Κλείδωσε η απλή αναλογική από τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου

Υπερψηφίστηκε ο «Κλεισθένης 1» με κίνηση ματ  στη βουλή ,δεν θα προηγηθεί εκλογή άλλης κυβέρνησης που θα μπορούσε να αλλάξει τον νόμο

Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τον «Κλεισθένη» με 150 ψήφους υπέρ του και 123 ψήφους εναντίον του.

Τα άρθρα 28 και 56 που καθιερώνουν την απλή αναλογική στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές εγκρίθηκαν με 161 ψήφους υπέρ τους και 111 αντίθετες ψήφους. Η τροπολογία για την κατάτμηση της Β’ Αθήνας και της Περιφέρειας Αττικής, πέρασε με 241 ψήφους υπέρ έναντι 31 ψήφων κατά.

Η τροπολογία για την ταυτόχρονη διεξαγωγή αυτοδιοικητικών εκλογών και ευρωεκλογών, υπερψηφίστηκε με 149 ψήφους έναντι 122, ενώ ένας βουλευτής ψήφισε «παρών».

Ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης αποδέχθηκε την τροπολογία που κατέθεσαν 16 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνώντας ότι «η μετάβαση (από τον ‘Καλλικράτη’ στον ‘Κλεισθένη’) πρέπει να γίνει με ομαλό τρόπο». Με τον τρόπο αυτό εκτός των άλλων διασφαλίζεται ότι οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές θα διεξαχθούν με απλή αναλογική, καθώς δεν θα έχει προηγηθεί εκλογή άλλης κυβέρνησης που θα μπορούσε να αλλάξει τον νόμο.

«Και αυτοδιοικητικές εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική και εκλογές θα γίνουν τον Οκτώβριο του 2019», ξεκαθάρισε ο Π. Σκουρλέτης.

Δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ τα Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας της χώρας

Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας της χώρας

Δημοσιεύτηκαν σε ΦΕΚ τα Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας (ΣΔΚΠ) για τα 14 Υδατικά Διαμερίσματα της χώρας και τη λεκάνη απορροής του ποταμού Έβρου, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τις Πλημμύρες (2007/60/ΕΚ) και της εθνικής νομοθεσίας. Tα ΣΔΚΠ είναι στρατηγικού χαρακτήρα με σκοπό την εδραίωση κοινής πολιτικής και συντονισμένης δράσης για την αντιμετώπιση των κινδύνων πλημμύρας. Καταρτίζονται σε επίπεδο Περιοχής Λεκάνης Απορροής Ποταμού (ΠΛΑΠ) ώστε να υπάρχει ενιαία δράση σε όλη την έκταση των ρεμάτων στις περιοχές που υπάρχουν δυνητικοί σοβαροί κίνδυνοι πλημμύρας ή είναι πιθανόν να σημειωθεί πλημμύρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ τα Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας της χώρας

Ανάπτυξη και αριστερή στρατηγική: νέα αναγκαία βήματα

Η απλή αναλογική , τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη

Η αναγκαιότητα της απλής αναλογικής στην τοπική αυτοδιοίκηση πηγάζει από την ανάγκη της μεγαλύτερης συλλογικής διακυβέρνησης των τοπικών υποθέσεων ώστε να εκφραστούν πιο αυθεντικά οι τοπικές κοινωνίες . Χρειάζεται πεδίο ωρίμανσης για την ορθότερη και αποτελεσματικότερη εφαρμογή της.  Βάση της λειτουργίας του νέου εκλογικού συστήματος είναι η ύπαρξη συγκροτημένης  δημοτικής  παράταξης, η αυτοτελής λειτουργία της, η παραγωγική προωθητική  σχέση  με τα πολιτικά κόμματα, οι τεκμηριωμένες προγραμματικές επεξεργασίες της κάθε δημοτικής παράταξης με βάση τις γενικότερες πολιτικές πεποιθήσεις του ελληνικής κοινωνίας και του δίπολου συντήρηση πρόοδος. Συνεχίστε την ανάγνωση Η απλή αναλογική , τοπική αυτοδιοίκηση και η δημοτική παράταξη

Προς απλή αναλογική στις αυτοδιοικητικές εκλογές – Κατατέθηκε στη Βουλή ο “Κλεισθένης Ι”


Τι προβλέπεται


Κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών για τη μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (πρόγραμμα «Κλεισθένης Ι»).

Όπως μετέδωσε την Τρίτη το ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι βασικές ρυθμίσεις του νομοσχεδίου είναι οι κάτωθι:

Απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές

Από τις διατάξεις του 378 σελίδων νομοσχεδίου ξεχωρίζει η πρόβλεψη για καθιέρωση της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Το σύνολο των εδρών του δημοτικού και περιφερειακού συμβουλίου κατανέμεται στους συνδυασμούς που έλαβαν μέρος στις εκλογές, ανάλογα με τον αριθμό των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στον α’ γύρο. Αν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει ποσοστό 50% συν 1, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται την επόμενη Κυριακή (β’ γύρος), ανάμεσα μόνο στους υποψήφιους δημάρχους των δύο συνδυασμών που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές αποσυνδέονται από τις ευρωεκλογές και θα διεξάγονται τη δεύτερη Κυριακή του Οκτωβρίου (οι προσεχείς θα διεξαχθούν στις 13 Οκτωβρίου), ενώ η διάρκεια της δημοτικής και περιφερειακής περιόδου επανέρχεται στην τετραετία από πενταετία που ήταν με το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Η εγκατάσταση των νέων αρχών γίνεται την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους από τη διεξαγωγή των εκλογών και η θητεία τους λήγει την 31η Δεκεμβρίου του τέταρτου έτους.

Ο αριθμός των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων πρέπει να είναι τουλάχιστον ίσος με τον αριθμό των εδρών κάθε εκλογικής περιφέρειας με δυνατότητα προσαύξησης έως και 30%, αντί του 10% που προέβλεπε το αρχικό κείμενο που είχε δοθεί προς διαβούλευση.

Ρυθμίσεις του «Κλεισθένης Ι»

Από το τελικό κείμενο, επίσης, απουσιάζει η πρόβλεψη για ένταξη του Πρασίνου στις ανταποδοτικές υπηρεσίες των δήμων (όπως η καθαριότητα και ο οδοφωτισμός), εξαιτίας ενστάσεων που διατύπωσαν αιρετοί κυρίως δήμοι της περιφέρειας.

Ο «Κλεισθένης» περιλαμβάνει ακόμα ρυθμίσεις για την ενίσχυση των θεσμών συμμετοχής των πολιτών στα κοινά με την προκήρυξη δημοψηφισμάτων ανά δήμο και ανά περιφέρεια για τοπικά ζητήματα.

Ο θεσμός του Δημοτικού και Περιφερειακού Συμπαραστάτη του Πολίτη που προέβλεπε ο «Καλλικράτης» και δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, αντικαθίσταται από τον Δημοτικό και Περιφερειακό Διαμεσολαβητή, για τον οποίο αφιερώνονται 23 άρθρα.

Οι δήμοι διακρίνονται σε πέντε κατηγορίες με βάση τον πληθυσμό τους, τα ιδιαίτερα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά τους, τα βασικά χαρακτηριστικά της οικονομικής δραστηριότητας εντός των ορίων τους, το βαθμό αστικοποίησής τους, την ένταξή τους ή μη σε ευρύτερα πολεοδομικά συγκροτήματα μητροπολιτικού χαρακτήρα και τη θέση τους στη διοικητική διαίρεση της χώρας.

Για την κατανομή της κρατικής χρηματοδότησης των δήμων (Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι – ΚΑΠ) δεν θα λαμβάνεται υπόψη μόνο η υπαγωγή στην αντίστοιχη κατηγορία, αλλά και άλλα κριτήρια όπως το μήκος των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, καθώς και του δημοτικού και αγροτικού οδικού δικτύου, το επίπεδο των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών, η δυνατότητα άντλησης τοπικών πόρων, οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις ανά εποχές, η δημογραφική τάση κ.λπ.

Μετά από σχετική γνώμη του Συνηγόρου του Πολίτη, το νομοσχέδιο περιέχει διάταξη, που προβλέπει την διαγραφή οφειλών από τέλη καθαριότητας και φωτισμού για ακίνητα που έχει διακοπεί η ηλεκτροδότηση.

Επίσης, ο δήμος Καλαμπάκας μετονομάζεται σε Μετεώρων και ο δήμος Μώλου – Αγ. Κωνσταντίνου σε Καμένων Βούρλων.

Το νομοσχέδιο συμπληρώνεται με ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Φορέων Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟΔΣΑ) της χώρας, καθώς και διατάξεις για την ταχύτερη απονομή ιθαγένειας και πολιτογράφησης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ & ΑΗΘΙΚΙΣΜΟΣ

πηγή ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ  ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ & ΑΗΘΙΚΙΣΜΟΣ

Ο αμοραλισμός:

Amoralisme: λατινικά, a  (στερητικό) + moralis (ηθικός)

  • Είναι μία από τις πολλές φιλοσοφικές έννοιες, και συναντάνται στην Ηθική φιλοσοφία.
  • Αμοραλιστής είναι ο ανήθικος, αυτός δηλαδή που απορρίπτει και δεν αναγνωρίζει τις ηθικές αξίες, ενώ επίσης μετά από μία παράνομη πράξη, δεν αισθάνεται τύψεις.

——————————————–

Ο Αηθικισμός:

  • Είναι η άρνηση η διάψευση των βασικών ηθικών αρχών.
  • Σε αντίθεση με τον αμοραλισμό, που αρνείται την ύπαρξη οποιωνδήποτε ηθικών αρχών, αξιών και ιδεωδών, ο αηθικισμός αρνείται μόνο τις εκάστοτε ισχύουσες ηθικές αξίες για χάρη άλλων, που τις θεωρεί υψηλότερες και ηθικότερες.
  •  Ετσι ο κύριος εκπρόσωπος του αηθικισμού ο Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε.

Οι κυριότερες αρχές του αηθικισμού είναι δύο:

  • α) Aρνηση της ηθικής οφειλής του ηθικού καθήκοντος. Αυτό που στη συνείδησή μας παρουσιάζεται ως ηθικά δέον και αξιώνει από μας την εφαρμογή του είναι μια πλάνη .
  • β) Άρνηση της διάκρισης ανάμεσα στο καλό και στο κακό.
  • Μια τέτοια διάκριση έχει ιστορική προέλευση και δεν μπορεί να δημιουργήσει καμιά απόλυτη ηθική δέσμευση.
  • Αυτό που θεωρείται από την ηθική ως «καλό» δεν είναι ιδεώδες, και αυτό που κατακρίνεται ως «κακό» δεν είναι απαίσιο και δεν πρέπει να το αποστρεφόμαστε. Και τα δυο βρίσκονται πέρα από κάθε αξιολόγηση.

Σκοπός και αποστολή του αηθικισμού:

Είναι να αποκαλύψει την ουσία κάθε νοήματος της ισχύουσας ηθικής.

Βιβλιογραφία: 

Heimsoeth H. Metaphysische Voraussetzungen und Antriebe in Nietzsches Immoralismus, 1955.

Heidermann I. Nietzsches Kritik der Moral, στο «Nietzsches-Studien», 1, 1972, σ. 95 κ.εξ.

Nietzsche Fr., Werke, εκδ. Κ. Schlechta, τόμος ΙΙΙ, 6η εκδοση, 1969.

Reiner H., Die philosophische Ethik, 1964.

 

Ο αμοραλισμός διαφέρει από τον αηθικισμό στο γεγονός ότι ο δεύτερος αρνείται μόνο τις εκάστοτε ισχύουσες ηθικές αξίες για χάρη άλλων, που τις θεωρεί υψηλότερες και ηθικότερες.

Χτυπά τους «καραμανλικούς»

Χτυπά «καραμανλικούς», πλήττει το κόμμα του

Τον εσωκομματικό ασκό του Αιόλου άνοιξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την απόφασή του να διαγράψει από τη Νέα Δημοκρατία τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ Κωνσταντίνο Μίχαλο.

Γιατί βέβαια η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει οργή σε στελέχη του κόμματος που τη βλέπουν ως ένα ακόμα βήμα σε μια σκληρή επιχείρηση «εκκαθάρισης» προσώπων που πρόσκεινται στην καραμανλική πτέρυγα.

Και μπορεί δημοσίως να μην εκδηλώνονται αντιδράσεις, κυρίως λόγω κομματικού πατριωτισμού, αλλά η Ν.Δ. μοιάζει αυτή τη στιγμή με καζάνι που βράζει.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές της «Εφ.Συν.», αναφορικά με την ίδια τη διαγραφή του προέδρου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών και της Κεντρικής Ενωσης Επιμελητηρίων, τα στελέχη αυτά εκφράζουν έντονες ανησυχίες γιατί θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο διαρρηγνύονται οι δεσμοί του κόμματος με τον επιχειρηματικό κόσμο και με ακροατήρια στα οποία η Ν.Δ. παραδοσιακά απευθύνεται.

Και στο εσωκομματικό πεδίο βλέπουν σε βάρος των καραμανλικών, να ενισχύεται βέβαια, όλο και περισσότερο, η θέση των σαμαρικών, με τους οποίους η ηγεσία της Ν.Δ. συμπορεύεται, έχοντας προσχωρήσει σε σειρά από ζητήματα στη σκληρή δεξιά ατζέντα τους, απομακρυνόμενη από τον λεγόμενο «μεσαίο χώρο».

Την ίδια στιγμή, η προσχώρηση στην ατζέντα αυτή, όπως αποτυπώθηκε έντονα στη στάση του κόμματος στο Μακεδονικό, απομονώνει τη Ν.Δ. από εταίρους και συμμάχους της σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αλλά ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά. Ο Κων. Μίχαλος, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. ex officio, ως πρόεδρος του ΕΒΕΑ, διεγράφη προ ημερών γιατί η ηγεσία του κόμματος δεν άντεξε να διατηρεί στις τάξεις της μια φωνή που εξέφραζε δημοσίως μετριοπαθείς απόψεις σε μια σειρά από ζητήματα της επικαιρότητας και οι οποίες διαφοροποιούνταν από την τακτική της ολοκληρωτικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση που ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης.

Ειδικότερα δεν άντεξε τις θετικές κρίσεις του για τη συμφωνία εξόδου από το μνημόνιο, τη θέση του υπέρ της λύσης για τη συμφωνία στο Μακεδονικό και τη στάση του κατά των πρόωρων εκλογών με το επιχείρημα ότι διαταράσσουν την πολιτική σταθερότητα που επιθυμεί η αγορά.

Θέσεις που πάντως εξέφραζε ως εκπρόσωπος των επιμελητηρίων και υπό το πρίσμα τού τι συμφέρει την αγορά. Και δεν άντεξε και το ότι ο κ. Μίχαλος είχε δεχτεί να συμμετάσχει στην Επιτροπή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, όπου συμμετέχουν προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους.

Υπενθυμίζουμε ότι ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ στην εσωκομματική εκλογή αρχηγού ήταν ένθερμος υποστηρικτής του βασικού αντιπάλου του Κυρ. Μητσοτάκη, δηλαδή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που διέθετε την εμπιστοσύνη του Κώστα Καραμανλή αλλά και της Ντόρας Μπακογιάννη.

Και ως γνωστόν ο κ. Μητσοτάκης αναδείχθηκε αρχηγός με τη στήριξη των σαμαρικών και βέβαια του Αδ. Γεωργιάδη, τον οποίο στη συνέχεια διόρισε αντιπρόεδρο.

Χτυπά με συνέπεια

Η διαγραφή του κ. Μίχαλου είναι το τρίτο χτύπημα της σημερινής ηγεσίας στους καραμανλικούς. Ερχεται μετά τη διαγραφή της Κατερίνας Παπακώστα και του Ευάγγελου Αντώναρου, που τέθηκαν εκτός κόμματος για χάρη του κ. Γεωργιάδη, όταν σε διαφορετική συγκυρία τάχθηκαν και οι δύο υπέρ της παραίτησής του από το αξίωμα του αντιπροέδρου.

Αλλά δυσφορία σε καραμανλικούς έχει προκαλέσει και η προ ημερών (25.6.2018) αντικατάσταση της Κωνσταντίνας Μπότσιου στη θέση του γενικού διευθυντή του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», από τον Ιωάννη Μαστρογεωργίου, στέλεχος προερχόμενο από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτη επί χρόνια της Αννας Διαμαντοπούλου.

Σημειώνουμε ακόμα ότι η θητεία της κ. Μπότσιου, υπό τη σημερινή ηγεσία της Ν.Δ., ως γεν. διευθύντριας τού «Κων. Καραμανλής» ήταν η δεύτερη, ενώ επί χρόνια είχε διατελέσει εκεί σε διαφορετικά πόστα.

Η πρώτη ήταν την περίοδο που πρόεδρος στο Ινστιτούτο ήταν ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Αλλά η προηγούμενη έντονη αναζωπύρωση του μπρα ντε φερ της ηγεσίας του κόμματος με τους καραμανλικούς ήρθε τον περασμένο Απρίλιο, όταν διέρρευσε η συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη σε εστιατόριο στο Κολωνάκι και μαζί της και η πρόθεση του προέδρου της Ν.Δ. να θέσει σε αποστρατεία ιστορικά στελέχη του κόμματος, ανάμεσα στα οποία και ο κ. Μεϊμαράκης, με αποτέλεσμα να εκδηλωθούν έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ν.Δ..

Εφερε εσωστρέφεια

Τώρα, μετά τη διαγραφή του Κων. Μίχαλου η εσωστρέφεια έχει επιστρέψει στο κόμμα και σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.» υπάρχουν στελέχη που βράζουν, μιλώντας για «εκκαθάριση» καραμανλικών, την ώρα που αναμένουμε να δούμε εάν θα υπάρξει κάποια αντίδραση και ποια θα είναι αυτή, από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη και τον Κώστα Καραμανλή.

Υπενθυμίζουμε ότι για το Μακεδονικό ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος είχε δεχτεί πιέσεις να βγει μπροστά, τελικά είχε επιλέξει να τοποθετηθεί με μια λιτή ανακοίνωση, χωρίς να κάνει τη χάρη στη σκληρή δεξιά πτέρυγα της Ν.Δ. να ταυτιστεί μαζί της.

Παράλληλα η στάση του κ. Μητσοτάκη στο Μακεδονικό, η οποία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αντίστοιχη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, όπου ανήκει η Ν.Δ., ξενίζει εταίρους και συμμάχους του στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να δέχεται πιέσεις για αλλαγή πλεύσης.

Δεν είναι βέβαια τυχαία η διαρροή στη γερμανική Frankfurter Αllgemeine Ζeitung συνομιλητών του κ. Μητσοτάκη από το Βερολίνο που έλεγαν ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. έχει δεσμευτεί ενώπιόν τους εφόσον γίνει πρωθυπουργός να μην ακυρώσει τη συμφωνία, χρησιμοποιώντας διπλή γλώσσα στο εσωτερικό της χώρας και το εξωτερικό.

Όπως δεν θα πρέπει να θεωρείται τυχαία και η συνάντηση του προέδρου της Ν.Δ. με τον Γερμανό πρέσβη που ακολούθησε του δημοσιεύματος.

Τελικά ο κ. Μητσοτάκης υποχρεώθηκε να πάρει δημοσίως μια μέση θέση, δηλώνοντας ότι εφόσον γίνει πρωθυπουργός πριν κυρωθεί η συμφωνία στη Βουλή, δεν θα την κυρώσει, αλλά αν έχει ήδη κυρωθεί δεν θα μπορέσει να μην την εφαρμόσει.

Προφανώς η βολικότερη περίπτωση θα ήταν να τη βρει κυρωμένη.

Βάζοντας τάξη στην πολεοδομική αταξία

Το νέο Προεδρικό Διάταγμα με τις κατηγορίες και το περιεχόμενο χρήσεων Γης – Νέοι κανόνες στην οργάνωση και τη λειτουργία των πόλεων και των οικισμών, φραγμοί στην οικοπεδοποίηση της γεωργικής γης * Η μόνιμη κατοικία υπό όρους μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επαγγελματική στέγη για γιατρούς δικηγόρους, μηχανικούς κ.ά.

Νέους κανόνες, στην οργάνωση και τη λειτουργία των πόλεων και των οικισμών, αλλά και στην προστασία του εξωστικού χώρου με αιχμή τη διαφύλαξη της γεωργικής γης, θεσπίζει το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος “Κατηγορίες και περιεχόμενο χρήσεων γης”, το οποίο υπέγραψε ο υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος Γ. Σταθάκης.

Έχει ήδη αποσταλεί προς έγκριση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άρα επίκειται η θεσμοθέτησή του. Το σχέδιο δόθηκε για διαβούλευση στις 28 Φεβρουαρίου πέρυσι, ενώ ο προληπτικός έλεγχος νομιμότητας του περιεχομένου του από το Ε’ τμήμα του ΣτΕ ολοκληρώθηκε φέτος τον Μάρτιο με την 37/2018 γνωμοδότησή του μετά από τέσσερις συνεδριάσεις (30 Ιουνίου, 24 Σεπτεμβρίου, 13 Οκτωβρίου 2017, 11 Ιανουαρίου 2018).

Με τις διατάξεις του το σχέδιο Π.Δ. επαναφέρει το περιεχόμενο του πολεοδομικού σχεδιασμού, το οποίο είχε καταργηθεί με νόμο το 2014, καθώς ανέτρεπε οριζόντια θεσμοθετημένες χρήσεις γης και φόρτωνε περιοχές κατοικίας με πλήθος ασύμβατων και επιβαρυντικών χρήσεων εντείνοντας τις δυσλειτουργίες πόλεων και οικισμών. Οι ρυθμίσεις αυτές από την άνοιξη του 2016 αποτελούν παρελθόν. Έκτοτε ίσχυε το Διάταγμα χρήσεων γης του 1987.

Το νέο Π.Δ. βασίζεται σε αυτό, το επικαιροποιεί και το εμπλουτίζει. Οι γενικές κατηγορίες χρήσεων γης σύμφωνα με τη χωρική τους λειτουργία αυξάνονται σε 13 από 9 με την προσθήκη τεσσάρων νέων κατηγοριών (τεχνόπολις – τεχνολογικό πάρκο, εγκαταστάσεις αστικών υποδομών κοινής ωφέλειας, Ειδικές χρήσεις, Αγροτική χρήση). Αυτές εξειδικεύονται και συμπληρώνονται με άλλες 47 τον αριθμό ειδικές κατηγορίες χρήσεων συνοδεία των επιτρεπόμενων δραστηριοτήτων, λειτουργιών, εγκαταστάσεων και υποδομών με τις περαιτέρω υποδιαιρέσεις τους.

Ενδεικτικά στις νέες ειδικές χρήσεις μεταξύ άλλων ανήκουν: Οι εγκαταστάσεις προσωρινής υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών / προσφύγων και ευάλωτων ομάδων, τα πράσινα σημεία (μικρά και μεγάλα), οι γωνιές ανακύκλωσης για την εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων, η αστική γεωργία – λαχανόκηποι που επιτρέπουν την καλλιέργεια στις πόλεις γεωργικών προϊόντων για ατομική κατανάλωση, το πολυλειτουργικό αγρόκτημα στον αγροτικό χώρο, γραφεία – κέντρα έρευνας / θερμοκοιτίδες επιχειρήσεων, κέντρα αποτέφρωσης νεκρών κ.ο.κ.

Περιοχές κατοικίας

Η χρήση “κατοικία” διακρίνεται σε αμιγή και γενική όπως και πριν. Κατ’ εξαίρεση χώροι της κατοικίας επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται και ως επαγγελματική στέγη για γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, λογιστές κ.ά. εφόσον επιτρέπεται από τον κανονισμό του κτηρίου και βρίσκεται “εντός της μόνιμης κατοικίας αυτού που ασκεί το ελεύθερο επάγγελμα”.

Στις περιοχές αμιγούς κατοικίας επιτρέπονται: κοινωνική πρόνοια τοπικής κλίμακας, σχολεία, μικρές αθλητικές εγκαταστάσεις, πολιτιστικές έως 200 τ.μ., θρησκευτικοί χώροι καθορισμένοι από το ρυμοτομικό, μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, εμπορικά καταστήματα μέγιστης επιφάνειας ανά οικόπεδο 150 τ.μ., φούρνοι έως 150 τ.μ. Επίσης τουριστικά καταλύματα έως 30 κλινών, γωνιές ανακύκλωσης και αστική γεωργία – λαχανόκηποι

Η γενική κατοικία, η πλειονότητα των αστικών περιοχών, παραμένει φορτωμένη με πλήθος εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων, αν και τίθενται περιορισμοί. Μεταξύ άλλων, κτήρια ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι 1.500 τ.μ., γραφεία – κέντρα έρευνας, πολιτιστικές εγκαταστάσεις έως 1.200 τ.μ., υπεραγορές τροφίμων μέχρι 1.500 τ.μ., εστίαση έως 300 τ.μ., αναψυκτήρια έως 200 τ.μ., τουριστικά καταλύματα έως 150 κλίνες, αποθήκες χαμηλής όχλησης έως 400 τ.μ., όπως και επαγγελματικά εργαστήρια χαμηλής όχλησης της ίδιας επιφάνειας δόμησης, ΚΤΕΟ – ΙΚΤΕΟ κ.ά.

Μπορεί να χωροθετηθούν εγκαταστάσεις προσωρινής υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών – προσφύγων και ευάλωτων ομάδων μέχρι 300 ατόμων. Η εγκατάσταση νέων πρατηρίων υγρών καυσίμων σε συνδυασμό με άλλες λειτουργίες (γκαράζ, πλυντήριο, λιπαντήριο κ.ά.) επιτρέπεται μόνο εφόσον αποτελεί μοναδική χρήση του οικοπέδου. Επιτρέπονται ακόμη οι εγκαταστάσεις μέσων μαζικής μεταφοράς με καθορισμένη θέση από το εγκεκριμένο ρυμοτομικό. Η χωροθέτηση «φρουτακίων» και κουλοχέρηδων ή αλλιώς «χώρων διεξαγωγής τεχνικών – ψυχαγωγικών και τυχερών παιγνίων» γίνεται χωρίς κανέναν περιορισμό και καμία προϋπόθεση.

Οι περιοχές πολεοδομικού κέντρου – κεντρικές λειτουργίες πόλης, εκτός από κατοικία και κοινωνική πρόνοια, μπορούν να δεχθούν, μεταξύ άλλων, χρήσεις εκπαίδευσης, περίθαλψης, διοίκησης κέντρα έρευνας – θερμοκοιτίδες επιχειρήσεων, τράπεζες, ξενοδοχεία, συνεδριακά κέντρα, αναψυκτήρια. Επίσης, ΚΤΕΟ – ΙΚΤΕΟ και χώρους ψυχαγωγικών και τυχερών παιγνίων. Στις δύο παραπάνω κατηγορίες φαρμακαποθήκες άνω των 1.500 τ.μ., αν λειτουργούν νομίμως, συνεχίζουν.

Γεωργική γη

Στη νεοεισαχθείσα «αγροτική χρήση», σε περιοχές που περιλαμβάνουν εκτάσεις γεωργικής γης επιτρέπεται η κατοικία μόνο για την εξυπηρέτηση της αγροτικής χρήσης, τουριστικά καταλύματα έως 30 κλίνες, βιομηχανικές και βιοτεχνικές εγκαταστάσεις χαμηλής και μέσης όχλησης για συσκευασία και μεταποίηση τοπικών αγροτικών προϊόντων. Ακόμη αγροτικές εκμεταλλεύσεις – εγκαταστάσεις (π.χ. αποθήκες, αντλητικές εγκαταστάσεις, κτηνοτροφικές – πτηνοτροφικές, πολυλειτουργικό αγρόκτημα), γωνιές ανακύκλωσης και μικρά πράσινα σημεία, εγκαταστάσεις ΑΠΕ.

Γίνεται δε ιδιαίτερη αναφορά στην προστασία της γεωργικής γης υψηλής παραγωγικότητας, στην οποία δεν επιτρέπονται άλλες χρήσεις πλην της αγροτικής δραστηριότητας, “εκτός αν προβλέπονται από ειδική διάταξη νόμου και είναι σύμφωνες με τις κατευθύνσεις του χωροταξικού σχεδιασμού”.

Μεταβατικές διατάξεις

Ως γενικός κανόνας (άρθρο 17) ορίζεται ότι κατά την άσκηση του πολεοδομικού σχεδιασμού και τον καθορισμό των γενικών κατηγοριών χρήσεων γης μπορεί να απαγορεύονται ή να επιτρέπονται μόνο υπό όρους, περιορισμούς ή προϋποθέσεις ορισμένες από τις ειδικές κατηγορίες χρήσεων που κατ’ αρχάς επιτρέπονται σε αυτές σύμφωνα με το Π.Δ.

Η απαγόρευση και οι περιορισμοί μπορούν να εφαρμοστούν και σε τμήματα οικοδομικών τετραγώνων ή οικοπέδων ή και ορόφους κτηρίων. Κατά το Π.Δ. οι εγκαταστάσεις μέσων μαζικής μεταφοράς μπορούν να χωροθετούνται σε όλες τις κατηγορίες χρήσεων γης ανάλογα με τις ανάγκες του σχεδιασμού.

Από τη δημοσίευσή του, η έγκριση ή η αναθεώρηση των εγκεκριμένων Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων, Σχεδίων Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτών Πόλεων (ΣΧΟΟΑΠ), Τοπικών Χωρικών Σχεδίων κ.λπ. θα γίνεται με τους νέους κανόνες, εκτός αν έχει προηγηθεί γνωμοδότηση του Συμβουλίου Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (ΣΥΠΟΘΑ) / Συμβούλιο Μητροπολιτικού Σχεδιασμού. Η κατασκευή δεξαμενών νερού, μονάδων αφαλάτωσης και λιμνοδεξαμενών επιτρέπεται εφόσον προβλέπεται από το τοπικό χωρικό σχέδιο η τα πολεοδομικά σχέδια εφαρμογής.

Της Λούλης Σταυρογιάννη
l.stayrogianni@avgi.gr

 

 

 

 

 

Συμφωνία των Πρεσπών: ένα διεθνές γεγονός μακράς διάρκειας;

Χριστόπουλος Δημήτρης 
Ο ανομολόγητος αντίλογος: μακεδονικά φαντάσματα
Πέραν όμως των παραπάνω, μπορεί να υπάρξει ουσιώδης, απροσχημάτιστος αντίλογος στη συμφωνία; Ναι, αλλά είναι δύσκολο να διατυπωθεί ρητά, διότι ακουμπά πολύ ευαίσθητες χορδές. Ενας τέτοιος αντίλογος θα υποστήριζε τα εξής:
Η Ελλάδα από το 1913 που προσάρτησε τις Νέες Χώρες βρέθηκε αντιμέτωπη με τη μακεδονική εθνοτική ποικιλία. Στη μακεδονική ενδοχώρα υπήρχε σλαβόφωνος πληθυσμός που δεν ήθελε να προσεταιριστεί τη Βουλγαρία και την Εκκλησία της, καθώς ένιωθε πίστη στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως: «Δεν θέλουν να ‘ναι μήτε “Μπουλγκάρ”, μήτε “Σρρπ”, μήτε “Γκρρτς”. Μοναχά “Μακεντόν ορτοντόξ”» έγραφε το 1924 ο Στράτης Μυριβήλης. Το μακεδονικό τοπωνύμιο γίνεται σταδιακά εθνοτικός προσδιορισμός. Η Ελλάδα την εποχή εκείνη, ανακουφισμένη μάλλον, έβλεπε την αναδυόμενη ταυτότητα να αδυνατίζει τη βουλγαρική επιρροή στην περιοχή, που  εκλαμβάνεται ως η βασική απειλή.
Υστερα από μια περίοδο ανοχής στον Μεσοπόλεμο, υπό το καθεστώς εποπτείας της Κοινωνίας των Εθνών, η Ελλάδα περνά στην αντεπίθεση από το 1936. Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ξεκίνησε μια εκστρατεία βίαιης γλωσσικής αφομοίωσης των σλαβόφωνων Μακεδόνων. Αν ξεχνούσαν αυτό που τους έκανε διαφορετικούς – τη γλώσσα τους -, θα μπορούσαν να γίνουν «άξιοι Ελληνες». Η ελληνική περιπέτεια της δεκαετίας του ’40 έφερε μεγάλες περιπλοκές, καθώς ένα μείζον τμήμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων στράφηκε προς την πλευρά του ΕΛΑΣ και κατόπιν του Δημοκρατικού Στρατού, βλέποντας στο πρόγραμμα του ΚΚΕ τη δυνατότητα γλωσσικής, ακόμα και εθνικής αποκατάστασης. Η ήττα του Εμφυλίου για εκείνους δεν ήταν μόνο πολιτική αλλά και η ταφόπλακα των όποιων εθνοτικών διεκδικήσεών τους. Μετά, προσφυγιά χωρίς επιστροφή. Μέχρι και το ΠαΣοΚ, το 1982, αποδέχεται τον επαναπατρισμό μόνο «των Ελλήνων το γένος» πολιτικών προσφύγων, εξαιρώντας δηλαδή τους Σλαβομακεδόνες.
Από αυτούς «γλιτώσαμε»…
Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, το «ιδίωμά» τους γίνεται το απόλυτο μίασμα. Οι πρώτοι τρόφιμοι των εγκαταλελειμμένων ιταλικών εγκαταστάσεων οι οποίες αργότερα έγιναν το ψυχιατρικό κολαστήριο της Λέρου ήταν τα παιδιά των σλαβομακεδόνων προσφύγων που έμειναν πίσω και έπρεπε να «αναμορφωθούν». Η γλώσσα απαγορεύθηκε, τα πανηγύρια σίγησαν και κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μάθαμε για τα «χάλκινα» από το «Παραδέχτηκα» της Αλκηστης Πρωτοψάλτη, σε μουσική του Μπρέγκοβιτς. Χωρίς όμως ποτέ να καλοσκεφτούμε γιατί τα τραγούδια αυτά δεν είχαν στίχους: πολύ απλά, γιατί οι λέξεις απαγορεύονταν.
Οι ομιλητές συρρικνώθηκαν δραστικά. Η ελληνική πολιτική ήταν βίαιη, αλλά και αποτελεσματική. «Δεν είναι για να είμαστε και περήφανοι μ’ αυτά που τους κάναμε, αλλά για καλό τους τα κάναμε. Αλλιώς ούτε η Ελλάδα θα γίνονταν κράτος, ούτε αυτοί άνθρωποι» μου έλεγε ένας, γέροντας πλέον, δάσκαλος που μετατέθηκε στην ερειπωμένη Πρέσπα στα μέσα της δεκαετίας του ’50.
Και σήμερα; Τρεις γενιές μαστίγιο προκειμένου να σιγήσει η ντοπιολαλιά και να φτάσει η χώρα να αναγνωρίσει «μακεδονική γλώσσα» στους Ψαράδες; Εκεί που, μέχρι λίγα χρόνια πριν, οι ντόπιοι την ψιθύριζαν από τον φόβο να μην ακουστούν στους ξένους και στις Αρχές; Εκεί που 70 χρόνια πιο πίσω πήραν τον δρόμο του φευγιού οι Σλαβομακεδόνες ηττημένοι, μετά την τελευταία ακτίφ του ΚΚΕ στον Εμφύλιο;
Μήπως τελικά τα μακεδονικά φαντάσματα παραμονεύουν στα φαινομενικά ήρεμα νερά των Πρεσπών; Μήπως λοιπόν καλές οι φιέστες αλλά το υπέδαφος είναι επικίνδυνο;
Αλυτρωτισμός;
Τα κράτη δεν ασκούν πολιτικές καταναγκασμού στις μειονότητες επειδή είναι διεστραμμένα. Το κάνουν επειδή υπηρετούν το πρόγραμμα της εθνικής ομογενοποίησης, στο όνομα της ασφάλειάς τους. Αυτό έκανε και η Ελλάδα (όπως τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη) στη μακεδονική ενδοχώρα. Και εκεί που φαινόταν πως η δουλειά είχε γίνει – ξάφνου – η Γιουγκοσλαβία διαλύεται και το 1991 η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας ανεξαρτητοποιείται με τη νέα συνταγματική  της ονομασία. Το «ανύπαρκτο» έγινε υπαρκτό. Και τι υπαρκτό! Κράτος! Ο κραδασμός είναι μεγάλος. Η Ελλάδα δεν μπορεί να το χωνέψει και αρνείται την αναγνώριση της γειτονικής της Δημοκρατίας, καθώς το «όνομα είναι το όχημα του αλυτρωτισμού».
Υπάρχει λοιπόν ζήτημα αλυτρωτισμού σήμερα; Και αν ναι, σε τι βαθμό σχετίζεται με το «όνομα», όπως εμμονικά υποστηρίζεται στη χώρα μας; Για να υπάρχει αλυτρωτισμός, πρέπει να υπάρχει μειονότητα που να τον στηρίζει. Κι όμως, στην Ελλάδα επισήμως «δεν υπάρχουν μειονότητες» και όλα τα παραπάνω σχετικά με τους σλαβόφωνους Μακεδόνες είναι στη σφαίρα του ανομολόγητου. Εδώ λοιπόν έχουμε έναν αλυτρωτισμό χωρίς πολιτικό υποκείμενο. Φοβούμαστε τον αλυτρωτισμό των «ανύπαρκτων»… Αλλο όμως λοιπόν τι δημοσίως μολογάμε κι άλλο τι – ξέρουμε ότι – μας συμβαίνει. Το ερώτημα λοιπόν τίθεται αλλιώς: Επιθυμούν οι σλαβόφωνοι μακεδόνες συμπολίτες μας να εγείρουν αλυτρωτικούς ισχυρισμούς σε βάρος της Ελλάδας; Σε τελευταία ανάλυση, είναι κάτι το οποίο είναι σε θέση να το ισχυριστεί σοβαρά μια αποδεκατισμένη και κατακερματισμένη κοινότητα;
Η απάντηση είναι ένα ξερό «όχι». Οχι. Ούτε το θέλει ούτε το μπορεί. Υστερα από τα τόσα που τράβηξαν οι άνθρωποι στην περιοχή, άλλους μπελάδες δεν θέλουν. Γνωρίζω καλά τον τόπο και τους ανθρώπους του, τριάντα χρόνια τώρα, αλυτρωτισμό δεν έχω δει. Εχω δει, σε διάφορες διαβαθμίσεις και ένταση, βούληση για ελεύθερη έκφραση στη γλώσσα, παραδόσεις, σεβασμό στη μνήμη, έθιμα ελεύθερα και λοιπά. Αλυτρωτισμό όμως όχι.
Μπορεί όμως να διερωτηθεί κανείς: Μήπως όμως ζήτημα αλυτρωτισμού θα τεθεί πλέον σήμερα, μετά την αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας και ιθαγένειας από τη χώρα μας στους γείτονες;
Το πρώτο που θα απαντούσα εδώ είναι πως η μη αναγνώριση μιας ταυτότητας από ένα κράτος δεν την καθιστά αόρατη γενικώς. Επομένως, αν αλυτρωτισμός υπάρχει, αυτός υφίσταται και ανεξάρτητα από το αν η Ελλάδα αναγνωρίσει ή όχι το όνομά του. Το δεύτερο που θα απαντούσα είναι πως η έκφραση μιας γλωσσικής ετερότητας, μιας άλλης μητρικής γλώσσας, δεν είναι αφ’ εαυτής αλυτρωτισμός ούτε μειονοτικός εθνικισμός.
Κάποιοι σλαβόφωνοι συμπολίτες μας, μετά τη συμφωνία, θα ένιωσαν ένα αίσθημα αναγνώρισης, μια ζωογόνα αύρα ότι μια νέα, πιο ελπιδοφόρα  εποχή αρχίζει. Ευκαιρία εθνικής λύτρωσης όμως δεν είδε κανείς. Ούτε πρόκειται. Αλλο η ικανοποίηση για τη στιγμή της αναγνώρισης ύστερα από τρεις γενιές απαξίωσης κι άλλο η αφύπνιση των απωθημένων 70 ετών καταστολής.
Κοινώς, άλλο να αγαπάς την ταυτότητά σου κι άλλο να αποστρέφεσαι την ταυτότητα των άλλων. Ας μην τα μπλέκουμε, είναι πολύ διαφορετικά. Συμφιλιώνοντάς μας με αυτό, η Συμφωνία των Πρεσπών μπορεί να γίνει διεθνές γεγονός μακράς διάρκειας για την Ευρώπη ολόκληρη.
Ο κ. Δημήτρης Χριστόπουλος είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.