Των Ελλήνων οι κοινότητες µέσα στην τουρκοκρατία…



Η ελληνική κοινότητα είναι ένα ιστορικό μόρφωμα, το οποίο διαμορφώθηκε εξελικτικά στην πορεία του ελληνικού έθνους σε συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις και του οποίου η σημασία και ο ρόλος αναδείχτηκαν κυρίως κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν και συγκροτήθηκε ως σύστημα εκπροσώπησης των τοπικών ελληνικών κοινωνιών, κατά κανόνα μέσω του θεσμού της Δημογεροντίας, η οποία εκλεγόταν άμεσα ή έμμεσα, εντούτοις η κοινότητα υπήρξε κατά τη χρονική εκείνη περίοδο το αποκλειστικό σε πολλές περιπτώσεις σημείο αναφοράς και συσπείρωσης του ελληνικού στοιχείου και εγγυήτρια της αυτόνομης λειτουργίας, στο πλαίσιο του ευρύτερου σχηματισμού της αυτοκρατορίας Αυτό το οποίο ονομάζουμε ελληνική παράδοση ή ελληνικό παραδοσιακό πολιτισμό αποτελεί γέννημα της κοινοτικής ζωής, έτσι όπως διαμορφώθηκε κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Ειδικά για τον Έλληνα, η τοπική συνάφεια, η κοινότητα, η γειτονιά έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη γενετική συνάφεια, τη συγγένεια του αίματος. Τούτο φαίνεται ιδιαίτερα στο γεγονός ότι για τους Έλληνες σημείο αναφοράς είναι ο τόπος καταγωγής τους, ενώ για παράδειγμα για τους Σέρβους ή άλλους λαούς το οικογενειακό τους όνομα
Απόσπασμα από την διδακτορική διατριβή του Τριανταφύλλου, Παναγιώτης Χ. –> [ i]. :

Η οργάνωση των Ελλήνων στα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν βασισμένη στον κοινοτισμό και οι κοινότητες, αποτέλεσαν για πολλούς αιώνες, τη σημαντικότερη μορφή διοικητικής οργάνωσης των υπόδουλων Ελλήνων. Η έννοια της κοινότητας είναι μία δυναμική, διαρκώς εξελισσόμενη έννοια που περιλαμβάνει διαφορετικά χαρακτηριστικά αναλόγως με την περίοδο στην οποία αναφερόμαστε.


[i]  Κυριακίδου – Νέστορος Α.. «Η θεωρία της Ελληνικής Λαογραφίας», ΕΣΝΠΓΠ. Αθήνα 1978

Των Ελλήνων οι κοινότητες µέσα στην τουρκοκρατία...  - Media

«Σιμά να βγουν τα άγια κι’ ο βασιλιάς του κόσμου, φωνή τους ήρθ’ εξουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα: – Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη».

Ο ελληνικός θρήνος για το «εάλω η πόλις», για την κατ’ εξοχήν πόλη του ελληνισµού, υπήρξε µακρός και βαθύς. Ήδη αρκετά χρόνια πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης είχαν πέσει σε τουρκικά χέρια ελληνικές περιοχές, ελληνικοί τόποι µε προαιώνια ελληνική ιστορία. Ωστόσο, καµί­ας ελληνικής πόλης η πτώση δεν θρηνήθηκε µε τόση τραγικότητα από τη λόγια και λαϊκή παράδοση, όσο η πτώση της αυτοκρατορικής Κωνσταντινούπολης.

Η πτώση της Πόλης έπεσε πάνω στον ελληνι­σµό σαν µια θεϊκή συµφορά! Εύκολα κανείς µπορεί να έρθει σε επαφή µε τη λαϊκή συνεί­δηση, αυτή που βρίσκεται και διαµορφώνεται πίσω από την πολιτική, οικονοµική και πνευµατική ιστορία κάθε έθνους. Παρακολουθώ­ντας τα ίχνη της λαϊκής µας παράδοσης, µας αποκαλύπτεται η σταθερή κοίτη της ζωής του έθνους µας.

Ο ελληνικός λαός µε βαθύτατες πολιτισµικές ρίζες στο παρελθόν βρέθηκε κατακτηµένος από έναν αλλόθρησκο πολιτισµό ασιατικής προελεύσεως, ο οποίος του στέρησε µε βιαι­ότητα την πολιτική και ατοµική του ελευθερία για τέσσερις συναπτές εκατονταετίες. Έτσι αναγκάστηκε να αγωνίζεται ψυχικά και υλι­κά στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και να επινοεί ένα σωρό τεχνάσµατα προκειµένου να επιβιώσει αλλά και να διατηρήσει τη δική του ταυτότητα, τα εθνικά πολιτισµικά του χα­ρακτηριστικά µέσα σε απίστευτες συνθήκες βαρβαρότητας ενός κατακτητή που δεν έµεινε στην ιστορία για τις επιδόσεις του στον… πολιτισµό!

Μετά την επικράτηση των Οθωµανών, όταν το ελληνικό έθνος έχασε το µέγιστο αγαθό της ελευθερίας και την αυτονοµία του στον ιστο­ρικό του χώρο, αυτό που του έµενε τελικά να περισώσει ήταν η εσωτερική του ελευθερία και συνοχή, η οµαδική και εθνική του συσπεί­ρωση, πράγµατα που ξεκινούσαν από το κάθε ελληνικό σπίτι και εξαπλώνονταν στη συγγε­νική όσο και τοπική κοινωνία. Τα στοιχειώδη προνόµια που παραχωρήθηκαν στην ελληνική εθνότητα στη διάρκεια των δυο πρώτων αι­ώνων της τουρκοκρατίας εκµεταλλεύτηκαν κατά κύριο λόγο οι τοπικές κοινότητες και οι αστικές συντεχνίες.

Σηµειώνουµε εδώ ότι η Εκκλησία, έτσι κι αλ­λιώς, έχαιρε ιδιαίτερων προνοµίων. Μέσα από αυτούς λοιπόν τους θεσµούς έµελλε να διατηρηθεί η εθνική µας συνοχή, που βασί­στηκε στους άγραφους νόµους και στα έθιµα που διαµόρφωσαν τη νέα εθνική µας συνείδη­ση αλλά και τον τρόπο που σκεφτόµαστε και δρούµε.

Θα παρακάµψουµε τον θεσµό της Εκκλησίας και θα επικεντρώσουµε το ενδιαφέρον µας στις κοινότητες, που αποτέλεσαν την κινητή­ριο δύναµη του ελληνισµού στα σκοτεινά χρό­νια της σκλαβιάς.

Τοθαύματωνκοινοτήτων

Η κοινοτική ζωή στα χρόνια της τουρκοκρατί­ας έχει σαν χαρακτηριστικό της την ανασφά­λεια, κι αυτό αποτυπώνεται αρχιτεκτονικά στην περιχαράκωσή της σε κάστρα, πύργους, καταφύγια, σε λοξά καλντερίµια, ψηλόκτιστα σπίτια και βίγλες. Στη συνέχεια, µοιάζει να ξανοίγεται ως τα αλώνια που τα χρησιµοποιούσαν και για τους χορούς των πανηγυριών. Η δοµή των ελληνικών κοινοτήτων αντιγράφει την οικογενειακή ιεραρχία. Κατά το πρότυπο του πατέρα, που είναι ο αρ­χηγός της οικογένειας, η κοινότητα ορίζει και τους δικούς της αρχηγούς, τους προεστούς, τους πρωτόγερους, το γεροντειό, τους κοτζαµπάσηδες. Γύρω από αυτούς αρχίζουν συζη­τήσεις, και γεννιέται το δικαίωµα της γνώµης και του διαλόγου, που φτάνει στα όρια της δηµοκρατικής αντιπροσωπευτικής εκλογής. Έτσι, η κάθε ελληνική κοινότητα µετατρέπε­ται σε ένα ζωντανό κύτταρο της δηµοκρατίας, όπου κυριαρχεί το πνεύµα της αυτονοµίας και της αυτοδιοίκησης.

Αυτόν τον «τοπικισµό», αιώνες µετά, στα… χρόνια της νεωτερικότητας, δηλαδή στις µέ­ρες µας, άνδρες… σοφοί θα τον χρησιµοποι­ήσουν ως επιχείρηµα για το ότι στην τουρ­κοκρατία αναπτύχτηκε το τοπικιστικό πνεύ­µα και όχι η εθνική συνείδηση· άρα υπάρχει «εθνική ασυνέχεια»… Εκείνη η δηµογεροντία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις δύσκολες, κα­τά περιόδους και περίσταση, στιγμές των κοινοτήτων που ήρθαν αντιμέτωπες με τις δυσβάστακτες φορολογίες, την πείνα, τις ομηρίες και τα παιδομαζώματα, όπως και τις επιδημίες.

Για την εύρυθμη λειτουργία της κοινότητας υπήρχαν μια σειρά επαγγέλματα όπως οι λογαριαστάδες, οι ντελάληδες, οι νεκροθά­φτες, οι αγελαδάρηδες, οι νυχτοφύλακες, οι δραγάτες κ.ά. Η ζωή της κοινότητας μας γί­νεται γνωστή μέσα από μια χαρακτηριστική ορολογία χρήσης:

Το «ψυχομέτρι» δηλώνει την απογραφή (το μέτρημα των ψυχών). Η «λόντζα» υποδηλώνει τη γενική συνέ­λευση και ό,τι συνεπάγεται μια τέτοια δρα­στηριότητα για τη ζωή της κοινότητας.  Η «πανταχούσα» είναι η εγκύκλιος· η «μάννα» το κτηματολόγιο.  Έχουμε επίσης και τα «στεφανιάτικα», που δεν είναι άλλα από τα «δικαιώματα» του επισκόπου και κάλλιστα θα μπορούσαν να ονομάζονται και «κερατιάτικα»!… Η Αγία Εκκλησία και οι ολιγαρκείς της εκπρόσωποι πάντα είχαν τον τρόπο να τα… παίρνουν από το ποίμνιο.

Επίσης υπάρχουν και τα «παπαδικά» για τον παπά, τα «δευτεριάτικα» για τον δάσκαλο κ.ά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι κοινότη­τες των Ελλήνων διαβιούσαν επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη κοινωνική αλληλεγγύη και αλ­ληλοσεβασμό, που αποτελούν στοιχειώδεις προϋποθέσεις μιας αυτόνομης και αυτοδιοι­κούμενης κοινωνίας.

Μέσα σε συνθήκες σκλαβιάς, το κοινοτικό πνεύμα έγινε συνείδηση και εθνικό χαρα­κτηριστικό ως προς την αλληλοβοήθεια και τη συνεργασία, τόσο μεταξύ των ελληνικών οικογενειών όσο και στις αγροτικές κοινοτι­κές εργασίες. Γενικά, μέσα από το κοινοτικό πνεύμα αντιμετωπιζόταν κάθε περιστατικό. Η αλληλεγγύη και η συνεργασία προκύπτει από μια σειρά λέξεων της εποχής: ονόμα­τα όπως η παρακαλιά, ξέλαση, ληλοβόηθο, αντιβόηθο, δανεικαριά, παρασπόρι, αγγαριά και άλλες, υποδηλούν ότι σε κάθε περίστα­ση, ο ένας προσέτρεχε τον άλλον, πράγμα εξάλλου που γίνεται φανερό και από τα κη­ρύγματα του παπά μετά τη λειτουργία, συνή­θεια που έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας: να καλείται η κοινότητα να συνδράμει σε ιδι­ωτικές ή δημόσιες υποθέσεις των ενοριτών. Αυτή η συγκινητική συνθήκη ζωής που ζού­σαν οι προπάτορές μας στα χρόνια της τουρ­κοκρατίας επισφραγιζόταν συνήθως από τις «κρασοφιλιές», όπου οι πιο φτωχοί, όλοι αυ­τοί που δέχτηκαν τη βοήθεια, έβαζαν το κρασί προς υγεία όλων εκείνων που βοήθησαν ως ηθική ανταμοιβή αλλά και ευκαιρία για γλέντι τρικούβερτο! Άλλες, πιο κλειστές εκ­δηλώσεις αλληλεγγύης ήταν τα περίφημα νυ­χτέρια ή αλλιώς αποσπερίδια σε διαφορά φι­λικά ή συγγενικά σπίτια της κοινότητας, όπου μαζεύονταν προκειμένου να βοηθήσουν σε διάφορες σπιτικές δουλειές, από το σπάσιμο των αμυγδάλων ή την επεξεργασία των ελιών ως το ξάσιμο του μαλλιού και την ετοιμασία της προίκας των κοριτσιών. Το ρακί δεν έλειπε ούτε απ’ αυτές τις συνευ­ρέσεις, όπου μάλιστα άφηναν (με τη σχετική επιτήρηση ασφαλείας) τους νέους παραδί­πλα να πλέκουν και αυτοί τα ερωτικά τους ειδύλλια. Ενδεικτικά μάλιστα είναι τα ανάλα­φρα τραγούδια του 15ου και του 16ου αιώνα με ερωτικό περιεχόμενο που σώθηκαν στη δημοτική μας παράδοση: «Αφόν εστήθη ο ουρανός και θεμελιώθη ο κόσμος

και περιφράχθη η θάλασσα τριγύρω με τον άμμον,

εκ τότε, κόρη, σ’ αγαπώ κι ακόμα δεν σου το ’πα…»

xenofonb@gmail.com

κοινοποίησε το:

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΟ «ΔΙΚΤΥΟ» στην κατεδάφιση του υπέρ- αιωνόβιου κτηρίου της Ηλεκτρικής Εταιρίας

22/02/2012

Να κατεδαφιστεί το υπεραιωνόβιο κτήριο της Ηλεκτρικής Εταιρίας ζητάει η Δημοτική Κοινότητα

Να κατεδαφιστεί το υπεραιωνόβιο κτήριο της Ηλεκτρικής Εταιρίας ζητάει η Δημοτική Κοινότητα

Να κατεδαφιστεί το κτήριο της παλιάς ηλεκτρικής εταιρίας, εισηγείται στα αρμόδια όργανα του Δήμου το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας, ωστόσο αντιδρούν παρατάξεις της αντιπολίτευσης και η Νομαρχιακή Επιτροπή του Τεχνικού Επιμελητηρίου, που τονίζουν ότι το συγκεκριμένο κτήριο αποτελεί σημαντικό στοιχείο της βιομηχανικής κληρονομιάς της πόλης, που πρέπει να αποκατασταθεί και να δοθεί στις επόμενες γενιές. Την εισήγηση στο Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας έκανε η πρόεδρός της, Βενετία Λιακουνάκου.

Όπως τόνισε, το κτήριο είναι επικίνδυνο, δεν είναι χαρακτηρισμένο ως διατηρητέο, ενώ οι περιοίκοι ζητούν να κατεδαφιστεί και να καθαριστεί ο χώρος γιατί αποτελεί εστία μόλυνσης.
Ο επικεφαλής του «Δικτύου Ενεργών Πολιτών», Σταμάτης Μπεχράκης, εξέφρασε από την πλευρά του την αντίθεσή του. Όπως δήλωσε, «η κατεδάφιση του κτηρίου διοίκησης της παλιάς ηλεκτρικής εταιρίας ουσιαστικά αλλοιώνει τη φυσιογνωμία και την πρόσφατη ιστορία της πόλης. Θα σβήσει ένα τμήμα του ιστορικού άξονα λιμάνι-μύλοι-σιδηροδρομικός σταθμός Πάρκου-εγκαταστάσεις παλιάς ηλεκτρικής εταιρίας-κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός Καλαμάτας».
Ο Σταμάτης Μπεχράκης πρόσθεσε ότι το συγκεκριμένο κτήριο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το σύγχρονο κτήριο του Δικαστικού Μεγάρου με τις μαρμάρινες και τις γυάλινες επιφάνειες. Αυτή η αντίθεση των δύο κτηρίων, σημείωσε, αποτελεί εικόνα δύο διαφορετικών εποχών που δεν πρέπει να χαθεί.
Επιπλέον, συνέδεσε το θέμα με τον πεζόδρομο που σχεδιάζει η δημοτική αρχή στη Φαρών για τη σύνδεση του λιμανιού με το κέντρο, διερωτώμενος «τι θέλει να δείχνει τελικά η δημοτική αρχή σε όσους κινούνται σε αυτόν τον πεζόδρομο, μήπως το υπόγειο πάρκινγκ που θα φτιάξει;».
Τέλος, ο Σταμάτης Μπεχράκης τόνισε ότι είναι χρέος της σημερινής γενιάς να σώσει αυτό το κτήριο, να αναπλάσει την ευρύτερη περιοχή και έτσι να προστατέψει την ιστορική μνήμη και να την παραδώσει στις επόμενες γενιές.

κοινοποίησε το:

Πρόταση Οδυσσέα Βουδούρη για το Ινστιτούτο Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας προς Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Τροφίμων κ Σκανδαλίδη.docx

Καλαμάτα, 24  Φεβρουαρίου 2011

Προς

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Ν. Μεσσηνίας

 

Πρόταση Οδυσσέα Βουδούρη για το Ινστιτούτο Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Κ. Σκανδαλίδη

Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ,

Ο Νόμος Πλαίσιο «Σύσταση Εθνικού Οργανισμού Αγροτικής Έρευνας, Εκπαίδευσης και Ποιότητας «ΔΗΜΗΤΡΑ», συνένωση εποπτευόμενων από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων νομικών προσώπων και άλλες διατάξεις» προβλέπει τη συγχώνευση του Ινστιτούτου Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας, του Ινστιτούτου Αμπέλου & Οπωροκηπευτικών Πύργου, του Ινστιτούτου Εσπεριδοειδών Ναυπλίου με το Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών Πάτρας. Η συνένωση ερευνητικών κέντρων και οργανισμών μπορεί να είναι στην παρούσα συγκυρία πράγματι αναγκαιότητα, εφόσον οδηγεί σε πιο ορθολογική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων. Ωστόσο κάθε τέτοια απόφαση απαιτείται να πραγματοποιείται υπό ορισμένους όρους.

Η πρόταση μας όσον αφορά την συνένωση ινστιτούτων με έδρα την Πελοπόννησο αφορά στα εξής:

α. Με βάση την καλλικρατική περιφερειακή συγκρότηση η σχεδιαζόμενη συνένωση υπονομεύει τη διοικητική αυτονομία της Περιφέρειας Πελοποννήσου καταργώντας στην πράξη όλα τα ερευνητικά κέντρα με έδρα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και μεταφέροντας τα στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.

β. Το Ινστιτούτο Ελαίας & Οπωροκηπευτικών Καλαμάτας αξίζει να σημειωθεί ότι συμβάλλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της παραγωγής του ελαιόλαδου, βασικού προϊόντος τόσο του νομού μας όσο και ολόκληρης της Νότιας Πελοποννήσου . Διαθέτει 15 άτομα προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων, επιστημονικό εξοπλισμό αξίας 2 εκ. € περίπου, εργαστήριο πιστοποίησης ποιότητας ελαιολάδου με τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό αξίας πάνω από 500 χιλ. €, 500 στρέμματα πειραματικών αγρών στο Νομό Μεσσηνίας. Επίσης, εποπτεύει ακόμη 100 στρέμματα στο Νομό Αρκαδίας, όπου έχει κλείσει ο Σταθμός Γεωργικής έρευνας και περίπου 50 στρέμματα στη Νέα Κίο Αργολίδας, όπου το Ινστιτούτο δεν διαθέτει επιστημονικό προσωπικό. Διαθέτει επίσης υποδομές (πρότυπη μονάδα καλλιέργειας μανιταριών), θερμοκήπια, υδρονέφωση για παραγωγή δενδρυλίων κλπ, όπως επίσης και τράπεζες γενετικού υλικού: 66 ποικιλιών συκιάς – η μεγαλύτερη στην Μεσόγειο, 500 περίπου είδη μυκήτων πολλά εκ των οποίων εδώδιμα και καταγεγραμένα για πρώτη φορά από το Ινστιτούτο στον Ελληνικό χώρο και 200 είδη βακτηρίων και ζυμών, 1 εκ των οποίων καταγράφηκε για πρώτη φορά από το Ινστιτούτο μας καθώς και 1 για ιδιαίτερης γεωργικής αξίας για το οποίο έχει κατατεθεί και αίτηση στον Ο.Β.Ι. για κατοχύρωση της πατέντας χρήσης του.

γ. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι τα τελευταία χρόνια αλλά μέχρι και σήμερα το Ινστιτούτο έχει συμβάλει με την πρωτοποριακή του έρευνα στην διαμόρφωση ολοκληρωμένης πρότασης για την διαχείριση των αποβλήτων ελαιουργίας. Συνεργάζεται με δημοτικούς φορείς (Δήμος Καλαμάτας, ΔΕΥΑΚ) αλλά και με ιδιωτικούς (ΤΕΜΕΣ Α.Ε.) στο πρόβλημα της διαχείρισης στερεών αποβλήτων και λυμματολάσπης μέσω της διαδικασίας της κομποστοποίησης με θετικά προκαταρτικά αποτελέσματα των μέχρι τώρα πειραμάτων. Τέλος έχει ιδιαίτερη συμβολή και προσφέρει με την τεχνογνωσία του στην στήριξη της βιολογικής καλλιέργειας της ελιάς και των οπωροκηπευτικών στο Νομό Μεσσηνίας.

δ. Το Ινστιτούτο Καλαμάτας απαιτείται να ενισχυθεί με επιστημονικό προσωπικό, ενώ παράλληλα να αξιοποιηθεί ο υπάρχον εξοπλισμός και να αποκτήσει συγκεκριμένο προσανατολισμό, που να συμβάλει στην ανάπτυξη της παραγωγής τόσο το ελαιόλαδου όσο και άλλων οπωροκηπευτικών προϊόντων.

ε. Στη βάση της περιφερειακής καλλικρατικής ανασυγκρότησης η υπό εξέλιξη συγχωνεύσεις πρέπει να αποσκοπούν στη δημιουργία δύο Ινστιτούτων, με έδρα την Πάτρα για τη Δυτική Πελοπόννησο και την Καλαμάτα για την Περιφέρεια Πελοποννήσου, με διαφορετικά ερευνητικά αντικείμενα, αλλά και συμπληρωματικό ρόλο.

Ευελπιστώντας ότι θα μελετήσετε τις προτάσεις μας, στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε επιπρόσθετη πληροφορία.

Με εκτίμηση

Οδυσσέας Βουδούρης

Βουλευτής Μεσσηνίας

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ

This entry was posted on 24 February 2011 at 17:38 and is filed under ΕΛΛΑΔΑ. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.

 

κοινοποίησε το:

ΜΠΕΧΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΓΠΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ Γ.Γ. ΤΗΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Για το Δίκτυο Ενεργών Πολιτών τα ΓΠΣ αποτελούν εργαλεία ανάπτυξης και βοηθούν το σχεδιασμό μακροχρόνιων δράσεων για την τοπική αυτοδιοίκηση. Επομένως παρά την κριτική μας στο περιεχόμενο της μελέτης του ΓΠΣ Καλαμάτας και τις τεράστιες ευθύνες της δημοτικής αρχής για τις διαδικασίες κατάρτισης του , θέλοντας να συμβάλλουμε να ξεπεραστεί η κρίση καταθέσαμε τη πρόταση μας που έχει ως εξής :

Να συμπληρωθεί η μελέτη του ΓΠΣ με τις τροπολογίες που έγιναν αποδεκτές από το προηγούμενο Δημοτικό συμβούλιο, πράγμα που δεν έγινε με ευθύνη της δημοτικής αρχής και να προχωρήσει από την φάση Β2. Έτσι επιτυγχάνεται μαζί με τη νομική θωράκιση του νέου ΓΠΣ και η δικαιολογητική βάση , κατά την γνώμη μας , για τη συνέχιση του διαλόγου με τον Γ.Γ. της αποκεντρωμένης Διοίκησης και στο νέο θέμα που έχει ανακύψει με τη Βέργα, και ο ίδιος αναγνωρίζει και κάνει τις προτάσεις του.

Η συμμετοχή μας στην επιτροπή συνεννόησης του Δημοτικού συμβουλίου με τον Γ.Γ. της αποκεντρωμένης Διοίκησης κ. Αποστολόπουλο οφείλεται γιατί μεταξύ των άλλων διατηρούμε σοβαρές αμφιβολίες αν η δημοτική αρχή θέλει έγκριση του ΓΠΣ ή επιθυμεί με την τακτική των «διαρκών νέων» αλλαγών την κατάρρευση του. Η διάθεση συμβολής μας για την άρση του αδιεξόδου σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως συναίνεση άνευ όρων. Δεν θέλαμε και δεν θέλουμε μια καταγγελτική λογική και αναχώρηση στην καθαρότητα των απόψεων μας, πράγμα άλλωστε εύκολο. Δηλώνουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε όσο περνάει και από το χέρι μας να αμφισβητηθεί η αναγκαιότητα να έχει ο δήμος μας ΓΠΣ πράγμα που δεν συμφέρει άλλωστε ούτε και αυτούς τους συνδημότες που για ψηφοθηρικούς λόγους τους τάζουν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν και τους αποκρύπτουν την αλήθεια.

κοινοποίησε το: