«Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας»

Ξεκινούν οι αιτήσεις για τα «Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας»

Δημοσιεύθηκε η δημόσια πρόσκληση υποβολής αιτήσεων χρηματοδότησης για τη δράση «Κέντρα Στήριξης της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικον

Στόχος της δράσης, που χρηματοδοτείται με το συνολικό ποσό των 11.303.000€, είναι η υποστήριξη της ανάπτυξης του θεσμού της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο), με πρώτο βήμα τη σύσταση από φορείς Κ.ΑΛ.Ο. 89 Κέντρων Στήριξης σε όλη τη χώρα.

Τα Κέντρα Στήριξης θα λειτουργήσουν ως «σημεία ενημέρωσης» για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, ως δομές συμβουλευτικής υποστήριξης κοινωνικών επιχειρηματιών και υποψηφίων κοινωνικών επιχειρηματιών και ως δομές υποστήριξης της δημιουργίας και ανάπτυξης άλλων φορέων Κ.ΑΛ.Ο.

Στα Κέντρα Στήριξης θα παρέχονται:

• υπηρεσίες ενημέρωσης/ δημοσιότητας που απευθύνονται στο γενικό πληθυσμό, σε φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν για τα ζητήματα της Κ.ΑΛ.Ο., όπως επίσης και σε υποψήφιους κοινωνικούς επιχειρηματίες (α’ δέσμη ενεργειών) και

• υπηρεσίες υποστήριξης και συμβουλευτικής σε υφιστάμενους Φορείς Κ.ΑΛ.Ο. ή/και σε φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται για την ίδρυση φορέων Κ.ΑΛ.Ο. (β’ δέσμη ενεργειών).

Το ύψος της επιδότησης ανέρχεται σε 127.000 ευρώ ανά Δικαιούχο και καλύπτει δαπάνες για λειτουργικά έξοδα, αμοιβές τρίτων, δαπάνες μισθοδοσίας/αμοιβές μελών συνεταιρισμών εργαζομένων, δαπάνες προβολής- δημοσιότητας και δικτύωσης, δαπάνες για αγορά εξοπλισμού/λογισμικού, δαπάνες διαμόρφωσης χώρου μικρής κλίμακας και δαπάνες μετακινήσεων των στελεχών των Κέντρων Στήριξης.

Η περίοδος υποβολής αιτήσεων θα διαρκέσει έως τις 14/9/2018 (ώρα 13:00) και η αίτηση χρηματοδότησης υποβάλλεται ηλεκτρονικά στο Πληροφοριακό Σύστημα Κρατικών Ενισχύσεων (ΠΣΚΕ) που παρέχει το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης στην διεύθυνση www.ependyseis.gr/mis με την ένδειξη: «ΚΕΝΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΛΟ».

Το πόρισμα Λέκκα για τη φονική πυρκαγιά

Συντάκτης: efsyn.gr

Το πόρισμα Λέκκα παραδόθηκε
στον ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο
 Πως δημιουργήθηκε η πύρινη παγίδα στην Ανατολική Αττική

Το πόρισμα των ειδικών με επικεφαλής τον καθηγητή και πρόεδρο του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευθύμη Λέκκα, για την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική που στοίχισε τη ζωή 95 ανθρώπων παραδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ο καθηγητής είχε την περασμένη Παρασκευή συνάντηση με τον Προκόπη Παυλόπουλο με επίκεντρο τις αιτίες και τις επιπτώσεις της φονικής πυρκαγιάς και στις αρχές του μήνα με τον Αλέξη Τσίπρα με αντικείμενο τον ανασχεδιασμό της πολιτικής προστασίας ως προς την πρόληψη και την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών.  

Στο πόρισμα, το οποίο παρουσιάζει το News 24/7, περιγράφονται οι λόγοι, που κατέστησαν «παγίδα» τη φωτιά, όπως οι ισχυροί άνεμοι, η πυκνή δόμηση, η απουσία παράλληλης μεγάλης οδού προς διπλανούς οικισμούς, η έλλειψη διεξόδων προς τη θάλασσα, η άτακτη διαφυγή με σχεδόν μηδενικό χρόνο αντίδρασης και η μη έγκαιρη προειδοποίηση από κάποιο φορέα.

Σύμφωνα με το site, το πόρισμα μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:

1. Το φαινόμενο είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση πυρκαγιάς σε ζώνη μίξης δασών οικισμών (wildlandurbaninterface–ΜUI),η οποία έδρασε ως ενεργή πυρκαγιά κόμης. Οι ζώνες αυτές είναι από τις περιοχές με την υψηλότερη πιθανότητα ανθρώπινων απωλειών παγκοσμίως, καθώς και στον Ελληνικό χώρο. Υπάρχουν δε πολυάριθμες περιπτώσεις τέτοιων ζωνών στην Ελλάδα.

2. Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς οι ισχυροί δυτικοί άνεμοι, ταχύτητας κατά θέσεις και κατά διαστήματα ακόμα και άνω των 90km/h (μεταξύ17.00–21.00 στις 23/7/18), καθώς και η αλληλεπίδρασή τους με την τοπογραφία της περιοχής διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στη γρήγορη μετάδοση της πυρκαγιάς και την εξάπλωσή της προς τα χαμηλότερα υψόμετρα (downslopespread).

3. Η ταχύτατη εξάπλωση της φωτιάς, συντέλεσε σημαντικά στην ελαχιστοποίηση του διαθέσιμου χρόνου αντίδρασης, γεγονός που συντέλεσε στον μεγάλο αριθμό των θυμάτων.

4. Με βάση μαρτυρίες που αναλύονται συστηματικά, προκύπτει ότι ο πληθυσμός που βρισκόταν κοντά στην παραλία τουλάχιστον σε ορισμένες θέσεις, έλαβε πληροφόρηση για το γεγονός οτι η πυρκαγιά προσεγγίζει την ακτή, όχι με τη μορφή έγκαιρης προειδοποίησης από κάποιο φορέα, αλλά από άτομα που εκκένωναν το δυτικότερο κομμάτι του οικισμού Μάτι. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο πληθυσμός είχε στη διάθεσή του σχεδόν μηδενικό χρόνο μεταξύ συνειδητοποίησης του κινδύνου και απόφασης αντίδρασης.

5. Σημαντική εκτιμάται ότι είναι η ιδιαίτερη πολεοδομική διάταξη του οικισμού, η οποία ενήργησε ως «παγίδα» για τον πληθυσμό που προσπάθησε να διαφύγει. Κάποια από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του ήταν: οδοί μικρού πλάτους, πολυάριθμα αδιέξοδα, ιδιαίτερα επιμήκη οικοδομικά τετράγωνα, χωρίς δυνατότητα πλευρικής διαφυγής, απουσία χώρων συγκέντρωσης (π.χ.πλατεία, γήπεδο). Το ρόλο οδού διαφυγής θα μπορούσε να παίξει μια οδός παράλληλη προς την ακτογραμμή αλλά μεγάλου πλάτους που να μεταβαίνει σε διπλανούς οικισμούς.

6. Από την έρευνα πεδίου διαπιστώθηκαν ορισμένες αδυναμίες στις κατασκευές με ευαίσθητα σημεία στη στέγη, τα κουφώματα, τους περιβάλλοντες χώρους και άλλα μέρη. Παράλληλα, καταγράφηκε ένας μεγάλος αριθμός κτηρίων που καταστράφηκαν ολοσχερώς.

7. Ως πρώτη εκτίμηση, παρατηρήθηκε ότι επηρεάστηκαν κυρίως κατοικίες και κτήρια που ήταν υπερυψωμένα ή με ορόφους, με μικρότερες ζημιές στα ισόγεια και στα υπόγεια, δείγμα τυπικό μιας πυρκαγιάς κόμης. Παράλληλα, παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των κτιρίων σε ότι αφορά τις επιπτώσεις, που πιθανότητα σχετίζονται με τα υλικά κατασκευής και την παρακείμενη βλάστηση.

8. Τα πρώτα συμπεράσματα που προκύπτουν με βάση μαρτυρίες που αναλύονται ακόμα συστηματικά, δείχνουν ότι η προσπάθεια διαφυγής από τον οικισμό ήταν άτακτη, δεν συνιστούσε οργανωμένη απομάκρυνση πολιτών, προκάλεσε κυκλοφοριακή συμφόρηση, λόγω και της μεγάλης συγκέντρωσης πληθυσμού και του πανικού που επικράτησε. Εκτός από τους κατοίκους υπήρχαν και επισκέπτες/ τουρίστες σημαντικό ποσοστό των οποίων δε γνώριζαν καλά την γεωγραφία της περιοχής.

9. Η μορφολογία της ακτογραμμής έκανε δυσχερή την πρόβαση στην παραλία στα περισσότερα σημεία (κρημνώδειςακτές), οι προσβάσιμες παραλίες ήταν περιορισμένες, γεγονός που σε συνδυασμό με την ελάχιστη ορατότητα και αποπνιχτική ατμόσφαιρα συντέλεσε σε σημαντικό βαθμό στον εγκλωβισμό μεγάλου αριθμού πολιτών.

10. Θεωρείται πιθανή η αλλαγή στη συμπεριφορά της πυρκαγιάς λόγω αλλαγής στον τύπο της βλάστησης. Η πυρκαγιά ξεκίνησε από περιοχές που είχαν καεί στο παρελθόν με χαμηλή βλάστηση και μεγάλη ταχύτητα και μετέβη σε ένα χώρο που δεν είχε καει σε πρόσφατη πυρκαγιά με ιδιαίτερα μεγάλη συγκέντρωση καύσιμης ύλης. Αυτό οδήγησε στην τροφοδότηση της πυρκαγιάς και την έκλυση υψηλότερης ενέργειας από το Νέο Βουτζά και μέχρι την ακτή. Η πυρκαγιά ανατολικά της Λεωφ.Μαραθώνος μετατράπηκε σε πυρκαγιά που σάρωνε το σύνολο της επιφανειακής βλάστησης και των υψηλών δέντρων (ενεργή πυρκαγιά κόμης), ως ένας «τοίχος φωτιάς», ο οποίος καθοδηγούνταν από τον άνεμο (wind-driven) και επιπλεόν μετέδιδε αρκετές δεκάδες καύτρες προς την ακτή.

Το (δια)ραπτικό σύμπαν του Μάνου Ελευθερίου

Δεν συνειδητοποιούμε πόσα τραγούδια που έχουν στοιχειώσει πάνω στα χείλια μας είναι δικά του. Η Μαρκίζα. Η Δίκοπη ζωή. Τα Λόγια και τα Χρόνια. Το Τραίνο Φεύγει στις Οκτώ. Του Κάτω Κόσμου τα Πουλιά. Η Ατέλειωτη Εκδρομή. Και τόσα, μα τόσα άλλα. Ο Άκης Γαβριηλίδης στην ανάρτηση του  ανακάλυψε μια «κλωστή” που διαπερνά «Το (δια)ραπτικό σύμπαν του Μάνου Ελευθερίου ”  Πηγή : https://nomadicuniversality.com/
Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Α.Π.Θ. και υποστήριξε διδακτορική διατριβή φιλοσοφίας του δικαίου στην ίδια σχολή. Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε πολιτικά ή/ και θεωρητικά έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο.

Πηγή: Κουμπιά, δαντέλες, κόπιτσες: το (δια)ραπτικό σύμπαν τού Μάνου Ελευθερίου | Nomadic universality

του Άκη Γαβριηλίδη

Στις 22 Ιουλίου του 2018, παραμονές της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι και στη Ραφήνα, ο ποιητής και στιχουργός Μάνος Ελευθερίου περνούσε τη στερνή την πύλη με του καιρού δεμένος τις κλωστές. Μπορεί όμως και λυμένος, απαλλαγμένος οριστικά απ’ αυτές.

Αποτελεί χαρακτηριστική ειρωνεία –όχι τραγική· η τραγικότητα είναι ένα τόσο βαρύγδουπο και απόλυτο μέγεθος που δεν χωράει στο λιτό σύμπαν του Ελευθερίου όπου έχει κυρίως την τιμητική της η αδεξιότητα, η αμηχανία, η ασυνεννοησία-, το ότι η σορός του, τη μέρα που η μισή Αττική καιγόταν, χρειάστηκε να ταξιδέψει στη Βουλγαρία ώστε να αποτεφρωθεί και να ξαναγυρίσει.

Αν ακολουθούσαμε το σύνηθες «προφητικό» αφήγημα που πλαισιώνει στην Ελλάδα τους ποιητές, θα μπορούσαμε να δούμε αυτή την εξέλιξη ως μια επιβεβαίωση του δικού του στίχου:

Αυτός ο τόπος, αυτό το χώμα

και πεθαμένους δεν μας θέλει ακόμα.

Πράγμα που θα ταίριαζε άλλωστε και με το γνωστό κλισέ περί της «Ελλάδας που τρώει τα παιδιά της».

Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν άστοχο. Γιατί ο Μάνος Ελευθερίου ήταν ίσως ο μόνος από τη γενιά του, τη γενιά ας πούμε του «έντεχνου λαϊκού τραγουδιού», που στη θεματολογία των στίχων του υπήρχε ριζοσπαστικός πατριωτισμός, ηρωισμός, μαρτυρολογία, Μακρυγιάννης και δεκαετία του 30, αλλά όχι νεκροφιλία.

Και δεν υπήρχε νεκροφιλία διότι η ποιητική τού Ελευθερίου μιλάει μεν για το τραύμα, μιλάει για ζωές που καταστράφηκαν, για τη διάρρηξη του νοήματος, αλλά δεν μένει σ’ αυτό: μιλάει επίσης για τις προσπάθειες των ανθρώπων να ανασυνδέσουν, να ξαναφτιάξουν, να ξανασυρράψουν το νόημα –ή πάντως κάποιο νόημα, όχι απαραίτητα το ίδιο.

Καθώς λιώνει η κλωστή

Και τα δύο αυτά ο Ελευθερίου τα κάνει κατεξοχήν μέσα από ένα κεντρικό σημαίνον, που υπήρξε άλλωστε από παλιά πολύ κεντρικό σε όλους τους εδραίους πολιτισμούς, και σε αρκετούς νομαδικούς: την κλωστή. Και γενικώς τα ύφανσης σημαντικά.

Το πλέξιμο ως γνωστόν είναι η ίδια λέξη με την πλοκή, με την ανέμη που γυρίζει και φτιάχνει νήματα και νοήματα.

Η κλωστή, ακόμα ειδικότερα, είναι αυτό που δένει. Εξ ορισμού, αυτό που δένει μπορεί να είναι δεσμοί, αλλά μπορεί να είναι και δεσμά. Σε πανηγύρι και γιορτή απ’ την Αγια-Μαρκέλλα, μπορεί κανείς να αγοράσει χρυσή κλωστή και κόκκινη κορδέλα: εδώ η χρυσή κλωστή είναι η ανάμνηση της γιορτής που τέλειωσε, του παραδείσου που δεν υπάρχει πια, η εικόνα αυτού που μας έμεινε για να μας θυμίζει τις χαμένες πατρίδες. Αλλά από τον γενικό χαμό, συχνά επιζούν όχι μόνο συμβολικές, αλλά και υπαρκτές, πραγματικές κλωστές: υφάσματα. Οι κλωστές αυτές επίσης φθείρονται όσο και οι άλλες. Λιώνουν, σύμφωνα με μία τελείως απροσδόκητη και ασυνήθιστη εικόνα –όχι τη μόνη- που χρησιμοποιεί ο Ελευθερίου σε ένα άλλο στιχούργημα, κάποιο που μάλλον προοριζόταν κι αυτό για τον «Άγιο Φεβρουάριο» αλλά δεν χώρεσε.

Κι ήρθε στη πόλη το θεριό

που είναι και δέντρο και καμπαναριό

κι είναι κλωστή λιωμένη.

Από τότε που πρωτοάκουσα αυτό το τραγούδι, επί πολλά χρόνια ένιωθα έναν απόηχο της αρχικής έκπληξης για αυτή τη μετοχή που συνοδεύει εδώ την κλωστή· το πιο «φυσικό» που μου ερχόταν, και που προσδοκούσα, ήταν να λέει «κλωστή δεμένη». Διότι η κλωστή –αν και όχι η χρυσή, αλλά πάντως η κόκκινη, όπως η κορδέλα- είναι αυτή που τυλίγεται στην ανέμη ώστε να εκτυλιχθεί η αφήγηση των παραμυθιών, των ιστοριών που δομούν την υποκειμενικότητα των ακροατών στο γνωστό παιδικό τραγουδάκι. Αλλά εδώ τα παιδιά είναι χαμένα, και αυτός/ αυτή που ήρθε στην πόλη που ξεχνούν (και που δεν φωνάζουν σαν πονούν) είναι ξεκρέμαστος, σε απορία: έχει χάσει την πατρίδα του, τους οικείους του, και είναι άγνωστο αν θα καταφέρει ποτέ να βρει μια πόλη, ή να βρει έναν κόσμο, όπου να μπορεί να ξεχνά τη μοίρα τη γραμμένη.

Αυτό που μπορεί να κάνει, όμως, είναι να προσπαθήσει να ξαναδέσει τις λιωμένες κλωστές του παρελθόντος.

Ήταν λιωμένες οι κλωστές

και πολυκαιρισμένες

που δέσαμε μαζί το χτες

μ’ αγάπες βουρκωμένες[1].

Εργάτριες παλιές, χρυσές αράχνες

Σε αυτό το πλαίσιο είναι που αποκτά όλη τη φόρτισή της η ευχή

καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία

και να ‘σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά.

Η Κοκκινιά ήταν μία κατεξοχήν συνοικία εγκατάστασης Μικρασιατών προσφύγων. Και προσφυγισσών. Στις προσφυγικές οικογένειες, ή ό,τι είχε μείνει απ’ αυτές, οι γυναίκες χρειάστηκε να δουλέψουν για να συμπληρώσουν ή να αναπληρώσουν το όποιο εισόδημα έφερναν στο σπίτι οι άντρες, εάν υπήρχαν και εάν έφερναν. Ειδικά στην Κοκκινιά, μία πολύ διαδεδομένη λύση ήταν η ραπτική, είτε σε κλωστοϋφαντουργικές βιοτεχνίες που στήθηκαν τότε, τα sweatshops της εποχής, είτε κατ’ οίκον με φασόν, είτε σε διάφορους άλλους διαβαθμούς και συνδυασμούς[2], περίπου όπως οι Πακιστανοί και οι Πακιστανές σήμερα.

Ο Λακάν έπλασε ολόκληρη θεωρία γύρω από την έννοια point de capiton, έναν νεολογισμό που εισήγαγε ο ίδιος όπως και τόσους άλλους. Στα ελληνικά ο όρος έχει αποδοθεί σημείο διαρραφής, αλλά και –παλιότερα- η βελονιά του μπαλωματή. Η μετοχή του σχετικού γαλλικού ρήματος μας είναι οικεία στα ελληνικά από τότε που το καπιτονέ αποτελεί μέρος του ειδικού λεξιλογίου των υφασμάτων και των τεχνιτών τους. Απλουστεύοντας, το σημείο του καπιτόν είναι αυτό που συναρθρώνει τα κατ’ αρχήν και κατά τα λοιπά ισοδύναμα και επ’ άπειρον αμοιβαίως αντικαταστατά σημαίνοντα σε έναν αρθρωμένο λόγο. Νομίζω ότι ο Γάλλος ψυχαναλυτής θα χαιρόταν ιδιαίτερα να μάθαινε ότι οι ράφτρες και λοιπές εργάτριες της Κοκκινιάς, και των άλλων προσφυγικών συνοικισμών, ράβοντας πουκάμισα, παντελόνια, φούστες, εσώρουχα, για γνωστούς πελάτες ή για την ανώνυμη αγορά, ταυτόχρονα συνέραψαν τις λιωμένες ανθρώπινες σχέσεις, τα θραύσματα των ζωών που είχαν διαρραγεί, και συντέλεσαν στο να ξαναπάρει μπρος η ζωή εκεί που φαινόταν να είχε παραλύσει. Το θεριό που ήρθε στην πόλη ήταν κλωστή λιωμένη, αλλά η ράφτρα είναι αυτή που χειρίζεται τη βελόνα, και τη ραπτομηχανή, που (ξανα)δένει τις κλωστές και τις κάνει ρούχο, ύφασμα, που ξαναϋφαίνει τον ιστό των ανθρώπινων σχέσεων. Όπως όπως, με όποιο μέσο βρέθηκε πρόχειρο. Αλλά μήπως έτσι δεν γίνεται πάντα στις ανθρώπινες σχέσεις;

Φυσάει χιονιάς στη ραπτομηχανή της

Ο Μάνος Ελευθερίου δεν ήταν προσφυγικής καταγωγής. Η μάνα του όμως έραβε. Δεν ξέρω υπό ποιο καθεστώς. Μπορεί απλώς για τον εαυτό της και για τους δικούς της. Ωστόσο, η δραστηριότητά της αυτή θεματοποιείται πληθωρικά σε ένα τρομερά φορτισμένο συγκινησιακά, σχεδόν χιτσκοκικό ποίημα που της αφιέρωσε ο γιος της –και καταρχάς τι πιο φορτισμένο από ένα ποίημα-ποταμό που αφιερώνει ένας γιος στη νεκρή πλέον μάνα του με το ονοματεπώνυμό της: Στην Ευδοξία Ελευθερίου; Εν προκειμένω, έναν καταιγισμό από δεκατέσσερα οκτάστιχα, μια ακόμα παραλλαγή στον αγαπημένο του τύπο στίχου: στροφές με ρίμα 1-3-5, 2-4-6, και μετά δύο ακόμα στίχους, 7-8, που ομοιοκαταληκτούν μεταξύ τους, σαν ρεφραίν για τραγούδι. Αλλά πώς θα μπορούσε κάποιος μουσικός, ένας τρίτος, να παρεμβληθεί σε αυτή την τόσο προσωπική σχέση και να ανταπεξέλθει στη φόρτισή της; Μόνο με θαύμα.

Ρούχα παλιά. Μυρίζει ναφθαλίνη.

Το μπάλωμα θυμίζει αστυνομίες,

κυνηγητά, συλλήψεις και στρυχνίνη

(…)

Τιμωρημένο δέρμα, κούφιο σώμα

περνάει από το μάτι μιας βελόνας

(…)

Σ’ ένα βουνό χρειάζεται να δέσεις

το σπίτι, το δωμάτιο να σηκώσεις.

Κουμπιά, δαντέλες, κόπιτσες. Θα πέσεις.

Θα σηκωθείς. Πεθαίνοντας με δόσεις.

Θα σηκωθείς αποκεφαλισμένη

να ράβεις, να κεντάς και πεθαμένη[3].

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι;

Ο τίτλος αυτού του ποιήματος-ποταμού μάς υπενθυμίζει μεταξύ άλλων, συνειρμικά, ότι η βελόνα μπορεί επίσης να βλέπει.

Ένας άλλος ευτυχής συνειρμός που επιτρέπει η ολίσθηση των σημαινόντων και οι περιστάσεις της τεχνολογίας αναπαραγωγής του ήχου (της εποχής εκείνης) είναι ότι η βελόνα ήταν ικανή να παραγάγει όχι μόνο οπτικά αλλά και ακουστικά ερεθίσματα.

Θέλει άλλαγμα η βελόνα,

το τραγούδι είναι βραχνό,

το παλιό γραμμόφωνό σου

παίζει άπονο σκοπό.

Σαν κουρέλι πάνω στ’ άλλο

μπαλωμένη μια ζωή,

πες μου ποιο σκοπό να βάλω

να μην κλαις τόσο πολύ.

Το παλτό σου έχει λιώσει

κι έχουν σπάσει τα κουμπιά[4].

Κόλλησε η βελόνα ήταν επί χρόνια μία στάνταρ έκφραση για να περιγράψουμε καταστάσεις επαναληπτικότητας και αποτελμάτωσης. Η παρεξήγηση μεταξύ των ανθρώπων, το ανολοκλήρωτο και το ασύμπτωτο των επιθυμιών, η «ανυπαρξία έμφυλης σχέσης» εικονογραφείται στον Ελευθερίου από μια ολόκληρη σειρά επίμονων αναφορών σε κουβάρια, κουρέλια, μπαλώματα, τήξεις, σχισίματα και σπασίματα, συνήθως με ύφος διαμαρτυρίας, ενίοτε και με παιγνιώδη τρόπο.

Τα μαύρα κοροϊδεύεις,

κι αν βάλω μπλε ζηλεύεις.

Τι θέλεις να φορέσω

μη σε στεναχωρέσω;

διατυπώνεται το σχετικό παράπονο ένα πολύ προσιτό τραγουδάκι, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ το πρώτο τσιφτετέλι που έγραψε ο Σταύρος Κουγιουμτζής (το επόμενο ήρθε πολλά χρόνια αργότερα, και κατά σύμπτωση λεγόταν και αυτό Το κόκκινο φουστάνι μολονότι δεν ήταν σε στίχους του Ελευθερίου).

Ποιος ζηλεύει τα μπλε; Μα φυσικά αυτός που είναι με τη σειρά του το πρώτο πρόσωπο στο Το ρούχο σου το θαλασσί, και απευθύνεται σε ένα άλλο δεύτερο πρόσωπο –ενδεχομένως εκείνο που εμφανίζεται ως πρώτο στο Τα μαύρα κοροϊδεύεις– για να του υποδείξει εμμονικά να κάνει κομμάτια και να μοιράσει φυλαχτό το ανυπόφορο θαλασσί ρούχο, το οποίο επιφορτίζεται τερατολογικά με υπερφυσικές ικανότητες διάρρηξης επαγγελματικών, οικογενειακών αλλά και θρησκευτικών δεσμών: γκρέμισε ένα μαγαζί, ρήμαξε τρία σπιτικά και μιαν αρραβωνιαστικιά, και άδειασε μιαν εκκλησιά (!).

Τέλος, η αποτυχημένη συνάντηση, η μη προσέλευση του ενός εκ των δύο στο ραντεβού, μπορεί να δηλώνεται επίσης με την οργισμένη απόρριψη του μνημονικού ίχνους που αφήνει η τεχνολογία καταγραφής της εικόνας: όχι μόνο η φωνογραφία, αλλά και η φωτο-γραφία. Το κουρέλι αυτό δεν είν’ καρδιά μας/ την εικόνα σχίσε, να χαρείς. Η εικόνα αυτή που μας είναι πλέον ανυπόφορη ενώ –ή ακριβώς επειδή- υποτίθεται ότι λήφθηκε για να «απαθανατίσει» μια σημαντική στιγμή, μια στιγμή από μια ζωή η οποία μοιάζει τώρα να μην είναι δική μας μέσα στις χαρές τις δανεικές, θα μπορούσε να είναι κάλλιστα η φωτογραφία της στιγμής στο Κάτω απ’ τη μαρκίζα, από την οποία το μόνο που έχει μείνει είναι ένας ήχος, κι αυτός μουγγός· αυτό που δεν τολμούν τα χείλη.

Εκεί που πρώτα ήτανε ταμπάκικα

Ένα άλλο μέρος από τα «υπόλοιπα» του Αγίου Φεβρουαρίου διοχετεύθηκε προφανώς στο «Σεργιάνι στον κόσμο» του Βασίλη Δημητρίου. Ίσως και όχι τόσο υπόλοιπα, διότι πολλά τραγούδια έχουν πιο εμφανή σχέση με τις χαμένες πατρίδες απ’ ό,τι ο δίσκος του Μούτση (όπως είναι σαφές ήδη από κάποιους τίτλους αυτής της συλλογής: «Κυρά Μικρασιάτισσα», «Σμύρνη – Κωνσταντινούπολη»).

Σε αυτόν τον δίσκο απαντούν επίσης αναφορές στην κλωστή και τα παράγωγά της.

σχολάνε τα κλωστήρια στις εννιά

και γίνεται ο κόσμος γειτονιά,

μονολογεί ο αφηγητής/ πρωταγωνιστής στο τραγούδι «Στα ταμπάκικα», ο οποίος περιμένει –μάταια- μια κοπέλα κοντά «στο δρόμο της Αγίας Φωτεινής»[5].

Ένα άλλο τραγούδι του ίδιου δίσκου, που τραγουδά ο ίδιος τραγουδιστής –Γιάννης Μπογδάνος- δεν αναφέρεται στη Μικρά Ασία, αλλά σε ένα άλλο αγαπημένο θέμα του Ελευθερίου: την αντρική φιλία και το αλκοόλ (το πρώτο μέσω του δεύτερου). Το τραγούδι, που φέρει τον -εύγλωττο- τίτλο «Οι φιλίες του στρατού» και διαδραματίζεται και αυτό στην Κοκκινιά, (στην καμαρούλα τη μικρή), τελειώνει με τους εξής στίχους:

κι ο κόσμος γίνεται κλωστή

χωρίς κανένας να νοιαστεί.

Ο κόσμος δηλαδή γίνεται εύθραυστος, όταν κάποιος πάει να ξανασυναντήσει τον φίλο (τον εραστή;) του μετά από καιρό. Αλλά η ίδια έκφραση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη σχέση ενός συγκεκριμένου ατόμου με τον κόσμο ή/ και με τον εαυτό του, όταν βρίσκεται στα όρια της διάρρηξης του νοήματος, της τρέλας: κρέμεται από μια κλωστή. Και πράγματι χρησιμοποιείται σε στίχο του Ελευθερίου και η εικόνα αυτή, πάλι σε σχέση με ένα ξανασμίξιμο δυο ανθρώπων που υπήρξαν κάποτε μαζί:

Πέρασα να σ’ επισκεφθώ,

να μην παραπονιέσαι

γιατί σε μια κλωστή μου λες

υπάρχεις και κρατιέσαι.

Ο διφυής χαρακτήρας της βελονιάς του μπαλωματή, και της μπαλωματούς, επιβεβαιώνεται διαρκώς από άλλα τραγούδια, μέρη «κύκλων τραγουδιών» ή μεμονωμένα:

πουλάκι χάρτινο, με μια κλωστή

τι μέσα, τι έξω απ’ το κλουβί,

μονολογεί ο αφηγητής σε ένα κατάπικρο, σαρκαστικό βαλσάκι, που έγραψε σε στίχους του Ελευθερίου ο ίδιος τραγουδοποιός που έφτιαξε και τον Γυρολόγο (Θέμης Ανδρεάδης). Και εδώ υπάρχει μια Μαρία, –ή μάλλον, ακριβώς, πολλές Μαρίες, δεν προσδιορίζεται πόσες-, οι οποίες αυτή τη φορά δεν τίθενται ως κάτι που θα ήταν καλύτερο, αλλά αντιθέτως ως προσωποποίηση της σήψης και της κατάπτωσης («Οδός Ελευσινίων, στο πατάρι/ σαπίζω με Κατίνες και Μαρίες» –προφανώς εργάτριες του σεξ).

Η κλωστή είναι αυτή που δένει, που φυλακίζει το χάρτινο πουλάκι, τον νεαρό άντρα που έχει φτάσει σε απόγνωση μπροστά στην εμπορευματοποίηση των ονείρων του και στην εργασία που του είναι –όπως σε όλους μας- ανυπόφορη.

Μισοτιμής πουλάω τ’ όνειρό μου

και σαν κοράκια πέφτουν οι εμπόροι.

(…)

Δουλειά σκυλίσια μέσα στο νταμάρι,

τα Σάββατα διπλές υπερωρίες …

Τελικά, όμως, υπάρχει κάτι που –υπό ορισμένες προϋποθέσεις- κρατάει τη ζωή, έστω και από μια κλωστή. Ή/ και, καθόσον είναι το ίδιο μια κλωστή, ή πολλές κλωστές –μια ύφανση. Και αυτό είναι η γραφή.

Σαν αφύλαχτες διαβάσεις

είναι αυτά που σου έχω γράψει

όσα κάποτε κρατήσαν τη ζωή σε μια κλωστή.

Κάποτε. Μερικές φορές, και αυτά που έχει γράψει κανείς κάποτε σπάζουν. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν παύουν να τα γράφουν. Πάντως ο Μάνος Ελευθερίου τα έγραψε. Και όλοι μας ξέρουμε ότι κράτησαν, και κρατάνε. Περισσότερο από εκείνον, ευτυχώς ή δυστυχώς. Αλλά μας δένουν μαζί του.

Image result for μάνος ελευθερίου

[1] Έχει καρφιά η υπομονή, Σταύρος Κουγιουμτζής-Γιάννης Καλατζής.

[2] Όλες αυτές τις πληροφορίες τις οφείλω στην Μαρία Σαρρή, η οποία είναι από την Κοκκινιά και δεν ήταν ποτέ ράφτρα, αλλά είναι κόρη περιστασιακής ράφτρας και εγγονή καπνεργάτριας. Προσωπικά, έχοντας γεννηθεί και ζήσει για πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, αγνοούσα τα της ιστορικής ανθρωπογεωγραφίας της Αττικής και μέχρι σχετικά πρόσφατα το δίστιχο αυτό το προσπερνούσα, χωρίς να του αποδίδω ιδιαίτερη σημασία.

[3] Το μάτι της βελόνας. Ευχαριστώ τον Βασίλη Λαμπρόπουλο που μου επισήμανε την ύπαρξη αυτού του ποιήματος.

[4] «Σαν κουρέλι», Χατζηνάσιος – Μητροπάνος 1981.

[5] Αγία Φωτεινή ήταν το όνομα της ορθόδοξης μητρόπολης στη Σμύρνη, και είναι τώρα το όνομα της αντίστοιχης σημερινής στη Νέα Σμύρνη.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 12.8.18 του Καποδιστριακού αλληλοδιδακτικού σχολείου Μεθώνης

Αποκατάσταση του Καποδιστριακού αλληλοδιδακτικού σχολείου Μεθώνης
Καποδιστριακό Σχολείο Μεθώνης

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ
Νέο σπουδαίο έργο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας – Προϊστάμενος Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας είναι η Μηλίτση-Κεχαγιά Ευαγγελία -εγκαινιάζεται την Κυριακή το απόγευμα, το Καποδιστριακό Αλληλοδιδακτικό Σχολείο της Μεθώνης, που ήταν από τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία της χώρας μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Με το έργο που ολοκληρώθηκε στο ιστορικό κτίριο θα μπορούν να διεξαχθούν συνεδριακές εκδηλώσεις…

Στο χώρο θα λειτουργεί επίσης σταθερά έκθεση με υλικό, φωτογραφικό κυρίως, από την ιστορία του αλληλοδιδακτήριου και από τις εργασίες για την ανακατασκευή του.

Αλληλοδιδακτικό σχολείο Μεθώνης

Τα εγκαίνια θα γίνουν στις εφτά το απόγευμα της Κυριακής 12 Αυγούστου, από το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού / Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας, με την υποστήριξη του Δήμου Πύλου-Νέστορος. 

Προϊστάμενος Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας: Μηλίτση-Κεχαγιά Ευαγγελία

https://www.kalamatajournal.gr/bouquet/ekdiloseis/item/15850-methwnh,-kapodistrias,-allhlodidaktiko-scholeio
πηγή:https://www.kalamatajournal.gr/bouquet/ekdiloseis/item/15850-methwnh,-kapodistrias,-allhlodidaktiko-scholeio

Η Αποκατάσταση του Καποδιστριακού αλληλοδιδακτικού σχολείου Μεθώνης

Το Καποδιστριακό Σχολείο Μεθώνης βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της Μεθώνης, σε μικρή απόσταση από το κάστρο. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία που λειτούργησαν κατά την Καποδιστριακή περίοδο. Το μνημείο έφτασε ως τις μέρες μας σε εριπειώδη κατάσταση, με σημαντικά στατικά προβλήματα, ενώ είχε καταρρεύσει η ξύλινη κεραμοσκεπής στέγη.  Το έργο «Αποκατάσταση του Καποδιστριακού αλληλοδιδακτικού σχολείου Μεθώνης» εκτελέστηκε με αυτεπιστασία, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ 2007-2013 (Ε.Π. «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα”), με χρονοδιάγραμμα υλοποίησης 20/10/2011 – 15/12/2015 και προϋπολογισμό 650.000 ευρώ. Υλοποιήθηκε από τη Διεύθυνση Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων, με επίβλεψη της Επιστημονικής Επιτροπής Ανάδειξης, Αναστήλωσης και Συντήρησης Κάστρων Επαρχίας Πυλίας (του πρώην Ταμείου Διαχείρισης Πιστώσεων για την Εκτέλεση Αρχαιολογικών Έργων).
Βασικός στόχος του έργου ήταν η αποκατάσταση του μνημείου και η νέα χρήση του ως χώρου πολιτιστικών εκδηλώσεων. Οι εργασίες αποκατάστασης περιελάμβαναν στερεώσεις λιθοδομών, συμπληρώσεις, πλήρωση ρηγματώσεων, ανακτήσεις, εφαρμογή ενεμάτων, αποκατάσταση ανοιγμάτων, εφαρμογή επιχρισμάτων, τοποθέτηση δαπέδου, κατασκευή νέας ξύλινης κεραμοσκεπούς στέγης, ηλεκτρική και υδραυλική εγκατάσταση, καθαρισμό και διαμόρφωση του περιβάλλοντα χώρου.Με τις αναστηλωτικές εργασίες, αντιμετωπίστηκαν τα σοβαρά στατικά προβλήματα και αποκατάσταθηκε η αρχιτεκτονική μορφή του μνημείου, το οποίο κατέστη επισκέψιμο και λειτουργικό. Με τη διαμόρφωσή του ως  χώρου πολιτιστικών εκδηλώσεων εντοσσόται πλέον αρμονικά στον κοινωνικό και πολιτιστικό ιστό της ευρύτερης περιοχής, σε συνδυασμό με το υψηλής επισκεψιμότητας κάστρο της Μεθώνης.  

Χρηματοδότης: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού​

Τα Αλληλοδιδακτικά σχολεία που πρωτοδημιουργήθηκαν στις αρχές του 19ουαιώνα ήταν χώροι εκπαίδευσης όπου η εκπαίδευση των νέων γίνονταν αναμεταξύ τους αμοιβαία. Μια ιδέα για τη μέθοδο που εφαρμόζονταν στα αλληλοδιδακτικά σχολεία στην Ελλάδα μας δίνει ο Γ. Κλέοβουλος σ΄ επιστολή του της 15ης Δεκεμβρίου 1818, στον Λευκάδιο Αθανάσιο Πολίτη που δημοσιεύθηκε στον Λόγιο Ερμή. Εκεί μεταξύ άλλων ο Κλεόβουλος γράφει ότι:

Περιγράφει επίσης πως χωρίζονται σε τάξεις τα παιδιά ίσων δυνάμεων και προόδου. Δυο παιδιά, τα πλέον προκομμένα και χρηστοήθη διορίζονται δάσκαλοι σε κάθε τάξη με την ονομασία Πρωτόσχολοι ή Ερμηνευταί και διδάσκουν και επιτηρούν τα υπόλοιπα. Μιλά για τις ποινές και εξηγεί πως φιλοτιμούνται τα παιδιά για να προβιβαστούν σε ανώτερη τάξη ώστε να γίνουν και εκείνοι Πρωτόσχολοι. Στα σχολεία αυτά διδάσκονται ανάγνωση, γράψιμο και αριθμητική με ειδικούς πίνακες και με κατάλληλο σύστημα ώστε να μην κουράζονται τα παιδιά.

Ο ίδιος ο Κλεόβουλος σπούδασε την μέθοδο αυτή στο Παρίσι και το 1819, με την υποστήριξη του άρχοντα Νικολάου Ροσσέτι-Ροσνοβάνου που είχε γνωρίσει εκεί ίδρυσε στο Ιάσι το πρώτο Αλληλοδιδακτικό Διδασκαλείο απ΄όπου απεφοίτησαν πολλοί αλληλοδιδακτικοί δάσκαλοι. Αυτοί σκορπίστηκαν σ΄όλη την Ελλάδα και συνέστησαν πολλά σχολεία της μεθόδου αυτής.[1] Η Φιλανθρωπική Εταιρεία ίδρυσε στο Ναύπλιο ένα τέτοιοι σχολείο στο οποίο φοίτησε και ο Σταμάτης Σέρμπος το 1835, όπως ο ίδιος αναφέρει στο χειρόγραφό του, στο οποίο φοιτούσαν 250 μαθητές με διευθυντή τον Ν. Νικητόπουλο.

Αιτήματα αιχμής των Οικολόγων Πράσινων προς την Κυβέρνηση

Καμία επιστροφή στην «κανονικότητα».

Δευτέρα, 06 Αύγ. 2018, 20:44  |  Αποφάσεις Πανελ. Συμβουλίου
Εκτύπωση
E-mail

Απόφαση του Πανελλαδικού Συμβουλίου (5/8)

Αιτήματα των Οικολόγων Πράσινων προς την Κυβέρνηση και την Αυτοδιοίκηση

1. Για την  κλιματική αλλαγή

Για τους Οικολόγους Πράσινους η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι απόλυτη πολιτική προτεραιότητα – η πραγματικότητα που βιώνουμε πλέον αποδεικνύει ότι η ολιγωρία είναι καθοριστική για τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας. Αγωνιζόμαστε για πολιτικές που θα ελέγξουν την κλιματική αλλαγή και θα εξασφαλίσουν την απεξάρτησή μας ως κοινωνία από τα ορυκτά καύσιμα και τη βιομηχανική κτηνοτροφία.

Ζητάμε:

1.1. Να μην έρθει για κύρωση στη Βουλή καμιά καινούργια σύμβαση για παραχωρήσεις περιοχών για έρευνα και εξορύξεις υδρογονανθράκων και να επανεξεταστούν οι προηγούμενες κυρώσεις με βάση αναβαθμισμένες απαιτήσεις προστασίας του περιβάλλοντος . Η χώρα μας μόνο να χάσει έχει από τις εξορύξεις στην Ήπειρο, την Κρήτη, το Κατάκολο, το Ιόνιο και αλλού.

1.2. Αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου προστασίας για περιοχές Natura 2000, ώστε να αποκλείει τις εξορύξεις υδρογονανθράκων (και συνοδών έργων), αλλά και αντίστοιχα για τις περιοχές όπου παράγονται ΠΟΠ και ΠΓΕ, καθώς και αυστηροποίηση των όρων προστασίας  των υδάτινων σωμάτων (πηγών, ρεμάτων, ποταμών, λιμνών και λιμνοθαλασσών).

1.3. Απαγόρευση της εξόρυξης φυσικού αερίου με μη συμβατικές μεθόδους (fracking, πυρόλυση κλπ.)

1.4. Ολοκλήρωση του Μακροχρόνιου Ενεργειακού Σχεδιασμού, εκτενή με δημόσια διαβούλευση και τη συμμετοχή μας

1.5. Επιτάχυνση της αναθεώρησης του χωροταξικού για τις ΑΠΕ με γνώμονα την προστασία σημαντικών περιοχών Natura και την φέρουσα ικανότητα των περιοχών, με κριτήρια βιωσιμότητας και όχι μόνο ύψιστης κερδοφορίας. Έτσι μόνο θα επιταχυνθεί η ανάπτυξη των ΑΠΕ στη χώρα μας, με πολλαπλά οφέλη για την υγεία, την οικονομία και εν γένει την κοινωνία μας, χωρίς όμως να υπάρχουν καθυστερήσεις από νομικές προσφυγές και οι αντιδράσεις που προκύπτουν σήμερα.

1.6. Σχεδιασμό και έναρξη υλοποίησης πιλοτικών δράσεων για την ανάσχεση της ερημοποίησης στις περιοχές που απειλούνται περισσότερο (όπως τα νησιά)

2. Για την εκτός σχεδίου και την αυθαίρετη δόμηση, και την προστασία δασών -αιγιαλών -ρεμάτων και άλλων προστατευόμενων περιοχών

2.1 Αναστολή  της εκτός σχεδίου δόμησης, τουλάχιστον  μέχρι να οριοθετηθούν σε ορθοφωτοχάρτες οι πλημμυρικές ζώνες των ρεμάτων, ο αιγιαλός, η γεωργική γη και οι υγροβιότοποι της σύμβασης Rasmsar, να κυρωθεί το σύνολο των δασικών χαρτών, να εκδοθούν τα ΠΔ των περιοχών Natura και μελέτες φέρουσας ικανότητας νησιών. Αλλά και μέχρι την αναθεώρηση /οριστικοποίηση των χωροταξικών πλαισίων (με βάση και την Εθνική Στρατηγική για την Κλιματική αλλαγή και την θαλάσσια πολιτική).

2.2 . Αυστηροποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τους αιγιαλούς και τις παραλίες, με ριζική αναθεώρηση και νέα δημόσια διαβούλευση του  νομοσχεδίου του Υπουργείο Οικονομικών για τον αιγιαλό. Καμία νομιμοποίηση αυθαιρέτων σε αιγιαλό, παραλίες, θάλασσα, λίμνες και ποτάμια δεν θα γίνει αποδεκτή από τους Οικολόγους Πράσινους

2.3 Υλοποίηση των πρόσφατων διατάξεων για κατεδάφιση όλων των τελεσίδικα παράνομων κτισμάτων και συνεχή δημόσιο απολογισμό για την πορεία υλοποίησης

2.4 Ανάρτηση του συνόλου των δασικών χαρτών στην Αττική, αλλά και ρύθμιση για την εξασφάλιση του απαραίτητου προσωπικού (αίτημα που είχε εγκριθεί και από τους θεσμούς), ώστε να προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς η ανάρτηση αλλά και η κύρωση των χαρτών σε όλη την χώρα, και η εξέταση των αντιρρήσεων.

2.5 Να προχωρήσουν οι διαδικασίες με τις «οικιστικές πυκνώσεις», που αποδείχθηκε ένα επιτυχημένο εργαλείο επιτάχυνσης των δασικών χαρτών,  χωρίς εκπτώσεις στην περιβαλλοντική και δασική νομοθεσία.

2.6 Να ενεργοποιηθεί ο νέος νόμος για τους Δασικούς Συνεταιρισμούς που βρίσκεται δύο χρόνια σε αδράνεια. Τα δάση χρειάζονται διαχείριση διότι έχουν εγκαταλειφτεί, συσσωρεύοντας επικίνδυνα εύφλεκτη βιομάζα

2.7 Να ολοκληρωθεί η Εθνική Στρατηγική για τα Δάση και να συνοδευτεί με σχέδια δράσης και εξασφάλιση χρηματοδότησης

2.8 Να ενεργοποιηθεί εκ νέου η Επιτροπή για την αλλαγή του «δασοκτόνου» νόμου 4280/2014 που άλλαξε τις «επιτρεπτές επεμβάσεις» στα δάση, με βάση και τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης.

2.9 Ενεργοποίηση διαδικασιών για τη Δημιουργία Σώματος Φύλαξης Φυσικού Περιβάλλοντος, με ενοποίηση των δασο/αγροφυλάκων της Δασικής Υπηρεσίας, των φυλάκων προστατευόμενων περιοχών και της ιδιωτικής θηροφυλακής. Τα δάση θέλουν φύλαξη από κάθε λογής παρανομίες. Μετά την έξοδο από τα μνημόνια,  αναμένουμε γενναία βήματα υλοποίησης σε συνεργασία με την INTERPOL.

2.10 Υλοποίηση των δεσμεύσεων για ενίσχυση του Σώματος των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος το οποίο είναι εντελώς αποδυναμωμένο.

2.11 Άμεση συμβασιοποίηση και χρηματοδότηση των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης καθώς και ολοκλήρωση των νέων προδιαγραφών για τις Διαχειριστικές Μελέτες Δασών. Η βοσκή και η ξύλευση αποτελούν θεμελιώδεις δράσεις μείωσης της καύσιμης ύλης

2.12 Αναδιάρθρωση της δασοπυρόσβεσης με στροφή από τα μέσα στον άνθρωπο και την βιο-οικονομία, με ενεργό συμμετοχή πυροσβεστών και της δασικής υπηρεσίας στην πρόληψη πυρκαγιών τον χειμώνα, με καθαρισμούς εγκαταλειμμένων καλλιεργειών και βοσκοτόπων, εφαρμογή προδιαγεγραμμένης καύσης, ασκήσεις ετοιμότητας, εφαρμογή σχεδίων πυροπροστασίας, σεμινάρια κτλ.

2.13 Υπέρβαση (με προσπάθεια σε ευρωπαϊκό πλαίσιο και επίκληση της κλιματικής δικαιοσύνης) των  μνημονιακών δεσμεύσεων για την στελέχωση των δασικών και πυροσβεστικών υπηρεσιών με προσωπικό διαθέσιμο όλο το χρόνο.

3. Για την πολιτική προστασία

3.1 Να αποκτήσει η πολιτική προστασία την ουσιαστική της διάσταση, με αναδιάρθρωση λειτουργικού πλαισίου και αξιοποίηση σύγχρονων συστημάτων, ψηφιακών εργαλείων αλλά και τοπικών δικτύων πρόγνωσης καιρού για  ειδοποίηση, επιτήρηση και επέμβαση. Αλλά και να γίνει βίωμα για τους πολίτες, σε κάθε οικισμό σε κάθε γειτονιά,  με ουσιαστικές πρωτοβουλίες της αυτοδιοίκησης και διαρκή ετοιμότητα.

3.2 Με βάση και σχέδια αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής σε περιφερειακό επίπεδο που θα προχωρήσουν με επείγουσες διαδικασίες.

4. Για την οικονομική Πολιτική

4.1 Προστασία περιβάλλοντος -Κλιματική αλλαγή να αναδειχθούν στον 5ο Πυλώνα του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου -Προτεραιότητα σε χρηματοδοτήσεις έργων και επενδύσεων, αλλά και σαφής ενίσχυση σχετικών Ταμείων (με διάθεση υπερπλεονάσματος).

4.2 Φορολογική μεταρρύθμιση με νέα ισχυρά κίνητρα για  δράσεις επιχειρήσεων και ατόμων προς την προστασία του περιβάλλοντος, την εξοικονόμηση ενέργειας και την κυκλική οικονομία, αλλά και για την κοινωνική, αλληλέγγυα και συνεταιριστική οικονομία στην υπηρεσία της βιωσιμότητας.

5. Για την περιβαλλοντική εκπαίδευση

5.1.  Ενίσχυση της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, από την επόμενη εκπαιδευτική

Περίοδο, σε συνεργασία με τα ΚΕΑ μέσα στα σχολεία με υποχρεωτικές ώρες και όχι ως επιλογή και εκτός σχολικού προγράμματος σε όλους τους τύπους σχολείων, όπως και των μεταλυκειακών και άλλων επαγγελματικών σχολών, Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας και Δια Βίου Μάθησης, σε συνδυασμό με εκπαίδευση για την πολιτική προστασία με δράσεις στο πεδίο (δενδροφυτεύσεις, εκπαίδευση στην αντιμετώπιση κρίσεων και των φαινομένων της κλιματικής αλλαγής).

5.2. Προγραμματισμός για την ενίσχυση των ‘πράσινων’ επαγγελμάτων στην τεχνική εκπαίδευση (διαχείριση  δασών, υδάτων, προστατευόμενων περιοχών, αειφορικές καλλιέργειες, ενεργειακή αναβάθμιση, τεχνολογίες ΑΠΕ,  βιοκλιματική αρχιτεκτονική κλπ.) από την επόμενη εκπαιδευτική περίοδο κα διαμόρφωση των απαραίτητων επαγγελματικών περιγραμμάτων.

6. Προτάσεις αιχμής των Οικολόγων Πράσινων για την Αυτοδιοίκηση

6.1 Άμεση εφαρμογή του άρθρου 94 του Καλλικράτη για τον καθαρισμό των εγκαταλειμμένων αγροτεμαχίων, με τη βοήθεια κτηματολογίου και GIS.

6.2 Ανασχεδιασμός σχεδίων  επέμβασης  και εκκένωσης οικισμών με κατάλληλο εξοπλισμό  και αιφνιδιαστικές ασκήσεις

6.3. Άμεσος δημόσιος απολογισμός για τους πόρους που έχουν διατεθεί  από τις ΣΑΤΑ πυροπροστασίας

6.4 Σύσταση γραφείων αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, σε κάθε Δήμο και Περιφέρεια,  σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των υπηρεσιών πρασίνου και σε συνεργασία με τις υπηρεσίες πολεοδομίας και πολιτικής προστασίας, όπως είχαμε, ήδη, προτείνει, ως κόμμα, στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης στην αυτοδιοίκηση «Κλεισθένης 1».

Μεσοπρόθεσμες συμπληρωματικές προτάσεις των Οικολόγων Πράσινων

  • Ενέργειες για την αναθεώρηση της πολιτικής για Βιώσιμη Κτηνοτροφία
  • Επιτάχυνση των Περιφερειακών Σχεδίων Προσαρμογής στην Κλιματική Αλλαγή και διασφάλιση χρηματοδότησης, με τη συμβολή όλων των κοινωνικών εταίρων και την αναγωγή των μέτρων προσαρμογής σε ύψιστης πολιτικής προτεραιότητας. Η κλιματική αλλαγή πλέον λαμβάνει χώρα με ταχύτατους ρυθμούς σε επίπεδα πολύ πιο έντονα από τα αρχικά αναμενόμενα. Η προετοιμασία της Πολιτείας δεν πρέπει να αργήσει ούτε στιγμή.
  • Χρηματοδότηση δράσεων ανάσχεσης, μετριασμού, πρόληψης και προσαρμογής, με πόρους από Ευρωπαϊκά Ταμεία στο πλαίσιο της Κλιματικής Δικαιοσύνης, αφού η χώρα μας χρειάζεται να πληρώνει, μη αναλογικά με την ευθύνη της, τις ζημιές που προκαλούνται από τις ανεπτυγμένες χώρες που έχουν ιστορικά και την μεγαλύτερη ευθύνη.

Για την προστασία δασών – αιγιαλών – ρεμάτων και άλλων προστατευόμενων περιοχών

  • Ρύθμιση προστασίας όλων των υγροτόπων της χώρας -μικρών και μεγάλων- μέχρι την οριοθέτησή τους.
  • Τα έργα πρόληψης των πυρκαγιών -κυρίως οι καθαρισμοί και διανοίξεις δασικών δρόμων να προχωρήσουν με προτεραιότητα, δίνοντας ευκαιρίες δραστηριοποίησης και δουλειάς σε δασικούς συνεταιρισμούς και φορείς κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Να γίνονται δε τον χειμώνα έως την άνοιξη και όχι μέσα και τέλος καλοκαιριού.
  • Εναρμόνιση του αντιπυρικού σχεδιασμού με τις παρεμβάσεις της Δασικής Υπηρεσίας κυρίως σε ότι αφορά τις δενδροφυτεύσεις και τις αναδασώσεις, Να μη προωθούνται οι αναδασώσεις με πευκόδεντρα και μόνο, αλλά με δέντρα αγροδασικά που μπορούν να δημιουργήσουν αληθινές «αντιπυρικές ζώνες». Να γίνεται την κοπή των μικρών αυτοφυών πεύκων στα πρανή των επαρχιακών και εθνικών δρόμων και αντικατάσταση τους από άλλα είδη περισσότερο βραδυφλεγή.
  • Προστασία της αγροτικής γης και των παραδοσιακών χρήσεων γης με ειδικό νομικό καθεστώς, με προτεραιότητα στην Αττική και γύρω από αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα και τουριστικές περιοχές, έτσι ώστε το παραδοσιακό μωσαϊκό του τοπίου από καλλιέργειες, αμπέλια, βοσκότοπους κλπ., να συμβάλλει ώστε οι πυρκαγιές να μην εξελίσσονται πολύ και να αντιμετωπίζονται εύκολα.
  • Νέο θεσμικό και χρηματοδοτικό πλαίσιο για βιοκλιματικές και πυρανθεκτικές κατασκευές που σώζουν ανθρώπινες ζωές, τις οικιστικές περιοχές και το κλίμα, στην εύφλεκτη μεσογειακή λεκάνη. Εφαρμογή των αρχών της δασοκομίας πόλεων, για την αντιπυρική προστασία τους.

Για την πολιτική προστασία

  • Να αξιολογηθούν τα κριτήρια κατανομής αλλά και η αποτελεσματικότητα πόρων που διατίθενται από τις ΣΑΤΑ πυροπροστασίας μέσω των ΟΤΑ (18 εκ για όλη την Ελλάδα – 5 εκ για την Αττική).Να μη δίνονται με βάση πληθυσμιακά κριτήρια μόνο αλλά και με βάση την πράσινη (δασική και καλλιεργήσιμη) γη.
  • Να ενισχυθεί με προσλήψεις η Πυροσβεστική Υπηρεσία, η οποία έχει υποστεί γήρανση και υποστελέχωση σε ανθρώπινο δυναμικό και αποδυνάμωση σε μέσα
  • Επέκταση της αντιπυρικής περιόδου -με βάση τις κλιματικές αλλαγές και αντίστοιχη επέκταση της εργασιακής σχέσης των εποχικών δασοπυροσβεστών -με διεύρυνση καθηκόντων και στην πρόληψη και αλλαγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας
  • Στελέχωση πυροφυλακίων με ομάδες εκπαιδευμένων εθελοντών .
  • Υπογειοποίηση καλωδίων της ΔΕΗ όπου η τάση ρεύματος το επιτρέπει.
  • Να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Πολιτικής Προστασίας σε επίπεδο Περιφέρειας, ώστε να μην εξαντλείται στο να συμπληρώνει και να επικαιροποιεί τα μνημόνια ετοιμότητας και διαχείρισης που αποστέλλει στην γενική γραμματεία ΠΠ, αλλά μπορεί να θέσει και τον μηχανισμό τον ίδιο σε λειτουργία. Παράδειγμα τα πρανή των εθνικών δρόμων στη Χίο (που κάηκε τόσες φορές) δεν έχουν ακόμα 03/08/2018 καθαριστεί από τη βιομάζα γιατί η Τεχνική Υπηρεσία της Περιφέρειας δεν έχει ολοκληρώσει τη μελέτη.

Για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση

  • Εισαγωγή αυτόνομουμαθήματος της επιστήμης της Οικολογίαςστη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
  • Υποστήριξη των’πράσινων’ επαγγελμάτωνπου έχουν αφαιρεθεί στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση (διαχείριση δασών, υδάτων, προστατευόμενων περιοχών, αειφορικές καλλιέργειες, ενεργειακή αναβάθμιση, τεχνολογίες ΑΠΕ, βιοκλιματική αρχιτεκτονική, παραδοσιακές τεχνικές κλπ.), λαμβάνοντας υπόψη τις τοπικές ανάγκες και τις προτεραιότητες της αναπτυξιακής πολιτικής με όρους αειφορίας, δημιουργώντας εκπαιδευτικές ανάγκες και όχι αναπαράγοντας και ακολουθώντας ένα παρωχημένο παραγωγικό μοντέλο με τις εξής προϋποθέσεις:
    α) τον σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό και συμβουλευτική και
    β) την ολοκλήρωση των απαραίτητων επαγγελματικών περιγραμμάτων.
  • Ενίσχυση της επαγγελματικής αγροτικής εκπαίδευσης με εκπαίδευση στο αγρόκτημα.

Ρώμη: Ξεκίνησε την διαδικασία να κάνει το LibreOffice τη μόνη διαθέσιμη σουίτα εργαλείων

Ρώμη : Ξεκίνησε τη μετάβαση στο LibreOffice

#Πηγή άρθρου: 
Αυτόν το μήνα, η πόλη της Ρώμης ξεκίνησε την διαδικασία, να κάνει το LibreOffice τη μόνη διαθέσιμη σουίτα εργαλείων παραγωγικότητας γραφείου στους σταθμούς εργασίας της πόλης της Ρώμης.
Η Ρώμη θα απεγκαταστήσει σταδιακά την ιδιόκτητη λύση εφαρμογών γραφείου, ανάλογα με τον βαθμό που χρησιμοποιούν  οι υπηρεσίες τις συγκεκριμένες εφαρμογές. Η μετάβαση ξεκίνησε πρώτα από τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούν λιγότερο αυτές τις εφαρμογές και σταδιακά θα εφαρμοστεί σε όλες τις υπηρεσίες.  Αυτό το μεταβατικό πρόγραμμα βασίζεται σε μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου του περασμένου έτους.
Η κυβέρνηση της πόλης αποφάσισε να στραφεί στη χρήση λογισμικού ελεύθερου και ανοιχτού κώδικα τον Οκτώβριο του 2016, και το πρώτο βήμα – απογραφή όλων των εφαρμογών γραφείου και των λύσεων  – ολοκληρώθηκε αρχές 2017.

Ο κατάλογος αποτελεί τη βάση για τη συνεχιζόμενη αναθεώρηση των συμβάσεων με προμηθευτές λογισμικού και προμηθευτές υπηρεσιών ΤΠΕ, λέει η Cecilia Colasanti, διευθύντρια της αλλαγής που συνεργάζεται με τον δημοτικό σύμβουλο για την ψηφιακή καινοτομία. Το γραφείο μητρώου, για παράδειγμα, άλλαξε τον προμηθευτή για πρώτη φορά σε 34 χρόνια. Ο νέος προμηθευτής υποχρεούται να ελέγξει ποιες ιδιόκτητες εφαρμογές λογισμικού ή εξαρτήματα μπορούν να αντικατασταθούν από εναλλακτικές λύσεις ελεύθερης και ανοιχτής κώδικα και πόση ανανέωση κώδικα θα χρειαστεί.
Η απαίτηση από τους παρόχους υπηρεσιών ΤΠΕ να βοηθήσουν την πόλη να μεταβεί σε ανοικτό κώδικα είναι το βασικό μέρος της στρατηγικής της Ρώμης για τη μετάβαση. Η κ. Colasanti αναμένει ότι μέχρι το 2020 όλες οι συμβάσεις θα έχουν ανανεωθεί με αυτόν τον τρόπο.
Τον Απρίλιο, η Ρώμη ολοκλήρωσε την εγκατάσταση του LibreOffice μαζί με την ιδιόκτητη εναλλακτική λύση σε όλους τους 14.000 σταθμούς εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι το προσωπικό της πόλης μπορεί να δοκιμάσει το LibreOffice και να εξοικειωθεί σταδιακά με τη σουίτα γραφείου. Τα μέλη του προσωπικού που χρησιμοποιούν το ιδιόκτητο πακέτο γραφείων εντατικά δεν θα υποχρεωθούν να αλλάξουν από την αρχή.
Στο πλαίσιο της προσέγγισης διαχείρισης αλλαγών, η πόλη στηρίζεται εν μέρει σε 112 μέλη του προσωπικού που τάσσονται υπέρ του ελεύθερου και ανοιχτού κώδικα. Αυτό σημαίνει ότι, κατά μέσο όρο, η πόλη έχει δύο τέτοιους «πρωταθλητές καινοτομίας» ανά τμήμα.  Αυτή η ομάδα, βοηθά στην μετάβαση και εξηγεί τους λόγους για την αλλαγή στο LibreOffice και ενθαρρύνει τους συναδέλφους  να μάθουν περισσότερα, οδηγώντας τους σε μια πύλη eLearning με βάση το Moodle. Τον περασμένο μήνα, οι πρωταθλητές έλαβαν ένα διήμερο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για να ενισχύσουν την εμπειρία τους στο LibreOffice και να τους προετοιμάσουν για να βοηθήσουν στην εκπαίδευση των συναδέλφων τους.

8 χρόνια από την τελευταία πράξη του σιδηροδρομικού πελοποννησιακού δράματος

άρθρο  απο  το http://users.ntua.gr/dtert/trena/

Συμπληρώνονται αύριο 8 χρόνια από την έναρξη των δρομολογίων της 1ης Αυγούστου 2010. Τα δρομολόγια αυτά συνδέθηκαν με την τελευταία πράξη του σιδηροδρομικού πελοποννησιακού δράματος και αποτέλεσαν με διαφορά ό,τι χειρότερο είχε εφαρμοστεί ως τότε στην Πελοπόννησο: η διαδρομή Πάτρας – Καλαμάτας απέμενε με 2 μόνο τοπικά ζεύγη ημερησίως (εκτελούμενα από την πλέον ενεργοβόρο αυτοκινητάμαξα που υπήρχε), η γραμμή της Μεσσήνης δεν εξυπηρετείτο μετά τις 1930, το Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας διέθετε σιδηρόδρομο μόνο στα χαρτιά, τα δρομολόγια μεταξύ Άργους και Τρίπολης ήταν περισσότερο υπηρεσιακά παρά επιβατικά (δύσκολα ξεχνιέται η μη πρόβλεψη στάσης στον… Αχλαδόκαμπο!) και μόνο μεταξύ Κορίνθου και Ναυπλίου τα δρομολόγια φαίνονταν να είναι προσανατολισμένα σε σωστή κατεύθυνση, με 6 ζεύγη ημερησίως. Αν και η καταδικαστική απόφαση για το σιδηρόδρομο της Πελοποννήσου είχε από καιρό εκδοθεί, η ανακοίνωσή της επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η τραγική νύχτα της 9ης Δεκεμβρίου 2010 έμελλε να επιταχύνει τις εξελίξεις και να απαλλάξει τους Έλληνες φορολογούμενους από το άγος των ελλειμμάτων της γραμμής της Τρίπολης για 45 ημέρες πριν το οριστικό κλείσιμο του σιδηροδρόμου της Πελοποννήσου και την εγκαθίδρυση της τάξης πραγμάτων που γνωρίζουμε ως σήμερα (δηλαδή, ένας πραγματικός προαστιακός σιδηρόδρομος στην Πάτρα και μια καρικατούρα σιδηροδρόμου στον Πύργο).

Πριν από περίπου 3 χρόνια, με αφορμή τη φαιδρή επαναλειτουργία της γραμμής της Μεσσήνης εν μέσω Χριστουγέννων του 2015, είχε παρατηρηθεί μια ούτως ειπείν κινητικότητα σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι για το σιδηρόδρομο στην Πελοπόννησο. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά δεν υπήρξε καμία συνέχεια: ο σταθμός της Καλαμάτας (δεν ενοικιάστηκε, αλλά) χαρίστηκε πανηγυρικά στους «τοπικούς παράγοντες», η γραμμή στο Δεσύλλα παραμένει αδιάβατη εδώ και 3 χρόνια, οι έντονες βροχοπτώσεις του Σεπτεμβρίου του 2016 απέκοψαν τη γραμμή σε διάφορα σημεία, οι πανηγυρικές (κυριολεκτικά) επαναλειτουργίες της γραμμής της Μεσσήνης έχουν ξεχαστεί και γενικά κανέναν δε φαίνεται να ενοχλεί η δυσωδία που αποπνέει το πτώμα που σαπίζει.

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά: μετά από 3 άκρως επιτυχημένες επαναλειτουργίες της γραμμής της Μεσσήνης (μεταξύ των ετών 2013 και 2015), οι πλημμύρες του 2016 προκάλεσαν σημαντικές καταστροφές, με κυριότερες αυτών την καταστροφή του επιχώματος κάτω από το κλειδί της εισόδου της Μεσσήνης και την καταστροφή του επιχώματος της κύριας γραμμής μετά από το πασάγιο του Αγίου Δημητρίου. Εντούτοις, η εορταστική λειτουργία της γραμμής της Μεσσήνης θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί με διοχέτευση της κυκλοφορίας στη γραμμή Μηχανοστασίου (η οποία δεν υπέστη ζημιές) και την κατασκευή μιας πρόχειρης αποβάθρας λίγο πριν την είσοδο της Μεσσήνης. Το κόστος της κατασκευής της πρόχειρης αποβάθρας θα ήταν αστείο και ασύγκριτα αμελητέο σε σχέση με τη σημασία της (έστω περιοδικής) εμφάνισης του σιδηροδρόμου.

Πέραν, όμως, των περιοδικών επανεμφανίσεων του σιδηροδρόμου, είτε λόγω κάποιας εορτής, είτε λόγω του ότι βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι διατεθειμένοι να καταβάλλουν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για μια σιδηροδρομική εκδρομή, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο στρατηγικό σχέδιο για την οργανωμένη επανεκκίνηση του σιδηροδρόμου με στέρεες βάσεις. Κάθε τόσο ακούμε μεγαλεπήβολες εξαγγελίες για επαναλειτουργία της γραμμής του Ναυπλίου, όμως κάθε φορά διαπιστώνουμε ότι επρόκειτο για μια ακόμα παράσταση ρουτίνας καλού και κακού ανακριτή: τις μισές φορές ο καλός Ο.Σ.Ε. δηλώνει πρόθυμος να αποκαταστήσει τη γραμμή αλλά δυστυχώς η κακή TrainOSE δε θέλει να εμπλακεί με το Ναύπλιο, τις άλλες μισές η καλή TrainOSE επιθυμεί την επαναλειτουργία του Ναυπλίου αλλά, τι κρίμα που, ο κακός Ο.Σ.Ε. δεν κάνει τίποτα για την επισκευή της γραμμής. Ο παραλογισμός συνεχίζεται εδώ και 7 χρόνια με μεγάλη επιτυχία και κάπου στο βάθος της αίθουσας ακούω τους μετόχους του Κ.Τ.Ε.Λ. Αργολίδας να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση.

Ακόμα και η πιο καλοπροαίρετη και αισιόδοξη πρόβλεψη για την επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο δεν πρέπει να παραβλέψει το γεγονός ότι τα αρτηριακά δρομολόγια του παρελθόντος ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Η σύνδεση με την Αθήνα δεν υφίσταται πλέον, οι νέοι δρόμοι θα καθιστούσαν αποτρεπτική τη χρήση του σιδηροδρόμου για μετακινήσεις μεταξύ αστικών κέντρων, οι ηλικιωμένοι επιβάτες των χωριών της γραμμής της Τρίπολης που ως το 2004 αποτελούσαν την κύρια πελατεία του σιδηροδρόμου πέραν Άργους έχουν στη μεγάλη πλειοψηφία τους αποβιώσει και γενικά δε νομίζω ότι μπορεί να παρουσιαστεί έστω και ένα τεκμηριωμένο business plan που να βασίζεται σε μαξιμαλιστικούς και εκτός κάθε πραγματικότητας στόχους περί «πλήρους επαναλειτουργίας της Πελοποννήσου με επιβατικά δρομολόγια».

Μεταξύ Σεπτεμβρίου 2012 και Μαρτίου 2016 πραγματοποιήθηκαν σποραδικά τουριστικά δρομολόγια, με σημαντική απήχηση στις τοπικές κοινωνίες. Όμως, το σκεπτικό πάνω στο οποίο βασίστηκαν εκείνα τα εκδρομικά δρομολόγια ήταν εξαρχής αλυσιτελές. Ναι μεν ένας σιδηροδρομόφιλος βρίσκει αρκετά απολαυστικό ένα ταξίδι διάρκειας 12 ωρών, όμως δεν ισχύει το ίδιο για ένα μέσο τουριστικό επιβάτη. Ναι μεν ένας σιδηροδρομόφιλος δεν ενοχλείται από το να ακινητοποιείται σε κάθε απίθανη ισόπεδη διάβαση, όμως ο μέσος τουριστικός επιβάτης σίγουρα θα δυσφορήσει και δε θα είναι καθόλου επιεικής με το σιδηρόδρομο όταν κληθεί να τον αξιολογήσει.

Για να έχει την παραμικρή πιθανότητα βιωσιμότητας ένα σχέδιο επαναλειτουργίας της Πελοποννήσου, θα πρέπει να δεχτεί ως αξίωμα την κατάτμησή της σε τμήματα τακτικής ή τουριστικής κυκλοφορίας. Ναι μεν το τμήμα Τρίπολη – Ζευγολατιό αποτελεί μια από τις ωραιότερες σιδηροδρομικές διαδρομές της Ελλάδας, όμως δύσκολα μπορώ να ξεχάσω το ότι πριν από 15 χρόνια ταξίδευα νοτίως Τρίπολης μόνος μου σε άδεια βαγόνια. Από την άλλη, το τμήμα Πάτρα – Πύργος εξυπηρετεί πλήθος πόλεων και κωμοπόλεων που θα εξασφάλιζαν ικανή επιβατική πελατεία, ωστόσο το μόνο «φυσιολατρικό» θέαμα που προσφέρει είναι ελαιόδενδρα, θερμοκήπια και φραουλοχώραφα.

Η Ελλάδα διαθέτει δύο άκρως επιτυχημένα μοντέλα τουριστικής εκμετάλλευσης (τη γραμμή Δ.Κ. και τη γραμμή του Πηλίου), κατά συνέπεια κάθε μελέτη τουριστικής επαναλειτουργίας της Πελοποννήσου θα πρέπει να βασιστεί στα μοντέλα αυτά. Μέσα στα 65’ της διαδρομής από το Διακοφτό ως τα Καλάβρυτα, ο επιβάτης έχει χορτάσει να βλέπει φύση, εναλλαγές τοπίου, εντυπωσιακά τεχνικά έργα, ίσως άγρια ζώα κ.λπ.. Αντίθετα, ένα τουριστικό δρομολόγιο διάρκειας 12 ωρών είναι ταλαιπωρία, δεν είναι τουριστικό δρομολόγιο. Ως εκ τούτου, τα πιθανά τουριστικά δρομολόγια δε θα πρέπει να επιβαρύνονται με διαδρομές χαμηλού φυσιολατρικού ενδιαφέροντος, ήτοι τα τμήματα Πάτρα – Αλφειός, Κόρινθος – Μύλοι Ναυπλίου και Ζευγολατιό – Καλαμάτα.

Εντελώς… συμπτωματικά, τα παραπάνω τμήματα παρουσίαζαν ανέκαθεν έντονη τοπική κίνηση. Είναι, λοιπόν, επιβεβλημένο να δρομολογηθούν επιβατικοί συρμοί ανά δύο ώρες στα τμήματα αυτά, ειδικά δε το Ναύπλιο να συνδέεται με τα μελλοντικά InterCities στα Εξαμίλια (ή μήπως η βόρεια Πελοπόννησος θα συνεχίσει να υφίσταται τον εφιάλτη του Proastiakos εις τον αιώνα τον άπαντα;). Με επάνδρωση των Σ.Σ. Αχαΐας, Ζευγολατιού, Ασπροχώματος, Καλαμάτας και Άργους και εποχικά του Σ.Σ. Καλονέρου (βλ. παρακάτω) και με εκ νέου ενεργοποίηση του Μηχανοστασίου Καλαμάτας, μπορεί να εξασφαλιστεί ένα άκρως ελκυστικό πλέγμα δρομολογίων, που θα καλύπτει πυκνά τα 260km εκ των 460km της μετρικής γραμμής, με:

  • Ένα ζεύγος ανά 1 ώρα μεταξύ Πάτρας και Αχαΐας (όπως προγραμματίζεται)
  • Ένα ζεύγος ανά 2 ώρες μεταξύ Πάτρας και Αρχαίας Ολυμπίας
  • Ένα ζεύγος ανά 2 ώρες μεταξύ Εξαμιλίων και Ναυπλίου
  • Ένα ζεύγος ανά 2 ώρες μεταξύ Κυπαρισσίας και Καλαμάτας, με ενδιάμεση παλινδρόμηση ως το Διαβολίτσι.
  • Ένα ζεύγος ανά 2 ώρες μεταξύ Μεσσήνης και Καλαμάτας.

Δε νομίζω ότι σε μια χώρα με επίσημα 1’500’000 (και ανεπίσημα 2’000’000) ανέργους, ο Ο.Σ.Ε. θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα να βρει 30 υπαλλήλους για να στελεχώσουν τους παραπάνω σταθμούς, ούτε για τη ΓαιαΟΣΕ και την Ε.Ε.Σ.Σ.Τ.Υ. θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επαναφέρει τις αυτοκινητάμαξες Μ.Α.Ν. σειράς 6521 σε λειτουργική κατάσταση (και, γιατί όχι, να εξετάσει την εγκατάσταση κλιματισμού σε αυτές). Παρεμπιπτόντως, εντυπωσιάστηκα όταν διάβασα ότι οι γραμμές μετρικού εύρους της Ιταλίας φέρουν ηλεκτροκίνηση (πράγμα που σημαίνει ότι ίσως να μην είναι εύκολο να εισαχθούν μετρικές Α/Α από την Ιταλία).

Ήδη σας ακούω να λέτε «γιατί όχι και τα τμήματα Πύργος – Κυπαρισσία και Άργος – Τρίπολη;». Η απάντηση είναι ότι η τοπική επιβατική κίνηση στα τμήματα αυτά ήταν ανέκαθεν χαμηλή και θα ήταν κρίμα να υπονομευτεί ένα πλάνο επιβατικής επαναλειτουργίας της Πελοποννήσου επιβαρύνοντάς το με 130 αντιπαραγωγικά και αντιοικονομικά χιλιόμετρα. Άλλωστε, σε πείσμα των εξαιρετικά αφελών (ή εξαιρετικά αφοσιωμένων στα ΚΤΕΛ) που διατείνονται ότι ο σιδηρόδρομος πρέπει να είναι οικονομικά αυτάρκης, δεν υπάρχει πουθενά παγκοσμίως κάποιος τοπικός ή περιφερειακός σιδηρόδρομος που να μην επιδοτείται, όμως είναι άλλο πράγμα να επιδοτούνται γεμάτα τρένα κι άλλο πράγμα να επιδοτούνται άδεια τρένα.

Απομένουν, λοιπόν, 200km γραμμής, τα οποία θα πρέπει να διατηρούνται πάντα σε λειτουργική κατάσταση. Αυτά τα 200km θα πρέπει να κατατμηθούν και να εξυπηρετηθούν από ελκυστικά τουριστικά δρομολόγια, τα οποία θα είναι μικρού ή μέσου μήκους και θα μπορούν εύκολα να ενσωματωθούν σε πακέτα εκδρομών, σε ολιγοήμερες διακοπές, σε σχολικές εκδρομές, ακριβώς όπως συμβαίνει με τη γραμμή Δ.Κ. και με το Πήλιο. Άραγε, θα υπήρχε κάποιο σχολείο ή κάποια οικογένεια ή κάποιο Κ.Α.Π.Η. ή κάποιος πολιτιστικός σύλλογος κ.λπ. που θα ενέτασσε χωρίς δεύτερη σκέψη στο εκδρομικό του/της πρόγραμμα ένα σιδηροδρομικό ταξίδι 12 ωρών; Η βιωσιμότητα της οποιασδήποτε ενδεχόμενης επαναλειτουργίας της Πελοποννήσου περνάει μέσα από την εφαρμογή του μοντέλου της Δ.Κ. και του Πηλίου. Τα ταξίδια διάρκειας 12 ωρών είναι ελκυστικά για το 0.01% των δυνητικών επιβατών του σιδηροδρόμου× το υπόλοιπο 99.99% απλώς θα γυρίσει την πλάτη στο σιδηρόδρομο και θα αναζητήσει κάτι λιγότερο επώδυνο και περισσότερο ευχάριστο για να εντάξει στις διακοπές του.

  • Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να φανταστούμε ένα τουριστικό δρομολόγιο, το οποίο θα κυκλοφορεί μεταξύ 15ης Μαΐου και 15ης Σεπτεμβρίου και θα αναχωρεί στις 1500 από το Κατάκολο, πλήρες επιβατών των κρουαζιερόπλοιων, με προορισμό την Κυπαρισσία, στην οποία θα αφικνείται μετά από 2:15’ περίπου. Μετά από σύντομη παραμονή στην Κυπαρισσία, το τρένο θα αναχωρεί αρκούντως νωρίς, ώστε οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων να είναι εγκαίρως πίσω, αφού προηγουμένως έχουν απολαύσει το ηλιοβασίλεμα στον Κυπαρισσιακό Κόλπο. Άραγε, μεταξύ των τόσων τουριστών που εξυπηρετούνται καθημερινά από το λιμάνι του Κατακόλου, δε θα βρεθούν 200 για να γεμίσουν δύο rail-buses; Με εισιτήριο της τάξης των €20 (δηλαδή, αρκετά οικονομικότερο από εκείνο όλων των υπολοίπων τουριστικών γραμμών), ένα τέτοιο τρένο θα μπορούσε να αποφέρει έσοδα €4,000 ημερησίως. Καθόλου άσχημα…
  • Παράλληλα, η ευρύτερη περιοχή της Κυπαρισσίας κατακλύζεται κάθε καλοκαίρι από Έλληνες και Ευρωπαίους (με σιδηροδρομική κουλτούρα) παραθεριστές. Θα άξιζε λοιπόν τον κόπο να εξεταστεί ένα θερινό τουριστικό δρομολόγιο μεταξύ Κυπαρισσίας και Χράνων. Η διαδρομή αυτή, συμπεριλαμβανομένης μιας στάσης στο Ζευγολατιό, διαρκεί περίπου 2:15’ και διασχίζει τα 10 ωραιότερα χιλιόμετρα του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου, ήτοι το τμήμα Χράνοι – γέφυρα Σαφλά, καθώς επίσης και τα επίσης ενδιαφέροντα τμήματα Ζευγολατιό – Καλόνερο και γέφυρα Σαφλά – Διαβολίτσι. Ένα τέτοιο ταξίδι, αρκούντως μικρής διάρκειας και με καθόλου μονότονα τοπία, εκτιμώ ότι θα είχε αρκετές πιθανότητες επιτυχίας.
  • Επίσης σημαντικό πλήθος τουριστών συγκεντρώνει κάθε καλοκαίρι και ο νομός Αργολίδας πέριξ του Ναυπλίου. Η τουριστική αυτή κίνηση μπορεί να προσφέρει την κρίσιμη μάζα επιβατών για άλλο ένα θερινό τουριστικό δρομολόγιο μεταξύ Μύλων Ναυπλίου και γέφυρας Σαφλά. Με μια καλή ανάδειξη του μουσειακού χαρακτήρα των Μύλων Ναυπλίου, ο σταθμός αυτός θα μπορούσε να αποτελεί την αφετηρία ενός τουριστικού δρομολογίου, διάρκειας περίπου 2:30’, το οποίο θα διέρχεται από όλα τα εντυπωσιακά τοπία της κεντρικής Πελοποννήσου.

Γνωρίζω καλά ότι η επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες. Η άνευ όρων εγκατάλειψη του δικτύου μετά το 2011 οδήγησε σε καταστροφή των Α.Σ.Ι.Δ., με αποτέλεσμα το πλήθος των αφύλακτων ισόπεδων διαβάσεων να αποτελεί μια προφανή τροχοπέδη στην οποιαδήποτε προσπάθεια επανεκκίνησης του σιδηροδρόμου. Όμως, είναι βέβαιο ότι αν ποτέ ο Ο.Σ.Ε. και η TrainOSE αποφασίσουν να ασχοληθούν σοβαρά με την Πελοπόννησο, θα πρέπει να το κάνουν με πολύ μελετημένα βήματα και με απολύτως καθορισμένους στόχους. Μπορούν;

Γιατί Σοσιαλισμός; by Albert Einstein

Why Socialism? Γιατί Σοσιαλισμός;
by Albert Einstein
(May 01, 2009)

Μετάφραση: Γιάννης Μπιτσάνης.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 1ο φύλλο της Monthly Review (Μηνιαία Επιθεώρηση, Μάιος 1949). Τον Μάιο του 1998 αναδημοσιεύτηκε για την επέτειο 50 χρόνων από τη δημοσίευση του πρώτου φύλλου της Monthly Review.
Η μετάφραση έγινε, κατά το δυνατόν, ‘επί λέξει’ παρά την αναπόφευκτη υφολογική και λογοτεχνική υποτίμηση. Μετάφραση του άρθρου έχει δημοσιευθεί και στο tvxs. Δυστυχώς αυτή η μετάφραση περιέχει 2-3 σημαντικά λάθη που, στα συγκεκριμένα σημεία, αλλοιώνουν το νόημα του πρωτότυπου κειμένου στα αγγλικά.

βλέπε και Κεφαλής Χρήστος : Ο Αϊνστάιν και ο σοσιαλισμός

Επίσης το «διάσημοι υποστηρικτές του σοσιαλισμού”

Περισσότερο γνωστός για το έργο του στη φυσική, ο Αϊνστάιν δεν ήταν ξένος προς τους πολιτικούς αγώνες
Ο Αϊνστάιν ήταν ένας μεγάλος επικριτής του καπιταλισμού και τάχθηκε υπέρ του σοσιαλισμού. Στο δοκίμιό του «Γιατί σοσιαλισμός;”, εξήγησε πώς ο καπιταλισμός καθιστά τα ανθρώπινα όντα να υποφέρουν από μια «διαδικασία φθοράς» και τα καταστεί να «αισθάνονται ανασφαλή, μοναχικά, στερούμενα την αφελή, απλή, και ανεπιτήδευτη απόλαυση της ζωής.»

Είναι συνετό κάποιος μη ειδικός σε οικονομικά και κοινωνικά θέματα να εκφράζει απόψεις για θέμα του σοσιαλισμού;

Για πολλούς λόγους πιστεύω πως είναι.
Ας θεωρήσουμε το ερώτημα από την σκοπιά της επιστημονικής γνώσης. Ίσως φαίνεται ότι δεν υφίστανται ουσιαστικές διαφορές στην μεθοδολογία μελέτης μεταξύ αστρονομίας και οικονομικών: οι επιστήμονες και των δύο κλάδων επιχειρούν να ανακαλύψουν νόμους (σ.μ. κανόνες) γενικής αποδοχής για μία (σ.μ. σαφώς) ορισμένη ομάδα φαινομένων με στόχο να ορίσουν διασυνδέσεις μεταξύ των φαινομένων (σ.μ. που μελετά ο κλάδος) με τον δυνατά πλέον κατανοητό τρόπο. Στην πραγματικότητα όμως τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν. Η ανακάλυψη νόμων της οικονομίας καθίσταται δυσχερής διότι τα παρατηρούμενα οικονομικά φαινόμενα επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες που είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν χωριστά (σ.μ., δηλ. απομονώνοντας την επίδραση της μεταβολής ενός παράγοντα ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν σταθεροί). Επιπλέον, η σωρευμένη εμπειρία από τις απαρχές της αποκαλούμενης πολιτισμένης περιόδου της ιστορίας της ανθρωπότητας- είναι πασίγνωστο- έχει ισχυρά επηρεασθεί και περιορισθεί από αιτίες οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν είναι αμιγώς οικονομικές. (σ.μ. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΔΗΛ. Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΘ’ ΕΑΥΤΗΝ). Π.χ. όλα τα μεγάλα κράτη στην (σ.μ. παγκόσμια) ιστορία όφειλαν την ύπαρξή τους στις κατακτήσεις. Κατέσχεσαν για λογαριασμό τους το μονοπώλιο της ιδιοκτησίας γης και διόρισαν ιερείς προερχόμενους από τις τάξεις τους. Οι ιερείς, ελέγχοντας την εκπαίδευση, κατέστησαν τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας μόνιμο θεσμό και δημιούργησαν ένα σύστημα αξιών μέσω του οποίου, μετέπειτα, σε μεγάλο βαθμό ασυναίσθητα, χειραγωγούνταν η κοινωνική συμπεριφορά του λαού.
Αλλά η ιστορική παράδοση είναι ‘χάριν λόγου’, (σ.μ. ζήτημα) του χθες. Πουθενά δεν ξεπεράσαμε, αληθινά, αυτό που ο Thorstein Veblen όρισε ως «θηρευτική φάση» της ανθρώπινης εξέλιξης. Τα παρατηρούμενα οικονομικά στοιχεία είναι από αυτή τη φάση. Ακόμη και οι νόμοι (σ.μ. κανονικότητες) που εξάγονται από αυτά δεν έχουν εφαρμογή σε άλλες φάσεις (σ.μ. πιθανόν μελλοντικές φάσεις της ανθρωπότητας). Επειδή ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι επακριβώς το να υπερβεί και να εξυψωθεί της «θηρευτικής φάσης» της ανθρώπινης ανάπτυξης, η οικονομική επιστήμη στην παρούσα κατάστασή (σ.μ. διατύπωσή της) λίγο φωτίζει τα χαρακτηριστικά της σοσιαλιστικής κοινωνίας του μέλλοντος.

Δεύτερον, ο σοσιαλισμός κατευθύνεται προς ένα κοινωνικό-ηθικό στόχο. Η επιστήμη, όμως, δεν μπορεί να δημιουργήσει στόχους (σ.μ. σκοπούς, ιδανικά) και πολύ λιγότερο να τους εμπνεύσει στα ανθρώπινα όντα. Η επιστήμη, το πολύ, μπορεί να διαθέσει τα εργαλεία μέσω των οποίων επιτυγχάνονται ορισμένοι στόχοι. Οι ίδιοι οι στόχοι είναι τα ‘πιστεύω’ προσωπικοτήτων με υψηλά ηθικά ιδανικά και-αυτοί οι στόχοι αν δεν είναι θνησιγενείς αλλά είναι σθεναροί και ζωτικοί-υιοθετούνται και εξελίσσονται από αυτά τα πολλά (σ.μ την μεγάλη μάζα) ανθρώπινα όντα που, μίσο-ασυναίσθητα, καθορίζουν την αργή εξέλιξη της ιστορίας.
Για τους παραπάνω λόγους, πρέπει να ‘βρισκόμαστε σε επιφυλακή’ να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους όταν πρόκειται για ανθρώπινα ερωτήματα (σ.μ, ερωτήματα για την κοινωνία και την ανθρωπότητα): και δεν πρέπει να θεωρούμε ότι μόνον ειδικοί δικαιούνται να εκφέρουν άποψη σε ερωτήσεις που επηρεάζουν την κοινωνική οργάνωση.
Αμέτρητες φωνές εδώ και καιρό βεβαιώνουν ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονισθεί επικίνδυνα. (σ.μ. Η ανθρώπινη κοινωνία) Χαρακτηρίζεται από μία κατάσταση όπου τα άτομα αισθάνονται αδιάφορα, ακόμα και εχθρικά απέναντι για την ομάδα, μικρή η μεγάλη, στην οποία ανήκουν. Για να διευκρινίσω τι εννοώ, επιτρέψτε να παραθέσω μία προσωπική εμπειρία. Συζήτησα πρόσφατα με έναν νοήμονα και καλοπροαίρετο άνθρωπο τον κίνδυνο ενός ακόμα (σ.μ. παγκοσμίου) πολέμου, ο οποίος, κατά τη γνώμη θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους και σημείωσα ότι μόνο ένας υπερεθνικός οργανισμός θα προσέφερε προστασία από αυτό τον κίνδυνο. Επί τούτου ο επισκέπτης μου, πολύ ήρεμα και χαλαρά μου είπε:

«Γιατί είσαι τόσο βαθειά αντίθετος στην εξαφάνιση της ανθρώπινης ράτσας (σ.μ. είδους).

Είμαι σίγουρος ότι τόσο πρόσφατα όσο έναν αιώνα πριν κανείς δεν θα έκανε τόσο ανέμελα μία δήλωση αυτού του είδους. Είναι δήλωση ανθρώπου που εις μάτην έχει παλέψει να φτάσει σε εσωτερική ισορροπία και έχει λίγο-πολύ χάσει την ελπίδα του να το επιτύχει. Είναι η έκφραση οδυνηρής μοναξιάς και απομόνωσης από τις οποίες τόσο πολλοί άνθρωποι υποφέρουν στις μέρες μας. Ποια είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;
Είναι εύκολο να τίθενται τέτοιες ερωτήσεις, αλλά δύσκολο να απαντηθούν με οποιονδήποτε βαθμό βεβαιότητας. Παρ’ όλα αυτά, εγώ πρέπει να προσπαθήσω, όσο καλύτερα μπορώ, μολονότι έχω βαθειά συναίσθηση της πραγματικότητας ότι τα συναισθήματά και οι αγώνες μας συχνά είναι αντιφατικά και ασαφή και δεν μπορούν να εκφρασθούν με εύκολους και απλούς (σ.μ. μαθηματικούς) τύπους.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μονήρες ον και κοινωνικό ον.

  • Σαν μονήρες ον επιχειρεί να προστατέψει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του (σ.μ. οικογένεια, φίλοι, αγάπες), να ικανοποιήσει τους προσωπικούς του πόθους, να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.
  • Σαν κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί στις χαρές τους, να τους ανακουφίσει στις λύπες τους και να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής τους.

Μόνον η ύπαρξη αυτών των ποικίλων, συχνά αντικρουόμενων, προσπαθειών εξηγεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα ενός (σ.μ. συγκεκριμένου) ανθρώπου και ο ιδιαίτερος συνδυασμός τους καθορίζει το βαθμό στον οποίο ένα άτομο φτάνει στην εσωτερική ισορροπία και μπορεί να συνεισφέρει ευημερία της κοινωνίας. Είναι αρκετά πιθανόν ότι η σχετική ισχύς αυτών των δύο κινήτρων, κυρίως, παγιοποιείται από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα που τελικά αναδύεται σε μεγάλο βαθμό σχηματίζεται από το περιβάλλον στο οποίο τυχαίνει να ζει κατά την ανάπτυξή του, από την δομή της κοινωνίας μέσα στην οποία μεγαλώνει, από την παράδοση αυτής της κοινωνίας και από την εκτίμησή της συγκεκριμένων τύπων συμπεριφοράς.

Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» για το συγκεκριμένο ανθρώπινο ον σημαίνει το ολικό άθροισμα των άμεσων και έμμεσων σχέσεών του με τους σύγχρονούς του και όλους τους ανθρώπους από παλιότερες γενιές. Το άτομο δύναται να σκεφτεί, αισθανθεί, αγωνιστεί και εργασθεί μόνο του: αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία, για τη φυσική, διανοητική και συναισθηματική υπόστασή του, που είναι αδύνατον να σκεφτεί, η καταλάβει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας. Είναι η «κοινωνία» που εφοδιάζει τον άνθρωπο με τροφή, ένδυση, ένα σπίτι, εργαλεία της δουλειάς, γλώσσα, σχήματα σκέψης και το περισσότερο περιεχόμενο της σκέψης (σ.μ. του): η ζωή του γίνεται δυνατή μέσω του κόπου και των επιτευγμάτων των πολλών εκατομμυρίων από το παρελθόν και το παρόν που κρύβονται μέσα στη μικρή λέξη «κοινωνία».

Επομένως, είναι εμφανές ότι η εξάρτηση του ατόμου από την κοινωνία είναι μία φυσική πραγματικότητα που δεν μπορεί να καταργηθεί, ακριβώς όπως στην περίπτωση των μυρμηγκιών και των μελισσών. Όμως, ενώ το σύνολο της διαδικασίας της ζωής μυρμηγκιών και μελισσών καθορίζεται στην παραμικρή λεπτομέρεια από άκαμπτα, κληρονομικά ένστικτα, η κοινωνική οργάνωση και οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπινων όντων είναι πολύ μεταβλητές και επιδεκτικές αλλαγής. Η μνήμη, η δυνατότητα δημιουργίας νέων συνδυασμών (σ.μ. συνθέσεων), το δώρο της προφορικής επικοινωνίας κατέστησαν δυνατές εξελίξεις μεταξύ ανθρώπινων όντων που δεν επιβάλλονται από βιολογικές αναγκαιότητες. Τέτοιες εξελίξεις εκδηλώνονται στις παραδόσεις, στους θεσμούς και οργανισμούς, στη λογοτεχνία, στα επιστημονικά επιτεύγματα, τα επιτεύγματα της μηχανικής, στα έργα τέχνης. Αυτά εξηγούν πως συμβαίνει, υπό μία έννοια, ο άνθρωπος να μπορεί να επηρεάσει τη ζωή του μέσω της δικής του επαφής (σ.μ., δραστηριότητας) και ότι σ’ αυτήν τη διαδικασία συνειδητή σκέψη και επιθυμίες μπορούν να παίξουν ρόλο.
Ο άνθρωπος αποκτά στη γέννηση (σ.μ. του), μέσω κληρονομικότητας, μία βιολογική σύσταση την οποία πρέπει να θεωρήσουμε πάγια και αναλλοίωτη, που περιλαμβάνει τις φυσικές ορμές χαρακτηριστικές του ανθρώπινου είδους. Επιπρόσθετα, στη διάρκεια της ζωής του, αποκτά μια πολιτισμική σύσταση που υιοθετεί από την κοινωνία μέσω επικοινωνίας και μέσω επιρροών πολλών άλλων τύπων. Είναι αυτή η πολιτισμική σύσταση η οποία, με το πέρασμα του χρόνου, υπόκειται σε αλλαγή και η οποία καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη σχέση μεταξύ ατόμου και κοινωνίας. Η μοντέρνα Ανθρωπολογία μας έχει διδάξει, μέσω συγκριτικής έρευνας των αποκαλούμενων πρωτόγονων πολιτισμών, ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων όντων μπορεί να διαφέρει πολύ, εξαρτώμενη από τις επικρατούσες πολιτισμικές μορφές και τους τύπους οργάνωσης που επικρατούν στην κοινωνία. Είναι αυτό (σ.μ., αυτή η παρατήρηση) που επάνω του εκείνοι που πασχίζουν να βελτιώσουν το μερίδιο του ανθρώπου μπορούν να βασίσουν τις ελπίδες τους: τα ανθρώπινα όντα δεν είναι καταδικασμένα, λόγω της βιολογικής τους σύστασης, να αφανίσουν το ένα το άλλο, η να είναι στο έλεος μιας σκληρής, αυτό-προκαλούμενης μοίρας.
Αν αναρωτηθούμε πως η δομή της κοινωνίας και η πολιτισμική στάση του ανθρώπου πρέπει να αλλάξουν προκειμένου η ανθρώπινη ζωή να γίνει τόσο ικανοποιητική όσο είναι δυνατόν πρέπει σταθερά να έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι υπάρχουν όροι που αδυνατούμε να τροποποιήσουμε. Όπως προαναφέρθηκε, η βιολογική φύση του ανθρώπου, από κάθε πρακτική σκοπιά, δεν υπόκειται σε αλλαγή. Επιπλέον, τεχνολογικές και δημογραφικές εξελίξεις των τελευταίων λίγων αιώνων έχουν δημιουργήσει συνθήκες που είναι εδώ για να μείνουν. Σε σχετικά πυκνά εγκατεστημένους πληθυσμούς με τα αγαθά που είναι απαραίτητα για τη συνεχιζόμενη ύπαρξή τους, ακραία εργασιακή εξειδίκευση και ισχυρά συγκεντρωτικές παραγωγικές μέθοδοι είναι απολύτως απαραίτητες. Ο χρόνος, που κοιτάζοντας πίσω, μοιάζει τόσο ειδυλλιακός, όταν άτομα, η μικρές ομάδες μπορούσαν να είναι αυτάρκεις, έχει περάσει για πάντα. Είναι μόνον ελαφρά υπερβολή να πούμε ότι η ανθρωπότητα αποτελεί, ήδη, μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.

Έχω φτάσει το σημείο όπου επιτρέπεται να υποδείξω εν συντομία τι κατ’ εμέ συνθέτει το απόσταγμα της κρίσης της εποχής μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία. Το άτομο έχει καταστεί περισσότερο συνειδητό από ποτέ της εξάρτησής του από την κοινωνία. Αλλά δεν βιώνει αυτή την εξάρτηση σαν θετικό κτήμα, σαν οργανικό δεσμό, σαν προστάτιδα δύναμη, αλλά μάλλον σαν απειλή στα φυσικά (σ.μ. εκ της φύσεως) του δικαιώματα, η ακόμη και στην οικονομική του ύπαρξη. Επιπλέον, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές ορμές της (σ.μ. βιολογικής) κατασκευής του σταθερά τονίζονται, ενώ τα οι κοινωνικές ορμές του, οι οποίες είναι φύσει ασθενέστερες, προοδευτικά φθείρονται. Όλα τα ανθρώπινα όντα, οποιαδήποτε και αν είναι η θέση τους στην κοινωνία, υποφέρουν από αυτήν τη διαδικασία φθοράς. Εν αγνοία τους φυλακισμένοι του δικού τους εγωισμού, νιώθουν ανασφαλείς, μόνοι και στερημένοι από την απλοϊκή, απλή και ακατέργαστη απόλαυση της ζωής. Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή, σύντομη και επικίνδυνη όπως είναι, μόνο αφοσιώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υφίσταται σήμερα, είναι, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών τα μέλη της οποίας πασχίζουν αδιάκοπα να στερήσουν ο ένας απ’ τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής τους εργασίας-όχι δια της βίας, αλλά σε γενικές γραμμές δια της πιστής συμφωνίας με νομικά καθιερωμένους κανόνες. Απ’ αυτή την άποψη είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής- δηλ. ολόκληρο το παραγωγικό δυναμικό που απαιτείται για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, όπως επίσης και κεφαλαιουχικών αγαθών-δύναται νομικά να είναι, και στο μεγαλύτερο μέρος είναι, προσωπική ιδιοκτησία ατόμων.
Χάριν απλότητας, στη συζήτηση που ακολουθεί θα αποκαλώ «εργάτες» όλους αυτούς που δεν έχουν μερίδιο στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, παρ’ ότι αυτό (σ.μ., αυτός ο ορισμός) δεν αντιστοιχεί ακριβώς στην συνήθη χρήση του όρου. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης παράγει νέα αγαθά τα οποία γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Το ουσιώδες σημείο σχετικά με αυτήν τη διαδικασία είναι η σχέση ανάμεσα σε αυτό που ο εργάτης παράγει και αυτό που πληρώνεται, και τα δύο μετρούμενα σε όρους πραγματικής αξίας. Στην έκταση που το εργασιακό συμβόλαιο είναι «ελεύθερο», αυτό που λαμβάνει ο εργάτης καθορίζεται όχι από την πραγματική αξία των αγαθών που παράγει, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και από τις απαιτήσεις του καπιταλιστή για εργατική δύναμη σε σχέση με τον αριθμό των εργατών που ανταγωνίζονται για δουλειές.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια, εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού μεταξύ καπιταλιστών και εν μέρει λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και την αυξανόμενη διαίρεση εξειδίκευση της εργασίας. (σ.μ. οι παραπάνω λόγοι) ενθαρρύνουν τον σχηματισμό μεγαλύτερων μονάδων παραγωγής εις βάρος των μικρότερων. Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μία ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου η τεράστια δύναμη του οποίου δεν μπορεί να ελεγχθεί ακόμα και από μία δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία. Αυτό είναι αληθές αφού τα μέλη των νομοθετικών σωμάτων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα, που χρηματοδοτούνται και με ποικίλους τρόπους επηρεάζονται από ιδιωτικούς καπιταλιστές οι οποίοι (σ.μ. τρόποι) πρακτικά διαχωρίζουν τους ψηφοφόρους από το νομοθετικό σώμα. Η συνέπεια είναι ότι οι εκπρόσωποι του λαού στ’ αλήθεια δεν προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού. Επιπλέον, υπό τις υφιστάμενες συνθήκες,, οι ιδιωτικοί καπιταλιστές αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα η έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπος, ράδιο, εκπαίδευση). Είναι επομένως εξαιρετικά δύσκολο, και πράγματι στις περισσότερες περιπτώσεις αδύνατο, για τον μεμονωμένο πολίτη να οδηγηθεί σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει νοήμονα χρήση των πολιτικών δικαιωμάτων του.
Η κατάσταση που επικρατεί σε μια οικονομία βασισμένη στην ιδιωτική (σ.μ. ατομική) ιδιοκτησία του κεφαλαίου χαρακτηρίζεται από δύο κύριες αρχές: πρώτον, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) κατέχονται ιδιωτικά και οι ιδιοκτήτες τα παραχωρούν με όποιον τρόπο θεωρούν κατάλληλο: δεύτερον, το εργασιακό συμβόλαιο είναι ελεύθερο. Φυσικά, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η καθαρά καπιταλιστική κοινωνία με την αυτήν (σ.μ. την παραπάνω) έννοια. Ειδικότερα, πρέπει να σημειωθεί ότι οι εργάτες, με μακρούς πολύχρονους και πικρούς αγώνες, έχουν επιτύχει να ασφαλίσουν μία κάπως βελτιωμένη μορφή από το «ελεύθερο εργασιακό συμβόλαιο» για ορισμένες κατηγορίες εργατών. Αλλά στη συνολική εικόνα, η οικονομία των ημερών μας δεν διαφέρει πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό
Η παραγωγή συνεχίζεται για το κέρδος, όχι για τη χρήση. Δεν υπάρχει καμία φροντίδα ότι όλοι αυτοί που μπορούν και επιθυμούν να εργαστούν θα είναι πάντα σε θέση να βρουν απασχόληση: ένας «στρατός ανέργων» σχεδόν πάντα υπάρχει. Ο εργάτης είναι πάντα με το φόβο να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι κακοπληρωμένοι εργάτες δεν συνιστούν κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών περιορίζεται και η συνέπεια είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Η τεχνολογική πρόοδος συχνά έχει σαν αποτέλεσμα περισσότερη ανεργία αντί την ελάφρυνση του κάματου της εργασίας για όλους. Το κίνητρο του κέρδους, σε σύνδεση με τον ανταγωνισμό μεταξύ καπιταλιστών, ευθύνεται για μία αστάθεια στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου που οδηγεί σε αυξανόμενα δριμείες υφέσεις. Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε μία τεράστια φθορά της εργατικού δυναμικού, και σε αυτήν την αναπηρία της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων που ανέφερα πριν.
Αυτή την αναπηρία των ατόμων θεωρώ ως το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα υποφέρει από αυτό το κακό. Μια υπερβολικά ανταγωνιστική στάση εγχαράσσεται στον μαθητή, ο οποίος εκπαιδεύεται να λατρεύει την μέσω απόκτησης (σ.μ. αγαθών) επιτυχία σαν προετοιμασία για την μελλοντική του καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να εξαλείψουμε αυτά τα σοβαρά δεινά, συγκεκριμένα μέσω της καθιέρωσης μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, συνοδευόμενης από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα είναι προσανατολισμένο σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής κατέχονται από την ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται με προγραμματισμένο τρόπο. Μία προγραμματισμένη οικονομία, που προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα κατένειμε την εργασία που πρέπει να γίνει ανάμεσα σε όλους τους ικανούς για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Η εκπαίδευση του ατόμου, πέραν του ότι θα προάγει τις έμφυτες ικανότητές του, θα απεπειράτο να αναπτύξει σε αυτόν μία αίσθηση ευθύνης για τους συνανθρώπους του στη θέση της δόξας της δύναμης και της επιτυχίας στην υπάρχουσα κοινωνία μας.

Εν τούτοις, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι μία προγραμματισμένη οικονομία δεν είναι ακόμα σοσιαλισμός. Η προγραμματισμένη οικονομία σαν τέτοια μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση του ατόμου. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί τη λύση κάποιων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικό-πολιτικών προβλημάτων: πως είναι δυνατόν, θεωρώντας την εκτεταμένη συγκεντροποίηση πολιτικής και οικονομικής δύναμης, να εμποδίσουμε την γραφειοκρατία από το γίνει παντοδύναμη και αλαζονική; Πως μπορεί να προστατευθούν τα δικαιώματα του ατόμου και επί τούτου ένα δημοκρατικό αντίβαρο στην δύναμη της γραφειοκρατίας να εξασφαλιστεί;

Καθαρότητα σχετικά με τους σκοπούς και τα προβλήματα του σοσιαλισμού είναι μεγίστης σημασίας στη μεταβατική εποχή μας. Αφού, υπό τις παρούσες συνθήκες, ελεύθερη και απρόσκοπτη συζήτηση αυτών των προβλημάτων κατέληξε να αντιμετωπίζει ισχυρή προκατάληψη (ταμπού), θεωρώ την ίδρυση αυτού του περιοδικού ως σημαντική υπηρεσία στο δημόσιο (σ.μ. βίο).

Ανακοίνωση Πολιτικής Γραμματείας ΠΡΑΤΤΩ

Ανακοίνωση Πολιτικής Γραμματείας ΠΡΑΤΤΩ

Posted by kinisipratto  

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΡΑΤΤΩ

Η Π.Γ. της Κίνησης ΠΡΑΤΤΩ συνεδρίασε με θέμα την ενημέρωση και συζήτηση σχετικά με τις καταστροφικές πυρκαγιές στην περιφέρεια Αττικής. Μετά την συνεδρίαση η Π.Γ ΠΡΑΤΤΩ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

Εκφράζουμε την βαθιά θλίψη και οδύνη μας για τα θύματα της καταστροφικής πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στην περιοχή Μάτι Αττικής, καθώς και την αμέριστη συμπαράστασή μας στους πληγέντες για τους οποίους πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα τα ανακοινωθέντα μέτρα ανακούφισής τους. Μέτρα τα οποία θα πρέπει να αφορούν και όλους τους άλλους πληγέντες από καταστροφές όπως της Κινέτας και της Μάνδρας. 

Αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφράσουμε τις ευχαριστίες και τον σεβασμό μας προς τους απλούς ανθρώπους και τους εθελοντές που με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια συνέβαλαν και συμβάλλουν στην υποστήριξη των πληγέντων και την υποστήριξή μας προς τους πυροσβέστες, αστυνομικούς, μέλη των ενόπλων δυνάμεων.

Η καταστροφική πυρκαγιά ανέδειξε τα διαχρονικά προβλήματα της κοινωνίας μας, από την σκοτεινή μεταεμφυλιακή δομή έως σήμερα, με λάθη, παραλείψεις, ωφελιμισμό, με ασυνέχεια του κρατικού μηχανισμού και των θεσμικών οργάνων διαχείρισης του κράτους. 

Οφείλουμε να ζητήσουμε μία ειλικρινή συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό, που στη διάρκεια της προσπάθειάς μας για υπέρβαση των μνημονίων,  δεν καταφέραμε να αλλάξουμε όπως οφείλαμε και έχει ανάγκη ο τόπος, εκείνες τις νοοτροπίες και τις αντιλήψεις που το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της συνενοχής και της διαπλοκής, είχαν μετατρέψει την ελληνική κοινωνία σε συνυπεύθυνη στην παρανομία και ταυτόχρονα το νομιμοποιούσε .

Η Κίνηση ΠΡΑΤΤΩ αναλαμβάνει την Πολιτική Ευθύνη που της αναλογεί ως συγκυβερνώσα Κίνηση. Ο επιμερισμός της Πολιτικής Ευθύνης πρέπει να είναι άμεσος και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του Πρωθυπουργού να το ασκήσει.

Η σημερινή τραγωδία μας επιβάλλει να προχωρήσουμε άμεσα με γενναίες αποφάσεις, σε ριζικές αλλαγές, αποτελεσματικές λύσεις έστω και αν επιφέρουν συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα ενός αραχνιασμένου μηχανισμού, της διαφθοράς, της διαπλοκής και της σιωπηρής συνενοχής.

Ζητήματα όπως αυτά  της πολεοδομίας, του σχεδιασμού πόλεων, της προστασίας περιβάλλοντος, εκπαίδευσης και Πολιτισμού, των Μεταφορών και Οικοδομής, τιθονται με επιτακτικότατα στην ημερήσια διάταξη για άμεσες και μεγάλες αλλαγές.

Σε αυτή την κατεύθυνση έχουν ενεργοποιηθεί ήδη όλες οι δυνάμεις της Κίνησης ΠΡΑΤΤΩ, με στόχο τη συμμέτοχη όλης της κοινωνίας και όλων των πολιτών προκείμενου να υλοποιηθούν οι μεγάλες αλλαγές .

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό