Ηλίας Μπιτσάνης: Δήμοι και οικονομία

  • εφημερίδα Ελευθερία Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012
 Με λόγους διαπρύσιους κατά του μνημονίου εξελέγησαν οι περισσότεροι δήμαρχοι της περιοχής, αλλά έφτασε η ώρα του πολιτικού… λογαριασμού. Οι εξελίξεις τούς φέρνουν στο πλευρό του μνημονίου καθώς ταυτίζουν την πολιτική τους με την πολιτική παράταξη που τους εξέλεξε. Και εθισμένοι καθώς είναι στα «έπεα πτερόεντα” σπεύδουν να διαγράψουν τα όσα έχουν καταγραφεί στην πολιτική τους ιστορία, αναζητώντας μπάρμπα στα υπουργεία για να… τσιμπήσουν κανένα κονδύλι. Εννοείται ότι ξέχασαν και τον «Καλλικράτη” καθώς κανένας δεν έθεσε κάποιο ζήτημα κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για τη συγκρότηση κυβέρνησης. Αν και εφόσον η κυβέρνηση «τραβήξει” στον ορίζοντα διετίας που τέθηκε, είναι βέβαιο ότι χωρίς να θιγεί ο πυρήνας της εν λόγω μεταρρύθμισης, θα τεθούν ζητήματα που αναδεικνύει η ζωή μέσα από την προχειρότητα θεσμοθέτησης των επιμέρους προβλέψεων.

Εκείνο το οποίο θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο είναι το γεγονός ότι η οικονομική κατάσταση των δήμων θα χειροτερέψει ακόμη περισσότερο παρά το γεγονός ότι όλοι αντιλαμβάνονται πως το οικοδόμημα βρίσκεται υπό κατάρρευση. Η συνέχιση της μνημονιακής λογικής δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας και ως εκ τούτου οι δημοτικοί παράγοντες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι χρειάζεται να ασκηθεί πολύ σφιχτή και αποτελεσματική διαχείριση των οικονομικών πόρων που τους έχουν απομείνει.

Επειδή κανένας δεν περιμένει ότι θα ξεκινήσουν από τα του οίκου τους, χρειάζεται ως πρώτης προτεραιότητας νομοθετική ενέργεια, να περιοριστούν στο ελάχιστα αναγκαίο τα έξοδα για αμοιβές των αιρετών. Η διεύθυνση των δήμων θα πρέπει να στηριχτεί στο υπαλληλικό δυναμικό που διαθέτουν και να περιοριστούν θέσεις και αμοιβές των πολιτικά αργόσχολων, από τους προέδρους των δημοτικών συμβουλίων και τους αντιδημάρχους μέχρι την τελευταία επιτροπή. Δεν είναι δυνατόν να ζητούν όλοι επιτελικό και αποτελεσματικό κράτος, την ώρα που οι δήμαρχοι αναθέτουν στο αμειβόμενο πολιτικό προσωπικό το ρόλο διευθυντών υπηρεσιών που ρυθμίζουν κατά τα συμφέροντα των «ημετέρων” την πολιτική και τις παρεμβάσεις του δήμου.

Οι δημοτικοί παράγοντες οφείλουν να περιορίσουν μέχρι μηδενισμού τα έξοδα δημοσίων σχέσεων, από την προκλητική επιδότηση μέσων ενημέρωσης μέχρι κάτι τραπεζώματα που σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής σου όταν διαπιστώνεις τα κόστη. Πολλά πράγματα είναι τόσο προκλητικά, που κάνουν κανέναν να σκέπτεται ότι χρειάζεται να επανέλθει και ο έλεγχος σκοπιμότητας, για να μπει το… χαλινάρι που χρειάζεται.

Και βεβαίως οι δημοτικοί παράγοντες θα πρέπει να αποφασίσουν ότι δεν υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών, αυτοί που πληρώνουν σταθερά τις υποχρεώσεις τους και οι άλλοι που… φοράνε συνέχεια φέσια. Η πελατειακή λογική απλώς συσσωρεύει διαρκώς χρέη και στο τέλος πέφτει ένα ηχηρό κανόνι. Σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται και κατ’ επάγγελμα, με αποτέλεσμα… φέσια και κανόνια να πολλαπλασιάζονται – με τους δήμους ορισμένες φορές να υποστηρίζουν ουσιαστικά εκείνους που δεν θέλουν να πληρώνουν δημοτικά τέλη, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Για λόγους που αυτοί γνωρίζουν και οι πολίτες… υποψιάζονται.

Αν δεν κάνουν όλα αυτά οι δημοτικοί παράγοντες, δεν διαθέτουν την απαιτούμενη αξιοπιστία να διεκδικήσουν περισσότερα κονδύλια για την αυτοδιοίκηση. Και δεν τους μένει τίποτε περισσότερο από την πολιτική επαιτεία μέσω… μπαρμπάδων.

Διαδρομές χορού στην Καλαμάτα

Τετάρτη 13 Ιούνη 2012
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σελίδα 25

 

 
John Hogg

Δεκαοκτώ χρόνια παρουσίας μετρά τoΔιεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που αν και χρονικά συρρικνωμένο φέτος (12 έως 19 Ιούλη), συνεχίζει να προσφέρει εκδηλώσεις υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας.

 

Το 18ο Φεστιβάλ, που διοργανώνει το Διεθνές Κέντρο Χορού (με καλλιτεχνική διευθύντρια την Βίκυ Μαραγκοπούλου), περιλαμβάνει δέκα παραγωγές προερχόμενες από Γαλλία, Κύπρο, Ελλάδα και Νότια Αφρική. Φιλοξενεί καλλιτέχνες που έχουν σημαδέψει την ιστορία του σύγχρονου χορού (Υβόν Ράινερ), χορογράφους που έχουν διαγράψει σημαντική διεθνή πορεία (Φιλίπ Ντεκουφλέ) κι έχουν ν’ αφηγηθούν ιστορίες για την ανθρωπότητα μέσα από το ξεχωριστό καλλιτεχνικό τους στίγμα (Γκρέγκορι Μακόμα), καλλιτέχνες που διακρίνονται για την πρωτοποριακή καλλιτεχνική γραφή τους (Πιερ Ριγκάλ). Επίσης, «ανακαλύψεις» του Φεστιβάλ που παρακολουθεί την εξέλιξή τους (Λία Χαράκη) και Ελληνες καλλιτέχνες που έχουν αναδειχθεί με την ωρίμανση του καλλιτεχνικού τους έργου και διαφαίνεται ότι θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο σύγχρονο χορό (Πατρίσια Απέργη, Σοφία ΜαυραγάνηΜαριέλα Νέστορα).

Η έναρξη του Φεστιβάλ θα γίνει με την παράσταση «Panorama», παραγωγή της ομάδας DCA, με επικεφαλής τον Φιλίπ Ντεκουφλέ. Τα έργα του προγράμματος αφήνουν να διαφανεί η αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου για την πραγματικότητα («Press» του Πιερ Ριγκάλ), ο προβληματισμός για το μέλλον («Era poVera» της Πατρίσιας Απέργη), η ανάγκη επαφής με τη μνήμη και την Ιστορία («Exit/Exist» του Γκρέγκορι Μακόμα). Το κοινό του Φεστιβάλ θα έρθει σε επαφή με ευρεία γκάμα ελληνικών παραγωγών, μικρών και μεγάλων, από εννοιολογικές μέχρι θεαματικές, από αυτοσχεδιαστικές μέχρι χορογραφημένες έως την τελευταία λεπτομέρεια: «A-MI» της ομάδας Yelp Danceco – Μαριέλα Νέστορα, «Era poVera» της Πατρίσιας Απέργη (Αερίτες), «Autogoal #05» της Σοφίας Μαυραγάνη (Fingersix). Οι ομάδες «Amorphy» και «Fingersix» θα πραγματοποιήσουν βραδιά ομαδικού αυτοσχεδιασμού DOBEDOBEDO. Θα πραγματοποιηθούν εκπαιδευτικές δραστηριότητες και σεμινάρια και εργαστήρια (Ινιάκι Αζπιγιάκα, Λου Κόουπ, Πατ Κάτερσον), που απευθύνονται κυρίως σε επαγγελματίες χορευτές και άλλες εκδηλώσεις.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
8/7/2012
 — Πανδαισία χορού στην Καλαμάτα
10/7/2011
 — Χορός σε …προβληματισμό και διάλογο
22/7/1998
 — Διεθνές φεστιβάλ χορού
3/7/1998
 — Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας



Σελίδα 25

18ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

18ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

13/06/2012

Στις 7 Ιουνίου όλο το Παρίσι, μην πω και η Γαλλία, έστρεψε τα μάτια της στην Grande Halle της Βιλέτ, όπου ο πιο διάσημος Γάλλος χορογράφος (και δεν έχει και λίγους), αλλά κι ένας από τους δημοφιλέστερους του κόσμου, ο 51χρονος σήμερα Φιλίπ Ντεκουφλέ παρουσίασε το «Panorama”. Ένα εντυπωσιακό, ονειρικό θέαμα, σαν όλα του,  στο οποίο συμπύκνωσε τα τριάντα χρόνια της καριέρας του, από το 1983 ως σήμερα. Αμέσως μετά τους Παριζιάνους, αυτή την ήδη αναμενόμενη σε όλα τα μεγάλα θέατρα του κόσμου ρετροσπεκτίβα, θα την απολαύσουν οι Καλαματιανοί. Στις 12 και 13 Ιουλίου.

Θάπρεπε να βάλω θαυμαστικό. Αλλά δεκαοχτώ χρόνια τώρα η Βίκυ Μαραγκοπούλου μας έχει συνηθίσει να εξασφαλίζει για το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της μεσσηνιακής πρωτεύουσας τους μύθους (παλιούς και καινούργιους) της πιο ανερχόμενης (και ανήσυχης, ίσως) τέχνης. Πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους στο Φεστιβάλ Αθηνών και το Μέγαρο. Κατάφερε να εγγράψει ένα μικρό, επαρχιακό ελληνικό φεστιβάλ στον παγκόσμιο χάρτη. Και δεν έχει καν (σαν το γιοφύρι της Άρτας κατάντησε) ένα αξιοπρεπές, σύγχρονο Παλάτι Χορού -κάθε χρόνο τα εγκαίνιά του μετατίθενται για «του χρόνου».

Σιχαίνομαι τους εξωτισμούς και τις μιζέριες, αλλά μεγάλο asset του φεστιβάλ Καλαμάτας αποδείχτηκε ένα τσιμεντένιο, μικρό, άβολο, με ανοικονόμητη σκηνή αμφιθέατρο στο ενετικό Κάστρο, εκεί πού έζησε η Ιζαμπώ. Πνιγμένο στα δέντρα, προσφέρει φυσικό σκηνικό σε κάθε παράσταση μια μαγική θέα στην νυχτερινή πόλη και τον μεσσηνιακό κόλπο. ‘Όταν ο στάρ Φιλίπ Ντεκουφλέ επισκέφτηκε το φεστιβάλ με την ομάδα του για πρώτη φορά (η φετινή είναι η τρίτη του συμμετοχή) ξάπλωσε στο αμφιθέατρο του Κάστρου και δήλωσε ποιητικότατα: «εγώ εδώ θα μείνω για πάντα». Ακόμα και το ρολόι της κοντινής μητρόπολης, που χτυπάει κάθε τέταρτο, δεν ενοχλεί κανέναν, ενσωματώνεται στη μουσική των παραστάσεων. Είναι ένα ακόμα δώρο της κοιμισμένης στα πόδια του Κάστρου παλιάς πόλης με τα στενά , σαν νησιώτικα δρομάκια,  στην πρωτοπορία του χορού, ξένη και ελληνική, που την καταλαμβάνει κάθε καλοκαίρι. Μαζί με την κατακάθαρη θάλασσα και το ενθουσιώδες κοινό.

Αν κάθε χρονιά η Βίκυ Μαραγκοπούλου, παρ’ όλη την στήριξη του Δήμου και του υπουργείου Πολιτισμού, οργανώνει το φεστιβάλ με τη ψυχή στο στόμα, φέτος τα πράγματα ήταν δυσκολότερα από ποτέ. Έκανε κι αυτή (όπως και ο Λούκος) περικοπές –για παράδειγμα περιόρισε τους χώρους των παραστάσεων σε δύο  (Κάστρο και ΔΗΠΕΘΕ), για να μην νοικιάζει πια ακριβούς εξοπλισμούς. Κάλεσε (πάλι όπως ο Λούκος) περισσότερες ελληνικές ομάδες, τη μια, όμως,  καλύτερη από την άλλη (Σοφία Μαυραγάνη, Μαριέλλα Νέστορα, Πατρίτσια Απέργη, αλλά και την Κύπρια Λία Χαράκη.

Δεν έβαλε, όμως, νερό στο κρασί της. Το ξένο πρόγραμμα , εκτός από τον τόσο θεαματικό και επικοινωνιακό Ντεκουφλέ, περιλαμβάνει μια ιστορική χορογραφία του 1966 της περίφημης αμερικανίδας Ιβόν Ράϊνερ, τον ανερχόμενο και πρωτοεμφανιζόμενο στην Ελλάδα γάλλο χορογράφο Πιέρ Ριγκάλ (με ένα πολιτικό έργο) και τη νέα παραγωγή του γνωστού νοτιαφρικανού Γκρέγκορι Μακόμα. Διατήρησε τα σεμινάρια από σπουδαίους καλλιτέχνες, που γεμίζουν κάθε χρόνο την πόλη με νέα αγόρια και κορίτσια από όλη την Ελλάδα. Σχεδίασε ένα ευφάνταστο παράλληλο πρόγραμμα σε δρόμους, πλατείες, ακόμα και στην κατακάθαρη πλαζ της Καλαμάτας.

Πέρυσι ήταν η καλύτερη χρονιά του φεστιβάλ. Η ζήτηση εισιτηρίων είχε ξεπεράσει κάθε προσδοκία (εντάξει, είχε και τον λατρεμένο του παγκόσμιου κοινού Σίντι Λάρμπι Τσερκάουϊ). Αλλά η κρίση είχε ήδη αρχίσει. Φέτος; Φέτος το στοίχημα ανήκει και στους υπόλοιπους Έλληνες φίλους του χορού, που πάντα ,άλλωστε, συνδύαζαν τις διακοπές τους με το φεστιβάλ. Ο νέος δρόμος Αθήνα-Καλαμάτα παραδίνεται στις 23 Ιουνίου, τέρμα οι στροφές και οι ζαλάδες. Σε δυό ώρες, περίπου όσο χρειαζόμαστε για Επίδαυρο,  θα μπορούμε να κάνουμε μια βουτιά στη θάλασσα και αμέσως μετά γραμμή για το Κάστρο.

Αλλά, για καλό και για κακό, σημειώστε και την ηλεκτρονική διεύθυνση του φεστιβάλ (www.kalamatadancefestival.gr). Θα μπορείτε να δείτε παραστάσεις στο ipad και το κινητό σας.

Info: 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, 12-19 Ιουλίου. Τηλέφωνο για πληροφορίες και εισιτήρια :27210-83086, 90886

Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας

16/06/2012.
Το Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας ιδρύθηκε το 1986 Καταλαμβάνει έκταση 54 στρέμματα.Λειτουργεί από το 1986 μετά από πρωτοβουλία του δήμου. Το μουσείο αποτελείται από έναν πρώην σταθμό του ΟΣΕ και ένα πάρκο 54 στρεμμάτων.
O σταθμός
Στα εκθέματα του Μουσείου περιλαμβάνονται, ο σταθμός και η περιοχή του, με διώροφο οικίσκο σταθμαρχείου, τέσσερις πλατφόρμες επιβίβασης με περίπτερο εισόδου o υδατόπυργος, τρεις κρουνοί ατμαμαξών και τιμονιέρες, μεταλλική πεζογέφυρα, μήκους 28 μ., κατά τον άξονα του σταθμαρχείου, καθώς και μικροστοιχεία οργάνωσης του σιδηροδρομικού τοπίου (κλειδιά αλλαγής, φανοί, στάνζες).
Εκθέματα
Εκτίθενται επτά ατμάμαξες και μια ντηζελάμαξα, ένας χειροκίνητος γερανός (1890), δύο δραιζίνες (ποδήλατη και χειροκίνητη), τρία επιβατηγά οχήματα Α’ θέσης, πέντε Α’-Β’ θέσης (1885), οκτώ φορτηγά οχήματα διαφόρων τύπων (1885-1947).

Αναλυτική περιγραφή του sfsm.gr
Nuvola apps kaboodle.png Καλαμάτα, το σιδηροδρομικό μουσείο (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Ε.Ρ.Τ. – προς το παρόν μη διαθέσιμο)

ΕΝΤΟΝΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ «ΔΙΚΤΥΟ» για τους φίκους των Ροδίων της συλλογικής μνήμης της πόλης από τους σεισμούς

«Σφαγή» στους φίκους που προσέφεραν οι Ρόδιοι μετά τους σεισμούς του 1986!

Από το δικτυακό τόπο  http://www.kalamatajournal.gr/ του Σταύρου Μαρτίνου. 
Ο …«χασάπης» πέρασε το πρωί από την κεντρική πλατεία της Καλαμάτας και έκανε …«παϊδάκια» τους φίκους που βρίσκονται στο ύψος της οδού Γεωργούλη, δέντρα ιστορικής αξίας, δεδομένου ότι τα προσέφερε ο Δήμος Ροδίων στο Δήμο Καλαμάτας μετά τους σεισμούς του 1986, σε μια ένδειξη αλληλεγγύης.

Η …«σφαγή» προκάλεσε την έντονη αντίδραση του επικεφαλής του «Δικτύου Ενεργών Πολιτών», Σταμάτη Μπεχράκη, ο οποίος αμέσως επικοινώνησε με τους υπευθύνους του Δήμου και απείλησε ότι θα προσφύγει στον εισαγγελέα και στη Δασική Υπηρεσία εάν δεν σταματήσει η καταστροφή. Φαίνεται ότι η προειδοποίηση έπιασε τόπο, καθώς οι εργασίες διακόπηκαν. Από το Δήμο αναφέρεται ότι οι φίκοι κουρεύτηκαν ώστε να μπορέσει να εργαστεί ο εργολάβος της ανάπλασης της πλατείας.
Ωστόσο ειδικοί σημειώνουν ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο έναν τόσο σαρωτικό κούρεμα αυτή την εποχή, δηλαδή τώρα που άρχισαν οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες και η μεγάλη ηλιοφάνεια. Ο Σταμάτης Μπεχράκης σημείωσε πως η δημοτική αρχή όφειλε να σεβαστεί το συμβολισμό αυτών των δέντρων, όπως έκαναν όλες οι προηγούμενες δημοτικές αρχές, ενώ επεσήμανε ότι είχε ρωτήσει για το πράσινο της κεντρικής πλατείας κατά την πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής, όπου η ενημέρωση που του έγινε ήταν ότι οι φίκοι θα συμπληρωθούν και σε καμία περίπτωση δεν θα εκριζωθούν ή μεταφερθούν.
Φαίνεται όμως, από τις σημερινές εξελίξεις, ότι τελικά κάτι έτρεχε με τα δέντρα. Για το θέμα ρωτήθηκε το μεσημέρι και ο δήμαρχος Καλαμάτας, Παναγιώτης Νίκας, που επέμεινε ότι οι φίκοι ούτε θα εκριζωθούν ούτε θα μεταφερθούν, απλά κουρεύτηκαν για να φουντώσουν…

Μπιτσάνης Ηλίας: Μελέτες και παραγωγική ανασυγκρότηση της γεωργίας.

tassosΤο κεφάλαιο της αγροτικής οικονομίας είναι τεράστιο, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι το ζητούμενο.

Εφημερίδα Ελευθερία Κυριακή, 03 Ιουνίου 2012

Οι μελέτες για τη σημασία του αγροτοδιατροφικού τομέα στην επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας… πάνε και έρχονται. Μέσα σε λίγους μήνες έχουν δει το φως της δημοσιότητας πολλές από αυτές που εκπονήθηκαν για λογαριασμό τραπεζών, ιδρυμάτων, επαγγελματικών οργανώσεων αλλά και του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι από τη μια πλευρά ο τομέας «έχει ψητό” και ως εκ τούτου παρουσιάζει επιχειρηματικό ενδιαφέρον και από την άλλη πλευρά ότι η κρίση υποχρεώνει όλους τους παράγοντες της οικονομικής ζωής σε αναθεωρήσεις σχετικά με τον παραγωγικό προσανατολισμό της χώρας.

Βεβαίως η κάθε μια από τις μελέτες αντιμετωπίζει από διαφορετική σκοπιά την υπόθεση αυτή και προσπαθεί να δώσει την κατεύθυνση των αλλαγών με βάση τα συμφέροντα που υπαγορεύουν την ενασχόληση με την ανασυγκρότηση της ελληνικής παραγωγικής βάσης. Άλλωστε η οικονομία δεν είναι «ουδέτερη” και για πολλούς η κρίση θεωρείται «ευκαιρία” για νέα κερδοφορία με δραστηριοποίηση σε τομείς που κρύβουν αναξιοποίητους θησαυρούς.
Η κρίση στην αγροτική οικονομία στην πραγματικότητα εμφανίζεται με καθυστέρηση και θα γίνει εξαιρετικά έντονη στο επόμενο διάστημα για τις καλλιέργειες εκείνες που είναι προσανατολισμένες στην εσωτερική αγορά και δεν αποτελούν βασικό διατροφικό παράγοντα. Αλλά και για εκείνες οι οποίες παρά τον εξωστρεφή χαρακτήρα τους απευθύνονται σε τμήματα καταναλωτών που πλήττονται από τη γενικευόμενη κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ενδεχόμενο βίαιης αναδιάρθρωσης ορισμένων καλλιεργειών είναι πολύ πιθανόν κάτω από τις συνθήκες που δημιουργούνται, η εισαγωγή νέων περικλείει μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας γιατί δεν εξελίσσεται στη βάση ενός σχεδίου για την κατάσταση στην αγορά και τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, ενώ οι παραδοσιακές καλλιέργειες δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τη δυναμική που θα μπορούσε κάτω από όρους να αναπτυχθεί.
Η εικόνα που προκύπτει από αυτή την περιγραφή ασφαλώς δεν είναι καθόλου ευχάριστη και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Και αυτό γιατί η αγροτική οικονομία στη χώρα είχε εγκαταλειφθεί στην τύχη της, είναι προσδεδεμένη στον αυτόματο πιλότο των ευρωπαϊκών επιλογών και βρίσκεται «αιχμάλωτη” των διαρθρωτικών προβλημάτων που την ακολουθούν εδώ και πολλές δεκαετίες. Από τη χώρα με ευθύνη πολιτικών και συνεταιριστικών παραγόντων, έλειψε τα προηγούμενα χρόνια ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της αγροτικής οικονομίας. Η προσέγγιση της διεθνούς πραγματικότητας έγινε άλλοτε ερασιτεχνικά, άλλοτε με ιδεολογικούς όρους και άλλοτε με μικροπολιτικές σκοπιμότητες που εμπόδισαν να γίνει αντιληπτή η πολυπλοκότητα στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ως εκ τούτου η αγροτική οικονομία βρέθηκε αιφνιδιαστικά στο κέντρο της κρίσης σε ένα παγκόσμιο τοπίο που αλλάζει ραγδαίως μέσα από κάθε είδους συμφωνίες που έκαναν σκληρότατο τον ανταγωνισμό και πολλαπλασίασαν τις απαιτήσεις για αλλαγές που θα ενίσχυαν την παραγωγικότητα, την διατροφική επάρκεια στην εσωτερική αγορά και την εξωστρέφεια σε προϊόντα που θα μπορούσαν να αποτελούν τις «ναυαρχίδες” της παραγωγής μας.
Για να υπάρχει μια σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα των προβλημάτων θα έπρεπε να τονίσουμε ότι σε όλη αυτή την ιστορία τεράστιο ρόλο έπαιξε η συνεταιριστική γραφειοκρατία που αναπτύχθηκε ως κομματικός βραχίονας στον αγροτικό χώρο και στο τέλος «πνίγηκε” στις αντιφάσεις και τις επιδιώξεις της. Τα κόμματα εξουσίας κράτησαν στη ζωή για δεκαετίες χιλιάδες «πεθαμένους” συνεταιρισμούς ως μηχανισμούς αναπαραγωγής της εξουσίας τους. Από την άλλη πλευρά χωρίς κανένα σχέδιο έπεσαν τεράστια ποσά σε «μαύρες τρύπες” που εμφανίστηκαν ως επενδύσεις με αποτέλεσμα να χρεωκοπήσουν και οι προσπάθειες και η συνεταιριστική ιδέα. Οργανώσεις που θα μπορούσαν να είναι πανίσχυρες και να εξελιχθούν σε μοχλό προώθησης των αγροτικών προϊόντων στην παγκόσμια αγορά, κατέρρευσαν εξ αιτίας της κακοδιοίκησης και της έλλειψης επιχειρηματικών σχεδίων.
Ταυτόχρονα το όποιο επιχειρηματικό ενδιαφέρον περιορίστηκε στην εσωτερική αγορά και τη διεκδίκηση μεριδίων σε αυτή καθώς εξασφαλίζουν σίγουρο κέρδος. Ετσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος στη διάρκεια του οποίου οι παγκόσμιοι ανταγωνιστές εδραιώθηκαν στις αγορές και τώρα είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπουν «σφήνες” οι ελληνικές επιχειρήσεις.
Με δεδομένα όλα αυτά ουσιαστικά στην αγορά των αγροτικών προϊόντων έμειναν ορισμένοι συνεταιρισμοί, τυποποιητικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις που εμφανίζουν αξιόλογη δραστηριότητα αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν ουσιωδώς την κατάσταση. Από την άλλη πλευρά έχει δημιουργηθεί μια στρατιά ενδιαμέσων οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό λειτουργούν παρασιτικά εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη οργάνωσης των αγροτών αλλά και την αδιαφορία του κράτους. Τα «κανόνια” πάνε σύννεφο και φέρνουν σε απόγνωση πολλούς παραγωγούς, οι κάθε είδους απάτες από τις επιδοτήσεις μέχρι το ΦΠΑ βρήκαν γόνιμο έδαφος να ανθίσουν και η μεγάλη ψαλίδα τιμών παραγωγού και καταναλωτή αποτελεί πλέον μόνιμο χαρακτηριστικό της αγροτοδιατροφικής αλυσίδας.
«Γκρίζο” (επιεικώς) το τοπίο και φωτεινά σημεία σε αυτό οι πρωτοβουλίες κάποιων επιστημόνων, παραγωγών, μικροτυποποιητών που παλεύουν για να υπερβούν τη δυσάρεστη πραγματικότητα μέσα από χίλιες αντιξοότητες. Το κεφάλαιο της αγροτικής οικονομίας είναι τεράστιο, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι το ζητούμενο. Μια μεγάλη συζήτηση έπρεπε να έχει ήδη ξεκινήσει συντεταγμένα και αυτό πλέον θα πρέπει να γίνει από τα κάτω με την αυτοοργάνωση των παραγωγών και των ανθρώπων που ανησυχούν για την πορεία των πραγμάτων και θέλουν να την αλλάξουν. Λύσεις πέρα από συλλογικότητες δεν υπάρχουν και δεν τις επιτρέπουν τα διαρθρωτικά προβλήματα της αγροτικής οικονομίας. Η διαπίστωση αυτή θα πρέπει να είναι και η αφετηρία οποιουδήποτε προβληματισμού.