγικό Σχέδιο:

α. αποτυπώνονται τα χαρακτηριστικά της γεωγραφικής ενότητας του Ο.Τ.Α, τα χαρακτηριστικά του ίδιου του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του, ως οργανισμών και αξιολογείται η υφιστάμενη κατάσταση, β. διατυπώνεται το αναπτυξιακό όραμα για την περιοχή του Ο.Τ.Α. και οι κατευθυντήριες αρχές, που πρέπει να διέπουν τον τρόπο λειτουργίας του και τον τρόπο διοίκησης των τοπικών υποθέσεων,

γ. προσδιορίζεται η στρατηγική του Ο.Τ.Α προκειμένου να επιτευχθεί το όραμά του.

2. Επιχειρησιακό Σχέδιο

Στο Επιχειρησιακό Σχέδιο:

α. προσδιορίζονται οι αναπτυξιακές προτεραιότητες, σύμφωνα με τις οποίες διαρθρώνεται το Πενταετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές και περιφερειακές αναπτυξιακές προτεραιότητες και τα θεσμοθετημένα εργαλεία χωρικού σχεδιασμού καθώς και την προώθηση της μακροπεριφερειακής στρατηγικής. Οι αναπτυξιακές προτεραιότητες του Ο.Τ.Α. διατυπώνονται με τη μορφή αξόνων οι οποίοι εξειδικεύονται περαιτέρω σε μέτρα,

β. κάθε μέτρο εξειδικεύεται σε στόχους. Προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του κάθε μέτρου, κάθε υπηρεσία καταρτίζει αρμοδίως σχέδια δράσης. Οι δράσεις είναι δυνατό να είναι κατηγορίες έργων ή μεγάλα έργα ή επαναλαμβανόμενες λειτουργίες των υπηρεσιών και των οργάνων διοίκησης,

 

γ. προσδιορίζονται δράσεις υπερτοπικής σημασίας και προώθησης διαδημοτικών συνεργασιών διασφαλίζοντας τις αρχές της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης.

Υπεύθυνοι υλοποίησης των δράσεων μπορεί να είναι υπηρεσίες του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του. Μπορεί επίσης να είναι και σύνδεσμοι Ο.Τ.Α. στους οποίους συμμετέχει ο Ο.Τ.Α. ή οι δομές που ορίζονται ως φορείς υλοποίησης στις συμβάσεις συνεργασίας του Ο.Τ.Α. με άλλους φορείς. δ. ομαδοποιούνται και ελέγχονται οι δράσεις για την επίτευξη των στόχων του κάθε μέτρου, ε. ιεραρχούνται και προγραμματίζονται οι δράσεις καθορίζεται το χρονοδιάγραμμα υλοποίησής τους,

στ. συσχετίζονται οι δράσεις με οικονομικές πηγές και συμπληρώνεται σχετικό έντυπο-πίνακας προγραμματισμού,

ζ. καταγράφονται οι συνολικά διαθέσιμοι πόροι ανά πηγή χρηματοδότησης και οι προϋποθέσεις άντλησης όπως υπολογίζονται κατά τη χρονική περίοδο κατάρτισης του επιχειρησιακού σχεδίου, η. εκτιμώνται τα έσοδα του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του, ανά πηγή χρηματοδότησης για κάθε έτος της πενταετίας,

θ. υπολογίζονται συνοπτικά οι λειτουργικές και οι επενδυτικές δαπάνες των δράσεων του προγράμματος για κάθε έτος της πενταετίας,

ι. καταρτίζονται οι χρηματοδοτικοί πίνακες του προγράμματος ανά έτος και πηγή χρηματοδότησης.

3. ∆είκτες Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του προγράμματος

Για την παρακολούθηση του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος καταρτίζονται ∆είκτες Παρακολούθησης και Αξιολόγησης οι οποίοι διακρίνονται σε ∆είκτες Εισροών, Εκροών και Αποτελέσματος.

Οι ∆είκτες αξιοποιούνται για την ποσοτικοποίηση των στόχων, προκειμένου αυτοί να καταστούν μετρήσιμοι.

Σε κάθε ∆είκτη αντιστοιχίζεται μια τιμή – στόχος για κάθε δράση.

Άρθρο 4 Χρόνος και τρόπος υποβολής των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων

Η κατάρτιση του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος πραγματοποιείται μέσα στο πρώτο εξάμηνο της δημοτικής περιόδου. Για τον έλεγχο νομιμότητας, υποβάλλεται στην Αυτοτελή Υπηρεσία Εποπτείας ΟΤΑ, και μέχρι την έναρξη λειτουργίας αυτής στην αντίστοιχη αρμόδια υπηρεσία της Αποκεντρωμένης ∆ιοίκησης, με ευθύνη του ∆ημάρχου, έκθεση με τις διαδικασίες κατάρτισης του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος, εγκεκριμένη από το ∆ημοτικό Συμβούλιο.

Το εγκεκριμένο Πενταετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, μετά τον έλεγχο νομιμότητας, καταχωρίζεται στην ιστοσελίδα του δήμου και δημοσιοποιείται με κάθε άλλο πρόσφορο μέσο.

Το Πενταετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα δύναται να αναθεωρηθεί μετά τη σύνταξη της ενδιάμεσης έκθεσης αξιολόγησης. Η ενδιάμεση έκθεση αξιολόγησης συντάσσεται με την ολοκλήρωση του απολογισμού του τρίτου έτους της δημοτικής περιόδου. Μετά την ενδιάμεση αξιολόγηση είναι δυνατή η αναθεώρηση των στόχων του πενταετούς επιχειρησιακού προγράμματος με αιτιολογημένη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, η οποία λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των μελών του. Η τελική έκθεση αξιολόγησης συντάσσεται κατά το τελευταίο δίμηνο της δημοτικής περιόδου. Το Υπουργείο Εσωτερικών συγκεντρώνει ηλεκτρονικά σε ειδικά διαμορφωμένη βάση δεδομένων επιλεγμένα στοιχεία των Επιχειρησιακών Προγραμμάτων με σκοπό την επεξεργασία τους για τη χάραξη εθνικής πολιτικής μέσα από την εποπτεία και παρακολούθηση της αναπτυξιακής και λειτουργικής πορείας των δήμων.

ΜΕΡΟΣ Β : ΕΤΗΣΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ∆ΡΑΣΗΣ

Άρθρο 5 ∆ομή και περιεχόμενο των Ετήσιων Προγραμμάτων ∆ράσης των Ο.Τ.Α.

Το Πενταετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα εξειδικεύεται σε Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης του ∆ήμου και σε διακριτά Ετήσια Προγράμματα ∆ράσης των Νομικών Προσώπων του, τα οποία καταρτίζονται κάθε έτος της δημοτικής περιόδου. Στα Ετήσια Προγράμματα ∆ράσης προσδιορίζονται οι δράσεις ή τμήματα πολυετών δράσεων του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος, που θα υλοποιηθούν από τις υπηρεσίες του Ο.Τ.Α. και των Νομικών του Προσώπων κάθε έτος. Για κάθε δράση συμπληρώνεται σχετικό έντυπο-πίνακας προγραμματισμού. Ως προσχέδιο Ετήσιου Προγράμματος ∆ράσης για το πρώτο έτος της δημοτικής περιόδου δύναται να λογίζεται ο αντίστοιχος ετήσιος προϋπολογισμός και το τεχνικό πρόγραμμα του ιδίου έτους. Το Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης του πρώτου έτους της δημοτικής περιόδου οριστικοποιείται με την ολοκλήρωση της κατάρτισης του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος.

Στο Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης μπορεί να τροποποιείται ο προγραμματισμός υλοποίησης των δράσεων που έχουν προβλεφθεί στο Πενταετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα λαμβανομένων υπ’ όψη των προτεραιοτήτων. Το Ετήσιο Πρόγραμμα μπορεί επίσης να περιλαμβάνει νέες δράσεις, οι οποίες δεν έχουν προβλεφθεί στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, εφόσον εντάσσονται στη στρατηγική και στις αναπτυξιακές προτεραιότητες του ∆ήμου.

Άρθρο 6 Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μικρών ∆ήμων

Οι μικροί πληθυσμιακά δήμοι που είναι υποστελεχωμένοι και στερούνται της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής, δύναται να καταθέτουν επιχειρησιακό πρόγραμμα απλοποιημένης μορφής.

Άρθρο 7 Μεταβατική διάταξη

Για την κατάρτιση, παρακολούθηση, αξιολόγηση, επικαιροποίηση και αναθεώρηση των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων και των Ετήσιων Προγραμμάτων ∆ράσης της δημοτικής περιόδου 2014-2019 δύναται να γίνει χρήση των οδηγών κατάρτισης επιχειρησιακού προγράμματος ΟΤΑ α’ βαθμού και παρακολούθησης, αξιολόγησης επικαιροποίησης και αναθεώρησης του επιχειρησιακού προγράμματος ΟΤΑ α’ βαθμού της δημοτικής περιόδου 2010-2014.

Σε περίπτωση που διαπιστώνεται ότι οι ανωτέρω οδηγοί δεν εναρμονίζονται με νεώτερες κανονιστικές διατάξεις η εναρμόνιση γίνεται μετά από σχετική ενημέρωση και έγγραφη οδηγία του Υπουργού Εσωτερικών.

Άρθρο 8 Έναρξη ισχύος

Η ισχύς της παρούσας αρχίζει από τη δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Η υπ’ αριθμ. 18183/2-4-2007 (ΦΕΚ Β’ 534/13.4.2007) Υπουργική Απόφαση όπως τροποποιήθηκε και ίσχυε με την υπ’ αριθμ. 5694/11-3-2011 (ΦΕΚ Β’382/11.3.2011) όμοια καταργείται.

Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΑΡ. ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Εσωτερική ∆ιανομή:

– Γραφείο Υπουργού (σχ. 5334/6.10.2014) – Γραφείο Αναπληρωτή Υπουργού – Γραφείο Υφυπουργού (σχ. 522/7.10.2014) – Γραφείο Γενικού Γραμματέα (σχ. 762/6.10.2014) – Γραφείο Γεν. ∆ιευθυντή Οικ. Υπηρεσιών – ∆/νση Οικονομικής και Αναπτυξιακής Πολιτικής ΤΑ – Τμήμα Επιχειρησιακών Προγραμμάτων Ο.Τ.Α.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

οι βασικοί όροι

Στο Παράρτημα συγκεντρώνονται και ορίζονται οι βασικοί όροι που χρησιμοποιούνται στην ανωτέρω απόφαση και αφορούν στην κατάρτιση των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των Ο.Τ.Α α’ βαθμού για τη δημοτική περίοδο 2014-2019.

Αναπτυξιακές Προτεραιότητες

Αναπτυξιακές προτεραιότητες του ∆ήμου αποτελούν γενικές κατευθύνσεις της ∆ημοτικής αρχής που καθοδηγούν και προσανατολίζουν τις ειδικότερες αποφάσεις των υπηρεσιών κατά το σχεδιασμό των δράσεων. Οι αναπτυξιακές προτεραιότητες εκφράζονται στο επιχειρησιακό πρόγραμμα με τη μορφή αξόνων οι οποίοι εξειδικεύονται σε μέτρα και τα μέτρα σε στόχους.

Αναπτυξιακό Όραμα

Συνοπτική διατύπωση της μελλοντικής επιθυμητής κατάστασης του ∆ήμου ως γεωγραφικής – χωρικής ενότητας και ως οργανισμού, για την επόμενη μεσοπρόθεσμη περίοδο (πενταετία), την οποία θα επιδιώξει με την εφαρμογή της στρατηγικής που θα επιλέξει και με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση. Περιλαμβάνει το όραμα τοπικής ανάπτυξης και το όραμα εσωτερικής ανάπτυξης του ∆ήμου ως οργανισμού.

Αξιολόγηση της υφιστάμενης κατάστασης

∆ιαδικασία κατά την οποία εντοπίζονται τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά της περιοχής και του εσωτερικού περιβάλλοντος του ∆ήμου, σε συνδυασμό με τον εντοπισμό των θετικών και αρνητικών παραγόντων του εξωτερικού περιβάλλοντος.

Η αξιολόγηση της υφιστάμενης κατάστασης περιλαμβάνει τουλάχιστον:

α. Τα κρίσιμα ζητήματα ανάπτυξης, τα οποία είναι σκόπιμο να αντιμετωπιστούν από τον Ο.Τ.Α., κατά την επόμενη μεσοπρόθεσμη περίοδο, ιεραρχημένα κατά σειρά προτεραιότητας.

β. Τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα της περιοχής του Ο.Τ.Α. ως προς τα κρίσιμα ζητήματα, τις ανάγκες των πολιτών και την εκτιμώμενη ζήτηση για την παροχή δημοτικών ή κοινοτικών υπηρεσιών.

γ. Tις δυνατότητες και τις υφιστάμενες αδυναμίες των υπηρεσιών του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του, σε σχέση με τις λειτουργίες που επιτελούν, το ανθρώπινο δυναμικό και την υλικοτεχνική υποδομή τους, την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, καθώς και σε σχέση με την οικονομική τους κατάσταση.

δ. Τις ευκαιρίες και τους περιορισμούς από εξωγενείς παράγοντες (όπως θεσμικό πλαίσιο, εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές και χρηματοδοτήσεις).

Άξονας Γενική προτεραιότητα του Επιχειρησιακού Προγράμματος.

Οι αναπτυξιακές προτεραιότητες του Ο.Τ.Α. διατυπώνονται με τη μορφή αξόνων.

Άξονες Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων ΟΤΑ

Οι άξονες των Πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων καθορίζονται ως εξής:

α..«Περιβάλλον και ποιότητα ζωής.

β. «Κοινωνική πολιτική, υγεία, παιδεία, πολιτισμός και αθλητισμός».

γ. «Τοπική οικονομία και απασχόληση».

δ. «Βελτίωση διοικητικής ικανότητας του ∆ήμου».

Ο άξονας «Βελτίωση διοικητικής ικανότητας του ∆ήμου», αποσκοπεί στην ανάπτυξη του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του, ως οργανισμών, και στη βελτίωση των σχέσεών τους με τους πολίτες, την πολιτεία και τους τοπικούς φορείς. Ο άξονας αυτός ενδεικτικά αφορά :

α. Στη γενική οργάνωση και λειτουργία του Ο.Τ.Α., καθώς και σε ζητήματα αποτελεσματικότητας, αποδοτικότητας και χρηστής τοπικής διοίκησης.

β. Στις οριζόντιες ή υποστηρικτικές λειτουργίες του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του. γ. Στις ανάγκες υποστήριξης των οργάνων διοίκησης και των υπηρεσιών για την αποδοτικότερη και αποτελεσματικότερη άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, καθώς και για τη γενικότερη βελτίωση της διοικητικής ικανότητας του Ο.Τ.Α.

Αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης

Η αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης περιλαμβάνει:

α. Τα βασικά γεωγραφικά, πληθυσμιακά, κοινωνικά, οικονομικά, πολεοδομικά, περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά χαρακτηριστικά της περιοχής του Ο.Τ.Α., καθώς και των σχέσεων και των αλληλεξαρτήσεών του με τους γειτονικούς ΟΤΑ και την ευρύτερη περιοχή.

Για το σκοπό αυτό και για τα δεδομένα που έχουν γεωχωρική αναφορά (άμεση ή έμμεση) μπορούν να αξιοποιούνται διαδικτυακές υπηρεσίες επισκόπησης (view services) και τηλεφόρτωσης (download services) που έχουν αναπτυχθεί από φορείς του ∆ημοσίου και επιτρέπουν την εποπτεία και τη λήψη των ψηφιακών γεωχωρικών τους δεδομένων μέσω διαδικτυακών και desktop εφαρμογών.

Στο βαθμό που οι ∆ήμοι έχουν ψηφιακά γεωχωρικά δεδομένα, αυτά είναι σκόπιμο να συνοδεύονται από κατάλογο μεταδεδομένων και να παρέχεται από διαδικτυακή υπηρεσία η δυνατότητα χρήσης τους μέσω διαδικτυακών και desktop εφαρμογών. Για τα παραπάνω λαμβάνονται υπ’ όψιν οι διατάξεις του Ν. 3882/2010 (ΦΕΚ Α’/166/22.9.2010) και οι διατάξεις του άρθρου 11 παρ. 11 του Ν. 4269/2014 (ΦΕΚ Α’/142/28.6.2014)

β. Τα βασικά οργανωτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά του Ο.Τ.Α. και των Νομικών του Προσώπων.

∆είκτες Αποτελέσματος

Παρακολουθείται η επίτευξη των στόχων του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος. Για την παρακολούθηση των στόχων του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος αξιοποιούνται ∆είκτες αποτελέσματος, με τους οποίους αξιολογείται η αποτελεσματικότητα των δράσεων του. Οι ∆είκτες Αποτελέσματος είναι κατάλληλα επιλεγμένα ποσοτικά μεγέθη ή λόγος δύο ποσοτικών μεγεθών που μετρούν (άμεσα ή έμμεσα) τα χαρακτηριστικά της υφιστάμενης κατάστασης της περιοχής και του εσωτερικού περιβάλλοντος του ∆ήμου και παρακολουθούν τις αλλαγές τους κατά τη διάρκεια υλοποίησης των δράσεων. Χρησιμεύουν για την ποσοτικοποίηση των στόχων του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος προκειμένου να διευκολυνθεί η παρακολούθηση της προόδου επίτευξής τους.

∆είκτες Εισροών

Οι ∆είκτες Εισροών είναι ποσοτικά μεγέθη που εκτιμούν την πρόοδο υλοποίησης μιας δράσης μετρώντας τους πόρους που καταναλώνονται για την υλοποίηση της δράσης, σε ένα χρονικό διάστημα. Ο πλέον συνήθης ∆είκτης Εισροών είναι οι δαπάνες υλοποίησης μιας δράσης, οι οποίες στην αρχή κάθε έτους πρέπει να προϋπολογίζονται και να αποτυπώνονται στον οικονομικό προϋπολογισμό του ΟΤΑ.

∆είκτες Εκροών

Οι ∆είκτες Εκροών είναι ποσοτικά μεγέθη που εκτιμούν την πρόοδο υλοποίησης μιας δράσης μετρώντας τις εκροές που παράγονται από την υλοποίηση της δράσης, σε ένα χρονικό διάστημα.

Οι εκροές είναι τα επιχειρησιακά αποτελέσματα της λειτουργίας του ∆ήμου, τα οποία στην αρχή κάθε έτους πρέπει να καθορίζονται ποσοτικά και να αποτυπώνονται στο Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης του ∆ήμου (επιχειρησιακοί στόχοι).

∆ράσεις

Σύνολο ενεργειών που εκτελούνται από τις υπηρεσίες ή τα όργανα διοίκησης του ∆ήμου και αποσκοπούν στην επίτευξη ενός ή περισσότερων στόχων ενός Σχεδίου ∆ράσης.

Έντυπο – Πίνακας Προγραμματισμού

Στο Έντυπο – Πίνακα προγραμματισμού κατ ́ ελάχιστον προσδιορίζονται :

α. Ο άξονας και το μέτρο του επιχειρησιακού προγράμματος, όπου εντάσσεται η δράση.

β. Οι στόχοι του μέτρου στην επίτευξη των οποίων θα συμβάλλουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα της δράσης.

γ. Οι εκροές που θα παραχθούν από την υλοποίηση της δράσης (∆είκτες Εκροών).

δ. Οι φάσεις υλοποίησης της δράσης.

ε. Η υπηρεσία του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του που προτείνει τη δράση. στ. Η υπηρεσία του Ο.Τ.Α. και των Νομικών Προσώπων του που είναι υπεύθυνη για την υλοποίηση της δράσης

ζ. Η χωροθέτηση της δράσης.

η. Το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, ανά έτος για τα πενταετή επιχειρησιακά προγράμματα και ανά τρίμηνο για τα ετήσια προγράμματα δράσης.

θ. Οι αναγκαίοι ανθρώπινοι και υλικοί πόροι και άλλες προϋποθέσεις για την υλοποίηση της δράσης.

ι. Ο προϋπολογισμός δαπανών και οι πηγές χρηματοδότησης.

Επιχειρησιακό Σχέδιο ∆ήμου

Έγγραφο που αποτελεί μέρος του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος και περιλαμβάνει:

α) σχέδια δράσης για την εφαρμογή της στρατηγικής κατά την επόμενη πενταετία

β) εξειδίκευση των δράσεων, που θα υλοποιηθούν από τις υπηρεσίες του ∆ήμου και τα Νομικά του Πρόσωπα ή σε συνεργασία με άλλους φορείς,

γ) Οικονομικό Προγραμματισμό εσόδων και δαπανών και

δ) ∆είκτες Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του Προγράμματος.

Επιχειρησιακός Σχεδιασμός

Η διαδικασία κατάρτισης του επιχειρησιακού σχεδίου.

Έργα

Ως Έργα νοούνται δράσεις που εκτελούνται εφ άπαξ, με καθορισμένη χρονική έναρξη και πέρας υλοποίησης. Τα έργα, ενδεικτικά, είναι δυνατό να περιλαμβάνουν: σχεδιασμό, μελέτη, κατασκευή και συντήρηση τεχνικών έργων, έργων περιβάλλοντος, έρευνες και μελέτες, ενέργειες κατάρτισης, ενέργειες δημοσιότητας, κανονιστικές ρυθμίσεις.

Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης

Τα Ετήσια Προγράμματα ∆ράσης προκύπτουν από την κατ ́ έτος εξειδίκευση του Πενταετούς Επιχειρησιακού Προγράμματος και διακρίνονται σε Ετήσιο Πρόγραμμα του ΟΤΑ και σε Ετήσια Προγράμματα ∆ράσης των Νομικών Προσώπων. Σε αυτά προσδιορίζονται αναλυτικά οι δράσεις ή τμήματα πολυετών δράσεων του πενταετούς επιχειρησιακού προγράμματος, που θα υλοποιηθούν από τις υπηρεσίες του Ο.Τ.Α. και των Νομικών του Προσώπων κάθε έτος. Το Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης του ∆ήμου συντάσσεται από την εκτελεστική επιτροπή με την υποστήριξη της αρμόδιας υπηρεσίας του δήμου, υποβάλλεται στην οικονομική επιτροπή και εγκρίνεται από το δημοτικό συμβούλιο.

Το Ετήσιο Πρόγραμμα των δημοτικών ιδρυμάτων καταρτίζεται από την εκτελεστική επιτροπή τους και εγκρίνεται από το δημοτικό συμβούλιο αυτών.

Το Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης των λοιπών Νομικών Προσώπων του ∆ήμου καταρτίζεται από τον πρόεδρο και εγκρίνεται από το διοικητικό συμβούλιο αυτών.

Τα Ετήσια Προγράμματα ∆ράσης των Νομικών Προσώπων ενσωματώνονται στο Ετήσιο Πρόγραμμα ∆ράσης του ∆ήμου.

Λειτουργίες

Συνεχώς επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες των υπηρεσιών ή των οργάνων διοίκησης του ∆ήμου, οι οποίες υλοποιούνται μέσω αλληλουχίας ενεργειών. Οι συνεχείς λειτουργίες είναι δυνατό να περιλαμβάνουν:

α. Κύριες λειτουργίες δηλ. δραστηριότητες μέσω των οποίων ασκούνται οι αρμοδιότητες και εκπληρώνεται ο σκοπός του ∆ήμου (όπως δραστηριότητες αναπτυξιακές, πολιτιστικές, αθλητισμού, προστασίας περιβάλλοντος),

 

Επείγουσα η ανάγκη για αντιπλημμυρικά έργα

20160907_194914

Δημοσίευση: 07 Νοεμβρίου 2014 14:09

Την επείγουσα ανάγκη να επισπευστεί η κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στη Μεσσηνία υπογραμμίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος, με ερώτηση που απηύθυνε σήμερα στους συναρμόδιους υπουργούς Εσωτερικών και Υποδομών.

Την επείγουσα ανάγκη να επισπευστεί η κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στη Μεσσηνία υπογραμμίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος, με ερώτηση που απηύθυνε σήμερα στους συναρμόδιους υπουργούς Εσωτερικών και Υποδομών.

«Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι στη Μεσσηνία για την πρόκληση πλημμυρών το φετινό χειμώνα, σύμφωνα και με το Συντονιστικό Όργανο της Πολιτικής Προστασίας (Σ.Ο.Π.Π.) του νομού Μεσσηνίας, μπορούν να προέλθουν από τους ποταμούς Πάμισο και Νέδοντα», προειδοποιεί ο Θ. Πετράκος και συνεχίζει: «Οι κίνδυνοι μπορούν να αποφευχθούν με το καθαρισμό των ανωτέρω ποταμών και την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων».

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εξηγεί ότι «για να καθαριστεί ο ποταμός Πάμισος είναι αναγκαία η έγκριση της περιβαλλοντικής μελέτης. Η Διεύθυνση ΠΕΧΩ της Αποκεντρωμένης Διοίκησης θέτει απαράβατο όρο για την έγκριση της περιβαλλοντικής μελέτης την οριοθέτηση της κοίτης του ποταμού σε όλο το μήκος του. Η ευθύνη για την οριοθέτηση του ποταμού Πάμισου ανήκει στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, η οποία δεν έχει προχωρήσει σε καμία ενέργεια με συνέπεια να καθυστερεί η υλοποίηση ενός σημαντικού αντιπλημμυρικού έργου στη Μεσσηνία. Επισημαίνουμε ότι για την εκτέλεση του έργου υπάρχει χρηματοδότηση από το τέως ταμείο Μολυβιάτη. Ο κίνδυνος, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μεσσήνης, να συμβούν καταστροφικές πλημμύρες είναι πολύ μεγάλος. Η ανησυχία και η αγωνία των κατοίκων είναι μεγάλη καθώς είναι νωπές οι περσινές καταστροφές.

Στον ποταμό Νέδοντα«, εξηγεί, »στα σημεία που είναι σκεπασμένος, υπάρχουν υποστυλώματα στην κοίτη τα οποία εμποδίζουν την ροή των υδάτων και μπορεί να προξενήσουν πλημμύρες. Για το έργο αφαίρεσης των υποστυλωμάτων έχει υποβληθεί περιβαλλοντική μελέτη για έγκριση στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Επίσης για το Δήμο Καλαμάτας επείγει η ολοκλήρωση των έργων παρέμβασης στο ρέμα Λυγδού, λόγω του οποίου το προηγούμενο έτος είχαν συμβεί πολλές ζημιές».

Επιπροσθέτως, «με την κατασκευή της νέας Ε.Ο. Καλαμάτας – Αθήνας έχει διαμορφωθεί ένα τεχνικό φράγμα το οποίο εμποδίζει την απορροή των υδάτων της ανατολικής από αυτόν λεκάνης απορροής καθώς και υδάτων (βρόχινα) που προκύπτουν από ορεινές περιοχές, που μέσω ξεροπόταμων (Ξερίλας κ.λπ.), κατευθύνονται στην περιοχή και αποχετεύονται στην θάλασσα μέσω του Άρι ποταμού. Το τεχνικό αυτό φράγμα έχει ως αποτέλεσμα τους μήνες των έντονων βροχοπτώσεων μεγάλες εκτάσεις και αγροτικοί δρόμοι να μετατρέπονται σε λίμνη, προξενώντας τεράστιες ζημιές σε καλλιέργειες, όπως την περυσινή χρονιά, αλλά και καθιστώντας αδύνατη την πρόσβαση στις ιδιοκτησίες».

Δεδομένων των προαναφερθέντων, ο Θανάσης Πετράκος ρωτά τους συναρμούδιους υπουργούς:

1. Θα ελέγξει το Υπουργείο Εσωτερικών την Περιφέρεια Πελοποννήσου για την ανεπίτρεπτη καθυστέρηση στην διαδικασία οριοθέτησης της κοίτης του ποταμού Παμίσου και θα ζητήσει την επίσπευση της διαδικασίας ώστε να εγκριθεί και η περιβαλλοντική μελέτη που απαιτείται για τον καθαρισμό του ποταμού;

2. Θα ζητήσει το Υπουργείο Εσωτερικών να επιταχύνει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου την έγκριση για την περιβαλλοντική μελέτη που αφορά την εκτέλεση έργων στον ποταμό Νέδοντα;

3. Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ώστε να κατασκευαστούν τα απαραίτητα έργα απορροής των υδάτων στο τμήμα που έχει κατασκευαστεί η νέα Ε.Ο. Καλαμάτας – Αθήνας και έχει διαμορφωθεί ένα τεχνητό φράγμα;

4. Σε ποιες ενέργειες έχει προβεί το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ώστε να ολοκληρωθούν σύντομα οι εργασίες στο ρέμα Λυγδού και να μην προξενήσουν οι βροχοπτώσεις τα προβλήματα της περασμένης χρονιάς;

 

Κράτα το

Επείγουσα ανάγκη να επισπευσθεί η κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στη Μεσσηνία

Επείγουσα η ανάγκη για αντιπλημμυρικά έργα

Την επείγουσα ανάγκη να επισπευστεί η κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στη Μεσσηνία υπογραμμίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος, με ερώτηση που απηύθυνε σήμερα στους συναρμόδιους υπουργούς Εσωτερικών και Υποδομών.

Την επείγουσα ανάγκη να επισπευστεί η κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στη Μεσσηνία υπογραμμίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος, με ερώτηση που απηύθυνε σήμερα στους συναρμόδιους υπουργούς Εσωτερικών και Υποδομών.

«Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι στη Μεσσηνία για την πρόκληση πλημμυρών το φετινό χειμώνα, σύμφωνα και με το Συντονιστικό Όργανο της Πολιτικής Προστασίας (Σ.Ο.Π.Π.) του νομού Μεσσηνίας, μπορούν να προέλθουν από τους ποταμούς Πάμισο και Νέδοντα», προειδοποιεί ο Θ. Πετράκος και συνεχίζει: «Οι κίνδυνοι μπορούν να αποφευχθούν με το καθαρισμό των ανωτέρω ποταμών και την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων».

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εξηγεί ότι «για να καθαριστεί ο ποταμός Πάμισος είναι αναγκαία η έγκριση της περιβαλλοντικής μελέτης. Η Διεύθυνση ΠΕΧΩ της Αποκεντρωμένης Διοίκησης θέτει απαράβατο όρο για την έγκριση της περιβαλλοντικής μελέτης την οριοθέτηση της κοίτης του ποταμού σε όλο το μήκος του. Η ευθύνη για την οριοθέτηση του ποταμού Πάμισου ανήκει στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, η οποία δεν έχει προχωρήσει σε καμία ενέργεια με συνέπεια να καθυστερεί η υλοποίηση ενός σημαντικού αντιπλημμυρικού έργου στη Μεσσηνία. Επισημαίνουμε ότι για την εκτέλεση του έργου υπάρχει χρηματοδότηση από το τέως ταμείο Μολυβιάτη. Ο κίνδυνος, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μεσσήνης, να συμβούν καταστροφικές πλημμύρες είναι πολύ μεγάλος. Η ανησυχία και η αγωνία των κατοίκων είναι μεγάλη καθώς είναι νωπές οι περσινές καταστροφές.

Στον ποταμό Νέδοντα«, εξηγεί, »στα σημεία που είναι σκεπασμένος, υπάρχουν υποστυλώματα στην κοίτη τα οποία εμποδίζουν την ροή των υδάτων και μπορεί να προξενήσουν πλημμύρες. Για το έργο αφαίρεσης των υποστυλωμάτων έχει υποβληθεί περιβαλλοντική μελέτη για έγκριση στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Επίσης για το Δήμο Καλαμάτας επείγει η ολοκλήρωση των έργων παρέμβασης στο ρέμα Λυγδού, λόγω του οποίου το προηγούμενο έτος είχαν συμβεί πολλές ζημιές».

Επιπροσθέτως, «με την κατασκευή της νέας Ε.Ο. Καλαμάτας – Αθήνας έχει διαμορφωθεί ένα τεχνικό φράγμα το οποίο εμποδίζει την απορροή των υδάτων της ανατολικής από αυτόν λεκάνης απορροής καθώς και υδάτων (βρόχινα) που προκύπτουν από ορεινές περιοχές, που μέσω ξεροπόταμων (Ξερίλας κ.λπ.), κατευθύνονται στην περιοχή και αποχετεύονται στην θάλασσα μέσω του Άρι ποταμού. Το τεχνικό αυτό φράγμα έχει ως αποτέλεσμα τους μήνες των έντονων βροχοπτώσεων μεγάλες εκτάσεις και αγροτικοί δρόμοι να μετατρέπονται σε λίμνη, προξενώντας τεράστιες ζημιές σε καλλιέργειες, όπως την περυσινή χρονιά, αλλά και καθιστώντας αδύνατη την πρόσβαση στις ιδιοκτησίες».

Δεδομένων των προαναφερθέντων, ο Θανάσης Πετράκος ρωτά τους συναρμούδιους υπουργούς:

1. Θα ελέγξει το Υπουργείο Εσωτερικών την Περιφέρεια Πελοποννήσου για την ανεπίτρεπτη καθυστέρηση στην διαδικασία οριοθέτησης της κοίτης του ποταμού Παμίσου και θα ζητήσει την επίσπευση της διαδικασίας ώστε να εγκριθεί και η περιβαλλοντική μελέτη που απαιτείται για τον καθαρισμό του ποταμού;

2. Θα ζητήσει το Υπουργείο Εσωτερικών να επιταχύνει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου την έγκριση για την περιβαλλοντική μελέτη που αφορά την εκτέλεση έργων στον ποταμό Νέδοντα;

3. Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ώστε να κατασκευαστούν τα απαραίτητα έργα απορροής των υδάτων στο τμήμα που έχει κατασκευαστεί η νέα Ε.Ο. Καλαμάτας – Αθήνας και έχει διαμορφωθεί ένα τεχνητό φράγμα;

4. Σε ποιες ενέργειες έχει προβεί το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ώστε να ολοκληρωθούν σύντομα οι εργασίες στο ρέμα Λυγδού και να μην προξενήσουν οι βροχοπτώσεις τα προβλήματα της περασμένης χρονιάς;

Η ΠΟΛΗ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΔημοσίευσεAlyssa Frangos

Παρουσίαση με θέμα: «Η ΠΟΛΗ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ :»— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 Η ΠΟΛΗ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ :
ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΣΧΟΛΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΙΑΤΜΗΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ – ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ Α΄ : ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ – ΧΩΡΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΕΤΟΣ 2007–2008, ΕΑΡΙΝΟ ΕΞΑΜΗΝΟ 2008 Η ΠΟΛΗ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ : ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΙΔΑΣΚΟΥΣΑ : ΕΛΕΝΗ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ, αν. καθηγήτρια Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ.

2 The City and the Grassroots
Από το Έργο Η Πόλη και οι Αποκάτω The City and the Grassroots Manuel Castells, 1983

3 Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Συγκροτημάτων
Το Παρίσι δεν είναι πια Παρίσι. Λιγότερο από 16% των Παρισινών ζουν μέσα στα διοικητικά όρια της πόλης. Για τους άλλους, το σπίτι τους είναι τα προάστια (banlieue), ο δακτύλιος των προαστίων που κτίστηκαν γύρω από την ιστορική πόλη στη διάρκεια της επιταχυνόμενης μητροπολιτικής ανάπτυξης της περιόδου μετά το Το τοπίο των προαστίων κυριαρχείται από τα Μεγάλα Συγκροτήματα (Grands Ensembles), μια εικόνα που από τη δεκαετία του ’60 έχει γίνει τόσο χαρακτηριστική του Παρισιού όσο ο πύργος του Eiffel. Το Μεγάλο Συγκρότημα είναι η τελική έκφραση της κοινωνικής παραγωγής κατοικίας με κρατική πρωτοβουλία. Είναι μια εκτεταμένη, πολύ πυκνή, μεγάλου ύψους περιοχή κατοικίας, που κτίστηκε γενικά στο μέσον του πουθενά (δηλ. σε καθαρά αγροτική γη), συνδέθηκε με το Παρίσι με τραίνο και δρόμο, έτσι ώστε οι έως κάτοικοι να μπορούν να μετακινούνται κάθε μέρα είτε στο Παρίσι ή σε κάποια βιομηχανική περιοχή στην περιβάλλουσα περιφέρεια. Το φυσικό σχήμα και το σύστημα διαχείρισης των Grands Ensembles φαίνεται να προσαρμόζεται επίσης καλά στο θεωρητικό μοντέλο που βλέπει την κατοικία ως μέσον αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

4 Το 1954 σχεδόν 90% των κατοίκων του μητροπολιτικού Παρισιού δεν είχαν ένα κανονικό σπίτι …Στην κατηγορία των εργατών μπλε κολάρων το 14% ζούσε μ’ αυτό τον τρόπο. Περαιτέρω στατιστικές δείχνουν ότι κάπου 17% του όλου πληθυσμού εξαναγκάστηκαν να μοιραστούν ένα διαμέρισμα με κάποια άλλη οικογένεια· 15% των μονάδων κατοικίας ήταν υπερσυνωστισμένες· 18% δεν είχαν κουζίνα και 55% δεν είχαν τουαλέτα μέσα στο διαμέρισμα. Το Παρίσι συνέχιζε να είναι η πιο πλεονεκτική τοποθεσία για τις βιομηχανικές εταιρείες που αναζητούσαν εξειδικευμένο προσωπικό και, ως αποτέλεσμα αυτού, άνθρωποι απ’ όλη τη Γαλλία μετανάστευαν στο Παρίσι, αναζητώντας δουλειά. Η ζήτηση κατοικίας, πάντως, δεν καλυπτόταν από την προσφορά.

5 Τα εργατικά σωματεία και το Κομμουνιστικό Κόμμα πίεσαν για χαμηλού ενοικίου δημόσια κατοικία. Ένα Χριστιανικό κίνημα οργανώθηκε γύρω από τον Αββά Pierre για να υπερασπιστεί τις πιο απελπιστικές περιπτώσεις. Οι λαϊκές κινητοποιήσεις αναπτύχθηκαν και κάποιες καταλήψεις έλαβαν χώρα. Η κυβέρνηση απάντησε το 1953 με μια μεγάλη μεταρρύθμιση στην οικιστική πολιτική: το Plan Courant. Τρία μέτρα βρίσκονταν φανερά στην καρδιά ενός νέου προσανατολισμού προς την κατοικία: ζητήθηκε από όλες τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να συμβάλλουν με 1% των ημερομισθίων που πλήρωναν σ΄ ένα ιδιαίτερο δημόσιο ταμείο κατοικίας· μια σειρά από νομικές ρυθμίσεις έδωσαν στην κυβέρνηση και τους δήμους εκτεταμένες εξουσίες πάνω στην υπό ανάπτυξη γη· και ένας νέος, παρά το δημόσιο, φορέας ανάπτυξης, η Societé Centrale Immobilière de la Caisse des Depots (SCIC), ενισχύθηκε ώστε να κτίζει δημόσια κατοικία, κυρίως στη βάση των εσόδων που κατατίθονταν στο «Post Office’s Savings», τον πρώτο φορέα συλλογής των λαϊκών αποταμιεύσεων στη Γαλλία.

6 Η ανάγκη για κατοικία ήταν τόσο προφανής, η πίεση τόσο μεγάλη, που η SCIC άρχισε να εργάζεται αμέσως, προσπαθώντας να κτίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και όσο το δυνατόν περισσότερο. Έτσι αποκτήθηκε φτηνή γη την οποία η έλλειψη ανέσεων, η απομόνωση και η απόσταση από το Παρίσι έκανε μη ελκυστική για τους ιδιώτες επενδυτές. Η πυκνότητα των σχεδίων ήταν πολύ υψηλή, έτσι ώστε η επίδραση του ενοικίου της γης στο συνολικό κόστος της κατοικίας να μπορεί να μειωθεί και η ποιότητα της κατασκευής ήταν στο χαμηλότερο επίπεδο, ελαχιστοποιώντας το κόστος, μεγιστοποιώντας τον αριθμό των μονάδων και υπενθυμίζοντας σε όλους την προνοιακή φύση της κατασκευής. Από την αρχή, συνεπώς, το πρόγραμμα ήταν προσβολή για τους μελλοντικούς κατοίκους που επιτεινόταν από την αισθητική των Grands Ensembles, ιδιαίτερα αυτών της πρώτης γενιάς (1955 – 1963). Χρησιμοποιώντας τον ορθολογισμό της τυποποίησης της κατασκευής για να μηχανοποιηθεί ο οικοδομικός τομέας, ομοιόμορφα, μεγάλου ύψους, σε παράλληλες σειρές κτίρια φυτεύτηκαν σύμφωνα με ένα ορθογωνικό πλέγμα, ανοιχτό στο βόρειο άνεμο και κατέκλυσαν τους γκρίζους ουρανούς της Παρισινής πεδιάδας. Πιο πέρα, αν η πόλη είναι κάτι περισσότερο από μια συσσώρευση μονάδων κατοικίας, τότε τα Grands Ensembles δεν έγιναν μια πόλη μέχρι πολλά χρόνια αργότερα: δεν είχαν στην αρχή τους βασικό αστικό εξοπλισμό, όπως υπηρεσίες υγείας, ημερήσια κέντρα, αρκετά σχολεία, πολιτιστικές εξυπηρετήσεις, καταστήματα ή επαρκή δημόσια συγκοινωνία Οι Γάλλοι ανακάλυψαν την έκφραση «το δικαίωμα στην πόλη» και φαίνεται ότι ένας τέτοιος επινοητικός ισχυρισμός υποκινήθηκε από την αντίθεση ανάμεσα σε μια από τις πλουσιότερες αστικές κουλτούρες στον κόσμο στις όχθες του Σηκουάνα και την εμπειρία της απομείωσης της αστικής εγκατάστασης σε ένα τσιμεντένιο, παραγόμενο από το κράτος υπνωτήριο.

7 Τα Μεγάλα Συγκροτήματα υπέστησαν συνολική κριτική η οποία τα απαξίωσε πλήρως στην γαλλική κοινή γνώμη. Παρ’ όλες τις κριτικές, τα Grands Ensembles ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια στο Παρισινό τοπίο για σχεδόν είκοσι χρόνια. Ήταν η απάντηση του κράτους στα αιτήματα για στέγη. Κατέκλυσαν τον ορίζοντα, σκεπάζοντας τις ρομαντικές εικόνες του Παρισιού και δημιούργησαν μια νέα ανθεκτική γενιά μητροπολιτικών κατοίκων. Τότε, μια μέρα την Άνοιξη του 1973, όπως οι δεινόσαυροι, εξαφανίστηκαν ξαφνικά. Για να είμαστε ακριβείς, το ίχνος τους παρέμεινε ακόμα στο Παρισινό έδαφος: τα κτίρια είναι εκεί, οι άνθρωποι εκεί, και η γραφειοκρατία της κατοικίας εκεί. Αλλά αυτά είναι κατάλοιπα. Από την Άνοιξη του 1973 και μετά δεν κτίστηκε ούτε ένα Grand Ensemble. Ούτε αντικαταστάθηκαν όταν παρήκμαζαν. Η ιδέα εξαφανίστηκε. Και, όπως με τους δεινόσαυρους, ήταν μια ξαφνική εξαφάνιση που σε πρώτη ματιά παραμένει μυστήριο. Όπως συνήθως, θα θεωρηθεί ότι η Γαλλική ιστορία έχει αλλάξει με διάταγμα, σύμφωνα με κυβερνητική πρωτοβουλία. Πράγματι η απόφαση του Μ.Guichard, Υπουργού Εξοπλισμού, που απαγόρευσε την κατασκευή συγκροτήματος κατοικίας μεγαλύτερου από μονάδες, σηματοδότησε τον θάνατο της αστικής μορφής που είχε χαρακτηρίσει τα Γαλλικά μητροπολιτικά προάστια για πολλά χρόνια.

8 Ακόμα, εκείνη η δραματική μετατόπιση ήταν η ίδια έκφραση βαθύτερων και πιο περιεκτικών σε νόημα κοινωνικών αντιθέσεων. Η πολιτική οπισθοχώρηση του συνασπισμού των Γκωλικών στις εκλογές του Μαρτίου του 1973 (ιδιαίτερα σοβαρή στα Grands Ensembles) όπως και μια γενικά εχθρική κοινή γνώμη, οδήγησαν σε μια μεγαλύτερη αναμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής στη δημόσια πολιτική, που διαμόρφωσε τις Γαλλικές μητροπολιτικές μορφές. Είναι υπόθεσή μας ότι αυτή η κοινωνική πρόοδος και η συνακόλουθη πολιτική καθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα αστικά κινήματα διαμαρτυρίας που έλαβαν χώρα στα Παρισινά Grands Ensembles, στη διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και ’70.

9 H Eμφάνιση του Aστικού Συνδικαλισμού: Sarcelles
Tο Sarcelles ήταν το πρώτο Grand Ensemble στη μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού και ακόμη παραμένει στη συλλογική μνήμη των Παρισινών ως σύμβολο αυτής της ιδιαίτερης αστικής μορφής. Ήταν, επίσης, η πρώτη κοινότητα που έζησε την ανάπτυξη μιας μεγάλης κινητοποίησης των κατοίκων για να βελτιώσουν την κατοικία και τις συνθήκες ζωής τους, Εδώ εμφανίστηκαν οι ενώσεις ενοικιαστών στη δημόσια κατοικία. και η δυσαρέσκεια των κατοίκων, που ήταν συγκεντρωμένοι σ’ αυτά τα νεόκτιστα προαστειακά υπνωτήρια, κατέληξε σε ψήφο μιας τοπικής κυβέρνησης με κυρίαρχους τους κομμουνιστές. Η κατασκευή του Grand Ensemble ξεκίνησε το 1954 στην περιοχή ενός μικρού αγροτικού χωριού, του Sarcelles, 15 χιλμ. βόρεια του Παρισιού, με πληθυσμό άτομα περίπου. Ολοκληρωμένο το 1974, το Sarcelles περιλάμβανε πάνω από μονάδες με πληθυσμό ανθρώπους. Η προέλευση των κατοίκων: από υπερφορτωμένα ή υποβαθμισμένα σπίτια 43%, από επιπλωμένα ξενοδοχεία 14%, από συγκατοίκηση με άλλες οικογένειες 12,5%, από έξωση 8,7%, πρόσφυγες από Bόρεια Aφρική 4,2%, κ.λπ. κατηγορίες χαμηλοεισοδηματιών. Κτίστηκε σε 3 φάσεις: , , μετά το Το 1974, το 1/3 των κατοίκων ήταν ιδιοκτήτες. Μείξη κατοίκων εργατικής μικροαστικής και μεσαίας τάξης.

10 Δύο σημαντικοί παράγοντες φαίνεται να υπήρξαν στην αφετηρία της αστικής κινητοποίησης. Από τη μια ο υψηλά συλλογικός χαρακτήρας της παραγωγής και διαχείρισης της πόλης: η SCIC ήταν ο επενδυτής, κάτοχος και διαχειριστής για κάθε κτίριο σ’όλη την πόλη, καθώς και ο υπεύθυνος θεσμός για την παραγωγή και παράδοση όλου του βασικού αστικού εξοπλισμού. Ενώ οι άνθρωποι στο Παρίσι δύσκολα μπορούσαν να αντιδράσουν συλλογικά ενάντια στις κακές συνθήκες κατοικίας τους, αντιμέτωποι με ένα σύνολο από ξεχωριστούς σπιτονοικοκύρηδες, όλοι στο Sarcelles αντιμετώπιζαν την ίδια συνθήκη και είχαν να κάνουν με τον ίδιο γραφειοκρατικό συνεταίρο. Η κοινωνικοποίηση του αστικού περιβάλλοντος δημιούργησε τις συνθήκες για την ανακάλυψη κοινών ενδιαφερόντων. Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν: η τραχύτητα των συνθηκών ζωής για τους πρώτους κατοίκους του Sarcelles. Αν και οι συνθήκες της κατοικίας τους βελτιώθηκαν δραστικά σε σχέση με αυτές που είχαν ζήσει στο Παρίσι, εξαναγκάστηκαν να ζήσουν στο μέσον ενός εργοταξίου, χωρίς εξυπηρετήσεις, με φτωχή συγκοινωνία και πλήρη απουσία αστικής ζωής. Oι μελέτες πάνω στις κοινωνικές σχέσεις στο Sarcelles στη διάρκεια του τέλους της 10ετίας του ’50 και της αρχής της 10ετίας του ’60, δείχνουν μια δραματική πτώση στην επέκταση και τον πλούτο των κοινωνικών δικτύων και της ανθρώπινης αλληλοεπίδρασης σε σύγκριση με την προηγούμενη εμπειρία των κατοίκων. Η απομόνωση ήταν ιδιαίτερα οξεία για τις γυναίκες, πολλές από τις οποίες έπρεπε ν’αφήσουν τις εργασίες τους στο Παρίσι για να φροντίσουν τα παιδιά, χάνοντας επίσης τις επαφές τους με φίλους, οικογένεια και γείτονες, που είχαν απολαύσει στο υπερφορτωμένο αλλά ανθρώπινο περιβάλλον τους.

11 Σχεδόν από τη στιγμή της κατασκευής του πρώτου κτιρίου, το φθινόπωρο του 1957, ιδρύθηκε μια οργάνωση κατοίκων, η Association Sarcelloise (AS) ως αντίδραση στα αστικά προβλήματα και την κοινωνική απομόνωση και ανέλαβε πρωτοβουλίες με πολιτικά στρατευμένους (αριστερή πτέρυγα των σοσιαλιστών του Parti Socialiste Unifie [PSU] και κομμουνιστές του Parti Communiste Français [PCF]). Στη γενική πολιτική ατμόσφαιρα της 10ετίας του ’60 πυροδοτήθηκαν δυναμικές κινητοποιήσεις των αποκάτω. Ένα πρώτο γεγονός ήρθε το 1963, όταν το σύστημα θέρμανσης εξερράγη. 3 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Οργανώθηκαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, διεκδικώντας την αναδιοργάνωση του συστήματος με την απομάκρυνση των κεντρικών καυστήρων από τα κτίρια. Η SCIC αρνήθηκε, για λόγους κόστους… Tότε, λίγες εβδομάδες αργότερα το σύστημα έσπασε ξανά και άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους του Sarcelles. Η AS διαπραγματεύτηκε με την SCIC και πέτυχε την επανεξέταση όλης της εγκατάστασης και την απομάκρυνση των καυστήρων από τα κτίρια. Για πρώτη φορά μια μαζική κινητοποίηση είχε δείξει στον κατασκευαστή ότι οι κάτοικοι των Grands Ensembles δεν ήταν διατεθειμένοι να δεχθούν αυτές τις συνθήκες κατοικίας.

12 Τα επόμενα προγράμματα σχεδιάστηκαν για ανθρώπους με υψηλότερα εισοδήματα και τα ενοίκια στις ήδη υπάρχουσες κατοικίες αυξήθηκαν. Αυτή η κίνηση απείλησε τον εύθραυστο προϋπολογισμό των περισσότερων κατοίκων και οδήγησε σε ένα από τους πιο σημαντικούς αγώνες στο Sarcelles: στην απεργία ενοικίων του 1965 (άρνηση πληρωμής της αύξησης). Παρά τις μεγάλες κινητοποιήσεις των κατοίκων, η SCIC απέρριψε κάθε διαπραγμάτευση και άσκησε πιέσεις στους ιδιοκτήτες ατομικά. Η απεργία, για λόγους και αντιφάσεων στη σχέση μεταξύ της δημοτικής αρχής ως κέντρου των κινητοποιήσεων και του αυτόνομου αστικού κινήματος, σταμάτησε. Tελικά το 1968, υπογράφτηκε μια συμφωνία μεταξύ της SCIC και όλων των οργανώσεων των κατοίκων για την εκμίσθωση όλων των ενοικιαζόμενων κατοικιών στο Sarcelles. Η μεγαλύτερη βελτίωση ήταν η εξάρτηση του ενοικίου από το κόστος κατασκευής. H SCIC κέρδισε τη δυνατότητα σταθερής αύξησης κάθε τρία χρόνια. Οι ενοικιαστές κέρδισαν προστασία ενάντια σε αυθαίρετες και ξαφνικές αυξήσεις. Πιο πέρα εγκαθιδρύθηκε η αρχή ότι η μίσθωση υπόκειται σε συλλογική διαπραγμάτευση, τερματίζοντας έτσι την παραδοσιακή σχέση ανάμεσα στον σπιτονοικοκύρη και τον ενοικιαστή. Ως αποτέλεσμα της κοινωνικοποίησης της παραγωγής και της διαχείρισης της κατοικίας, η συλλογική διαπραγμάτευση εισήλθε στη διαδικασία της κατανάλωσης.

13 Σε εφαρμογή της απόφασης του κράτους για δημιουργία εκλεγμένων Συμβουλίων Κατοίκων σε κάθε Grand Ensemble, η SCIC άνοιξε διαπραγματεύσεις με τις εθνικές ενώσεις ενοικιαστών όλων των τάσεων για να καθορίσει το περιεχόμενο και τη λειτουργία αυτών των Συμβουλίων Kατοίκων. Αρκετά σημαντικό, η Eθνική Συνομοσπονδία Kατοικίας (CNL), η Eθνική Ένωση των Oργανώσεων Oικογενειών (UNAF), η Λαϊκή Oργάνωση των Oικογενειών (APF) και η Συνδικαλιστική Oμοσπονδία Oικογενειών (CSF), όλες αυτές οι εθνικές οργανώσεις, έλαβαν μέρος στη διαπραγμάτευση με τη SCIC, μαζί με την AS: μια μεγάλη ένδειξη του στρατηγικού ρόλου που έπαιξε η κινητοποίηση στο Sarcelles επηρεάζοντας τη νέα συμμετοχική πολιτική του δημόσιου τομέα κατοικίας. Στις 26 Iουνίου του 1965 υπογράφτηκε ένα εθνικό συμβόλαιο ανάμεσα στη SCIC και όλες τις συμβαλλόμενες οργανώσεις, που εγκαθίδρυε την ύπαρξη ενός Συμβουλίου Kατοίκων σε κάθε Grand Ensemble, εκλεγμένου στη βάση μιας ψήφου ανά μονάδα κατοικίας. Τα κινήματα των αποκάτω είδαν την παρουσία τους ν’αναγνωρίζεται θεσμικά για πρώτη φορά. Στο Sarcelles, το Συμβούλιο εκλέχτηκε τον Φεβρουάριο του Η AS κέρδισε την εκλογή με 8 έδρες στις 18 και, υπό την επίδρασή της, το Συμβούλιο από εργαλείο συμμετοχής έγινε μια βάση για αστικό αγώνα.

14 Το 1965, στη βάση μιας διαδεδομένης αστικής αναταραχής και οργάνωσης των αποκάτω, τα αριστερά κόμματα αμφισβήτησαν τη συντηρητική συμμαχία ελέγχου του δήμου. Η αμφισβήτηση δεν ήταν εύκολος στόχος. Ο τομέας του πληθυσμού που είχε έρθει από την Aλγερία ήταν ένα σταθερό κάστρο της άκρας δεξιάς. Ενώ η προαστειακή εργατική τάξη στο Παρίσι έτεινε να ψηφίζει περισσότερο κομμουνιστές και σοσιαλιστές έναντι οποιουδήποτε άλλου τμήματος του πληθυσμού, το Sarcelles δεν είχε μια εργατική πλειοψηφία. Αλλά στη βάση της αστικής κινητικότητας, η αριστερά κέρδισε αρκετές ψήφους και πήρε τις εκλογές με μικρή πλειοψηφία. Εκλέχτηκε ένα συμβούλιο της πόλης με 19 κομμουνιστές (συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου), 6 σοσιαλιστές και 6 της αριστερής πτέρυγας σοσιαλιστές. Έκτοτε, στα 1971 και 1977, η αριστερή πλειοψηφία ξαναεκλέχτηκε και ο κομμουνιστής δήμαρχος έγινε στα 1977 βουλευτής από την περιοχή του Sarcelles.

15 Η λαϊκή πίεση που ασκήθηκε στη δεκαετία του ’60 από την AS παρήγαγε δύο μείζονα αποτελέσματα στην πόλη: Άλλαξε τις πολιτικές τάσεις του πληθυσμού, ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης. H εμπειρία της συλλογικής κινητοποίησης για θέματα κατοικίας εξηγεί την αλλαγή της πολιτικής στάσης μιας μεσαίας και κατώτερης μεσαίας τάξης που μέχρι τότε χαρακτηριζόταν από το διαχωρισμό της από την εργατική τάξη, ως έκφραση της κοινωνικής απόστασης ανάμεσα στις δύο ομάδες στο χώρο εργασίας. Στη βάση ενός τέτοιου μετασχηματισμού της στάσης, η αριστερά μπόρεσε για πρώτη φορά να κατακτήσει μια προαστιακή τοπική κυβέρνηση σε μια μη εργατική ταξικά πόλη. 2. Kάτω από τη συνδυασμένη πίεση της AS ανάμεσα στα και της δημαρχίας των κομμουνιστών από το 1965, η Sarcelles έγινε μια σχετικά καλά εξοπλισμένη προαστιακή κοινότητα, με εκτεταμένες πολιτιστικές και εμπορικές εξυπηρετήσεις, κοινωνικές υπηρεσίες και καλά σχολεία.

16 ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ , 2005
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ , 2005

17 ΓAΛΛIA: NOEMBPIOΣ 2005 Στα ίχνη της εξέγερσης
Στοιχεία από την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ O πληθυσμός του Παρισιού ανέρχεται σε 11,2 εκατομμύρια. Τα 9 ζουν στα προάστια. Περίπου είναι μετανάστες που εγκαταστάθηκαν μετά το 1990. Clichy-Sous-Bois: H ανεργία πλήττει το 23% του πληθυσμού και το 50% των νέων. Kαμένα αυτοκίνητα ανά νύχτα: 30, 29, 30, 40, 69, 49, 315, 596, 897, 1295, 1408, 1173, 617. Πάνω από οι συλλήψεις. Οι συλληφθέντες καταδικάζονται ακόμα κι αν τα παπούτσια τους έχουν ίχνη βενζίνης. Eξεγερμένες πόλεις: Λυών, Pουέν, Nτιζόν, Mασσαλία, Eβρέ, Pουμπέ, Tουρκουάν, Eμ, Στρασβούργο, Pεν, Nάντη, Nίκαια, Tουλούζη, Mπορντό, Πο, Λιλ κ.ά. Το πλούσιο προάστιο του Nεϊγί διαθέτει μόνο το 2,5% των διαθέσιμων κτιρίων του δήμου του για κοινωνικά προγράμματα δημόσιας στέγασης. Ο νόμος προβλέπει 20%. Επεισόδια που σχετίζονται με τα γαλλικά καταγράφηκαν σε Bέλγιο (Bρυξέλλες, Aμβέρσα και άλλες βελγικές πόλεις), Γερμανία (Bρέμη, Bερολίνο), Δανία (Άαρχους), Iσπανία (Σεβίλλη), Πορτογαλία (Λισαβόνα).

18 Ο νόμος περί κήρυξης περιοχών σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης του 1955 εφαρμόστηκε τελευταία φορά το 1984 στη Nέα Kαληδονία, ενώ στη μητροπολιτική Γαλλία το 1962. 57% δεν θέλουν την απομάκρυνση Σαρκοζί, 73% επικροτούν τα σκληρά μέτρα, 50% έχει αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα των μέτρων. Iσλάμ στη Γαλλία: η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία. Πέντε εκατομμύρια πιστοί εκ των οποίων 35% αλγερινής, 25% μαροκινής, 10% τυνησιακής καταγωγής. Κατοικούν στα μεγάλα κέντρα: Παρίσι, Λιλ, Λυών, Mασσαλία κ.α. Πόλεις με γκέτο: (ενδεικτικά) Παρίσι, Λυών, Λονδίνο, Pώμη, Mιλάνο, Aμβέρσα, Bρυξέλλες, Pότερνταμ… Γκέτο στην Eλλάδα: Mενίδι, Zεφύρι, Δενδροπόταμος Θεσ/νίκης.

19 Ποσοστό των κατοίκων που διαμένουν στο κέντρο:
Στη Nέα Yόρκη 37,8% Στο Λονδίνο 60% Στο Λος Άντζελες 22% Στο Παρίσι 18% Ποσοστό των κατοίκων που γεννήθηκαν εκτός: Bρετανικών Nήσων – Λονδίνο 19,5% Tων 50 Πολιτειών H.Π.A. – Nέα Yόρκη 37,8% Λος Άντζελες 22,6% Mητροπολιτικής Γαλλίας – Παρίσι ,4% Z.U.S.: ευαίσθητες αστικές περιοχές Γαλλία Z.U.S. Kάτω από το όριο της φτώχειας 10% 26,5% Aνεργία 9,9% 20,7% Mονογενεϊκές οικογένειες 8% 15% Έως 20 ετών ,5% ,5%

20 Όταν και ο αστικός σχεδιασμός οδηγεί στην εξέγερση
Aυτό που με κάνει να σχολιάζω τα γεγονότα, είναι η απόλυτα άρρηκτη σχέση τους με τον χώρο στον οποίο διαδραματίζονται. Οι νεκρές ή γκρίζες περιοχές-κατοικίες, οι νεκροί ή γκρίζοι δρόμοι που το βράδυ κυρίως γεννούν τον εφιάλτη ενός εξίσου νεκρού ή γκρίζου πρωϊνού, οι περιοχές στις οποίες συσσωρεύεται η νεολαία του 21ου αιώνα, και ασφυκτιά από την ανία, την αβεβαιότητα, τη φτώχεια, την έλλειψη έστω και υποτυπωδών υποδομών παιδείας, αθλητισμού, αναψυχής, απασχόλησης. Κυκλοφόρησα κάποτε σ’αυτά τα προάστια, προσπαθώντας να μαζέψω υλικό για δύο έρευνες (μία με αναφορά τα περίχωρα του Παρισιού, τότε που δοκιμαζόταν το πείραμα για τις πόλεις-δορυφόρους, και μία για την περιοχή της Λιλ) με θέμα “ο αστικός σχεδιασμός και οι συμπεριφορές του πληθυσμού”. Και οι δύο έρευνες δηλαδή είχαν ως αναφορά περιοχές φτωχές, περιοχές υπνωτήρια, με πολυόροφες κατασκευές, πρόχειρες, προκατασκευασμένα κουτιά το ένα πάνω στο άλλο, το ένα δίπλα στο άλλο, ή διόροφα, ολόϊδια σπίτια παραταγμένα στη σειρά σαν στρατιωτάκια, με ανύπαρκτο κοινωνικό εξοπλισμό, χωρίς πλατείες, χωρίς αλάνες, χωρίς έστω και υποτυπώδεις παιδικές χαρές. Ο αστικός σχεδιασμός σε όλο του το μίζερο μεγαλείο. Στις περιοχές αυτές είτε τότε, είτε αργότερα, ήταν φανερό ότι κάποια προβλήματα θα ξεσπούσαν. Προβλήματα που χρόνια ολόκληρα, θα μπορούσαν ή να επιλυθούν (η εμπειρία πάντα μπορεί να κινητοποιήσει και να οδηγήσει σε βελτιώσεις) ή να παραμείνουν στα αζήτητα. Στο σκοτάδι. Και να βγουν στο φως όταν το μη παρέκει είναι δίπλα και καραδοκεί. Τότε ή σήμερα ή αύριο. Τώρα βγήκαν στο φως τα προβλήματα. Με φωτιές, εμπρησμούς, καταστροφές, γκαζάκια, μολότωφ, πέτρες. Τώρα τα προβλήματα επεκτείνονται. Και διεκδικούν. Bάσω Kιζήλου Eφημ. “H Eποχή” ( )

21 Aπό τα “κόκκινα” στα “δύσκολα”
Πολλές από τις σημερινές “δύσκολες” συνοικίες αποτελούν ιστορικά τα “κόκκινα” παρισινά προάστια. Η μεταστροφή, από “κόκκινα” σε “δύσκολα”, καταγράφεται στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όπου οι περίφημες κοινωνικές κατοικίες, η ενσάρκωση των ουτοπικών προσδοκιών της μοντέρνας αρχιτεκτονικής για σύγχρονη κατοικία για όλους, γίνονται το γκρίζο σκηνικό της ζωής του γκέτο. Από το ’80 και μετά στην κυβέρνηση βρίσκεται κατά κύριο λόγο το σοσιαλιστικό κόμμα και από το 1995 και μετά η “πληθυντική αριστερά”, μέχρι την απροσδόκητης έντασης αποδοκιμασία των φιλελεύθερων πολιτικών της στις 21 Aπριλίου 2002 που φέρνει τον Λεπέν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Στο διάστημα αυτό η ανάπτυξη νέων μεσαίων τάξεων, έρχεται μαζί με ένα νέο είδος φτώχειας για τα χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα που προέρχονται πια κατά κύριο λόγο, και όχι αποκλειστικά, από τη μετανάστευση. Πρόκειται για μια φτώχεια μόνιμη και γι’αυτό απελπιστική που παγιώνεται και διευρύνεται με την κυριαρχία της ελεύθερης αγοράς. Η ταξική συμμαχία της σοσιαλδημοκρατίας, την οποία ασπάστηκε για μια περίοδο και το κομμουνιστικό κόμμα, σήμανε συμπίεση μέχρι σύνθλιψης των ασθενέστερων, τον στιγματισμό και την εγκατάλειψή τους. Πρόκειται για μια εγκατάλειψη όχι μόνο ως αποτέλεσμα των κεντρικών πολιτικών επιλογών, αλλά και ως άμεση πρακτική. Το έργο της διαχείρισης της κοινωνικής ανέχειας “ανατέθηκε” στους συλλόγους της γειτονιάς μαζί με κάποια πενιχρά μέσα για την επίτευξη ενός στόχου τόσο δυσανάλογου, με αποτέλεσμα η θρησκεία να βρίσκεται σε θέση να αποτελεί τον βασικό κοινωνικό ιστό και οι ιμάμηδες τους επίσημους συνομιλητές με την κεντρική εξουσία. Στο ντελίριο της ακροδεξιάς για τους χαραμοφάηδες που ζουν από τους φόρους των εργαζόμενων πολιτών η κυβερνητική αριστερά απάντησε με μισόλογα περί δυνατών και αδύναμων χωρίς να διστάσει να παίξει το χαρτί της ασφάλειας στις προεδρικές εκλογές του 2002. Έλσα Παπαγεωργίου Εφημ. “H Eποχή” ( )

22 Παραδείγματος χάριν… Tο Kλισί Σου Mπουά είναι η πόλη όπου σημειώθηκαν οι πρώτες συγκρούσεις λίγες μόλις ώρες μετά τον θάνατο των δύο εφήβων από ηλεκτροπληξία. Σε απόσταση 15 χιλιομέτρων ανατολικά του Παρισιού, το Kλισί ανήκει στο διαμέρισμα του Σεν Σαν Nτενί με το νούμερο 93 (“νεφ τρουά” για τους φίλους…) και συνιστά εμβληματική περίπτωση συγκέντρωσης σε έναν περιορισμένο γεωγραφικό χώρο, όλων των δυνατών εκφράσεων της κοινωνικής μιζέριας. Το Kλισί σε διάστημα μιας δεκαετίας μετά τον B’ Π.Π. θα μετατραπεί από μικρή αγροτική κοινότητα σε εργατούπολη-υπνωτήριο με πληθυσμό που στο τέλος της δεκαετίας του ’90 θα προσεγγίσει τους κατοίκους. Με δείκτες ανεργίας που αγγίζουν το 25%, το 75% περίπου του καταγεγραμμένου εργαζόμενου πληθυσμού είναι εργάτες και χαμηλόμισθοι υπάλληλοι, ενώ μόνο ένα 5% των κατοίκων απασχολείται ως διευθύνον προσωπικό. Σύμφωνα με τις εθνικές αξιολογήσεις η σχολική αποτυχία θίγει τους μαθητές/μαθήτριες του Kλισί σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ το σύνολο των σχολείων του δήμου εξαρτάται από Zώνες Eκπαιδευτικής Προτεραιότητας. Το 50% του συνολικού πληθυσμού είναι νέοι κάτω των 25 ετών. Ο δήμαρχος του Kλισί (Σοσιαλιστής) εκλέχθηκε το 2001 από την πρώτη Kυριακή έχοντας επίσης την υποστήριξη του Kομμουνιστικού Kόμματος. Ωστόσο το ποσοστό του 61,91% δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο ψήφους! Aναλυτικότερα, σε σύνολο κατοίκων, μόλις είχαν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους, εκ των οποίων το 46,85% απείχε. H έντονη παρουσία μεταναστευτικών πληθυσμών ωστόσο δεν αρκεί να εξηγήσει τον ελάχιστο αριθμό εγγεγραμμένων. Αν και δεν υπάρχουν διαθέσιμα αναλυτικά στοιχεία, η μη επίδραση της αύξησης του νεανικού πληθυσμού στον αριθμό των εγγεγραμμένων ο οποίος μειώνεται σταθερά από το 1995, μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι ένα σημαντικό ποσοστό νέων γάλλων πολιτών με μεταναστευτική καταγωγή παραιτείται από την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος αποφεύγοντας την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Εφημ. “H Eποχή” ( )

23 Τραγωδία, φάρσα ή τραγική φάρσα της γαλλικής Republique;
Tο 1955, η γκωλική δεξιά ένιωσε να πλήττεται το αποικιακό της όραμα για τον “εκπολιτισμό των βαρβάρων” και κήρυξε απαγόρευση κυκλοφορίας των εξεγερμένων αλγερινών. Πενήντα χρόνια μετά, η επαναφορά του ίδιου μέτρου, αλλά με γάλλους αυτή τη φορά αποδέκτες, συμπίπτει χρονικά με το μνημόσυνο του θανάτου του Nτε Γκωλ. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης περιλαμβάνει εκτός από την απαγόρευση κυκλοφορίας σε μη συνοδευόμενα “αληταριά”, την ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων και την επανενεργοποίηση του σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης ρόλου του “μπάτσου της γειτονιάς”, την όσο το δυνατόν πιο άμεση και παραδειγματική τιμωρία των δραστών, άμεσες οικονομικές κυρώσεις σε “ανεύθυνους γονείς” που πλέον δεν αξίζουν τις επιχορηγήσεις του κράτους, και, last but not least, την απέλαση από το γαλλικό έδαφος κάθε ατόμου με ή χωρίς χαρτιά που “αγνώμον προς τα δημοκρατικά ιδεώδη” ενεπλάκη σε άνομες πράξεις. Πρόκειται για μια πολιτική μηδενικής ανοχής που έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή με τους πρότερους νόμους του Σαρκοζί περί εσωτερικής ασφάλειας (κι αναμένεται να συμπληρωθεί από έναν τρομονόμο που ετοιμάζεται για τον Δεκέμβρη). Την ίδια στιγμή, πολιτοφυλακές συστήνονται και περιφρουρούν τις θερμές ζώνες ενώ φιλήσυχοι πολίτες μετά από πρόσκληση των δεξιών δημάρχων τους διαδηλώνουν μπροστά στα δημαρχεία ζητώντας να επικρατήσει η ειρήνη και φέροντας μαγικά ραβδάκια. Προς το παρόν, ο στρατός μένει στον πάγκο, κάτι που επιτρέπει στην ακροδεξιά το μειδίαμα αλλά και της στερεί το γέλιο καθώς και σημαντικό μέρος του εκλογικού της σώματος.

24 Το μέτρο απαγόρευσης της κυκλοφορίας, πέραν της βαρύνουσας ιστορικής και συμβολικής σημασίας του, ψηφίστηκε τη στιγμή ακριβώς που άρχισε να παρατηρείται ύφεση των συγκρούσεων στα παρισινά προάστια, ενώ άφησε “σκεπτικούς” και “προβληματισμένους” τόσο τους δεξιούς δημάρχους όσο και τα συνδικαλιστικά όργανα των αστυνομικών (όπως εξάλλου και η σύσταση πολιτοφυλακών), για να εφαρμοστεί τελικά σε 5 ή 6 διαμερίσματα. Από την άλλη, η ποινικοποίηση της φτώχειας και της κοινωνικής αποσάρθρωσης που πλήττει μεταξύ άλλων και την οικογένεια εγκαλεί 15χρονα πιτσιρίκια που ανακάλυψαν ένα νέο παιχνίδι διεκδικώντας κι αυτά ένα λεπτό τηλεοπτικής δημοσιότητας που κέρδισε στο χθεσινό δελτίο των 8.00 η διπλανή γειτονιά. Ως αντιστάθμισμα, η κοινωνική προσφορά του Bιλπέν περιλαμβάνει την επανα-χρηματοδότηση των συλλόγων που κατάργησε πρόσφατα ο προκάτοχός του, Pαφαρέν, οικονομικές διευκολύνσεις σε επιχειρήσεις που εγκαθίστανται σε προάστια με υψηλή ανεργία και αντλούν από αυτά το ένα τρίτο του προσωπικού τους, επιδόματα και προγράμματα επανένταξης και επιμόρφωσης νέων ανέργων, “οικοτροφεία αριστείας”, πλαίσιο επαγγελματικής κατάρτισης από τα 14 χρόνια, σχέδια ανακατασκευής και επέκτασης των κοινωνικών κατοικιών.

25 Ο ορίζοντας των κοινωνικών μέτρων επίλυσης της κρίσης δεν πάει πέρα από τα όρια της διαχειριστικής πολιτικής μιας πληθυντικής και κυβερνητικής αριστεράς, και μάλιστα παλινωδεί στο τελευταίο και πιο αντιδραστικό της κεφάλαιο. Το πιο κοινωνικό προσωπείο που μπορεί να πάρει η γαλλική δεξιά την οδηγεί στον πολλαπλασιασμό των “ειδικών” και των τεχνοκρατών της κοινωνικής μιζέριας: ο λόγος στους κοινωνιολόγους, πολεοδόμους, ρυμοτόμους, επιμορφωτές παντός τύπου, και μεσάζοντες συλλόγων φυτευμένων από τα πάνω που δυστυχώς κατέληξαν να γίνονται η βιτρίνα μιας “προοδευτικής” – αλλά και πάντα προσδεδεμένης στην εξουσία – αριστεράς χωρίς έρεισμα και δεσμούς με τα στρώματα που διατυμπανίζει ότι αντιπροσωπεύει. Ή μήπως θα τους παραδώσει στα επιμορφωτικά προγράμματα του Bιλπέν, ο οποίος προαναγγέλλει την κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης μέχρι τα 16 χρόνια για όσους μαθητές “στερούνται ταλέντου” με το πρόσχημα ότι μπορούν να το βρουν σε μια τέχνη; Πάνος Aγγελόπουλος Εφημ. “H Eποχή” ( )

26 Pάπισμα από τη Γαλλία Aυτό που βλέπουμε σήμερα στις γαλλικές πόλεις είναι προϊόν των ανεκπλήρωτων και τραυματισμένων υποσχέσεων μιας κοινωνικής και λαϊκής Republique και όχι συνέπεια κάποιου, υποθετικώς ενιαίου και υπερβατικού, “γαλλικού μοντέλου”. Αυτό που βλέπουμε είναι καρπός μιας ελιτίστικης, αλαζονικής και επιρρεπούς στο φιλελεύθερο μάνατζμεντ πολιτικής αντίληψης, μιας άποψης που θέλει, εδώ και χρόνια, να τελειώνει με τη “γαλλική εξαίρεση” και να προσεγγίσει, επιτέλους, την αμερικανική εμπειρία. Και η ειρωνεία είναι ότι η αμερικανική εμπειρία (το όραμα του Σαρκοζί αλλά και μιας μερίδας της φιλελεύθερης αριστερής διανόησης) ήλθε από εκεί που δεν το περίμεναν οι ελίτ: ήλθε από τα κάτω, από το γκέτο και τις πόλεις του μπετόν που περιβάλλουν τη μητρόπολη. Τα χαρακτηριστικά της εξέγερσης φανερώνουν, πράγματι, μια τεράστια απόσταση από τον παραδοσιακό γαλλικό “κώδικα αναταραχής” όπως τον αποκαλούσε ο Tοκβίλ. Ένας καταστροφισμός και μια συλλογική ενέργεια χωρίς πλαίσιο και ορίζοντες προσδοκιών. Μια εξέγερση χωρίς κείμενα – εκτός από τις συνεννοήσεις του ίντερνετ – χωρίς αφίσες και συνθήματα, χωρίς συνελεύσεις, πορείες, εκπροσώπους ή “γραφεία τύπου”. Μια εξέγερση χωρίς πολιτική, χωρίς καν ιδεολογική πρόφαση.

27 Δεν είναι τυχαίο που αυτές τις νύχτες δεν καίγονται τόσο σύμβολα του πλούτου ή της δομικής ισχύος του “συστήματος” αλλά οι πόροι της ίδιας της συνοικιακής ζωής, το σχολείο, ο παιδικός σταθμός, το αυτοκίνητο ή το μαγαζί του γείτονα. Η βία στράφηκε κυρίως κατά των όσων συμβολίζουν την καθημερινότητα, το άμεσο οπτικό περιβάλλον μιας γενιάς που ζει και η ίδια την αμεσότητα των επιθυμιών της, την απόσχιση από την ιστορία. Ακόμα και το αντι-αστυνομικό μένος δεν φαίνεται εδώ να εκφράζει την επίθεση σε έναν “κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους” αλλά μια βεντέτα με εκείνους που μπλέκονται στην ίδια καθημαγμένη επικράτεια, στο ίδιο δίκτυο της αλληλο-επιτήρησης και της αμοιβαίας πρόκλησης. Εξ ου και η απουσία ελπίδας και η παντελής έλλειψη ουτοπικών στοιχείων σε αυτή τη νέα σκηνή της μητροπολιτικής εχθρότητας. Ως εάν στον κυνισμό και στην αποστασία των ελίτ ανταποκρίθηκε το αντι-όραμα του πλήθους και η δική του απόσχιση από τα νεκρά συμβόλαια. Και το ερώτημα για την αριστερά παραμένει σκληρό και αδυσώπητο: πότε θα ανασυσταθεί ένας λαός εκεί που σήμερα προβάλλει η αυτοκαταστροφή των “αθλίων” και η αυτοσυντήρηση των δημαγωγών; Nικόλας Σεβαστάκης Εφημ. “H Eποχή” ( )

28 Mιμουνά Xατζάμ, εκπρόσωπος της οργάνωσης Africa 93:
Τώρα οι πολιτικοί ενδιαφέρονται για τα προβλήματα των νέων Eρ.: Εκείνο που προκαλεί απορίες είναι ότι δεν πυρπολήθηκαν μόνο αυτοκίνητα αλλά και σχολεία – κάτι που δεν συνέβαινε στις παλιότερες εκρήξεις τη δεκαετία του 1980 και του 1990… Aπ.: Ξέρετε, καίνε τα σχολεία γιατί συμβολίζουν την αποτυχία τους. Γιατί όλο και περισσότεροι νέοι βρίσκονται αποκλεισμένοι από το σχολικό σύστημα, στρέφονται πραγματικά προς τάξεις – σκουπιδαριά. Το σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν χαίρει καμίας εκτίμησης γιατί στα Λύκεια, σε αυτή την εκπαιδευτική κατηγορία, δεν συναντάμε παρά φτωχούς μαθητές, παιδιά εργατών και ανέργων. Όχι τα παιδιά των μεσαίων τάξεων, των γιατρών, των δικηγόρων, των εκπαιδευτικών. Ο προσανατολισμός λοιπόν προς αυτούς τους εκπαιδευτικούς κλάδους ισοδυναμεί με αποτυχία. Οι νέοι λοιπόν σήμερα εγκαταλείπουν το σχολείο στα 16 τους… Δεν συμφωνώ βέβαια με την καταστροφή των σχολείων αλλά πρέπει να δούμε τις αιτίες πίσω από την καταστροφή τους. Για παράδειγμα εγώ ζω εδώ και 23 χρόνια στο διαμέρισμα, και μπορώ να σας πω ότι δεν έχουμε κανενός είδους εξαιρετική μεταχείριση. Αντιθέτως. Δεν έχουμε αρκετούς καθηγητές και όταν τελικά έρχονται καθηγητές, θα πρόκειται για νέους, άπειρους… Δεν φταίνε και οι εκπαιδευτικοί. Αντιμετωπίζουν τάξεις πολύ φτωχών μαθητών… Πρόκειται για φαύλο κύκλο.

29 Eρ. :. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε κάποια μέτρα
Aπ.: Δεν θα λύσουν τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος. Εδώ και 30 χρόνια γίνεται το ίδιο πράγμα, δεν αντιμετωπίζονται οι βαθύτερες αιτίες του προβλήματος. Εδώ και 30 χρόνια δόθηκαν χρήματα, μέσα έστω και αν τα τελευταία χρόνια παρατηρήθηκε κάποια υποχώρηση. Τι ανακοίνωσε η κυβέρνηση, για παράδειγμα, αναφορικά με μέτρα για την απασχόληση; Aπολύτως τίποτε. Και σε ό,τι αφορά την κατάρτιση από τα 14, προσωπικά είμαι κατηγορηματικά αντίθετη: χρειαζόμαστε περισσότερο σχολείο για τα παιδιά ενώ έτσι θα παραδίδουμε τα παιδιά νωρίτερα στα αφεντικά, στους νόμους της αγοράς. Αντιθέτως εγώ πιστεύω ότι χρειαζόμαστε περισσότερη εκπαίδευση των παιδιών, καλύτερους καθηγητές… Εκείνο που χρειάζεται δηλαδή είναι να ενεργήσουμε σε ό,τι αφορά την απασχόληση. Δεν μπορεί να γίνει αυτό αμέσως, λόγω της παγκοσμιοποίησης. Αλλά εδώ και χρόνια τα συνδικάτα προτείνουν την απαγόρευση των απολύσεων από εταιρείες που έχουν κέρδη. Γιατί, εδώ στην περιοχή μου, η Alstom, απειλεί να μεταφέρει τα εργοστάσιά της…

30 Πρόκειται για την τελευταία επιχείρηση που βρίσκεται στην πόλη μας, των κατοίκων, όπου το ποσοστό της ανεργίας ανέρχεται σε 39% του ενεργού πληθυσμού. Πιστεύω ότι αυτή είναι η βαθύτερη αιτία, η απασχόληση. Και ξέρετε οι μικρές, προσωρινές δουλειές δεν μπορούν να θρέψουν ολόκληρες οικογένειες, και μάλιστα πολυμελείς όπως είναι οι οικογένειες εδώ, 4 και 5 παιδιά. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, το βάρος πρέπει να πέσει στην απασχόληση και κυρίως στην απασχόληση των νέων, στην κατάρτισή τους. Είναι γενναιόδωρο αυτό που πρότεινε ο Σιράκ για μια Υπηρεσία για τη βοήθεια των νέων, αλλά πρόκειται για μικρό μέτρο. Εμένα ο γιός μου είναι 24 ετών έχει κάνει ανώτατες σπουδές και δεν βρίσκει δουλειά. Σήμερα τα παιδιά κάνουν σπουδές και δεν βρίσκουν δουλειά. Και δεν είναι μόνο το θέμα της απασχόλησης αλλά και της στέγης. Ζούμε σε πόλεις – και δεν θα τις συγκρίνω με εκείνες στις HΠA, τα γκέτο – όπου όμως υπάρχει όλο και λιγότερη κοινωνική ανάμειξη, όπου ουσιαστικά είμαστε έγκλειστοι, δεν έχουμε επιλογή, είμαστε φτωχοί μεταξύ φτωχών… Στην πόλη μου, για παράδειγμα, υπάρχουν 87 εθνικότητες. Εφημ. “Aυγή” ( ) H Mιμούνα Xατζάμ ζει 30 χρόνια στην Kουρνέβ, στο Σεν Nτενί, μια από τις ευαίσθητες περιοχές που γνώρισαν την έκρηξη των νέων.

31 Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Eυρώπη: Oι μετανάστες
Οι μετανάστες μαζί με πολλούς εθνικούς Γάλλους του ίδιου ταξικού προσδιορισμού στο Παρίσι ωθούνται στα περίφημα dortoirs, τις “πόλεις-κοιμητήρια”, προάστια γκρίζα με φτηνιάρικες πολυκατοικίες και χωρίς υποδομές, όπως η Σαρσέλ, ή το Kλισί-Σου-Mπουά, όταν σιγά σιγά το Παρίσι θα αποκαθαρθεί από τους λαϊκούς πληθυσμούς του και από εργατούπολη θα απολήξει σε πόλη μπουρζουάδων. Η πολωμένη κοινωνική γεωγραφία των πόλεων δεν αφορά μόνο το Παρίσι και ούτε βέβαια μόνο τη Γαλλία. Στη Λυόν, στη Mασσαλία, στην Tουλούζη και αλλού, στις υποβαθμισμένες γειτονιές, στα υποβαθμισμένα σχολειά θα βρεις τους προλετάριους μετανάστες αλλά και όσους Γάλλους φτωχούς δεν καταφέρουν να φύγουν για μια καλύτερη γειτονιά, συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω υποβάθμισή τους. Οι υποβαθμισμένοι ταξικοί θύλακες στη γαλλική κοινωνία δεν είναι αυτό καθεαυτό το συστατικό της σημερινής εξέγερσης. Αυτοί υπάρχουν εδώ και 30 χρόνια. Το τοπίο της εξέγερσης είναι η περαιτέρω εγκατάλειψη αυτών των πόλεων και των πληθυσμών τους, τα πεπαλαιωμένα κτίρια με τις χαλασμένες και ανεπισκεύαστες υποδομές, τα προβληματικά συστήματα θέρμανσης, τα σπασμένα παράθυρα, το στοιχειώδες σύστημα αστικών διευκολύνσεων, πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, τα υπερφορτωμένα και υποβαθμισμένα σχολειά.

32 Οι συνεχείς περικοπές κονδυλίων από τις υποβαθμισμένες γειτονιές (θέσεις καθηγητών, εκπαιδευτικών, κοινωνικών λειτουργών, κατάργηση οργανώσεων στήριξης νέων). Η χρόνο με το χρόνο μείωση των κοινωνικών προγραμμάτων για δράσεις στις γειτονιές, των εκπαιδευτικών προγραμμάτων για νέους, η μείωση των προγραμμάτων καταπολέμησης της ανεργίας, η ενίσχυση του κατασταλτικού ρόλου της αστυνομίας με ταυτόχρονη περικοπή των θέσεων στην αστυνομία που έχουν στόχο την παρέμβαση στις γειτονιές και την πρόληψη με γνώση των προβλημάτων των νέων. (Σύμφωνα με τον Σαρκό η δουλειά των αστυνομικών δεν είναι να παίζουν ποδόσφαιρο με τους νέους αυτούς αλλά να τους συλλάβουν). Το τοπίο της εξέγερσης της λαϊκής νεολαίας είναι ο θεσμικός, αν και ανομολόγητος, ρατσισμός της γαλλικής δημοκρατίας, είναι η ανεργία πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς που χτυπάει περισσότερο τους μετανάστες, είναι το κενό και η έλλειψη προοπτικής για το αύριο της λαϊκής νεολαίας που βρίσκεται παροπλισμένη και χωρίς εφόδια. Σ’αυτό το τοπίο θα αναπτυχθεί το Mίσος (οραματική γαλλική ταινία του Mατιέ Kάσσοβιτς των μέσων της δεκαετίας του ’90), το αίσθημα του αποκλεισμού, η ψυχολογία του τείχους όλα αυτά που θα στρέψουν πολλούς νέους στην ήπια ή πιο οργανωμένη (ναρκωτικά) κοινωνική παραβατικότητα ή στη σκληροτράχηλη ταυτότητα του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Γεωργία Πετράκη Εφημ. “Aυγή” ( )

33 Γαλλία: O Σαρκοζί ανάβει φωτιές κι η τηλεόραση τις φουντώνει
Δεύτερος μύθος, το Παρίσι. Τα επεισόδια αυτά δεν γίνονται στο Παρίσι, όπως και σε καμία άλλη μεγάλη πόλη. Γίνονται στα προάστιά τους. Γεωγραφικά είναι δίπλα στις πόλεις, κοινωνικά και κοινωνιολογικά όμως απέχουν παρασάγγας. Τα κέντρα των μεγάλων πόλεων είναι καθαρά και προστατευόμενα, τα κτίρια είναι καλοδιατηρημένα, οι κάτοικοί τους σχετικά ευκατάστατοι, οι συγκοινωνίες τακτικές, οι βιτρίνες των καταστημάτων ελκυστικές, έχει πάρκα, σχολεία, ταχυδρομεία, νοσοκομεία, βιβλιοθήκες, παιδικούς σταθμούς, ταμεία ανεργίας, εστιατόρια, μεγάλες πλατείες, φαρδιά πεζοδρόμια. Στα προάστια δεν έχει απολύτως τίποτε απ’όλα αυτά. Οι πολυκατοικίες – τεράστια συγκροτήματα, βιαστικά χτισμένα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 με φτηνά υλικά – διαλύονται ήδη στα εξ ων συνετέθησαν. Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα μετακομίζουν αλλού, οι υπόλοιποι μένουν. Τι να κάνουν; Tο ποσοστό ανεργίας είναι τρεις φορές ψηλότερο απ’ό,τι σε εθνικό επίπεδο, ένας νέος στους δύο είναι άνεργος. Και πώς να βρει δουλειά; H εμφάνισή του, η αμφίεσή του, ο τρόπος ομιλίας του, η αποτυχία του στο σχολείο του το απαγορεύουν. Πολλές φορές και μόνον η διεύθυνση της κατοικίας του αρκεί για να μην προσληφθεί σε καμιά δουλειά. Τα σχολεία λειτουργούν μόνον με τα παιδιά των φτωχών, πώς να μην πέσει το επίπεδο της εκπαίδευσης; Tα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, και για λόγους ασφαλείας αλλά και γιατί δεν έχουν πελατεία. Σε ορισμένες περιοχές δεν υπάρχει συγκοινωνία. Μόνον αλάνες υπάρχουν, όπου μαζεύονται οι πιτσιρικάδες με ξυρισμένα κεφάλια – απαραίτητο όταν πλακώνεσαι στο ξύλο – κι ακουστικά βιδωμένα στ’αυτιά τους. Και κανένα γήπεδο. Και πάρκινγκ. Ατέλειωτα πάρκινγκ αυτοκινήτων, όπου αν βάλεις φωτιά σε ένα, αρπάζουν όλα ….

34 Τέταρτος μύθος, ότι καίνε τα αυτοκίνητα του κοσμάκη
Τέταρτος μύθος, ότι καίνε τα αυτοκίνητα του κοσμάκη. Τα δικά τους αυτοκίνητα καίνε, του γείτονά τους, των ανθρώπων που μένουν στο ίδιο συγκρότημα μ’εκείνους. Δεν πάνε σε άλλη γειτονιά, ακόμα λιγότερο στο κέντρο της πόλης, για να κάψουν αυτοκίνητα. Δεν πάνε αλλού γιατί δεν έχουν μάθει να φεύγουν από τη γειτονιά τους. Εκεί κατοικούν, εκεί βάζουν φωτιές. Δεν πρόκειται για κανένα οργανωμένο σχέδιο επιθέσεων που στοχεύει στην αποσταθεροποίηση της Γαλλίας. Σε τίποτε δεν στοχεύει. Δεν υπάρχει καν σχέδιο. Ούτε καν διεκδίκηση. Πρόκειται για μια κραυγή διαμαρτυρίας, θυμού. Άγρια κραυγή. Πολλαπλή. Δεν εξαπλώνεται κατ’εντολήν, απλώς είναι πολλά τα ηχεία που την αντανακλούν. Είναι πολλοί οι άνθρωποι που ασφυκτιούν στην απομόνωσή τους και νιώθουν την ανάγκη να φωνάξουν. Να δηλώσουν ότι υπάρχουν, ότι δεν ανέχονται μια κοινωνία που τους αγνοεί όταν δεν τους καταπιέζει. Φωνάζουν άτσαλα; Eίναι αδιανόητο να καίνε λεωφορεία με τους επιβάτες μέσα; Eίναι αυτοκτονικό να καίνε τα σχολεία, τους παιδικούς σταθμούς, τα ασθενοφόρα; Σίγουρα είναι, τι να κάνουμε όμως; H σκέψη τους είναι περιορισμένη και η συνειδητοποίησή τους ανύπαρκτη. Οτιδήποτε θυμίζει το κράτος, έστω και από μακριά, είναι εχθρός. Αυτά τα πράγματα τα ξέρει όλος ο κόσμος, και οι δημοσιογράφοι που σχολιάζουν τον αριθμό των καμένων αυτοκινήτων και η κυβέρνηση που επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κι απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις 10 το βράδυ στις πληγείσες περιοχές, αναβιώνοντας ένα νόμο που είχε ψηφιστεί στη διάρκεια του πολέμου της Aλγερίας (1955). Ο νόμος που έγινε για τους πατεράδες, εφαρμόζεται στα παιδιά τους. Κι όπως πολύ εύστοχα είπε ένας εικοσιεξάχρονος, “θα μας τρελάνουν, δε φτάνει που είμαστε κλεισμένοι στο γκέτο μας, τώρα μας απαγορεύουν να βγαίνουμε κι απ’τα σπίτια μας”.

35 Όσο για τα κανάλια της τηλεόρασης, αντί να μεταδίδουν τα ποσά που κόπηκαν από τις χρηματοδοτήσεις των συλλόγων κι εθελοντικών σωματείων που ασχολούνται με τους νέους στα προάστια με προβλήματα, που τους βοηθάνε στα μαθήματά τους, που τους συνδράμουν στις διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες, που τους εξηγούν πώς να ψάξουν για δουλειά, που τους κάνουν κοινωνική και πολιτική αγωγή, που τους μαθαίνουν τα δικαιώματά τους, που τους μιλάνε για την αντισύλληψη, αντί να καταγράφουν τις μειώσεις των κονδυλίων του κρατικού και του δημοτικού προϋπολογισμού που συνεπάγεται κλείσιμο σχολείων, ιατρικών κέντρων, αθλητικών χώρων, αντικατάσταση των περιπόλων της δημοτικής αστυνομίας που γνωρίζει τους νέους της περιοχής της με σποραδικές εφόδους αρματωμένων MAT που συλλαμβάνουν και ξυλοκοπάνε όποιον νέο βρουν μπροστά τους, αντί να καταμετρούν τον αριθμό των οικογενειών των 6 ατόμων που ζουν σε 30 τετραγωνικά μέτρα και κατά συνέπεια τα παιδιά μεγαλώνουν στο δρόμο – γιατί πού να μεγαλώσουν αλλού κι ας θέλει η κυβέρνηση να τους επιβάλλει να κλειστούν στα σπίτια τους – αντί να δίνουν τον αριθμό των ασανσέρ που δεν λειτουργούν, τον αριθμό των διαμερισμάτων που τους έχουν κόψει το ηλεκτρικό γιατί οι ένοικοι δεν έχουν να το πληρώσουν – τα κανάλια λοιπόν επέλεξαν να συγκινούν την κοινή γνώμη αναφέροντας τον αριθμό των φλεγόμενων αυτοκινήτων και να κινδυνολογούν σπεκουλάροντας πάνω στη γενίκευση της βίας. Δεν είναι όμως ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο τους ατόπημα. Nίκος Προκόβας Εφημ. “Aυγή” ( )

36 O επισκέπτης Η εξέγερση των νεαρών Γάλλων είναι μια εξέγερση ταξική και φυλετική (racialiste) – οι αποκλεισμένοι και περιθωριοποιημένοι εναντίον των άλλων, οι έγχρωμοι, αραβικής ή αφρικανικής καταγωγής, εναντίον των λευκών αυτοχθόνων – μείγμα που την καθιστά εκρηκτική και δυνάμει πολιτικά επικίνδυνη. Είναι μια εξέγερση ανομική, απολιτική, δίχως αιτήματα και διεκδικήσεις, χωρίς καν λόγο, χωρίς βεβαίως οργάνωση. Μια γιορτή της παρεΐστικης βίας σε μεγάλη κλίμακα, ένα πανηγύρι της φωτιάς, χωρίς φραγμό. Καίνε τα αυτοκίνητα των γειτόνων τους (και όχι των πλουσίων κατοίκων των προνομιούχων περιοχών του Παρισιού), καίνε παιδικούς σταθμούς, σχολεία, ακόμη και νοσοκομεία. Από πού ξεπήδησε ξάφνου τόση βία; Mα, απλούστατα, από την καθημερινή ζωή των παιδιών αυτών, από τις συνθήκες και τον τρόπο της ζωής στα γκέτο τους, ένα είδος πολεοδομικού απαρτχάϊντ. Η βία είναι μόνιμο στοιχείο της καθημερινότητας εκεί, εκδηλώνεται στις μεταξύ τους σχέσεις, σπάνε βιτρίνες, καίνε, κλέβουν, χτυπάνε και χτυπιούνται. Ακόμη και εκείνος που γνωρίζει ελάχιστα για τα γαλλικά προάστια, αλλά έχει δει το “Mίσος” (1995) του Mατιέ Kάσσοβιτς, δεν απορεί για τη βία των πρόσφατων γεγονότων. Καταστρέφουν σχολικά κτίρια γιατί το σχολείο δεν σημαίνει απολύτως τίποτε για αυτούς, δεν είναι ούτε ο ιερός χώρος της γνώσης, γιατί δεν έμαθαν τίποτε εκεί, μήτε καν γαλλικά, ούτε ο θεσμός που τους υπόσχεται ένταξη, εργασία, βελτίωση της ζωής τους. Ξέρουν ότι θα ζήσουν ως άνεργοι – ήδη ο ένας στους δύο, στην ηλικία 15-24, είναι άνεργος. Σταύρος Zουμπουλάκης Εφημ. “Aυγή” ( )

37 Συνέντευξη του πανεπιστημιακού και συγγραφέα Mike Davis
Eρ.: Tη στιγμή αυτή οι εξεγέρσεις των “Γάλλων αποκλεισμένων” είναι πρωτοσέλιδο στο διεθνή Tύπο. Ήσασταν από τους πρώτους που ασχοληθήκατε με το θέμα των μητροπολιτικών εξεγέρσεων, με αφορμή τις ταραχές στο Λος Άντζελες το ’92. Bλέπετε κάποιες ομοιότητες και διαφορές με σήμερα; Aπ.: Tο 1992 έθεσα το ερώτημα αν οι εξεγέρσεις στο Λ.A. αποτελούν το προανάκρουσμα μιας “αμερικανικής Iντιφάντα”. Σήμερα βλέπουμε το πρόπλασμα μιας “γαλλικής” ή ακόμα και μιας “ευρωπαϊκής ιντιφάντα”. Υπάρχουν πολλές αναλογίες με παλαιότερες εμπειρίες: η παλαιστινιακή, η πρόσφατη αλυσίδα μίνι εξεγέρσεων στα γκέτο της M. Bρετανίας, η εξέγερση για τη δολοφονία του Pόντνεϊ Kινγκ, ακόμα και το κίνημα των πικετέρος στο Mπουένος Άϊρες. Eρ.: Είναι τέτοιου είδους ταραχές η απαρχή ενός κινήματος ή ξεσπάσματα βίας του σύγχρονου περιθωρίου; Aπ.: Βάζοντας κατά μέρος τις εθνικές διαφορές, τουλάχιστον για την ώρα, μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο, όπου οι νέοι των μεγαλουπόλεων εξεγείρονται ενάντια στην κοινωνική εγκατάλειψη και την αστυνομική κτηνωδία.

38 Eρ.: Στο βιβλίο που ετοιμάζετε μιλάτε για τα παγκόσμια γκέτο και τις σύγχρονες ζώνες εξαθλίωσης στις παρυφές των μεγαλουπόλεων. Θεωρείτε αυτή τη διαδικασία αναστρέψιμη; Aπ.: Στο καινούργιο μου βιβλίο “Planet of Slums” – “O πλανήτης των παραγκουπόλεων” – περιγράφω το πώς οι εστίες συγκρούσεων χαμηλής έντασης, στις περιφέρειες των σύγχρονων “φτωχογειτονιών”, είναι αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της “θαυμαστής νέας” αστικής ανάπτυξης. Πολλές από τις εξεγέρσεις των “σύγχρονων κολασμένων” μοιάζουν μηδενιστικές, χωρίς κατεύθυνση. Παρ’όλα αυτά οι στρατιές των περιθωριοποιημένων νέων και ανέργων που ζουν στα σύγχρονα γκέτο των προαστίων ανακαλύπτουν αυτή τη στιγμή ένα νέο στρατηγικό όπλο: την ικανότητά τους να “σακατεύουν” τα κρίσιμα κομβικά σημεία και τους συγκοινωνιακούς άξονες στις παρυφές των αστικών κέντρων και να μεταφέρουν τον “ανταρτοπόλεμο” από περιοχή σε περιοχή, με τέτοια ταχύτητα και κινητικότητα που εξουδετερώνει τη συγκέντρωση των δυνάμεων καταστολής. Το ίδιο το φαινόμενο της περιθωριοποίησης αποτελεί πλέον απρόσμενη κοινωνική δύναμη. Σε μια ζωή καθημερινής βίας, ταπείνωσης, αυτοϋποτίμησης, όπως η ζωή στα σύγχρονα γκέτο, τέτοιου είδους εξεγέρσεις ενσαρκώνουν τόσο την ελπίδα όσο και την οργή. Ας τρέμουν οι “φιλήσυχοι πολίτες”.

39 Eρ.: Στα βιβλία σας ασχολείστε ιδιαίτερα με το πώς οι λεγόμενες “φυσικές καταστροφές” πλήττουν ιδιαίτερα τους μη προνομιούχους, κάτι που είχατε προβλέψει και στον τυφώνα “Kατρίνα”, σε ανύποπτο χρόνο. Θεωρείτε ότι επρόκειτο για το “χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου”; Aπ.: H εθνοκάθαρση που συνέβη στη Nέα Oρλεάνη, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έχω δει να γίνονται στις HΠA όσο ζω. Η συντηρητική ηγεσία του Kογκρέσου έχει εσκεμμένα αναστείλει τα προγράμματα προσωρινής στέγασης, τα δάνεια σε μικρές επιχειρήσεις, τις επαγγελματικές επιδοτήσεις, με σκοπό να αποδυναμώσει τη μαύρη κοινότητα των Δημοκρατικών, που κρατά την ισορροπία των δυνάμεων στη Nέα Oρλεάνη. Όπως το έθεσε ωμά ένας Pεπουμπλικανός γερουσιαστής, “ο Θεός έκανε αυτό που δεν μπορούσαμε να κάνουμε εμείς για να καθαρίσουμε τις εργατικές κατοικίες”. Αλλά το να πετάς τους φτωχούς έξω από την πόλη, στο όνομα της “εξυγίανσης” ή του “εξωραϊσμού”, αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο και ανάγεται πλέον σε ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων της εποχής μας. Το ίδιο έκανε η δικτατορία της Bιρμανίας στο Pανγκούν. Απλά δείτε τι έκανε η δικτατορία της Bιρμανίας στο Pανγκούν, ο Mουγκάμπε στη Xαράρε, αλλά και τι προτείνουν ως “λύση” για τις παραγκουπόλεις του Pίο ντε Tζανέϊρο στη Bραζιλία.

47 Μεγάλωσα εκεί που δεν έχει ηθική/ μόνο αίμα και θάνατο/
Ίσως οι στίχοι του τραγουδιού του συγκροτήματος FMR (που σημαίνει εφήμερο) και δημιουργήθηκε από νέους που κατοικούν στα υποβαθμισμένα Παρισινά προάστια να σκιαγραφεί με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα που έχουν οι νέοι των Παρισινών γκέτο για την περιοχή τους. Μεγάλωσα εκεί που δεν έχει ηθική/ μόνο αίμα και θάνατο/ Γύρω μου μυρίζει βενζίνη/ Υπερβολικές ανισότητες στις πόλεις μας/ Ήδη μυρίζει θάνατος/ αποτυπώνεται με κιμωλίες ανεξίτηλες/ Πίεση, έγκλημα και οργή/ Η πόλη μου είναι κακιά/ Ο λόγος μου είναι βενζίνη και ρίμα μου τα σπίρτα/ Πεταξέ τα σε αυτόν που βαρέθηκε πια/ να πιάσουν όλα φωτιά/

Πλημμύρες από τον αυτοκινητόδρομο και τα μπαζωμένα κανάλια

 08:11:04
 
Από τις περσινές πλημμύρες στον Άγιο Φλώρο
Από τις πλημμύρες στον Άγιο Φλώρο το 2013

05 Νοε 2014
 

Ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας παρουσίασε το πρόβλημα κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του Συντονιστικού Τοπικού Οργάνου Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Καλαμάτας για την αντιμετώπιση πλημμυρικών και άλλων φαινομένων κατά την περίοδο του χειμώνα.
Σε γραπτό κείμενο που παρουσίασε ο Μανώλης Μάκαρης σημειώνονται σχετικά τα εξής:
«Η κατασκευή της νέας Ε.Ο. Καλαμάτας – Αθήνας έχει διαφοροποιήσει την απορροή των υδάτων της ανατολικής από αυτόν λεκάνης απορροής καθώς και υδάτων (βρόχινα) που προκύπτουν από ορεινές περιοχές που μέσω ξεροπόταμων (Ξερίλας κ.λπ.) κατευθύνονται στην περιοχή και αυτά αποχετεύονται στην θάλασσα μέσω του Άρι ποταμού.
Με την κατασκευή της νέας Ε.Ο. Καλαμάτας – Αθήνας έχει διαμορφωθεί ένα τεχνικό φράγμα – εμπόδιο για την διαμορφωμένη απορροή υδάτων με προσθήκη προσθέτων προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή, επιτείνοντας τα υπαρκτά προβλήματα της περιοχής από τη μη πρόβλεψη καθαρισμού των ποταμιών και ρεμάτων αυτής. Στους οικισμούς της περιοχής όπως το Ασπρόχωμα, ο Αντικάλαμος, η Σπερχογεία, το Πήδημα και ο Αγ. Φλώρος, που κατά βάση ευρίσκονται σε υψηλότερη στάθμη από την αγροτική περιφέρεια τους, τα προβλήματα είναι έντονα. Η δε αγροτική περιφέρεια της περιοχής καθίσταται απρόσιτη τον χειμώνα λόγω των λιμναζόντων υδάτων με καταστροφή των καλλιεργειών. Επομένως το πρόβλημα είναι μεγάλο και πρέπει να αντιμετωπισθεί με καταγραφή του συνόλου των προβλημάτων της περιοχής, που συνίσταται στην απρόσκοπτη επικοινωνία των υπαρχόντων ρεμάτων και την άρση όποιου εμποδίου παρεμποδίζει την απορροή των υδάτων προς τον ποταμό Άρι, που λειτουργεί αντιπλημμυρικά για την περιοχή. Κατά βάσει απαιτείται σοβαρή μελέτη απορροής των υδάτων της περιοχής.
Μπορούμε να αναφερθούμε σε πολλά επί μέρους προβλήματα της ευρύτερης περιοχής, όμως χάριν συντομίας και λόγω του ότι από τα πλέον χαρακτηριστικά που καταδεικνύουν την προχειρότητα αντιμετώπισης αναφέρουμε την περίπτωση της περιοχής του Αγ. Φλώρου.
Εκεί ο νέος δρόμος που περνούσε μέσα από την βαλτώδη περιοχή του Αγίου Φλώρου προέβλεπε την κατασκευή μίας κοιλαδογέφυρας 600 μέτρων περίπου πάνω από το ποτάμι Πάμισος αλλά αντί της κοιλαδογέφυρας η κατασκευάστρια εταιρείας προχώρησε στο μπάζωμα, αλλάζοντας στην ουσία την φυσική ροή των νερών της βροχής, με αποτέλεσμα τους μήνες των έντονων βροχοπτώσεων πάνω από 1.000 στρέμματα και αγροτικοί δρόμοι να μετατρέπονται σε λίμνη (σχετική φωτογραφία). Τα τελευταία 10 χρόνια δεν έχει πραγματοποιηθεί κανένας καθαρισμός στα κανάλια της ευρύτερης περιοχής με αποτέλεσμα τα νερά της βροχής να μην βρίσκουν εύκολα διέξοδο προς το ποτάμι. Στην περίπτωση έντονης βροχόπτωσης κινδυνεύουν να πλημμυρίσουν εκτός από τις δύο κτηνοτροφικές μονάδες, τα δύο αντλιοστάσια στην έξοδο του Αγίου Φλώρου προς Τρίπολη (ΓΟΕΒ), που βρίσκεται εντός του Αναδασμού και λίγα μέτρα πιο πέρα το Αντλιοστάσιο που υδρεύει την Βαλύρα και την ευρύτερη περιοχή του Μελιγαλά. Πέρσι το χειμώνα η στάθμη των νερών στις πηγές του Παμίσου είχε καλύψει ακόμα και τα παγκάκια που είναι τοποθετημένα ένα μέτρο πάνω από τη στάθμη του ποταμού. Σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης εκτός από τα κτήματα κινδυνεύουν και πολλά σπίτια του Αγίου Φλώρου διότι δεν έχει κατασκευαστεί κανάλι που να προφυλάσσει τα σπίτια από τα βρόχινα νερά που κατεβαίνουν ορμητικά από τα βουνά της περιοχής. Για να αποφευχθούν οι ζημιές στις καλλιέργειες και ο κίνδυνος να πλημμυρίσει το χωριό πρέπει να ανοιχθούν όλα τα κανάλια που έχουν μπαζωθεί».

 

Κράτα το

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό