Lester R. Brown Μπορούμε να αναδασώσουμε τη Γη

Μπορούμε να αναδασώσουμε τη Γη

Lester R. Brown
JULY 31, 2012

image

Η προστασία των υπαρχόντων δασών του πλανήτη μας που ανέρχονται στα 10δις acres και η αναδάσωση πολλών άλλων δασών τα οποία είναι ήδη κατεστραμμένα, είναι κάτι το πολύ ουσιαστικό για την αποκατάσταση της υγείας του πλανήτη μας. Από το 2.000 και μετά  οι αναδασώσεις έχουν  περιορισθεί στα 13εκατομ acres (1 acre = 4 m2 περίπου) ετησίως, ενώ οι ετήσιες απώλειες  οι οποίες ανέρχονται στα 32εκατομ acres  απαιτούν την ετήσια αναδάσωση ακόμη 19εκατομ acres. Η αποκατάσταση των δασών και των λιβαδιών της γης προστατεύει τα εδάφη από τη διάβρωση, μειώνει τις πλημμύρες και φιλτράρει το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας. 
Σε πλανητικό επίπεδο η καταστροφή των δασών επικεντρώνεται στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η κύρια αιτία της αποψίλωσης των τροπικών δασών της Ασίας είναι η ταχέως αυξανόμενη ζήτηση ξυλείας και δευτερευόντως η επέκταση των φυτειών φοίνικα για την παρασκευή ελαίου για καύσιμα. Στη Λατινική Αμερική οι ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές για σόγια και για βόειο κρέας πιέζουν αφόρητα το δάσος του Αμαζονίου. Στην Αφρική η κύρια αιτία είναι η αναζήτηση καυσόξυλων και η εκχέρσωση των γαιών για τη χρήση τους από τους γεωργούς.
Τα τελευταία χρόνια , η συρρίκνωση των δασών στις τροπικές περιοχές απελευθερώνει  στην ατμόσφαιρα  2,2 δις  τόνους διοξειδίου του άνθρακα  κάθε χρόνο . Εν τω μεταξύ , η επέκταση των δασών στις εύκρατες περιοχές προκαλεί την απορρόφηση περίπου  700 εκατομ. τόνων διοξειδίου του άνθρακα  Άρα, σε γενικές γραμμές , απελευθερώνονται  περίπου 1,5 δισ. τόνοι διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο από την απώλεια των δασών , ποσότητα που είναι περίπου ίση προς  το 1\4   που διαχέεται από την καύση των ορυκτών καυσίμων .

Ευτυχώς , υπάρχει ένα τεράστιο ανεκμετάλλευτο δυναμικό σε όλες τις χώρες να μειώσουν τις  ποικίλες απαιτήσεις οι οποίες οδηγούν στη συρρίκνωση τη δασική κάλυψη της Γης . Στις βιομηχανικές χώρες , η μεγαλύτερη ευκαιρία έγκειται στη μείωση της ποσότητας του ξύλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή χαρτιού . Ο στόχος είναι πρώτα να μειωθεί η χρήση χαρτιού και , στη συνέχεια, να ανακυκλώνεται όσο περισσότερο είναι  δυνατόν . Τα ποσοστά της ανακύκλωσης χαρτιού στις 10  χώρες που παράγουν το περισσότερο χαρτί από ανακύκλωση ποικίλουν, αλλά η Νότια Κορέα , η οποία ανακυκλώνει ένα εντυπωσιακό 91 %, ξεχωρίζει . Αν κάθε χώρα ανακυκλώνει το χαρτί της, όπως η Νότια Κορέα, τότε το ποσό του πολτού ξύλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή χαρτιού σε παγκόσμιο επίπεδο θα μειωθεί κατά περισσότερο από το 1\3.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες , η εστίαση πρέπει να τείνει  στη μείωση της χρήσης καυσόξυλων . Πράγματι , τα καυσόξυλα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου της ξυλείας που αφαιρείται από τα δάση του πλανήτη.  Ορισμένοι διεθνείς οργανισμοί  βοήθειας , συμπεριλαμβανομένης της Αμερικανικής Υπηρεσίας για τη Διεθνή Ανάπτυξη & το Κοινωφελές Ίδρυμα των Ηνωμένων Εθνών , είναι χορηγοί προγραμμάτων που έχουν ως στόχο τους να αυξήσουν την αποδοτικότητα των καυσόξυλων μέσω της χρήσης πιο αποδοτικών cookstoves (σομπών μαγειρέματος).  Μακροπρόθεσμα , η πίεση στα δάση μπορεί να μειωθεί με την αντικατάσταση των καυσόξυλων από ηλιακές  θερμικές  κουζίνες ή ακόμη και με ηλεκτρικές εστίες που λειτουργούν  με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας .

Μια σημαντική πρόκληση είναι να μεταχειριζόμαστε τα δάση με υπευθυνότητα. Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι υλοτόμησης. Η αποψίλωση των δασών είναι περιβαλλοντικά καταστροφική, καθώς αφήνει το έδαφος διαβρωμένο και τα ρυάκια, τις υπόγειες δεξαμενές και τα ποτάμια φραγμένα. Ο ορθός τρόπος χρήσης του δάσους είναι η επιλεκτική υλοτόμηση μόνο των ώριμων δέντρων και να αφήνουμε το δάσος για ένα αρκετά μεγάλο διαστημα ανέγγιχτο. Αυτός ο τρόπος μας εξασφαλίζει ότι η παραγωγικότητα των δασών μπορεί να διατηρηθεί επ` άπειρον.

Οι δασικές φυτείες μπορεί να μειώσουν τις πιέσεις επί των εναπομεινάντων δασών καθώς δεν αγγίζουν τα αρχέγονα δάση. Από το 2010 έχουν φυτευθεί 652εκατομ acres δέντρων σε φυτείες δασών. Οι δενδρώδεις καλλιέργειες παράγουν κυρίως ξύλο για τα εργοστάσια χαρτιού. Όλο και πιο πολύ τα καλλιεργημένα δέντρα αντικαθιστούν τα αρχέγονα δάση, και μας παρέχουν ξυλεία για τις διάφορες βιομηχανικές χρήσεις.

Καθώς η καλλιέργεια δέντρων επεκτείνεται, έχει αρχίσει να μετατοπίζεται γεωγραφικά προς τις  περισσότερο υγρές τροπικές περιοχές, όπου οι αποδόσεις είναι μεγαλύτερες. Ένα εκτάριο  φυτείας δάσους παράγει 4 κυβικά μέτρα ξύλου το έτος στον ανατολικό Καναδά και 10 κυβικά μέτρα στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ. Αλλά στη Βραζιλία οι νεότερες φυτείες παράγουν περίπου 40 κυβικά μέτρα. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ υπολογίζει ότι οι φυτείες αυτές θα υπερτριπλασιαστούν ανάμεσα στα έτη 2005 και 2030. Είναι απολύτως κατανοητό ότι οι φυτείες κάποια μέρα θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας ζήτησης, προσφέροντας ανακούφιση στα εναπομείναντα φυσικά δάση παγκοσμίως.

Παρά το γεγονός ότι η απαγόρευση της αποψίλωσης των δασών μπορεί να φαίνεται κάτι το υπερβολικό,  οι περιβαλλοντικές ζημίες έχουν  ωθήσει την Ταϊλάνδη , τις Φιλιππίνες και την Κίνα να εφαρμόσουν  πλήρη ή μερική απαγόρευση της υλοτομίας. Και οι τρεις αυτοί απαγορευτικοί νόμοι  ακολούθησαν τις καταστροφικές πλημμύρες και τις κατολισθήσεις λάσπης που προέκυψαν από την απώλεια της δασικής κάλυψης Στην Κίνα , μετά από απώλειες ρεκόρ που υπέστη, ύστερα  από εβδομάδες ασταμάτητων πλημμυρών στη λεκάνη του ποταμού Yangtze , το 1998 , η κυβέρνηση ανακάλυψε ότι απλά δεν έχει κανένα  οικονομικό νόημα να συνεχίσει την αποψίλωση των δασών. Η υπηρεσία ελέγχου των πλημμυρών που οφείλονται στην αποψίλωση των δέντρων αποδεικνύεται, δήλωσαν, τρεις φορές πιο πολύτιμη  από την ξυλεία από τα κομμένα δένδρα .

Διεθνείς περιβαλλοντικές οργανώσεις όπως η Greenpeace και το WWF έχουν διαπραγματευθεί συμφωνίες για να σταματήσει η αποψίλωση των δασών στην Αμαζονία της Βραζιλίας και σε τμήματα των αρκτικών δασών του Καναδά . Ο Daniel Nepstad και οι συνεργάτες του ανεφέρθησαν  στο περιοδικό Seience του 2009 σε δύο πρόσφατες εξελίξεις που μαζί μπορούν να σταματήσουν την αποψίλωση στη λεκάνη του Αμαζονίου . Η μια σχετίζεται με το στόχο της μείωσης της αποψίλωσης των δασών του Αμαζονίου της Βραζιλίας, που ανακοινώθηκε το 2008, γεγονός που οδήγησε τη Νορβηγία να χορηγήσει $1δις, εάν σημειωθεί πρόοδος προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου  Η δεύτερη είναι η υποχρέωση των βιομηχανιών σόγιας και βοείου κρέατος να αποφεύγουν την αποψίλωση του Αμαζονίου για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Τελικά, χρειαζόμαστε μια μεγάλη προσπάθεια για τη δεντροφύτευση κάτι που και θα διατηρήσει τα επιφανειακά εδάφη και θα συντελέσει στην απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα. Για να πετύχουμε τους στόχους αυτούς θα πρέπει να φυτευθούν δις δέντρων σε εκατομμύρια στρέμματα υποβαθμισμένων εδαφών που έχουν απωλέσει τη δασοκάλυψή τους και σε οριακά καλλιεργήσιμες εκτάσεις και βοσκοτόπια που δεν είναι πλέον παραγωγικά.

Αναγνωρίζοντας τον κεντρικό ρόλο των δασών στη ρύθμιση του κλίματος, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή έχει εξετάσει τις δυνατότητες για δενδροφυτεύσεις και για τη βελτίωση της διαχείρισης των δασών προκειμένου να απορροφηθεί το  CO2 από την ατμόσφαιρα. Δεδομένου δε, ότι κάθε δενδρύλλιο που φυτεύεται σε μια τροπική χώρα από το 20ο μέχρι το 50ο έτος της ανάπτυξης του απορροφά κατά μέσο όρο 50 κιλά CO2 από την ατμόσφαιρα κάθε χρόνο –σε σύγκριση με τα 15 κιλά ενός δέντρου των εύκρατων ζωνών- η μεγάλη ευκαιρία για αναδασώσεις βρίσκεται στις τροπικές περιοχές.
…………………………………………………………………………………..

Adapted from World on the Edge by Lester R. Brown. Full book available online at HYPERLINK “http://www.earth-policy.org/books/wote” www.earth-policy.org/books/wote.