Ν.Δ. : Προσπαθούν να σταματήσουν το “ΦιλοΔημος” εμβληματικό κυβερνητικό έργο των προκατόχων τους

Αλλάζουν ονόματα ακόμα και σε υπηρεσίες, προγράμματα για να μην παραπέμπουν στο κυβερνητικό έργο του ΣΥΡΙΖΑ .

Κινδυνεύουν τα αντικειμενικά κριτήρια χρηματοδότησης των δήμων .Θέλουν τους δημάρχους να αρχίσουν να τρέχουν πίσω τους .

Ο κος Θεοδωρικάκος καθε μέρα έχει έργο τη φωτογράφιση του

Κοινή δήλωση του Γραμματέα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και του Εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Δεν σταματούν να μας εκπλήσσουν οι άριστοι του κου Μητσοτάκη. Αυτή τη φορά την αριστεία τίμησε ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Θεοδωρικάκος ο οποίος ενώ χθες ανακοίνωσε, σύμφωνα με δημοσιεύματα, παράταση του προγράμματος Φιλόδημος, σήμερα στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση της ΚΕΔΕ ανακοίνωσε ότι για το πρόγραμμα «ΦιλόΔημος» δεν υπάρχει διαθέσιμη χρηματοδότηση!

Η αλήθεια είναι απλή.

Το πρόγραμμα «ΦιλόΔημος» είναι από τις πιο εμβληματικές και καινοτόμες δράσεις που ενεργοποίησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ καθώς με πόρους του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) χρηματοδοτούνται έργα υποδομών για το σύνολο των Δήμων της χώρας χωρίς να επιβαρύνονται οι προϋπολογισμοί των Δήμων. Έχει κερδίσει την πλήρη αποδοχή των τοπικών κοινωνιών και των Δημάρχων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας καθώς μεταμόρφωσε ένα παλιό και αποτυχημένο πρόγραμμα από το οποίο δεν μπορούσαν να επωφεληθούν οι καταχρεωμένοι, στο πλαίσιο της κρίσης, Δήμοι σε ένα σύγχρονο χρηματοδοτικό εργαλείο.

Αυτό μάλλον είναι και το στοιχείο που προκαλεί δυσφορία στον κ. Θεοδωρικάκο καθώς το πρόγραμμα εξελίσσεται δυναμικά με 502 ενταγμένα έργα ύψους 1,236 δισ. ευρώ. Από αυτά, 170 έργα έχουν δημοπρατηθεί με προϋπολογισμό που ανέρχεται σε 450 εκατ. ευρώ. Σύμβαση εκτέλεσης έργου έχει ήδη υπογραφεί για 21 έργα συνολικού ποσού 30 εκατ. ευρώ.

Όπως είναι εύλογο και αυτονόητο, το τμήμα της χρηματοδότησης που αντιστοιχεί στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, θα αυξάνεται σταδιακά ανάλογα με την πρόοδο των έργων και τις ανάγκες σε πληρωμές.

Παρεμπιπτόντως πρέπει να πληροφορήσουμε τον κ. Θεοδωρικάκο ότι η πορεία εκτέλεσης των δαπανών του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων έχει επιβραδυνθεί τόσο δραματικά το 2ο εξάμηνο του 2019 με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ που μάλλον δεν θα χρειαστεί καν το δάνειο της ΕΤΕπ για να πληρώσει τα έργα του «ΦιλόΔημος». Θα αρκούν οι πόροι του ΠΔΕ που δεν εκταμιεύονται δυστυχώς σε άλλα έργα και προγράμματα.

Επιπλέον η δυνατότητα μεταφοράς έργων του «ΦιλόΔημος» ή άλλων αντίστοιχων προγραμμάτων στο ΕΣΠΑ είναι δεδομένη αρκεί να πληρούνται οι σχετικοί κανόνες επιλεξιμότητας του ΕΣΠΑ. Αποτελεί πάγια τακτική δεκαετίες τώρα, δεν πρόκειται για καινοτομία του Υπουργού Εσωτερικών.

Αντί λοιπόν ο κος Θεοδωρικάκος να τρέξει τα έργα που τόσο ανάγκη έχουν οι Δήμοι καταστρέφει το πρόγραμμα «ΦιλόΔημος». Αντί να συνεχίσει μια πετυχημένη προσπάθεια περνάει το χρόνο του κάνοντας αντιπολίτευση στην … αντιπολίτευση η βγάζοντας φωτογραφίες με κάθε Δήμαρχο που έχει προηγουμένως καλέσει στο γραφείο του. Κάποιος πρέπει να πει στον υπεύθυνο προπαγάνδας της ΝΔ ότι έτσι έργα δεν υλοποιούνται.

Δημήτρη Μπίρμπα : <<Το πολιτικό διακύβευμα στο Συνέδριο της Κ.Ε.Δ.Ε.>>

άρθρο του Δημήτρη Μπίρμπα πρώην δημάρχου Αιγάλεω ,εκπροσώπου της Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας στο απερχόμενο ΔΣ της Κ.Ε.Δ.Ε.

Το συνέδριο της ΚΕΔΕ πραγματοποιείται σε μια περίοδο απαξίωσης της αυτοδιοίκησης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

  • Οι θεσμικές εκτροπές.

 Αλλοίωση της λαϊκής βούλησης με παροχή υπερεξουσιών σε δημαρχιακές μειοψηφίες (νόμος 4623).

 Ακραία νεοφιλελεύθερη αντίληψη ιδιωτικοποιήσεων και υπερφορολόγησης πολιτών (Νόμος 4635).

  • Ο μνημονιακός προϋπολογισμός 2020, χωρίς μνημόνια!, 234.000.000 ευρώ λιγότερα ακόμα και από το Μεσοπρόθεσμο του 2019- 2022, καμία πρόβλεψη για απόδοση πόρων από είσπραξη οφειλών προηγούμενων ετών, καμία συζήτηση για το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του νόμου 3852 / 2010 , η συνέχεια του προγράμματος ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ στον αέρα μετά τη μείωση κατά 600 εκ ευρώ του ΠΔΕ ,και φυσικά ούτε συζήτηση για την απόδοση των παρακρατηθέντων 27 δις ευρώ (από τα μνημόνια) προς την αυτοδιοίκηση. Απουσία της τοπικής αυτοδιοίκησης από τον οποιοδήποτε σχεδιασμό αναπτυξιακών και κοινωνικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης .
  • Αποκλεισμό, στη συνταγματική αναθεώρηση που ολοκληρώθηκε οποιασδήποτε συζήτησης για βελτίωση της τοπικής αυτοδιοίκησης , ιδιαίτερα των ορεινών και νησιωτικών περιοχών , καμία αναφορά στη μητροπολιτικότητα παρότι τα άρθρα 101 και 102 ήταν προς συζήτηση .Αν το συνδυάσουμε δε με την πρωτοφανή ενέργεια σε ευρωπαϊκό επίπεδο του καθορισμού από την κυβέρνηση (ούτε ο Όρμπαν) της εθνικής αντιπροσωπείας στα βουλευόμενα όργανα της ευρωπαϊκής αυτοδιοίκησης (Επιτροπή Περιφερειών) -χάριν προσωπικών επιλογών και τακτοποίησης κομματικών ημετέρων, χωρίς διάλογο με την εθνική ένωση (ΚΕΔΕ) και τους πολιτικούς σχηματισμούς που σε όλη την υπόλοιπη Εσπερία είναι υπεύθυνοι για τη συγκρότησή της-, γίνεται προφανής η απαξίωση του θεσμού, αλλά και ο αυταρχισμός της κυβέρνησης.

Μένω στα της Αυτοδιοίκησης γιατί όσοι παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν παύουμε να εντυπωσιαζόμαστε.<< Κωλοτούμπα>> στις Πρέσπες, πανικός στο προσφυγικό, χάιδεμα του ακροδεξιού ακροατηρίου με τα αστυνομικά σόου των Εξαρχείων και τις φασίζουσες συμπεριφορές σε νέους και φοιτητές, με το “ξέπλυμα της μπουγάδας” αρνούμενοι την ερμηνευτική στο άρθρο 86, με την ακύρωση της διεύρυνσης της συνταγματικής κατοχύρωσης δικαιωμάτων (άρθρα 21 και 22), με την εργαλειοποίηση και τον ευτελισμό της διαδικασίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, την επαναφορά των σχολείων στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, με την εξαπάτηση και την οικονομική επιβάρυνση -παρά τις προεκλογικές “δεσμεύσεις”- της μεσαίας τάξης και άλλα πολλά ων ουκ έστιν τέλος. Είναι ευκρινές πλέον το πρόσωπο, αφού έχει πέσει το προσωπείο, της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, επείγει η συγκρότηση ενός προοδευτικού και αντινεοφιλελεύθερου μετώπου στην κοινωνία και στους φορείς της και η Αυτοδιοίκηση είναι προνομιακό πεδίο για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είναι ο εγγύτερος θεσμός στον πολίτη και σε παγκόσμιο επίπεδο οι πολιτικές των τοπικών κυβερνήσεων είναι περισσότερο κοινωνικά ευαίσθητες και άμεσες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις τους. Δεύτερον, γιατί στους αυτοδιοικητικούς του προοδευτικού και δημοκρατικού τόξου είναι άμεσα ορατές οι αντικοινωνικές επιπτώσεις της κυβερνητικής πολιτικής και υπάρχει ιστορική μνήμη της απαξίωσης διαχρονικά του θεσμού από τις συντηρητικές κυβερνήσεις.

Έτσι, σε ένα Συνέδριο με δεδομένους τους συσχετισμούς, για τον αυτοδιοικητικό χώρο της ΝΔ το ζητούμενο δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά το εύρος της. Επιπλέον, μια μάχη που φαίνεται να έχει κριθεί είναι αυτή για την πρωτοκαθεδρία σε ψήφους ανάμεσα σε έναν μετριοπαθή, φιλελεύθερο εκσυγχρονιστή και σε έναν σκληρό λαϊκό δεξιό. Σε αυτό το Συνέδριο, λοιπόν, δεν θα έπρεπε στην αντίπερα όχθη να κυριαρχούν μικροκομματικοί υπολογισμοί και προσωπικές στρατηγικές, αλλά η προσπάθεια συγκρότησης μιας ενωτικής προοδευτικής παρέμβασης. Εμείς, η Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία, το προσπαθήσαμε και σε αρκετές ΠΕΔ το πετύχαμε, με θετικά αποτελέσματα και μάλιστα σε μερικές νικηφόρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε ανάλογη διάθεση σε επίπεδο ΚΕΔΕ.

Συνεχίζουμε την προσπάθειά μας, στηρίζοντας και συμμετέχοντας στην πρωτοβουλία του δημάρχου Λάρισας, Αποστόλη Καλογιάννη (ενός επιτυχημένου προοδευτικού αυτοδιοικητικού, ο οποίος πάντα υποστηρίχθηκε σε τοπικό επίπεδο από όλο σχεδόν το προοδευτικό τόξο), για μια ενωτική παρουσία του προοδευτικού, αντινεοφιλελεύθερου χώρου. Η ισχυροποίηση του ψηφοδελτίου της Προοδευτικής Αυτοδιοικητικής Συνεργασίας στις εκλογές της ΚΕΔΕ θα καθορίσει εν πολλοίς τόσο την ταχύτητα συγκρότησης του μετώπου στην Αυτοδιοίκηση όσο και τον επηρεασμό της παραγόμενης πολιτικής από το κεντρικό συλλογικό όργανό της. Είναι μια επιλογή που δίνει τη δυνατότητα να διευρυνθούν οι αντιθέσεις ανάμεσα στους δύο πόλους του συντηρητικού αυτοδιοικητικού χώρου -στον νεοφιλελεύθερο και στον κοινωνικά λαϊκό-, που είναι απολύτως ορατές στη διαχείριση της καθημερινής ζωής των πόλεων.

δημοσιεύθηκε στο SITE Eco left στις 26 Νοεμβρίου με τίτλο <<Το πολιτικό διακύβευμα στο Συνέδριο της Κ.Ε.Δ.Ε.>>.

* Πρώην Δήμαρχος Αιγάλεω, Εκπρόσωπος της ΡΑΠ στο απερχόμενο Δ.Σ. της ΚΕΔΕ

ΤΑ 101 ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΛΑΖΑΡ ΑΛΑΝ – ΚΑΡΛΑΝ ΝΤΑΝ – ΣΑΛΤΕΡ ΤΖΕΡΕΜΙ

ΕΚΔΟΤΗΣ: ΚΕΔΡΟΣ

Περίληψη

Από τους ιδιωτικούς αστυνομικούς μέχρι τους θρυλικούς χαρακτήρες του θεάτρου και του κινηματογράφου, από τους ήρωες των κόμικς μέχρι τις μυθικές φιγούρες της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, αυτή η ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη μελέτη αναλύει 101 προσωπικότητες που ναι μεν δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά που η φαντασία των δημιουργών τους τους έδωσε πνοή τέτοια που η επηρέασαν τον τρόπο σκέψης μας, αλλά και την ανθρώπινη ιστορία σε κάποιες περιπτώσεις.

ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ!

ΚΟΣΜΟΣ

23.11.2019 12:30

Νίκος Τζιανίδης

Νίκος Τζιανίδης

Πριν από χρόνια, η μικρή Ελενίτσα ξυπνούσε και αποκοιμιόταν παρακολουθώντας μια ταινία κινουμένων σχεδίων, που  είχε κάνει αίσθηση, τότε, στο νηπιακό κοινό και όχι μόνο, τον «Ταρζάν». Είχε μάθει όλους τους διαλόγους, την μάγευαν οι πρωταγωνιστές και λάτρευε να βλέπει την βιντεοκασέτα και δυο και τρεις φορές την ημέρα! Τα Χριστούγεννα έφθασε για την Ελενίτσα ένα δώρο από τον «Αη Βασίλη», σε ένα εντυπωσιακό περιτύλιγμα. Όταν το άνοιξε έκανε πίσω τρομαγμένη, τοποθέτησε το δώρο απέναντι από το κρεβάτι της και στάθηκε να το μελετάει για ώρα απορημένη. Τι ήταν; Ένα πλαστικό ομοίωμα του cartoon «Ταρζάν»!

Από εκείνη την στιγμή δεν ξαναείδε την ταινία, ούτε ξαναμίλησε για Αη Βασίλη…

«Κατάλαβα τότε, πως και οι δύο δεν υπάρχουν» είπε η Ελενίτσα, χρόνια μετά.

Πόσοι παιδικοί μας ήρωες δεν υπήρξαν ποτέ, τελικά; Πόσες εμβληματικές προσωπικότητες, ήταν δημιούργημα φαντασίας; Ο Όμηρος επινόησε τον Οδυσσέα, ο Θερβάντες τον Δον Κιχώτη, ο Σαίξπηρ τον Άμλετ και η λίστα δεν έχει τέλος. Πόσες διδαχές δεν πήραμε από πρόσωπα φανταστικά ή πόσες φορές δεν επικαλεστήκαμε λόγια, που δεν ειπωθήκαν ποτέ από αυτόν που υποτίθεται ότι τα είπε; Δεκάδες!  Οι Allan Lazar, Dan Karlan και Jeremy Salter, στο βιβλίο τους: «Τα 101 πιο σημαντικά πρόσωπα που δεν υπήρξαν ποτέ» έχουν συλλέξει χαρακτήρες δημοφιλείς και επιδραστικούς, που ουδέποτε υπήρξαν στην πραγματικότητα. Ανάμεσά τους και χαρακτήρες που δεν έχουν ανθρώπινη μορφή… Σταχυολογούμε και ξεχωρίζουμε «δέκα» τους οποίους παρουσιάζουμε.

Οδυσσέας: Αναζητώντας την «Ιθάκη»

Στο έπος του Ομήρου «Οδύσσεια», ο βασιλιάς της Ιθάκης έχει τον πρώτο λόγο, ενώ καθοριστικός είναι ο ρόλος του και στην «Ιλιάδα». Ο Οδυσσέας είναι το αρχέτυπο του πανούργου, του πονηρού, του ευφυή, του «πολυμήχανου». Το όνομα «Οδυσσεύς», προέρχεται από το ρήμα «ὀδύσσομαι» (οργίζομαι, μισώ κάποιον) και σημαίνει εξοργισμένος, αλλά και ο μισούμενος από τους θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές δυσαρέσκειας. Σύμφωνα με τον Όμηρο το όνομα σημαίνει και «γιος της πέτρας». Ο Οδυσσέας μας δίδαξε το να μην σταματάμε ποτέ, όταν οι άλλοι έχουν καταθέσει όπλα και ψυχική δύναμη, μας έμαθε την τέχνη της επιβίωσης, μας πότισε με το ασίγαστο πάθος για ζωή. Το «νόστιμον ήμαρ», ο αυτοσκοπός και  το ότι ο «Θαρσαλέος ανήρ εν πάσιν αμείνων», είναι κάποια από τα δεκάδες μηνύματα του θρυλικού βασιλιά της Ιθάκης, που γεννήθηκε στο νου του Ομήρου και μεγάλωσε στις ψυχές των ανθρώπων!

Αη Βασίλης: Χριστουγεννιάτικο παραμύθι

Ο Αη Βασίλης βασίζει το μύθο του στον Μέγα Βασίλειο, έναν από τους Τρεις Ιεράρχες, που έζησε στην Καππαδοκία και αφιέρωσε τη ζωή του σε φιλανθρωπίες και στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο. Στις μέρες μας εκτός από το «κόκκινο» της Coca Cola, συμβολίζει την κοινωνία της αφθονίας και την επιβράβευση των «καλών παιδιών»… Οι Δυτικοί όταν λένε Santa Claus εννοούν τον Άγιο Νικόλαο, που έχει υιοθετηθεί ως πολιούχος της Νέας Υόρκης. Στο σατυρικό έργο «Ιστορία της Νέας Υόρκης» του Ουάσιγκντον Ίρβινγκ, στις αρχές του 19ου αιώνα, γίνονται αρκετές αναφορές σε μια παραλλαγή του Αγίου Νικολάου, από όπου και μας προέκυψε η γνωστή καρικατούρα των Χριστουγέννων. Το 1823 το ποίημα του Κλέμεντ Κλαρκ Μουρ «Η νύχτα πριν από τα Χριστούγεννα», ανεβάζει στα ύψη τη δημοτικότητα του «Αη Βασίλη». Να σημειώσουμε πως ο Santa Claus, είναι ένας από τους ελάχιστους χαρακτήρες του δυτικού πολιτισμού, που… πέρασαν τα σύνορα των κομουνιστικών κρατών! Ίσως η κοινή λευκή γενειάδα του Καρλ Μαρξ να βοήθησε σ’ αυτό. Να σημειώσουμε ότι η αρχική φορεσιά του Αγ Βασίλη ήταν πράσινη, αλλά οι διαφημιστικές ανάγκες γνωστού αναψυκτικού την «έβαψαν» κόκκινη!

Ο «Santa Claus» ή «Father Christmas» των Άγγλων, ο «Περ Νοέλ» των Γάλλων, ο «Σίντερ-Κλάας» των Ολλανδών, ο «Βάιναχτσμαν» των Γερμανών, ο «Λαμ-Κουνγκ-Κουνγκ» (ο Καλός γερο-πατέρας) των Κινέζων, ο «Χοτέισο» των Ιαπώνων, «Babbo Natale» των Ιταλών και ο «Άγιος των Πάγων» των Ρώσων, είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, που όμως ουδέποτε υπήρξε επί Γης! 

Τα παιδιά, όσο μεγαλώνουν, καταλαβαίνουν την απουσία του στρουμπουλού γέροντα και των ταράνδων του από τον κόσμο τους και καρτερούν κάτι πιο χειροπιαστό, όπως μιας «Black Friday» για παράδειγμα… 

Ηρακλής: Για μιας γυναίκας τ’ άδικο…

Κυρίαρχος στην Ελληνική μυθολογία, ο Ηρακλής, ο γιος της θνητής Αλκμήνης και του πατέρα των Θεών Δία. Οι άθλοι του, πασίγνωστοι, η δύναμή του παροιμιώδης, όπως επίσης και το άδοξο τέλος του, που τον ανέβασε στο ουρανό: Ένας Κένταυρος, νικάει με την πανουργία του τον δυνατότερο των ανθρώπων με όχημα μια γυναίκα, τη σύζυγο του Ηρακλή τη Δηιάνειρα, που πίστεψε ότι ο χιτώνας της θα τον κάνει να την αγαπήσει για πάντα… Ηθικό δίδαγμα; Όσους άθλους και να κάνεις με τη γυναίκα δεν τα βγάζεις πέρα! Ο Ηρακλής Λατρεύτηκε σε όλη την Ελλάδα ως σύμβολο της μυϊκής και ηθικής δύναμης, ως σωτήρας κι ευεργέτης της ανθρωπότητας. Σήμερα ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης ( ο «Γηραιός») παλεύει να αποκτήσει το παλιό κλέος και τη ρώμη, ο «Ηρακλής τσέπης» (ο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου) έχει ταξιδέψει στους ουρανούς κι ο Ηρακλής Πουαρό κουράστηκε να λύνει τους γρίφους των ανθρώπινων εγκλημάτων και συντροφεύει τη μητέρα του Αγκάθα Κρίστι. Αυτά! 

Άμλετ: Γεμάτος απορίες…

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και ο πρίγκιπας της, Αμλετ, καλείται να το καθαρίσει… Η ιστορία του Δανού πρίγκιπα Άμλετ, που σχεδιάζει να εκδικηθεί τον βασιλιά θείου του για τη δολοφονία του πατέρα του, που ήταν στο θρόνο, είναι παλιά και προέρχεται από τον μεσαιωνικό μύθο του Άμλετ, που καταγράφεται στο βιβλίο Gesta Danorum, το 1200. Στο έργο αυτό βασίζονται και οι «Τραγικές Ιστορίες», που εξέδωσε ανάμεσα στα 1570-1576 ο Φρανσουά ντε Μπελφορέ, από το οποίο εμπνεύστηκε, όπως λέγεται, και ο Σαίξπηρ τον ήρωά του. Δολοπλοκίες, φόνοι με σπαθιά, φόνοι με δηλητήρια, φόνοι με υδράργυρο, φόνοι παντού. Αυτός είναι ο κόσμος του Αμλετ, που από τη σκέψη του Άγγλου ποιητή πέρασε στο χαρτί κι από εκεί στα θεατρικό σανίδι, όπου τον ενσάρκωσε υποδειγματικά ο Αλέξης Μινωτής εν Ελλάδι, αλλά και στον κινηματογράφο, όπου χάρισε το ένα και μοναδικό Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου στον αξεπέραστο Λόρενς Ολίβιε! «Να ζει κανείς ή να μη ζει;». Ούτε ο Άμλετ μας απάντησε…

Δον Κιχώτης: Αγάπησε όχι αυτό που είσαι, αλλά αυτό που θα γίνεις

Ο ήρωας του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Δον Κιχώτης, μας δείχνει τις αρνητικές συνέπειες του να «πετάμε στα σύννεφα», του να ακολουθούμε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής από αυτόν που μας επιβάλλει η πραγματικότητα και το πώς ένας έξυπνος άνθρωπος μπορεί να πέσει στην παγίδα των εμμονών του. Το μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα έχει επιλεγεί από ομάδα εκατό επιφανών συναδέλφων του ως το καλύτερο όλων των εποχών!  Οι ιστορίες του ευφάνταστου ευπατρίδη από τη Μάντσα, είναι λίγο πολύ γνωστές. Το κοκκαλιάρικο άλογο ο Ροσινάντε, ο πιστός υπηρέτης του, Σάντσο Πάντσα, ο έρωτας της ζωής του η Δουλτσινέα, οι μάχες με τους ανεμόμυλους συνθέτουν το αριστούργημα της λογοτεχνείας, που ας σημειώσουμε είναι το πρώτο μυθιστόρημα που εκτυπώθηκε και εκδόθηκε σε δύο μέρη το 1605. Ο Δον Κιχώτης οδήγησε τον ποιητή Κώστα Ουράνη να του αφιερώσει ένα ποίημά του: «Ω ποιητή! παρόμοια στο διάβα σου οι κοινοί οι άνθρωποι χασκαρίζουνε. Άσε τους να γελάνε: οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κι οι Σάντσοι ακολουθάνε!» και τον Κώστα Καρυωτάκη να απαντήσει: «Οι Δον Κιχώτες παν ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη του κονταριού που κρέμασαν σημαία τους την Ιδέα»…

Ο Δον Κιχώτης μπορεί να μην πάτησε ποτέ τα χώματα τούτης της Γής, άφησε όμως πίσω του τη λέξη «δονκιχωτικός» που σημαίνει: η μανία να υπερασπίζεται κάποιος τους καταπιεσμένους, ματαιοπονώντας να προσπαθεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο και να λειτουργεί σαν ήρωας, αλλά και ταυτόχρονα την ουτοπική στάση που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο ο οποίος υπερασπίζεται κάποιο ιδανικό με τρόπο που δείχνει ότι δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα!

Κόμης Δράκουλας: Μια σφήνα στην καρδιά του  μύθου… 

Ο Ιρλανδός συγγραφέας Μπραμ Στόκερ είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε ένα βαμπίρ, τον κόμη Δράκουλα, τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο κινηματογράφος… Ο Στόκερ εμπνεύστηκε το μυθιστόρημά του «Δράκουλας» από τον Βλαντ τον παλουκωτή. Ποιος ήταν ο Βλαντ; Γεννήθηκε το 1431 στην πόλη Σιγκισοάρα της Τρανσιλβανίας Ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας, που έπειτα από πολλές περιπέτειες ήρθε σε ρήξη με τον σουλτάνο, Μωάμεθ Β’, που του παρήγγειλε να τον προσκυνήσει. Ο Βλαντ συνέλαβε και ανασκολόπισε τους δύο απεσταλμένους του σουλτάνου. Το Φεβρουάριο του 1462 εισέβαλε στην Οθωμανική επικράτεια, σφαγιάζοντας δεκάδες χιλιάδες Τούρκους και Βούλγαρους. Η φήμη του Βλαντ για τη σκληρότητα του, ενέπνευσαν τον Μπραμ Στόκερ το 1897. Το 1931 ο «Δράκουλας» ενσαρκώνεται από τον ηθοποιό Μπελα Λουγκόζι στην ταινία «Ο Κόμης Δράκουλας» (ο Λουγκόζι ζήτησε ως τελευταία επιθυμία του να ενταφιαστεί με το κοστούμι του Δράκουλα και τη μπέρτα του!) ακολουθούν ο Κρίστοφερ Λι, ο Φρανκ Λάνγκελα, ο Γκάρι Όλντμαν… Το μυθιστόρημα έγινε θρύλος, ο θρύλος ταινίες (περισσότερες από 250!) και οι ταινίες έκαναν χιλιάδες ανθρώπων να βγαίνουν από τις αίθουσες και να φοβούνται και τη σκιά τους…

Ταρζάν: You Jane;

Η προσωποποίηση της υπεροχής του ανθρώπινου είδους πάνω στα υπόλοιπα μέλη του ζωικού βασιλείου, αυτό είναι ο Ταρζάν, που εμπνεύστηκε και κατέγραψε στο χαρτί ο Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ. Τι λέει η ιστορία; Μόνος επιζών έπειτα από ναυάγιο το 1888 στις ακτές της Αφρικής «υιοθετείται» από έναν θηλυκό γορίλα με το όνομα «Κάλα» (η κινηματογραφική εκδοχή και όχι η μυθιστορηματική). Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, η ανώτερη ευφυΐα και οι αθλητικές του ικανότητες, του επιτρέπουν να ξεχωρίσει από τα άλλα αρσενικά μέλη του κοπαδιού και σύντομα αναλαμβάνει την αρχηγία τους. Τον ονομάζουν «Tarzan», που, στην πρωτόγονη διάλεκτό τους, σημαίνει «λευκό δέρμα». Η επαφή του, όμως, με κάποιους ανθρώπους που φτάνουν στην περιοχή του, μεταξύ των οποίων και η μετέπειτα σύντροφός του, Τζέιν (Jane Porter), τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η θέση του είναι κάπου αλλού. Στην ιστορία αυτή αρκετά μοιάζουν απίθανο να συμβούν, όμως δεν ήταν απίθανο για το Χόλυγουντ να θησαυρίσει εκμεταλλευόμενο την υπόθεση. Πρώτη ταινία το «Ο Ταρζάν και οι πίθηκοι» το 1918 και τελευταία το 2005 η ταινία κινουμένων σχεδίων «Ταρζάν 2 – Ο θρύλος ξεκινάει». Ο Ολυμπιονίκης Τζόνι Βάις Μίλερ ενσάρκωσε εντυπωσιακά τον ήρωα του  Μπάροουζ. Το 1929 ακούστηκε για πρώτη φορά η κραυγή του Ταρζάν , που όμως θεωρήθηκε πολύ ανθρώπινη· την τελειοποίησε ο Βάις Μίλερ το 1932, εμπνεόμενος από τους λαρυγγισμούς των Γερμανών των Άλπεων.

Ροβινσώνας Κρούσος: Vive la revolution…

Ο Ντάνιελ Νταφό έγραψε το 1719 τον Ροβινσώνα Κρούσο και «έστρωσε το έδαφος για την Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση, αλλάζοντας την ευρωπαϊκή νοοτροπία με κατεύθυνση την κυβέρνηση και την κοινωνία». Η περιπέτεια συναρπάζει και ταυτίζει τον αναγνώστη με την ανεξαρτησία. O Ζαν Ζακ Ρουσώ υποστηρίζει ότι το έργο του Νταφό, έδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμπεριφέρονται καλά χωρίς την επίβλεψη μιας κυβέρνησης και ότι κάποιοι μη Χριστιανοί πρωτόγονοι είναι το ίδιο ηθικοί με τους Χριστιανούς. Το κρυφό μήνυμα του Ροβινσώνα Κρούσο για την αξία και την ισότητα των ανθρώπων ώθησε στη δημιουργία των λογοτεχνικών θερμοκηπίων όπου άνθισε η Γαλλική Επανάσταση του 1789 και γιατί όχι ήταν το πρώτο βήμα μέχρι την Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Ποιος Τσε Γκεβάρα; Ο Ροβινσών Κρούσο! 

Γουλιέλμος Τέλλος: Το μήλο της Ιστορίας

Στα τέλη του 13ου αιώνα γεννιέται από τον θρύλο ο Γουλιέλμος Τέλλος. Έντιμος και ανεξάρτητος, που αρνήθηκε να υποταχτεί στον δυνάστη της πατρίδας του, αντιστέκεται και οδηγεί τους Αυστριακούς στην αποχώρηση και τη γέννηση ενός έθνους, της Ελβετίας. Γνωστή η ιστορία του τοπικού κυβερνήτη Χέρμαν Γκέλερ που απαιτούσε οι υποτακτικοί του να χαιρετούν ένα καπέλο καρφωμένο σε ένα κοντάρι, σύμβολο της αυτοκρατορικής ισχύος, σε ένδειξη υποτέλειας στις αυστριακές αρχές. Ο Τέλλος αγνόησε τη διαταγή και για τιμωρία του υποχρεώθηκε (ως δεινός τοξοβόλος) να σκοπεύσει ένα μήλο, που θα ήταν τοποθετημένο στο κεφάλι του γιού του· το κατάφερε! Λίγες μέρες μετά το βέλος του θα σκότωνε τον σκληρό Γκέλερ δίνοντας το έναυσμα για επανάσταση και την ανεξαρτητοποίηση της Ελβετίας το 1315. Πολλοί θεωρούν ότι ο Γουλιέλμος Τέλλος ήταν πρόσωπο υπαρκτό και είναι θεμιτό να το πιστεύουν όταν στον τόπο όπου είχαν δέσει τον γιό του υπάρχει αναμνηστική πλακέτα και εκεί όπου στάθηκε ο θρυλικός τοξοβόλος έχει αναγερθεί άγαλμα σε φυσικό μέγεθος! Επίσης υπάρχει στο μουσείο όπλων στη Ζυρίχη η βαλλίστρα που χρησιμοποιήθηκε για το κατόρθωμα! Η χώρα των τραπεζών, του τυριού, των ρολογιών και της σοκολάτας δεν έχει ένδοξο παρελθόν κι όταν ένας πλούσιος τόπος δεν διαθέτει Ιστορία, απλά την φτιάχνει μόνος του!

Ρομπέν των δασών: Οι πλούσιοι παραμένουν πλούσιοι…

Ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρεται στον Ρομπέν των Δασών είναι ο Ουίλιαμ Λάνγκλαντ το 1377 στο ποίημα «Πάιερς ο Ζευγάς», όμως από το 1261 και μετά το όνομα Robinhood ή Robehod εμφανίζεται σε αρκετές δίκες στην Αγγλία κι αποδίδεται σε κάποιον φυγά ή παράνομο. Από τότε άρχισε γενιά με τη γενιά να μεγαλώνει ο μύθος του καλού ανθρώπου που κλέβει τους πλούσιους και δίνει στους φτωχούς. Η φαντασία που απλώνεται σαν ομίχλη στο πέρασμα των χρόνων, παρουσιάζει διάφορες εκδοχές για τον Ρομπέν. Ο Ρομπέν των Δασών λέγεται πως ήταν ο ευγενής κόμης Ρόμπιν του Λόξλεϊ, τη γη του οποίου καταχράστηκαν άπληστοι άνθρωποι της εκκλησίας. Όλες οι ιστορίες έχουν δυο κοινά χαρακτηριστικά: τη λαθροθηρία στα βασιλικά δάση και τον κακό σερίφη. Ανυπότακτος ο Ρομπέν των Δασών, συμβολίζει την αέναη πάλη του καταπιεσμένου κόντρα στην εξουσία. Και στην περίπτωση του Ρομπέν, ο μύθος του απογειώθηκε, όταν πέρασε στη μεγάλη οθόνη. Το 1938 ο Έρολ Φλιν ενσαρκώνει τον απόλυτο «Robin Hood» και του δίνει επικές διαστάσεις. Η λαίδη Μάριον, ο κακός σερίφης του Νότιγχαμ, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος είναι μερικά από τα πρόσωπα, άλλα φανταστικά άλλα υπαρκτά, που συνοδεύουν τον μύθο του Ρομπέν των Δασών.

Πραγματικό ή φανταστικό, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, πάντα οι γοητευτικές ιστορίες θα φωτίζουν τις νύχτες των ανθρώπων που αναζητούν ήρωες να τους αποκοιμίζουν, μέχρι να ξυπνήσουν ξανά στην πεζή τους πραγματικότητα. Καλή νύχτα!  

*** Το κείμενο βασίστηκε στην ιδέα και σε στοιχεία του βιβλίου «ΤΑ 101 ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ» – Εκδόσεις: Intro books

Κώστας Λαλιώτης: «Το Πολυτεχνείο ζει με τις πυρακτωμένες αλήθειες του»

25/11/2019

Τη δική του ιστορική μαρτυρία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου καταθέτει το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Κώστας Λαλιώτης.

Ο Κώστας Λαλιώτης, όπως ο ίδιος επισημαίνει, έγραψε το εν λόγω κείμενό του, με τίτλο «Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ με τις πυρακτωμένες αλήθειές του», που δημοσιεύθηκε αρχικά στην “Εφημερίδα των Συντακτών”, προκειμένου να απαντήσει «ουσιαστικά και τεκμηριωμένα μια ψευδέστατη, άθλια και νοσηρή ”αφήγηση” ενός χουντικού Αξιωματικού». Πρόκειται, όπως ο Κώστας Λαλιώτης σημειώνει, για «μια αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και τις αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εξέγερσης».

Διαβάστε την επιστολή του Κώστα Λαλιώτη στον ΑΙΡΕΤΟ πατώντας ΕΔΩ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ
«Από τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης, στις ερπύστριες της μετα-αλήθειας και της μετα-ιστορίας. «Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ με τις πυρακτωμένες αλήθειές του»

23.11.2019

1.   Προβάλλει ως κοινή ομολογία και ως πολιτικό αξίωμα ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί την κορύφωση ενός ασίγαστου πολύμορφου 7χρονου αντιδικτατορικού αγώνα και τον καταλύτη για την πτώση της Δικτατορίας, για την αρχή του τέλους της.

Αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο με άσβεστη φλόγα και μνήμη, με πυρακτωμένες αλήθειες γραμμένες με το αίμα 24 πιστοποιημένων νεκρών, με το αίμα και τον πόνο χιλιάδων τραυματιών, με τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια εκατοντάδων νέων ανθρώπων στα κρατητήρια της Αστυνομίας και του ΕΑΤ ΕΣΑ.

Αναμφίβολα ήταν ένας τεκτονικός σεισμός που συντάραξε συθέμελα το δικτατορικό καθεστώς και αμφισβήτησε ριζικά τις εξαρτημένες υποτελείς σχέσεις της χώρας. Ήταν ένα ηφαίστειο, που με τη λάβα του έκαψε το πρόσωπο και τα προσωπεία της Χούντας.

·        Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ως ορόσημο έχει ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά καταγραφεί, ως μια μαζική (με την αγωνιστική συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων νέων και δεκάδων χιλιάδων πολιτών) καταλυτική αποφασιστική αντιστασιακή ρήξη για την κατίσχυση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, για την εδραίωση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Προόδου.

Μετά την πρωτοφανή παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων Δημοκρατικών και Προοδευτικών Πολιτών στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου το 1968, και στην κηδεία του Νομπελίστα Ποιητή Γιώργου Σεφέρη το 1971, το Πολυτεχνείο ως πρωτόγνωρο γεγονός εξέγερσης άνοιξε νέους δρόμους και έδωσε νόημα και προοπτική στο συμπυκνωμένο μήνυμα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών Καθολικώς Διαμαρτυρομένων…»

2.   Το «…ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» αδιαμφισβήτητα έχει ιστορικά καταγραφεί ως φωνή μιας επιβεβλημένης και δίκαιης εξέγερσης και ως στάση αντίστασης των νέων εναντίον μιας πολυπλόκαμης και πολυπρόσωπης 7χρονης Αμερικανόπνευστης στρατιωτικής δικτατορίας, μιας Χούντας – Μπάμπουσκας.

·        Αυτή η «Χούντα – Μπάμπουσκα», (Χούντα Στρατηγών με αρχηγό τον Σπαντιδάκη – Χούντα Συνταγματαρχών με αρχηγό τον Παπαδόπουλο – Χούντα Ταγματαρχών – Λοχαγών με αρχηγό τον Ιωαννίδη) ανεξάρτητα από τις εποχιακές εκφράσεις της και τις δευτερεύουσες αντιθέσεις της, ήταν ενιαία και αδιαίρετη, είχε τους ίδιους πάτρωνες και γεννήθηκε ως τέρας από την ίδια μήτρα.

·        Αυτή η «Χούντα – Μπάμπουσκα» έχει ένα οικογενειακό δέντρο με βαθειές ρίζες, με ιστορική ταυτότητα και DNAϊκό πολιτικό αποτύπωμα.

Η δομή της, η δικτύωσή της και τα σημαίνοντα πρόσωπά της έλκουν την  καταγωγή  τους,  την  ισχύ  τους  και  τη  «νομιμότητά»  τους  στο  μετεμφυλιακό  Κράτος  και Παρακράτος της Βαθειάς Δεξιάς, στον ΙΔΕΑ, στη «βία και νοθεία» του 1961, στο «Σχέδιο Περικλής», στη συμμαχική «Κόκκινη Προβιά», στην έξαρση του Ψυχρού Πολέμου, στο Βασιλικό Πραξικόπημα της Αποστασίας, στην κινδυνολογική αντιδημοκρατική εμμονική ψύχωση εναντίον της Αριστεράς και των «Συνοδοιπόρων» της, στην εφαρμογή του «Σχεδίου Προμηθέας» για την βίαιη αποτροπή μιας αφυπνισμένης μεγάλης και δυναμικής πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, στην εκτέλεση του «Σχεδίου Ιέραξ» για τη βίαιη ανατροπή μιας σίγουρης συντριπτικής (λαϊκής και κοινοβουλευτικής) νίκης της Ένωσης Κέντρου, της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς, στις Εκλογές του Απριλίου του 1967.

·        Αυτή η Αμερικανόπνευστη «Χούντα – Μπάμπουσκα» ενιαία, αδιαίρετη και αλληλέγγυα, την 21η Απριλίου εγκαθίδρυσε το καθεστώς της Στρατιωτικής Δικτατορίας, έβαλε στο «γύψο» τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της με την κατάργηση των Κομμάτων, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των Πολιτών, με τη σύλληψη και την κράτηση, με την φυλάκιση, την εξορία, τον εκτοπισμό και τη δίωξη δεκάδων χιλιάδων Δημοκρατικών και Προοδευτικών Πολιτών, με τον εκφοβισμό και το φακέλωμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

·        Αυτές οι ιστορικές αλήθειες έχουν χαραχθεί, με όρους γνώσης, αυτογνωσίας, στοχασμού και αναστοχασμού, στις σκέψεις και τα συναισθήματα εκατομμυρίων Ελλήνων, που διαχρονικά δίνουν 46 συναπτά χρόνια το συγκλονιστικό παρόν τους σε όλες τις εκδηλώσεις και πορείες κατά την ημέρα μνήμης για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

3.   Τα τελευταία χρόνια κλιμακώνεται μία προσπάθεια κυρίως από νοσταλγούς της Χούντας αλλά και από κάποιους «ρηξικέλευθους Φιλελεύθερους» Δημοσιογράφους και Διανοούμενους να συνδέσουν το Πολυτεχνείο με την τραγωδία της Κύπρου.

Πασχίζουν με κάθε τρόπο, έξω και πέρα από γεγονότα, αλήθειες, τεκμήρια, αποδείξεις και ντοκουμέντα, έξω και πέρα από κάθε αντικειμενική ιστορική καταγραφή, να διαμορφώσουν μία ανιστόρητη «άλλη αφήγηση», να γράψουν μια «μετα-ιστορία» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Περιγράφουν με «γραμμικό τρόπο» έωλες σοφιστείες και συνεπαγωγές, διάφορα εάν…, εάν…., εάν…., τα οποία παραγνωρίζουν και (ορισμένα εάν…) εξαγνίζουν την ενιαία, διαχρονική και αδιαίρετη Αμερικανόπνευστη «Χούντα – Μπάμπουσκα».

·        Έχουμε χρέος να υπενθυμίσουμε στους θιασώτες αυτών των θεωριών και μυθευμάτων ότι η προδοσία της Κύπρου από την ενιαία, διαχρονική και αδιαίρετη «Χούντα – Μπάμπουσκα» είναι διαρκής και όχι εποχιακή και στιγμιαία.

Αυτή η προδοσία της Κύπρου συνδέεται άρρηκτα βήμα με βήμα, απόφαση με απόφαση, δράση με δράση, επέμβαση με επέμβαση της «Χούντας – Μπάμπουσκα» από την εγκαθίδρυσή της την 21η Απριλίου του 1967 μέχρι την κατάρρευσή της την 24η Ιουλίου του 1974.

·        Το χρονολόγιο όλων αυτών των μελανών και μαύρων σελίδων και η εξόχως αρνητική, προδοτική και καταστροφική αποτίμησή τους έχουν καταγραφεί με σαφήνεια και αδιαμφισβήτητα στο «Φάκελο της Κύπρου» και στο επίσημο «Πόρισμα» για τη διαχρονική Χουντική Προδοσία και την Τραγωδία της Κύπρου.

·        Το Πόρισμα αυτό έχει εγκριθεί ομόφωνα από όλα τα Κόμματα και όλους τους Βουλευτές της Κυπριακής Βουλής και αποτελεί τον έγκυρο και αδιαπραγμάτευτο Λόγο της Κυπριακής Δημοκρατίας.  

·        Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα γεγονότα, τα οποία δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ και κανείς γιατί η «Χούντα – Μπάμπουσκα» με αποκλειστική της ευθύνη:

Ø  προχώρησε στην απόσυρση από την Κύπρο της Ελληνικής Μεραρχίας

στις 29/11/1967,

Ø  σχεδίασε τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 8/3/1970,

Ø  έστειλε στην Κύπρο τον Γεώργιο Γρίβα τον Αύγουστο του 1971 για να ιδρύσει την ΕΟΚΑ Β, με όλα τα συνεπακόλουθα,

Ø  προώθησε το Σχέδιο Πραξικοπήματος στις 15/2/1972, που ευτυχώς και εγκαίρως ματαίωσε ο Μακάριος και η Κυβέρνησή του,

Ø  οργάνωσε και εκτέλεσε το προδοτικό Πραξικόπημα στις 15/7/1974, που άνοιξε την «κερκόπορτα» για την εισβολή και την κατοχή των Τούρκων. 

·        Το ομόφωνο Πόρισμα της Κυπριακής Βουλής για το Φάκελο της προδοσίας της Κύπρου και της τραγωδίας του Ελληνισμού οφείλουν να το διαβάσουν, (όπως και δεκάδες άλλα βιβλία ιστορικής τεκμηρίωσης), όλοι οι επίδοξοι «λοβοτομητές» της σύγχρονης ιστορίας του Ελληνισμού και όλοι οι αιρετικοί και επιλεκτικοί δήθεν «Φιλίστορες» με τον αφόρητο και ανιστόρητο διδακτισμό τους.

4.   Η «Εξέγερση του Πολυτεχνείου» ως ιστορικό ορόσημο γεννήθηκε σε μια ρωγμή του χρόνου και σηματοδότησε μια γενιά-σύνορο ανάμεσα σε δύο ιστορικούς κύκλους.

Ξεπήδησε αυτόνομα και αυτοδύναμα ανάμεσα στον Μεταπολεμικό – Μετεμφυλιακό κύκλο, που έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με τη γέννησή της και στον Μεταπολιτευτικό κύκλο, που άρχισε να σκιαγραφείται πάλι με τη γέννησή της, με την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Όμως το οριστικό τέλος του Μεταπολεμικού – Μεταεμφυλιακού κύκλου, όπως και η αρχή του Μεταπολιτευτικού κύκλου έχει σημαδευτεί με το στίγμα μιας επαίσχυντης Εθνικής προδοσίας της Χούντας, με το στίγμα μιας τραγωδίας για τον Ελληνισμό. Αυτή η προδοσία και αυτή η Τραγωδία έχει συνδεθεί με τη χαίνουσα πληγή στην Κύπρο, με την εισβολή  των  Τούρκων και την επέλαση του Αττίλα Ι και του Αττίλα ΙΙ, με χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους, με εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένους πρόσφυγες, με την κατοχή και τον εποικισμό του Βόρειου Τμήματος της Μεγαλονήσου.

5.   Πριν λίγες ημέρες έχει κυκλοφορήσει από τις «Εκδόσεις Καστανιώτη» με την «Επιμέλεια και Εισαγωγή» του Ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού ένα φιλόδοξο Βιβλίο αναφοράς για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 με τίτλο: «ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΕΔΩ» και υπότιτλο: «Μία προφορική Ιστορία της Εξέγερσης».

Ανεξάρτητα όμως από τις όποιες καλές προθέσεις του Ιστορικού και του Εκδότη για το συγκεκριμένο συλλογικό Βιβλίο, εξ’ αντικειμένου τίθενται τρία ερωτήματα:

(α.)   Είναι δυνατόν μια προφορική αφήγηση ενός αφηγητή είτε να σκιάσει, είτε να αλλοιώσει είτε να ακυρώσει την αδιαμφισβήτητη αλήθεια και την πραγματικότητα του Ιστορικού γεγονότος όπως αυτή έχει κατοχυρωθεί με τεκμήρια, ντοκουμέντα και αποδείξεις;

(β.)   Είναι δυνατόν οι αφηγήσεις των συμμετεχόντων στην αντίσταση και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι μαρτυρίες και οι βιωματικές αλήθειες των θυμάτων της Χουντικής βαρβαρότητας να είναι ισοδύναμες και ισόκυρες με τις «ασχολίαστες αφηγήσεις» των νοσταλγών και των απολογητών μιας 7χρονης στυγνής Δικτατορίας, με τα μεταχρονολογημένα άθλια και ψευδέστατα σενάρια των Χουντικών θυτών;

(γ.)   Είναι δυνατόν εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς τα προβοκατόρικα «μετα-ψέματα» ενός θρασύδειλου νοσταλγού της Χούντας να βαφτιστούν σε ασχολίαστες αφηγηματικές «μετα-αλήθειες» για τη συγγραφή ενός φιλο-Χουντικού σεναρίου «μετα-ιστορίας»;

6.   Το Βιβλίο περιλαμβάνει 80 σημαντικές και συγκλονιστικές αφηγήσεις, με βιωματικές αλήθειες ανθρώπων που συμμετείχαν έντονα με πολλαπλή δράση στην Εξέγερση. Αυτές οι 80 αφηγήσεις ασφαλώς συμπυκνώνουν μία μνήμη και αποτελούν μία κατάθεση χρήσιμη για την ιστορία, τη γνώση, το στοχασμό και την αυτογνωσία του αντιδικτατορικού Κινήματος σε όλες τις μορφές του αγωνιστικές, πολιτικές, κομματικές, κοινωνικές, πολιτισμικές.  Οι αφηγήσεις και οι αλήθειες αυτές αποτελούν έναν ανεκτίμητο πλούτο που προσδίδουν μία πρόσθετη αξία σε ένα Βιβλίο αναφοράς, που αξίζει να υπάρχει και να διαβαστεί.

·        Το Βιβλίο περιλαμβάνει και 4 αφηγήσεις ανθρώπων, οι οποίοι ήταν πάνοπλοι έξω από το Πολυτεχνείο και εναντίον των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» με συμμετοχή στην εισβολή και τη βίαιη καταστολή, 2 Χουντικοί Αξιωματικοί (Κ.Βουλιέρης και Μ.Γουνελάς) και 2 Στρατιώτες.

·        Ο Δημήτρης Ψαρράς έγραψε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ένα εμπεριστατωμένο άρθρο εύστοχης κριτικής με επιχειρήματα και τεκμήρια προς τον Ιστορικό Ι.Χανδρινό, με αιχμή την ψευδέστατη και άθλια «αφήγηση»  του  Χουντικού  Αξιωματικού  Κ.Βουλιέρη,  με  τίτλο  «… Η «δικαίωση» των Τανκς…»  (Εφ.Συν 16-17/11/2019 και στο efsyn.gr).

·        Το λάθος του Ιστορικού είναι πρόδηλο και ολέθριο.

Ο Ιστορικός Ι.Χανδρινός στην απάντησή του προς τον Δημήτρη Ψαρρά προσπάθησε να ανασκευάσει και ουσιαστικά να αναγνωρίσει το μεγάλο λάθος του. (Εφ.Συν 18/11/2019 και στο siteefsyn.gr).     

7.Στο Βιβλίο υπάρχει η αφήγηση – μαρτυρία του Μιχάλη Γουνελά Υπίλαρχου Τεθωρακισμένων, που ήταν ο οδηγός στο «Τανκ της Εισβολής». Με την αφήγηση του Γουνελά έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές και είναι περίπου η ίδια με την κατάθεσή του στη Δίκη του Πολυτεχνείου, στην οποία είχε καταδικαστεί ως αυτουργός της Εισβολής.

·        Θεωρώ ιστορικό και ηθικό μου χρέος στο όνομα της αλήθειας να κάνω ειδική μνεία στην «αφήγηση – μαρτυρία» του Κώστα Βουλιέρη, αξιωματικού των Καταδρομών με ενεργό ρόλο στην περίοδο της Χούντας αλλά και μετά.

Αυτός ο «αφηγητής» μετά από 46 χρόνια αποπειράται, με καταγέλαστο και προκλητικό τρόπο, με ψέματα και συκοφαντικές αθλιότητες, να αλλάξει την αλήθεια και την πραγματικότητα της ύστατης στιγμής της εξέγερσης σε σχέση με την βαρβαρότητα της «Εισβολής του Τανκ», με τη βία και την άγρια καταστολή της «εκκενώσεως του Πολυτεχνείου».

8.   Έχει ζωτική σημασία 46 χρόνια μετά να απαριθμήσουμε ορισμένα  ψέματα του κ. Βουλιέρη κατ’ αντιπαράθεση, με τεκμήρια, στοιχεία και ντοκουμέντα για την ανάδειξη μιας κατοχυρωμένης ιστορικής αλήθειας.

·        Σύμφωνα με την αφήγησή του ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το πρώτο ψέμα του. Λέει:

«Εμείς θέλαμε να ανοίξουμε την Πύλη. Παίρνει, λοιπόν, ο Μακρυγιώργος τον τηλεβόα και λέει: Παιδιά πήραμε εντολή να επιβάλουμε την τάξη και θα την επιβάλλουμε…» «Ας πηδήσουν 3-4 να το κουβεντιάσουμε»… «Ναι, ναι φώναζαν από μέσα… Διαδηλώσεις υπέρ του Στρατού κατά κάποιο τρόπο… και βγήκαν τρεις…»

·        Η ιστορική αλήθεια όμως είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.

·        Δεν υπήρξε ποτέ και σε καμμιά στιγμή «καμμιά διαδήλωση υπέρ του Στρατού».

Αδιάψευστη μαρτυρία αποτελεί ο σθεναρός «Λόγος» των Εκφωνητών του Σταθμού «Εδώ Πολυτεχνείο» με κορύφωση τον σπαρακτικό Λόγο του Δημήτρη Παπαχρήστου λίγα λεπτά πριν από την Εισβολή.

·        Η αναγκαιότητα για διαπραγμάτευση των «Άοπλων Ελεύθερων Πολιορκημένων» ήταν αποκλειστική και αυτόνομη απόφαση της Συντονιστικής Επιτροπής. Δεν έγινε ποτέ και σε καμμία περίπτωση, μετά από πρόσκληση του Στρατού.

·        Από την Πύλη του Πολυτεχνείου πήδηξαν έξω υψώνοντας μία Ελληνική Σημαία και μία Λευκή Σημαία με δική τους απόφαση και με δική τους ευθύνη δύο (και όχι τρεις) Εκπρόσωποι της Συντονιστικής Επιτροπής ο Κυριάκος Σταμέλος και ο Κώστας Λαλιώτης.

Εμείς οι δύο ως Εκπρόσωποι των Φοιτητών δεν βγήκαμε για να «καλωσορίσουμε» το Στρατό και την Αστυνομία της Χούντας, για να  τους «υποδεχτούμε» ως σωτήρες και λυτρωτές και πολύ περισσότερο να «κουβεντιάσουμε» μαζί τους σαν φιλαράκια.

Αντιθέτως επιλέξαμε, με ευψυχία και κίνδυνο της ζωής μας, «το σάλτο μορτάλε» για να διαμαρτυρηθούμε και να διαπραγματευτούμε με όρους αντίστασης και αξιοπρέπειας, για να αποτρέψουμε την Εισβολή, τη βία και την καταστολή, για να επιβάλλουμε με την ηθική υπεροχή μας τους καλύτερους δυνατούς όρους μιας συντεταγμένης και αναίμακτης εξόδου.

9.   Σύμφωνα με την αφήγησή του ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το δεύτερο ψέμα του. Λέει:

 «… Και βγήκαν απ’ έξω τρεις. Ο ένας ήταν το λεγόμενο «Θείο Βρέφος» του Ανδρέα, ο Λαλιώτης, ο οποίος τότε είχε στρατευθεί νομίζω γιατί ήταν κουρεμένος με την ψιλή μηχανή…» «… Τους άλλους δυο δεν τους θυμάμαι…».

·        Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.

·        Ο Κώστας Λαλιώτης δεν είχε στρατευθεί.  Αρκεί να διαβάσει κανείς τον επίσημο κατάλογο των στρατευμένων με τα ονόματα των Φοιτητών.

·        Ο Κώστας Λαλιώτης δεν ήταν κουρεμένος με την ψιλή μηχανή.

Αντιθέτως είχα πολλά και σγουρά μαλλιά σύμφωνα με τις φωτογραφίες και τις μαρτυρίες της εποχής.

Αυτή την εικόνα θα όφειλε και θα μπορούσε να την θυμάται καλά ο «αφηγητής» χουντικός αξιωματικός, αφού «θυμάται» να περιγράψει γλαφυρά (46 χρόνια μετά) μία συνάντηση και μία συζήτηση που δεν έγινε ποτέ και με κανέναν είτε με εμένα είτε με τον αείμνηστο και πάντα γενναίο Φίλο μου Κυριάκο Σταμέλο.

Σε κάθε περίπτωση αυτή η αλήθεια αποδεικνύεται γρήγορα και αδιάψευστα αν ανατρέξει σε φωτογραφίες της εποχής και σε επώνυμες μαρτυρίες εκατοντάδων Φοιτητών και Φοιτητριών.

10.   Σύμφωνα με την αφήγησή του ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το τρίτο ψέμα του. Λέει:

 «…… Ήμασταν, λοιπόν, ο Μακρυγιώργος, ο Μπεκιάρης, εγώ, αυτοί οι Τρεις (δηλ. οι Εκπρόσωποι των Φοιτητών) και ο Συνταγματάρχης με την κούρσα Γιοβάνης. Πώς θα ανοίξουμε την πόρτα…. Κουβέντα με τον Λαλιώτη…. Μερικοί λέγανε να έρθει μια μπουλτόζα αλλά θα έκανε πέντε ώρες μέχρι να έρθει, οπότε ρίχνει την ιδέα ο Λαλιώτης…. «Κύριε Συνταγματάρχα εδώ παρακάτω έχετε τα άρματα μάχης (ήταν πράγματι εκατό (100) μέτρα δεξιά και αριστερά από το Πολυτεχνείο).   «…. Ήρθε το τανκ – νεκρική σιγή μέσα – είχε γυρίσει τον πυργίσκο ανάποδα… «… Εν πάση περιπτώσει, χτυπώντας το άρμα την πόρτα, μπήκε το μισό άρμα μέσα – ίσως και λίγο παραπάνω – πλάκωσε όλα τα πράγματα και μετά έκανε όπισθεν…»  Η ιδέα υλοποιήθηκε…»

·        Και αυτό το ψέμα του «αφηγητή» είναι προκλητικό, πολύ φθηνό και γελοίο.

·        Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.

·        Όλοι  γνωρίζουν  ότι  το  «Άρμα  Μάχης»  της  Εισβολής ήταν μόλις 5-7 μέτρα (και όχι σε απόσταση 100 μέτρα). Είχε παραταχθεί μπροστά από την Πύλη του Πολυτεχνείου. Τα άλλα άρματα ήταν και αυτά σε πλήρη διάταξη σε απόσταση αναπνοής μαζί με τις δυνάμεις καταστολής του Στρατού και της Αστυνομίας.

·        Όλοι γνωρίζουν ότι την «ύστατη στιγμή» πήδηξαν από την Κεντρική Πύλη, ο Κώστας Λαλιώτης και ο Κυριάκος Σταμέλος ως διαπραγματευτές των «Εξεγερμένων».

Όταν βγήκαμε έξω στη Πατησίων το «Τανκ της Εισβολής» ήταν ακριβώς μπροστά στην πύλη.

Υπάρχουν ως ντοκουμέντα της Εισβολής, όχι μόνο οι μαρτυρίες των Φοιτητών, οι σχετικές φωτογραφίες αλλά και τα τηλεοπτικά πλάνα.

·        Όλοι γνωρίζουν ότι η Εισβολή του Τανκ ήταν δεδομένη και προηλειμμένη από την ηγεσία της Χούντας, τους επιτελείς της και τους εκτελεστές της επιχείρησης.

Η καινοφανής θεωρία «της…μπουλντόζας» είναι ένα ακόμη καταγέλαστο και πρωτοεμφανιζόμενο ψέμα μετά από 46 χρόνια.

·        Η αναφορά του Κ.Βουλιέρη στο όνομά μου, του «…κουρεμένου με την ψιλή μηχανή Κώστα Λαλιώτη», για την «ιδέα» της εισβολής του Τανκ είναι ένα ψέμα νοσηρό, αδιανόητο και άθλιο.

·        Όλοι γνωρίζουν ότι έγινε η «Δίκη του Πολυτεχνείου» με συγκεκριμένες καταδικαστικές αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης για τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της Φασιστικής Βαρβαρότητας της Χούντας κατά τις 4 ημέρες της Εξέγερσης με δεκάδες νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες κρατούμενους, καταζητούμενους και διωκόμενους.

·        Σε αυτή τη Δίκη για το Πολυτεχνείο τον Οκτώβριο του 1975 κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Κυριάκος Σταμέλος και ο Κώστας Λαλιώτης ήταν Βασικοί μάρτυρες. 

Σε αυτή τη Δίκη ο Κυριάκος και εγώ ως βασικοί μάρτυρες κατηγορίας ονοματίσαμε και αναγνωρίσαμε στο Δικαστήριο τους Στρατηγούς και τους υψηλόβαθμους Αξιωματικούς της Αστυνομίας, με τους οποίους διαπραγματευτήκαμε για 15-20 περίπου λεπτά.

Σε αυτή την πολύκροτη Δίκη κανένας από τους κατηγορούμενους και καταδικασθέντες Στρατηγούς και Αξιωματικούς της Χούντας (Παπαδόπουλος, Ιωαννίδης, Ντερτιλής, Ραφαηλάκης, Μαυροειδής, Γιοβάνης, Γουνελάς, Χριστολούκας και άλλοι) δεν τόλμησε να κάνει αναφορά στο γελοίο και κατάπτυστο μεταχρονολογημένο ψέμα του Κ.Βουλιέρη  είτε  για τη «μεταφορά μιας μπουλντόζας» είτε ότι ο «….η ιδέα του Λαλιώτη υλοποιήθηκε…», είτε ότι «… μόνο το μισό τανκ μπήκε στο Πολυτεχνείο…».

(Βλέπε στην Εφημερίδα των Συντακτών την έρευνα του Δημήτρη Ψαρρά με τίτλο: «11 τεκμήρια για το Πολυτεχνείο». Αυτά τα «11 τεκμήρια» είναι από τις ίδιες τις απολογίες των Χουντικών. Τα VIDEO των απολογιών των Χουντικών έχουν αναρτηθεί στην efsyn.gr.)

11.    Όλοι γνωρίζουν από τα πρακτικά της Δίκης τις καταθέσεις του Κώστα Λαλιώτη και του Κυριάκου Σταμέλου για τη Διαταγή των Χουντικών Αξιωματικών μετά την παρέλευση του 10λεπτου Τελεσίγραφου:

«… Τσογλάνια, ο Στρατός δεν ξευτελίζεται…»,

«Τσογλάνια ο Στρατός δεν διαπραγματεύεται…»,

«… Και μετά από αυτές τις λέξεις η Διαταγή ήταν ένα νεύμα για την Εισβολή…».

·        Όλοι γνωρίζουν το βράδυ της Παρασκευής ότι ο Κ.Σταμέλος και ο Κ.Λαλιώτης συνελήφθησαν αμέσως και με βίαιο τρόπο. Κατά την πολύμηνη κράτησή τους στο ανακριτικό κολαστήριο του ΕΑΤ – ΕΣΑ υπέστησαν ειδικά, σκληρά και πολλαπλά βασανιστήρια με βαρύτατες συνέπειες στην υγεία τους.

12.   Σύμφωνα με την αφήγηση ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το τέταρτο ψέμα του. Λέει:

«…. Φύγαν όλοι εκτός από μία φανατική (που φώναζε) Φασίστες δεν φεύγουμε, Φασίστες, δεν φεύγω…..»

«…. Η κοπέλλα τραυματίστηκε…. Της έσπασε το πόδι, νομίζω…».

Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.

Ασφαλώς περιγράφει ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Πέπη Ρηγοπούλου.  Όμως η Πέπη Ρηγοπούλου δεν ήταν μια «Φανατική», ήταν ένα θύμα της Βαρβαρότητας και της Βίας. Στάθηκε όρθια και γενναιόψυχα στην έπαλξη του Πολυτεχνείου.

·        Η «Φανατική» Πέπη δεν «….έσπασε το πόδι της…», παραπατώντας σε κάποια λακούβα!!!  Αντιθέτως τα πόδια της τα καταπλάκωσε η πεσμένη και διαλυμένη πόρτα του Πολυτεχνείου μετά την Εισβολή του Τανκ.  Η κατάθεσή της και η φωτογραφία της στη Δίκη του Πολυτεχνείου ισοδυναμεί με μία αφοπλιστική και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

13.   Υπάρχουν και πολλά άλλα ψέματα στην αφήγηση του Κ.Βουλιέρη, που πρέπει να σχολιαστούν κατ’ αντίστιξη με τις αλήθειες της εξέγερσης. (Δεν έχω το χρόνο να το κάνω και κυρίως δεν θέλω να γίνει πιο μακρόσυρτο το κείμενό μου…)

·        Όμως παραθέτω για τους αναγνώστες, άνευ σχολιασμού, ορισμένες ενδεικτικές ακόμη περιγραφές της «αφήγησης» του Κ.Βουλιέρη.

«….. Ρε κοριτσάκια μου τι κάνετε εδώ; Κύριε Αξιωματικέ, δεν ξέρω, ήρθαμε εδώ για να διασκεδάσουμε λιγάκι…. Μη μας σκοτώσετε….».

«…. Μερικές κοπέλλες με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν…. Και μάλιστα οι φαντάροι με δουλεύανε: «….Άντε κύριε Διοικητά, τα κονόμησες….».

      «…. Βρήκα εκεί μέσα (…στην Αρχιτεκτονική…) ολίγα χρησιμοποιημένα προφυλακτικά και δύο – τρία κουτιά αχρησιμοποίητα. Τα έδωσα στους Φαντάρους: Ρε λεβέντες εσείς έχετε και γκόμενες….». 

14.Μετά από όλες τις παραπάνω αναφορές και περιγραφές σαφέστατα και αδιαμφισβήτητα η «αφήγηση» του Κ.Βουλιέρη αποδεικνύεται ότι είναι αποκύημα νοσηρής φαντασίας και καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Μέσα από τεκμηριωμένα στοιχεία, αποδείξεις, ντοκουμέντα και αδιαμφισβήτητες αλήθειες προκύπτει ότι είναι ένας άθλιος μεταχρονολογημένος ψεύτης και συκοφάντης (46 χρόνια μετά…), ένας αμετανόητος απολογητής και «νοσταλγός» της Φασιστικής Χούντας.

·        Είναι όμως δυνατόν ο Ιστορικός και Επιμελητής του Βιβλίου να μην διασταυρώσει, να μην σχολιάσει και να μην αντικρούσει τα ψέματα του Χουντικού «αφηγητή» του με τις ιστορικές αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου;

Αλήθειες όπως αυτές τεκμηριώνονται τόσο στα πρακτικά της «Δίκης του Πολυτεχνείου» και στις μαρτυρίες των Κ.Λαλιώτη και Κ.Σταμέλου, της Πέπης Ρηγοπούλου, όπως και άλλων στελεχών του Φοιτητικού Κινήματος, όσο και σε 100δες αδιάψευστα φωτογραφικά, ηχητικά και τηλεοπτικά ντοκουμέντα;  

·        Με μεγαθυμία και επιείκια μόνο μια λογική εξήγηση μπορεί να δοθεί.

Ο ιστορικός ναρκισσισμός με τις συνεπακόλουθες εμμονές του παγίδευσε τον Ερευνητή σε έναν ρόλο «επιτήδειου – ουδέτερου».

Ίσως γι’ αυτό κρατούσε μία «αφήγηση» εξόφθαλμα ψευδέστατη και άθλια, ως επτασφράγιστο μυστικό, στα ερμητικά κλειστά συρτάρια του από το 2011, δηλαδή 8 ολόκληρα χρόνια.

Είναι άξιο απορίας γιατί δεν μπήκε στον κόπο να διασταυρώσει τη μεταχρονολογημένη «αφήγηση», χωρίς να πιστοποιήσει την αξιοπιστία της, χωρίς να ρωτήσει έστω και έναν από τους 80 «αφηγητές» του Βιβλίου, που ήταν «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» μέσα από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.

Ίσως να είχε την ψευδαίσθηση και την αυταπάτη ότι η μεταχρονολογημένη ψευδέστατη και άθλια «αφήγηση» του Χουντικού Κ.Βουλιέρη μπορούσε να αναδειχτεί σε έναν «άσσο» για μια άλλη «θέαση» της ιστορίας και της αλήθειας της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  …. Ίσως…. Ίσως  …. Ίσως …..  

Πριν μερικές μέρες ένας αγαπητός μου Φίλος, ο Ποιητής Γιώργος Κακουλίδης, διαφωνώντας με την ψυχραιμία μου, μού χάρισε ένα διδακτικό στίχο της στιγμής :

«…. Φίλε μου Κώστα στην Ιστορία

   με αυτά τα Ίσως, Ίσως, Ίσως,

  μας χωρίζει μία Ά-βυ-σσος..…»

15.Αφήνω ως τελευταία αναφορά μου τον τρόπο που σχολιάζει και αξιολογεί ο Ιστορικός και Επιμελητής, στην Εισαγωγή του Βιβλίου, την «αφήγηση» του Κ.Βουλιέρη με τα αποδεδειγμένα αυταπόδεικτα και καταγέλαστα χουντικά ψεύδη του.

·        Παραθέτω αυτολεξεί το σχόλιο και την αξιολόγηση του κ. Ιάσονα Χανδρινού για την «αφήγηση» του Χουντικού Κ.Βουλιέρη:

«… Στο πλαίσιο του παρόντος βιβλίου, συλλέχθηκαν τέσσερις μαρτυρίες μελών των στρατιωτικών δυνάμεων. 

Η σημαντικότερη ανήκει σε έναν από τους Διοικητές της «Επιχείρησης Πολυτεχνείο» (της εκκένωσης τα ξημερώματα του Σαββάτου), ο οποίος αφηγείται τα γεγονότα με βάση συγκεκριμένους – και άκρως ενδιαφέροντες – θεματικούς/μνημονικούς άξονες:

Ø έμφαση στο αναίμακτο της εισβολής,

Ø τονισμό στοιχείων, που καταδεικνύουν την επιχειρησιακή αλλά και ηθική ανωτερότητα του στρατού απέναντι στην αστυνομία,

Ø σεξουαλικά υπονοούμενα και υπαινιγμούς για τον νεολαιίστικο (άρα μη ιδεολογικό) χαρακτήρα των γεγονότων και άλλα». 

·        Με άλλα λόγια τόσο ο πασίγνωστος Μιχάλης Γουνελάς όσο κυρίως ο «πρωτοεμφανιζόμενος» σωτήρας και λυτρωτής του Πολυτεχνείου, και πάνω απ’ όλα «προστάτης» και «συμπαραστάτης» των Φοιτητών και των Φοιτητριών Κώστας Βουλιέρης δεν είναι εκφραστές και φορείς της Χούντας. Δεν είναι πολιορκητές και αυτουργοί μιας βίαιης Εισβολής και «εκκένωσης» του Πολυτεχνείου αλλά ουδέτεροι παρατηρητές και «αφηγητές».  Δεν είναι Χουντικοί Αξιωματικοί και σιδερένιοι βραχίονες της Δικτατορίας αλλά απλώς είναι γενικά, αόριστα και αφηρημένα «μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων».

·        Αυτό το σχόλιο του Επιμελητή δεν είναι μόνον ανεξήγητο αλλά είναι και ασυγχώρητο. Αφήνει τους πάντες ενεούς.

16.   Ο Ιάσονας Χανδρινός στην απάντησή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (18/11/2019) στον Δημήτρη Ψαρρά και το άρθρο του (16/11/2019) με τίτλο «… Η Δικαίωση των Τανκς…» προσπάθησε να αναγνωρίσει το λάθος του και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

·        Στις δύο ακροτελεύτιες παραγράφους αυτής της απάντησής του αναφέρεται τιμητικά και με σεβασμό στο όνομά μου και στο όνομα του Κυριάκου Σταμέλου ως εξής:

Ø «…..Η εννιάχρονη ενασχόλησή μου με την προφορική, βιωματική ιστορία του Πολυτεχνείου δεν είναι ένα ψυχρό ακαδημαϊκό εγχείρημα.  Αντλείται από έναν βαθύ, ειλικρινή και ανυπόκριτο σεβασμό σε ανθρώπους που εκείνη την εποχή έπαιξαν κυριολεκτικά το κεφάλι τους, μεταξύ των οποίων ο Κυριάκος Σταμέλος (που πριν φύγει από τη ζωή μού έκανε την τιμή να μου δώσει τη μαρτυρία του) και φυσικά ο Κώστας Λαλιώτης.

Ø «…. Ο Κώστας Λαλιώτης για μένα θα είναι για πάντα ο άνθρωπος που περιγράφουν τα δύο παρακάτω αποσπάσματα που επίσης περιλαμβάνονται στο βιβλίο:

Ø «…. Ήτανε κάτω ο Λαλιώτης και κάποιοι άλλοι στο θυρωρείο της Πατησίων.  Είχανε έρθει τα τανκς κι είχαν σταθεί μπροστά (…).  Πήδηξε τα κάγκελα και βγήκε.  Και τον συλλάβανε.  Δεν ήταν εύκολο να το κάνεις αυτό, ήθελε αρχίδια μεγάλα. Έδειξε μεγάλη παλληκαριά, κι αυτός  και ο Κυριάκος ο Σταμέλος» (Σταύρος Λυγερός, σ.391 του Βιβλίου).»

Ø «.… Ο Κώστας Λαλιώτης στο Πολυτεχνείο απέδειξε έναν ηρωισμό εκπληκτικό, έκανε τη διαπραγμάτευση μαζί με τον Κυριάκο τον Σταμέλο. Συνελήφθη και βασανίστηκε πολύ (ΕΣΑ πήγε κι αυτός), έπαθε ολική αμνησία απ’ τα βασανιστήρια, νοσηλεύτηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο….

….. Ανακρινότανε και για εμένα, επειδή ήξερε πού θα κρυφτώ γιατί ήμασταν κολλητοί φίλοι (εγώ άλλαξα 22 σπίτια μετά το Πολυτεχνείο μέχρι τη Μεταπολίτευση, ο Κώστας τα ήξερε τα σπίτια). Θα είχα συλληφθεί αν με είχε πει. Αλλά δεν είπε τίποτα….»

(Μιχάλης Σαμπατακάκης, σ.583 του Βιβλίου).

·        Νοιώθω αυτονόητη υποχρέωσή μου πολύ ευγενικά και με ειλικρίνεια να ευχαριστήσω έναν νέο Ιστορικό – Ερευνητή για το σεβασμό του και για τις πολύ τιμητικές αναφορές του στο πρόσωπό μου και κατ’ επέκταση στο πρόσωπο τού αξέχαστου, αείμνηστου και πάντα γενναιόψυχου Φίλου μου Κυριάκου Σταμέλου.

·        Θέλω όμως να καταλάβει ο Ιάσονας Χανδρινός ως Ιστορικός – Ερευνητής μια ιδιαίτερη στάση και συμπεριφορά όλων μας.

Δεν επιζητούμε «ούτε εγώ», «ούτε κανείς άλλος» από μια «Γενιά χωρίς Γενάρχες» από το Βιβλίο του προσωπικές αντιστασιακές περγαμηνές, συμψηφιστικές κολακείες και δαφνοστεφανώματα.

Η αγανάκτηση για την ψευδέστατη, νοσηρή και καταγέλαστη «αφήγηση» του Χουντικού Κ.Βουλιέρη δεν είναι ένα προσωπικό θέμα, αλλά θέμα μιας συλλογικής μνήμης, ευαισθησίας και αλήθειας.     

Για τους λόγους αυτούς, οι θέσεις και οι κριτικές παρεμβάσεις για το Βιβλίο τόσο οι δικές μου όσο και εκατοντάδες άλλων σχετικά με την προκλητική και ανιστόρητη αφήγηση του «ξεχασμένου» Κ.Βουλιέρη αφορούν ένα «συλλογικό και βιωματικό ΕΜΕΙΣ μιας αφυπνισμένης, αντιστασιακής και εξεγερμένης Γενιάς». Αφορούν κυρίως και μοναδικά το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ως ιστορικό ορόσημο με τις αδιαμφισβήτητες πυρακτωμένες και ματωμένες αλήθειές του.

17.   Τον Ιάσονα Χανδρινό τον γνωρίζω, τον συμπαθούσα και τον εκτιμούσα ως νέο Ιστορικό. Γι’ αυτό και εγώ, όπως και τόσοι άλλοι παρόντες στην Εξέγερση, τον βοήθησα για να αντλήσει στοιχεία για το φιλόδοξο Βιβλίο του.

·        Στον Ιάσονα Χανδρινό δεν καταλογίζω κακές προθέσεις και κακόβουλα σχέδια.

Όμως έχει διαπράξει ένα ολέθριο λάθος, ένα τραγικό λάθος.

·        Τον Ιάσονα Χανρινό για λόγους αρχής δεν τον στοχοποιώ και δεν τον «πυροβολώ» γιατί είμαι συνειδητά άοπλος όπως στις 17 Νοεμβρίου του 1973.

·        Με το αναλυτικό, εκτεταμένο και τεκμηριωμένο κείμενό μου, στο όνομα μίας ιστορικής αλήθειας γραμμένης με αίμα, απλώς αποκαλύπτω, κρίνω και κατακρίνω αυτό το ολέθριο λάθος του.

Αυτό το ολέθριο λάθος του Ιάσονα Χανδρινού έγκειται τόσο στην ασχολίαστη και αδιασταύρωτη «αφήγηση» του Χουντικού Κ.Βουλιέρη όσο και για το αξιολογικό σχολιασμό αυτής της «αφήγησης» στην Εισαγωγή του Βιβλίου.

·        Δυστυχώς αυτό το ολέθριο και τραγικό λάθος του αδικεί μία πολύχρονη και πολύμοχθη ερευνητική δουλειά του και κυρίως στιγματίζει ένα αξιόλογο Βιβλίο αναφοράς.  

·        Όμως επιμένω για μία ακόμη φορά ότι το «Βιβλίο αναφοράς» με τίτλο «ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΕΔΩ» αξίζει να υπάρχει και αξίζει να διαβαστεί γιατί οι 80 βιωματικές «αφηγήσεις» των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» είναι σημαντικές και συγκλονιστικές μαρτυρίες.

Υ/Γ1

·        Για έναν Ιστορικό Ερευνητή «…θέλει αρετή και τόλμη…», απαιτεί θάρρος η καθαρή αναγνώριση ενός ολέθριου ιστορικού λάθους.

·        Για τον Ιάσονα Χανδρινό η δραστική αποκατάσταση της αλήθειας, χωρίς μισόλογα και δίχως περιστροφές, προβάλλει ως η μοναδική και λυτρωτική οφειλή του.

Υ/Γ2. Το σχόλιο του προηγούμενου Υστερόγραφου για τον Ιστορικό Ιάσονα Χανδρινό αφορά και ισχύει κατ’ αντιστοιχία και εις το ακέραιο τόσο για τις «Εκδόσεις Καστανιώτη», έναν οργανισμό με διαχρονικότητα, κύρος και αξιοπιστία όσο κυρίως για τον αγαπητό Φίλο μου, σαρανταπέντε χρόνια συναγωνιστή και συνοδοιπόρο, Θανάση Καστανιώτη.

Δήμαρχος Λαρισαίων Απ. Καλογιάννης: Αναλαμβάνω πρωτοβουλία για τις εκλογές στην ΚΕΔΕ

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΔΕ

Με επιστολή του προς τις παρατάξεις της ΚΕΔΕ «Αυτοδιοικητικό Κίνημα», «Νέα Αυτοδιοίκηση» και «Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία», ο κ. Καλογιάννης υπογραμμίζει την αναγκαιότητα συγκρότησης μια νέας ενωτικής προοδευτικής αυτοδιοικητικής παράταξης ενόψει των εκλογικών διαδικασιών για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. στην ΚΕΔΕ.

Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση ενωτικού προοδευτικού αυτοδιοικητικού μετώπου,  ενόψει των διαδικασιών για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου στην Κεντρική Ενωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ),  αναλαμβάνει ο Δήμαρχος Λαρισαίων κ. Απόστολος Καλογιάννης.

Ο κ. Καλογιάννης, που βίσκεται στη θέση του δημάρχου Λαρισαίων για δευτερη θητεία, στην επιστολή του μεταξύ άλλων επικαλείται  το επιτυχές παράδειγμα της «Συμπαράταξης Λαρισαίων»,  της δημοτικής κίνησης που ηγείται  η οποία συγκροτήθηκε το 2014, ενώ στις δημοτικές εκλογές του 2019 υποστηρίχθηκε από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ και Οικολόγους Πράσινους.

Αναλυτικά στην επιστολή του προς τα στελέχη των παρατάξεων «Αυτοδιοικητικό Κίνημα», «Νέα Αυτοδιοίκηση» και «Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία» ο κ. Καλογιάννης σημειώνει τα εξής:

«Αγαπητοί συνάδελφοι

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της  ΚΕΔΕ για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. θεωρώ σκόπιμο να σας απευθύνω αυτή την επιστολή με όλο τον σεβασμό στις διαδικασίες σας.

Οι συγκεκριμένες εκλογές πραγματοποιούνται σε μια κρίσιμη περίοδο για την Αυτοδιοίκηση, μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και μπροστά στην ανάγκη ενδυνάμωσης σε όλα τα επίπεδα του θεσμού που υπηρετούμε.

Το αποτέλεσμα των εκλογικών διαδικασιών στην ΚΕΔΕ, θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό την πορεία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τα επόμενα χρόνια και κυρίως τους τρόπους αντίδρασης σε όσα φαίνεται ότι έρχονται.

Ενώπιον όλων αυτών, η μοναδική μας απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά η ενότητα όλων όσοι αντιδρούν και αντιστέκονται σε αυτά που δρομολογούνται ή θα δρομολογηθούν με αρνητικές επιπτώσεις στην ίδια την υπόσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η επιζητούμενη ενότητα, μέχρι σήμερα, περιχαρακώθηκε  από την στάση των κομμάτων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συνολική ενιαία και ενωτική στάση των προοδευτικών δυνάμεων της Αυτοδιοίκησης.

Αγαπητοί συνάδελφοι

Απευθύνομαι σε εσάς, με την συγκεκριμένη επιστολή, επικαλούμενος το επιτυχές παράδειγμα της Λάρισας, την πορεία της «Συμπαράταξης Λαρισαίων» και την θαυμαστή και αδιατάρακτη ενότητα που επέφερε θετικά αποτελέσματα στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2014 και του 2019.   Ως γνωστόν, μετά απο πρωτοβουλίες ανθρώπων που σήμερα βρίσκονται στη διοίκηση του Δήμου, οδηγηθήκαμε  στην συγκρότηση μιας αυτοδιοικητικής ενωτικής παράταξης με προοδευτικό πρόσημο.

Οι πρωτοβουλίες αυτές προέκυψαν «από τα κάτω» και στη συνέχεια τα πολιτικά κόμματα με δική τους ευθύνη στα πλαίσια του θεσμικού τους ρόλου αποφάσισαν και στήριξαν την προσπάθειά μας. Η προσπάθεια ήταν και είναι ανέφελη. Υπερασπιστήκαμε και υπερασπιζόμαστε την ενότητα, την Αυτοδιοίκηση και το Δήμο μας από θέσεις αρχών και αξιών και με τις κοινές μας ρίζες στην μεγάλη προοδευτική παράταξη της Αυτοδιοίκησης.

Πιστεύω βαθύτατα πως το ενωτικό και νικηφόρο εγχείρημα της Λάρισας, πρέπει να εφαρμοστεί και σε επίπεδο ΚΕΔΕ. Ας προσπεράσουμε τα όρια των κομμάτων και τις παρατάξεις, όπως εκφράστηκαν μέχρι σήμερα προκειμένου να αναλάβουμε μια πλατιά ενωτική πρωτοβουλία για να διαμορφώσουμε την ενωτική αυτοδιοικητική πρότασή μας.

Στην κατεύθυνση αυτή δηλώνω πως είμαι έτοιμος να συμμετάσχω για να υπερασπίσουμε κοινές θέσεις και αρχές.

Αγαπητοί συνάδελφοι

Οι συσχετισμοί στο Συνέδριο της ΚΕΔΕ είναι συγκεκριμένοι. Οφείλουμε ωστόσο να διαμορφώσουμε ένα μεγάλο μέτωπο αντίστασης απέναντι στις επερχόμενες αρνητικές πολιτικές για την Αυτοδιοίκηση, αλλά και σύνθεσης για το αύριο του θεσμού.

Ας αναλογιστούμε με τόλμη και θάρρος την προοπτική συγκρότησης μιας μεγάλης αυτοδιοικητικής προοδευτικής και  ενωτικής παράταξης. Οι τρόποι υπάρχουν αρκεί να υπάρχει θέληση.Για το καλό της Αυτοδιοίκησης και των συμπολιτών μας.»

Νίκος Φίλης: Υποκατάσταση του κράτους δικαίου από το κράτος εκτάκτου ανάγκης της ΝΔ

Την Κυριακή ζήσαμε μια μαζική διαδήλωση παρά την αστυνομοκρατία και το κλίμα που είχε δημιουργηθεί τις προηγούμενες μέρες. Πώς ερμηνεύεις τη μαζικότητα;

Χάρηκα για την ιδιαίτερα μαζική συμμετοχή νέων του ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία, κάτι που δείχνει ότι η ανασυγκρότηση του κόμματος μπορεί να γίνει σε επικοινωνία με τη γενιά τους

Ήταν αληθινά η μαζικότερη πορεία του Πολυτεχνείου τα τελευταία χρόνια. Αλλά εκείνο που εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας. Υπάρχει πολιτική εξήγηση: Η γενιά που υπήρξε το μεγαλύτερο θύμα της κρίσης, με ανεργία 55% και εξευτελιστικούς μισθούς, διαισθάνεται ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ τη σπρώχνει πίσω στο περιθώριο. Ότι η ζωή της μέσα στην περιβόητη κανονικότητα του Μητσοτάκη είναι αναλώσιμη.

Κι έχει δίκιο. Δεν είναι τυχαίο, ότι μαζί με τα εργασιακά και την καταστολή, η κυβέρνηση ανοίγει μέτωπο στην Παιδεία. Έχει προφανές το σχέδιο να κλείσουν δημόσιες δομές, να μειωθεί ο αριθμός όσων σπουδάζουν στη δημόσια εκπαίδευση -και ιδιαίτερα στην τριτοβάθμια- και να αυξηθεί κατά 20.000 ετησίως ο αριθμός των «πελατών» των κολεγίων.

Η επίθεση στο πανεπιστημιακό άσυλο, όπως αυτή «εικονογραφήθηκε» με το κλείσιμο της ΑΣΟΕΕ, ενεργοποίησε κώδικες αντίστασης και ανακάλεσε μνήμες από άλλες εποχές. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται η ίδια ακριβώς -και πράγματι πολλά γύρω μας έχουν αλλάξει. Ωστόσο παρόμοιοι αγώνες ευαισθητοποιούσαν διαχρονικά τους νέους και τροφοδότησαν τα κινήματα τις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Μια πολιτική κινητικότητα ξένη στη Δεξιά, που για αυτό αδυνατούσε να την κατανοήσει: Το πώς η πολιτική ενεργοποίηση των νέων, έστω με αντιφάσεις και ασυνέχειες, γινόταν παράγοντας απρόβλεπτων ανατροπών.

Στην προχθεσινή πορεία ίσως γίναμε μάρτυρες μιας νέας αρχής για την νεολαία. Ανάλογα μηνύματα έχουμε με το «κίνημα της σαρδέλας» στην Ιταλία και βεβαίως με την παγκόσμια κινητοποίηση για την κλιματική αλλαγή. Ένα φαινόμενο που ορισμένοι αποκάλεσαν «νέο `68», καθώς έχει ως προμετωπίδα το σύνθημα «Όχι μόνο το κλίμα, αλλά το σύστημα».

Χάρηκα για την ιδιαίτερα μαζική συμμετοχή νέων του ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία, κάτι που δείχνει ότι η ανασυγκρότηση του κόμματος μπορεί να γίνει σε επικοινωνία με τη γενιά τους. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ενώ έχουμε εκλογική επιρροή στους νέους, οργανωτικά δεν τα πάμε εξίσου καλά.

Βλέπουμε να εφαρμόζεται το δόγμα «Νόμος και τάξη»… Είναι μόνο αντιπερισπασμός απέναντι σε άλλες δυσκολίες; Εξευμενισμός του δεξιού πολιτικού κέντρου και της μεσαίας τάξης; Ή αντίληψη; Δεν θα έπρεπε να είναι πιο αποφασιστική σε αυτό τον τομέα η αντιπολίτευση;

Δεν μπορεί η πολιτική ασφάλειας να αρχίζει και να τελειώνει με την καταστολή.

Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» είναι μία από τις τρεις προεκλογικές αιχμές της ΝΔ. Οι άλλες δύο ήταν «Λιγότεροι φόροι» και «Περισσότερες-καλύτερες δουλειές».  Το είπαμε και πριν, η κυβερνητική πολιτική φέρνει ξανά φορολογικές ελαφρύνσεις για το μεγάλο κεφάλαιο και μισές δουλειές ή και ανεργία για τους νέους.

Τη γενικευμένη ανασφάλεια στην κοινωνία που θα γεννήσουν αυτά, η κυβέρνηση επιχειρεί να συγκαλύψει επιστρατεύοντας το δόγμα της δημόσιας τάξης με καταστολή και το στήσιμο παρακρατικών κέντρων, όπως αποκαλύφθηκε με τους κοριούς στα αυτοκίνητα διαδηλωτών. Το αναφαίρετο δικαίωμα του πολίτη στην ασφάλεια δεν υπηρετείται με επιχειρήσεις εξευτελισμού νέων ανθρώπων, με ξεγυμνώματα και εφόδους που θυμίζουν άλλες εποχές σε κέντρα διασκέδασης ή κινηματογράφους. Στην πράξη θα φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού αποπροσανατολίζουν την Αστυνομία από το έργο της ουσιαστικής ασφάλειας, ανακαλύπτοντας και πάλι τον «εσωτερικό εχθρό», τον «εχθρό-λαό» και ιδιαίτερα τη νεολαία. Είδαμε και τον κ. Βορίδη να ομολογεί κυνικά ότι «το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας».

Θα γίνει πολύ σύντομα σαφές: Η έκρηξη αστυνομικής καταστολής δεν αντιμετωπίζει την εγκληματικότητα, γίνεται η ίδια παράγοντας παρόξυνσής της. Το τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη για την εκκένωση των καταλήψεων και μάλιστα λίγο πριν την επέτειο της εκτέλεσης Γρηγορόπουλου, θυμίζει το δόγμα Σαμαρά για την «ανακατάληψη των πόλεων». Ας θυμηθούμε τι πέτυχε.

Η αντιμετώπιση αυτών των πρακτικών από την Αριστερά και τα κινήματα πρέπει να είναι άμεση και αποφασιστική. Η αντιμετώπιση κοινωνικών φαινομένων καθώς και -ασφαλώς κατακριτέων- πράξεων βίας από ορισμένες ομάδες δεν πρέπει να οδηγεί στη δημιουργία αφηγήματος που τα συνδέει με τα εγκλήματα της τρομοκρατίας, όπως επιχειρεί η κυβέρνηση. Δεν μπορεί η πολιτική ασφάλειας να αρχίζει και να τελειώνει με την καταστολή. Χρειάζεται να αντιμετωπιστούν τα κοινωνικά αίτια που τροφοδοτούν την απόγνωση ή και τον μηδενισμό ανάμεσα στους νέους. Δεν έχει ανάγκη η Αριστερά να βάλει πηλίκιο και επωμίδες για να υπερασπιστεί την ασφάλεια και τα δικαιώματα των πολιτών.

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανοίξει προαναχωρησιακά κέντρα στα νησιά, δηλαδή πάλι κλειστά κέντρα κράτησης, ενώ ακούγεται ακόμα και η χρήση άδειων νησιών. Την ίδια ώρα πληθαίνουν οι ξενοφοβικές αντιδράσεις, ενώ το κίνημα διοργανώνει υποδοχή/καλωσόρισμα στους πρόσφυγες που έρχονται στην ενδοχώρα. Ποια η εκτίμησή σου για την κατάσταση; Πώς κρίνεις τις επιλογές της κυβέρνησης και πώς πρέπει να αντιδράσει η αριστερά και το κίνημα;

Η αντιμετώπιση του προσφυγικού προϋποθέτει αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής (Δουβλίνο) που απειλεί να μετατρέψει την Ελλάδα και άλλες μεσογειακές χώρες σε στρατόπεδα προσφύγων, κατάργηση της απαράδεκτης δήλωσης ΕΕ- Τουρκίας και αποτελεσματικό σχεδιασμό για την υποδοχή των προσφύγων σε όλη την Ευρώπη στη βάση των κανόνων του διεθνούς δικαίου και του ανθρωπισμού.

Η ΝΔ ως κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναγνωρίσει ότι το προσφυγικό δεν προέκυψε από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για δήθεν ανοιχτά σύνορα, αλλά, είχε γεωπολιτικές αιτίες. Είναι όμως αργά για προσαρμογή της πολιτικής. Σε ένα τμήμα ηγεσίας και ακροατηρίου έχει φωλιάσει η ξενοφοβία, που εντάθηκε με τον εθνικιστικό παροξυσμό για το Μακεδονικό. Δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι θα ζήσουμε για πολλά χρόνια με πρόσφυγες πολέμου ή πείνας ή κλιματικούς πρόσφυγες.

Κατανοώντας ότι το φαινόμενο δεν είναι προσωρινό, απαιτείται ριζική ανασύνταξη της κοινωνίας και του κράτους. Πρωτίστως, προσπάθεια ένταξης των προσφύγων αλλά και των απεγνωσμένων μεταναστών στο σχέδιο για την ανάπτυξη της χώρας. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, όχι να φυλακίζουμε οικογένειες με ανήλικα, στα κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα στα νησιά και στην ενδοχώρα, ή, ακόμη χειρότερα σε ξερονήσια, όπως ακούγεται. Αυτό είναι το όραμα της ΝΔ; μια νέα γενιά εκτοπισμένων;

Ο κυβερνητικός σχεδιασμός, που παραβιάζει κανόνες του εσωτερικού και του διεθνούς δικαίου, θεωρώ βέβαιο ότι θα αποδειχθεί μυωπικός και επικίνδυνος. Θα προκληθούν εντάσεις μέσα στα συγκεκριμένα κέντρα που θα επεκταθούν και στις τοπικές κοινωνίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΜΕΡΑ 25 που καταψήφισαν τον προσφυγικό νόμο της ΝΔ, πρέπει να συντονίσουν τις παρεμβάσεις τους μέσα στην κοινωνία, με κινήσεις έμπρακτης αλληλεγγύης και δημοκρατικής αντίστασης. Να προκαλέσουν διάλογο και να προωθήσουν ένα διαφορετικό τρόπο εγκατάστασης των προσφύγων στην ενδοχώρα, όχι μόνο σε απομακρυσμένες περιοχές, αλλά στα μεγάλα αστικά κέντρα, με κρατική εποπτεία, μέριμνα και προσπάθεια οι άνθρωποι αυτοί να νιώσουν ότι δεν είναι κυνηγημένοι κι εδώ.

Σε αυτό το μέτωπο ανθρωπισμού, δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής η Εκκλησία οφείλει, ως εκ της αποστολής της να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο θυμίζοντας ότι ο άνθρωπος ανεξαρτήτως προέλευσης και πίστης είναι εικόνα του Θεού και να οργανώσει ένα μεγάλο έργο στήριξης των εμπερίστατων συνανθρώπων.

Με την εμπειρία και με τα αποτελέσματά της ήταν από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ σωστή η επιλογή της συνταγματικής αναθεώρησης; Ποιες ήταν οι δύο αντιλήψεις;

Τα εμπόδια ήταν εξωτερικά και παραθεσμικά: Ήταν η αναγόρευση του Μνημονίου σε παρασύνταγμα. Να το πω κομψά, η «συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού».

Η αλήθεια είναι ότι η κρίση που βιώνουμε δεν είναι πρωτίστως πολιτειακή αλλά κυρίως πολιτική. Συνεπώς, το υπάρχον Σύνταγμα δεν εμπόδιζε την αναζήτηση και εφαρμογή εναλλακτικών πολιτικών και τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι η τρόικα το είχε χαρακτηρίσει «πορτοκαλί Σύνταγμα» ταξινομώντας το στη χορεία των «μεσογειακών» Συνταγμάτων με ισχυρά κοινωνικά γνωρίσματα. Τα εμπόδια ήταν εξωτερικά και παραθεσμικά: Ήταν η αναγόρευση του Μνημονίου σε παρασύνταγμα. Η περιστολή του κράτους πρόνοιας και η υποκατάσταση του κράτους δικαίου από το κράτος εκτάκτου ανάγκης από τη ΝΔ. Να το πω κομψά, η «συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού».

Αυτή η αρνητική εξέλιξη σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίστηκε από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μας εμπόδιζε το υπάρχον Σύνταγμα να ξεδιπλώσουμε πολιτικές ανατροπής των μνημονιακών καταναγκασμών. Επιλέξαμε να προχωρήσουμε στη συνταγματική αναθεώρηση προφανώς για να αφήσουμε πιο σαφές το αποτύπωμα προοδευτικών ιδεών. Υποτιμήσαμε τον κίνδυνο η αναθεωρητική Βουλή να έχει δεξιά πλειοψηφία, δηλαδή, πλειοψηφία που θα ανέτρεπε, ή, ακόμη χειρότερα, θα εκτροχίαζε τη συνταγματική μας πρωτοβουλία. Φοβούμαι ότι είναι κι αυτή μια απόδειξη ότι η ηγεσία του κόμματος δεν περίμενε ότι μπορεί να χάσουμε τις εκλογές.

Να σημειώσω, επίσης, ότι σε ορισμένα εμβληματικά θέματα, όπως ο χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας η προτεινόμενη αναθεώρηση υπήρξε άτολμη, καθώς, εγκλωβίστηκε σε αδιέξοδους συμβιβασμούς με την Ιεραρχία, όπως φάνηκε με το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας καθώς και με την επανεμφάνιση των μητροπολιτών σε ρόλο πολιτικών σταυροφόρων και εθναμυντόρων, με αφορμή το Μακεδονικό. Στερνή μου γνώση…

Φοβούμαι τέλος ότι η πρόταση αναθεώρησης που καταθέσαμε δεν συζητήθηκε διεξοδικά, ούτε στην τελική της διατύπωση είχαν ληφθεί υπόψη ενστάσεις συντρόφων, που διατυπώθηκαν στα όργανα του κόμματος.

Το δεξιόστροφο κύμα στην Ευρώπη, πώς φτάνει στη χώρα μας; Ποια είναι η κριτική ή προοπτική σε αυτό το ζήτημα;

Η πρόσφατη νίκη της ΝΔ αντικατοπτρίζει ακριβώς την πολιτική ηγεμονία του νεοσυντηρητισμού στην Ευρώπη και αλλού. Κι ενώ είχε καταγραφεί η ελληνική ιδιομορφία της κρίσης, που οδήγησε στη δημοκρατική ανατροπή, φάνηκαν επίσης και τα όριά της.

Η συντηρητική ηγεμονία όμως δεν είναι αδιατάρακτη. Εμφανίζονται ρήγματα όπως στη Χιλή και το Λίβανο, με κινήματα εναντίον των κοινωνικών ανισοτήτων και της λιτότητας αλλά και η δυναμική αντίδραση της νεολαίας κατά της κλιματικής αλλαγής.

Στην άλλη όχθη, υπάρχουν ακροδεξιές διαφοροποιήσεις μέσα στο κυρίαρχο μπλοκ: οι αντιπροσφυγικές τάσεις, η ωμή παρέμβαση Τραμπ – Μπάνον στην εσωτερική πολιτική μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών, η αναβίωση των επιθετικών εθνικισμών κι άλλα, σε μια περίοδο μάλιστα που χλωμιάζει η ευρωπαϊκή ιδέα.

Είναι πιθανό η συνοχή της ΝΔ να δοκιμαστεί και ο Μητσοτάκης να καταφύγει σε πρόωρες εκλογές για να ελέγξει τις εξελίξεις στην παράταξή του, πριν φθαρεί η κυβέρνησή του, προσδοκώντας νέα νίκη που θα του επιτρέψει να εφαρμόσει ανοιχτά το αντικοινωνικό πρόγραμμά του. Να δούμε αν λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, το λαό.

Έχουν ήδη περάσει τέσσερις μήνες κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Πώς την κρίνεις από τις επιλογές και πολιτικές της;

Η κυβέρνηση κινείται σε δύο κατευθύνσεις. Αφενός ανατροπή της θεσμικής ισορροπίας, των αξιών και της συναίνεσης που είχε επιτευχθεί τη μεταπολιτευτική περίοδο. Από εκεί προκύπτει η ιδεολογική επίθεση στους «μύθους της Μεταπολίτευσης». Αφετέρου επιχειρεί την εγκαθίδρυση του μνημονίου ως καθεστώτος.

Από αυτές τις στρατηγικές επιλογές προκύπτει η επίθεση στα δικαιώματα και η προώθηση ατζέντας κοινωνικών ανισοτήτων και λιτότητας. Είναι χαρακτηριστική η ακραία ποινικοποίηση παραπτωμάτων «του δρόμου» και η ταυτόχρονη επιεικής αντιμετώπιση ή και ασυλία στους εγκληματίες των «λευκών κολάρων».

Στον ΣΥΡΙΖΑ ασκείται κριτική ότι η ηγεσία ασκεί υποτονική και αμήχανη αντιπολίτευση, όπως και ότι δεν επικεντρώνει στα κοινωνικά ζητήματα αφιερώνοντας πολύ χρόνο στα θέματα της διαφθοράς και της διαπλοκής. Εσύ τι πιστεύεις γι` αυτό;

Δεν έχουμε ξεκινήσει τη συζήτηση για τα αίτια της ήττας, ώστε, με ασφαλή τρόπο να επαναδιατυπώσουμε το πρόγραμμά μας ως κόμμα της Αριστεράς, υπερβαίνοντας τους περιορισμούς της μνημονιακής περιόδου

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί τον βηματισμό του ως αντιπολίτευση κι αυτό δεν είναι εύκολο. Τα προβλήματα φυσιογνωμίας όμως δεν λύνονται με την εσωστρεφή αναζήτηση νέων οργανωτικών σχημάτων. Μετά τις εκλογές βάλαμε μπροστά το οργανωτικό και αφήσαμε το πολιτικό. Δεν έχουμε ξεκινήσει τη συζήτηση για τα αίτια της ήττας, ώστε, με ασφαλή τρόπο να επαναδιατυπώσουμε το πρόγραμμά μας ως κόμμα της Αριστεράς, υπερβαίνοντας τους περιορισμούς της μνημονιακής περιόδου.

Η αντιπολίτευσή μας συχνά δεν επικεντρώνεται στα κοινωνικά ζητήματα και δίνει έμφαση σε θέματα που δεν απασχολούν με επείγοντα τρόπο σήμερα τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Επιβάλλεται να απαντήσουμε στην ιδεολογική επίθεση της ΝΔ διαμορφώνοντας νέες πολιτικές προτάσεις χωρίς αντιφάσεις.

Δεν γίνεται π.χ. να συνδυάσεις πολιτική κατά της κλιματικής αλλαγής παραμένοντας ταυτόχρονα θετικός στις εξορύξεις υδρογονανθράκων.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αντιπολίτευσή μας δεν θα είναι αγώνας δρόμου 100 μέτρων αλλά αγώνας αντοχής. Να συνδυάζουμε θεσμικές αλλά και κινηματικές πρωτοβουλίες, επανασυστήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς που έχει λάβει το μήνυμα των εκλογών να διορθωθεί για να επανέλθει στην εξουσία.

Το ζήτημα της διεύρυνσης και των συμμαχιών απασχολεί τον ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή του εγχειρήματος. Ωστόσο, ο ηγετικός λόγος δεν επιμένει σε αυτή, δεν την προβάλλει όσο χρειάζεται. Εσύ τι πιστεύεις;

Όλοι αυτοί μπορούν να συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ στη βάση ενός προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που θα εγγράφονται στην προοπτική υπέρβασης του καπιταλισμού.
Το κόμμα, όμως, χρειάζεται και συμμαχίες πολιτικές και κοινωνικές. Δεν μπορεί να τις συμπεριλάβει όλες στο εσωτερικό του, όπως παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΕ (Εθνική Λαϊκή Ενότητα)

Η αμφίπλευρη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκαία. Η εκλογική του επιρροή έχει πολλές ψυχές: Αντιδεξιούς πολίτες, αριστερούς πολλών διαδρομών, κυρίως, όμως, ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας (το 37% στις εκλογές) που παρακολουθεί αλλά δεν συμμετέχει ενεργά στην πολιτική. Όλοι αυτοί, με ιδιαίτερη έμφαση στη νεολαία, μπορούν να συγκροτήσουν ένα νέο «εμείς», εξέλιξη πολύ σημαντική σε συνθήκες απομάκρυνσης των πολιτών από την πολιτική.
Το εύρος της ιδεολογικής-πολιτικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εκτείνεται από το προοδευτικό κέντρο που έχει αντι-νεοφιλελεύθερες και αντιεθνικιστικές αντιλήψεις μέχρι τους νέους της διάχυτης αμφισβήτησης, που είναι όμως μακριά από τη βία. Παραπέμπει αυτό στην αμορφία ενός ανερμάτιστου πολυσυλλεκτισμού; Όχι! Όλοι αυτοί μπορούν να συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ στη βάση ενός προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που θα εγγράφονται στην προοπτική υπέρβασης του καπιταλισμού.
Το κόμμα, όμως, χρειάζεται και συμμαχίες πολιτικές και κοινωνικές. Δεν μπορεί να τις συμπεριλάβει όλες στο εσωτερικό του, όπως παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΕ (Εθνική Λαϊκή Ενότητα). Όσο δεν επιχειρούμε συμμαχίες πάνω σε προγραμματική βάση αφήνουμε περιθώρια στον Μητσοτάκη να οργανώνει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.

Τι θα σήμαινε ριζοσπαστική πολιτική αυτή την περίοδο; Σε ποιους τομείς;

Οφείλουμε να απομακρυνθούμε από τις υποχρεώσεις του μνημονίου παρακολουθώντας τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς συσχετισμούς (π.χ. τις διεργασίες για κυβέρνηση Σοσιαλιστών – PODEMOS στην Ισπανία). Πρέπει να ξαναφέρουμε στο δημόσιο διάλογο το ζήτημα του χρέους και του μοντέλου ανάπτυξης

Δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως κόμμα της «κανονικότητας», γιατί, αυτή παραπέμπει στην ανασύσταση του συστήματος και του νεοφιλελευθερισμού. Οφείλουμε να απομακρυνθούμε από τις υποχρεώσεις του μνημονίου παρακολουθώντας τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς συσχετισμούς (π.χ. τις διεργασίες για κυβέρνηση Σοσιαλιστών – PODEMOS στην Ισπανία). Πρέπει να ξαναφέρουμε στο δημόσιο διάλογο το ζήτημα του χρέους και του μοντέλου ανάπτυξης, αλλά και της ζοφερής προοπτικής η Ελλάδα να γίνει μια υποβαθμισμένη χώρα γερόντων, στερημένη από το πιο παραγωγικό της κομμάτι του πληθυσμού.
Πώς θα υπάρξει ανάπτυξη στη δική μας λογική χωρίς δημόσιες τράπεζες και επιχειρήσεις ενέργειας, χωρίς ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, χωρίς ενίσχυση του εισοδήματος και της εσωτερικής ζήτησης, χωρίς αύξηση στη φορολογία των κερδών των επιχειρήσεων; Πώς το οικολογικό πρόγραμμα θα συνδυαστεί με την ανάπτυξη, ώστε, οι θέσεις εργασίας να είναι προστιθέμενης αξίας και να σέβονται το περιβάλλον; Πώς τα δικαιώματα θα παραμείνουν στον πυρήνα της συλλογικής προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση;
Προφανώς, η ριζοσπαστική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ με τέτοια θέματα μέσα στους αγώνες φοβίζει τους αντιπάλους μας, οι οποίοι μας «επιτρέπουν» να συμπεριφερόμαστε ως αντιπολίτευση εν αναμονή, δηλαδή, ως μέρος της δικομματικής «κανονικότητας». Γι` αυτό μας επισείουν το «φάντασμα του κόμματος του 3%». Ευσεβείς πόθοι! Όλα τα θέματα που αναδεικνύουμε στη Βουλή και στις κινητοποιήσεις, αποτελούν αγωνίες της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Συμμετείχες στην τελευταία εκδήλωση της «Εποχής» όπου οι τοποθετήσεις όλων έβαζαν επιτακτικά το ζήτημα του απολογισμού, της αξιοποίησης της εμπειρίας και της αυτοκριτικής. Σωστός ο εντοπισμός, αλλά δεν έχει ξεκινήσει συγκεκριμένη συζήτηση ακόμα. Πώς θα οργανωθεί αυτή; Γιατί καθυστερεί;

Ο απολογισμός έπρεπε να έχει γίνει. Στην ιστορία δεν υπάρχουν λευκές σελίδες. Αν δεν το κάνουμε θα τον κάνουν οι αντίπαλοί μας σε βάρος της ιστορικής αλήθειας. Η ηγεσία διστάζει. Δεν ξέρω γιατί. Σε όλες τις οργανώσεις το θέμα τίθεται επιτακτικά. Με τρόπο συγκροτημένο και συντεταγμένο πρέπει να οργανωθεί άμεσα η συζήτηση για την κυβερνητική εμπειρία. Αν αποδειχθεί αδύνατο από τα πάνω μπορεί να επιχειρηθεί από τα κάτω. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Αντίθετα, ως χώρος θα βγούμε ενισχυμένοι.

Πώς πάει η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι προσέρχεται κόσμος που ποσοτικά και ποιοτικά είναι σημαντικός. Πώς θα πρέπει να αξιοποιηθεί και να ενσωματωθεί στο κόμμα;

Τα αποτελέσματα είναι ικανοποιητικά, ιδιαιτέρως αν ληφθεί υπόψη ότι δεν υπάρχει ισχυρή κοινωνική διαθεσιμότητα για πολιτική ένταξη. Είναι ευκαιρία να ανανεώσουμε τη λειτουργία του κόμματος, να ξεφύγουμε από την ρουτίνα, να απομακρυνθούμε από τον κυβερνητισμό και να προσανατολιστούμε σε δράσεις μέσα στην κοινωνία, αποκτώντας σχέσεις ή και δημιουργώντας νέους φορείς.
Η γειτονιά είναι ένα προνομιακό πεδίο. Οφείλουμε να αποκτήσουμε επαφή με όλα τα ζωντανά κύτταρα και τις πολυάριθμες συλλογικότητες σε κάθε περιοχή, σεβόμενοι την αυτονομία τους: οικολογικές πρωτοβουλίες, στέκια της νεολαίας, διαδικτυακές κοινότητες, γυναικείες ομάδες, πολιτιστικές λέσχες, αυτοδιαχειριζόμενες πρωτοβουλίες, οραματικές και καινοτόμες επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας, υπάρχει ένας ολόκληρος γαλαξίας από ευαισθησίες κοινοτήτων που μπορούν να αποτελέσουν ισχυρή δύναμη ανάσχεσης του κοινωνικού συντηρητισμού και αλλαγής της καθημερινότητας αλλά και του ίδιου του νοήματος της ζωής.
Συλλογικότητα και εσωκομματική δημοκρατία είναι διαρκή διακυβεύματα… Ιδιαίτερα σήμερα εν όψει του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, αφού στην απέναντι όχθη, από δυνάμεις του συστήματος, αναθερμαίνεται το πρότυπο του παρηκμασμένου δικομματικού αρχηγισμού.

Πηγή: Η Εποχή

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Ιδεολογικές αντιφάσεις της Ν.Δ.

Οικογένεια

Οι συντηρητικές παρατάξεις υποτίθεται ότι στηρίζουν την οικογένεια. Είτε λόγω παράδοσης και παλαιότερων μαχών ενάντια στον φιλελευθερισμό είτε λόγω σύνδεσης με την Εκκλησία, η οικογένεια παρουσιάζεται ως ανάχωμα ενάντια σε επικίνδυνες ιδέες και νεωτερισμούς – ως βασικό θεμέλιο σταθερότητας του συστήματος.

Η Ν.Δ. δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι επιδόσεις της σε αυτό το πεδίο στην προ κρίσης εποχή μπορεί να μην ήταν εντυπωσιακές –για παράδειγμα ποτέ δεν είχαμε κοινωνικό κράτος υπέρ του παιδιού και η παιδική φτώχεια ήταν πάντα σε υψηλό επίπεδο– αλλά η Ν.Δ. είχε άλλους τρόπους να απευθύνεται στην οικογένεια, κυρίως μέσω του πελατειακού συστήματος και των μικροεξυπηρετήσεων όλων των ειδών.

Πόσο συμβατή είναι όμως μια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, εμμονική στην απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, με παρεμβάσεις υπέρ της οικογένειας; Η οικογένεια υποτίθεται ότι βασίζεται στις αξίες της δέσμευσης και της εμπιστοσύνης. Η απελευθερωμένη αγορά εργασίας επιτάσσει πολλές φορές δύο δουλειές –αν βέβαια υπάρχουν–, μεγάλες καθημερινές μετακινήσεις ή μετατοπίσεις σε άλλες περιοχές. Αντί ενός σταθερού περιβάλλοντος, ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί στην αβεβαιότητα, στην παροδικότητα και στην αστάθεια. Ενα νέο ζευγάρι, που δεν έχει τα μέσα ούτε την αυτοπεποίθηση για το μέλλον ώστε να δημιουργήσει οικογένεια, αποτελεί χαρακτηριστική εικόνα της εποχής μας. Η νέα ταινία του Κεν Λόουτς μας δίνει μια τρομακτική απεικόνιση αυτής της νέας κατάστασης.

Οι οικογένειες, και τα παιδιά ιδιαίτερα, υπέστησαν μεγάλο πλήγμα στην κρίση και στην περίοδο μετά. Το υπουργείο Εργασίας επί ΣΥΡΙΖΑ είχε, παρά τις δυσκολίες, μια συγκροτημένη στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν μπορούν εκ φύσεως να πατήσουν πάνω σε αυτά τα επιτεύγματα.

Εκπαίδευση

Η ιδέα των ίσων ευκαιριών, της κοινωνικής κινητικότητας, επίσης είναι μέρος της συντηρητικής ιδεολογίας, πρωτίστως ως αντίδοτο στην επικίνδυνη ιδέα της ισότητας των αποτελεσμάτων, που θέτει θέματα αναδιανομής του εισοδήματος, του πλούτου και γενικότερα της πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά. Για την ελληνική και ευρωπαϊκή Δεξιά, η μεγάλη ελπίδα για τις ίσες ευκαιρίες και την κοινωνική κινητικότητα ήταν η εκπαίδευση. Βέβαια οι περισσότερες μελέτες αναδεικνύουν ότι οι χώρες με τη μεγαλύτερη ισότητα αποτελεσμάτων είναι αυτές που επιτυγχάνουν και τη μεγαλύτερη ισότητα ευκαιριών και τη μεγαλύτερη κοινωνική κινητικότητα. Αλλά αυτό πάντα ίσχυε.

Ομως στον σύγχρονο καπιταλισμό οι ανισότητες έχουν αυξηθεί και έχουν αλλάξει μορφή. Στα πρώτα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού, οι ανισότητες οφείλονταν κυρίως στην ανισότητα μισθών. Τα τελευταία χρόνια, στις ανεπτυγμένες οικονομίες, έχουμε και μια σημαντικότατη μείωση του μεριδίου της εργασίας στο εθνικό εισόδημα, με αντίστοιχη αύξηση στο μερίδιο του κεφαλαίου. Εν ολίγοις, τώρα η ανισότητα λόγω ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής είναι μεγαλύτερη από την ανισότητα πλούτου, που είναι μεγαλύτερη από την ανισότητα εισοδήματος.

Σε αυτή την περίπτωση η εκπαίδευση παύει να αποτελεί διέξοδο. Η αντικατάσταση εργαζομένων με πιο εκπαιδευμένους εργαζόμενους δεν μπορεί να αλλάξει την τάση προς την ανισότητα, όταν ένα ολοένα αυξανόμενο μερίδιο του εθνικού εισοδήματος απλά δεν πάει στους εργαζόμενους.

Μεσαία στρώματα

Τα μεσαία στρώματα αποτελούν μια κοινωνική κατηγορία, αλλά για τις συντηρητικές αφηγήσεις αποτελούν πρωτίστως μια ιδεολογία: απλοί οικογενειάρχες, η ραχοκοκαλιά του συστήματος, εμπόδιο σε συλλογικά εγχειρήματα.

Το πρόβλημα για τις συντηρητικές δυνάμεις είναι ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν διαταράξει σοβαρά αυτή τη σχέση. Παντού τα μεσαία στρώματα στριμώχνονται: από τους στάσιμους μισθούς, από την έλλειψη θέσεων εργασίας με προσδοκία επαγγελματικής ανόδου, από το κόστος μεταφορών (ιδιαίτερα στην περιφέρεια) ή στέγασης (ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις), από πολιτικές απορρύθμισης που ευνοούν μεγάλες επιχειρήσεις και αλυσίδες, και από αλλά πολλά.

Η Ν.Δ. σε κάποιο βαθμό έπεισε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που κατέστρεψε αυτά τα στρώματα. Αυτό δεν στέκει εμπειρικά – η πτώση των μεσαίων στρωμάτων έγινε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην περίοδο 2010-2014, και στην περίοδο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε μια μικρή ανάκαμψη.

Αλλά τώρα καλείται η Ν.Δ. να δώσει ουσιαστική λύση στα προβλήματα των μεσαίων στρωμάτων. Η φορολογική πολιτική για το 2020 μπορεί να δώσει κάποιες ανάσες στους αυτοαπασχολουμένους –αν και είμαστε εν αναμονή των αλλαγών στο ασφαλιστικό– αλλά η ελάφρυνση για τον μεγάλο κορμό των μισθωτών και συνταξιούχων θα είναι ελάχιστη. Ταυτόχρονα, παρεμβάσεις στη λογική της φιλελευθεροποίησης και απορρύθμισης θα δημιουργήσουν προβλήματα γενικότερα για τα μεσαία στρώματα, καθώς ευνοούν το μεγάλο ψάρι έναντι του μικρού.

Ευθυγράμμιση με αυταρχικές πολιτικές γενικότερα

Τρεις μεγάλες αντιφάσεις στον κορμό της ιδεολογίας της Ν.Δ. και στην πιθανότητα να οικοδομήσει ένα ηγεμονικό σχέδιο για τα επόμενα χρόνια. Δύσκολα να πιστέψει κανείς ότι οι οικογένειες και τα μεσαία στρώματα θα δουν ουσιαστική βελτίωση – το αντίθετο μάλλον. Ούτε η εκπαίδευση θα έχει τη δυνατότητα να αμβλύνει το κοινωνικό ζήτημα που προκύπτει από την αυξανόμενη ανισότητα.

Εκεί που δεν υπάρχει αντίφαση είναι ανάμεσα στο οικονομικό πρόγραμμα και στην αυταρχική πολιτική στο κράτος, στις εργασιακές σχέσεις, στο μεταναστευτικό – παντού. Ο εθνικισμός και η ξενοφοβία, ο νόμος και η τάξη, αποτελούν παραδοσιακά όπλα για τις συντηρητικές δυνάμεις, σε έλλειψη αναπτυξιακού και κοινωνικού οράματος.

Η ιδέα είναι να οικοδομηθεί η ηγεμονία πάνω σε μια νέα, πιο αυταρχική και εθνική συνείδηση και ταυτότητα.

Βέβαια και εδώ υπάρχει αντίφαση. Αλλά σε αυτή την περίπτωση με τις φιλελεύθερες ιδέες της δημοκρατίας, της ισονομίας και των ατομικών δικαιωμάτων.

* Ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, τέως υπουργός Οικονομικών.

Πηγή: Καθημερινή

Κοινωνικό,Πολιτικό,Αυτοδιοικητικό