«Τα κόμματα να κρατηθούν μακριά από την Τοπική Αυτοδιοίκηση»

Τα κόμματα να κρατηθούν μακριά από την Τοπική Αυτοδιοίκηση,  είναι το μήνυμα που στέλνουν οχτώ δήμαρχοι της χώρας,  μέσω ενός κειμένου διακήρυξης. Με αυτό τον τρόπο παρεμβαίνουν δυναμικά στο δημόσιο διάλογο εν όψει διαδικασιών εκλογής οργάνων (ΚΕΔΕ).

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα κόμματα να κρατηθούν μακριά από την Τοπική Αυτοδιοίκηση»
κοινοποίησε το:

Το βιβλίο της Μυρσίνης Ζορμπά “Πολιτική του πολιτισμού”

Η μεταρρύθμιση της πολιτισμικής πολιτικής

Δημοσίευση: 27 Ιουλίου 2014 18:00

Το βιβλίο της Μυρσίνης Ζορμπά “Πολιτική του πολιτισμού” (εκδόσεις Πατάκη) είναι μια μελέτη πολιτισμικής ιστορίας και ταυτόχρονα μια μελέτη πολιτισμικής κριτικής. Με βαθιά γνώση των διανοητικών εργαλείων του Αντόνιο Γκράμσι, του Ρέιμοντ Ουίλιαμς αλλά και των νεότερων πολιτισμικών σπουδών…

Το βιβλίο της Μυρσίνης Ζορμπά “Πολιτική του πολιτισμού” (εκδόσεις Πατάκη) είναι μια μελέτη πολιτισμικής ιστορίας και ταυτόχρονα μια μελέτη πολιτισμικής κριτικής. Με βαθιά γνώση των διανοητικών εργαλείων του Αντόνιο Γκράμσι, του Ρέιμοντ Ουίλιαμς αλλά και των νεότερων πολιτισμικών σπουδών, η συγγραφέας μετατοπίζει τη συζήτηση από τον νεοελληνικό Πολιτισμό -με το «π» κεφαλαίο, όπως ταιριάζει στην εθνική και ενίοτε εθνικιστική μας ρητορεία- για να εξετάσει την «οργάνωση της κουλτούρας» στο επίπεδο των θεσμών, των νοοτροπιών και των αντιλήψεων που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη πολιτισμική μας ταυτότητα. Η εργασιακή πείρα και η χρόνια ενασχόληση της ίδιας της Μ. Ζορμπά με πολιτιστικούς θεσμούς και φορείς τής επιτρέπει να συνδυάζει τη θεωρητική γνώση με την πρακτική διαχείριση, γεγονός που προσδίδει στο βιβλίο μια διπλή προοπτική, τη συνολική εποπτεία του παρελθόντος και τη σαφή στρατηγική του μέλλοντος.


Η υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά είναι πρώην εκδότρια, ενώ διατέλεσε ευρωβουλευτής

Η συγγραφέας αναδεικνύει με ενάργεια τις χρόνιες παθογένειες της μεταπολιτευτικής κυρίως πολιτιστικής πολιτικής: την προσκόλληση στην αρχαία κληρονομιά και την υποβάθμιση του σύγχρονου πολιτισμού, την ασυνέχεια των δομών, τη μονοκαλλιέργεια ενός μοντέλου που εγκλώβισε τους πολιτισμικούς πόρους σε μια κρατιτικιστική λογική. Οι ποικίλοι γραφειοκρατικοί «αναχρονισμοί» των υπηρεσιών, η μυθοποιημένη εκδοχή της παράδοσης και οι ιδεολογικές χρήσεις της αρχαιότητας ως αποκλειστικό στοιχείο προσδιορισμού της πολιτισμικής μας ταυτότητας ακύρωσαν, σύμφωνα με τη συγγραφέα, μια στρατηγική μακράς πνοής στο πεδίο του Πολιτισμού. Κάπως έτσι, η κρίση βρήκε την πολιτιστική πολιτική σε μια εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση. Η τυχαιότητα του πελατειακού σχεδιασμού, σε συνδυασμό με την πίεση μιας αυτορρυθμιζόμενης νεοφιλελεύθερης αγοράς διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις για το επόμενο βήμα της ραγδαίας συρρίκνωσης. Η εξαγγελία ποικίλων καταργήσεων και συγχωνεύσεων των πολιτιστικών οργανισμών βασίστηκε στην απλουστευτική ιδέα του «μικρού κράτους» ενώ, λίγο καιρό αργότερα, το ΥΠΠΟ ανακάλυψε ξανά τη «Μεγάλη Ιδέα» της εθνικής εκστρατείας για την επιστροφή των Ελγινείων.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Μ. Ζορμπά θέτει επιτακτικά το αίτημα για ένα νέο παράδειγμα δημόσιας πολιτισμικής πολιτικής βασισμένο στην έννοια της «πολιτισμικής δημοκρατίας». Η ίδια η έννοια της «πολιτισμικής δημοκρατίας» αμφισβητεί τα προηγούμενα ιεραρχικά μοντέλα «εκ-πολιτισμού των μαζών», δίνοντας έμφαση στην επανανοηματοδότηση της «κουλτούρας της καθημερινότητας». Ο πολιτισμός δεν νοείται πλέον ως μια «πυραμίδα γούστου», αλλά ως μια πολλαπλότητα συλλογικών διαδικασιών που παράγεται μέσα από δίκτυα, κοινότητες και επιτελέσεις μιας πολιτισμικής βιοποικιλότητας που παράγει πολλαπλά νοήματα και χρήσεις της κουλτούρας. Προφανώς, αυτή η κυκλοφορία των νοημάτων δεν είναι ούτε ουδέτερη ούτε ισότιμη. Σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό προσδιορίζεται από εξουσιαστικούς ελέγχους αλλά και από μηχανισμούς χειραγώγησης που προκρίνουν -σε τελευταία ανάλυση- μια συγκεκριμένη επιλογή πολιτισμικής πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο, δηλαδή, ότι το κυρίαρχο μοντέλο που επικρατεί σήμερα εγγράφεται πλήρως σε μια πολιτισμική λογική που προκρίνει τον ατομικισμό και τον κυνισμό ως συνθήκη δημιουργίας.

Ακριβώς για αυτό τον λόγο, η συγγραφέας επιμένει ότι η οργάνωση της κουλτούρας είναι το κατεξοχήν πολιτικό διακύβευμα, καθώς στο εσωτερικό της παράγονται ταυτότητες, ετερότητες, δικαιώματα και ανακατονομές των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών. Θεωρώντας την κρίση ως τομή για τη μετάβαση σε μια άλλη πολιτισμική πολιτική, η συγγραφέας προτείνει μια συνολική επαναξιολόγηση του πολιτισμικού κεφαλαίου της χώρας στη βάση της κοινωνικής συνοχής, της αναδιάρθρωσης των πολιτισμικών πόρων και της υπεράσπισης της δημοκρατίας. Το ίδιο το «πολιτισμικό βάθος» της δημοκρατίας, άλλωστε, σε μια εποχή ανόδου του νεοναζισμού και εγκατάλειψης των δημόσιων πολιτικών, προκρίνεται ως αυτόνομο πεδίο πολιτικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης της χώρας.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο αξίζει, νομίζω, να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας την πολιτισμική ανάλυση της Μ. Ζ. Αν, δηλαδή, μας ενδιαφέρει να αξιοποιήσουμε την κουλτούρα ως ένα σοβαρό κομμάτι του δημοκρατικού τείχους απέναντι στην εξτρεμιστική Δεξιά αλλά και ως νέο πλαίσιο ηθικοπολιτικής συνοχής της κοινωνίας, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τον ορίζοντα προσδοκιών που διαμορφώνει η «πολιτισμική δημοκρατία». Η συγγραφέας προτείνει ένα μοντέλο πολιτισμικής πολιτικής που υπερβαίνει τις προηγούμενες αρτηριοσκληρωτικές δομές, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί και ως ένα παραγωγικό σχέδιο για μια προοδευτική έξοδο από την κρίση. Η έμφαση σε ένα πολιτισμικό κεφάλαιο που δεν ζει μόνο στη σκιά της Ακρόπολης, αλλά είναι στραμμένο στον σύγχρονο πολιτισμό και στο δημόσιο συμφέρον, αποτελεί, για τη συγγραφέα, το κλειδί για την έναρξη ενός διαλόγου με όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, της τέχνης και της διανόησης. Για πρώτη φορά, διαθέτουμε ένα βιβλίο με μεταρρυθμιστικό πρόσημο, που θέτει το μείζον πρόβλημα της σχέσης κουλτούρας και δημοκρατίας, χωρίς αφορισμούς, νοσταλγικές αναφορές και λαϊκιστικές κορώνες. Αυτή είναι, νομίζω, η πραγματική «προστιθέμενη αξία» της κριτικής γνώσης σε μια πτωχευμένη χώρα που εξακολουθεί να ντύνεται με αρχαίες χλαμύδες.

* Ο Γιάννης Παπαθεοδώρου διδάσκει Νεοελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

κοινοποίησε το:

Ήταν καλός ο Ντικ

Β. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Του  Φοίβου ΤΣΕΚΕΡΗ

Ο σκύλος μας ο Ντικ αγαπούσε και προστάτευε τους εξόριστους στο Μούδρο. Μισούσε τους χωροφύλακες και το μίσος του αυτό το έδειχνε πάντα. Κάθε φορά που βρισκόταν κοντά σε έναν απ’ αυτούς, γρύλιζε απειλητικά και του έδειχνε τα δόντια του.Οι περισσότεροι από τους χίλιους εξόριστους σ’ αυτό το μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Λήμνου, στο Μούδρο, έμεναν στο λεγόμενο Στρατόπεδο, ένα χώρο που ελεγχόταν άμεσα από τους χωροφύλακες, σε παλαιά κτίρια που επισκευάστηκαν από τους εξόριστους, ή σε αποθήκες, ή σε πρόχειρα σπιτάκια φτιαγμένα από πλίθρες, ή σε ξύλινες παράγκες. Οι υπόλοιποι έμεναν στο χωριό, σε δωμάτια νοικιασμένα, δέκα σε κάθε δωμάτιο.

Από κάποια ώρα και μετά, το βράδυ απαγορευόταν η κυκλοφορία των κρατούμενων και μέσα και έξω από το Στρατόπεδο.

Μερικοί χωροφύλακες είχανε τη συνήθεια να μπαίνουν αθόρυβα αυτές τις ώρες μέσα στο στρατόπεδο και να κρυφακούνε έξω από τους χώρους όπου έμεναν οι εξόριστοι. Αν κατά τη γνώμη τους αυτό που άκουσαν ήταν κάτι το επιλήψιμο, την ίδια στιγμή συλλαμβάνανε αυτόν που το είπε, τον έκλειναν στο κρατητήριο και με το πρώτο πλοίο, που θα έφτανε στο Μούδρο, τον στέλνανε για το Στρατοδικείο στην Αθήνα, αφού πρώτα τον κάνανε να περάσει «του Λιναριού τα βάσανα και του Χριστού τα πάθη», για να ομολογήσει τι εννοούσε με την Α` ή Β` φράση που είπε.

Ομως, ο Ντικ κυκλοφορούσε όλη τη νύχτα ελεύθερα. Φαίνεται ότι είχε αντιληφθεί το ρόλο που παίζανε αυτή τη στιγμή οι χωροφύλακες και μόλις τους έβλεπε αναστάτωνε με γαυγίσματα όλο το Στρατόπεδο. Τότε όλοι καταλαβαίνανε ότι κάποιος κίνδυνος τους απειλεί, σβήνανε το φως και σταματούσανε να μιλάνε.

Ετσι, οι χωροφύλακες αποφασίσανε να τον ξεκάνουνε. Ισως ένας από τους λόγους που θέλανε να ξεμπερδεύουνε μαζί του ήταν και το ότι ο Ντικ είχε ζευγαρώσει και μας είχε φέρει μέσα στο στρατόπεδο και τη νύφη. Και αν γέμιζε το στρατόπεδο με σκύλους που θα είχανε την ίδια συμπεριφορά με τον πατέρα τους, δε θα τολμούσε να κυκλοφορήσει εκεί μέσα χωροφύλακας.

Κάποια μέρα, τους ρίξανε φόλες. Η συντρόφισσα του Ντικ πέθανε αμέσως. Ο Ντικ, μόλις κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία του, έτρεξε στο αναρρωτήριο. Αναρρωτήριο λέγαμε δύο δωμάτια συνεχόμενα που ήταν το Ιατρείο, όπου οι γιατροί εξόριστοι εξετάζανε τους ασθενείς εξόριστους από τις 3 έως τις 5 κάθε απόγευμα.

Οι γιατροί καταλάβανε αμέσως τι είχε συμβεί με τον Ντικ και του κάνανε πλύση του στομάχου.

Επί μια βδομάδα, όλοι με αγωνία παρακολουθούσαμε το φίλο μας να παλεύει μεταξύ ζωής και θανάτου. Εκεί που φαινόταν ότι ξεψυχάει, έδινε ένα πήδημα, έτρεχε πενήντα μέτρα και ξανάπεφτε έτοιμος πάλι να πεθάνει. Με κομμένη την ανάσα, βλέπαμε αυτό το πάλεμά του να κρατηθεί στη ζωή και ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον, πώς πάει ο Ντικ.

Τελικά, με τη βοήθεια των γιατρών μας και τη συμπαράσταση όλων μας, σώθηκε. Είναι απίστευτα, αλλά απολύτως αληθινά αυτά που μας διηγηθήκανε οι γιατροί.

Την επόμενη της ημέρας που έφαγε τη φόλα, στις 3 η ώρα, όταν έξω από το αναρρωτήριο υπήρχε μια μικρή ουρά εξόριστων που περιμένανε τη σειρά τους για να εξεταστούν από τους γιατρούς μας, τον Κατράκη, τον Παπαγιαννόπουλο, τον Περιμένη, τον Ευθυμίου, ο Ντικ πήγε σαν ασθενής να μπει μέσα στο Ιατρείο για περίθαλψη. Κάποιος, αστειευόμενος, του φώναξε « Ντικ στη σειρά σου».

Τότε, πράγματι κάθισε στην ουρά, ώσπου να έρθει η σειρά του. Από τότε μέχρι να συνέλθει τελείως, πήγαινε κάθε απόγευμα και καθότανε στη σειρά για να τον φροντίσουνε οι γιατροί.

Τον βλέπαμε σαν ένα συγκρατούμενό μας και μάλιστα από τους πιο αγαπητούς. Τη μάνα του Ντικ την είχε φέρει στο Μούδρο κάποιος εξόριστος από τη Μυτιλήνη, αλλά την ξεκάνανε οι χωροφύλακες, όταν ο Ντικ ήταν ακόμα κουτάβι.

Έτσι, οι εξόριστοι υιοθετήσανε τον Ντικ. Ήταν ένας σκύλος, κάπως εύσωμος, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, από αυτούς που μάζευε ο μπόγιας κάθε μέρα στις συνοικίες της Αθήνας. Δεν ήταν κάποιας ξεχωριστής ράτσας. Ζούσε και αυτός σαν εξόριστος. Συμμετείχε στη ζωή μας. Χαιρόταν με τις χαρές μας, χοροπηδώντας και κουνώντας την ουρά του και λυπόταν με τις λύπες, σκύβοντας το κεφάλι και μένοντας ακίνητος. Στο προσκλητήριο που γινόταν κάθε μέρα, από τους πρώτους ο Ντικ έπαιρνε τη θέση του. Αλλωστε, ήταν ο μόνος που δεν καρδιοχτυπούσε, μήπως τον κρατήσουνε στην άκρη για να τον στείλουνε στην Αθήνα για Στρατοδικείο. Στη διανομή των γραμμάτων και των δεμάτων που γινόταν από εξόριστους πρώην Τριατατικούς, πάντα παρών. Κάτω στον Αερολιμένα, πλάι στη θάλασσα υπήρχε μια μεγάλη τσιμεντοστρωμένη πλατεία. Μερικοί από τους νεολαίους εξόριστους με πανιά είχανε φτιάξει μια μπάλα ποδοσφαίρου και παίζανε δίτερμα μετά το προσκλητήριο. Οση ώρα κρατούσε ο αγώνας, ο Ντικ έτρεχε με χαρούμενα γαυγίσματα ανάμεσά τους, κυνηγώντας την μπάλα, με κίνδυνο να τον τσαλαπατήσουνε.

Το καλοκαίρι, όταν κατεβαίναμε στη θάλασσα για μπάνιο, από κοντά και ο Ντικ. Οταν μπαίναμε στη θάλασσα, έμπαινε και αυτός. Οταν βγαίναμε, έβγαινε και αυτός. Κάποια μέρα, γυρίζοντας από το μπάνιο, μια παρέα με τη συνοδεία του Ντικ ξαφνικά κοκαλώσαμε. Από ένα ύψωμα ακούστηκε η σφυρίχτρα του Μαυροσκούφη, καμιά εκατοστή μέτρα από μας. Ο Μαυροσκούφης ήταν ένας από τους πιο αντιπαθητικούς χωροφύλακες. Ψηλός και κοκαλιάρης. Ηδονιζότανε να δέρνει, να χαστουκίζει και να κλοτσάει τους κρατούμενους, χωρίς κανένα λόγο ιδιαίτερο, όταν ήθελε να κάνει το κομμάτι του σε κάποιο κορίτσι του χωριού που τον έβλεπε. Με νοήματα, ο Μαυροσκούφης μας έδωσε να καταλάβουμε ότι έπρεπε να πάει κοντά του ο Σταύρος Ψωμιάδης, ένα παιδί από τα Πετράλωνα. Οση ώρα ανέβαινε ο Σταύρος τον ανήφορο, όλοι παρακολουθούσαμε αμίλητοι, με ανησυχία και αγωνία, γιατί ξέραμε ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις συνήθως ακολουθούσε ξυλοδαρμός.

Ο Ντικ έμεινε κοντά μας ακίνητος και κατέβασε το κεφάλι. Είδαμε να μιλάνε για λίγη ώρα οι δυο τους και σε λίγο τον φίλο μας να κατεβαίνει τρέχοντας και πηδώντας πάνω από τους θάμνους, χωρίς να τον έχει χτυπήσει ο χωροφύλακας. Ολοι ανασάναμε ανακουφισμένοι, μα ο Ντικ έκανε κάτι που δεν το περιμέναμε. Σαν σαΐτα άρχισε να τρέχει τον ανήφορο, έφτασε τον Σταύρο και χοροπήδαγε γύρω του γαβγίζοντας χαρούμενα, μέχρι που φτάσανε και οι δυο κοντά μας λαχανιασμένοι από το τρέξιμο και τα χοροπηδήματα. Τελικά, όπως μας εξήγησε ο φίλος μας, ο Μαυροσκούφης ήθελε να τον ρωτήσει πού είχε μάθει κάποιο τραγούδι που τραγουδούσε πριν από λίγο. Το Σεπτέμβρη του 1949, μας μεταφέρανε όλους με ένα σαπιοκάραβο στη Μακρόνησο. Με κανένα τρόπο δεν μπορέσαμε να πάρουμε μαζί μας τον Ντικ, ούτε φανερά, ούτε κρυφά, κάτω από το άγριο μάτι των χωροφυλάκων.

Λίγες μέρες μετά το πηγεμό μας στη Μακρόνησο, μας ήρθε και το θλιβερό μαντάτο. Τον Ντικ τον σκοτώσανε κατά τον ίδιο τρόπο που είχανε σκοτώσει και τη μάνα του.

Όλοι λυπηθήκαμε που δεν μπορέσαμε να τον πάρουμε μαζί μας. Εδώ θα έκανε παρέα και με τον Αράπη, ένα μαύρο σκύλο που καταφέρανε να φέρουνε μαζί τους από την Ικαρία άλλοι εξόριστοι που είχαν έρθει στο Μακρονήσι πριν από μας.

Ο Γιάννης Ρίτσος, που είχε ζήσει μαζί μας στη Λήμνο σαν εξόριστος και είχε αγαπήσει όπως και όλοι εμείς τον τετράποδο φίλο μας, έγραψε γι’ αυτόν τους στίχους που μελοποίησε ο Μικρούτσικος:

«Μπόλικη πέτρα – μπόλικη καρδιά

να χτίσουμε τις αυριανές μας φάμπρικες

τα Λαϊκά Μέγαρα – Τα Κόκκινα Στάδια

και το μεγάλο Μνημείο των ηρώων της Επανάστασης

Να μη ξεχάσουμε και το μνημείο του Ντικ

Ναι Ναι του σκύλου μας του Ντικ

Της ομάδας του Μούδρου

Που τον σκοτώσανε οι Χωροφυλάκοι

γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους

Να μη ξεχάσουμε σύντροφοι τον Ντικ

το φίλο μας το Ντικ που γάβγιζε τις νύχτες

στην αυλόπορτα, αντίκρυ στη θάλασσα

κι αποκοιμιόταν τα χαράματα

στα γυμνά πόδια της Λευτεριάς

με τη χρυσόμυγα του Αυγερινού

πα στο στυλωμένο αυτί του

τώρα ο Ντικ κοιμάται στη Λήμνο

δείχνοντας πάντα το ζερβί του δόντι

Μπορεί μεθαύριο να τον ακούσουμε πάλι

να γαβγίζει χαρούμενος σε μια διαδήλωση

Περνοδιαβαίνοντας κάτω από τις σημαίες μας

Εχοντας κρεμασμένη στο ζερβί δόντι μια μικρή πινακίδα

ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ

Ηταν καλός ο Ντικ».

Του
Φοίβου ΤΣΕΚΕΡΗ

κοινοποίησε το:

ΒΗΜΑ: Οριστική λύση με τα σκουπίδια στην Περιφέρεια Πελοποννήσου

Από τις χωματερές στα σύγχρονα εργοστάσια ανακύκλωσης – Οφέλη για τις τοπικές οικονομίες και τους πολίτες

Οριστική λύση με τα σκουπίδια στην Περιφέρεια Πελοποννήσου
βημα

 

Σε τροχιά υλοποίησης μπαίνει πλέον το έργο της διαχείρισης απορριμμάτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου μετά την έκδοση από το ΥΠΕΚΑ της Απόφασης Εγκρισης Περιβαλλοντικών Ορων.
Πρόκειται για έργο-σταθμό, το οποίο έρχεται να δώσει λύση μακράς πνοής σε ένα τεράστιο περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Περιφέρεια Πελοποννήσου και είναι το πρώτο και μεγαλύτερο έργο αυτού του είδους που προχωρεί στην Ελλάδα.
Το έργο θα υλοποιήσει η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή, θυγατρική του ομίλου ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, η οποία έχει αναδειχθεί από τις 12 Αυγούστου 2013 Προσωρινός Ιδιωτικός Φορέας Σύμπραξης (ΙΦΣ) του έργου. Μετά την υπογραφή από τον υπουργό ΠΕΚΑ κ. Γιάννη Μανιάτη της Απόφασης Εγκρισης Περιβαλλοντικών Ορων του έργου, επόμενο βήμα είναι η υπογραφή της Σύμβασης Σύμπραξης με την Περιφέρεια Πελοποννήσου ως τον Αύγουστο και η έναρξη κατασκευής του έργου έναν μήνα μετά.
Από την πλευρά της Περιφέρειας Πελοποννήσου, ο περιφερειάρχης κ. Πέτρος Τατούλης έχει κατ’ επανάληψη εκφράσει την αποφασιστικότητά του να προχωρήσει το έργο το συντομότερο δυνατόν, ώστε από το 2016 να έχει δοθεί οριστική λύση σε ένα πρόβλημα που για χρόνια εκθέτει την Πελοπόννησο και συνολικά τη χώρα μας. Η επίλυση του προβλήματος αυτού υπήρξε κυρίαρχη προτεραιότητα του κ. Τατούλη, ο οποίος επανεξελέγη περιφερειάρχης στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές.
Αξίζει να αναφερθεί ότι στην Περιφέρεια Πελοποννήσου βρίσκονται ακόμη σε καθεστώς «προσωρινής» λειτουργίας 31 χωματερές, ενώ εκκρεμεί η αποκατάσταση ακόμη 86. Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει σε συνεχείς καταδίκες της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στην επιβολή βαρύτατων προστίμων, ενώ έχει προκαλέσει περιβαλλοντικό χάος με προφανείς επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων, στην ποιότητα του φυσικού περιβάλλοντος, στον τουρισμό και στη γεωργία. Ταυτόχρονα, εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί, ανθούν η παραοικονομία και το «μαύρο χρήμα» από την παράνομη «διαχείριση» των απορριμμάτων.
Το έργο διαχείρισης των απορριμμάτων της Πελοποννήσου μέσω ΣΔΙΤ είναι το πρώτο έργο του είδους που προωθείται στη χώρα μας και εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό που προωθεί η Ειδική Γραμματεία ΣΔΙΤ για την αντιμετώπιση του προβλήματος των σκουπιδιών σε όλη τη χώρα.
Λύση για 25 χρόνια
Η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή θα υλοποιήσει σημαντικό μέρος του εγκεκριμένου Περιφερειακού Σχεδιασμού (ΠΕΣΔΑ) της Πελοποννήσου, αναλαμβάνοντας την ευθύνη μελέτης, κατασκευής και λειτουργίας τριών υπερσύγχρονων Μονάδων Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) και ισάριθμων Χώρων Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) σε Μεσσηνία, Αρκαδία και Λακωνία, καθώς και δύο Σταθμών Μεταφόρτωσης (ΣΜΑ) σε Κορινθία και Αργολίδα, που λύνουν οριστικά και με τον πλέον ενδεδειγμένο περιβαλλοντικά, τεχνολογικά, οικονομικά και κοινωνικά τρόπο το πρόβλημα των απορριμμάτων στην Πελοπόννησο για τα επόμενα 25 χρόνια τουλάχιστον.
Συγκεκριμένα:
  • Επιλύεται άμεσα και με τεχνολογία αιχμής το πρόβλημα διαχείρισης απορριμμάτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου.
  • Αναβαθμίζεται πλήρως και προστατεύεται απόλυτα το φυσικό περιβάλλον.
  • Βελτιώνεται η ποιότητα ζωής των κατοίκων και προστατεύεται απόλυτα η δημόσια υγεία.
  • Κινητοποιούνται κεφάλαια ύψους 160 εκατ. ευρώ, τα οποία προέρχονται από πόρους του ΕΣΠΑ, ίδια κεφάλαια του αναδόχου και τραπεζικό δανεισμό.
  • Δημιουργούνται 600 θέσεις εργασίας στην περίοδο κατασκευής, 200 μόνιμες θέσεις εργασίας στην 25ετή περίοδο λειτουργίας, καθώς και μεγάλος αριθμός παράλληλων θέσεων εργασίας (μεταφορές, εμπορία και διαχείριση ανακυκλώσιμων κ.τ.λ.).
  • Ελαχιστοποιείται η οικονομική επιβάρυνση των πολιτών για τέλη καθαριότητας.
  • Το έργο δημιουργεί προφανή οφέλη στις τοπικές οικονομίες, στον τουρισμό, στη νέα ποιοτική γεωργία και στην περιβαλλοντική εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των νέων γενιών.
  • Μεγιστοποιούνται η διαλογή απορριμμάτων στην πηγή, η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση.
  • Παράγεται πράσινη ενέργεια, η οποία καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες των τριών ΜΕΑ.
  • Η διάρκεια κατασκευής του έργου είναι 24 μήνες, ενώ από τον 10ο μήνα από την υπογραφή της σύμβασης η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή αναλαμβάνει την προσωρινή διαχείριση των απορριμμάτων, δίνοντας έτσι μια σύννομη πρώτη λύση σε ένα σημαντικό περιβαλλοντικό πρόβλημα της Περιφέρειας.
Οι νέες μονάδες
Οι περιοχές όπου θα φιλοξενηθούν οι τρεις Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων και οι δύο Σταθμοί Μεταφόρτωσης επελέγησαν με τρόπο απολύτως διάφανο και αντικειμενικό, σύμφωνα με τα βέλτιστα επιστημονικά, νομικά, γεωλογικά και χωροταξικά κριτήρια, και με κύριο γνώμονα την ελαχιστοποίηση της όχλησης προς τους πολίτες. Αποκλείστηκαν περιοχές αρχαιολογικού – πολιτιστικού ενδιαφέροντος, παραδοσιακοί οικισμοί, θεσμοθετημένες περιοχές προστασίας (μόνιμα καταφύγια άγριας ζωής, τα δίκτυα Φύση 2000 – Natura 2000, RAMSAR, SRA), ειδικές κατηγορίες οικιστικών περιοχών, περιοχές που γειτνιάζουν με αεροδρόμια και περιοχές για τις οποίες ισχύουν απαγορεύσεις για λόγους εθνικής άμυνας και ασφάλειας. Επίσης ελήφθησαν υπόψη οι γεωλογικοί, υδρογεωλογικοί και υδρολογικοί περιορισμοί που έχουν τεθεί από την Περιφέρεια.


Διαχείριση
Επεξεργασία 200.000 τόνων στερεών αποβλήτων ετησίως

Το έργο «ΣΔΙΤ Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Απορριμμάτων Περιφέρειας Πελοποννήσου» θα μπορεί να διαχειρίζεται συνολικά 200.000 τόνους/έτος αστικών στερεών αποβλήτων. Στις Μονάδες Μηχανικής Επεξεργασίας θα γίνεται ο διαχωρισμός ανακυκλώσιμων και οργανικών αποβλήτων.
Υπολογίζεται ότι θα προκύπτουν το λιγότερο 35.000 τόνοι/έτος ανακυκλώσιμων υλικών, τα οποία θα οδηγούνται στην αγορά, αυξάνοντας έτσι τη βιωσιμότητα της επένδυσης.
Τα οργανικά απόβλητα υπολογίζονται σε 115.000 τόνους/έτος, από τα οποία μέσα από τη μονάδα βιολογικής επεξεργασίας θα προκύπτουν 20.800 MWhr/έτος πράσινης ενέργειας, η οποία θα χρησιμοποιείται για την ενεργειακή τροφοδότηση των μονάδων, καθώς και 45.000 τόνοι/έτος κομπόστ. Από τα υπολείμματα της παραπάνω επεξεργασίας, υπολογίζεται ότι τελικά θα οδηγούνται στους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) μόλις 70.000 τόνοι υπολειμμάτων/έτος, τα οποία αποτελούνται από χημικά αδρανή υλικά και αντιστοιχούν μόλις στο 10% του αρχικού όγκου των εισερχομένων.
Οι χώροι ταφής θα είναι πλήρως εξοπλισμένοι με όλες τις υποδομές αντιρρύπανσης, ώστε να εξασφαλίζεται η ασφαλής ταφή των μη ανακυκλώσιμων υλικών, ενώ κάθε ΧΥΤΥ περιλαμβάνει τα ακόλουθα επί μέρους έργα:
  • Εργα πλήρους στεγανοποίησης όλης της λεκάνης.
  • Εργα διαχείρισης βιοαερίου.
  • Εργα διαχείρισης απορροής ομβρίων.
  • Εργα διαχείρισης στραγγισμάτων.
  • Εργασίες περιβαλλοντικής παρακολούθησης.
  • Εργα άμεσης αποκατάστασης τοπίου και επανένταξης στο ευρύτερο περιβάλλον.
  • Αυστηρές διαδικασίες τεχνικών προδιαγραφών και λειτουργίας των ως άνω έργων.
 
 
 
κοινοποίησε το: