Η μη “αντρίκεια” συμπεριφορά του πρόεδρου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός

Δήλωση των Θεοφιλόπουλου , Μπεχράκη πρώην στελέχη του Δικτύου Ενεργών Πολιτών, Δημοτικοί Σύμβουλοι με τον “Ανοιχτό Δήμο – Ενεργοί Πολίτες Καλαμάτας”

Η ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΉ ΕΜΦΥΛΩΝ ΠΡΟΤΎΠΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.
ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ

Θεοφιλοπουλος , Μπεχράκης πρώην στελέχη του Δικτύου Ενεργών Πολιτών, Δημοτικοί Σύμβουλοι με τον “Ανοιχτό Δήμο – Ενεργοί Πολίτες Καλαμάτας”

Ο πρόεδρος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός Δημήτρης Γιαννακόπουλος ,  άφησε ένα γυναικείο εσώρουχο μαζί με λευκή πετσέτα στον πάγκο του Ολυμπιακού μετά την απόφαση των ερυθρολεύκων να μην κατέβουν να παίξουν το 2ο ημίχρονο. Η ενέργεια αυτή  αποτελεί μια ακραία έμφυλη μεροληψία που καλλιεργεί το στερεότυπο της δειλίας ως χαρακτηριστικό κάποιου φύλου ως υποδεέστερου . Τέτοιες ενέργειες ή δηλώσεις ανάλογου ρατσιστικού περιεχομένου τις συνηθίζουν βεβαίως και άλλοι ,όπως ο Βαγγέλης Μαρινάκης με φράσεις “πως αν θέλει ο Σισέ να φύγει από την Ελλάδα, να φύγει χωρίς τις φούστες του” 
 Ως αυτοδιοικητικοί πρέπει να στραφούμε δυναμικά στην αντίθετη κατεύθυνση . Η αυτοδιοίκηση πρέπει να ορθώσει τείχος στις παραπάνω αντιλήψεις απομονώνοντας  τέτοιου είδους θέσεις με συγκεκριμένα προγράμματα  πχ Με συγκρότηση ειδικού εργαστηρίου παρακολούθησης για την διαμόρφωση των έμφυλων διακρίσεων κατά την παιδική ηλικία στην εκπαίδευση που παρέχεται στο χώρο ευθύνης του Δήμου , σε ειδικές ομάδες πληθυσμού, μέχρι με υιοθέτηση προγραμμάτων για την ενίσχυση του γυναικείου επιχειρείν ,την παρακολούθηση της τοπική αγοράς εργασίας μέσω αρμοδίων υπηρεσιών,με ειδικές εκδηλώσεις και περιοδικές ετήσιες ανακοινώσεις για τις παρατηρήσεις που συγκεντρώθηκαν και τα συμπεράσματα για την εξέλιξη των παρακολουθητικών δεικτών στο γεωγραφικό χώρο του Δήμου .

Τα έμφυλα στερεότυπα από όπου και να  προωθούνται μεταξύ άλλων επιδιώξεων ,σε τελευταία ανάλυση , αποσκοπούν κυρίως να διατηρήσουν τις ανισότητες στις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα εργασίας αλλά και στο γυναικείο επιχειρείν .

κοινοποίησε το:

Θεοφιλοπουλος , Μπεχράκης: Οι ειλικρινείς προσπάθειές μας για συνεργασία

θα πρέπει να συνεχιστούν στο μετεκλογικό σκηνικό

Θεοφιλόπουλος , Μπεχράκης πρώην στελέχη του Δικτύου Ενεργών Πολιτών, Δημοτικοί Σύμβουλοι με τον “Ανοιχτό Δήμο – Ενεργοί Πολίτες Καλαμάτας”

Κλείνει μια περίοδος προσπαθειών της συλλογικότητας “Δημοτική Συνεργασία Δήμου Καλαμάτας” για μια τοπική ευρεία προγραμματική , αυτοδιοικητική συνεννόηση στο χώρο του Δήμου Καλαμάτας. Οι ειλικρινείς προσπάθειές μας για συνεργασία θα πρέπει να συνεχιστούν στο μετεκλογικό σκηνικό με επίκεντρο  την παράταξη που έχουμε συνιδρύσει ως «Δίκτυο Ενεργών Πολιτών» με τον Μανώλη Μάκαρη το συνδυασμό «Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες». Ο συνδυασμός αυτός πραγματοποιήθηκε με σύμπραξη διαφορετικών δυνάμεων, με πρωτοβουλία και κορμό το «Δίκτυο Ενεργών Πολιτών» αναδείχθηκε μείζων μειοψηφία στις τελευταίες εκλογές , μπορεί να στελεχωθεί και να συγκροτηθεί ως αυτοδιοικητική παράταξη ικανής λόγω του μεγέθους της , να διοικήσει με σύνεση μαζί με άλλες δυνάμεις το Δήμο Καλαμάτας ανανεώνοντας την ευρεία εκλογική της αποδοχή .

Η προσπάθεια που καταβάλαμε για συνεργασία με άλλες δυνάμεις ήταν ειλικρινής και ανιδιοτελής απόδειξη ότι δεν βάλαμε ως προαπαιτούμενα δεσμεύσεις για κανέναν εκλεγμένο της παράταξης «Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες» . Η απόφαση να μείνει ανοιχτό το θέμα του ενός ήδη εκλεγμένου επικεφαλής προκαταβολικά, χωρίς να είναι σαφές ποιοι είναι οι συνομιλητές και ποια είναι τα προτεινόμενα πρόσωπα, ήταν πρωθύστερη και προκάλεσε αντιδράσεις στη βάση της παράταξης .

Εξάλλου και στην ανακοίνωση των έξι δημοτικών συμβούλων Κυριακή, 02 Σεπτεμβρίου 2018 που εξηγεί τους λόγους που δεν θα παραβρεθούμε στη συνέλευση ουδέποτε μπήκε θέμα ρήξης με την παράταξή μας της οποίας είμαστε ιδρυτικά μέλη .Το κείμενο αυτό είναι στη διάθεση όλων. Η ανακοίνωση αυτή τόνιζε ” Τα όποια δημοσιεύματα  περί δήθεν «αδειάσματος»,  διαζυγίου ή μεθοδεύσεων, δεν  απηχούν το πνεύμα και τις προθέσεις μας.  Αντίθετα, υφίσταται έκδηλη η επιθυμία μας  για πρωτοβουλίες, όσον αφορά σε δράσεις αναζήτησης  διευρύνσεων και νέων συμμαχιών, υπό το φως του νέου νομοθετήματος του  «Κλεισθένη» και της απλής αναλογικής, που αυτό υιοθετεί, με την προοπτική της  συγκρότησης ψηφοδελτίων, που θα προσδώσουν, μέσω της απελευθέρωσης αφανών μέχρι  σήμερα δυνάμεων, νέα δυναμική στην κοινωνία, με σκοπό τη διεκδίκηση του Δήμου Καλαμάτας, στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. “

Ουδέποτε αμφισβητήσαμε ότι ο κ. Μάκαρης είναι επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στο Δημοτικό Συμβούλιο και δεν ανεξαρτητοποιηθήκαμε από την παράταξή μας .

Η ονομασία “Δημοτική Συνεργασία ” των έξι Δημοτικών Συμβούλων δόθηκε εφ΄ενός γιατί δημιουργούσε σύγχυση στα μέσα ενημέρωσης με την ταύτισή μας με τον “Ανοιχτό Δήμο-Ενεργοί Πολίτες” αφετέρου δόθηκε να μην θεωρείται ως κίνηση προσώπων για τις ” καρέκλες τους” .Με την ευκαιρία της ονοματοποίησης της ομάδας , κατέγραψε εκ νέου τις προθέσεις μας για συνεργασίες και τι πλαίσιο βάζουμε για τις συνεργασίες στο Δήμο και στη δεύτερη ανακοίνωση .

Σε όλο το διάστημα του μισού χρόνου που διέρρευσε από τη μη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση της παράταξης στις 3 Σεπτέμβρη είχαμε πάντα ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας όλοι μας τόσο με τον επικεφαλής της παράταξής όσο και με στελέχη του συνδυασμού που προχωρούσε τα δικά του βήματα ως όφειλε άλλωστε. Όταν τέλος εκτιμήθηκε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια ,από την ομάδα των δημοτικών συμβούλων για συνεργασία με άλλες δυνάμεις , αποφασίσαμε και συναντηθήκαμε επισήμως με την υπάρχουσα συντονιστική επιτροπή της παράταξής στα γραφεία της και συμφωνήσαμε να υπάρξει ένα κείμενο που να παίρνει υπόψη του  το σύνολο  των αυτοδιοικητικών προσπαθειών μας για συνεργασία και την ανάγκη ενεργοποίηση μας στην παράταξη. Την επόμενη όμως κατά την διάρκεια της επεξεργασίας μπήκε ένσταση για την έκδοση της ανακοίνωσης από μέλος της ομάδας των  έξι Δημοτικών Συμβούλων.

Σήμερα εκ του αποτελέσματος , αβίαστα καταλήγουμε στο συμπέρασμα,  ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για συσπείρωση προοδευτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης, σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο για τον δήμο, στη βάση των αρχών, των προγραμματικών θέσεων και των προτεραιοτήτων που υπηρετούμε από το 2014 ως “Ανοιχτός Δήμος -Ενεργοί Πολίτες” .

Μια καθοριστική παράμετρος για τη μη δημιουργία των προϋποθέσεων για την προεκλογική συνεργασία  σχημάτων είναι η συμβολή εξωαυτοδιοικητικών και εξωπολιτικών παραγόντων, οι οποίες καθορίζουν, ως μη όφειλαν , την επιλογή κάποιων τοπικών αυτοδιοικητικών δυνάμεων για τη συνεργασία τους ή μη , καθώς και ο τρόπος συγκρότησης των σχημάτων .

Μια άλλη καθοριστική παράμετρος, είναι η απλή αναλογική που ισχύει για πρώτη φορά ως εκλογικό σύστημα επιλογής μελών των νέων συλλογικών οργάνων της αυτοδιοίκησης στις εκλογές του Μαΐου , και που – σε συνδυασμό με την έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας, σε ένα αυτοδιοικητικό σκηνικό που κυριαρχήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια από τη λογική της “ενός ανδρός αρχής” -είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει ξεκινήσει καν η ουσιαστική συζήτηση, για θέσεις, πρόγραμμα, προτεραιότητες μεταξύ των σχημάτων.  Η παράμετρος αυτή έχει οδηγήσει σε έναν κατακερματισμό δυνάμεων, πολύ πέραν προγραμματικών διαφορών, και σε πανσπερμία υποψηφιοτήτων με ασαφές στίγμα, και ακόμα πιο ασαφή εικόνα για τα σημεία διαφοροποίησής τους.  

Η τυχόν συμβολή σε έναν περαιτέρω κατακερματισμό -πέραν του ότι θα αποτελούσε αντίφαση, αφού εξ αρχής το διακηρυγμένο ζητούμενο ήταν η ενότητα και η διεύρυνση με όρους προγραμμάτων και με καθαρά αυτοδιοικητική αντίληψη- θα αύξανε έναν υπαρκτό ήδη κίνδυνο, να βρεθεί ο δήμος σε κρίση και αδυναμία χάραξης σαφούς και σχεδιασμένης πολιτικής.

Θεωρούμε ότι πρέπει οι συνδημότες μας να δημιουργήσουν και με την εκλογική τους επιλογή, τον αναγκαίο όρο για έναν ισχυρό δημοκρατικό δήμο που δρα με προγραμματικές, κοινωνικές και οικολογικές αναφορές, ενισχύοντας το συνδυασμό της νυν μείζονος μειοψηφίας που εκφράζει την παραπάνω κατεύθυνση.

κοινοποίησε το:

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΟΛΕΙΣ


Σχόλια για τους πολεοδομικούς μετασχηματισμούς κατά τον 19ο και 20ο αιώνα


ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ, ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΑΒΙΛΑΣ, ΦΕΡΕΝΙΚΗ ΒΑΤΑΒΑΛΗ


2005-2006


Συνέχεια ανάγνωσης ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΟΛΕΙΣ
κοινοποίησε το:

Σταμάτης Μπεχράκης με τον Μανώλη Μάκαρη

ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ

Συμπορεύονται και επίσημα με τον επικεφαλής του “Ανοιχτού Δήμου-Ενεργοί Πολίτες”, υποψήφιο δήμαρχο Καλαμάτας Μανώλη Μάκαρη, ο Σταμάτης Μπεχράκης και ο Γιάννης Θεοφιλόπουλος, οι οποίοι άλλωστε αποτελούν ιδρυτικά και εκλεγμένα στελέχη της δημοτικής παράταξης στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το μεσημέρι ο Σταμάτης Μπεχράκης παραβρέθηκε στην παρουσίαση των πέντε νέων υποψηφίων δημοτικών συμβούλων του Μανώλη Μάκαρη, όπου σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι ο “Ανοιχτός Δήμος-Ενεργοί Πολίτες”, σε αντίθεση με άλλες δημοτικές κινήσεις, αντιμετωπίζει τα ζητήματα αναγνωρίζοντας και κατανοώντας την πολιτική τους διάσταση, όταν άλλες κινήσεις τα αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται απλά και μόνο για τεχνοκρατικά θέματα…

By Messinia Live Posted on 15/02/2019

ΜΑΚΑΡΗΣ: “Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΑΣ ΕΝΙΣΧΥΕΤΑΙ”

Παρών στην παρουσίαση των νέων υποψηφίων και ο δημοτικός σύμβουλος Σταμάτης Μπεχράκης, σηματοδοτώντας έτσι και επίσημα την “επιστροφή” του στον “Ανοιχτό Δήμο”, από τον οποίο άλλωστε, όπως δήλωσε και ο ίδιος, ποτέ δεν έφυγε

Πέντε ακόμα νέους υποψήφιους παρουσίασε σήμερα ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης “Ανοιχτός Δήμος-Ενεργοί Πολίτες” και υποψήφιος Δήμαρχος Καλαμάτας, Μανώλης Μάκαρης. Πρόκειται για νέα πρόσωπα χωρίς προηγούμενη ανάμειξη στα αυτοδιοικητικά, αλλά με συμμετοχή στα κοινωνικά, πολιτιστικά και αθλητικά δρώμενα της πόλης.

Οι νέοι υποψήφιοι είναι οι εξής:

1.  Αγγελή Μαρία-Δικηγόρος
2. Κώστας Καμαρινόπουλος-Πυροσβέστης
3. Παναγιώτα Μακρή– Κομμώτρια
4. Μάριος Παπακωνσταντίνου-Γεωπόνος
5. Νικηφόρος Ψυχογιάννης-Αθλητής και Φοιτητής στο Τμήμα Τουριστικών Σπουδών

Ο Μανώλης Μάκαρης δήλωσε ιδιαίτερα χαρούμενος γιατί “η παράταξη ενισχύεται”, όπως είπε και αναφέρθηκε επιγραμματικά στο πρόγραμμα που δρομολογεί η παράταξή του για τον Δήμο Καλαμάτας. Μίλησε για επικαιροποίηση του προγράμματος του 2014, ενώ όμως είπε, τις επόμενες ημέρες θα παρουσιαστούν αναλυτικά οι θεματικοί άξονες, οι προτεραιότητες και όσα πρέπει να γίνουν στον Δήμο Καλαμάτας.

Αναφέρθηκε στο κλίμα που εισπράτει από τις συναντήσεις και τις ανοιχτές συγκεντρώσεις με τους κατοίκους στις συνοικίες και τα χωριά της Καλαμάτας, όπου κοινός παρανομαστής είναι η εγκατάλειψη των συνοικιών. Έμφαση έδωσε και στο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας, όπου όπως είπε, ο “Ανοιχτός Δήμος” έχει σχεδιάσει ένα πλέγμα δράσεων, που περιλαμβάνει ενεργοποίηση του τοπικού συμβουλίου παραβατικότητας, ενίσχυση και της Δημοτικής Αστυνομίας στα χωριά και τις συνοικίες και όχι μόνο στο κέντρο, αλλά και απογκετοποίηση των Ρομά, ώστε να μην είναι στο περιθώριο. Ο ιδιος θεωρεί ότι “κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί, αν δεν αρθεί το γκέτο!”, όπως είπε χαρακτηριστικά.

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

 ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΣ www.kalamatajournal.gr Ο Σταμάτης Μπεχράκης με τον Μανώλη Μάκαρη και με σχόλιο για τους “τεχνοκράτες”

κοινοποίησε το:

Επιστρέψτε τη Ζωφόρο του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα

Η Unesco θα πρέπει να βοηθήσει για την επιστροφή τους στον Ναό.

Να επιστραφούν πλάκες της ζωφόρου του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα απο το Βρετανικό Μουσείο, και τα άλλα μέρη από τα μουσεία Λούβρου και Μονάχου!

Ο ναός του Επικουρίου Απόλλωνα είναι το πρώτο μνημείο στην Ελλάδα που η Unesco συμπεριέλαβε (1986) στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Νοτιοδυτικά της Ανδρίτσαινας, στο Νομό Ηλείας, σε απόσταση 14 χλμ., σε ένα επιβλητικό και άγριο ορεινό τοπίο, σε υψόμετρο 1.130 μ., στο όρος Κωτίλι, στην τοποθεσία που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Βάσσες (που σημαίνει μικρή κοιλάδα μέσα στα βράχια), βρίσκεται ο μεγαλοπρεπής ναός του Επικουρίου Απόλλωνα, ένας από τους μεγαλύτερους ναούς της Αρχαιότητας.

Το μεγαλύτερο μέρος από τις πλάκες της ζωφόρου του Ναού του Επικουρίου Απόλλωνα, βρίσκονται από το 1814 στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ άλλα μέρη της κοσμούν τις προθήκες του μουσείου του Λούβρου και του Μονάχου!

ΕΔΩ και ΤΩΡΑ θα πρέπει να επιστραφούν στον Ναό από το Βρετανικό Μουσείο, και τα μουσεία του Λούβρου και του Μονάχου!

Ο ναός του Επικουρίου Απόλλωνα είναι το πρώτο μνημείο στην Ελλάδα που η Unesco συμπεριέλαβε (1986) στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Η Unesco θα πρέπει να βοηθήσει για την επιστροφή τους στον Ναό.

"Είμαι Έλληνας και θέλω να επιστρέψω στην πατρίδα μου" Με τον τίτλο "Μπορείς να κλέψεις ένα άγαλμα, αλλά όχι την καταγωγή μου", νέο κίνημα για την επιστροφή των αγαλμάτων στην Ελλάδα σαρώνει το διαδίκτυο. Διαβάστε σε ποιον ανήκει η πρωτοβουλία

Το κεντρικό μήνυμα που αποστέλλεται παντού μέσο διαδικτύου, από την Ανεξάρτητη εθελοντική κίνηση έχει σκοπό την επιστροφή των Ελληνικών αρχαιοτήτων που παράνομα κρατούνται εκτος Ελλάδας.

Ο ναός του Επικουρίου Απόλλωνα

Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να το διεκδικήσουμε. Τώρα που το κίνημα με κεντρικό μήνυμα “Είμαι Έλληνας, θέλω να γυρίσω στη πατρίδα” εξαπλώνεται. Η καμπάνια θα μπορούσε ίσως να είναι πιο επιθετική και να λέει “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”.

Ο ναός του Επικουρείου Απόλλωνα είναι έργο του αρχιτέκτονα του Παρθενώνα Ικτίνου. Κατασκευάστηκε γύρω στα 420 π.Χ. πάνω σε παλαιότερο ναό, από τους κατοίκους της Φιγάλειας προς τιμήν του Απόλλωνα σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη σωτηρία τους από λοιμό. Το επίθετο Επικούρειος δόθηκε στον Απόλλωνα γύρω στο 650 π.Χ., την εποχή των πολέμων με τους Σπαρτιάτες.

Είναι δωρικός περίπτερος κτισμένος από ντόπιο ασβεστόλιθο, ενώ μαρμάρινα ήταν τα κιονόκρανα του σηκού, ορισμένα μέρη της οροφής και της στέγης και ο γλυπτός διάκοσμος. Αποτελείται από πρόναο, σηκό και οπισθόδομο, έχει προσανατολισμό από βορρά προς νότο με διαστάσεις 14,48×38,24μ. στο επίπεδο του στυλοβάτη.

Ο ναός αποτελεί ένα από τα καλύτερα σωζόμενα μνημεία της κλασικής αρχαιότητας. Είναι ο καλύτερα διατηρημένος ναός μετά το ναό του Ηφαίστου (Θησείο) στην Αθήνα. Κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής, αφού συνδυάζει με ξεχωριστό τρόπο τα αρχαϊστικά στοιχεία, που καθόριζε η τοπική θρησκευτική παράδοση, με τις τολμηρές ανανεωτικές ιδέες του δημιουργού του.

Η στενόμακρη κάτοψη της περίστασης (Η σειρά από κίονες που περικλείουν τον σηκό), όπως και ο αριθμός των κιόνων (6×15 αντί του κανονικού για την εποχή 6×13) και η διάταξή τους (μεγαλύτερα μετακιόνια διαστήματα στις στενές πλευρές) είναι αρχαϊκά χαρακτηριστικά και παραπέμπουν στον μεγάλο ναό του Απόλλωνος στους Δελφούς. Τα στοιχεία όμως αυτά “δένουν” αρμονικά με γνωρίσματα της κλασικής αθηναϊκής αρχιτεκτονικής, όπως είναι η λεπτότητα των κιόνων, το χαμηλό ύψος της κρηπίδας και του θριγκού και η ευρυχωρία του προδόμου και του οπισθοδόμου. Η μεγάλη όμως καινοτομία του μνημείου έγκειται στη διαμόρφωση του εσωτερικού του.

Στο σηκό (Ο κύριος εσωτερικός χώρος στους αρχαίους ελληνικούς ναούς, αποκλειστικά αφιερωμένος για την φύλαξη του αγάλματος του θεού) υπάρχει η ιδέα της κιονοστοιχίας κατά τις τρεις πλευρές, όπως στον Παρθενώνα και το ναό του Ηφαίστου στην Αθήνα, όμως οι κίονες στις μακρές πλευρές δεν είναι ελεύθεροι. Παρουσιάζονται από τους τοίχους ως λεπτά εγκάρσια χωρίσματα, που καταλήγουν σε ιωνικούς ημικίονες με ιδιόμορφα κοινόκρανα και βάσεις. Στη στενή πλευρά του σηκού, απέναντι από την είσοδο, ο ελεύθερος κίονας έφερε το πρώτο στην ιστορία της αρχιτεκτονικής κορινθιακό κιονόκρανο.

Η κιονοστοιχία στήριζε ιωνικό θριγκό (Το μέρος των αρχαίων κτιρίων που βρίσκεται πάνω από τους κίονες), με ανάγλυφη ζωφόρο (Σπουδαίο αρχιτεκτονικό στοιχείο που προσδίδει κομψότητα στο επιστέγασμα των κτιρίων. Αποτελεί μια διακοσμητική ταινία που περιτρέχει το οικοδόμημα. Βρίσκεται συνήθως στην εξωτερική όψη του κτιρίου που μαζί με το γείσο και το επιστύλιο αποτελούν το λεγόμενο θριγκό), που περιέτρεχε εσωτερικά και τις τέσσερις πλευρές του σηκού.

Η ζωφόρος του ναού αποτελεί ένα πραγματικό αριστούργημα στο οποίο η ζωντάνια και η έκφραση των μορφών, καθώς και ο συνδυασμός της πλοκής των σκηνών, το κατατάσσουν στους καλύτερους γλυπτικούς διάκοσμους της αρχαιότητας. Την αποτελούσαν 23 πλάκες με μήκος 31 μ., εκ των οποίων οι έντεκα δυτικά εικονίζουν κενταυρομαχία και οι έντεκα ανατολικά αμαζονομαχία.

Μέσα στο ναό υπήρχε και μεγάλο (12 πόδια) χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνα.

Σήμερα γίνονται εργασίες συντήρησης του ναού από τους επιστήμονες της Επιτροπής Επικουρείου Απόλλωνος, η οποία εποπτεύει το έργο και έχει έδρα την Αθήνα.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ Ν.ΗΛΕΙΑΣ….
Αφιέρωμα στην πολύχρονη προσπάθεια για την αποκατάσταση και επιστροφή των γλυπτών του Επικουρείου Απόλλωνα….

κοινοποίησε το:

Το άρθρο 16, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και ο Δυοβουνιώτης

— Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, στο δημοτικό, μαζεύαμε και παίζαμε χαρτάκια. Είχαν βγει τότε, λίγο πριν από τα 150 χρόνια της επανάστασης του 21 και μέσα στο πνεύμα της εθνοσωτηρίου, χαρτάκια με τους ήρωες του 1821. Κάποιοι ήρωες ήταν συνηθισμένοι, κάποιοι σπάνιοι, κάποιοι πολύ σπάνιοι. Στη γειτονιά μου ήταν σπανιότατος ο Δυοβουνιώτης, δεν τον είχε […]


Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία
Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

κοινοποίησε το:

ΚΕΘΕΑ: 24ωρη απεργία και κινητοποιήσεις σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη

ΚΕΘΕΑ

EUROKINISSI / ΕΛΕΝΗ ΡΟΚΟΥ (ΦΩΤ.: ΑΡΧΕΙΟΥ)14.02.2019, 06:00 | Ετικέτες:  ΕλλάδακοινωνίαΚΕΘΕΑεργαζόμενοιαπεργίαΑθήνα,Θεσσαλονίκηδομές αλληλεγγύηςΟΑΕΔΣυντάκτης: Μιχαήλ Άγγελος Κωνσταντόπουλος

Σε 24ωρη απεργία και συγκεντρώσεις σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη προχωρούν σήμερα οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ με αίτημα την υπογραφή συλλογικής σύμβασης και την εκπόνηση κανονισμού εργασίας που θα καλύπτει το σύνολο των εργαζομένων.

Οι περίπου 500 εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ ζητούν λύσεις σε ένα σύνολο θεμάτων που αντιμετωπίζουν, ενώ σημειώνουν ότι πρέπει να μπει τέλος στην υποβάθμιση της δομής.

Βασικό ζητούμενο είναι να υπάρξει ένα ενιαίο καθεστώς εργασίας. Οπως επισημαίνει ο Σύλλογος Εργαζομένων, «μπροστά στις ελλείψεις προσωπικού επιλέχθηκε η λύση της απασχόλησης με “μπλοκάκια”, ΟΑΕΔ κ.λπ., δημιουργώντας εργαζομένους πολλαπλών ταχυτήτων με άνισα δικαιώματα και συνθήκες εργασίας».

Γίνεται ακόμη λόγος για τραγική επιδείνωση των συνθηκών εργασίας σε έναν οργανισμό που θα έπρεπε να είναι ανθρωποκεντρικός, για αυταρχισμό από την πλευρά της διοίκησης και γραφειοκρατική μετάλλαξη της δομής σε σημείο ασφυξίας.

Οπως εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του συλλόγου, Δημήτρης Κολοκάθης, υπάρχουν εργαζόμενοι με μπλοκάκι που δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους αορίστου χρόνου, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πάρουν αναρρωτική ή καλοκαιρινή άδεια.

Ακόμη, κάνει λόγο για διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση του οργανισμού για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης από τον Δεκέμβριο του 2017, οι οποίες δεν έχουν τελεσφορήσει καθώς η διοίκηση θεωρεί την υπάρχουσα σύμβαση επαρκή.

Οι εργαζόμενοι ζητούν να φτιαχτεί δευτεροβάθμιο όργανο που να αποφασίζει επί των διαφορών στο εσωτερικό του οργανισμού για την εφαρμογή του κανονισμού.

Προτείνουν να υπάρξει ένα νέο σύστημα αξιολόγησης που να περιλαμβάνει και αξιολόγηση των προϊσταμένων από τους υφιστάμενους και, τέλος, να δημιουργηθεί αντικειμενικότερο σύστημα επιλογής προϊσταμένων.

Χθες η διοίκηση του ΚΕΘΕΑ προέβη σε άτυπη ενημέρωση προς τους εργαζομένους, χωρίς να ικανοποιεί, όπως αναφέρουν, κανένα από τα χρόνια αιτήματά τους.

Οι προτεινόμενες παροχές απορρίπτονται καθώς έχουν επιπρόσθετο κόστος, ενώ ο κανονισμός εργασίας χαρακτηρίζεται ικανοποιητικός.

«Η απεργία μας όχι μόνο δεν στρέφεται ενάντια στη λειτουργία του ΚΕΘΕΑ αλλά, αντίθετα, αποτελεί μια πράξη αντίστασης στον μαρασμό του. Μια πράξη υπεράσπισης του ανθρωποκεντρικού και δημοκρατικού χαρακτήρα του, χωρίς τον οποίο θα χάσει κάθε διακριτό ρόλο ως θεραπευτική πρόταση στο πεδίο της απεξάρτησης στην Ελλάδα», σημειώνει από την πλευρά του ο Σύλλογος Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ.

κοινοποίησε το:

Γ. Μαρινάκης: Από το Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας στο “Λευκό Παλάτι” του Ερντογάν

Σάββατο, 09 Φεβρουαρίου 2019 08:27

Γράφτηκε από την  Κέλλυ Δημητρούλια

 Ολα τα φώτα της δημοσιότητας και των ελληνικών μέσων ενημέρωσης στράφηκαν αυτές τις ημέρες στον Καλαματιανό μουσικό Γιώργο Μαρινάκη, ο οποίος έπαιξε μπουζούκι για τραγούδια με στίχους ελληνικούς και τουρκικούς, στη σάλα όπου έγινε το γεύμα του Τούρκου Προέδρου Ρετζέτ Ταγίπ Ερντογάν και του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην Κωνσταντινούπολη.

Ο μουσικός Γιώργος Μαρινάκης, με καταγωγή από το Καρβέλι, είναι απόφοιτος του Μουσικού Σχολείου της μεσσηνιακής πρωτεύουσας από το οποίο αποφοίτησε το 1998. Λίγο μετά την αποφοίτησή του επέλεξε να σπουδάσει στην Κωνσταντινούπολη κι έκτοτε ζει κι εργάζεται εκεί, καθώς εκτιμά πως τώρα είναι «αυτοκτονία» μια επαγγελματική επιστροφή στην Ελλάδα. Σήμερα έχει το δικό του εργαστήριο κατασκευής μουσικών οργάνων και όπως λέει, φροντίζει να κάνει καλά τη δουλειά του, την οποία αγαπά. Αντιλαμβάνεται την αγάπη των μουσικών για τα όργανα που κατασκευάζει, πράγμα που αποδίδει στο ότι είναι φτιαγμένα με το… αυτί ενός μουσικού κι όχι ενός οργανοποιού.

«Στην Κωνσταντινούπολη βρήκα πολύ εύφορο έδαφος στην καλλιτεχνική δημιουργία»

Μιλώντας μαζί του εξηγεί πώς αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη για να φοιτήσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, καθώς όταν τελείωσε το Μουσικό Σχολείο «δεν υπήρχαν στην Ελλάδα σχολές που ασχολούνταν με την παραδοσιακή μουσική, όπως σήμερα». Ετσι αναγκάστηκε να αναζητήσει σχολές στο εξωτερικό. Οι πιο κοντινές επιλογές στην πατρίδα ήταν στην Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν ανεπτυγμένη και η ψαλτική τέχνη και φυσικά ήταν πιο κοντά στην Καλαμάτα.

Με τις προπτυχιακές σπουδές του άδραξε την ευκαιρία να ζήσει σε ένα περιβάλλον προφανώς κοντινό, αλλά ταυτόχρονα με διαφορετικό πολιτισμό από τον δικό μας. Επέλεξε λοιπόν «μια διαδρομή ζωής» και προσπάθησε να την διανύσει, ώστε εκτός από τη γνώση να έχει και το βίωμα. Η επιλογή του προέκυψε στη συνέχεια μόνιμη, καθώς όπως εξηγεί «βρήκα πολύ εύφορο έδαφος στην καλλιτεχνική δημιουργία. Επαιξα με πολύ μεγάλους μουσικούς του είδους, έκανα μαθήματα, δισκογραφία, δίδαξα 1,5 χρόνο και στο πανεπιστήμιο».

«Φτιάχνω όργανα που αρέσουν στον κόσμο»

Την απόφασή του να μην συνεχίσει την ακαδημαϊκή καριέρα ακολούθησε η οργανοποιία και πλέον έχει εργαστήριο και κατασκευάζει έγχορδα όργανα -φτιαγμένα με το άκουσμα του μουσικού! Σε όλο αυτό ρόλο είχαν και οι γνώσεις που πήρε από τα μαθήματα ακουστικής που έκανε. Εξηγεί ότι κάνοντας τα μαθήματα ακουστικής οδηγήθηκε στην αναζήτηση του δικού του ήχου στο όργανο. Ετσι το κατασκεύασε όπως ο ίδιος ήθελε. Φτιάχνει ούτι και μπουζούκι κι έχει διαπιστώσει πως η δουλειά του έχει πολύ καλό αντίκτυπο στους χρήστες του οργάνου που κατασκευάζει.

Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί και στις μεγαλύτερες εκθέσεις του κόσμου, όπως στο Λος Αντζελες, στο ΝΑΜΜ και στη Φρανκφούρτη… Και προσελκύει το ενδιαφέρον αφού «πρόκειται για κατασκευή ενός ουτίστα κι όχι ενός οργανοποιού». Παράλληλα διδάσκει το όργανο που σπούδασε, το ούτι. Οι μαθητές του προέρχονται κυρίως από το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ελλάδα, ενώ παίζει έγχορδα και σε μπάντα.

Οσον αφορά στο γεύμα Τσίπρα – Ερντογάν, προσκλήθηκε ως σολίστας ύστερα από πρόταση που έκανε ένας δάσκαλός του από το πανεπιστήμιο. Ετσι, έπαιξε με τη Ραδιοφωνική Ορχήστρα της Αγκυρας τρία κομμάτια: «Μες του Βοσπόρου τα στενά», «Αμάν Κατερίνα μου» με ελληνικό και τουρκικό στίχο και «Πέντε χρόνια δικασμένος» επίσης με ελληνικό και τουρκικό στίχο.

Στην Καλαμάτα αναμένεται να επιστρέψει για διακοπές μέσα στις επόμενες ημέρες, καθώς ακολουθούν ταξίδια στο εξωτερικό και νέες δουλειές όπως ένα CD, στο οποίο θα υπάρχουν και ελληνικοί στίχοι, του επίσης Καλαματιανού Νίκου Τσιλιβαράκου. Και μπορεί ακόμα να μην έχει βρεθεί ερμηνευτής για τον ελληνικό στίχο και να συνεχίζεται η αναζήτηση, αλλά είναι βέβαιος πως θα είναι μια πάρα πολύ ωραία δουλειά. Η μουσική στο νέο CD θα είναι δική του και θα περιλαμβάνει 4-5 διαφορετικά κομμάτια, τα οποία προσπαθεί να καταγράψει μουσικά βάσει των όσων αισθάνεται ο ίδιος καθημερινά από τον πολυπολιτισμό της Πόλης. Κάποια κομμάτια θα έχουν στίχο αρμένικο, αραβικό, σεφαραδίτικο και φυσικά τουρκικό και ελληνικό.

Το CD αναμένεται μετά το επόμενο 6μηνο.

Προηγήθηκε το προηγούμενο διάστημα το soundtrack το οποίο αντιπροσωπεύει την Τουρκία για το γαλλικό ραδιόφωνο κι ένα CD από οργανική μουσική που έχει συνθέσει, με οργανικά κομμάτια που αντιπροσωπεύουν κυρίως την Πόλη και την ευρύτερη Τουρκία.

Απαντώντας στο πώς αισθάνεται για τα όσα έχει πετύχει μέχρι σήμερα, απαντά μετρημένα: «Εγώ δεν πιστεύω τίποτε άλλο πέρα από το ότι κάνω τη δουλειά μου με αξιοπρέπεια και ότι αγαπάω πολύ αυτό που κάνω και το κάνω με αυταπάρνηση».

Για το ενδεχόμενο επιστροφής του στην Ελλάδα και την Καλαμάτα, εξηγεί: «Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν ενδείκνυται γενικά για επιστροφές. Αν κάποια πράγματα αλλάξουν και στην τοπική διοίκηση και στην κεντρική, ίσως κάποιος να έρθει. Με αυτές τις συνθήκες είναι «αυτοκτονία» μια επαγγελματική επιστροφή».

Οσο για το τι του λείπει από την Καλαμάτα, απαντά: «Αγαπάω τους λίγους ανθρώπους που έχω φίλους και το χωριό μου το Καρβέλι, στο οποίο πηγαίνω κατευθείαν κάθε φορά που επιστρέφω».

Μιλώντας για τον πολιτισμό και τη μουσική παιδεία στον τόπο μας, τονίζει πως ήταν άριστη πρωτοβουλία του δήμου και της “Φάρις” η δημιουργία συμφωνικής ορχήστρας, αναφερόμενος ειδικότερα στον δήμαρχο και τον κ. Γυφτάκη που υπήρξε δάσκαλός του. Μιλά για όλους τους δασκάλους του από την Καλαμάτα, όπως τον Μάκη Πανταζόπουλο και τους καθηγητές του στο Μουσικό Σχολείο, καθώς ακόμα για τον Γεώργιο Μουργή που τον δίδαξε πυθαγορική μουσική στα 16 του και για τον Χρήστο Ζώτο από την Αθήνα που τον έμαθε λαούτο.

Κλείνοντας σημειώνει: «Η Καλαμάτα είναι η πιο όμορφη πόλη και οι Καλαματιανοί πρέπει να γνωρίζουν ότι ζουν σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις της Ελλάδος, που συγκινεί όχι μόνο τους ντόπιους αλλά και τους επισκέπτες, πράγμα που οφείλεται στο δήμαρχο».

* Μουσικές του Γιώργου Μαρινάκη μπορείτε να ακούσετε εδώ: https://www.rfi-instrumental.com/fr/albums/turquie  Κατηγορία Συνεντεύξεις – Παρουσιάσεις

Κέλλυ Δημητρούλια

Κέλλυ Δημητρούλια

κοινοποίησε το:

Ξέρουμε τι είναι τα «Ιδιωτικά» Πανεπιστήμια;

Συνήθως τα γραφόμενα στα social media δεν αποτελούν τεκμηριωμένες με γεγονότα γνώμες. Αφορούν εκτιμήσεις που τις περισσότερες φορές είναι απλά άκριτη αναπαραγωγή απόψεων άλλων και γι’ αυτό κρύβουν πολλές ανακρίβειες ή πλάνες. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές αυτό με fake news. Το φαινόμενο αυτό το κάνουμε όλοι μας χειρότερο όταν αναπαράγουμε άκριτα ό,τι ακούμε. Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στο θέμα των Πανεπιστημίων.

Περικλής Γκόγκας
Αναπληρωτής Καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης και Διεθνών Οικονομικών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

1. Εισαγωγή

Ανακρίβειες

Συνήθως τα γραφόμενα στα social media δεν αποτελούν τεκμηριωμένες με γεγονότα γνώμες. Αφορούν εκτιμήσεις που τις περισσότερες φορές είναι απλά άκριτη αναπαραγωγή απόψεων άλλων και γι’ αυτό κρύβουν πολλές ανακρίβειες ή πλάνες. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές αυτό με fake news. Το φαινόμενο αυτό το κάνουμε όλοι μας χειρότερο όταν αναπαράγουμε άκριτα ό,τι ακούμε. Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στο θέμα των Πανεπιστημίων. Έχουμε δει όλοι μας τις σχετικές προπαγανδιστικές εικόνες τύπου «πανεπιστήμιο στη Μποτσουάνα και στην Ελλάδα» όπως το παρακάτω:

Εντυπωσιακό φυσικά (αυτή είναι η δύναμη της εικόνας στην προπαγάνδα) αλλά αποτελεί μια στιγμιαία σύγκριση μετά από καταλήψεις αναρχικών ενός ελληνικού πανεπιστημίου που είναι στα καλύτερα του κόσμου, με ένα στην αφρικανική χώρα που έχει χαώδη διαφορά στην ακαδημαϊκή ποιότητα σε σχέση με το ελληνικό. Φαντάζομαι παρά το όμορφο γκαζόν κανείς γονέας δεν θα ήθελε το παιδί του να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Μποτσουάνα αντί στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το να δημιουργήσει κανείς προπαγανδιστικές και φυσικά παραπλανητικές εικόνες είναι το μόνο εύκολο, όπως η εικόνα που έφτιαξα παρακάτω.

Οι εικόνες είναι πραγματικές φυσικά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά το ΔΠΘ έγινε καλύτερο πανεπιστήμιο από το University of Michigan.

Τι είναι όμως το Πανεπιστήμιο;

A. Ακαδημαϊκός ρόλος

Τα πανεπιστήμια αποτελούν εργοστάσια «παραγωγής»:

νέων επιστημόνων μέσω της διδασκαλίας των καθηγητών (αλλά και των διδακτορικών φοιτητών) στους φοιτητές,

νέας γνώσης από καθηγητές και μεταπτυχιακούς φοιτητές με την διαδικασία της έρευνας.

Η γνώση που παράγεται αποτελεί έναν βασικό και σημαντικότατο πόρο και βάση της ανάπτυξης μιας χώρας τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά.

Β. Κοινωνικός ρόλος

Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το προφανές αποτέλεσμα και την συνεισφορά των πανεπιστημίων στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας, αυτά ταυτόχρονα επιτελούν και έναν άλλο πάρα πολύ σημαντικό ρόλο που συχνά τον παραβλέπουμε: Τα πανεπιστήμια αποτελούν τον σημαντικότερο μηχανισμό κοινωνικής κινητικότητας και οικονομικής ανόδου σε μια σύγχρονη δημοκρατία.

Δεν υπάρχει καμία αναπτυγμένη και προοδευμένη χώρα χωρίς καλά πανεπιστήμια. Δεν υπάρχει χώρα με καλά πανεπιστήμια που να μην είναι αναπτυγμένη. Άρα η σχέση ανάμεσα στα δύο είναι υπαρκτή, σημαντική και αλληλένδετη.

Στις μέρες μας γίνεται συζήτηση και πάλι, ιδιαίτερα στα social media, αλλά και στον πολιτικό κόσμο, για το θέμα που μεταφέρεται ως «ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων». Το θέμα δεν είναι καινούργιο φυσικά. Το θυμάμαι ως φοιτητής από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 να ακούγεται ως σύνθημα. Το βασικό επιχείρημα που υπάρχει είναι ότι η ίδρυσή τους θα φέρει ανταγωνισμό με τα δημόσια πανεπιστήμια και έτσι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα.

Όμως τι είναι τα «ιδιωτικά πανεπιστήμια»; Σκεφτείτε αν εσείς γνωρίζετε κάποιο τέτοιο από το εξωτερικό. Σχεδόν σίγουρα δεν γνωρίζετε κανένα. Αυτά που θα σας έρθουν στο μυαλό θα είναι είτε δημόσια πανεπιστήμια με δίδακτρα, είτε μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Τους λόγους που δεν γνωρίζετε μάλλον κανένα, θα τους καταλάβετε στην συνέχεια.

2. Κατηγορίες Πανεπιστημίων

2.1 Κρατικά και μη-κρατικά

Η πρώτη διάκριση των πανεπιστημίων γίνεται με βάση τον φορέα τους σε κρατικά όπου ανήκουν στο δημόσιο και μη-κρατικά που μπορεί να ανήκουν σε άλλους φορείς όπως τοπική αυτοδιοίκηση (νομαρχίες και δήμοι), εκκλησία, ιδρύματα, κληροδοτήματα και φυσικά ιδιώτες. Η τοπική αυτοδιοίκηση μπαίνει εδώ στους μη-κρατικούς φορείς καθώς στην Ελλάδα τώρα δεν έχει την δυνατότητα να ιδρύσει πανεπιστήμια. Στην Εικόνα 1 βλέπουμε διαγραμματικά την κατηγοριοποίηση των πανεπιστημίων.

2.2 Με δίδακτρα ή χωρίς δίδακτρα

Επίσης εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, καθώς πάντα μιλάμε για τη διεθνή πρακτική, ότι όλα τα παραπάνω είδη πανεπιστημίων μπορεί να έχουν ή να μην έχουν δίδακτρα για τους φοιτητές τους. Τα κρατικά πανεπιστήμια μπορεί να έχουν δίδακτρα χαμηλά ή υψηλά, που μπορεί να είναι ίδια για όλους ή πολλαπλάσια για ξένους πολίτες. Δίδακτρα στα κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν στις περισσότερες χώρες και στην συντριπτική πλειοψηφία των κρατικών πανεπιστημίων. Άρα η ύπαρξη ή μη διδάκτρων δεν καθορίζει το αν το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο ή όχι.

2.3 Κερδοσκοπικά ή Μη-Κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια

Αυτή είναι μια πολύ σημαντική διαφορά και για μένα ειδοποιός για την τελική επιτυχία, ποιότητά τους και σημαντικότητα για την κοινωνία, το κράτος και την οικονομία γενικότερα. Όλα σχεδόν τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε οι περισσότεροι είναι μη-κερδοσκοπικά, not-for-profit όπως λέγονται την Αμερική. Τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε, από τα κορυφαία όπως MIT, Harvard, Oxford, Michigan, κλπ., όπως και άλλα πολύ καλά, δηλαδή αυτά που είναι στα 200 καλύτερα στον κόσμο είναι μη-κερδοσκοπικά. Πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να βρεις ένα γνωστό πανεπιστήμιο που να είναι κερδοσκοπικό και αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα αν το βρούμε. Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Όλα τα κορυφαία πανεπιστήμια, είναι εξαιρετικά σε αυτό που κάνουν και αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουν ως στόχο τους το κέρδος. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα ζημιογόνα. Μπορεί να βγάζουν σημαντικά κέρδη και να έχουν πολύ σημαντικά κεφάλαια στην διάθεσή τους όπως θα δούμε παρακάτω. Καθώς δεν είναι κερδοσκοπικά δεν μπορεί να βάλει τα χρήματα αυτά στην τσέπη του κάποιος μέτοχος.

Όλα τα δικά τους έσοδα και κέρδη από δίδακτρα, πατέντες, άλλα περιουσιακά στοιχεία, κληροδοτήματα, κρατικές επιχορηγήσεις, κλπ. αξιοποιούνται αναγκαστικά στο σύνολό τους για την βελτιστοποίησή και ανάπτυξή τους. Και τα ποσά είναι τεράστια γι’ αυτό και η ανάπτυξη είναι αντίστοιχη. Όταν λοιπόν καταφέρνουν να έχουν πλεονάσματα, δηλαδή περισσότερα έσοδα από έξοδα και κέρδη, τότε αυτά τα κέρδη δεν μοιράζονται ως μερίσματα σε μετόχους. Αναγκαστικά από το καταστατικό τους τα κέρδη θα πρέπει να επανεπενδυθούν στο πανεπιστήμιο. Όλα. Τα κέρδη αυτά χρησιμοποιούνται για:

-Επενδύσεις για βελτίωση στις υποδομές και τις εγκαταστάσεις τους.

-Προσέλκυση νέων καλύτερων καθηγητών, διακεκριμένων, με βραβεία τοπικά, εθνικά, διεθνή (nobel, κλπ), μεγάλο ερευνητικό έργο και εμπειρία και σε άλλες θέσεις προσφέροντας πολύ ανταγωνιστικό πακέτο αποδοχών (100,000-500,000 τον χρόνο).

-Δίνονται υποτροφίες για κάλυψη των διδάκτρων και του κόστους διαβίωσης σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές (έτσι κατάφερα και εγώ μην έχοντας την οικονομική δυνατότητα διαφορετικά να σπουδάσω σε Καναδά και Αμερική).

-Επενδύσεις στην έρευνα που παράγουν και στην ανάπτυξη πατεντών και νέων επιχειρήσεων (start-ups) που ιδρύονται από το πανεπιστήμιο αποκλειστικά ή σε συνεργασία με ιδιώτες.

-Συσσωρεύονται σε κεφάλαια (endowments) που επενδύονται για να αποκομίσουν τόκους, κλπ.

3. Η Οικονομική Δύναμη των Διακεκριμένων Πανεπιστημίων

Σύμφωνα με τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε ότι τα μεγάλα πετυχημένα και καλά πανεπιστήμια έχουν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία τόσο πάγια, δηλαδή κτήρια, εγκαταστάσεις, εξοπλισμό, ακίνητα, κλπ., όσο και ρευστά. Ενδεικτικά, τα κεφάλαια των 20 πρώτων πανεπιστημίων στις ΗΠΑ είναι όπως φαίνονται παρακάτω στην Εικόνα 2.

Εικόνα 2. Endowments (ρευστά διαθέσιμα) των αμερικανικών πανεπιστημίων.

Image title

Your subtitle here

Φυσικά τα ποσά αυτά δεν αποτελούν την συνολική περιουσία (assets) των πανεπιστημίων αυτών, αλλά ένα μικρό μόνο κομμάτι της, τα ρευστά (quasi cash) που έχουν ανά πάσα στιγμή στην διάθεσή τους πέρα από την πληρωμή όλων των υποχρεώσεών τους.

Ενδεικτικά, ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά, τα οικονομικά του Harvard:

-Το endowment του Harvard, είναι 35 δις, δηλαδή περίπου το 20% του ελληνικού ΑΕΠ.

-Μόνο πέρυσι, το 2016, το Harvard είχε από δωρεές έσοδα 1.16 δις.

-Σε αυτά προστίθενται τα πανάκριβα δίδακτρα χιλιάδων φοιτητών του, τα κέρδη από τις εταιρίες που έχει ιδρύσει, κλπ.

-Όλα αυτά τα έσοδα για το 2016 έφτασαν τα 5 δις (και για κάθε έτος φυσικά είναι αντίστοιχα), περίπου το 3% του ΑΕΠ της Ελλάδας.

-Φυσικά, ως μη-κερδοσκοπικό ίδρυμα, όλα τα έσοδα επανεπενδύθηκαν στο πανεπιστήμιο πλην 62 εκατομμυρίων που έμειναν στα ταμεία του.

-Το δε 50% των 5 δις συνολικών εσόδων πήγε σε μισθούς καθηγητών, υπαλλήλων και μεταπτυχιακών φοιτητών.

Το κόστος μισθοδοσίας καθηγητών, μεταπτυχιακών φοιτητών, κλπ είναι πολύ μεγάλο γιατί ένα πανεπιστήμιο είναι καλό όταν παίρνει καλούς φοιτητές. Και για να φοιτήσουν καλοί φοιτητές, πρέπει να έχει καλούς καθηγητές. Και για να έχει καλούς καθηγητές πρέπει να τους πληρώσει περισσότερο από τα άλλα πανεπιστήμια ώστε να τους προσελκύσει.

Όπως καταλαβαίνουμε, τα χρήματα και μάλιστα τεράστια ποσά, είναι το κλειδί για να είναι ένα πανεπιστήμιο καλό, λόγω του ενάρετου κύκλου:

Ανταγωνιστικές αμοιβές > καλοί καθηγητές > καλοί φοιτητές > καλό επιστημονικό έργο > καλό πανεπιστήμιο

Καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι ένα πάρα πολύ ακριβό αγαθό. Χρειάζεται τεράστιες επενδύσεις που ίσως αποφέρουν κέρδη μετά από δεκαετίες που απαιτούνται για να αποκτηθεί φήμη και να ενεργοποιηθεί ο παραπάνω ενάρετος κύκλος.

Αυτό δεν συμβαίνει φυσικά μόνο στο Harvard, το MIT, το University of Michigan και τα άλλα κορυφαία πανεπιστήμια. Για να δούμε και τον αντίποδα, ας δούμε και ένα πολύ μέτριο πανεπιστήμιο που μάλλον δεν θα το έχετε ακούσει ποτέ, το South Dakota State University. Είναι στην παγκόσμια κατάταξη νούμερο 1235. Πληροφοριακά, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης είναι στο 912. Ακόμα και αυτό το πανεπιστήμιο όμως, το South Dakota State University, έχει ένα endowment $100 εκατομμύρια.

4. Η Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση ως Αγαθό

Είδαμε ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι ένα πολύ σημαντικό αγαθό για μια αναπτυγμένη οικονομία και κοινωνία. Ταυτόχρονα είδαμε ότι είναι και ένα πολύ ακριβό αγαθό. Χρειάζεται πολύ σημαντικές επενδύσεις για να παραχθεί. Τα χαρακτηριστικά του συνοπτικά:

-Είναι ένα απαραίτητο αγαθό για μια σύγχρονη αναπτυγμένη οικονομία και κοινωνία.

-Είναι ένα πολύ ακριβό αγαθό.

-Απαιτεί πολύ σημαντικές επενδύσεις, πολλών εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ.

-Ίσως αρχίσει να αποδίδει η επένδυση των χρημάτων αυτών μετά από πολλά χρόνια: περισσότερα από 20-30 χρόνια. Χρειάζεται πολύς χρόνος σε ένα πανεπιστήμιο για να εδραιωθεί, αναπτυχθεί, να αποκτήσει φήμη, ώστε να προσελκύει φοιτητές για να έχει αρκετά έσοδα ώστε να προσελκύσει καλούς (ακριβούς) καθηγητές, ώστε να παράγει αξία μέσω της διδασκαλίας και έρευνας που θα είναι μεγαλύτερη του κόστους του (κέρδη).

-Ο κίνδυνος που συνεπάγεται μια τέτοια επένδυση είναι πολύ μεγάλος.

-Επιπλέον, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν ακριβείς προβλέψεις όπως χρειάζεται και κάνουν οι επενδυτές όταν εξετάζουν εναλλακτικές τοποθετήσεις στα κεφάλαιά τους με σκοπό το κέρδος.

-Οι κίνδυνοι αυτοί προέρχονται από την ουσία του παραγόμενου προϊόντος που είναι η γνώση. Αυτή δεν μπορεί με ακρίβεια να προβλεφθεί και να τιμολογηθεί.

-Η επιστήμη και τεχνολογία είναι ο κατεξοχήν κλάδος όπου η μεταβλητότητα (κίνδυνος) είναι εξαιρετικά μεγάλη και όλα είναι εξαιρετικά ρευστά και απρόβλεπτα.

-Έχει τεράστια μακροχρόνια υπεραξία για την κοινωνία.

5. Τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια (κερδοσκοπικά)

Το καλό όταν έπεσαι των άλλων είναι ότι μπορείς να ξέρεις τι να κάνεις που θα είναι πετυχημένο και τι να αποφύγεις γιατί όπου επιχειρήθηκε ήταν αποτυχημένο.

Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει ότι όπου επιχειρήθηκε το πείραμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων με κερδοσκοπικό χαρακτήρα, ως μια κανονική επιχείρηση δηλαδή, αυτά απέτυχαν: άνοιξαν πολλά με το που επιτράπηκαν και έκλεισαν τα περισσότερα από αυτά, ενώ εκείνα που έμειναν είναι λίγα και άγνωστα με ασήμαντη παραγωγή επιστημόνων ή γνώσης.

Ενώ, λοιπόν, στο τέλος της δεκαετίας του 1980 και σε αυτή του 1990 στην Ελλάδα τα «ιδιωτικά πανεπιστήμια» ήταν σύνθημα (όπως είναι και σήμερα), σε πολλές χώρες στον κόσμο έγιναν πραγματικότητα. Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικά και τα περισσότερα έκλεισαν είτε οικειοθελώς λόγω ελάχιστων φοιτητών και οικονομικής αποτυχίας, είτε με παρέμβαση των αρχών γιατί είχαν σοβαρά προβλήματα και σκάνδαλα, όπως απονομές πτυχίων παράτυπα, χρηματισμό για εξασφάλιση βαθμών, διαφθορά, κλπ. Κάτι παρόμοιο έγινε πρόσφατα και στην χώρα μας με σειρά ιδιωτικών κολλεγίων. Διεθνώς υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα σχετικά με διαφθορά και απονομές πτυχίων χωρίς ουσία. Από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Trump University που είχε δημιουργήσει ο νυν Προέδρος των ΗΠΑ.

Περιγράψαμε παραπάνω τα χαρακτηριστικά του αγαθού που παράγουν τα πανεπιστήμια. Είδαμε ότι χρειάζονται πολύ μεγάλες αρχικές επενδύσεις που θα έχουν αμφίβολο αποτέλεσμα και μάλιστα αν είναι θετικό οικονομικά θα το έχουν μετά από μερικές δεκαετίες. Προφανώς είναι ένα είδος επιχειρηματικής δραστηριότητας που οποιοσδήποτε ιδιώτης δύσκολα θα επένδυε σε κάτι που ίσως του αποφέρει κέρδος μετά από 30 χρόνια έχοντας επενδύσει τεράστια κεφάλια. Ο κίνδυνος (risk) είναι μεγάλος και ξέρουμε από τα χρηματοοικονομικά ότι ένας επενδυτής για να δεχτεί να αναλάβει ένα μεγάλο επενδυτικό κίνδυνο θα πρέπει να περιμένει και ένα μεγάλο κέρδος. Διαφορετικά θα στραφεί σε κάτι πιο ασφαλές. Αν επενδύσει κάποιος ιδιώτης πχ €100 εκατομμύρια για να ιδρύσει ένα πανεπιστήμιο με σκοπό το κέρδος, θα πρέπει να του αποφέρει τουλάχιστον €10 εκατομμύρια κέρδη τον χρόνο ή 10% της αρχικής επένδυσής του κάθε χρόνο για να αξίζει το ρίσκο. Αυτό συμβαίνει γιατί η μέση απόδοση του δείκτη S%P 500 τα τελευταία 90 χρόνια είναι 10%. Οπότε καλύτερα να επενδύσει εκεί στον S%P, όπου φυσικά τα χρήματα του είναι και πολύ πιο εύκολα ρευστοποιήσιμα (πώληση μετοχών) από ότι αν έχουν επενδυθεί σε κτήρια, οικόπεδα, εγκαταστάσεις, εργαστήρια, κλπ.

Εικόνα 3. Πλήθος ιδιωτικών κερδοσκοπικών πανεπιστημίων που κλείνουν σε αναπτυγμένες χώρες λόγω διαφθοράς ή οικονομικής αποτυχίας. Εδώ για συντομία παραθέτω μόνο μερικά ενδεικτικά.

Image title

Your subtitle here

Μιλάμε όμως εύκολα για €100 εκατομμύρια για την δημιουργία ενός υποτυπώδους πανεπιστημίου σύμφωνα με τα διεθνή αλλά και ελληνικά δεδομένα. Τα χρήματα αυτά όμως είναι πάρα πολλά αν σκεφτούμε ότι η μεγαλύτερη επένδυση τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι αυτή της Fraport και Intrakat που προγραμματίζεται στα €350 εκατομμύρια. Δηλαδή είναι περίπου το 1% των ρευστών διαθεσίμων του Harvard. Σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα, ποιος, λοιπόν, ιδιώτης είναι αυτός που περιμένει να αλλάξει το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα για να επενδύσει ένα τέτοιο ποσό ή πολλαπλάσιό του για να ανταγωνιστεί τα Ελληνικά Δημόσια Πανεπιστήμια αλλά και τα ξένα όπως μας λένε και μάλιστα με πολύ αμφίβολο κέρδος μερικές δεκαετίες μετά; Η εκτίμησή μου είναι κανείς. Αυτό που θα γίνει είναι να ανοίξουν αρκετά χαμηλού κόστους με περιορισμένες σπουδές σε τμήματα που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες υποδομές, όπως οικονομικά, νομική, κλπ όπως γίνεται και τώρα με τα κολλέγια. Αυτά προκειμένου να φέρουν κέρδος θα επενδύσουν στην διαφήμιση, προβολή και ωραία σποτ που είναι σχετικά φθηνά και όχι σε καθηγητές υψηλού επιστημονικού κύρους που είναι ακριβοί.

Και φυσικά εδώ ξεχνάμε ότι ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπάρχουν και είναι και πολλά στην Ελλάδα. Γιατί άραγε δεν μιλάει κανείς για αυτά; Απλά δεν ονομάζονται πανεπιστήμια αλλά κολλέγια. Και φυσικά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να ανταγωνιστούν τα δημόσια πανεπιστήμια σε παραγωγή επιστημονικού έργου και γνώσης, οποιαδήποτε διεθνή κατάταξη και αν δούμε. Σε αυτά βέβαια φοιτούν συνήθως όσοι δεν κατάφεραν να περάσουν στα δημόσια πανεπιστήμια. Είναι λοιπόν μια δεύτερη επιλογή μετά τα δημόσια πανεπιστήμια. Όπως είναι φυσικά και παντού στον κόσμο η σχέση κερδοσκοπικών και μη-κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Οι απόφοιτοί τους δεν έχουν θεωρητικά καμία διαφορά με των δημοσίων σε θέσεις στον ιδιωτικό τομέα και πλέον και στον ΑΣΕΠ για τον δημόσιο τομέα. Γιατί λοιπόν αυτά τα ιδιωτικά κολλέγια δεν έγιναν τόσο καλά ώστε να ανταγωνιστούν τα δημόσια; Η απάντηση είναι πάλι το ότι η παραγωγή επιστημονικής γνώσης είναι ένα πάρα πολύ ακριβό αγαθό και αυτό είναι φυσικά πολύ λογικό.

Υπάρχει φυσικά και το επιχείρημα «θα υπάρξει ανταγωνισμός» και όλα θα γίνουν δια μαγείας καλύτερα… και τα δημόσια και τα ιδιωτικά… Δεν ξέρω πώς και γιατί φαντάζονται όσοι το λένε ότι θα γίνει αυτό. Συγκεκριμένα, σχετικά με αυτό, δεν έχουν απαντηθεί οι ερωτήσεις:

-Πώς ακριβώς θα υπάρξει αυτός ο ανταγωνισμός;

-Με ποιους πόρους το δημόσιο πανεπιστήμιο χωρίς δίδακτρα θα ανταγωνίζεται ένα ιδιωτικό με δίδακτρα (φυσικά) πανεπιστήμιο;

-Και γιατί θα ανταγωνιστώ το ιδιωτικό; Που ήδη στην αρχή αναγκαστικά θα είναι μικρό, άγνωστο και χαμηλής ποιότητας;

-Ήδη δεν ανταγωνίζομαι τα υπόλοιπα 30 τμήματα Οικονομικών Επιστημών στην Ελλάδα;

-Ήδη δεν ανταγωνίζομαι ως επιστήμονας το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας διεθνώς;

-Γιατί θα κάνει διαφορά;

-Στόχος του επιστήμονα είναι να είναι ο καλύτερος σε ό,τι κάνει, παραγωγικός και αποτελεσματικός. Έτσι είναι η επιστήμη. Είτε με είτε χωρίς «ιδιωτικά» κερδοσκοπικά πανεπιστήμια.

6. Η Διεθνής Εμπειρία

Ακούμε ότι «τα ιδιωτικά πανεπιστήμια υπάρχουν σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα». Αυτό είναι ανακριβές και μάλιστα είναι ιδιαίτερα ανακριβές στις χώρες που είναι πιο αναπτυγμένες και πιο γνωστές σε μας. Όπως έχουμε πει παραπάνω, τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε ως καλά παραδείγματα και για τα οποία μιλάμε συνέχεια είναι είτε α) κρατικά είτε β) μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά. Έτσι, από την στιγμή που το πανεπιστήμιο είναι μη-κερδοσκοπικό, είτε αυτό είναι επένδυση του κράτους είτε ενός κληροδοτήματος είτε ενός ιδρύματος, δεν έχει μεγάλη διαφορά στην πράξη. Όλα διοικούνται από ένα συμβούλιο (πρυτανεία, board of trustees) καθηγητών, επιχειρηματιών και προσωπικοτήτων. Αυτό έχει ως στόχο την βελτιστοποίηση του ακαδημαϊκού προϊόντος της διδασκαλίας και της έρευνας μέσα από την αξιοποίηση όλων των πόρων του πανεπιστημίου επενδυμένα μέσα σε αυτό χωρίς κανείς να αποκομίζει κέρδος. Κανείς δεν κερδίζει προσωπικά υπό την έννοια μιας κοινής ιδιωτικής επιχείρησης.

Τα κερδοσκοπικά πανεπιστήμια υπάρχουν, αλλά είναι κατά κανόνα άγνωστα, με λίγους φοιτητές, κακό επίπεδο σπουδών, λίγα τμήματα και όχι καθαρά επιστημονικά όπου οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, αλλά τμήματα όπως: παραϊατρικά, βοηθοί νομικών (paralegal), τεχνικά, κλπ).

Ας δούμε λοιπόν τι γίνεται γενικά στον κόσμο με αυτά τα ιδιωτικά κερδοσκοπικά πανεπιστήμια:

-Τα πανεπιστήμια στον Καναδά που έκανα εγώ τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές μου είναι όλα κρατικά. Τα μόνα ιδιωτικά είναι 2-3 πολύ μικρές σχολές επαγγελματικής κατάρτισης και τεχνικής εκπαίδευσης.

-Στην Αυστρία τα ιδιωτικά αναγνωρίστηκαν πριν 15 χρόνια και παραμένουν λίγα, και μικρά χωρίς πολλούς φοιτητές.

-Στην Γαλλία είναι λίγα και ακόμα λιγότερα παρέχουν σοβαρές σπουδές.

-Στην Γερμανία υπάρχουν 83 ιδιωτικά πανεπιστήμια όπου σπουδάζει μόλις το 1% των Γερμανών φοιτητών! Σίγουρα δεν τα γνωρίζετε και πολλά είτε κλείσανε είτε οδηγούνται σύντομα σε κλείσιμο.

-Στην Ιρλανδία είναι πολύ λίγα και χαμηλής ποιότητας.

-Στην Ολλανδία τα κρατικά κυριαρχούν σαν να μην υπάρχουν τα πολύ λίγα ιδιωτικά.

-Στην Πορτογαλία από το 1980 ακολουθήθηκε η «μαγική» συνταγή που προτείνεται και για την Ελλάδα, άνοιξαν εκατοντάδες πανεπιστήμια και έκλεισαν τα περισσότερα λόγω τραγικής ποιότητας και έλλειψης φοιτητών.

-Στην Ελβετία τα ιδιωτικά και δημόσια έχουν ελάχιστα δίδακτρα γιατί επιδοτούνται από το δημόσιο. Άρα δεν είναι και τόσο ιδιωτικά και σίγουρα δεν είναι κερδοσκοπικά. Είναι δημόσια χρηματοδοτούμενα μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά.

-Μεγάλη Βρετανία: από τα 120 πανεπιστήμια εκεί που σπουδάζουν χιλιάδες ελληνόπουλα, μόνο 4 είναι ιδιωτικά και αυτά δεν θα τα ξέρετε γιατί απλά δεν είναι καλά πανεπιστήμια. Επιδοτούνται όμως από το κράτος.

Στη Αυστραλία υπάρχουν 2-3 ιδιωτικά πανεπιστήμια το ίδιο άγνωστα και χαμηλής ποιότητας όπως στις παραπάνω χώρες.

Στις ΗΠΑ υπάρχουν συνολικά 3500 πανεπιστήμια που από αυτά τα 100 είναι εξαιρετικά και τα υπόλοιπα 3400 είναι από καλά και μέτρια έως πολύ χειρότερα από τα ελληνικά ΙΕΚ.

Τα μη-κρατικά καλά πανεπιστήμια είναι όλα μη-κερδοσκοπικά (Harvard, Yale, MIT), δεν είναι δηλαδή αυτό που εννοούμε στην Ελλάδα ιδιωτικά πανεπιστήμια γιατί όπως εξήγησα και παραπάνω:

-Δημιουργήθηκαν από κληροδοτήματα πριν 300-400 χρόνια πολύ πριν την νεότερη Ελλάδα.

-Έχουν endowments, δηλαδή περιουσιακά στοιχεία από δωρεές για την λειτουργία τους της τάξης των $10 – $30 δις δολαρίων (20% του ελληνικού ΑΕΠ).

-Δεν είναι κερδοσκοπικά και διοικούνται από επιτροπές (board of trustees) με κριτήρια όχι ιδιωτικοοικονομικά (το ΜΙΤ πλέον δεν χρεώνει δίδακτρα στους νέους φοιτητές του).

-Δέχονται λίγους φοιτητές κάθε χρόνο: το Harvard φέτος δέχτηκε 1500 νέους φοιτητές δηλαδή το 0,0005% του πληθυσμού των ΗΠΑ. Αναλογικά για την Ελλάδα θα ήταν 50 φοιτητές ανά έτος για κάθε ελληνικό πανεπιστήμιο σε όλες τις σχολές.

-Επί πλέον ας μην ξεχνάμε ότι τα δίδακτρά τους είναι της τάξης των €30,000 – €50,000 το χρόνο.

7. Η Ελλάδα

Τέλος, τα ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπάρχουν από πάντα στην Ελλάδα, είτε με τον τίτλο «εργαστήρια ελευθέρων σπουδών» είτε με τον πιο πρόσφατο «κολλέγια». Είναι ελεύθερα. Οι απόφοιτοί τους συμμετέχουν ακόμα και στον ΑΣΕΠ για θέσεις στο δημόσιο.

  • Γιατί λοιπόν δεν γίνονται τόσο καλά όσο τα δημόσια;
  • Πού είναι ο ανταγωνισμός σε αυτή την περίπτωση;
  • Γιατί δεν βοήθησε ο ανταγωνισμός τα ιδιωτικά κολλέγια να γίνουν όσο καλά είναι τα δημόσια;
  • Γιατί τα παιδιά ταλαιπωρούνται και δίνουν εξετάσεις για να έρθουν στα δημόσια πανεπιστήμια;
  • Γιατί μόνο αν αποτύχουν στα δημόσια επιλέγουν τα κολλέγια;
  • Γιατί τα ιδιωτικά περιορίζονται σε σπουδές στα οικονομικά, διοίκηση επιχειρήσεων, κλπ;
  • Γιατί ακόμα και αυτά που υπάρχουν απέχουν έτη φωτός από το πολύ υψηλότερο επίπεδο των δημόσιων πανεπιστημίων όποια διεθνή κατάταξη και αν δούμε;
  • Γιατί διδάσκουν στα ιδιωτικά κολλέγια ακόμα και άνθρωποι χωρίς καν διδακτορικό τίτλο σπουδών και χωρίς ερευνητικό έργο;
  • Γιατί οι καθηγητές των δημόσιων πανεπιστημίων οι οποίοι κατά συντριπτική πλειοψηφία έχουν ολοκληρώσει μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε εξαιρετικά πανεπιστήμια σε ΗΠΑ, Καναδά, Ευρώπη και κατά τεκμήριο γνωρίζουν τον κλάδο άριστα δεν τα εγκαταλείπουν για να διδάξουν στα ιδιωτικά κολλέγια;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα βρίσκεται στον κερδοσκοπικό χαρακτήρα των κολλεγίων αυτών. Έχουν ως στόχο το κέρδος, δηλαδή στοχεύουν στο να έχουν πολλούς φοιτητές για να έχουν έσοδα, κακοπληρωμένους καθηγητές που από τις πολλές υποχρεώσεις και μαθήματα δεν έχουν χρόνο ακόμα και αν ήθελαν να κάνουν ερευνητικό έργο, με αποτέλεσμα ένα κακό επίπεδο σπουδών σύμφωνα με τα διεθνή κριτήρια που αντικατοπτρίζεται στην κατάταξή τους διεθνώς. Και φυσικά, δεν νομίζω να είναι ο τίτλος «κολλέγιο» αυτό που κρατά στην ανυπαρξία τα ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το πλήρες όνομα του ΜΙΤ είναι “Massachusetts Institute of Technology”, ούτε καν πανεπιστήμιο, ούτε κολλέγιο και είναι κορυφαίο στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν επενδύει στο να πληρώσει ικανοποιητικά επιστήμονες καλούς, Έλληνες ή ξένους για να διδάξουν και να δουλέψουν σε αυτά παράγοντας υψηλής ποιότητας διδακτικό και ερευνητικό έργο.

8. Στατιστικά για το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο

Μερικά στατιστικά για την κατάταξη των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων παρά την μη ύπαρξη διδάκτρων, endowments, ελάχιστης χρηματοδότησης ιδιαίτερα μετά το 2010 και αθρόας εισαγωγής φοιτητών για μικροπολιτικούς λόγους τοπικισμού.

Σύνολο 35,000 πανεπιστημίων παγκόσμια:

  • Μέση κατάταξη ελληνικών δημόσιων ΑΕΙ-ΤΕΙ > 1986
  • Μέση κατάταξη ΑΕΙ Ηνωμένου Βασιλείου > 6533
  • Μέση κατάταξη ΑΕΙ Αυστρίας > 7256
  • Μέση κατάταξη των ΑΕΙ Γερμανίας 7976.

Στα πανεπιστήμια του Η.Β. της Αυστρίας και της Γερμανίας περιλαμβάνονται και τα «ιδιωτικά» και γι’ αυτό πέφτει τόσο και η κατάταξή τους ενώ οι χώρες αυτές έχουν εξαιρετικά δημόσια πανεπιστήμια.

9. Συμπέρασμα

Η λύση είναι η διαρκής βελτίωση της ποιότητας της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που χτίστηκε εδώ και δεκαετίες από τους φόρους των Ελλήνων, η στήριξή τους από το κράτος, την κοινωνία και τους καθηγητές. Με λιγοστούς πόρους μετά την κρίση, χωρίς δίδακτρα και ελάχιστα μέσα κάνουν πολύ καλύτερη δουλειά από όλα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που ιδρύθηκαν με τους ίδιους όρους και μύθους σε όλες τις παραπάνω χώρες.

Περικλής Γκόγκας
Αναπληρωτής Καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης και Διεθνών Οικονομικών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

κοινοποίησε το:

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό