Συμπαρατάσσεται με την Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία ο Νίκος Σαράντης

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα νέο τοπίο.

Τις αλλαγές στο εκλογικό σύστημα με τον νόμο “Κλεισθένη” ακολούθησαν οι τροποποιήσεις στο σύστημα διακυβέρνησης των Δήμων που ψήφισε η νέα κυβέρνηση. Το τελικό θεσμικό αποτέλεσμα είναι αντιφατικό, εγείρει ζητήματα συνταγματικότητας και αντιδημοκρατικής υπερσυγκέντρωσης εξουσιών στο πρόσωπο του Δημάρχου και ήδη προκαλεί στους Δήμους μια συνεχή διαδικασία τριβών ανάμεσα στο Δημοτικό Συμβούλιο και στα όργανα Διοίκησης.

Ενώ τα πρώτα δείγματα γραφής της κυβερνητικής πολιτικής για την Αυτοδιοίκηση, όπως η νομοθετική διευκόλυνση της ιδιωτικοποίησης των ανταποδοτικών Υπηρεσιών, προοιωνίζουν προβλήματα για τον θεσμό και την ομαλή λειτουργία του. Θα χρειαστεί επαγρύπνηση των θεσμικών οργάνων της Αυτοδιοίκησης για να αποφευχθούν ταλαιπωρίες και αρνητικές καταστάσεις του παρελθόντος που τελικα αποβαίνουν σε βάρος της εξυπηρέτησης των πολιτών.

Όμως οι πολιτικοί συσχετισμοί στον πρώτο και δεύτερο βαθμό της Αυτοδιοίκησης όπως διαμορφώθηκαν μετά τις εκλογές του Μαϊου μπορεί να οδηγήσουν σε μονοπαραταξιακές διοικήσεις σε όλα τα επίπεδα και σε μια συντηρητικη στροφή της Αυτοδιοίκησης. Αυτό θα σήμαινε την αδυναμία προβολής των διεκδικήσεων των Δήμων και των Περιφερειών για την επίλυση των όλο και οξυνόμενων προβλημάτων τους και την υπεράσπιση της ομαλής λειτουργίας τους.

Σε όλη την Αυτοδιοικητική διαδρομή μου θεωρούσα  και εξακολουθώ να θεωρώ οτι η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να έχει μια διεκδικητική στάση προς την όποια κυβέρνηση και ταυτόχρονα έναν ουσιαστικό προοδευτικό, δημοκρατικό και αναπτυξιακό προσανατολισμό. Έχοντας ολοκληρώσει έναν χρονικά μεγάλο και  πιστεύω παραγωγικό κύκλο ως Δήμαρχος αλλά εξακολουθώντας να ενδιαφέρομαι έντονα για το μέλλον και τις προοπτικές των θεσμών που έχω υπηρετήσει σε όλη την ζώη μου, αποφάσισα να συστρατευτώ με τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας  στην ΠΕΔ  Αττικής και την ΚΕΔΕ πάνω σε ένα πλαίσιο αρχών και προγραμματικών θέσεων για την Αυτοδιοίκηση. Επιμένοντας αταλάντευτα ότι η Αυτοδιοίκηση και ιδιαίτερα ο πρώτος βαθμός της πρέπει να αποτελεί το κύτταρο της δημοκρατίας και τον βασικό μηχανισμό προστασίας των κοινωνικά αδυνάμων πολιτών.

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ

πρώην Δήμαρχος Αγίων Αναργύρων – Καματερού,

πρώην Πρόεδρος της  ΠΕΔ Αττικής.

Η τελευταία κλινάμαξα της Πελοποννήσου «δίνει μάχη» στον Άρι για να γλιτώσει από το χρόνο και το σκραπ

Πρώτη Δημοσίευση: 05/11/2019

Αφορμή για το παρακάτω ρεπορτάζ στάθηκε ανάρτηση στο Facebook της ομάδας «Θέλουμε το σιδηρόδρομο στην Πελοπόννησο!», μια ομάδα που υπάρχει εδώ και χρόνια και μέλη της είναι πρώην εργαζόμενοι του ΟΣΕ, αλλά και λάτρεις του συγκεκριμένου μέσου.
Εκεί, λοιπόν, ένα μέλος ρώτησε μήπως γνώριζε κάποιος αν στο τότε νυχτερινό δρομολόγιο Πειραιάς-Κυπαρισσία λειτουργούσε για κάποια περίοδο όχημα με υπηρεσίες κατάκλισης (κλινοθέσιο).
Οι απαντήσεις που δόθηκαν ήταν πολλές, γεμάτες αναμνήσεις, ενώ σταματούν περίπου στο 1991, καθώς τότε καταργήθηκε αυτή η υπηρεσία του ΟΣΕ στα δρομολόγια Πειραιάς -Πάτρα Καλαμάτα, αλλά και Πειραιάς- Καλαμάτα, με το δεύτερο να ξεκινά από Πειραιά στις 21.07 και να φτάνει στην πόλη μας περίπου στις 6.30 το πρωί.

Μεταξύ άλλων, στη συγκεκριμένη δημοσίευση μάθαμε και άλλα για τα συγκεκριμένα βαγόνια, όπως χαρακτηριστικά ένας μέλος της ομάδας γράφει:
«Οι κλινάμαξες ήταν αρχικά οι ρουμάνικες επιβατάμαξες. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στο ΜΠΡ έγινε μετατροπή 4 επιβαταμαξών σε κλινάμαξες. Πολύ καλή δουλειά είχε γίνει, αναπαυτικά κρεβάτια, με νιπτήρα-καθρέφτη, μεγάλο χώρο για τις αποσκευές. Μόνο με ένα σοβαρό μειονέκτημα. Το καλοκαίρι αν κοιμόσουν στο μεσαίο κρεβάτι με ανοικτό το παράθυρο, κινδύνευες να πεταχτείς έξω αν το βαγόνι “κοσκίνιζε”…».
Στη συνέχεια άλλος χρήστης αναφέρει: «Τα νυχτερινά δρομολόγια για Πειραιά- Κυπαρισσία και Πειραιά-Καλαμάτα και αντίστροφα γίνονταν έως και το 1991, κρίθηκαν ασύμφορα και καταργήθηκαν από την τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κλινάμαξες υπήρχαν μονάχα 4. Έχουν γίνει σκραπ εδώ και 10 χρόνια».
Κάπου εκεί ένας άλλος χρήστης απαντά: «Η τελευταία κείτεται στον Σ.Σ. Άριος, δεν έχει γίνει σκραπ ακόμα, αλλά δε βλέπω να γλιτώνει…».

Κι έπειτα από συγκεκριμένα σχόλια στην αρχική δημοσίευση, φτάνουμε στο σήμερα και στην περίπτωση του σταθμού του Άριος.
Να σημειωθεί πως δεν είναι ο μοναδικός σταθμός όπου έχουν «παρατηθεί» βαγόνια του ΟΣΕ, βαγόνια μουσειακής αξίας, γεμάτα αναμνήσεις, που κατά λάθος έχουν ξεφύγει της καταστροφής.

Έτσι, λοιπόν, το «Θάρρος» βρέθηκε την Κυριακή στο σταθμό του Άριος, όπου αντικρίσαμε την κλινάμαξα λεηλατημένη, με στοιχεία όμως που φανερώνουν ξεκάθαρα τη χρήση της και με προβληματισμό μήπως το συγκεκριμένο βαγόνι θα μπορούσε να σωθεί και να αξιοποιηθεί είτε από τον ΟΣΕ είτε, ακόμα καλύτερα, από το Δήμο Καλαμάτας.
Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο Άρις ανήκει στο Δήμο Καλαμάτας…
Εμείς παραθέτουμε φωτογραφίες από τα δύο βαγόνια που υπάρχουν στο συγκεκριμένο σταθμό και ελπίζουμε οι αρμόδιοι να κινητοποιηθούν πριν να είναι αργά…

Ο διάδρομος στην κλινάμαξα… με ένα χρήστη να γράφει χαρακτηριστικά: «Λόγω εύρους βεβαίως στο διάδρομο των κλινάμαξων ήθελες κουμάντο για να διασταυρωθείς με κάποιον που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση»…

Ένας ακόμα χρήστης της ομάδας γράφει: Η κλινάμαξα στον Άρι είναι σε κακή κατάσταση. Μέσα υπάρχουν έπιπλα μοναδικής ομορφιάς και σχεδίασης, τα οποία ήδη έχουν υποστεί σοβαρές καταστροφές, αν δεν έχουν ξηλωθεί από “ευπαθείς ομάδες”, προκειμένου να ζεσταθούν

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι δημοσιευμένη στην ομάδα και όπως γράφεται, είναι τραβηγμένη πριν από 8 χρόνια. Από τότε έως σήμερα, βέβαια, η κατάσταση έχει αλλάξει κατά πολύ

Βαγόνι συνδεδεμένο με την κλινάμαξα, όπου τοποθετούνταν οι βαλίτσες κ.λπ. εμπορεύματα

Στο χώρο που καθόταν ο υπάλληλος του ΟΣΕ, εκτός από τα ηλεκτρολογικά και το γραφείο, υπήρχε στόφα

Μία από τις κοινόχρηστες τουαλέτες της κλινάμαξας, όπου πλέον υπάρχουν μέχρι και βάτα!

Εκτός από την κλινάμαξα, στο συγκεκριμένο σταθμό υπάρχει και ένα κλασικό επιβατικό βαγόνι της εποχής, με μέρος των καθισμάτων να έχει αφαιρεθεί

Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
 0  852

Προσθήκη νέου σχολίου

Το όνομά σας Θέμα Comment *

Χρήστος Αναστασόπουλος: Η έκθεση «Άρτος – Οίνος – Έλαιον» από άλλη οπτική

Χρήστος Αναστασόπουλος

Η έκθεση «Άρτος – Οίνος – Έλαιον» από άλλη οπτική

Από άλλη οπτική μας καλεί να δούμε την έκθεση «Άρτος – Οίνος – Έλαιον» ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «Ανοικτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες» Χρήστος Αναστασόπουλος

H παρέμβαση του κ. Αναστασόπουλου:

«Στο πλαίσιο ενός κλιμακούμενου ενδιαφέροντος για την τουριστική ανάπτυξη της Καλαμάτας και της Μεσσηνίας εν γένει και αντιμετωπίζοντας με κριτική ματιά την έκθεση «Άρτος – Οίνος – Έλαιον» που διοργάνωσε ο Δήμος Καλαμάτας και πραγματοποιήθηκε στα τέλη Αυγούστου, εκτός από τα θετικά σχόλια που αναφέρθηκαν και τα εύσημα που αποδόθηκαν, καλό είναι να τονιστούν και σημεία τα οποία καταδεικνύουν περιθώρια βελτίωσής της.

Κριτική, αργοπορημένη μεν αλλά αρκετά έγκαιρη, ώστε να ληφθεί υπόψη από τους ιθύνοντες για την επόμενη διοργάνωση. Με καλόπιστη και εποικοδομητική, φυσικά, διάθεση και χωρίς μηδενιστική, απέναντι σε όσους και όσες συνετέλεσαν στην πραγματοποίησή της, πρόθεση.

Με βασικούς πυλώνες ανάπτυξης της περιοχής μας, κατά κοινή ομολογία, τον αγροτικό τομέα και τον τουρισμό, η φιλοσοφία πίσω από μια τέτοια έκθεση είναι ή θα πρέπει να είναι η προβολή των αγροδιατροφικών προϊόντων, παραδοσιακών και μη, της κουζίνας, των ηθών και των εθίμων καθώς και της λαϊκής παράδοσης που συνδέονται με την ταυτότητα της περιοχής μας. Και όλα αυτά, να εντάσσονται στο πλαίσιο του εγχειρήματος διατήρησης της παράδοσης και προώθησης των τοπικών προϊόντων, αλλά και ταυτόχρονα να υπηρετούν τη στρατηγική τουριστικής ανάπτυξης μέσω της συμβολής τους στη διαμόρφωση και την ανάδειξη της μοναδικότητας του τουριστικού μας προϊόντος. Περιορίζοντας την κριτική σε μια βασική πτυχή της έκθεσης, αυτής των περιπτέρων, γίνεται φανερό από τα ακόλουθα πως οι προαναφερθέντες στόχοι δεν ικανοποιήθηκαν!

Ακόμα και για όποιον δεν διαπνέεται από ακραίες τοπικιστικές αντιλήψεις, δεν ήταν δυνατόν να περάσει απαρατήρητο το δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό εκθετών που προέρχονταν από περιοχές εκτός της Μεσσηνίας. Προβάλλονταν και πωλούνταν προϊόντα άλλων περιοχών, με ενδεικτική αναφορά στο μέλι, στην τσικουδιά και στα τυροκομικά είδη από την Κρήτη, στην μπύρα και στους οίνους από την Κορινθία και στα ζυμαρικά από την Ηλεία. Μακριά από σοβινιστικά κίνητρα και με απόλυτο σεβασμό στους προερχόμενους από άλλες περιοχές εκθέτες, η διαπίστωση αυτή δεν πρέπει να διαλανθάνει της προσοχής μας αλλά να τύχει της πρέπουσας αξιολόγησης και της κριτικής μας στάσης.

Με δεδομένο πως διοργανωτής της έκθεσης ήταν ο Δήμος, αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα ερωτήματα που ακολουθούν. Τι εντύπωση, αποκόμισαν επισκέπτες της πόλης μας οι οποίοι, προσερχόμενοι στην έκθεση, είχαν, λογικά, συγκεκριμένες προσδοκίες ως προς την προέλευση των εκθεμάτων; Πώς αισθάνθηκαν οι συνδημότες μας από την προβολή και προώθηση προϊόντων άλλων περιοχών; Πώς αισθάνθηκαν οι επαγγελματίες της περιοχής που συμμετείχαν ως εκθέτες, έχοντας ανταγωνιστές, στην προβολή αλλά και στην πώληση των προϊόντων τους, εκθέτες από άλλες περιοχές της χώρας; Η σύγχυση, η απορία και η δυσαρέσκεια συγκαταλέγονται αναμφίβολα ανάμεσα στα προκληθέντα συναισθήματα σημαντικής μερίδας επισκεπτών και εκθετών. Το κυρίαρχο όμως ερώτημα που χρήζει απαντήσεως από τη δημοτική αρχή είναι εάν και κατά πόσο η αλλοίωση του χαρακτήρα της έκθεσης και η απομάκρυνση από τη φιλοσοφία καθιέρωσής της, εξυπηρετούν τη στρατηγική ανάπτυξης της περιοχής, η οποία πρέπει να είναι πλήρως αποσαφηνισμένη και διάφανη, ή, εάν αντίθετα, τη δυσχεραίνουν θολώνοντάς την.

Από την άλλη μεριά, η συμμετοχή εκθετών που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στη Μεσσηνία ήταν απογοητευτικά μικρή – ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς το δυναμικό της περιοχής – γεγονός που συνιστά πιθανή αιτία και ταυτόχρονα πιθανή δικαιολογία αυτής της διεύρυνσης της γεωγραφικής προέλευσης των εκθετών. Το μεγάλο πλήθος των εκθετών, όμως, δεν αρκεί, για να αξιολογηθεί θετικά μια έκθεση. είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Πέρα από τα ποσοτικά και οικονομικά κριτήρια, μια έκθεση πρέπει να αξιολογείται βάσει της φιλοσοφίας που τη διέπει και του επιδιωκόμενου στόχου της. Το πρόβλημα της μικρής συμμετοχής ντόπιων παραγωγών χρήζει ενδελεχούς διερεύνησης. Στις πιθανές αιτίες συγκαταλέγονται η έλλειψη οράματος ή η μη κοινοποίησή του, η αναποτελεσματική επικοινωνία, η απουσία έμπνευσης, η ασαφής στρατηγική, η λανθασμένη τιμολογιακή πολιτική και η έλλειψη ή ο περιορισμένος αριθμός συνεργειών, όπως λόγου χάρη με επιμελητήρια, εκπαιδευτικά ιδρύματα και, γενικότερα, σχετικούς με το αντικείμενο της έκθεσης φορείς. Παραγνωρίζοντας τις αιτίες του προβλήματος και υπό την απειλή της μη βιωσιμότητάς της, η έκθεση καθίσταται αυτοσκοπός χάνοντας τον βασικό λόγο καθιέρωσής της.

Η στόχευση πρέπει να αλλάξει, η έκθεση πρέπει να γίνει πόλος έλξης επισκεπτών, και όχι εκθετών, από όλη την Ελλάδα και, γιατί όχι;, και πέρα από αυτή. Επαγγελματιών, στο πλαίσιο αναζήτησης εμπορικών συνεργασιών με την τοπική αγορά, ελλήνων και ξένων ταξιδευτών που αναζητούν-κυνηγούν γαστρονομικές εμπειρίες, επισκεπτών που θα λειτουργήσουν ως πρεσβευτές των προϊόντων και της γαστρονομικής μας κουλτούρας, εν γένει. Η δημοτική αρχή οφείλει να αντιληφθεί τη σημασία και τη δυναμική της εν λόγω έκθεσης και να τη χρησιμοποιήσει ως ένα σημαντικό εργαλείο στο πλαίσιο εφαρμογής της αναπτυξιακής της στρατηγικής.

Αναζητώντας σχετικές βέλτιστες πρακτικές, εύκολα οδηγείται κανείς στο παράδειγμα της Κρήτης, χωρίς να είναι το μοναδικό, όπου ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η προώθηση των προϊόντων, της κουζίνας και της γαστρονομικής κουλτούρας του τόπου είναι υποδειγματικός. Συγκρίνοντας τις πρακτικές της με τις βέλτιστες, χρησιμοποιώντας δηλαδή τη μέθοδο της συγκριτικής αξιολόγησης (benchmarking), η δημοτική αρχή θα μπορούσε να αναπτύξει σχέδιο «υιοθέτησης» των δεύτερων, αυτούσιων ή κάνοντας τις απαραίτητες προσαρμογές.

Όταν η Μεσσηνία, με την Καλαμάτα δικαιωματικά σε πρωταγωνιστικό ρόλο, προσπαθεί εναγωνίως να τοποθετήσει τα προϊόντα της, παραδοσιακά και μη, στις διεθνείς αγορές, να καθιερωθεί ως γαστρονομικός προορισμός και να ισχυροποιήσει το στίγμα της στο παγκόσμιο τουριστικό στερέωμα, είναι κρίμα να χάνονται ανάλογες ευκαιρίες.»

Εντουαρντ Σαΐντ η φωνή της Ανατολής στον δυτικό κόσμο για δεκαετίες

Ο Έντουαρντ Σαΐντ, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής μας, έζησε τη ζωή του ανάμεσα σε δύο κόσμους. Γεννημένος στην Παλαιστίνη, με αμερικάνικη υπηκοότητα και μόρφωση, χριστιανός ανάμεσα σε μουσουλμάνους, με αγγλικό όνομα και αραβικό επίθετο, έγινε η φωνή της Ανατολής στον δυτικό κόσμο για δεκαετίες.

Εντουαρντ Σαΐντ | tovima.gr


Σε ποιον βαθμό έχει διαμορφωθεί 
η ευρωπαϊκή γνώση για τον υπόλοιπο πλανήτη από την επιθυμία της Ευρώπης για εξουσία; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί αναπαράστασης άλλων πολιτισμών; Τι σημαίνει ο «άλλος» ως εννοιολογική κατηγορία και πώς οριοθετείται στη δυτική σκέψη; Μπορούμε να μιλάμε με σιγουριά για διαφορετικές κουλτούρες στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο που ζούμε;

ΟΡΙΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ
https://www.politeianet.gr/books/said-w-edward-nefeli-orientalismos-204196

βιβλίο Ζωή εκτός τόπου – Έντουαρντ Σαΐντ 

ΣΤΡΑΤΗΣ ΣΟΥΡΛΑΓΚΑΣ 25 Αυγούστου 2002


Αυτά είναι μερικά από τα βασικά ερωτήματα τα οποία ο παλαιστινιοαμερικανός κριτικός λογοτεχνίας Εντουαρντ Σαΐντ εξετάζει στο «Οριενταλισμός» («Orientalism»), το πιο σημαντικό και διάσημο βιβλίο του. Ο «Οριενταλισμός», μια κριτική μελέτη της δυτικής αντίληψης για το «εξωτικό» και πιο συγκεκριμένα για την Ανατολή, εκδόθηκε το 1978 και αποτέλεσε αφετηρία ευρύτατων συζητήσεων σε διεθνές επίπεδο. Η επιρροή του έργου στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες είναι τεράστια.


Ο «Οριενταλισμός»είναι ένα πολεμικό βιβλίο που αποδομεί τη γνώση μας για την Ανατολή δείχνοντας τη στενή σχέση αυτής της γνώσης με την ευρωπαϊκή αποικιοκρατική εμπειρία. Για τον Σαΐντ ο οριενταλισμός εμπεριέχει τρία ξεχωριστά αλλά αλληλένδετα νοήματα. Πρώτον, είναι ένας ακαδημαϊκός κλάδος, που αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα και ασχολιόταν κυρίως με τη συλλογή και ανάλυση κειμένων από ανατολικές γλώσσες, και περιλαμβάνει όλους αυτούς (ιστορικούς, φιλολόγους, κοινωνιολόγους, ανθρωπολόγους κ.ά.) που «διδάσκουν, γράφουν ή κάνουν έρευνα σχετικά με την Ανατολή». Δεύτερον, «είναι ένας τρόπος σκέψης ο οποίος βασίζεται σε μια οντολογική και επιστημολογική διάκριση μεταξύ Ανατολής και Δύσης». Τρίτον, είναι ένας θεσμός και μηχανισμός που κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας είχε τη δύναμη «να κυριαρχεί, να αναδιοργανώνει και να ασκεί εξουσία στην Ανατολή». Ο Σαΐντ, ακολουθώντας τον γάλλο φιλόσοφο και ιστορικό Μισέλ Φουκό, ονομάζει αυτό το σύνολο «λόγο» (discourse), ένα σύστημα που παράγει «αλήθειες» σχετικά με την Ανατολή.


Το βασικό χαρακτηριστικό αυτού του λόγου περί οριενταλισμού, σύμφωνα με τον Σαΐντ, είναι ότι διχοτομεί την ανθρώπινη πραγματικότητα σε αντιθέσεις του τύπου «εμείς» – «αυτοί» (Δυτικοί – Ανατολικοί) κατασκευάζοντας γενικευτικές και στατικές εικόνες του «άλλου», οι οποίες αντιδιαστέλλονται με την εικόνα του «εμείς». Βασιζόμενος στη στρουκτουραλιστική θεωρία ο Σαΐντ υποστηρίζει ότι τα μέλη αυτής της δυαδικής αντίθεσης (Δύση – Ανατολή) παίρνουν νόημα και υπόσταση μόνο μέσω της σχέσης τους, δηλαδή δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά από μόνα τους (π.χ., ο δυτικός ορθολογισμός ως έννοια γίνεται αντιληπτός μόνο ως το αντίθετο του ανατολικού ανορθολογισμού). Αρα έννοιες όπως Ανατολή και Δύση δεν υπάρχουν ως φυσικές κατηγορίες αλλά είναι ιστορικά και πολιτισμικά κατασκευασμένες. Ετσι, ένας δυνατότερος πολιτικά και τεχνολογικά πολιτισμός όπως ο δυτικός κατασκεύασε έναν λόγο περί ενός πιο αδύναμου όπως ο ανατολικός ως μέσο ελέγχου και καθυπόταξης του τελευταίου δημιουργώντας ανιστορικές αναπαραστάσεις και στερεότυπα, όπως η «μυστηριώδης Ανατολή», ο «παράλογος και φανατικός Αραβας», ο «διεφθαρμένος δεσποτισμός», η «μυστικιστική θρησκευτικότητα», τα οποία καταδεικνύουν την κατωτερότητα του «άλλου».


Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ο Σαΐντ δεν επιτίθεται στον οριενταλιστικό λόγο με σκοπό να μας δώσει αυτός μια αυθεντική εικόνα της Ανατολής. Για τον Σαΐντ, και εδώ φθάνουμε στο πιο πολεμικό θεωρητικό σημείο του βιβλίου, δεν υπάρχει κάποια «αληθινή Ανατολή» την οποία μπορούμε να περιγράψουμε αντικειμενικά. Η Ανατολή ως έννοια αλλάζει περιεχόμενο σύμφωνα με πολιτικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες σε κάθε ιστορική περίοδο.


Στο πλαίσιο του γνωσιοθεωρητικού αναπροσανατολισμού των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών τα τελευταία 20 χρόνια, το οποίο κάπως απλουστευτικά μπορούμε να ονομάσουμε μεταμοντερνισμό, ο οριενταλισμός υπήρξε πρωτοπόρος. Σύμφωνα με τον μεταμοντερνισμό, οι θεμελιώδεις έννοιες του Διαφωτισμού, όπως «ορθολογισμός», «αντικειμενικότητα», «επιστήμη», «αλήθεια», αποδείχθηκαν χίμαιρες. Η μεταμοντέρνα κριτική αποδομεί και απομυθοποιεί «αλήθειες» όπως «έθνος», «πολιτισμός», «κουλτούρα» και «ταυτότητα» δείχνοντας ότι αυτές οι έννοιες δεν είναι φυσικά δεδομένες αλλά ιστορικές και κοινωνικές κατασκευές.


Αδυσώπητος επικριτής της ισραηλινής πολιτικής, ο Σαΐντ είναι σίγουρα ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος του παλαιστινιακού αγώνα στις ΗΠΑ. Οπως γράφει ο ίδιος, «δεν δίστασα να δηλώσω τη στενή μου σχέση με έναν εξαιρετικά μη δημοφιλή σκοπό». Αυτή τη στάση του την έχει πληρώσει με απειλές κατά της ζωής του και της οικογένειάς του καθώς και με τον εμπρησμό του γραφείου του στο Κολούμπια το 1985.


Ο αραβο-ισραηλινός πόλεμος του 1967 ώθησε τον Σαΐντ στον πολιτικό ακτιβισμό και στον επαναπροσδιορισμό της παλαιστινιακής του ταυτότητας. Οταν η ισραηλινή πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρέκανε τη διαβόητη δήλωση το 1969 ότι «δεν υπάρχουν Παλαιστίνιοι», ο Σαΐντ αποφάσισε να αρθρώσει μέσα από τα κείμενά του την ιστορία απώλειας και στέρησης που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, η οποία θα βεβαίωνε την παρουσία τους. Εκτός όμως από αυτή την πρόκληση, σε μια εποχή όπου οι Παλαιστίνιοι ετύγχανον πολύ λιγότερης συμπάθειας σε Ευρώπη και Αμερική από ό,τι σήμερα, ο Σαΐντ πήρε ενεργό μέρος σε πολιτικές και άλλες διαδικασίες που θα έκαναν κατά τη γνώμη του δυνατή την επίτευξη ειρήνης. Μέλος του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου από το 1977 ως το 1991 (περίοδο κατά την οποία το Συμβούλιο ήταν σε εξορία), ο Σαΐντ υποστήριξε την «ιδέα της συνύπαρξης μεταξύ των Ισραηλινών Εβραίων και των Παλαιστινίων Αράβων». Σε ένα πρόσφατο άρθρο του στο «New York Times Magazine» μάλιστα πήγε ακόμη πιο πέρα υποστηρίζοντας την ιδέα ενός διεθνικού κράτους, αφού «οι Ισραηλινοί Εβραίοι και οι Παλαιστίνιοι είναι αμετάκλητα συνδεδεμένοι» και αυτό «δεν μπορεί να αλλάξει τραβώντας τους ανθρώπους πίσω σε ξεχωριστά σύνορα ή κράτη».


Από τότε που παραιτήθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο, το 1991, ο Σαΐντ έχει γίνει ένας από τους πιο δριμείς επικριτές του Γιάσερ Αραφάτ και της PLO κατηγορώντας τους για έλλειψη αξιοπιστίας και ηθικής εξουσίας. Μάλιστα ήταν ένας από τους πολύ λίγους που διαφώνησαν κάθετα με τη συνθήκη ειρήνης του Οσλο το 1993 αποκαλώντας την «όργανο της παλαιστινιακής παράδοσης» και «οι παλαιστινιακές Βερσαλλίες». Αυτή η κριτική του Σαΐντ στη λεγόμενη «ειρηνευτική διαδικασία» επεκτείνεται και στην πολιτική των ΗΠΑ, τις οποίες αποκαλεί «ανέντιμο διαμεσολαβητή» λόγω της συνεχούς στρατιωτικής και οικονομικής υποστήριξής τους προς το Ισραήλ.


Η ίδια η ζωή του Εντουαρντ Σαΐντ αποτελεί μαρτυρία τού ότι δεν μπορούμε τόσο εύκολα να θέτουμε διαχωριστικές γραμμές μεταξύ αφηρημένων και αόριστων κατηγοριών, όπως Ανατολή και Δύση. Πώς να κατατάξουμε έναν παλαιστίνιο εθνικιστή που σπούδασε και είναι καθηγητής στις ΗΠΑ, κάποιον που γράφει ως «Ανατολικός» αλλά με σκοπό να καταργήσει την κατηγορία, κάποιον που είναι ριζοσπαστικός επικριτής της δυτικής πολιτιστικής παράδοσης αλλά εκφράζει αυτή την κριτική με τα αναλυτικά εργαλεία αυτής της παράδοσης;


Γεννημένος το 1935 στην Ιερουσαλήμ, ο Εντουαρντ Σαΐντ είναι γιος εύπορης παλαιστινιακής χριστιανικής οικογένειας. Από μικρός έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και την κλασική μουσική, ιδιαίτερα την όπερα και το πιάνο. Η παιδεία του είναι κυρίως δυτική και φοίτησε σε ιδιωτικά σχολεία στην Ιερουσαλήμ αλλά και στο Κάιρο, όπου η οικογένειά του κατέφυγε μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 1948 και τον διαμελισμό της Παλαιστίνης. Το 1951 πήγε στις ΗΠΑ για να σπουδάσει Αγγλική Λογοτεχνία και έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1963. Από τότε είναι καθηγητής Αγγλικής και Συγκριτικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Πολυγραφότατος, είναι συγγραφέας πάνω από 20 βιβλίων μεταφρασμένων σε 26 γλώσσες, με εύρος θεμάτων από τη λογοτεχνική κριτική και θεωρία ως την πολιτική, την ιστορία και τη μουσική. Εχει δική του στήλη στις αραβικές εφημερίδες «Al Hayat» του Λονδίνου και «Al Ahram» της Αιγύπτου, είναι κριτικός κλασικής μουσικής στο περιοδικό «The Nation» και κείμενά του εμφανίζονται τακτικά σε έγκυρες εφημερίδες, όπως ο «Guardian», η «Monde Diplomatique, οι «New York Times» κτλ. Επιπλέον, ο Σαΐντ έχει δώσει διαλέξεις σε πάνω από 200 πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και πρόεδρος του Modern Language Association, το οποίο είναι το επαγγελματικό όργανο των καθηγητών λογοτεχνίας στις ΗΠΑ. Του έχουν απονεμηθεί πολυάριθμα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, όπως το βραβείο Sultan Owais το 1998 για το γενικό του έργο. Το βραβείο Sultan Owais είναι το πιο σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο στις αραβικές χώρες και ο Σαΐντ είναι ο μοναδικός αμερικανός πολίτης που έχει τιμηθεί με αυτή τη διάκριση.

Ο Σαΐντ εξακολουθούσε, παρ’ ότι από το 1992 έπασχε από μια σπάνια μορφή λευχαιμίας, να είναι εξαιρετικά ενεργός τόσο στον ακαδημαϊκό όσο και στον πολιτικό τομέα. Πέθανε 24 Σεπτεμβρίου 2003 (ηλικίας 67 ετών) στη Νέα Υόρκη ,

Ο όρος οριενταλισμός (αγγλικά: orientalism) σημαίνει την τάση εκλογίκευσης και νομιμοποίησης της αποικιοκρατίας και της νεοαποικιοκρατίας, μέσα από το χώρο της τέχνης, αλλά και των πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και ανθρωπολογικών επιστημών που ασχολούνται με λαούς και πολιτισμούς της Ασίας και ιδιαίτερα της Μέσης Ανατολής.

Αρχικά ο όρος αφορούσε την επίδραση του πολιτισμού των λαών της Ανατολής στη δυτική τέχνη και λογοτεχνία και επίσης την υιοθέτηση γραφικών πλευρών του τρόπου ζωής τους από το δυτικό άνθρωπο (oriental = ανατολικός). Η τάση αυτή εκφράστηκε ιδιαίτερα στα έργα του 19ου αιώνα με την ωραιοποιημένη συνήθως απεικόνιση προσώπων και τοπίων της Ανατολής (κυρίως της Τουρκίας, του Ιράκ, του Ιράν, της Αραβικής χερσονήσου, της Αιγύπτου και της βόρειας Αφρικής) και καλλιέργησε στους Ευρωπαίους την εικόνα μιας φανταστικής και εξωτικής Ανατολής. Γνωστότερα είδη της τέχνης αυτής είναι πίνακες διαφόρων ζωγράφων, όπως είναι ο Ζαν Ογκίστ Ντομινίκ Ενγκρ (Η μεγάλη οδαλίσκη, Τουρκικό λουτρό), ο Εζέν Ντελακρουά (Η οδαλίσκη, Γυναίκες από το Αλγέρι), ο Ζαν-Λεόν Ζερόμ (Χαρέμι, Σκλαβοπάζαρο, Μετά το λουτρό, Μαυριτανικό Λουτρό). Στο χώρο των ανθρωπιστικών επιστημών, οριενταλισμός είναι ο κλάδος που μελετά τον πολιτισμό και την ιστορία των λαών και των κρατών της Ανατολής.

Η σύγχρονη έννοια του όρου, με σαφώς αρνητική χροιά,[1] αναλύεται πολύ εύστοχα στο έργο του παλαιστιανικής καταγωγής Αμερικανού κριτικού της λογοτεχνίας και πολιτικού σχολιαστή Έντουαρντ Σαΐντ.[2]. Ο Έντουρντ Σαΐντ αναλύει τη στάση της δυτικής διανόησης απέναντι στην Ανατολή και κυρίως τον αραβικό κόσμο, από την περίοδο του Διαφωτισμού έως σήμερα. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καλλιεργήθηκε συστηματικά στο πλατύ κοινό η εντύπωση της κατωτερότητας αυτών των λαών και πολιτισμών, προσφέροντας έτσι άλλοθι στις προσπάθειες της Δύσης να κυριαρχήσει επάνω τους.

Παραπομπές

↑ Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Τόμος 22 σ.142
↑ Έντουαρντ Σαΐντ, Οριενταλισμός 1978


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Said, Edward (1996) [1978]. Οριενταλισμός [Orientalism, Western Conceptions of the Orient]. Νεφέλη. ISBN 9-602-11238-9.

Π. Σκουρλέτης: Στόχος μας ένα κόμμα ικανό

ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ, ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

«Στόχος μας είναι ένα πιο μαζικό, λαϊκό και κοινωνικά γειωμένο κόμμα, ικανό να εκφράζει τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Τα πρώτα μηνύματα είναι απολύτως ενθαρρυντικά»

FacebookTwitter

«Ο “πολιτικός τσαμπουκάς” εκ μέρους της κυβέρνησης, στο πλαίσιο της προανακριτικής, αποσκοπεί αφενός στο να μεταθέτει τη συζήτηση από τα αντικοινωνικά μέτρα που προωθούνται και αφετέρου στο να δημιουργεί εμπόδια στη διερεύνηση του πραγματικού σκανδάλου της Novartis» αναφέρει ο γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης,  στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής.

«Σε σχέση με την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού περιμένουμε τις τελικές προτάσεις της κυβέρνησης» επισημαίνει ο Π. Σκουρλέτης, ενώ δηλώνει ότι «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τοποθετηθεί υπέρ της επανεκλογής του σημερινού Προέδρου εφόσον και ο ίδιος το επιθυμεί».

«Βρισκόμαστε στην αρχή μιας πολύμορφης πολιτικής εξόρμησης, μιας άμεσης επικοινωνίας με τους φίλους, τα μέλη αλλά και όσους συμπορεύτηκαν μαζί μας τα τελευταία χρόνια. Θέλουμε να αποτυπώσουμε στη δομή του κόμματος, ποσοτικά και ποιοτικά, αυτό που ζήσαμε από τις αρχές τις δεκαετίας του 2010. Στόχος μας είναι ένα πιο μαζικό, λαϊκό και κοινωνικά γειωμένο κόμμα, ικανό να εκφράζει τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Τα πρώτα μηνύματα είναι απολύτως ενθαρρυντικά» αναφέρει ο Π. Σκουρλέτης,

Η συνέντευξη του γραμματέα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής:

Κύριε Σκουρλέτη, η σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης λίγους μήνες μετά τις εκλογές είναι σφοδρή, με κορύφωση και τις εξελίξεις γύρω από την προανακριτική. Ήταν αναπόφευκτη;

Δεν θεωρώ τα όσα έγιναν εκ μέρους της κυβερνητικής πλειοψηφίας σε σχέση με την προανακριτική ως την κορυφαία σύγκρουση των τελευταίων μηνών. Ασφαλώς αποτελεί μια αντιδημοκρατική και αυταρχική επιλογή εκ μέρους της κυβέρνησης και των συνοδοιπόρων της, αλλά σημαντικότερη ήταν η σύγκρουση, με αφορμή τις διατάξεις του υποτιθέμενου αναπτυξιακού νόμου, οι οποίες σχετίζονται με τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Αναφέρομαι, ενδεικτικά, στην κατάργηση της προσφυγής στη διαιτησία και στην υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων που μαθηματικά, όπως επιβεβαίωσε και η Τράπεζα της Ελλάδος, οδηγούν στη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Άλλωστε, ο «πολιτικός τσαμπουκάς» εκ μέρους της κυβέρνησης, στο πλαίσιο της προανακριτικής, αποσκοπεί αφενός στο να μεταθέτει τη συζήτηση από τα αντικοινωνικά μέτρα που προωθούνται και αφετέρου στο να δημιουργεί εμπόδια στη διερεύνηση του πραγματικού σκανδάλου της Novartis. Όποτε, λοιπόν, θα βρισκόμαστε απέναντι σε πολιτικές κατάφωρα αντικοινωνικές ή συγκάλυψης πραγματικών σκανδάλων, η σύγκρουση θα είναι σφοδρή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως βάζει στο στόχαστρο και το ΚΙΝΑΛ. Τι του καταλογίζετε;

Δυστυχώς το ΚΙΝΑΛ έχει επιλέξει να συντονίζει την πολιτική του παρουσία με αυτήν της ΝΔ. Η στάση του αυτή είναι συνέπεια μιας ολόκληρης πορείας όσων δυνάμεων από τον χώρο της Κεντροαριστεράς έχουν υιοθετήσει τις νεοφιλελεύθερες λογικές εδώ και δεκαετίες. Βέβαια να μην υποτιμήσουμε τις διαφοροποιήσεις που υπήρξαν στο εσωτερικό του γύρω από το συγκεκριμένο θέμα της προανακριτικής.

Υπάρχει περίπτωση εκτόνωσης, δεδομένου ότι ακολουθούν νομοθετήματα όπως η ψήφος των αποδήμων, η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης και η προεδρική εκλογή;

Σε σχέση με την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού περιμένουμε τις τελικές προτάσεις της κυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση, από τις μέχρι τώρα συζητήσεις προκύπτει ότι η λύση που θα επιλέγει θα πρέπει να θωρακιστεί συνταγματικά. Η κυβέρνηση δεν έχει ανοίξει ακόμη τα χαρτιά της και όπως φαίνεται θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί τα θέματα της εκλογής του Προέδρου, της συνταγματικής αναθεώρησης, του εκλογικού νόμου και της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού για να εξυπηρετήσει τους ιδιοτελείς κομματικούς σχεδιασμούς της.

Στον ΣΥΡΙΖΑ επιμένετε στην θέση σας για επανεκλογή του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τοποθετηθεί υπέρ της επανεκλογής του σημερινού Προέδρου εφόσον και ο ίδιος το επιθυμεί.

Η συγκρότηση της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης ανοίγει περαιτέρω τον δρόμο του μετασχηματισμού του κόμματός σας;

Πρόκειται για ένα αναγκαίο βήμα στην πορεία προς το συνέδριό μας. Θα αποτελείται από τα σημερινά μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και συντρόφους από τον ευρύτερο προοδευτικό και αριστερό χώρο που πορευτήκαμε μαζί τα τελευταία χρόνια.

Οι τόνοι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ έχουν μετριαστεί, όμως πολλοί ανησυχούν ότι μπορεί να επαναληφθούν φαινόμενα εσωστρέφειας που οδηγούν την προσπάθεια της ανασυγκρότησης προς τα πίσω. Ισχύει;

Νομίζω πως τα ρεπορτάζ που αναφέρονται στον διάλογο και τους προβληματισμούς εντός του ΣΥΡΙΖΑ υπερβάλουν πολλές φορές. Δεν θεωρώ ότι είναι τυχαίο. Σας θυμίζω ότι όλες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί το τελευταίο διάστημα από την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ είναι ομόφωνες. Ίσως είναι η περίοδος εκείνη κατά την οποία δεν υπάρχουν στρατηγικού χαρακτήρα διάφορες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπως σε άλλες περιόδους. Ωστόσο πολλοί έχουν συμφέρον και επιδιώκουν να παρουσιάσουν μια εικόνα ενός αλληλοσπαρασσόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Έχουμε παρά πολλά να πούμε για τις προηγούμενες εμπειρίες μας αλλά και πολλά να κάνουμε από εδώ και εμπρός, στο χέρι μας είναι. Όταν ασχολείσαι με τα πραγματικά επίδικα και δεν σκιαμαχείς, τότε και ο κόσμος καταλαβαίνει και κάτι καλύτερο μπορεί να προκύψει. Το βέβαιο είναι πως μαζικοποίηση με σκοπό την επανεκκίνηση και την κοινωνική γείωση δεν επιτυγχάνεις με λογικές ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Τι έχουν ανάγκη περισσότερο σε αυτήν την φάση οι αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες;

Πρώτα απ’ όλα, όσοι μας ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές θέλουν να μας βλέπουν δίπλα τους, να λειτουργούμε ως ασπίδα απέναντι στην νεοφιλελεύθερη αντικοινωνική πολιτική που αρχίζει να υλοποιεί η ΝΔ. Θέλουν όμως και ένα διαφορετικό παράδειγμα πολιτικής παρέμβασης, που θα εμπνέει και θα συσπειρώνει. Ιδιαίτερα οι νεότερες ηλικίες, που μας τίμησαν με πάρα πολύ υψηλά ποσοστά, δεν αρκούνται σε μισόλογα. Θέλουν να μας δουν να αγωνιζόμαστε μαζί τους για την προστασία του περιβάλλοντος πριν είναι πολύ αργά. Απαιτούν από εμάς να είμαστε μια δύναμη υπεράσπισης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Θέλουν να είμαστε σαφείς, ειλικρινείς και συγκεκριμένοι, ενώ ταυτόχρονα θα διατυπώνουμε την ανάγκη υπέρβασης της σημερινής τάξης πραγμάτων.

Οι εγγραφές στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζονται. Ποια τα συμπεράσματά σας;

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας πολύμορφης πολιτικής εξόρμησης, μιας άμεσης επικοινωνίας με τους φίλους, τα μέλη αλλά και όσους συμπορεύτηκαν μαζί μας τα τελευταία χρόνια. Θέλουμε να αποτυπώσουμε στη δομή του κόμματος, ποσοτικά και ποιοτικά, αυτό που ζήσαμε από τις αρχές τις δεκαετίας του 2010. Στόχος μας είναι ένα πιο μαζικό, λαϊκό και κοινωνικά γειωμένο κόμμα, ικανό να εκφράζει τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Τα πρώτα μηνύματα είναι απολύτως ενθαρρυντικά.

Πολύς λόγος γίνεται για τον κίνδυνο κατά ορισμένους ή την επιθυμία κατά άλλους «μόλυνσης» του ΣΥΡΙΖΑ από νέο «αίμα». Σας ανησυχούν οι πολιτικές «μεταγγίσεις»;

Προτιμώ μια πιο ανοιχτή, ευθεία και οργανωμένη συζήτηση γύρω από απόψεις και προβληματισμούς που αφορούν το μέλλον του κόμματός μας, τον χαρακτήρα του και τις προοπτικές του, από το να μιλάμε με διφορούμενους όρους. Για μένα έχει σημασία να δούμε την ταυτότητα της Αριστεράς της εποχής μας, το πρόγραμμά μας στις νέες συνθήκες, την συγκρότησή μας σε μια συλλογική δημοκρατική βάση, έτσι ώστε να διαμορφώσουμε μια νέα σχέση των μελών και των φίλων μας με την πολιτική. Η αποπολιτικοποίηση με ανησυχεί και οι κατασκευασμένες αντιπαραθέσεις που εξυπηρετούν την διαμόρφωση ομαδοποιήσεων, όχι ο συντροφικός και βαθιά πολιτικός διάλογος για όλους και για όλα.

19 ναι -20 ΌΧΙ στο Ψήφισμα κατά της ιδιωτικοποίησης υπηρεσιών των Δήμων και συμπαράστασης στον αγώνα της ΠΟΕ-ΟΤΑ

Ν. 4635/2019 (ΦΕΚ A 167 – 30.10.2019) Επενδύω στην Ελλάδα και άλλες διατάξεις.

προσκόλληση στον νεοφιλελεύθερο δογματισμό

Θα οδηγήσει σε αύξηση των δημοτικών τελών προς όφελος των ιδιωτών . 

Το προκλητικό άρθρο 179 του εν λόγω νόμου, με το οποίο η σημερινή κυβέρνηση υποβαθμίζει τις υπηρεσίες καθαριότητας και διευκολύνει τις απολύσεις εργαζομένων με την αιτιολογία της μη ύπαρξης εργασιακού αντικειμένου. Με το παρόν άρθρο ανοίγει ο δρόμος ώστε να μεταφερθούν το σύνολο των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την ανακύκλωση, την συντήρηση του πρασίνου, με την αποκομιδή απορριμμάτων και με τον οδοφωτισμό – που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων ενός πρωτοβάθμιου ΟΤΑ – σε φορείς του ιδιωτικού τομέα.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των δημοτικών τελών προς όφελος των ιδιωτών. Συγκεκριμένα, αντικαθίσταται η παρ.1 του Ν.3979/2011 σχετικά με τη δυνατότητα ανάθεσης σε εξωτερικό νομικό ή φυσικό πρόσωπο συγκεκριμένων υπηρεσιών συλλογής και μεταφοράς στερεών αποβλήτων και ανακυκλώσιμων υλικών, καθαριότητας κοινοχρήστων χώρων και δημοτικών κτιρίων, συντήρησης χώρων πρασίνου και ηλεκτροφωτισμού. Στην πραγματικότητα, δεν υφίσταται η υποχρέωση ο Δήμος να βγάλει αιτιολογημένη απόφαση για να προχωρήσει σε εξωτερική ανάθεση με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί με ίδια μέσα. Χωρίς καμία τεκμηρίωση, μπορεί απλά να αναθέσει στον ιδιώτη τις παραπάνω υπηρεσίες. Και χωρίς να διαθέτει αυξημένη πλειοψηφία στην προκείμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.
Είναι προφανές ότι αυτή η διάταξη εγείρει θέματα νομιμότητας και ασυμβατότητας με το εθνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο των δημόσιων συμβάσεων. Η μεταφορά κρίσιμων για την καθημερινότητα του πολίτη  δημόσιων λειτουργιών στους ιδιώτες, που διαπνέει ως φιλοσοφία τη λογική της ΝΔ συνολικά για το δημόσιο, επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά την προσκόλληση στον νεοφιλελεύθερο δογματισμό.

ποιοι ψήφισαν υπέρ και ποιοι κατά

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΕΝ ΕΓΚΡΊΘΗΚΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΨΗΦΟ

(19 ΥΠΕΡ, οι παρόντες σύμβουλοι των δημοτικών παρατάξεων «ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ», «ΠΡΟΤΥΠΟΣ ΔΗΜΟΣ», «ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΔΗΜΟΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ», «ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΤΟΠΟΣ ΖΩΗΣ», «ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» & «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ» και

20 ΚΑΤΑ, οι παρόντες σύμβουλοι της πλειοψηφίας και των δημοτικών παρατάξεων «ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ», «ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΔΥΝΑΜΗ» & «ΚΑΛΑΜΑΤΑ-ΠΟΛΗ ΕΝΩΜΕΝΗ» και ο κ. ΚΛΑΔΗΣ) δεν εγκρίνεται η έκδοση ψηφίσματος. 

Οι ιδιωτικοποιήσεις στους ΟΤΑ και οι επιπτώσεις σε πολίτες και εργαζομένους

Η ΝΔ επί 4 μήνες κάνει επίδειξη κακής νομοθέτησης. Βαφτίζει με βαρύγδουπους τίτλους, βλέπε «Επιτελικό κράτος», «Επενδύω στην Ελλάδα», νομοσχέδια που βρίθουν συρραφής ετερόκλητων μεταξύ τους άρθρων και που προωθούν την εξυπηρέτηση μεμονωμένων συμφερόντων.

*Ο Χάρης Μαμουλάκης είναι Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ν. Ηρακλείου
Πολιτικός Μηχανικός BEng MSc

Η ΝΔ επί 4 μήνες κάνει επίδειξη κακής νομοθέτησης. Βαφτίζει με βαρύγδουπους τίτλους, βλέπε «Επιτελικό κράτος», «Επενδύω στην Ελλάδα», νομοσχέδια που βρίθουν συρραφής ετερόκλητων μεταξύ τους άρθρων και που προωθούν την εξυπηρέτηση μεμονωμένων συμφερόντων.

Ας αφήσουμε στην άκρη όμως, την πρακτική της κακής νομοθέτησης, με την οποία η ΝΔ μας έχει συνηθίσει και στο παρελθόν, γιατί μιλάμε για τον παλιό γνώριμο τρόπο διακυβέρνησης, κι ας σταθούμε στο τελευταίο νομοθέτημα, με τίτλο «Επενδύω στην Ελλάδα» που ψηφίστηκε την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου. Οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, των οποίων παραμένει αμετανόητη λάτρης η ΝΔ, προσβάλλουν το δημόσιο συμφέρον, υπονομεύουν εργασιακά δικαιώματα και επαναφέρουν το πνεύμα της νομοθέτησης της περιόδου των μνημονίων. Σε αυτό τουλάχιστον, η ΝΔ επιδεικνύει μια συνέπεια. Είναι συνυπεύθυνη, μαζί με άλλα κόμματα, για το γεγονός ότι μπήκαμε στα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής και σε τέτοιο καθεστώς θέλει να μας επαναφέρει.

το προκλητικό άρθρο 179

Ένα τρανταχτό παράδειγμα, αποτελεί το προκλητικό άρθρο 179 του εν λόγω νομοσχεδίου, με το οποίο η σημερινή κυβέρνηση υποβαθμίζει τις υπηρεσίες καθαριότητας και διευκολύνει τις απολύσεις εργαζομένων με την αιτιολογία της μη ύπαρξης εργασιακού αντικειμένου. Με το παρόν άρθρο ανοίγει ο δρόμος ώστε να μεταφερθούν το σύνολο των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την ανακύκλωση, την συντήρηση του πρασίνου, με την αποκομιδή απορριμμάτων και με τον οδοφωτισμό – που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων ενός πρωτοβάθμιου ΟΤΑ – σε φορείς του ιδιωτικού τομέα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των δημοτικών τελών προς όφελος των ιδιωτών. Συγκεκριμένα, αντικαθίσταται η παρ.1 του Ν.3979/2011 σχετικά με τη δυνατότητα ανάθεσης σε εξωτερικό νομικό ή φυσικό πρόσωπο συγκεκριμένων υπηρεσιών συλλογής και μεταφοράς στερεών αποβλήτων και ανακυκλώσιμων υλικών, καθαριότητας κοινοχρήστων χώρων και δημοτικών κτιρίων, συντήρησης χώρων πρασίνου και ηλεκτροφωτισμού. Στην πραγματικότητα, δεν υφίσταται η υποχρέωση ο Δήμος να βγάλει αιτιολογημένη απόφαση για να προχωρήσει σε εξωτερική ανάθεση με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί με ίδια μέσα. Χωρίς καμία τεκμηρίωση, μπορεί απλά να αναθέσει στον ιδιώτη τις παραπάνω υπηρεσίες. Και χωρίς να διαθέτει αυξημένη πλειοψηφία στην προκείμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.
Είναι προφανές ότι αυτή η διάταξη εγείρει θέματα νομιμότητας και ασυμβατότητας με το εθνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο των δημόσιων συμβάσεων. Η μεταφορά κρίσιμων για την καθημερινότητα του πολίτη  δημόσιων λειτουργιών στους ιδιώτες, που διαπνέει ως φιλοσοφία τη λογική της ΝΔ συνολικά για το δημόσιο, επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά την προσκόλληση στον νεοφιλελεύθερο δογματισμό.

με μαθηματική ακρίβεια, στην κατασπατάληση δημόσιου χρήματος

Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες ενέργειες, παραχώρηση δηλαδή υπηρεσιών των δήμων σε ιδιωτικές εργολαβικές εταιρείες, είναι επιζήμιες για το δημόσιο συμφέρον, αφού το κόστος ανάλογων εργολαβιών είναι μεγαλύτερο. Η πολιτική αυτή, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια, στην κατασπατάληση δημόσιου χρήματος αφού οι προϋπολογισμοί των δήμων θα τροποποιούνται ανάλογα με τις επιθυμίες των τοπικών εργολάβων, αλλά και στην απαξίωση του κοινωνικού ρόλου της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ενώ τελικά η ιδιωτικοποίηση θα μετακυλήσει το αυξημένο κόστος στους δημότες.

Και φυσικά,  στις «παράπλευρες απώλειες» για τη ΝΔ, συμπεριλαμβάνονται και τα εργασιακά δικαιώματα, για τα οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έδινε συνεχώς μάχες, μικρές και μεγάλες, νομοθετώντας κόντρα στους δανειστές. Εξάλλου, ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής της σημερινής κυβέρνησης, όπως η υποβάθμιση του σώματος επιθεώρησης εργασίας, η κατάργηση του βάσιμου και αιτιολογημένου λόγου απόλυσης, η κατάργηση των κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ο περιορισμός δικαιώματος προσφυγής στη διαιτησία, προοιωνίζουν δυσμενείς εξελίξεις για τους Έλληνες εργαζομένους.

Μετά την οκταετή αποψίλωση των υπηρεσιών του δημοσίου και αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πάλεψε για να βγει η χώρα από τα μνημόνια, τώρα που θα μπορούσαμε να αποκαταστήσουμε το καθεστώς μισθοδοσίας των εργαζομένων στις σχετικές υπηρεσίες, να επαναφέρουμε τον κανόνα 1 προς 1 και να γίνουν νέες προσλήψεις, η έλευση της ΝΔ σηματοδοτεί  για την τοπική αυτοδιοίκηση την επαναφορά των πολιτικών του μνημονίου. Οι ιδεολογικές εμμονές της με την ιδιωτικοποίηση των πάντων, θα οδηγήσουν στην  πλήρη αποδόμηση των δήμων και την στελεχιακή αποψίλωση, γεγονός που θα έχει ως αποτέλεσμα σε μερικά χρόνια να είναι έρμαια των εκάστοτε τοπικών και μη εργολάβων.
Δυστυχώς μέρα με τη μέρα, νόμο με το νόμο, επιβεβαιώνεται ότι η ανάπτυξη που έταζε προεκλογικά η ΝΔ στηρίζεται σε αντεργατικά νομοθετήματα, νεοφιλελεύθερες πολιτικές και απουσία θωράκισης του δημοσίου συμφέροντος. Ο υπουργός ανάπτυξης, Άδωνης Γεωργιάδης, δεν κρύβει άλλωστε, ότι η ΝΔ ήρθε για να κάνει «δωράκια» στους ιδιώτες. «Ο ελληνικός λαός μάς ψήφισε να κάνουμε ιδιωτικοποιήσεις και αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει ανάποδα από αυτά που υποσχέθηκε προεκλογικά», έλεγε πριν λίγες μέρες στη Βουλή. Η περαιτέρω συρρίκνωση του δημοσίου τομέα βρίσκεται προ των πυλών.

Το όραμα της ΝΔ δεν έχει ουδεμία σχέση με το μοντέλο δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Δυστυχώς η παρούσα κυβέρνηση φροντίζει να μας θυμίζει συνεχώς τους λόγους και τις πολιτικές που μας οδήγησαν στην κρίση και τη χρεωκοπία. Δεν έχουμε ασθενή μνήμη, δεν είμαστε λωτοφάγοι. Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και η ίδια η κοινωνία, θα αντιταχθούν σθεναρά σε κάθε σχέδιο καταστρατήγησης εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

(Πρώτη δημοσίευση, Παρασκευή 1/11/2019, εφημερίδα Η ΑΥΓΗ)

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό