Δήμος και αγροτική ανάπτυξη

mpitsanhsΓράφτηκε από τον 

Δήμος και αγροτική ανάπτυξη

Δικαιολογημένα υπάρχουν πολλές προσδοκίες στο Δήμο Καλαμάτας για τον τουρισμό και κάποιες πλευρές της υπόθεσης παρουσιάσαμε στο χθεσινό σημείωμα.

Αδικαιολόγητα όμως οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τις τύχες μιας περιοχής με πολύ μεγάλη ενδοχώρα, έχουν εγκαταλείψει πλήρως την υπόθεση της αγροτικής παραγωγής. Όσα βήματα και αν γίνουν για την προσέλκυση επισκεπτών, η γεωργία θα αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος και τον πνεύμονα με τον οποίο ανασαίνει η τοπική αγορά. Είτε ως βασικό, είτε ως συμπληρωματικό εισόδημα ο κλάδος αυτός της οικονομίας αποτελεί το τελευταίο στήριγμα για τους υπόλοιπους από τα καταστήματα μέχρι την αγορά ακινήτων.
Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο το ζήτημα αυτό έχει θιγεί πολλές φορές από αυτήν εδώ τη στήλη και μάλιστα εδώ και χρόνια. Δυστυχώς οι δημοτικοί παράγοντες επιμένουν σε έναν προσανατολισμό ο οποίος αδικεί τους ανθρώπους που δίνουν την μάχη για να κρατήσουν όρθιο τον αγροτικό τομέα μέσα σε συνθήκες ασφυξίας που δημιουργεί η οικονομική κρίση (και όχι μόνον). Θα πίστευε κάποιος ότι μετά από τόσα χρόνια, θα είχε αρχίσει να συνειδητοποιείται αυτή η ανάγκη. Δυστυχώς όμως η σύνθεση των ψηφοδελτίων δεν σηματοδοτεί κάτι τέτοιο και δεν χρειάζεται να ψάξει κάποιος πολύ για να το διαπιστώσει. Το «τυχαίο» δεν συνιστά πολιτική και δυστυχώς για το δήμο και την περιοχή, δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε τέτοιος προσανατολισμός. Συνέχεια ανάγνωσης Δήμος και αγροτική ανάπτυξη

Το ψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Μπασάκου για το Δήμο Δυτικής Μάνης

Τελευταία Ενημέρωση: 30/04/2014 08:05

Το ψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Μπασάκου για το Δήμο Δυτικής Μάνης έχει ως εξής:

ΜΠΑΣΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Ανδρέα, υποψήφιος δήμαρχος

Υποψήφιοι Εκλογικής Περιφέρειας Αβίας
ΒΑΒΑΡΟΥΤΣΟΣ  ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, ΓΕΩΡΓΙΚΕΑΣ  ΑΓΓΕΛΟΣ του Γεωργίου, ΓΕΩΡΓΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  του Ηλία, ΓΕΩΡΓΟΥΛΕΑ  ΓΕΩΡΓΙΑ του Θεοδώρου, ΚΛΕΙΔΩΝΑ ΣΩΤΗΡΙΑ του Γεωργίου,  ΚΟΖΟΜΠΟΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Ιωάννη, ΚΟΜΠΟΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Νικολάου,
ΚΟΥΚΟΥΤΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  του Σωτηρίου, ΚΟΥΚΟΥΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου, ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΜΑΡΙΑ του Βασιλείου, ΚΟΥΤΙΒΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου, ΛΟΥΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου, ΜΗΤΣΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  – ΛΟΥΚΑΣ του Σταύρου, ΠΑΠΑΔΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σωτηρίου

Υποψήφιοι Εκλογικής Περιφέρειας Λεύκτρου
ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου, ΓΕΩΡΓΟΥΛΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Παναγιώτη, ΚΑΛΟΓΕΡΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, ΚΑΤΣΙΚΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Μιχαήλ, ΚΟΡΔΟΠΑΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ του Παναγιώτη,  ΚΟΥΛΟΥΜΠΕΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ του Παναγιώτη, ΚΟΥΜΕΝΤΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Παναγιώτη ΛΑΓΩΝΙΚΑΚΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ  του Νικολάου, ΛΑΛΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Πέτρου, ΜΕΛΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Πέτρου, ΜΟΤΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ του Κοζμά – MULLER UTA -GERTRUDE του Haas, ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του Νικολάου, ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ του Αδαμαντίου, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Δημητρίου,  ΠΕΡΔΙΚΕΑΣ ΦΩΤΙΟΣ του Παναγιώτη, ΡΟΖΑΚΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου, ΣΑΡΑΝΤΕΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Ευστρατίου, ΤΖΑΝΕΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ του Παναγιώτη, ΤΣΟΥΧΝΙΚΑ ΣΟΦΙΑ του Χαραλάμπους,
ΦΑΛΗΔΕΑ ΜΑΡΙΑ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΒΙΑΣ
ΑΒΡΑΜΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Χρήστου, ΚΩΣΤΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Θεοδώρου,  ΜΠΙΜΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΛΑ του Παντελέων, ΠΛΕΜΜΕΝΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ του Γεωργίου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΛΕΧΑΡΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Χρήστου, ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ – ΣΟΦΙΑ του Ευριπίδη.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΤΟΜΙΡΩΝ
ΨΑΡΡΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Ηλία

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΟΛΩΝ
ΓΚΙΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Χριστόδουλου, ΚΑΝΤΖΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Παναγιώτη, ΜΠΑΚΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ του Ιωάννη, ΤΣΙΓΚΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ- ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Παναγιώτη

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΞΩΧΩΡΙΟΥ
ΖΕΡΒΕΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ του Ηλία, ΠΕΤΡΟΥΛΕΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ του Διονυσίου, ΦΑΛΗΡΕΑΣ ΠΑΥΛΟΣ του Άγγελου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΘΑΛΑΜΑΙ
ΣΤΑΥΡΙΑΝΕΑΣ ΜΙΧΑΗΛ του Στυλιανού

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΜΠΟΥ
ΓΕΩΡΓΟΥΛΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ευαγγέλου, ΓΙΑΝΝΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Νικολάου, ΜΗΤΣΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αθανασίου, ΝΙΚΑ ΣΟΦΙΑ του Γεωργίου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΡΔΑΜΥΛΗΣ
ΓΚΙΡΙΝΓΚ ΛΙΖΑ- ΙΣΜΗΝΗ του Φρέντερικ, ΚΑΤΣΙΚΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Δημητρίου,     ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Παναγιώτη, ΧΑΡΑΛΑΜΠΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΣΤΑΝΕΑΣ
ΦΑΛΗΔΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΕΝΤΡΟΥ
ΒΑΤΣΙΝΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ
ΚΟΥΚΑΚΗ ΕΛΕΝΗ του Εμμανουήλ,  ΜΠΑΡΜΠΕΤΣΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Παναγιώτη,  ΜΠΕΖΙΑΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ του Πέτρου, ΤΣΟΥΛΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Γεωργίου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΗΓΑΔΙΩΝ
ΚΟΥΚΟΥΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σωτηρίου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΑΣΤΙΟΥ
ΞΕΠΑΠΑΔΕΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΛΑ του Σωτηρίου, ΞΕΠΑΠΑΔΕΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ του Σωτηρίου, ΠΟΥΛΗΜΕΝΕΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ του Παναγιώτη, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Θεοδώρου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΗΛΙΟΥ
ΣΚΟΡΠΙΔΕΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Νικολάου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΥΡΓΟΥ
THOMEAS IONICA του UIOPEL, ΚΑΜΠΑΝΑΡΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Αριστείδη

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΡΙΓΚΛΙΩΝ
ΜΟΥΣΟΥΛΕΑΣ ΠΕΤΡΟΣ του Δημητρίου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΑΪΔΩΝΑΣ
ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Κωνσταντίνου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΟΥ
ΒΑΒΑΡΟΥΤΣΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ευαγγέλου, ΚΟΥΤΟΥΛΕΑ ΑΝΘΗ του Γεωργίου, ΜΟΣΧΟΛΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του Νικολάου, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ευαγγέλου.

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΩΤΗΡΙΑΝΙΚΩΝ
ΚΑΡΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ του Διονυσίου, ΜΗΤΣΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Βασιλείου

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΡΑΧΗΛΑΣ
ΠΕΤΡΟΥΝΕΑΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ του Ιωάννη

ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΣΕΡΙΩΝ
ΚΑΠΟΥΛΕΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΣ του Σταύρου

Για ποιά πόλη και για ποιό δικαίωμα σε αυτήν;

Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Γράφει: Θάνος Ανδρίτσος – ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ – 30/04/2014

Κτίριο κατοικιών του αρχιτέκτονα και ζωγράφου F.Hunderwasser, Αυστρία

«Η πόλη που έχεις εσύ δεν είναι αυτή που έχουν οι άλλοι Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις, που είναι  κατασκευασμένες με υλικά τις καταχρήσεις εξουσίας και το φόβο, τη διαφθορά και τη διαρκή απειλή της ζούγκλας που, κρυμμένη στα πρόσωπα του συστήματος, ξεπροβάλλει κάθε τόσο για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εύθραυστοι, ότι είμαστε μόνοι, ότι μια μέρα θα γίνουμε λίπασμα για τα ραδίκια. Ή ότι μια μέρα όλα πρέπει να παιχτούν κορόνα-γράμματα, στυλ γουέστερν, ή να κριθούν σε μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο: ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ…» Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ, «Στην ίδια πόλη υπό βροχή»

αρχιτεκτονική τού Hundertwasser

 

 
 

 

Μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο. Ή ίσως μια μονομαχία στην κεντρική πλατεία. Σαν αυτές που δίνουμε κατά καιρούς; Ίσως μεγαλύτερη. Αυτοί ή Εμείς. Εμείς ενάντια σε Αυτούς.

Να μια πρόταση για την κεντρική μας λεωφόρο. Να μια πρόταση για τις πλατείες μας. Δεν ξέρουμε αν θα υλοποιηθεί, υπάρχουν άλλωστε πολλές προτάσεις για τις λεωφόρους, τις πλατείες, τις πόλεις και τις γειτονιές μας. Είδαμε πρόσφατα μια: σε μεγάλες οθόνες, χαρούμενες πολύχρωμες φιγούρες, κρατώντας σακούλες με ψώνια, να περπατάνε στο όμορφο πλακόστρωτο δίπλα στα μεγάλα νεοκλασικά κτίρια και τα ανθισμένα δέντρα, ενώ ρυάκια με νερό τούς ακολουθούσαν από κοντά.

Φαίνεται πώς όλοι νοιάζονται για την πόλη μας. Πρωτοσέλιδα έγραψαν για τις μεγάλες ευκαιρίες, για «ανάσες» στα δοκιμασμένα αστικά κέντρα. Διάσημοι αρχιτέκτονες έδωσαν διαλέξεις σε χλιδάτα μέγαρα, εκπληκτικά φωτορεαλιστικά σχέδια κολλήθηκαν σε ιλουστρασιόν πινακίδες, επίγειοι παράδεισοι με λίμνες, καζίνα, ξενοδοχεία και γήπεδα ήρθαν, για να απογειώσουν την ελληνική γη που βαλτώνει «αναξιοποίητη»

Τραπεζίτες και σεΐχηδες προετοιμάζουν, καπνίζοντας πούρα σε κτίρια από γυαλί, ουρανοξύστες και τουριστικά θέρετρα. Όλα αυτά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αρκεί να φύγουν από μπροστά μας οι περιττοί, οι απόβλητοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι διαδηλωτές, οι ταραξίες. Οι παράνομοι.

 

Και πάλι εμείς και αυτοί. Η πόλη μας και η πόλη τους. Γιατί η δικιά μας πόλη είναι άλλη. Και πονάει, όπως πονάνε οι κάτοικοί της. Και πεθαίνει στη φτώχεια, και αυτοκτονεί από απόγνωση, και κρυώνει χωρίς στέγη, και μένει στις γραμμές του ΟΑΕΔ, όπως οι κάτοικοί της. Είναι μια πόλη πραγματική, όχι τρισδιάστατη αποτύπωση. Και είναι μια πόλη που σκοτεινιάζει. Όπως τα σπίτια χωρίς ρεύμα. Όπως οι παρατημένοι δημόσιοι χώροι, οι εγκαταλειμμένες παιδικές χαρές, οι διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες με τους απολυμένους εργαζόμενους. Μια πόλη, με άνδρες, γυναίκες και παιδιά, με δήμους και γειτονιές, καταδικασμένους σε μια θηλιά που όλο στενεύει, ένα χρέος που δεν δημιούργησαν. Που είναι όλοι για πούλημα ή για σφαγή.

Έχει κι αυτή η πόλη τις χαρές της, μέσα στην καταχνιά. Στο παιχνίδι των άτακτων μαθητών, στη συνάντηση, στο δρόμο, στην αλληλεγγύη, στην ανεκτικότητα, στην απόφαση να μη το βάλεις κάτω. Στη γιορτή και την περιπλάνηση. Στον αγώνα, τη σφιγμένη γροθιά. Στις πλατείες, στη μουσική, στην ποίηση, στη φιλία και τον έρωτα. Και σε αυτήν την πόλη, άλλοι είναι οι απόβλητοι και οι περιττοί. Είναι αυτοί που της κόβουν την ανάσα και της κλέβουν τη ζωή, αυτοί που την πουλάνε και την αγοράζουν κάθε μέρα, οι ισχυροί, οι κυβερνήτες, οι κατακτητές της με τα κλομπ και τις στολές σε κάθε γωνία, οι ξυρισμένοι με τις μαύρες μπλούζες, αλλά και οι αξύριστοι με τα κυριλέ κουστούμια.

poli4

Ένας μάλιστα από τους ισχυρούς τής μεγαλύτερης πόλης προέρχεται από μια παράταξη με το όνομα «Δικαίωμα στην Πόλη». Τον συμβούλεψαν πριν λίγα χρόνια να χρησιμοποιήσει αυτό το σλόγκαν. Ίσως να ήξεραν και το βιβλίο από το οποίο προερχόταν, αλλά σίγουρα δεν αναφέρονταν σε αυτό. Αν διάβαζαν το έργο του Ανρί Λεφέβρ, απ’ τον οποίο έκλεβαν το σύνθημα, θα έπεφταν πάνω σε φράσεις όπως αυτήν:

«Το δικαίωμα στην πόλη εκδηλώνεται ως υπέρτατη μορφή των δικαιωμάτων: δικαίωμα στην ελευθερία, στην εξατομίκευση μέσα στην κοινωνικοποίηση, στην κατοικία και το κατοικείν. Το δικαίωμα στο έργο (στη συμμετοχική δραστηριότητα) και το δικαίωμα στην προσοικείωση  (εντελώς διαφορετικό από το δικαίωμα στην ιδιοκτησία) εξυπονοούνται μέσα στο δικαίωμα στην πόλη».  (Ανρί Λεφέβρ, «Δικαίωμα στην Πόλη»)

Ξέρουν τίποτα από αυτό το δικαίωμα οι μνημονιακοί βρικόλακες που διοικούν τη χώρα και τις πόλεις μας; Όχι βέβαια, απλώς κλέβουν ένα τσιτάτο για να προσποιηθούν τους προοδευτικούς. Ίσως πάλι να έχει δίκιο και ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ όταν ξανασκέφτεται για το Δικαίωμα στην Πόλη, πιθανώς έχοντας στο μυαλό του άρπαγες του συνθήματος σαν τον κ. Καμίνη.

Έχει κι αυτή η πόλη τις χαρές της, μέσα στην καταχνιά. Στο παιχνίδι των άτακτων μαθητών, στη συνάντηση, στο δρόμο, στην αλληλεγγύη, στην ανεκτικότητα, στην απόφαση να μη το βάλεις κάτω.

«Το δικαίωμα στην πόλη είναι ένα κενό σημαίνον. Όλα εξαρτώνται από το ποιος θα του προσδώσει ένα νόημα. Οι επενδυτές και οι υπερεργολάβοι μπορούν να το διεκδικήσουν, και έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Το ίδιο όμως ισχύει και για τους άστεγους και τους χωρίς χαρτιά. Αναπόφευκτα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το ερώτημα τίνος τα δικαιώματα αναγνωρίζονται, ενώ παράλληλα καθίσταται σαφές ότι, όπως το έθεσε ο Μαρξ στο Κεφάλαιο, “μεταξύ ίσων δικαιωμάτων κριτής είναι η δύναμη”». (Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «Εξεγερμένες Πόλεις»)

Έτσι είναι. Αυτοί ή Εμείς που λέγαμε και στην αρχή. Διεκδικούμε κι εμείς το δικαίωμά μας στην πόλη, το διεκδικούν και αυτοί. Αυτοί το κατανοούν σαν το δικαίωμα να κερδίσουν, να βγάλουν χρήμα – όπως κάνουν με όλα τα άλλα – να διευρύνουν την εξουσία τους, να φιμώσουν κάθε διαφορετική φωνή, να τελειώνουν με κάθε ανορθογραφία ελεύθερης σκέψης και αντίστασης. Εμείς, ίσως, να το κατανοούμε λίγο διαφορετικά, όπως μάλλον και ο εμπνευστής του όρου:

«Το δικαίωμα στην πόλη δεν μπορεί να νοηθεί ως απλό δικαίωμα επίσκεψης ή επιστροφής στις παραδοσιακές πόλεις. Δεν μπορεί να διατυπωθεί, παρά μόνο ως δικαίωμα στην αστική ζωή, μετασχηματισμένη, ανανεωμένη». (Ανρί Λεφέβρ, «Δικαίωμα στην Πόλη»)

poli5

Σε αυτή τη γωνιά του διαδικτύου, μαζευτήκαμε άνθρωποι που μια τέτοια ζωή, μετασχηματισμένη, ονειρευόμαστε. Για μια άλλη, μετασχηματισμένη πόλη – και το δικαίωμα όλων σε αυτή- θα παλεύουμε και θα γράφουμε. Σε αυτή θα αφιερώνουμε τις αναρτήσεις μας. Για το δικαίωμα των δεκαπεντάχρονων αγοριών να πίνουν τη μπύρα τους χωρίς να τους σκοτώνουν οι μπάτσοι. Για το δικαίωμα στους πιτσιρικάδες να σουλατσάρουν στην πόλη χωρίς να τους οδηγούν στο θάνατο για ένα εισιτήριο. Για να μπορεί να κάνει το ποδήλατό του ανενόχλητος ο φίλος με το σκούρο δέρμα, χωρίς να τον εμποδίζουν οι εχθροί με τη σκούρα καρδιά. Για κάθε έναν και κάθε μια από εμάς που θέλει να αποφασίσει ο ίδιος για την εμφάνιση ή τη σεξουαλικότητά του. Για τον Παύλο. Για όλους εμάς που μας αξίζει να ζήσουμε μια διαφορετική ζωή, με αξιοπρέπεια.

Καλή μας αρχή λοιπόν. Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί.

* Ο Θάνος Ανδρίτσος είναι Αρχιτέκτονας Μηχανικός-Πολεοδόμος, υπ.Διδάκτορας Οικονομικής Γεωγραφίας. 

Τριτοκοσμική η εικόνα στις Εργατικές Κατοικίες Αγίας Τριάδος

Ναταλία Λεβέντη, μέλος Τοπικής Κοινότητας Καλαμάτας

Σε «ζούγκλα» έχει μετατραπεί η ανέκαθεν υποβαθμισμένη περιοχή γύρω από την Αγία Τριάδα. Μήνες τώρα τα καλάμια και τα χόρτα έχουν μεγαλώσει σε επικίνδυνο βαθμό και ο Δήμος δεν έχει ακόμα μεριμνήσει για την αποψίλωσή τους, αδιαφορώντας για τους κινδύνους που διατρέχουν οι κάτοικοι και παρά το γεγονός ότι οι υπηρεσίες του έχουν ειδοποιηθεί πολλάκις από τους Συλλόγους της περιοχής για να πράξουν τα δέοντα. Λόγω του ύψους των χόρτων, η ορατότητα του δρόμου τόσο στις νέες Εργατικές Κατοικίες, όσο και στις παλιές, παρεμποδίζεται, αυξάνοντας τον οδικό κίνδυνο, ενώ τα φίδια και τα τρωκτικά που παραμονεύουν, συνεχώς πολλαπλασιάζονται, με κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα των παιδιών που παίζουν στις γειτονιές. Αλήθεια, έχει αναλογιστεί ο Δήμαρχος τι κινδύνους διατρέχει η περιοχή σε περίπτωση πυρκαγιάς;

Πρόσφατα ένας συνάνθρωπός μας προέβηκε αυτοβούλως στην αποψίλωση κάποιων χόρτων με τη μπουλντόζα του προκειμένου να καλυτερέψει η ορατότητα του δρόμου… Αυτό όμως δεν είναι λύση.

Παράλληλα εστίες μόλυνσης αποτελούν οι σκουπιδότοποι κοντά στον περιφερειακό δρόμο, που εδώ και χρόνια ταλαιπωρούν τους κατοίκους. Επιπλέον η «σκούπα» του Δήμου έχει να περάσει περίπου δύο χρόνια από την περιοχή, διότι προφανώς δεν βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης για να τη βλέπει ο κ. Δήμαρχος…

Ζητάμε σαν Δίκτυο Ενεργών Πολιτών να καθαριστεί άμεσα ο χώρος, διαφορετικά θα προβούμε σε κινητοποίηση μαζί με τους κατοίκους. Οι εργατικές κατοικίες της Αγίας Τριάδος θα πρέπει επιτέλους να πάψουν να αποτελούν μια υποβαθμισμένη αστική περιοχή της Καλαμάτας. Προτείνουμε να γίνει μελέτη για την ανάπλαση της περιοχής που αφορά την καρδιά της δυτικής γειτονιάς. Αυτές οι αναπλάσεις θα πρέπει να είναι στα πλάνα του Δήμου μας και όχι τα έργα «βιτρίνας».

Lester R. Brown Μπορούμε να αναδασώσουμε τη Γη

Μπορούμε να αναδασώσουμε τη Γη

Lester R. Brown
JULY 31, 2012

image

Η προστασία των υπαρχόντων δασών του πλανήτη μας που ανέρχονται στα 10δις acres και η αναδάσωση πολλών άλλων δασών τα οποία είναι ήδη κατεστραμμένα, είναι κάτι το πολύ ουσιαστικό για την αποκατάσταση της υγείας του πλανήτη μας. Από το 2.000 και μετά  οι αναδασώσεις έχουν  περιορισθεί στα 13εκατομ acres (1 acre = 4 m2 περίπου) ετησίως, ενώ οι ετήσιες απώλειες  οι οποίες ανέρχονται στα 32εκατομ acres  απαιτούν την ετήσια αναδάσωση ακόμη 19εκατομ acres. Η αποκατάσταση των δασών και των λιβαδιών της γης προστατεύει τα εδάφη από τη διάβρωση, μειώνει τις πλημμύρες και φιλτράρει το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας. 
Σε πλανητικό επίπεδο η καταστροφή των δασών επικεντρώνεται στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η κύρια αιτία της αποψίλωσης των τροπικών δασών της Ασίας είναι η ταχέως αυξανόμενη ζήτηση ξυλείας και δευτερευόντως η επέκταση των φυτειών φοίνικα για την παρασκευή ελαίου για καύσιμα. Στη Λατινική Αμερική οι ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές για σόγια και για βόειο κρέας πιέζουν αφόρητα το δάσος του Αμαζονίου. Στην Αφρική η κύρια αιτία είναι η αναζήτηση καυσόξυλων και η εκχέρσωση των γαιών για τη χρήση τους από τους γεωργούς.
Τα τελευταία χρόνια , η συρρίκνωση των δασών στις τροπικές περιοχές απελευθερώνει  στην ατμόσφαιρα  2,2 δις  τόνους διοξειδίου του άνθρακα  κάθε χρόνο . Εν τω μεταξύ , η επέκταση των δασών στις εύκρατες περιοχές προκαλεί την απορρόφηση περίπου  700 εκατομ. τόνων διοξειδίου του άνθρακα  Άρα, σε γενικές γραμμές , απελευθερώνονται  περίπου 1,5 δισ. τόνοι διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο από την απώλεια των δασών , ποσότητα που είναι περίπου ίση προς  το 1\4   που διαχέεται από την καύση των ορυκτών καυσίμων .

Ευτυχώς , υπάρχει ένα τεράστιο ανεκμετάλλευτο δυναμικό σε όλες τις χώρες να μειώσουν τις  ποικίλες απαιτήσεις οι οποίες οδηγούν στη συρρίκνωση τη δασική κάλυψη της Γης . Στις βιομηχανικές χώρες , η μεγαλύτερη ευκαιρία έγκειται στη μείωση της ποσότητας του ξύλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή χαρτιού . Ο στόχος είναι πρώτα να μειωθεί η χρήση χαρτιού και , στη συνέχεια, να ανακυκλώνεται όσο περισσότερο είναι  δυνατόν . Τα ποσοστά της ανακύκλωσης χαρτιού στις 10  χώρες που παράγουν το περισσότερο χαρτί από ανακύκλωση ποικίλουν, αλλά η Νότια Κορέα , η οποία ανακυκλώνει ένα εντυπωσιακό 91 %, ξεχωρίζει . Αν κάθε χώρα ανακυκλώνει το χαρτί της, όπως η Νότια Κορέα, τότε το ποσό του πολτού ξύλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή χαρτιού σε παγκόσμιο επίπεδο θα μειωθεί κατά περισσότερο από το 1\3.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες , η εστίαση πρέπει να τείνει  στη μείωση της χρήσης καυσόξυλων . Πράγματι , τα καυσόξυλα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου της ξυλείας που αφαιρείται από τα δάση του πλανήτη.  Ορισμένοι διεθνείς οργανισμοί  βοήθειας , συμπεριλαμβανομένης της Αμερικανικής Υπηρεσίας για τη Διεθνή Ανάπτυξη & το Κοινωφελές Ίδρυμα των Ηνωμένων Εθνών , είναι χορηγοί προγραμμάτων που έχουν ως στόχο τους να αυξήσουν την αποδοτικότητα των καυσόξυλων μέσω της χρήσης πιο αποδοτικών cookstoves (σομπών μαγειρέματος).  Μακροπρόθεσμα , η πίεση στα δάση μπορεί να μειωθεί με την αντικατάσταση των καυσόξυλων από ηλιακές  θερμικές  κουζίνες ή ακόμη και με ηλεκτρικές εστίες που λειτουργούν  με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας .

Μια σημαντική πρόκληση είναι να μεταχειριζόμαστε τα δάση με υπευθυνότητα. Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι υλοτόμησης. Η αποψίλωση των δασών είναι περιβαλλοντικά καταστροφική, καθώς αφήνει το έδαφος διαβρωμένο και τα ρυάκια, τις υπόγειες δεξαμενές και τα ποτάμια φραγμένα. Ο ορθός τρόπος χρήσης του δάσους είναι η επιλεκτική υλοτόμηση μόνο των ώριμων δέντρων και να αφήνουμε το δάσος για ένα αρκετά μεγάλο διαστημα ανέγγιχτο. Αυτός ο τρόπος μας εξασφαλίζει ότι η παραγωγικότητα των δασών μπορεί να διατηρηθεί επ` άπειρον.

Οι δασικές φυτείες μπορεί να μειώσουν τις πιέσεις επί των εναπομεινάντων δασών καθώς δεν αγγίζουν τα αρχέγονα δάση. Από το 2010 έχουν φυτευθεί 652εκατομ acres δέντρων σε φυτείες δασών. Οι δενδρώδεις καλλιέργειες παράγουν κυρίως ξύλο για τα εργοστάσια χαρτιού. Όλο και πιο πολύ τα καλλιεργημένα δέντρα αντικαθιστούν τα αρχέγονα δάση, και μας παρέχουν ξυλεία για τις διάφορες βιομηχανικές χρήσεις.

Καθώς η καλλιέργεια δέντρων επεκτείνεται, έχει αρχίσει να μετατοπίζεται γεωγραφικά προς τις  περισσότερο υγρές τροπικές περιοχές, όπου οι αποδόσεις είναι μεγαλύτερες. Ένα εκτάριο  φυτείας δάσους παράγει 4 κυβικά μέτρα ξύλου το έτος στον ανατολικό Καναδά και 10 κυβικά μέτρα στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ. Αλλά στη Βραζιλία οι νεότερες φυτείες παράγουν περίπου 40 κυβικά μέτρα. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ υπολογίζει ότι οι φυτείες αυτές θα υπερτριπλασιαστούν ανάμεσα στα έτη 2005 και 2030. Είναι απολύτως κατανοητό ότι οι φυτείες κάποια μέρα θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας ζήτησης, προσφέροντας ανακούφιση στα εναπομείναντα φυσικά δάση παγκοσμίως.

Παρά το γεγονός ότι η απαγόρευση της αποψίλωσης των δασών μπορεί να φαίνεται κάτι το υπερβολικό,  οι περιβαλλοντικές ζημίες έχουν  ωθήσει την Ταϊλάνδη , τις Φιλιππίνες και την Κίνα να εφαρμόσουν  πλήρη ή μερική απαγόρευση της υλοτομίας. Και οι τρεις αυτοί απαγορευτικοί νόμοι  ακολούθησαν τις καταστροφικές πλημμύρες και τις κατολισθήσεις λάσπης που προέκυψαν από την απώλεια της δασικής κάλυψης Στην Κίνα , μετά από απώλειες ρεκόρ που υπέστη, ύστερα  από εβδομάδες ασταμάτητων πλημμυρών στη λεκάνη του ποταμού Yangtze , το 1998 , η κυβέρνηση ανακάλυψε ότι απλά δεν έχει κανένα  οικονομικό νόημα να συνεχίσει την αποψίλωση των δασών. Η υπηρεσία ελέγχου των πλημμυρών που οφείλονται στην αποψίλωση των δέντρων αποδεικνύεται, δήλωσαν, τρεις φορές πιο πολύτιμη  από την ξυλεία από τα κομμένα δένδρα .

Διεθνείς περιβαλλοντικές οργανώσεις όπως η Greenpeace και το WWF έχουν διαπραγματευθεί συμφωνίες για να σταματήσει η αποψίλωση των δασών στην Αμαζονία της Βραζιλίας και σε τμήματα των αρκτικών δασών του Καναδά . Ο Daniel Nepstad και οι συνεργάτες του ανεφέρθησαν  στο περιοδικό Seience του 2009 σε δύο πρόσφατες εξελίξεις που μαζί μπορούν να σταματήσουν την αποψίλωση στη λεκάνη του Αμαζονίου . Η μια σχετίζεται με το στόχο της μείωσης της αποψίλωσης των δασών του Αμαζονίου της Βραζιλίας, που ανακοινώθηκε το 2008, γεγονός που οδήγησε τη Νορβηγία να χορηγήσει $1δις, εάν σημειωθεί πρόοδος προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου  Η δεύτερη είναι η υποχρέωση των βιομηχανιών σόγιας και βοείου κρέατος να αποφεύγουν την αποψίλωση του Αμαζονίου για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Τελικά, χρειαζόμαστε μια μεγάλη προσπάθεια για τη δεντροφύτευση κάτι που και θα διατηρήσει τα επιφανειακά εδάφη και θα συντελέσει στην απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα. Για να πετύχουμε τους στόχους αυτούς θα πρέπει να φυτευθούν δις δέντρων σε εκατομμύρια στρέμματα υποβαθμισμένων εδαφών που έχουν απωλέσει τη δασοκάλυψή τους και σε οριακά καλλιεργήσιμες εκτάσεις και βοσκοτόπια που δεν είναι πλέον παραγωγικά.

Αναγνωρίζοντας τον κεντρικό ρόλο των δασών στη ρύθμιση του κλίματος, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή έχει εξετάσει τις δυνατότητες για δενδροφυτεύσεις και για τη βελτίωση της διαχείρισης των δασών προκειμένου να απορροφηθεί το  CO2 από την ατμόσφαιρα. Δεδομένου δε, ότι κάθε δενδρύλλιο που φυτεύεται σε μια τροπική χώρα από το 20ο μέχρι το 50ο έτος της ανάπτυξης του απορροφά κατά μέσο όρο 50 κιλά CO2 από την ατμόσφαιρα κάθε χρόνο –σε σύγκριση με τα 15 κιλά ενός δέντρου των εύκρατων ζωνών- η μεγάλη ευκαιρία για αναδασώσεις βρίσκεται στις τροπικές περιοχές.
…………………………………………………………………………………..

Adapted from World on the Edge by Lester R. Brown. Full book available online at HYPERLINK «http://www.earth-policy.org/books/wote» www.earth-policy.org/books/wote.

Αειφορία, Τουρισμός και Πολιτισμός

 

26.05.2014 | από Σύνταξη

Περιπτερο ιδεων

Δημοσίευση: Φύλλο 215 – 16/5/2014

Σκέψεις με αφορμή πρόσφατα ερεθίσματα

της Μαργαρίτας Δρίτσα*

 

Το ζήτημα της αειφορίας εισέβαλε πρόσφατα και κινητοποίησε ευαίσθητους πολίτες, περιβαλλοντικές οργανώσεις, καθώς και επιστήμονες που μελετούν την κλιματική αλλαγή. Ενδιαφέρθηκαν και όσοι ασχολούνται με τη μελέτη του τουρισμού και τις αρνητικές επιδράσεις του. Οι προειδοποιήσεις και εκκλήσεις διεθνών οργανισμών και ειδικών που ζητούν ριζικές λύσεις για τη ρύπανση, αλλά και η αναβλητικότητα για τα απόβλητα, η χρήση τοξικών προϊόντων στη γεωργία, οι αποψιλώσεις δασών, οι καταπατήσεις αιγιαλών, η οικοδόμηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων κ.ά., θα έπρεπε να έχουν εδώ και χρόνια απασχολήσει πολιτικούς σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Η απουσία ωστόσο κάθε προεκλογικής αναφοράς στο θέμα των περισσότερων κομμάτων – πλήν εκείνου των Οικολόγων – αποκάλυψε το πόσο χαμηλά βρίσκεται στον κατάλογο των αυτοδιοικητικών και εθνικών προτεραιοτήτων, ίσως και στη συνείδηση της πλειονότητας των πολιτών. Κι όμως, σε κάθε επίσκεψη σε τουριστική περιοχή διαπιστώνεται έλλειψη στοιχειώδους πρόνοιας για περιορισμό της ρύπανσης, πλήρης ασέβεια προς τη φύση, το δομημένο περιβάλλον και τον ευρύτερο πολιτισμό μας. Από τις κυριότερες αιτίες είναι η συνεχώς διευρυνόμενη τουριστική εμπορευματοποίηση και η σχετική άγνοια για το χαρακτήρα και τις δυνατότητες της χώρας μας.

Η Ελλάδα ανήκει στους ώριμους (και όχι αναδυόμενους όπως συχνά χαρακτηρίζεται) προορισμούς που διαθέτουν τεράστιο πολιτισμικό πλούτο – κυρίως ιστορικού χαρακτήρα – o οποίος εντάσσεται σε ιδιαίτερου κάλλους και ποικιλίας φυσικό περιβάλλον. Αυτός ο πολιτισμός ήδη από την πρώτη περίοδο τουριστικής ανάπτυξης τον 19ο αι. (και όχι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπως ισχυρίζονται πολλοί μελετητές), σφράγισε την εικόνα της χώρας, ως πρωτεργάτη του τουρισμού. Μαζί με την Ιταλία, αποτέλεσε κύριο προορισμό της Μεγάλης Περιοδείας (Grand Tour) που προσλαμβανόταν πρωτίστως ως παιδευτικό ταξίδι ανακάλυψης και εσωτερίκευσης πολιτισμού και αυτογνωσίας. Η «Μεγάλη Περιοδεία» επηρεάστηκε από όλα τα κινήματα ιδεών της Ευρώπης παγιώνοντας την εικόνα της Ελλάδας ως χώρα πολιτισμού μέχρι τον προχωρημένο μεσοπόλεμο της δεκαετίας 1930. Τα περιηγητικά κείμενα του 19ου αι. δίδαξαν στους νεότερους επισκέπτες τι να παρατηρούν στα ταξίδια τους και πώς να αντιλαμβάνονται τον ελληνικό πολιτισμό. Κεντρικό ρόλο στη διαδικασία εμπορευματοποίησής τους και δημιουργίας των πρώτων στερεοτύπων της τουριστικής αγοράς είχαν Ευρωπαίοι εκδότες και οργανωτές ταξιδιών.

 

Branding

Αν το αρχικό branding της Ελλάδας με άξονα τον πολιτισμό ετεροκαθορίστηκε από τη ζήτηση, προσπάθειες αυτοκαθορισμού δεν έλειψαν. Από το 1870 κι ύστερα, μεγάλες εκδηλώσεις όπως το βασιλικό Ιωβηλαίο, επέτειος του Πανεπιστημίου Αθηνών, διεθνείς εκθέσεις, Ολυμπιακοί αγώνες (1896) πρόβαλλαν τον ελληνικό πολιτισμό και ευνόησαν τον τουρισμό της Αθήνας προσελκύοντας μεγάλο αριθμό ξένων επισκεπτών και ομογενών της διασποράς. Η μακρά κρίση μετά την τραγωδία του 1922 και η οικονομική κρίση των ετών 1929-32 αφύπνισαν ταυτόχρονα το διψασμένο για συνάλλαγμα παρεμβατικό ελληνικό κράτος καθώς ο τουρισμός αποδείχθηκε σοβαρή πηγή πόρων και παράγων ισοσκέλισης του ισοζυγίου πληρωμών, σε περίοδο μείωσης των μεταναστευτικών εμβασμάτων και των εξαγωγών ελληνικών προϊόντων. Το 1929, η πρώτη συστηματική εκστρατεία του νεοσύστατου Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού τόνισε πρωτίστως το φυσικό κάλλος και τον λαϊκό πολιτισμό στο πλαίσιο των κυρίαρχων πολιτικών του μεσοπολέμου. Από τότε χρονολογείται και η εμμονή με τη μέτρηση αριθμού επισκεπτών και προσόδων. Όπως συνέβη στη Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κ.ά., έτσι και στην Ελλάδα, ο τουρισμός χρησιμοποιήθηκε για τόνωση της κατανάλωσης, άμβλυνση της οικονομικής ύφεσης και νομιμοποίηση των αυταρχικών καθεστώτων της περιόδου στη συνείδηση των πολιτών. Η ακόμη ατελής εισαγωγή του ελληνικού συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, το 1936, συνέβαλε στην ανάπτυξη του εσωτερικού τουρισμού συγκροτούμενου κυρίως από μορφωμένους φυσιολάτρες μεσοαστούς που μαζί με   Έλληνες του εξωτερικού συνέβαλαν στην ανάδυση του ιαματικού τουρισμού. Στα υπό ιταλική διοίκηση Δωδεκάνησα αναπτύχθηκε ο τουρισμός για Ιταλούς δημοσίους υπαλλήλους.

 

Ιδεολογία της απελευθέρωσης

Μεταπολεμικά, η ιδεολογία της απελευθέρωσης κυριάρχησε σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ανακάλυψη της «παραλίας» ευνοήθηκε από την τεχνολογική πρόοδο (εκτόξευση των αεροπορικών μεταφορών) και, σε χώρες όπως η Ελλάδα, σχεδιάστηκε με περιορισμένες επενδύσεις τουριστική ανάπτυξη σε τόπους μη ανεπτυγμένους, όπως τα νησιά. Ξένοι φορείς (αμερικανικοί μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ, αλλά και ευρωπαϊκοί, όπως το Club Mediterannee) συνέβαλαν με συμβουλές και κεφάλαια. Το ελληνικό κράτος, ανέλαβε να εφαρμόσει τη νέα πολιτική μιμούμενο ολοένα περισσότερο την Ισπανία του Φράνκο, ευνοώντας μια νέα φιλελεύθερη επιχειρηματικότητα χαμηλής σχετικά ποιότητας με δυνατότητα γρήγορου πλουτισμού. Μετά την υποτίμηση της δραχμής, το 1953-54, η Ελλάδα, ως φθηνός προορισμός, υπέκυψε στην πίεση της αγοράς και στην αδυναμία ή απροθυμία των Ελλήνων αρμοδίων να τη διαχειριστούν υπέρ του πολιτισμού. Ο τουρισμός εισήλθε σε τροχιά κρίσης, από το 1970 κι ύστερα, ευρύτερα στη Νότια Ευρώπη και τη Μεσόγειο, μέχρι να προωθήσει η ΕΕ, από τα τέλη της δεκαετίας 1990, την αειφορία ως νέο πρότυπο τουριστικής ανάπτυξης για τον 21ο αιώνα.

Εξαίρεση στον κανόνα υποβάθμισης αποτέλεσε το ελληνικό πείραμα των ΞΕΝΙΑ στον τομέα της φιλοξενίας καθώς βασιζόταν σε συγκεκριμένο σχέδιο λειτουργικής σύνδεσης ελληνικού πολιτισμού, οικονομίας και φυσικού περιβάλλοντος, που αν δεν είχε αλλοιωθεί θα είχε μάλλον οδηγήσει την Ελλάδα σε μια ιδιότυπη αειφορία πριν την εισαγωγή του όρου. Ο μαρασμός των μονάδων, όμως, απέτρεψε την παραγωγή ενός σύγχρονου εθνικού, ρεαλιστικού προτύπου τουριστικής ανάπτυξης που θα αξιοποιούσε τις ελληνικές δυνατότητες και ιδιαιτερότητες.

Στο πλαίσιο της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής αειφορίας, οι χώρες μέλη καλούνται να ακολουθήσουν γενικές οδηγίες και αρχές, π.χ., διατήρηση της βιοποικιλότητας, εξοικονόμηση υδάτινων πόρων και διατήρηση του κοινωνικού ιστού. Η δράση για την ώρα περιορίζεται μάλλον στην αφύπνιση των Ευρωπαίων και την εισαγωγή γενικών κανόνων, ενώ οι εισηγήσεις των διεθνών οργανισμών απευθύνονται σε μικρά ακροατήρια. Ο όρος αειφορία παραμένει ασαφής και επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες. Οι πρωτοβουλίες που έχουν αναληφθεί παραμένουν πειραματικές και αβέβαιες. Εξάλλου, αναφέρονται μόνο στο φυσικό περιβάλλον παραγνωρίζοντας τη σημασία της προστασίας της ιστορικής και πολιτισμικής ποικιλότητας.

 

Αειφορία και πολιτισμός μέσα από το παράδειγμα ιστορικών πόλεων, οικισμών, τόπων

Αν η σχέση μεταξύ κοινωνίας και φυσικού περιβάλλοντος διέπεται από ανθρώπινες ανάγκες, ήθος και αξίες, αντίστοιχη είναι και εκείνη με το δομημένο περιβάλλον. Η συντήρηση πόλεων, ιστορικών τόπων, οικοδομημάτων ή μνημείων, συντελείται μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες που σύμφωνα με τον John Urry είναι: φροντίδα του περιβάλλοντος (συνήθως συνδεδεμένη με την αλληλεγγύη των γενεών), οικονομική εκμετάλλευσή του, πρόσληψή του ως αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης (που απαιτεί έλεγχο και προστασία συνήθως από το κράτος, π.χ., για χρήσεις γής, προστασία ειδικών περιοχών, σχεδιασμό και στρατηγική συντήρησης) και, τέλος – όταν πρόκειται για ιστορικούς χώρους – πρόσληψή τους ως στοιχεία ή προϊόντα για οπτική/αισθητική κατανάλωση. Οι μορφές αυτές, συνήθως, διαπλέκονται και αποκρύπτεται πολύ συχνά η σχέση μεταξύ οικονομικής εκμετάλλευσης και συντήρησης των οικισμών ή κτιρίων, π.χ., όταν τα διατηρητέα εμπορευματοποιούνται και πωλούνται ή αξιοποιούνται. Γενικότερα, η κωδικοποίηση μέσω της έννοιας της πολιτιστικής κληρονομιάς λειτουργεί ως βάση για την οικονομική εκμετάλλευση, ή την αξιοποίηση, ή την προσέλκυση επενδύσεων και την αύξηση τουριστικών προσόδων. Η συντήρηση χώρων αυξάνει τις ευκαιρίες εκμετάλλευσης λόγω βελτιώσεων στην εξυπηρέτηση των επισκεπτών, ενώ αποτελούν ταυτόχρονα και διαδικασία εξωραϊσμού για οπτική κατανάλωση ή αναψυχή. Μεγαλύτερη θα ήταν η αξία συντηρημένων χώρων αν η συντήρησή τους εντασσόταν σε εκείνη ευρύτερων περιοχών με παράλληλη αποκατάσταση του κάλλους και της αισθητικής τους. Ελλοχεύει, όμως, συχνά, ο κίνδυνος, η δράση να είναι επιφανειακή, δηλαδή να πρόκειται για «συντήρηση για τη συντήρηση», ή κατασκευή ενός απλού περιτυλίγματος για ένα προϊόν που καταναλώνεται από διαρκώς μεγαλύτερα και απαιτητικότερα τμήματα της τουριστικής αγοράς. Η συγκέντρωση μεγάλων αριθμών επισκεπτών σε τέτοιους χώρους, η αναζήτηση νέων τουριστικών εμπειριών είναι γνωστό ότι προκαλεί σοβαρά προβλήματα στο σχεδιασμό και τη διαχείρισή τους. Όταν τέτοιες περιοχές λειτουργούν ως χώροι κανονικής διαβίωσης και εργασίας δημιουργούνται μοιραία αντιθέσεις, π.χ., μεταξύ κατοίκων και «εισβολέων» επισκεπτών ή και μεταξύ επαγγελματιών.

 

Μεγάλοι κίνδυνοι

Η ανάγκη νέων επενδύσεων και εργασιών στις περιοχές αυτές επίσης προκαλεί αντιθέσεις. Αν ο ποιητής Coleridge, στις αρχές του 19ου αι., αγανακτούσε με τη «χυδαιότητα» των τουριστών, επειδή προσπαθούσαν να κοιτάξουν από τα παράθυρα το εσωτερικό σπιτιών στις περιοχές που επισκέπτονταν, αναρωτιέμαι τί θα έλεγε σήμερα για τις καταχρήσεις τουριστών στα Μάλια ή στη Ρόδο. Ή πώς θα αντιδρούσαμε όλοι όταν μερικά εκατομμύρια Κινέζοι και άλλοι νέοι επισκέπτες, έστω κι αν θαυμάζουν την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό, θα κατακλύσουν τα ελληνικά νησιά, τους αρχαιολογικούς χώρους, την ελληνική ύπαιθρο και τα μουσεία. Κάτι τέτοιο προκαλείται ήδη με τους επισκέπτες κρουαζιέρας που εισβάλλουν ως παλιρροϊκά κύματα. Τί και πόσο άραγε μπορούν να καταναλώσουν και ποιές πλευρές των τοπικών οικονομιών ευεργετούν;

Στις περιοχές όπου η ιστορία κυριαρχεί και η ιστορική μνήμη αξιοποιείται τουριστικά, τα διακυβεύματα και οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι καθώς ο παγκόσμιος ανταγωνισμός συμπιέζει το χώρο και το χρόνο, και η ιδιαιτερότητα ενός τόπου – το περιβάλλον, η ιστορία, η αρχιτεκτονική, ο πολιτισμός – αποκτά γρήγορα φήμη, σημασία και αξία για τους επισκέπτες. Από την άλλη πλευρά, οι ίδιοι αυτοί τόποι μπορούν να προσελκύουν επενδυτικά κεφάλαια και ανθρώπους, να εμπνέουν καλλιτέχνες, να παράγουν γνώση. Η διατήρηση και προβολή της ιστορίας, της κληρονομιάς και του πολιτισμού, είναι λοιπόν, σήμερα, και δυναμικοί παράγοντες ανάπτυξης. Για την Ελλάδα, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει συγκριτικό πλεονέκτημα για την προσέλκυση πόρων με στόχο την αναβάθμιση και ανάπτυξη τους σε ευρύτερες περιοχές. Ορθολογικός σχεδιασμός χωρίς αποκλεισμούς θα μπορούσε να διατηρήσει τις ιδιαιτερότητες και να βελτιώσει τις τοπικές οικονομίες, γεωργικές, βιοτεχνικές, εμπορικές, να διατηρήσει την παράδοση και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης και αξίας.

 

Πολιτισμική ποικιλότητα

Η πολιτισμική ποικιλότητα της Ελλάδας αποτελεί δυναμικό στοιχείο προβολής της χώρας και παράγοντα που ευνοεί συνέργειες ανάμεσα σε διάφορα επίπεδα ικανές να αναβαθμίσουν ποιοτικά τον τουρισμό στοχεύοντας προς την αειφορία. Ωστόσο, προσοχή! Δεν σημαίνει ότι οι δυνατότητες είναι ανεξάντλητες. Κάθε άλλο, η υπερκατανάλωση και ο συνωστισμός τουριστών υποβαθμίζουν. Η κόπωση ανθρώπων, μνημείων και υποδομών απαιτεί διαρκείς επεκτάσεις, προκαλεί κοινωνικές αντιθέσεις και ρήξεις. Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και η μεγάλη κλίμακα εγκαταστάσεων αποτελεί πρόκληση και ύβρι για την αισθητική, την οικονομία, τον πολιτισμό. Αντίθετα η αειφορία επιβάλλει κοινή λογική, «το μικρό και όμορφο» ως εναλλακτικό πρότυπο ισορροπημένης ανάπτυξης.

Μακρόπνοη στρατηγική και αυστηρά κριτήρια είναι αναγκαία ώστε να περιοριστεί κάθε εξάντληση πόρων που μπορεί να προκληθεί, α. από υπερκατανάλωση της ιστορικής ιδιαιτερότητας και εξαφάνισης του ξεχωριστού χαρακτήρα των ιστορικών τόπων, β. υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, και γ. εξάντληση των υδάτινων πόρων, υποβάθμιση του δομημένου περιβάλλοντος και αλλοίωση του κοινωνικού ιστού. Χρειάζονται κατάλληλες παρεμβάσεις, έλεγχος και λογική διαχείριση ώστε η δημοφιλία των τόπων να διαρκέσει και να συνεχιστεί η επίτευξη οικονομικής ανάπτυξης, π.χ., συνύπαρξη διαφορετικών δραστηριοτήτων, όπως αρχαιολογίας και βιομηχανίας σε ενιαίους χώρους προστασίας. Δυστυχώς, υπάρχουν σήμερα μόνο θλιβερά παραδείγματα απουσίας κατάλληλης πολιτικής. Ανάμεσά τους η περίπτωση της Ελευσίνας, χώρου πανέμορφου και εξίσου σημαντικού με εκείνον των Δελφών που θα μπορούσε να συμπληρωθεί με την αναβάθμιση και της παράκτιας ζώνης και του βιομηχανικού και προσφυγικού ιστού. Επίσης, ο Ελαιώνας, λίκνο της κλασικής ελληνικής φιλοσοφίας με ανεκτίμητης αξίας αρχαία κατάλοιπα που θα έπρεπε να συνδυάζει και να περιλαμβάνει βιβλιοθήκες, θέατρα, χώρους μουσικής και άλλης καλλιτεχνικής έκφρασης με στόχο την αναβάθμιση της ευρύτερης περιοχής. Αντίθετα, σήμερα, βρίσκεται εγκαταλειμμένος σε πλήρη και προκλητική αντίθεση με το πρόσφατα ανακαλυφθέν Λύκειο του Αριστοτέλους στην οδό Ρηγίλλης.

 

Ουτοπικά;

Ίσως όλα αυτά φαντάζουν ουτοπικά, μια και η έννοια της αειφορίας σε περίοδο κρίσης μάλλον ελάχιστα (αν όχι καθόλου) εμπνέει πολιτικούς και επιχειρηματίες, μικρούς ή μεγάλους, του τουρισμού συμπεριλαμβανομένου. Απαιτεί αυξημένες δαπάνες και συνεπάγεται μειωμένα κέρδη, αυστηρότερο έλεγχο και υποχρεώσεις, νέου τύπου και μάλλον ασυνήθιστη πειθαρχία για την τοπική αυτοδιοίκηση και την κεντρική διοίκηση. Παραμένει αμφίβολο αν υπάρχει επαρκής αφύπνιση και γνώση σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο για τη σημασία της αειφορίας, αν υπάρχει στοιχειώδης αντίληψη της ατομικής ευθύνης που συνεπάγεται η εφαρμογή της. Αποφάσεις των τελευταίων ετών απογοητεύουν, η δημόσια συζήτηση σπανίζει. Οι εκπαιδευτικοί θεσμοί που θα όφειλαν εδώ και χρόνια να προωθούν προγράμματα αειφορίας, δυστυχώς, χρησιμοποιούν ευρωπαϊκά κονδύλια για νέα προγράμματα αναπαράγοντας γνωστά στερεότυπα σπουδών συνήθως διοίκησης επιχειρήσεων. Ούτε ένα παλαιότερο ή νέο πρόγραμμα τουριστικής εκπαίδευσης πανεπιστημιακού επιπέδου, προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό, δεν περιλαμβάνει το μάθημα της Ιστορίας του Τουρισμού, ή τη σύγκριση με άλλες χώρες και τη μελέτη εφαρμογής νέων προτύπων. Ελάχιστες νέες πρωτοβουλίες προωθούνται μόνον από το Διεθνές Πανεπιστήμιο. Η συμβατική και χαμηλή τελικά επιμόρφωση συμβούλων επιχειρήσεων ή στελεχών της αυτοδιοίκησης, χωρίς όραμα και επαρκή καλλιέργεια, δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη σχέση του ελληνικού τουρισμού με την παγκόσμια αγορά, ούτε να μεταβάλει τη νοοτροπία όσων ασχολούνται με τον τουρισμό. Η πρόσφατη αναγόρευση του τομέα σε κινητήρα ανάπτυξης συνεπάγεται με βεβαιότητα περαιτέρω υποβάθμιση υπηρεσιών και προϊόντων καθώς ο ανταγωνισμός εντείνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και ασκούνται μεγάλες πιέσεις και στην Ελλάδα να διατηρήσει ή να αυξήσει το μερίδιο αγοράς που κατέχει. Διαφοροποιούνται έτσι συνεχώς προϊόντα και υπηρεσίες, προωθούνται ρυθμίσεις που καταστρέφουν φυσικούς και πολιτισμικούς πόρους. Πρωτοβουλίες για εξοικονόμηση νερού ή χρήση φιλικών προς το περιβάλλον απορρυπαντικών ή περιορισμένη καλλιέργεια βιολογικών προϊόντων από διάφορες ξενοδοχειακές μονάδες, δεν αρκούν. Μάλλον προκλητικά αντιφάσκουν με τις τεράστιες πισίνες, συχνά μάλιστα δίπλα στη θάλασσα των ίδιων μονάδων, ή με γήπεδα γκόλφ σε άνυδρες περιοχές που αποστερούν κάθε ρανίδα από τον υδροφόρο ορίζοντα ολόκληρων περιοχών τις οποίες καταλαμβάνουν. Ή την καταπάτηση και καταστροφή αρχαιολογικών χώρων και οικισμών για να οικοδομηθούν γιγαντιαία ξενοδοχεία, ολόκληρα χωριά σε μικρά νησιά, ή ακόμη σκανδαλώδεις παραχωρήσεις και παράνομες οικοδομήσεις σε περιοχές ΝΑΤΟΥΡΑ, ανεξέλεγκτη επέκταση της κρουαζιέρας στα νησιά, εξαφάνιση των σπόρων ελληνικών τοπικών καλλιεργειών για παραγωγή ειδικών προϊόντων. Αποκορύφωμα, το πρόσφατο νομοσχέδιο/τερατούργημα για τη διαχείριση ή καλύτερα οριστική καταστροφή του αιγιαλού. Ο ανεξάντλητος κατάλογος αυθαιρεσιών προκαλεί τρόμο.

Συμπερασματικά, η αειφορία, παρά τις αδυναμίες της, αποτελεί πρόκληση για αναστοχασμό της ιστορίας και του ρόλου του τουρισμού τα τελευταία 100 χρόνια. Έστω και ασαφής ως έννοια, θέτει το ερώτημα. Σε τί θα στοχεύει: Αυστηρή προστασία πόρων που θα δεσμεύει μελλοντικές γενιές, θα περιορίζει την αυθαίρετη και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη και θα διέπεται από κοινωνική δικαιοσύνη; Ή μήπως υποκριτική πολιτική με κάποια περιστασιακά μέτρα που δεν θα περιορίζουν τη μεγέθυνση (growth), που θα εξακολουθήσουν να προστατεύουν καταπατητές, «αυθαιρετούχους», και κάθε λογής παρανομούντες ιδιώτες και θεσμούς;

 

*Η Μαργαρίτα Δρίτσα είναι Πανεπιστημιακός και ασχολείται με την Οικονομική και Κοινωνική Ιστορία. Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύεται στο πλαίσιο των παρουσιάσεων-συζητήσεων που πραγματοποιούνται στη Λέσχη «Δρόμοι Φιλίας και Πολιτισμού» με ευθύνη της Ομάδας Ιστορίας σχετικά με τις οικονομικές κρίσεις, το δημόσιο χρέος, το συνεταιριστικό κίνημα και την αυτοδιαχείριση.

 

 

 

 

 

Περιφερειακές εκλογές Πελοποννήσου του 2014

Οι Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του 2014, διεξήχθησαν την Κυριακή 18 Μαΐου 2014 και οι επαναληπτικές εκλογές έγιναν την Κυριακή 25 Μαΐου 2014. Η θητεία των εκλεγμένων μελών θα είναι από την 1η Σεπτεμβρίου 2014 μέχρι την 31η Αυγούστου 2019.[1] Η Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση περιλαμβάνει 13 περιφέρειες και 325 δήμους. Σε 3 δήμους έγιναν επαναληπτικές εκλογές στις 30 Νοεμβρίου, έπειτα από απόφαση των Διοικητικών Πρωτοδικείων Αθηνών και Πειραιώς.

Στις εκλογές κατήλθαν συνολικά 104 υποψήφιοι (εκ των οποίων και 17 γυναίκες) για το αξίωμα του Περιφερειάρχη, 484 Αντιπεριφερειάρχες και 7.555 υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι.[3]

Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου εξελέγη ξανά (με ποσοστό 59,3%) περιφερειάρχης ο Πέτρος Τατούλης, υποστηριζόμενος από τη ΝΔ. [13]

Υποψήφιος / Συνδυασμός / Κόμμα %
1ου γύρου
Ψήφοι
1ου γύρου
%
2ου γύρου
Ψήφοι
2ου γύρου
Σύνολο εδρών
Πέτρος Τατούλης / ΝΕΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ / ΝΔ 43,17% 157.672 59,35% 182.456 31
Οδυσσέας Βουδούρης / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΠΡΩΤΑ / ΣΥΡΙΖΑ 15,72% 57.417 40,65% 124.953 9
Γιώργος Δέδες / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΠΡΑΞΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ / ΔΗΜΑΡ, Κοινωνία Αξιών 15,38% 56.181 4
Δημήτρης Δολτσινιάδης / ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ / Χρυσή Αυγή 9,01% 32.894 2
Νίκος Γόντικας / ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ / ΚΚΕ 6,49% 23.696 2
Γιάννης Μανώλης / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΗ ΈΝΩΣΗ / ΕΠΑΛ 5,15% 18.797 1
Παναγιώτης Κάτσαρης / ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΣΤΟ ΜΩΡΙΑ / ΑΝΤΑΡΣΥΑ 2,92% 10.653 1
Δήμητρα Λυμπεροπούλου / ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ / Οικολόγοι Πράσινοι 2,18% 7.946 1